DE TUSSENPERSOON

MAAN LEO

DE TUSSENPERSOON

ROMAN

Nieuw Amsterdam

© 2018 Maan Leo

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Nanja Toebak

Omslagbeeld © Wilbur and Mars

Beeldbewerking Nanja Toebak

De uitgeverij is er niet in geslaagd in contact te komen met de rechthebbenden van het omslagbeeld. Eenieder die meent rechten te kunnen doen gelden, wordt verzocht contact op te nemen met de uitgeverij.

Foto auteur © Suzanne Muller

NUR 301

ISBN 978 90 468 2317 0

www.nieuwamsterdam.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2018, met
ISBN 978 90 468 2316 3

VLIEGEN

Ze was ingevlogen. Geland. Daarna had een taxi haar uitgekwijld. Nu konden ze bij haar naar binnen vliegen. Op haar kwijlen. Dat wil zeggen: hij. Die man. De onbekende. Maar het konden er ook meer worden, meer mannen, vrouwen zelfs – als hem dat behaagde. Hij had het voor het zeggen. Althans: zolang hij ervoor wilde betalen.

In haar reistas zat voornamelijk haar. Andermans haar in transparante zakjes. Ook in haar tas: iets wat zijzelf ‘kutzeep’ noemde. Eveneens in een transparant zakje. Zodat de douaniers konden zien dat het niet bedoeld was om vliegtuigen aan flarden te rijten. Samen met parfummetjes, haarspray, deo, gezichtsserum, handcrème, nagellak, vaseline en lenzenvloeistof verdrong het zich in dat doorzichtige zakje. Essentiële accessoires met betrekking tot degene die zij moest voorstellen. Zonder kutzeep was ze verloren. Zonder hairextensions was ze niemand. Nergens. Daarom moest het mee als handbagage. Stel je voor dat de rolkoffer kwijt zou raken met daarin al dat onmisbare spul. Daarom bracht ze graag dit offer aan de voyeuristische douanebeambten.

Ze vloog met Emirates. Een luchtvaartmaatschappij die grote voetbalclubs sponsort en Hello Tomorrow als slogan heeft.

Bewonderend keek ze naar de stewardessen, naar hun beige mantelpakjes, het rode hoedje met aan de rechterkant een witte sluier. Stijlvol. Classy, zoals zijzelf. Zo stond ze immers aangeprezen. Nee, ze was niet zomaar een of ander prepaidmeisje. Men had haar ingeschaald als iemand ‘voor een heer die nood heeft aan een beleving op een hoger level’.

In het gangpad ging het er minder beschaafd aan toe. Een groep Chinezen. Allemaal hadden ze een grote doos bij zich met daarop de afbeelding van een kookpan. Verwoed probeerden ze hun aanschaf in de overhead lockers te proppen. Het lukte niet. De kookpannen bleken een omvang te hebben die niet beantwoordde aan de vereisten voor handbagage. Het duurde lang voordat een stewardess de kookpanbezitters duidelijk had gemaakt dat de dozen moesten verhuizen naar de buik van het vliegtuig.

Los van de grond. Niets aan de hand. De oxazepam deed zijn werk uitstekend.

De Boeing 777 ging eerst naar Dubai. Ruim zes uur vliegen. Ze zou midden in de nacht moeten overstappen. Naast haar zat een man die een poloshirt droeg met ter hoogte van zijn hart een embleem van Safaripark Beekse Bergen. Aan beide polsen rubberen bandjes waarop SAVE THE RHINO stond. Ze deed alsof ze hem niet verstond. Hij gaf een merkwaardige geur af. Misschien was het wel neushoornzweet.

Het zou haar eerste klus buiten Europa zijn. De eerste keer dat ze een volle week een man moest behagen. Tot nu toe waren het maximaal twee dagen en twee nachten geweest.

Een weekendje Parijs. Een weekendje Wenen. Een weekendje Venetië. En dan weer terug naar Nederland.

In de rugleuning van de stoel voor haar zat een touchscreen. Haar vingers streelden het donkere scherm. Er verscheen een uitgebreid entertainmentaanbod. Meer dan vijfhonderd films uit Hollywood, Bollywood en Europa. Ze koos voor An Affair to Remember, met Cary Grant en Deborah Kerr. Heimelijk hoopte ze daar ook op, straks, vijf dagen lang: een affaire die meer was dan een inwisselbare ervaring. Met een man als Cary Grant, hoffelijk en op een gedistingeerde manier sexy. De eindeloos voortkabbelende begintitels maakten haar echter al ongeduldig. Ze wilde dat het meteen begon, het bedrog, de oplaaiende lust, de over de glazen kolkende champagne.

Het begon op een boot. De toevallige ontmoeting, de onvermijdelijke herhaling daarvan. Een huis van bewaring midden op zee, de gevangenen die elkaar bij het luchten tegenkomen. Zoiets. Dialogen die eigenlijk uitgesponnen monologen van twee mensen zijn. Onwaarschijnlijk scherpzinnig, vond ze. Zo gevat was zij bij lange na niet. Ondanks haar voortreffelijke opleiding. Ondanks die talrijke verbale pingpongpartijtjes die ze met al die mannen-in-pak had gespeeld. Meteen uit de kleren, dat deed ze nooit. Dan moesten ze zich tot de goedkopere sector wenden, tot de meisjes die zichzelf aanprezen als ‘spontaan’ en ‘open’ en ‘lekker’. Cary en Deborah bleven keurig aangekleed. Pas na 48 minuten werd de eerste kus gegeven – buiten beeld. Alleen hun benen waren zichtbaar. Hun benen op een ijzeren trap.

De conclusie na die eerste speekseluitwisseling: ‘We’re heading into a rough sea, Nicci.’

De hemel op aarde wacht u, ver weg van de dagelijkse stress, wanneer u bereid bent mij te leren ontdekken. Zo stond het in haar profiel. En dat ze vier talen sprak, neatly shaved en een non-smoker was, en belangstelling had voor reizen, lezen, wellness, shoppen, sporten en culinair genieten. Wat hij (hij die daarginds op haar wachtte) ook van haar wist: leeftijd, lengte, gewicht, kleur van haren en ogen, cupmaat.

De site vermeldde ook dit: Bouw: Zandloper. En dat ze Audrey heette. Die naam had ze gekozen omdat die door elke man, waar hij ook vandaan kwam, kon worden uitgesproken. Op de bijgevoegde foto’s was haar met luxe lingerie belegde lichaam te zien. Het hoofd bleef voor driekwart onzichtbaar, alleen de kin kwam in beeld.

Zoals een leraar zijn kennis doorgeeft, zo gaf zij haar lichaam door. Aan iedereen die zich ermee wilde verrijken.

Alle mannen in films uit de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw deden haar denken aan The Captain uit The Sound of Music. Dat was de eerste man op wie ze verliefd werd. Het rolmodel. Andere meisjes van haar leeftijd vielen destijds op Nick of Brian van The Backstreet Boys. Zij droomde stiekem van The Captain. Hoe hij haar toezong. Haar kalm maar vastberaden in zijn armen nam. Een sierlijke buiging voor haar maakte in zijn uniform. Het haar zwartglanzend als zijn officierslaarzen.

Wat de moeder van de door Cary Grant gespeelde man (Niccolo) tegen Deborah Kerr zegt: ‘There’s nothing wrong with Niccolo that a good woman couldn’t solve.’

Haar moeder had nog nooit kennisgemaakt met een van haar vriendjes. Mama had het niet zo op mannen sinds haar echtgenoot de benen had genomen. Papa – dat woord had ze thuis nooit gehoord. Hooguit ‘je vader’. Zo goed als niets wist ze van de man die haar had gemaakt. Hij was de man die wegging. De man die oploste, als in methanol. Zichzelf voorgoed onvindbaar maakte. Alsof hij nooit bestaan had. En alsof zij daardoor maar half bestond.

De apotheose van An Affair to Remember was niet een onstuimige vrijpartij maar een huwelijk. Het hoogst haalbare. De zevende hemel: een vrouw in het wit, een man in het zwart. De nacht die op hen wacht, vol vertrouwen, vol verlangen.

De safariparkman sliep. Dat een man die begaan was met het lot van neushoorns niet snurkte, verbaasde haar. Zou híj snurken? Voor welke dieren interesseerde hij zich? Misschien was hij wel een paardenfluisteraar. Gepenetreerd worden door een paardenfluisteraar, dat zou wat zijn. Als een onhandelbaar paard benaderd worden. Weloverwogen teder. Met onnavolgbare gebaren. Op een zachtmoedige manier enorm effectief.

De stewardess leek op iemand die ze kende. Iemand die ze pasgeleden nog had gezien. Die perfecte neus. Die brede mond, die kromp zodra er werd geglimlacht. Wie was het ook alweer? Ze kon niet op de naam komen. Misschien wel een actrice. Ze moest denken aan het voorval met de twee politiemannen eerder deze week. Haar woonkamer leek opeens heel klein met de twee agenten erin die de meubels en de royale afwas met veel aandacht bestudeerden.

Ineens wist ze het. Deborah Kerr. De vrouw die nota bene de afgelopen twee uur over het schermpje had gefladderd. Die was het: degene op wie de stewardess leek.

‘We weten dat het niet goed met u gaat. Uw buren hebben geklaagd over geluidsoverlast. Zij maken zich zorgen om u,’ hadden de agenten gezegd. Ze had er niets van begrepen. Toen ze aanbelden was ze net aan het eten. Of ze even mochten binnenkomen. Ja, dat mocht. Terwijl het eten afkoelde en de schaamte over de afwas toenam, moest ze uitleggen aan Stan en Erik (ze hadden zich inmiddels voorgesteld) waarom ze zo veel lawaai maakte en waarom het zo slecht met haar ging. Ze probeerde haar gangen van de laatste dagen na te gaan. Die avond had ze nog vol overgave Disney-liedjes gezongen onder de douche. Zouden haar buren daarover geklaagd hebben? Of zou het om de wasmachine gaan die ze al om acht uur ’s ochtends had aangezet? Waren er mensen die daarvoor de politie belden? Zouden haar buren soms weten wat haar beroep was? Maar ze ontving haar klanten nooit thuis.

De stewardess boog voor de safariparkman langs om het lege bekertje in ontvangst te nemen. Met haar gezicht zo dichtbij, kristallijn uitgelicht door het lampje boven haar, leek ze helemaal niet op Deborah Kerr.

Stan en Erik maakten de indruk niet helemaal comfortabel met de situatie te zijn. Ze hadden duidelijk iets anders verwacht dan haar wat rommelige maar toch niet buitenissige woning. En haar welbespraakte onschuld leek hun ook niet lekker te zitten. Nogal hulpeloos vroeg een van hen haar identiteitsbewijs. Beide heren fronsten hun wenkbrauwen. Stan bewoog zijn rechteroor langzaam naar zijn rechterschouder. Ze dacht eerst dat hij oorpijn had, maar nee, hij sprak in het vierkante ontvangertje. ‘We hebben hier een dame die zegt van niks te weten, op nummer 42. Wat? Ja, ja. We moeten nummer 47 hebben, zeg je? Aha, dat verklaart het een en ander…’

Ze haalde het maskertje tevoorschijn dat ze op Schiphol had gekocht. Twee halve bollen verbonden door een neusbruggetje, zodat de make-up niet werd aangetast. Het hielp niet. Opnieuw nam ze haar toevlucht tot het touchscreen. Nu selecteerde ze een film die ze al minstens vijf keer eerder had gezien: Moulin Rouge. Een even raadselachtige als dreigende tekst vooraf: ‘This movie has been edited for content.’ Na een tijdje begreep ze wat hiermee bedoeld werd. Alle scènes met een erotische lading waren eruit geknipt. Zo ook haar favoriete scène: de courtisane Satine die doet alsof ze klaarkomt als de jonge Britse schrijver Christian poëzie voorleest. Af en toe waren er ook woorden gewist in de ondertiteling. Nu wist ze het weer: ze zat in een vliegtuig dat toebehoorde aan een land waar hysterisch werd gereageerd op alles wat ook maar een beetje naar genot rook. En: ze was op weg naar een oerconservatief islamitisch emiraat om daar los te gaan met een wildvreemde man. Een man die van haar verwachtte dat ze alle taboes overboord gooide. Dat ze al haar lichaamsopeningen voor hem beschikbaar stelde.

Moeiteloos haalde ze haar connected flight. Ze gooide nog een pammetje naar binnen. Een identiek vliegtuig. Naast haar ditmaal een lege stoel. Rechts van haar begon de dageraad zich op te laden.

Ze zou uitgeput aankomen zonder zich te kunnen veroorloven een vermoeide vrouw te zijn. Een alerte geest en een luisterend oor: dat was wat hij verwachtte. Intensiteit. Volle aandacht. Een compleet erotisch dienstenpakket. Alle facetten van een date. Het ideale gezelschap. Zo stond het op de site. Daar had hij recht op. Vlak voor de landing poederde ze haar bleekheid weg en wurmde haar opgezwollen voeten in de pumps. Ze was blij dat haar geest nog niet helder genoeg was om zichzelf voluit te haten.

Ze kwam uit de hemel gevallen. Maar behalve een vermoedelijk verveelde luchtverkeersleider was niemand hier getuige van.

Een land dat met een Q begon, dat kon niet anders dan bijzonder zijn.

De rolkoffer had zijn beste tijd gehad. De wieltjes roteerden met de grootst mogelijke tegenzin. Het kon niet lang duren of haar have zou volledig stilvallen. Niets wat nog vooruit wilde: het nephaar niet, de opengewerkte slipjes niet, de kunstwimpers niet.

De luchthaven van Doha puilde uit van marmer, travertijn, palmbomen en metaal. Glanzend als het hoofdhaar van The Captain. In de rij voor de douanehokjes tussen contractarbeiders uit Bangladesh, India, Pakistan en Sri Lanka; tot die categorie behoorde ze feitelijk ook. Maar na de irisscan vertelde ze de douanier dat ze hier als toerist kwam. Voor de schitterende winkelparadijzen. Voor de prachtige baai. Het comfort. De gastvrijheid.

Ze stapte in een turquoise taxi. Over strak asfalt tussen onberispelijke plantsoenen, braakland en bouwputten. Zowel de airco als de radio stond onbarmhartig hard aan. Klappertandend luisterde ze naar iets wat meer op gejank dan op gepraat leek. Een hond die werd geslagen. Misschien waren het gebeden. Religieuze vermaningen. Ze trok de omslagdoek strakker om haar schouders.

Ingevlogen. Geland. Uitgekwijld door de taxi. Het kon beginnen. Een siddering ging door haar dijen.

In de lift naar boven, samen met twee vrouwen die onverbiddelijk waren weggeborgen in een zwart omhulsel. Een abaja heette zo’n mantel hier, wist zij. Aangevuld met een nikab. Een uitsparing van twee vingers breed voor de ogen. Als een sleutelgat in dat pantser. Een sleutelgat waardoor naar haar werd gestaard. Zo intens dat het leek alsof haar kleren werden aangevreten. Twee gaten in haar jurk: één tussen haar oksels en één daar waar hij straks zijn vingers in zou stoppen om te checken of het klopte: dat zij de hemel op aarde was.

VERKENNEN

Urenlang had ze zich ins Blaue hinein bewogen, hoog boven de onzichtbare grond, en nu bevond ze zich opnieuw in een niemandsland, omringd door teerblauwe lucht. Ze stopte een vinger in haar mond en beet erop om te beseffen dat ze er was, hier, in deze woestijnstad die zich elke nieuwe seconde verder uitstrekte, in alle richtingen, maar vooral naar boven, naar waar het ijl en koud was – geen vlees, geen aarde, niets wat je kon vastpakken of aanraken.

Hij was kaal. Was dat een gebrek of een keuze? Ze kon het niet helpen: ze zag zijn glanzende schedel tussen haar dijen, purper en glimmend als een enorme, met voorvocht bedauwde eikel.

Zijn gekreukelde linnen jasje.

Zelf zag hij er nog behoorlijk strak uit. Misschien veertig. Oud genoeg om te weten wat hij wilde en nog net te jong voor een midlifecrisis.

Hij noemde haar bij de naam die haar inmiddels vertrouwder was dan de naam die in haar paspoort stond. ‘Jij bent dus Audrey (?)’ Was het een vraag of een vaststelling? Ze antwoordde door haar wenkbrauwen lichtjes op te trekken.

Audrey, ja natuurlijk was zij Audrey hier. Een naam waar ze in en uit kon glippen, een naam als een badjas.

Op zijn gezicht: een uitgebrande glimlach. Donkere ogen die telkens wegglipten. Van aankijken hield hij kennelijk niet. Van aanraken wel. Vrijwel meteen waren daar zijn handen, doelgericht en kalm, op haar heupen, haar schouderbladen. Billen en borsten vermeed hij vooralsnog. Geen Cary Grant maar zeker ook geen Bruce Willis. Hooguit een paar seconden had hij haar aangeraakt. Alsof hij zich ervan wilde vergewissen dat ze echt was. Niet langer een (valse) naam op een bord langs de digitale snelweg, maar een vrouw van vlees en bloed.

Vermoeid maar startklaar stond ze erbij. Nederlanders onder elkaar in een vreemde cultuur. Je zou zeggen dat zoiets een band schiep.

Hij nodigde haar uit plaats te nemen tussen de fluwelen kussens van een divan die halverwege de kamer stond. Zelf ging hij tegenover haar zitten op een enigszins doorgezakte fauteuil. Ze had gehoopt op een verblijf in Kempinsky, Four Seasons of het Sheraton. Het was het Best Western Plus geworden. Geen gouden kraankoppen, geen hotelhelikopter of privébioscoop. Niettemin: een kamer van minstens vijftien meter diep, een kingsizebed waar met gemak drie mensen in pasten, twee in de muur ingemetselde tv’s, vier manshoge spiegels, een marmeren wastafel en een doucheruimte waar je een nijlpaard in kon stallen.

Hij verontschuldigde zich. Voor de vuile ramen (maar dat had je nu eenmaal met al dat woestijnzand). Voor het feit dat het zwembad nog ‘under construction’ was (op de een-na-hoogste verdieping bevond zich daarentegen wel een geweldige sauna). Voor de ongelukkige omstandigheid dat het hotel vlak bij een moskee lag (maar gelukkig hield de muezzin het meestal erg kort en stond de geluidsinstallatie niet heel hard).

Ondertussen liet hij zijn blik rusten op een kettinkje dat tussen haar middelgrote borsten verdween. Ze vermoedde dat hij zich afvroeg hoe die vleesterpjes eruitzagen, wat de omvang van de tepelhoven was, hoe lang de tepels.

Weinig strijdvaardige borsten. Was dat wat hij dacht?

Misschien wilde ze zich even opknappen? Een douche na die vermoeiende reis? Met subtiel omhoogkrullende mondhoeken streek ze haar jurk glad. Ze was ruim gesorteerd in glimlachjes. Voor elke mogelijke situatie had ze er een paraat. Dit was de ik-heb-je-wel-door-glimlach. Maar hij volgde haar niet naar de badkamer. Tot nu toe leek hij geen hevige belangstelling te hebben voor wat zich onder haar jurk schuilhield. De twee dichtgebakerde vrouwen in de lift hadden zich geestdriftiger betoond.

Het water uit de zonnebloemgrote douchekop sproeide gul op haar tepels, tussen haar dijen. Wat wilde hij? Wie wilde hij? Een slet, een maagd, een mondaine gesprekspartner? Je had er tussen zitten die je met geen vinger aanraakten. Uitsluitend keken hoe je jezelf een orgasme aftroggelde. Of in plaats van hun zaad een onstuimig stromende klaagzang over hun vastgelopen huwelijk kwijt wilden. Maar dit, hier – nee, onmogelijk. Je betaalde geen fortuin om een high-class dame helemaal naar Qatar te laten komen en vervolgens vijf dagen lang geen enkel seksueel contact met haar te hebben. Bovendien beloofde de manier waarop hij haar heupen had vastgepakt het nodige vuurwerk. Dat was de greep van een man die de weg kende. Een man die je met evenveel gemak het bos in stuurde als dat hij je de uitgang wees.

Toen ze twintig minuten later scrupuleus gerenoveerd weer de badkamer uit kwam, stond hij daar met gekruiste armen. Zichtbaar geërgerd. Jammer dan, maar hij moest er nu vandoor. Een dringende afspraak. Ze zouden nog volop gelegenheid krijgen elkaar te leren kennen. En zij, zo zei hij, zou nog genoeg tij d hebben om zijn illusies te beheren en zijn verbeelding op te vullen. Ze tuitte haar lippen tot een ik-weet-heus-wel-wat-je-wilt-glimlach. Hoe dan ook, dat waren grote woorden geweest. Daarmee onderscheidde hij zich. Van haar gebruikelijke klanten. Van alle andere mannen die ze kende. En weg was hij, zonder afscheidskus, zonder tikje tegen haar wang, zelfs zonder haar gezegd te hebben hoe laat hij er weer zou zijn.

Ze bleef achter met alleen zijn naam. Die had hij prijsgegeven. Ze kon de iPad uit haar koffer halen, op bed gaan liggen en hem vervolgens ondersteboven googelen. Kijken wanneer en waar hij was geboren, wat hij had gestudeerd, voor welk bedrijf hij werkte. Op Facebook checken wat hem interesseerde, wie zijn vrienden waren. In plaats daarvan opende ze de minibar. Opnieuw een lichte teleurstelling: alleen frisdrank en twee flesjes alcoholvrij bier van het merk Barbican met strawberry flavour. Op de minibar stond een mandje met Pringles, repen Mars, M&M, Twix, Snickers, KitKat, een blikje pistachenoten en een doosje Smint. Zich lam zuipen zat er dus niet in, wel zich volproppen met caloriebommen. Dan kotsen. Dan het kamermeisje laten komen. Dan een beetje praten, de tijd doden.

‘I don’t see a lot of money here,’ zei ze hardop, met opzettelijk snerpende stem, zo ordinair mogelijk, terwijl ze om zich heen keek. Zonder hem, de kale man, waren alle voorwerpen in de kamer belachelijk. Een willekeurige verzameling prullaria, als op een rommelmarkt.

Ze ging op bed liggen, nam af en toe een paar M&M’s. Straks zou ze hem een regenboogkleurige tong aanbieden. Zijn lul die groen werd, blauw. Ze trok de lade van het nachtkastje open. Er lag een Engelstalige koran in. Afwezig streelde ze de pagina’s. Rook eraan. Min of meer de geur van rooibosthee.

Ze las: ‘Men are the protectors and maintainers of women, as God has given some of them an adventage over others, and because they spend out of their wealth. The good women are obedient, guarding what God would have them guard. As for those from whom you fear disloyalty, admonish them, and abandon them in their beds, then strike them. But if they obey you, seek no way against them. God is sublime, great.’

Met het in zwart leer gebonden boek in haar handen viel ze in slaap. Haar hortende adem deed nu en dan een bladzijde lichtjes opfladderen. Ze droomde dat er een brandende pauw aan het voeteneind van het bed stond. Ze werd wakker met het woord vuurzeeverenkleed op haar lippen.

PRATEN

Het was al donker toen hij terugkeerde. In september viel het doek voor Doha om half zes. Dan had de zon genoeg gezien. Zo zei hij het. Haast poëtisch zoals hij zich uitdrukte. Niet als een businessman. Ook zijn stem had niets zakelijks. Het geluid dat hij voortbracht was even dun als de lippen waardoor zijn woorden werden gevormd. Hij stond op dezelfde plek als de brandende pauw eerder: aan het voeteneind. Zij: de blote armen naar achteren, het achterhoofd in de holle handpalmen, de minuscuul behaarde oksels als twee kutjes. Die paar haartjes in die twee holtes wond mannen ongelooflijk op, wist ze. Van zijn gezicht viel echter niks af te lezen. Geen spoortje geilheid. Ook niet vanwege de met kant versierde, semi-transparante zwarte body die haar rondingen uiterst voordelig etaleerde. Noch vanwege de aanzienlijke halsuitsnijding daarin.

Zijn armen opnieuw gekruist. De tegenhanger van haar houding. ‘Je zult wel honger hebben.’ En jij dan? dacht ze. Heb jij geen honger? Naar mij, naar mijn lichaam, mijn tong, mijn schaamlippen. Ze kwam half overeind en duwde het laken een stukje naar beneden. Een reepje blote dij. Ze vroeg of hij niet moe was, waarom kwam hij niet even naast haar liggen? Zwijgend trok hij zijn stropdas los. Zijn jasje legde hij netjes op een stoel. Met broek en bloes nog aan zocht hij een plek op het bed.

De vouwen in zijn broek. Op de stoomstrijktafel aangebracht.

Twee knoopjes van zijn overhemd had ze losgemaakt toen hij haar tegenhield. Moesten ze niet eerst wat praten? Ze hadden immers alle tijd, toch? Hij wilde haar eerst een beetje leren kennen, niet zozeer haar lichaam maar… Dat andere. Hij voegde eraan toe dat hij het lekkerder vond als hij wist wie hij neukte. Ze knikte. Was hij dan werkelijk zo naïef? Dacht hij echt dat ze haar kunstwimpers en haar nephaar voor hem zou afdoen en hem het achterste van haar tong liet zien? Misschien was dit wel zijn eerste ervaring met de wereld van de seksuele dienstverlening. Misschien schaamde hij zich ineens voor de bevlieging die hij had gehad toen hij haar had besteld. Of vond hij haar tegenvallen, had hij tijd nodig om de kloof te overbruggen tussen het meisje van het profiel en de vrouw die nu naast hem lag?

Ondanks de niet geringe financiële vergoeding die zij bij elke transactie ontving, werd zij graag toegejuicht. Dat ze er oogverblindend uitzag, dat haar kapsel een kunstwerk was, dat ze fantastisch pijpen, vaardig converseren en geraffineerd verleiden kon. Dat haar kijk op het leven bijzonder intrigerend was. Frappant. Nog beter: uniek. Van een compliment werd ze natter dan van een knisperend geldbiljet.

Dit was de patstelling: de expat en de escort naast elkaar in een kingsizebed. Zijn ogen waren dicht, die van haar open. Hij praatte, zij luisterde.

Hij had grote, vlezige oren. Zijn kaaklijn was voortvarend. De schedel knoestig en gebronsd. Nee, dit was geen watje. Met die zachte, rustige stem van hem vertelde hij over Qatar, dat wat zij hier deden eigenlijk bij de wet verboden was, maar dat de moraal van het emiraat een bepaalde elasticiteit bezat. Dat je moeilijk kon spreken van een rechtsstaat, omdat de regels niet in gelijke mate op iedereen van toepassing waren. Zo kon een dienstbode ernstig gestraft worden voor het hebben van een vriendje terwijl een Qatarese oliesjeik zelden een straf boven het hoofd hing voor bijvoorbeeld zoiets als een zware mishandeling. Alles hier was volkomen gespleten. Ultramoderne wolkenkrabbers die onder middeleeuwse omstandigheden werden gebouwd door uitgebuite arbeiders. Mannen met een bedoeïenenmentaliteit die zakendeden in een postindustriële samenleving. De extreme hitte buiten, de air-co-kou binnenshuis. Het glanzende marmer van de winkelcentra versus het zand van de woestijn. Enzovoort. Zelf noemde zij nog de merkwaardige discrepantie die school in het feit dat 85 procent van de inwoners van Qatar geen Qatarees paspoort bezat. Zij was op de hoogte. Zij had zich ingelezen. Dat hoorde bij haar werk: dat je kon meepraten, nooit met de mond vol tanden zou staan. Anderzij ds: niet te smart, te streetwise willen doen, altijd de klant de indruk geven dat hij de slimste is, overwicht heeft.

Qatar. Je sprak het uit als ‘katar’. En dat was, zo had Google haar verteld, een soort Aziatische dolk. Tegelijkertijd klonk het bijna als ‘catarre’, een slijmvliesontsteking.

Ze waagde het erop: wat hij hier deed? Zijn antwoord was elegant ontwijkend: dat hij op de tweeëntwintigste verdieping van een viersterrenhotel naast een 24-karaats vrouw lag. ‘En daarbuiten?’ drong ze aan.

De vaalwitte legoblokjes in zijn mond. Waarmee hij een glimlach in elkaar zette.

Hij omschreef zichzelf als een tussenpersoon. Meer wilde hij niet kwijt over zijn activiteiten hier. Ze moest denken aan een sluiswachter, iemand die beweging kan stremmen of bevorderen. Schepen die van de ene hoogte naar de andere gaan dankzij een man die deuren opent.

Ze kon vrede hebben met zijn vage antwoord. Wat hij precies uitspookte wilde ze niet weten. Dat hij van alles te verbergen had wond haar op. Zelfs als ze besloot hem te googelen, zou zo’n actie waarschijnlijk helemaal niets opleveren omdat hij misschien net zoals zij onder een schuilnaam opereerde.

Ze had het zich zo voorgesteld: hij een CEO, zij de belle de jour. Hij die krankzinnig dure champagne over haar naakte lichaam goot en zijn tanden bloot lachte. Euro’s in haar bilspleet schoof, een Chanel N° 5-flacon à 1850 dollar in haar kutje. In plaats daarvan vroeg hij haar of ze wat over zichzelf wilde vertellen. Alsof hij haar in het gezicht sloeg.

Dit was op z’n minst ongebruikelijk. Inmiddels had hij zijn ogen open. Hij zocht haar blik. Nu was zij degene die wegkeek. Ze moest zich concentreren op een even bevredigend als misleidend antwoord. Dat was waar verleiden tenslotte op neerkwam: iemand in een doolhof droppen en hem tegelijkertijd het gevoel geven dat hij in een pretpark is beland. Ze koos voor een reeks platitudes, teksten die haar minder betaalde collega’s doorgaans uitkraamden. ‘Ik ben altijd mezelf, absoluut no fake. Ik heb een open geest, speciale wensen zijn bespreekbaar. Met mij kan je alle kanten op, ik neem je moeiteloos mee naar een wereld vol fantasie, vol genot. Ik ben discreet maar ik kan ook heerlijk onstuimig zijn en…’

Zijn hand op haar mond. Een droge hand. Een hand die naar chocola rook. Met dadels gezoete chocola. Hij haalde zijn hand weer weg, zei dat hij een hekel had aan het woord ‘absoluut’. Of ze dat alsjeblieft niet meer wilde gebruiken. ‘Oké, whatever.’ En dat ook, reageerde hij. Dat ook niet meer. Niet in zijn aanwezigheid. Geen absoluut en geen whatever. Daarvoor had hij haar niet laten komen, was dat duidelijk?

Ze begreep dat ze zich moest revancheren. Hij mocht een verkeerde indruk van haar hebben, graag zelfs, maar het moest niet ten koste gaan van de kwaliteit van de transactie. Hij had immers geopteerd voor een ‘beleving op een hoger level’, niet voor een vluggertje met een ordinaire snol. Oké dan (was ‘oké’ wél geoorloofd?), ze was hoogopgeleid, mocht hem dat interesseren, ze had een universitaire studie gedaan, communicatiewetenschap, best grappig ja, ironisch zelfs, gezien het beroep dat ze nu al een paar jaar uitoefende. Toch: mede daardoor wist ze hoe ze zichzelf moest aanprijzen, wat de impact van bepaalde contactuele vaardigheden was op de consument (ze lachte en haar lach ontketende bij hem een grijns), had ze inzicht in communicatieprocessen. En bij wijze van demonstratie legde ze haar hand op zijn borstkas, schoof twee vingers onder het overhemd.

Hij liet haar begaan. Liet haar het lichtblauwe overhemd openknopen. Liet haar hand over zijn schedel glijden. Over zijn behaarde borst. Hij was niet onaantrekkelijk. Niet uitzonderlijk gespierd maar ook niet kwabbig. Vlees dat strak om de botten zat. Zijn blik op het plafond gericht. Wat zag hij daar? Welke herinneringen, welke waanvoorstellingen projecteerde hij daarop? En ondertussen praatte hij maar door. Een soundtrack die geen enkel verband hield met de handelingen die zij verrichtte.

Op het moment dat haar hand zijn geslacht naderde door de gulp open te ritsen, gebruikte hij het woord ‘omslachtig’. Zij vond het een komische coïncidentie, maar het leek hem te ontgaan. Omslachtig, dat was zijn handelwijze wellicht, ja, zei hij – helemaal een vrouw uit Nederland laten komen terwijl het hier wemelde van de Russische hoeren. ‘Maar je moet weten…’ Het waren belachelijk mooie meisjes die met hun prachtige monden op kauwgum smakten, beroerd Engels spraken en op de meest smakeloze manieren voortdurend om cadeautjes smeekten – cadeautjes die alleen in de allerduurste winkels verkrijgbaar waren. Daar zat hij niet op te wachten. Daar wilde hij zijn goede geld niet aan verspillen. Haar hand inmiddels om zijn ballen. Lichte druk erop. Een cadeautje waar hij niet om had gevraagd. Van haar. Van de vrouw die was ingevlogen om te voldoen aan zijn hoge eisen. Van iemand met wie hij in zijn eigen taal kon communiceren. Een meisje uit het thuisland. Een poldermeisje.

In een ommezien had zijn geslacht de vereiste hardheid. Een efficiënte erectie. Haar mond die ernaartoe ging. Maar opnieuw kwam de naar chocolade ruikende hand tussenbeide.

Nee, hij wilde dat ze hem aftrok en haar mond gebruikte om te praten. (Misschien deed pijpen hem aan de kauwgum smakkende Russinnen denken.) Ze moest hem beurtelings uitschelden en met koosnaampjes aanhalen. Zowel schunnige taal als lieve, donzige woordjes. Dat vond hij lekker. Daar kwam hij van klaar.

Soms. Misschien. Die twee bijwoorden voegde hij nog toe aan zijn bekentenis. Als een soort disclaimer.

Normaliter duurde het niet langer dan twee minuten. Aftrekken was zonder meer een van haar USP’s. Het kwam zelfs voor dat de klant na afloop boos was – op zichzelf, omdat hij geen weerstand had kunnen bieden aan de behandeling terwijl hij nog allerlei andere stadia had willen doorlopen; op haar, omdat zij hem zo snel zijn kruit had laten verschieten. Bij hem niks van dat alles. De schacht onverminderd steenhard, de eikel aanhoudend ontbloot, maar niets wat daardoorheen of daaruit kolkte. Geen slotsom. Stelde haar verbale acrobatiek hem soms teleur? Ze had hem buffeltje, knoezelmannetje, pumpkin en cioccolatino genoemd. Schor gefluisterd dat hij als pooier alles mocht doen met zijn sletje. Dat hij haar kutje helemaal aan gort mocht neuken met zijn lekkere lul. Dat ze nog nooit zo’n ploert was tegengekomen, zo’n ongelooflijke klootzak.

Soms dus. In ieder geval niet nu, hier, op de tweeëntwintigste etage van het Best Western Plus Doha Hotel.

Hij was terughoudend. Niet alleen met betrekking tot zijn werkzaamheden, maar dus ook in zijn seksuele uitingen. Een orgasme stond hij zichzelf niet toe. Dat wil zeggen: in ieder geval niet in haar aanwezigheid. Was het een kwestie van discretie of had het eerder te maken met een defect van zijn lichaam? Of kon hij alleen maar klaarkomen als hij boven op haar lag en tegelijkertijd in haar zat? Zijn geslacht onzichtbaar, zijn gezicht weggedraaid.

Voorlopig leek hij geen behoefte te hebben zich van haar meester te maken. Hij draaide zich op zijn buik en vroeg hoe ze aan dat kleine litteken kwam op haar voorhoofd. O, dat was iets uit haar kindertijd. Beetje te enthousiast gerend, gestruikeld en toen tegen de punt van de vensterbank gevallen. In werkelijkheid was alleen haar bloed enthousiast geweest toen het gebeurde. Het spoot uit haar hoofd op het moment dat de opspattende glasscherf zich in de huid boorde. Een afscheidsgroet van haar laatste vriend. Had ze hem maar niet de waarheid moeten vertellen over haar baan. Een door xtc losgeweekte bekentenis die een door coke opgestookte respons veroorzaakte.

Al is de waarheid nog zo zuiver, de werkelijkheid besmeurt haar wel.

Soms konden mannen ook wel onvoorspelbaar zijn, dacht ze. Haar laatste vriend was nota bene een schrijver. Maar toen hij haar bekentenis hoorde, had hij ineens niet meer genoeg aan al zijn woorden. Een glas pakken en het op de toog stukslaan, dat was de enige manier waarop hij zich nog kon uitdrukken. De man naast haar liet zich juist helemaal niet gaan en deed daardoor evenmin, wat ze had verwacht.

Doorgaans bood zij haar diensten aan zoals een koe haar spenen aan de melkklauw. Het contact voltrok zich nagenoeg machinaal, op voorspelbare wijze. Ze wist wat ze moest doen, deed wat ze moest doen. Een vlekkeloze operatie. Soms het zaad in een condoom, soms (tegen een hoger tarief) in haar schede. Of (voor een ronduit vorstelijke vergoeding) in haar gezicht. Heel soms in haar mond (een uitgave die aan verstandsverbijstering grensde). Maar dit was anders. Anders dan anders. Geen zaad. Niet dat hij daardoor op korting kon rekenen, natuurlijk niet. Praten deed hij ineens ook niet meer. Hij sliep! Zomaar, zonder enige aankondiging. Zijn gezicht volkomen ontspannen, een broze glimlach op zijn lippen. Eindelijk thuis.

Ze moest denken aan de directeur van het natuurhistorisch museum. Dat was ook een geval apart geweest. Die had haar niet eens aangeraakt. Hij had haar ’s avonds ontboden in het museum, toen er niemand meer was. Ze moest met ontbloot onderlijf op een bankje gaan zitten tussen fossielen en de skeletten van uitgestorven dieren. De museumdirecteur had haar een bot gegeven dat volgens hem uit de laatste ijstijd stamde. Ze was geflipt toen hij haar had opgedragen dat bot als dildo te gebruiken. Ineens had ze weer gestotterd, na zo veel jaar. En omdat ze niet uit haar woorden kwam was ze maar weggerend. Het escortbureau had het haar gelukkig niet kwalijk genomen.

Terwijl hij geruisloos lag te slapen bestudeerde ze zijn naakte lichaam. Ze ontdekte veel haartjes op rare plekken. Die had ze graag uitgetrokken, maar dan zou hij wakker worden en haar ter verantwoording roepen. Ten slotte koos ze ervoor zo voorzichtig mogelijk een stofje uit zijn navel te verwijderen. Lange tijd keek ze ernaar. Toen legde ze het op haar tong, slikte het door.

WACHTEN

Precies op het moment dat hij tandpastaschuim in de wasbak spuugde, kwam ze de badkamer binnen. Ze zag dat het schuim roze was – waarschijnlijk bloedde zijn tandvlees. Het voelde alsof ze hem had betrapt met het kamermeisje. Wat had haar bezield om zomaar de badkamer binnen te gaan terwijl hij daar bezig was? Zoiets had ze nog nooit gedaan bij een klant. Ze had niet eens op de deur geklopt. En dat terwijl haar service te allen tijde contractueel en ceremonieel onberispelijk diende te zijn.

Toen hij weer verscheen (een witte hotelhanddoek om zijn middel) zei ze dat het haar speet. Ze zou hem niet meer storen als hij zich aan zijn hygiëne wijdde. Hij bleef staan, een afwezige blik trok als een schaduw over zijn gezicht. Op een plechtige toon zei hij (alsof hij het woord richtte tot een volle zaal): ‘Spijt is de meest onvruchtbare emotie die het menselijk wezen kent. Schud dat spijterige van je af, dat tast je schoonheid aan. Rancune, daar heb je meer aan. Dat is een heel vruchtbaar goedje. Bedenken hoe je wraak zult nemen is vaak al voldoende om je gemoedsrust te hervinden.’

En dat op de vroege ochtend. Een kanselrede tegenover een amper wakkere jonge vrouw in een half doorzichtige body met satijnen bandjes. Of was het ironisch bedoeld? Zijn gezicht verraadde niets.