RESERVOIR 13

JON McGREGOR

RESERVOIR 13

Vertaling Marijke Versluys

Nieuw Amsterdam

De vertaalster ontving voor deze vertaling een projectsubsidie

van het Nederlands Letterenfonds.

Oorspronkelijke titel Reservoir 13. 4th Estate.

An imprint of HarperCollinsPublishers, Londen

© 2017 Jon McGregor

© 2018 Nederlandse vertaling Marijke Versluys / Nieuw Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Djamika Smith

Omslagbewerking image realize

Foto auteur © Jo Wheeler

Foto pagina 5 © Sandra Salvas

NUR 302

ISBN 978 90 468 2315 6

www.nieuwamsterdam.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2018, met
ISBN 978 90 468 2314 9

De rivier is in beweging.

De merel moet wel vliegen.

Wallace Stevens

i.m.

Alistair McGregor

1945-2015

1

In het uur voor zonsopgang verzamelden ze zich op de parkeerplaats en wachtten tot iemand zei wat ze moesten doen. Het was koud en er werd weinig gezegd. Bepaalde vragen werden niet gesteld. Het vermiste meisje heette Rebecca Shaw. De laatste keer dat ze gezien was droeg ze een witte hoodie. Over het ruige hoogland hing nevel en de grond was bevroren. Er werden instructies gegeven en vervolgens gingen ze op pad; hun wandelschoenen knerpten op de keiharde grond en de sporen die ze achterlieten vervaagden naarmate de heide terugveerde. Het meisje was één meter vijftig, had donkerblond haar en werd al uren vermist. Ze hielden hun blik omlaaggericht en ze zwegen en ze vroegen zich af wat ze zouden aantreffen. De enige geluiden waren voetstappen, blaffende honden hier en daar langs de weg en het vage gebrom van een helikopter bij de stuwmeren. De helikopter vloog al de hele nacht rond maar had niets gevonden; het zoeklicht scheerde over de heide en de bruisende bruine beken. De schapen van Jackson waren van schrik door een kapot hek gerend en uiteengestoven, en hij was tot laat op de avond bezig ze terug te halen. De bergreddingsdienst en de politie hadden niets gevonden, en om middernacht was er opgeroepen tot een zoekactie. Het had niet veel moeite gekost de vrijwilligers bij elkaar te krijgen. Het halve dorp was al op de been en besprak wat er kon zijn gebeurd. Dit is niet de tijd van het jaar om de heuvel op te gaan, werd er gezegd. Sommige mensen die deze kant op komen hebben geen idee hoe plotseling het weer hier kan omslaan. Hoe snel het donker wordt. Sommigen weten kennelijk niet dat er gebieden zijn waar een mobieltje het niet doet. De ouders van het meisje waren hier de jaarwisseling komen vieren en zaten in een van de tot vakantiehuisje verbouwde schuren bij de Hunters. In het schemerdonker waren ze schreeuwend het dorp in komen rennen. Het was te koud om die avond op de heuvel te zijn. Waarschijnlijk houdt ze zich alleen maar schuil, zei men. Je zult zien dat ze ergens in een greppel ligt. Haar enkel heeft verstuikt. Ze wilde haar ouders vast de stuipen op het lijf jagen. Zulke dingen werden er gezegd. De mensen wilden nu eenmaal graag hun mond opendoen en wat eruit kwam kon ze niet zo veel schelen. Bij het aanbreken van de dag was de nevel opgetrokken. Wanneer de mensen zich op het hoogste punt van de heide omdraaiden konden ze het dorp zien liggen: het beukenbos en de volkstuinen, de kerktoren en het cricketveld, de rivier en de steengroeve en de cementfabriek aan de toegangsweg tot het dorp. Er moest een groot gebied bestreken worden, en het meisje kon overal zijn. Ze trokken verder. Af en toe was er een lichtflits van het verkeer op de snelweg, die net zichtbaar was langs de horizon. De stuwmeren waren egaal staalgrijs. Er naderde een brede regenzone. De grond was zachter geworden, het olieachtige bruine water sopte rond hun schoenen. Een pershelikopter vloog laag langs de rij vrijwilligers. Ze moesten zich bedwingen om niet op te kijken en te zwaaien. Later gaf de politie een persconferentie in de Gladstone, maar ze hadden niets nieuws te melden. Het vermiste meisje heette Rebecca Shaw. Ze was dertien jaar oud. De laatste keer dat ze gezien was droeg ze een witte hoodie een marineblauwe bodywarmer, een zwarte spijkerbroek en gympen. Ze was één meter vijftig en had steil donkerblond haar tot op haar schouders. Als iemand een meisje zag dat aan dat signalement voldeed, werd hij of zij dringend verzocht contact op te nemen met de politie. Zodra het weer het toeliet zou de zoektocht worden hervat. Die avond werd het plein beschenen door televisielampen en steeg er damp op uit generatoren en klonken er luide stemmen in de tuin achter de pub. Er begonnen twijfels te rijzen.

Toen om middernacht het oude jaar in het nieuwe overging werd er in de dorpen voorbij het dal vuurwerk afgestoken, maar het geluid droeg niet ver genoeg en er kwam niemand naar buiten om te kijken. Het dansfeest in het dorpscentrum werd afgelast, en in de Gladstone was het weliswaar vol, maar er hing geen feestelijke stemming. Om half een sloot Tony de bar, en iedereen ging op weg naar huis. Alleen de agenten bleven buiten; ze verzamelden zich bij hun busjes of trokken de heuvels weer in. De volgende ochtend begon het opnieuw te regenen. Water gutste over de gezwollen veenbedden door de kloven en langs de trappaden die van de hoge heidevelden steil omlaagliepen. De rivier vertroebelde van het slik uit de heuvels en waaierde uit over de dammen. Hoog op de heide was met vlaggetjes aangegeven waar de ouders naar eigen zeggen hadden gewandeld. Nu eens verslapten de vlaggetjes, dan weer klapperden ze in de wind. Het parkeerterrein bij het bezoekerscentrum stroomde vol met reportagewagens en er begonnen zich verslaggevers te verzamelen. In het dorpscentrum waren op de schraagtafels groene kopen-schotels neergezet, de theeketels kwamen op stoom en de geur van in bacon gewikkelde geroosterde maiskolven zweefde naar buiten, de regen in. Bij de Hunters klonken stemmen uit het vakantiehuisje van de ouders, zo luid dat de agent buiten alles kon verstaan. Jess Hunter kwam met een mok thee het grote huis uit. Vanaf de stuwmeren naderde een helikopter; hij volgde langzaam de rivier en vloog over de dam en de steengroeve en het bos. De duikers zochten opnieuw de rivier af. Achter een afzetting bij de stenen boogbrug met zijn karakteristieke lage leuningen stond een groep verslaggevers te wachten op het shot, met de camera’s gericht op het lege watervlak en met wolkjes adem boven hun hoofd. Op het laaggelegen veld knielden twee zoons van Jackson bij een ooi die was gevallen. Toen het in wetsuit gevatte hoofd van de eerste duiker glad en traag door het water aan kwam glijden, begonnen de sluiters te ratelen. Een tweede duiker kwam de bocht om, en een derde. Om de beurt doken ze onder de brugboog door en toen waren ze uit het zicht. De mannen rukten hun camera van het statief en begonnen alles in te klappen en op te bergen. Een van de zoons van Jackson hotste op een quad het veld over en zei tegen de verslaggevers dat ze weg moesten wezen. De lege rivier stroomde snel voort. De cementfabriek werd stilgelegd om te worden doorzocht. Nog geen week later verschenen de eerste sneeuwklokjes in de groenstroken achter het cricketveld, terwijl de winter nog een hele tijd te gaan leek te hebben. Op school zaten de leerkrachten met hun jas aan te wachten in de docentenkamer. Alles wat ze zouden kunnen zeggen leek misplaatst. Het rommelde in de verwarmingsbuizen, een geluid dat de meesten van hen wel kenden, en de sfeer ontdooide. Juffrouw Dale vroeg aan mevrouw French of haar moeder weer wat was opgeknapt en mevrouw French schetste in welke opzichten dat niet het geval was. Weer werd het stil en tikte de radiator. Mevrouw Simpson kwam binnen en bedankte hen omdat ze zo bijtijds gekomen waren. Natuurlijk, geen probleem, zeiden ze allemaal. Onder de gegeven omstandigheden. Mevrouw Simpson zei dat het de bedoeling was gewoon les te geven, maar bereid te zijn over de situatie te praten als de kinderen met vragen kwamen. Wat te verwachten viel. Er werd geklopt en Jones, de conciërge, kwam binnen om te zeggen dat de verwarming dadelijk zou aanslaan. Mevrouw Simpson vroeg of hij wilde zorgen dat er op het voorplein gestrooid werd. Uit de blik die hij haar schonk was duidelijk dat ze dat niet had hoeven vragen. Toen de leerlingen werden afgeleverd stond mevrouw Simpson bij het hek om ze te begroeten. Nadat de kinderen naar binnen waren gegaan bleven de ouders nog even hangen en keken toe terwijl de deur werd afgesloten. Sommigen hadden daar zo te zien de hele dag wel kunnen blijven staan. Bij de bushalte wachtten de oudere kinderen op de bus naar de middelbare school in de stad. Zij waren inmiddels tieners. Het was de eerste dag na de vakantie, maar erg spraakzaam waren ze niet. Ze hadden hun capuchon strak om hun hoofd getrokken tegen de kou. De hele dag zouden ze vragen krijgen over het vermiste meisje, alsof zij ook maar iets meer wisten dan wat ze op het nieuws hadden gehoord. Lynsey Smith zei dat het er dik in zat dat juffrouw Bowman zou vragen of ze behoefte hadden om erover te praten. Ze zette met haar vingers aanhalingstekens bij ‘erover te praten’. Deepak zei dat het in elk geval een manier was om onder Frans uit te komen. Sophie wendde haar hoofd af en zag Andrew, die samen met zijn moeder, Irene, bij de andere bushalte stond te wachten. Hij was van hun leeftijd maar ging naar een speciale school. Hun bus kwam eraan en James maande Liam geen sterke verhalen over Becky Shaw te vertellen. Het begon te sneeuwen en algauw lag er een dik pak. In de kerk werd een dienst gehouden. Op verzoek van de predikant hield de politie de media op afstand. Het stond iedereen vrij de dienst bij te wonen, zei ze, maar ze wilde niet dat er foto’s of geluidsopnames werden gemaakt, of met aantekenboekjes werd gezwaaid. Ze wilde niet dat een in gekweld gebed verzonken gemeente te kijk werd gezet. De kosters zetten extra stoelen klaar, maar toch moesten er nog mensen in de zijpaden staan. De mannen die zelden in de kerk kwamen stonden met hun pet dubbelgevouwen in hun handen tegen de zijkant van de banken geleund. Sommigen sloegen afwachtend hun armen over elkaar. De vaste kerkgangers reikten hun een gebedenboek aan, opengeslagen op de juiste bladzijde. De predikant, Jane Hughes, zei dat hopelijk niemand een oplossing kwam zoeken. Ze zei dat hopelijk niemand troost kwam vragen. Voor de situatie waarin wij ons nu bevinden bestaat geen troost, zei ze. Er is geen troost voor de ouders van het meisje, noch voor de familieleden die naar het dorp zijn gekomen om hen bij te staan. Geen troost voor de politiemensen die bij de zoektocht betrokken zijn. We kunnen er alleen op vertrouwen dat we in deze moeilijke tijden God in ons midden mogen ontmoeten. Vraag slechts om ons niet te laten overmannen door een verdriet dat niet het onze is, maar om ons juist te laten verheffen door het geloof en ons in staat te stellen dat getroffen gezin bij te staan, op welke wijze wij daartoe ook geroepen worden. Ze zweeg even en sloot haar ogen. Ze stak haar handen uit, naar ze hoopte in een gebaar dat aan bidden deed denken. De mannen die hun armen over elkaar hadden geslagen hielden ze zo. De hulpkoster luidde de klok driemaal en het geluid galmde tot aan de oude steengroeve door het dal de opgeklaarde ochtend in. Aan het eind van de maand kwam de zon tevoorschijn en werden de velden weker. Smeltende sneeuw viel van de daken met doffe ploffen waar de stille lucht van trilde. Er gingen geruchten en niet meer dan geruchten over waar de ouders zich nu bevonden. Ze waren buiten zichzelf, werd er gezegd.

In februari organiseerde de politie een reconstructie, waarvoor acteurs uit Manchester moesten overkomen. Er waren geen tips meer binnengekomen en men wilde een nieuwe oproep doen. De pers werd op het terrein van de Hunters toegelaten en kreeg instructies over wat er gefilmd moest worden. Het was een heldere, vrieskoude dag. De persvoorlichter vroeg om stilte. De deur van het vakantiehuisje ging open en er verscheen een echtpaar van begin veertig, gevolgd door een meisje van dertien. De vrouw was slank en had kortgeknipt blond haar dat haar oren vrijliet. Ze droeg een donkerblauwe regenjas en een strakke zwarte spijkerbroek in halfhoge laarzen. De man was lang en hoekig; hij had stug donker haar en een bril met een zwart montuur. Hij was gekleed in een antracietgrijze anorak, een wandelbroek en zwarte schoenen. Het meisje was lang voor haar dertien jaar, ze had donkerblond halflang haar en op haar gezicht lag goed gespeelde ergernis. Ze droeg een zwarte spijkerbroek, een witte hoodie, een marineblauwe bodywarmer en gympen. Met z’n drieën stapten ze in een zilvergrijze auto die bij het huisje stond, en ze reden langzaam de weg af. De fotografen renden mee. Bij het bezoekerscentrum wachtten de acteurs tot de fotografen hun plaats hadden ingenomen, daarna stapten ze uit en liepen in de richting van de hoge heidevelden. Het meisje treuzelde en drie keer draaiden de acteurs die de ouders speelden zich om en riepen dat ze moest opschieten en mee moest komen, en drie keer reageerde het meisje door in het zand te schoppen en nog langzamer te gaan lopen. De twee volwassen acteurs liepen hand in hand door, en het meisje versnelde haar pas. Deze gang van zaken was afgeleid uit gesprekken met de politie, zo werd later bevestigd. De twee volwassenen liepen door tot over de eerste heuveltop en verdwenen uit het zicht, en even later verdween ook het meisje uit het zicht. De camera’s fotografeerden de leegte. De persvoorlichter bedankte iedereen voor zijn komst. De drie acteurs kwamen de heuvel weer af. Het werk bij de cementfabriek werd hervat en de wegen raakten bezilverd met stof. De goederentreinen werden door de heuvel en via de wijde bocht tussen de bomen gerangeerd. Een bleek licht schoof langzaam over de heide, bleef hangen in de volgelopen groeven en greppels en werd feller totdat de wolken zich aaneensloten. In de avondschemering stond op de rivieroever vlak bij de dam een reiger naar het water te kijken. Een trage mist daalde in de loop van de nacht uit de heuvels neer. De volgende ochtend was Les Thompson al om vier uur op en loodste hij de koeien over het erf om ze te melken. Later die dag zag men de predikant naar de Hunters rijden. Ze bleef wel een uur binnen bij de ouders van het vermiste meisje, en bij het weggaan sprak ze met niemand.

Het onderzoek werd voortgezet. Eind maart was het zachter weer geworden en zaten de ouders nog steeds in het huisje bij de Hunters. Er was geen nieuws. Op een ochtend ging Jane Hughes nogmaals naar hen toe, en onderweg kwam ze langs het huis van de Jacksons, waar ze de oude Jackson en zijn zoons voor de lammerschuur zag staan. Ze oogden als mannen die hard hadden gewerkt maar het niet nodig vinden daarvoor uit te komen. Ze waren voorzien van mokken thee en sigaretten. Het rook alsof er in huis een warm ontbijt werd klaargemaakt. Pas toen ze de eerste kinderen op weg naar school zagen gaan schoot het Will Jackson te binnen dat hij zijn zoontje bij diens moeder had moeten ophalen om hem naar school te brengen. Omdat het busje niet wilde starten nam hij de quad, en nog voordat hij arriveerde wist hij al dat de moeder van de jongen daar niet blij mee zou zijn, dat het weer iets was wat ze hem kon verwijten. Toen ze bij de school aankwamen bleek het hek al dicht te zijn, en Will moest Jones uit het cv-huisje roepen om hen binnen te laten. Hij bracht zijn zoon naar de klas. Juffrouw Carter aanvaardde zijn verontschuldigingen en stelde de jongen op zijn gemak, en ze vroeg Will wat hij ervan zou vinden als ze met de kinderen kwam kijken als het lammetjestijd was. Hij antwoordde dat de lammertijd al was begonnen en daar keek ze van op. Ze vroeg of er niet nog meer kwamen, en hij antwoordde dat ze zijn vader maar moest aanschrijven als ze zo’n schoolreisje wilde organiseren. Zo veel had ze hem in weken niet horen zeggen. Toen hij op het erf terugkwam bleken zijn broers allemaal in de schuur te zijn. Tijdens zijn afwezigheid hadden ze een ooi verloren. De dorpsraad kwam bijeen. Brian Fletcher had moeite de aanwezigen aan de agenda te houden, en uiteindelijk moest hij toegeven dat het in een tijd als deze lastig was om over parkeerkwesties te discussiëren. De vergadering werd verdaagd. De politie belegde een persconferentie in het zaaltje van de Gladstone en deelde mee op zoek te zijn naar de bestuurder van een rood busje, een ldv Pilot. De verslaggevers vroegen of de bestuurder als verdachte werd beschouwd, en de dienstdoende rechercheur antwoordde dat ze alle opties openhielden. De ouders van het meisje zaten naast de rechercheur en zeiden niets. Die middag waaide het hard en de wolken werden snel naar het oosten geblazen. Door de tuin van meneer Wilson hipte een merel met een snavelvol dorre grasjes voor een nest. Onder de beuken achter het kerkterrein zaten springstaarten zich te goed te doen aan stukjes afgevallen blad. ’s Avonds waren vanaf de heuvel de lichten op de snelweg te zien, de rode en de witte schoven langs elkaar en de wolken erboven joegen voort. Er was naar het vermiste meisje gezocht. Er was overal naar haar gezocht. Er was naar haar gezocht in de hoog opgeschoten brandnetels rond de dode eik op het terrein van Thompson. Straattegels en platen multiplex waren opgetild, waarna men door het hek weer was weggegaan. Er was naar haar gezocht op het terrein van de Hunters, achter de vakantiehuisjes en onder de carports en in de houtschuren en werkplaatsen, in het bos en in de kassen en de ommuurde tuinen. Er was naar haar gezocht in de cementfabriek; de enorme gebouwen waren met een zeker onbehagen verkend: de mensen neusden vaag achter pallets en heftrucks en in de personeelsruimte en de kantine; met handen en gezicht dik onder het witte stof liepen ze als spoken de weg af. ’s Nachts waren er dromen over waar ze gebleven kon zijn. Dromen waarin ze van de heide aan kwam lopen, met doorweekte kleren en een blauwige huid. Dromen waarin de dromer als eerste met een deken bij haar was en haar veilig thuisbracht.

In april werden de eerste zwaluwen waargenomen en waren er weer wandelaars op de heuvels. Terwijl ze op het parkeerterrein hun bepakking op hun rug hesen hoorde men ze bespiegelingen houden over het meisje. Welke kant ze op was gegaan, hoe ver ze was gekomen. Noordwaarts, dan was ze bij het vallen van de nacht de snelweg al overgestoken. Oostwaarts, dan hadden de stuwmeren haar pad belemmerd. Westwaarts, dan was ze tot aan de rand gekomen waar de heide en de grond afbrokkelden tot niets en het gruis de heuvel af rolde. Het weer dat ze had moeten doorstaan. En op die schoenen. Er waren zo veel plekken waar je kon vallen. Hoe kwam het dat ze niet was gevonden, nog steeds niet, terwijl de dagen langer werden en de zon verder het dal in stak en de eerste nieuwe varens zich onder de essen uit de koude zwarte aarde ontrolden. Elke avond werden er op het nieuws dezelfde beelden vertoond: een luchtopname van de vrijwilligers die zij aan zij de heide afspeurden; de duikers die zich door het water bewogen; de ouders van het meisje, die met een auto werden afgevoerd; de foto van het meisje. Op die foto kwamen haar kleren overeen met die uit de beschrijving en hield ze haar gezicht half afgewend. Daardoor maakte ze de indruk dat ze liever ergens anders zou zijn, zei men. Opnieuw kreeg de moeder van het meisje bezoek van rechercheurs. Soms werden er nieuwe vragen gesteld. Voor schooltijd vulde juffrouw Carter aluminium kannen uit de kantine met water en schikte er wilgentakken in die barstensvol knoppen zaten. Op de tuinen begon de paarse broccoli uit te lopen; de roosjes braken zo makkelijk af en smaakten zo lekker dat er geen noemenswaardige oogst overbleef om mee naar huis te nemen. Op het terrein rond de Stone Sisters werden landmeters gezien. Het gerucht ging dat ze voor een steenwinningsbedrijf werkten. Het jaarlijkse voorjaarsdansfeest werd bijna afgelast, maar toen Irene opperde de opbrengst te schenken aan een hulpfonds voor ouders van vermiste kinderen kon niemand met goed fatsoen bezwaar maken. Nadat Irene haar lang genoeg veelbetekenend had aangekeken bood Sally Fletcher aan met de organisatie te helpen. De duikers klikten hun lijnen weer vast en terwijl de reigers wegwiekten gleden ze het water in. De bomen kwamen weer in blad. Lichte regen waaide in nevelige wolken over de velden.

In de slagerij stond vanwege 1 mei een hele rij, maar die was niet zo lang als vroeger en kwam niet in de buurt van de rij die Martin en Ruth nodig hadden om de zaak draaiende te houden. Martin had dat voor zich gehouden, hoewel het begon op te vallen maar niemand iets vroeg. Irene stond vooraan en vertelde iedereen wat ze wist over de situatie bij de Hunters. Ze hield er de boel schoon en wist het een en ander. Je kunt je wel voorstellen hoe het is voor de ouders van het meisje, zei ze. Moeten aanzien dat wij hier gewoon ons gangetje gaan. Ruth zei dat je toch niet van het dorp kon verwachten dat het alles opschortte. Austin Cooper kwam binnen met de nieuwsbrief Valley Echo en legde een stapeltje op de toonbank. Ruth feliciteerde hem, en even keek hij niet begrijpend, maar toen maakte hij zich hij glimlachend uit de voeten. Irene keek hem na en vroeg of Su Cooper in verwachting was. Ja, eindelijk, antwoordde Ruth, en achter in de rij vroeg Gordon Jackson of er nog kans was dat hij aan de beurt kwam voordat de baby was geboren. Door de smalle straat kwam langzaam een takelwagen met achterop een rode LDV Pilot aanrijden, gevolgd door een politieauto. Het busje was omwikkeld met doorzichtig folie. Martin veegde zijn handen af aan zijn voorschoot en ging buiten staan kijken. Gordon liep met hem mee en stak een sigaret op. Martin knikte. Dat verandert de zaak, zei hij. Een doorbraak, daar kun je donder op zeggen, zei Gordon. De zwaluwen kwamen in groten getale terug en men zag ze in en uit vliegen door de open deuren van de lammerschuur bij de Jacksons, van de koeienstallen bij de Thompsons en van de bijgebouwen op het terrein van de Hunters. De commissie die belast was met het versieren van de dorpsfontein was het er niet over eens of de panelen er dit jaar eigenlijk wel moesten komen. Onder de gegeven omstandigheden. Niemand kon zich heugen dat het ooit niet was gebeurd. Maar er was dan ook nooit een jaar als dit geweest. Uiteindelijk werd er afgesproken om wel te versieren, maar niet te veel drukte van het evenement te maken. Het meisje werd enkele malen gesignaleerd. Ze werd het eerst gezien door Irene terwijl ze over de voetbrug bij de theeschenkerij naar de overkant liep. Moederziel alleen, zei Irene. Haar jonge gezicht half afgewend, en ze keek me nadrukkelijk niet aan. Verdwenen voordat ik bij haar was en ik zag niet welke kant ze op ging. Ik weet zeker dat zij het was. De politie werd op de hoogte gebracht; er werd gezocht maar niets gevonden. Er waren die dag veel jonge gezinnen in de buurt, zei een woordvoerder. Maar ik weet zeker dat zij het was, herhaalde Irene. Er viel veel regen en de rivier stond hoog en de meidoorn langs de laaggelegen weiden liep schuimig wit uit. Het fluitenkruid omzoomde weelderig de voetpaden en onder de bomen verdiepte de schaduw zich. Het vee werd naar hogergelegen velden gebracht en de theeschenkerij bij de molenkolk ging weer open voor het nieuwe seizoen. In de schuur pleegden de mannen van Thompson onderhoud aan de hooipakmachine, om paraat te zijn als er gemaaid moest worden. Het gras stond hoog maar het was al dagen slecht weer. De regen roffelde luid en gestaag op het dak. De stuwmeren vulden zich.

Het busje was gevonden achter de opslagruimten bij Reservoir 7. Toen het meisje pas werd vermist had men het gebied doorzocht, wat dus wilde zeggen dat het busje er waarschijnlijk later was neergezet. Misschien had iemand het zien rijden. Misschien kon iemand zich herinneren wie er achter het stuur had gezeten. De politie riep getuigen op zich te melden en probeerde de eigenaar te achterhalen. Het kenteken was vervalst en het chassisnummer was weggevijld. Nadat het busje was weggehaald werd het onderworpen aan een grondig forensisch onderzoek. Sluipenderwijs begonnen de persconferenties normaal te worden. De stoelen werden klaargezet, de camera’s op de gebruikelijke plek geïnstalleerd. Over de hele gang van zaken hing een zekere gelatenheid. Ook wat niet gezegd werd was hoorbaar. De zaal liep leeg en de stoelen werden opgeborgen. De vloer werd geveegd en het licht uitgedaan en Tony ging terug naar de bar. In de beschutting van de oude steengroeve kwam de wilde venkel heldergroen en varenachtig op, en toen Winnie wat ging plukken lagen er alweer dichtgeknoopte condooms. Vooral dat knoopje verbaasde haar. Aan de overkant van Reservoir 8 werd een man gesignaleerd met een antracietgrijze anorak aan en de capuchon over zijn hoofd; hij stond daar een hele tijd, waarna hij zich omdraaide en het bos in liep. Martin Fowler ging naar het crisiscentrum op het plein om te vertellen wat hij wist over de bestuurder van het rode busje. Dat was na een gesprek met Tony. Martin had laten vallen dat de man Woods heette, en Tony vroeg waarom hij dat niet al eerder aan de politie had gemeld. Martin antwoordde dat dit niet zo’n kerel was over wie je graag bij de politie ging babbelen. Tony wist hem te bepraten. In het verhaal dat Martin de politie over Woods vertelde zaten hiaten. Die hiaten hadden te maken met schroot, stroperij en rode diesel. Naar bekend hield Woods zich met dat soort zaken bezig, en af en toe was Martin daarbij betrokken geraakt. Dat wilden de agenten niet weten. Ze wilden wel weten waar Woods uithing en waarom het busje was verstopt en waarom het busje ten tijde van de verdwijning van het meisje was gesignaleerd. Martin werkte niet van harte mee, maar de informatie werd verkregen. Later in de pub sprak hij op gespannen toon met Tony over eventuele onaangename gevolgen. Woods is er zo eentje die prijs stelt op discretie, zei hij. De man heeft connecties. Dat je maar weet waar je me in geluisd hebt. Martin, doe me een lol. Het kind was dertien. Gebruik je verstand. Maar jij kent Woods niet, zei Martin. En als ik hem wel kende was ik eerder naar de politie gegaan dan jij, zei Tony. Ze sloegen elkaar gade, waarna Martin zijn glas leegdronk en wegliep. Die avond werd er een computerfoto op het nieuws getoond. De politie wilde graag uitsluiten dat de man in kwestie iets met de zaak te maken had. De tieners gingen naar het cricketpaviljoen om samen iets te drinken. Sophie Hunter had een fles wijn uit de kelder van haar ouders gegapt, die zouden ze volgens haar in geen jaren missen. Het duurde een hele tijd voordat ze hem open hadden; uiteindelijk duwde Liam de kurk met een schroevendraaier de fles in. Ze hadden het weer over het meisje. James Broad vroeg zich af of ze misschien toch iets moesten zeggen. De anderen vonden dat het geen zin had. Ze hadden het al eerder besproken. Het zou niets uitmaken, zei Lynsey. Ze is verdwenen. We zouden er allemaal alleen maar ontzettend veel last mee krijgen. Jij was er niet bij, zei James. Het was een misverstand, zei Deepak tegen hem. Je hebt niets verkeerds gedaan. Ze zaten op de trap van het paviljoen van de wijn te drinken en vroegen elkaar telkens of de alcohol al werkte. Geen van hen wist precies hoe ze zich zouden moeten voelen. Toen de wijn op was waren ze allang stilgevallen. Sophie verstopte de fles onder de trap en ze gingen allemaal naar huis. Het was onverwacht warmer geworden, en ze stommelden meer dan eens tegen elkaar aan. Hun stemmen klonken harder dan ze zelf beseften.

De ouders van het meisje werden gezien bij het bezoekerscentrum; samen met twee rechercheurs liepen ze de heuvel op. Van een afstand leken hun bewegingen stijf en traag. Ze gingen met een grote boog om het gedeelte heen waar hun dochter voor het laatst was gesignaleerd. De vlaggetjes waren weggehaald. Alleen als je het wist herkende je de plek. Ze volgden het oude ruiterpad dat langs de Black Bull Rocks naar de stuwmeren liep. Ze bleven het grootste deel van de middag weg, en bij terugkomst werden ze op de parkeerplaats opgewacht door fotografen. Het was nu ruim een half jaar geleden, en nog steeds hadden ze niets. Geen voetafdrukken, geen kleding, geen verdachten, geen waarnemingen op bewakingscamera’s. Het was alsof de aardbodem zich had geopend en het meisje had verzwolgen. Verslaggevers gebruikten dat beeld bij wijze van metafoor of hyperbool; de dorpsbewoners kenden het als iets wat echt kon gebeuren. Er werd geïnformeerd tot wanneer de ouders zouden blijven. De Hunters hadden alle reserveringen van de vakantiehuisjes afgezegd, maar het was onbekend hoelang dat zo kon doorgaan. De ouders vertoonden zich weinig, en als de Hunters al iets wisten dan vertelden ze dat niet door. Bekend was dat de eerwaarde Hughes af en toe een bezoek bracht. Er werden nog steeds bloemen en kaarsen bij het bezoekerscentrum achtergelaten, en de vraag drong zich op wat daarmee moest gebeuren. Men zag de vader in het gebied rondwandelen. Wat hij probeerde te bereiken was niet bekend. Irene zei dat hij het zich vreselijk aantrok, en de mensen vroegen haar wat ze goddomme anders had gedacht. Woods werd opgespoord, hij bleek als beveiliger te werken op een bouwterrein in Manchester. Hij werd aangehouden en uitgebreid verhoord. Hij kon op geen enkele manier met het vermiste meisje in verband worden gebracht, bovendien had hij een alibi voor de bewuste avond. Het was trouwens, zo bleek, niet zijn busje geweest dat was gesignaleerd. Hij werd vrijgelaten maar onmiddellijk opnieuw gearresteerd en in staat van beschuldiging gesteld wegens diverse gevallen van diefstal en heling. Op het hooiland ten zuiden van de kerk scharrelden groepen wilde fazanten door het gras; de moedervogels spoorden hun jongen aan met gepik en gepiep, bij het geringste gerucht schoten hele groepen alle kanten op. Cathy Harris liep met de hond van meneer Wilson om de weide heen en stak de rivier over. Eenmaal in het bos liet ze de hond los en wrong zich door de opening in de stapelmuur. De mensen wilden dat het meisje terugkwam, zodat ze kon vertellen waar ze was geweest. Ze had op talloze manieren kunnen verdwijnen, en daar werd vaak over nagedacht. Wie weet was ze de heuvel af gerend en was er een man gestopt die haar een lift had aangeboden en haar had meegenomen en haar lijk in een dichte bosschage had begraven bij een verkeersknooppunt wel honderdvijftig kilometer noordwaarts, waar ze nu nog steeds in de koude natte grond lag. In sommige dromen kwam ze naar huis gewandeld. Langs de snelweg, over de hoogvlakte, of verrijzend uit het donkergrijze water van een stuwmeer, met druipende haren en haar kleren omhangen met groene wierslierten.

De laatste dagen van augustus waren drukkend warm, en alles wat moest bewegen bewoog langzaam. Op de tuinen waren de groentebedden een weelde van bonen en courgettes, de planten dijden aan alle kanten uit over de paden. De bijen stommelden log rond tussen de bloemen en de slakken vraten zich vol. De eerste lammeren waren klaar voor de verkoop en de zoons van Jackson waren druk bezig ze te selecteren en in de aanhanger te laden. Op het cricketveld werd de jaarlijkse wedstrijd tegen Cardwell verloren. De moeder van het meisje ging af en toe naar de kerk. Ze arriveerde vlak voor de dienst begon, werd door de predikant begeleid naar een stoel in de zijbeuk, die voor haar werd vrijgehouden, en vertrok tijdens het laatste gezang. Dat was zo afgesproken. Soms zat Jess Hunter in de auto op haar te wachten. De mensen begrepen dat ze haar met rust moesten laten. Bij de vredeswens schudde ze de kerkgangers naast haar kort de hand, met een glimlach die op sommigen defensief overkwam en die anderen als dankbaar opvatten. In de nazomer hielden de tieners een eigen zoektocht. Het was een idee van James. Ze zouden over de hoogvlakte kunnen lopen, helemaal tot aan Reservoir 13, en alle plekken afzoeken die zij kenden maar waar de politie vast niet aan had gedacht. Als ze iets vonden kwamen ze op het nieuws. Liam zei dat ze een paar blikjes konden meenemen om er een feestje van te maken. Een zoekfeestje. Lynsey zei dat je gestoord moest zijn om zo’n grapje te maken. Ze gingen vroeg op weg, Liam en James en Deepak, Sophie en Lynsey, die thuis allemaal een ander verhaal hadden opgehangen; ze ontmoetten elkaar op de parkeerplaats bij de tuinen en staken door het beukenbos omhoog nu het nog koel was. Op grond van wat ze van Becky wisten, waartoe ze zichzelf in zo’n situatie in staat achtten en hun kennis omtrent het landschap, hadden ze zo hun vermoedens over wat er met haar was gebeurd. Ze hadden haar de zomer ervoor meegemaakt, toen het gezin twee weken een huisje bij de Hunters had gehuurd, en ze hadden meer tijd met haar doorgebracht dan de mensen kennelijk wisten. Daardoor voelden ze zich erbij betrokken. Rond het middaguur was hun tempo door de warmte afgezakt en ze stopten bij een tweesprong. Onder aan de heuvel stond een vervallen schuur waar Jackson veevoer en gereedschap opsloeg. Ze hadden dorst en ze deelden de enige twee blikjes bier die ze hadden weten te bemachtigen. Er zaten krekels in de hei en er liep een tor over Lynseys hand. De schapen drongen elkaar de schuur in en uit, op zoek naar schaduw. Hebben ze daar gezocht? vroeg Deepak. Allicht, zei Liam. Ik heb er zelf ook gezocht. Ik heb zo’n infraroodcamera geleend: niks. Deepak gaf hem de gebruikelijke dreun vanwege zijn geouwehoer. Ze hebben overal gezocht, zei James, dus wat moeten we eigenlijk doen? Niemand reageerde. Lynsey en Sophie hadden hun ogen al dicht, en Sophies huid begon te verbranden in de middagzon. Vlinders deden zich te goed aan de heidebloemen. Er kwam een vliegtuig over. Hoe laat is het? vroeg Liam. Een uur of twaalf, schatte James met zijn ogen dicht. Onder hem veerde de stugge heide. Ze lagen dichter bij elkaar dan ze gewend waren. De maag van een van hen borrelde, maar niemand zei er wat van. In de verte klonk gebrom van verkeer en van landbouwmachines. Ze vielen in slaap. Op een gegeven moment zag James een man over het pad hun kant op komen; hij porde met een stok in de heide en terwijl hij langsliep zag hij het vijftal kennelijk niet liggen. Hij droeg een antracietgrijze anorak. James stond op en ze knikten elkaar toe, en James wilde zeggen hoe erg hij het vond van zijn dochter, maar het enige wat eruit kwam was ‘wat erg’. De man knikte nogmaals en liep door. Later vroeg James zich af of het wel echt gebeurd was. Het was immers te warm voor een anorak. ’s Middags bereikten ze met hun vijven de top van de heuvel die uitkeek over Reservoir 8, en Liam bleek wodka bij zich te hebben. Ze ontdekten een mijningang die ze nog nooit eerder hadden gezien en gingen met zaklampen naar binnen, trokken een streep in de modder achter zich en joegen elkaar de stuipen op het lijf. Als Lynsey heel bang werd greep ze Deepak bij zijn arm. Toen ze weer buiten kwamen was het donker, en in hun verwarring liepen ze aan de verkeerde kant de heuvel af. Toen ze eindelijk thuiskwamen zaten ze dieper in de problemen dan ze voor mogelijk hadden gehouden. Hun ouders waren woedend en drukten hen stevig tegen zich aan, en er zaten politieagenten te wachten om een hartig woordje met hen te spreken.

Su Cooper richtte de kleine slaapkamer van hun appartement boven de verbouwde stal in voor de tweeling. Austin had zijn hulp aangeboden, maar ze had gezegd dat hij het al te druk had met de Echo en dat ze het tijdig in orde wilde hebben. Hij had gevraagd of ze daar iets mee bedoelde. Ze hing gordijnen met een dierenmotiefje voor het raam en zette het tweede bedje vlotter in elkaar dan het eerste en draaide haakjes in het plafond om mobiles aan te hangen. Ze borg de piepkleine witte kleertjes opgevouwen in de laden en legde stapels luiers boven op de kleerkast en stalde speeltjes uit op een plank. Het was een klein kamertje, maar alles wat de baby’s nodig hadden paste er net in. Het was een klein appartement. Vroeger was dit het slaapverblijf van de staljongens. Het was nooit de bedoeling geweest dat er een gezin zou wonen. Maar Su en Austin hadden het er meteen naar hun zin gehad en namen zich voor alles goed te organiseren. Su had opbergmanden gekocht die keurig onder de beide bedjes geschoven konden worden. Ze besefte dat er gevaar in school om de kamer nu al tot in de puntjes klaar te maken. Sommige mensen waren bijgelovig en vonden dat maar griezelig. Ze wist dat haar moeder het niet zou goedkeuren. Maar het moest af. Ze wilde voorbereid zijn. Ze kende de mensen hier nog niet zo goed dat ze op hun hulp durfde te rekenen. Ze wist niet of Austin tegen de situatie opgewassen zou zijn. Ze vermoedde van niet. Ze vermoedde dat hij zo’n man was die vol liefde naar zijn nakomeling zou kijken zonder te beseffen dat die weer verschoond of gevoed moest worden. Hij zou in hun onderhoud voorzien, wist ze. Ze had gewacht tot ze daar zeker van was. Maar hij zou geen idee hebben wat hij moest doen. Daar was ze op ingesteld. Hij was sentimenteel van aard en volslagen onpraktisch bij alles wat niet te maken had met schrijven, redigeren en drukken. Ze wond de mobiles van de baby’s op en luisterde naar de snorrende deuntjes en zag de slakken en kikkers rondjes draaien in de zon. Voordat de muziek was afgelopen had ze de deur al achter zich dichtgedaan. De dassen in het beukenbos vraten zich snel vol om een vetlaag voor de komende winter op te bouwen. Ze schuifelden als een snuffelende, duwende meute door het oude blad en groeven wormen en afgevallen bessen op. Hun vacht werd dikker. De rivier kolkte onder de boogbrug door en stroomde verder naar de molenkreekdam.

De klok werd teruggezet en de nachten haalden de korte dagen in. De tieners liepen in het donker van de bushalte naar huis. Een wandelaar die voldeed aan het signalement van de vader van het vermiste meisje werd op steeds grotere afstanden van het dorp gezien: aan de andere kant van Ashbrook Forest, voorbij het laatste van de dertien reservoirs. Er waren meldingen van een man met een antracietgrijze anorak aan die op de vluchtstrook van de snelweg liep. Op de heuvels kleurden grote velden varens roestbruin. In sommige dromen werd het vermiste meisje met haar gezicht in een waterplas gevonden, in andere werd ze veilig afgevoerd. Kattenkwaadavond ging voorbij, maar was niet meer wat het geweest was. Niemand was er echt voor in de stemming, afgezien van degene die de telefooncel vol ballonnen stopte. De zoons van Jackson brachten de kudde naar een naastgelegen veld en waren de hele dag bezig de schapen rond de staart te scheren ter voorbereiding op de dekking. In de school zag je al vroeg licht branden, en uit het cv-huisje steeg zwarte rook op. In de docentenkamer nam juffrouw Carter samen met mevrouw Simpson het lesprogramma voor die week door. Toen ze daarmee klaar waren vroeg mevrouw Simpson aan juffrouw Carter of ze al begon te wennen. Juffrouw Carter knikte gauw en zei dat het prima ging, alleen viel het niet mee om iedereen te leren kennen. Mevrouw Simpson zei lachend dat ze wist wat juffrouw Carter bedoelde, maar had ze al geprobeerd fotootjes in het klassenboek te doen bij wijze van geheugensteuntje? Juffrouw Carter antwoordde dat ze het niet over de kinderen had. Ik dacht dat u bedoelde of ik in deze contreien al gewend was, zei ze. Mevrouw Simpson verontschuldigde zich en zei dat juffrouw Carter, om verwarring te voorkomen, moest weten dat ze nooit naar het privéleven van leerkrachten informeerde. We houden ons alleen bezig met wat er binnen deze hekken gebeurt, zei ze. Bij de stuwmeren werden de dammen nogmaals geïnspecteerd, en punten van zorg werden genoteerd. In de avondschemering verzamelden de houtduiven zich voor de nacht.

In november kwamen Austin Cooper en zijn vrouw thuis met een tweeling, en ze liepen met de baby’s de trap op naar hun appartement boven de verbouwde stal. Toen Austin zich omdraaide om de deur dicht te doen bleef hij even op de drempel staan neerkijken op de straat, alsof hij applaus verwachtte, of het zelfs hoorde. Dat zou volgens hem verdiend zijn geweest. Hij had nooit kunnen denken dat hem ooit zo’n diepe vriendschap als die met Su ten deel zou vallen, en tien jaar later was de komst van de tweeling een toegift waarop hij niet meer had durven hopen. Op een bepaald moment, in een bepaald leven, had hij kennelijk iets goed gedaan. Irene zag hem de deur dichtdoen, zag het diepe lichtschijnsel achter de ramen en dacht terug aan de dag, zo’n veertien jaar geleden, dat zij met haar Andrew was thuisgekomen. Maar toen ze het in de Gladstone vertelde, was het enige commentaar: wat een gesodemieter, al die treden, hoe krijgt ze een tweelingbuggy ooit die trap op en af? Die eerste nacht deed Austin geen oog dicht. Hij maakte iets warms te drinken voor Su, terwijl zij haar ouders en vrienden belde en het nieuws vertelde, telkens maar weer, en later liep hij heen en weer naar de slaapkamer om naar zijn slapende gezin te kijken, en uiteindelijk strekte hij zich naast Su uit en luisterde naar de verschillende ademgeluiden in de kamer: die van Su lang en regelmatig, die van de tweeling snel en oppervlakkig, alsof ze steeds heel even bovenkwamen om lucht te happen. Die nacht werden ze gewekt door gehuil en moest er worden gevoed en verschoond, maar tussen dat alles door waren er ogenblikken dat de ademhaling het enige geluid was in de kamer en Austin het idee had dat hij alleen maar wakker hoefde te blijven om hen te behoeden. Dat er op dit moment niets anders van hem verwacht werd. Toen Su die avond met haar ouders telefoneerde had hij geprobeerd iets op te vangen van wat ze zei. Hij kende de woorden voor moeder en vader en kinderen, maar verder kwam hij niet. Hij meende het woord voor gelukkig te herkennen, maar tegen haar ouders praatte Su zo rap dat hij het niet zeker wist. Hij ging ervan uit dat ze gelukkig was, al maakte ze vooral een vermoeide indruk. Ze hadden hier zo lang op gehoopt, ze had zo hard haar best gedaan en nu was er voor alle spanning in haar lichaam geen nuttige uitlaatklep. Het leek een prettig soort vermoeidheid, opluchting. Aan de manier waarop ze de baby’s vasthield en de manier waarop ze zich in hun buurt bewoog, of zich vooroverboog om een kleinigheidje te verschikken als hij hen op schoot had, merkte hij dat ze al precies wist wat ze moest doen. En dat ze zich daar niet eens over verbaasde. Die gemoedsrust was een van de dingen bij Su waar hij telkens weer van genoot. Alsof ze aldoor had geweten dat het leven zo zou zijn. Na hun allereerste nacht samen leek haar blik te zeggen: tja, natuurlijk is dit gebeurd. Wat had je anders verwacht? Vroeg in de ochtend zag men beneden licht branden, waar Austin de stal had verbouwd tot redactielokaal voor de Valley Echo. De witte kantoorverlichting stak scherp af tegen de ochtendschemering en zijn ronde hoofd was net te zien door het raam terwijl hij de laatste pagina’s van het volgende nummer bewerkte en iets toevoegde aan de rubriek familieberichten, zonder misbruik te maken van zijn positie. En toen het nummer een week later op deurmatten en op toonbanken belandde, stond er alleen het volgende in voor de weinige mensen die het niet al wisten: Su Lin Cooper en Austin Cooper berichten dat gezond en wel zijn geboren hun zonen Han Lee Lin en Lu Sam Lin, en zij danken iedereen voor alle gelukwensen.