De ware worden

MARGO DEN OUDEN
EN RINKE VERKERK

De ware worden

Nieuw Amsterdam

© 2018 Margo den Ouden en Rinke Verkerk

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp bij Barbara

Omslagillustratie Laura Maria Hamstra

Foto auteurs © Nine IJff

NUR 770/450

ISBN 978 90 468 2416 0

www.nieuwamsterdam.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2018, met
ISBN 978 90 468 2417 7

Voor Martijn & Job,
James, Manuel & Judah

Voor Rosalie & Joanne

Voor jou.

de wereld ligt voor ons
en hij ligt wijd, weids open
en wat voor ons ligt is nog beter
veel beter
dan wat achter ons ligt

– naar C.S. Lewis

Inhoud

Inleiding

I Vallen

1 Het plaatje

2 Als we anderen de taak geven ons gelukkig te maken

3 Hoe ook Rinke ongelukkig eindigt op een hotelkamer

4 Je geloof in de liefde verliezen

5 Rock bottom (the only way is up)

II Opstaan

1 Wat je over jezelf moet weten

2 Adieu, quick fix

3 Friends with benefits

4 Waarom 30 niet het nieuwe 20 is

5 The ex-files

6 Daten

7 Zo herken je een goede man

8 Dingen die je nooit hoeft te pikken van welke partner dan ook

9 Waarom jezelf met anderen vergelijken je ongelukkig maakt

III Liefde leren

1 Hoe Margo trouwt in Las Vegas

2 Rinkes laatste ongetrouwde verjaardag

3 Emotionele voorlichting

4 Seks (where the magic is not happening)

5 Het geluksluikje

6 De piemel (de kracht van woorden)

7 Schulden bij DUO en andere geldzaken

8 Vreemdgaan

9 Huisje, boompje, kindje

Betoog voor het huwelijk

Dank aan

Inleiding

Hoe zijn we hier geëindigd? Want zo voelt het, alsof we zijn geëindigd.

Vanaf onze pubertijd proberen we allebei, nogal verward, de wateren van de liefde te bevaren met charmant en knap zijn. Als resultaat eindigt Rinke diep ongelukkig op een hotelkamer in Utrecht en eindigt Margo geschaafd en onder de blauwe plekken op een hotelkamer in Nijmegen.

Beiden besluiten we: het moet anders. En daarmee bedoelen we: álles moet anders. In dit boek nemen we je mee op reis over de wateren van de liefde. Naar gebeurtenissen vlak voor en na de hotelkamer, naar je eigen weergaloosheid ontdekken, seks, vriendschap, vreemdgaan, een goede man vinden én behouden. Wij deden zo veel dingen imperfect en andere dingen per ongeluk goed.

En het is goedgekomen met ons. Meer dan.

We leven in een cultuur waarin liefdesrelaties steeds complexer worden – om te vinden, te houden, en je er uiteindelijk helemaal toe te wijden. Steeds meer mensen zijn steeds langer single, en het scheidingspercentage onder gehuwden neemt toe. Soms lijkt het wel of we onze bijzonderheid en waarde zijn gaan halen uit onze gebrokenheid. Maar jouw gebrokenheid is niet wat jou waardevol of bijzonder maakt. Jouw overwinning daarop is dat.

En als wij onze gebrokenheid hebben kunnen overwinnen, kan jij dat ook.

I VALLEN

Voordat we je vertellen hoe het met ons toch goedkwam in de liefde, vinden wij het belangrijk dat je weet waar we vandaan zijn gekomen.

Want echt, als het met ons goedgekomen is, dan kan dat ook bij jou gebeuren.

What you have so meticulously built with
your persona, your good looks, your money
and your power, has to disappoint you.

– Richard Rohr

1 Het plaatje

Margo

Mijn eerste liefde ontmoet ik als ik 19 jaar ben. Ik studeer Communicatie in Utrecht en sinds mijn 17e voel ik me een zelfverzekerde jonge vrouw. Ik leid een ogenschijnlijk onbezorgd leven en ben me ervan bewust dat mijn ongewone uiterlijk – rood haar, gulle lach en lange benen – menig man aantrekt. Dan leer ik Daniël kennen. We krijgen al snel een relatie.

Daniël is lief, zorgzaam, slim en stabiel. Onze relatie ziet er aan de buitenkant fantastisch uit. Samen groeien we op tot jongvolwassenen. We maken een lange reis door Australië en Azië en komen terug als wereldreizigers. We pakken samen onze studies weer op, gaan samenwonen. We leven een goed leven.

Maar door de jaren heen voel ik me leeg. Is het mijn verlangen naar reizen dat dit gevoel veroorzaakt? Of moet ik tijdens mijn studententijd eigenlijk leven als vrijgezel, zoals menig studiegenoot? De gekste vragen bekruipen me. Daniël voelt niet wat ik voel. Hij kent dat eenzame gevoel niet. Hij helpt me zoeken naar een geschikte therapie zodat ik ermee kan leren dealen.

Ik vind een fantastische therapeut van middelbare leeftijd – een echte aanpakker – en ze helpt me met mijn gedachten.

‘Hoe kan het dat je je eenzaam voelt terwijl er zo veel mensen om je heen staan? Je bént niet alleen, je vóélt je alleen. Daar gaan we aan werken.’

Ik volg al haar adviezen op en na een jaar therapie van een half uur per week wordt het knagende gevoel draaglijk.

Maar nog een verandering doet zich voor: in de therapie besef ik dat Daniël mij niet ultiem vervult met geluk. Ik geef mijn leven een achtje, maar geen tien. Wellicht is hij het, die mij weerhoudt van een groots en meeslepend leven. En het is toch Daniël, die mij mijn gevoel van eigenwaarde moet geven en mij moet bevestigen? En als hij dat niet kan, dan is er zeker iets mis met onze relatie. Toch?

Ik begin me tijdens onze relatie emotioneel open te stellen voor aandacht, bevestiging en goedkeuring van andere mannen. En ik merk dat mij dit een gelukzalig gevoel geeft.

Op een zomerse ochtend worden we wakker in ons ikea-bed en vertel ik Daniël dat het over is tussen ons. Daniël is ontroostbaar. Mijn familie is stomverbaasd. Hoe kan ik deze man laten lopen? Hij is perfect!

Mijn recht op tranen heb ik verspild door dit meedogenloze vonnis en dat is oké. Want ik voel me tijdens het opbouwen van mijn single leven heel sterk, krachtig en onoverwinnelijk. Tenminste, voor even. Want dan overspoelt mij wederom dat vertrouwde, knagende gevoel van eenzaamheid.

Eerst evalueer ik mijn vriendenkring tot in den treure. Maar ik realiseer me dat ik me een rijk mens mag voelen met hen in mijn leven. Dan evalueer ik mijn baan, terwijl ik op dat moment promotie maak naar een droomopdracht: ik mag ziekenhuispersoneel – van de schoonmakers tot en met de hoogleraren – gaan begeleiden bij een intensieve verandering. Ik graaf in mijn familieverleden; is daar iets voorgevallen waardoor ik me zo voel? Maar nee, mijn familie en mijn verleden zijn oké.

Tijdens deze verwarrende periode date ik met een knappe arts, die mij het liefst wil voorstellen aan zijn ouders om zo ons daten om te dopen tot een relatie. Maar ik wil single zijn. Toch?! Of had ik, zo vraag ik me soms af, mijn relatie met Daniël helemaal niet moeten beëindigen? Nee, spreek ik mezelf toe. Ik heb daar immers voor gekozen. En dit is de uitkomst.

Ik houd ontzettend van sporten; ik loop hard en ben een fanatiek yoga-beoefenaar. Tijdens de lessen en vlak erna ervaar ik wat verlichting, maar die ebt al snel weer weg. Als ik met een paar dierbare vrienden praat over mijn gevoel zeggen ze me dat ik alles heb waar zij naar verlangen. Dat ze met me meeleven, maar niet voelen wat ik voel.

Op een benauwde zomeravond, als mijn vrienden op het terras zitten, plaats ik een berichtje op een Amerikaans forum: ‘Having it all but feeling empty & often depressed’. In het kort schrijf ik mijn verhaal op en al snel kom ik erachter: ik ben niet de enige.

‘I can relate a 100%.’

‘I’m seeing a therapist and take medication, but still, I’m unhappy.’

‘You are not alone.’

‘I have everything and more. I feel suicidal. I hope you can overcome your feelings.’

Ik ben niet alleen. Dat besef is voor dat moment, voor heel even, genoeg.

Maar als mijn lege gevoel weer de kop opsteekt, voel ik me nog meer vastberaden om het te vullen. Er moet toch ‘iets’ zijn?! In mijn vriendschappen word ik hongerig naar een gevoel van bevestiging. Een blik van waardering, liefkozende woorden. Een berichtje dat ik ‘zo’n goede vriendin ben’.

Als overtuigd single ben ik opeens kwetsbaar geworden voor woorden van goedkeuring, van bevestiging van de mannen die mij beminnen. Ik over-analyseer alles. Aan de buitenkant lijk ik rustig, kalm, gefocust. Maar in mij verschuift mijn gevoel van leegte naar complete verwarring.

Alles verandert als ik een berichtje krijg op Facebook. ‘Hé Margo. Ik zag je laatst lopen.’

I didn’t leave because I stopped loving you,
I left because the longer I stayed
the less I loved myself.

– Rupi Kaur

2 Als we anderen de taak geven ons gelukkig te maken

Via Facebook krijg ik een vriendschapsverzoek, samen met een berichtje van een man die ik jaren geleden sprak op een verjaardag. ‘Hi Margo, we hebben elkaar ooit via-via gesproken. Ik zag je laatst lopen en dacht: wauw! Zin om een drankje te doen?’

Ik heb zin in een verzetje. Ik stem in.

Kaarsen verlichten het donkere café waar ik aan de bar wacht op mijn date. Ik weet alleen dat hij muzikant is. Maar het signalement waar ik naar moet uitkijken? Ik heb geen idee. Zo af en toe scan ik door de ruimte naar iemand met blond haar en blauwe ogen, zoals ik zag op zijn profielfoto. Net als ik even niet oplet, hoor ik iemand zeggen: ‘Hé, Margo.’

Een licht kruidige mannengeur omsingelt me. Ik draai me om en kijk in het gezicht van de man die mijn naam noemt. Zijn huid oogt zacht en glad. Zijn baard is ruig. Zijn donkerblonde haar zit springerig door de war.

‘Het spijt me dat ik zo laat ben. Ik moest mijn EP afmixen. Geen bereik, en mijn telefoon is inmiddels overleden.’ Zijn lange vingers laten de telefoon aan me zien. ‘Maar ik ben er.’ Hij laat zijn warme hand op mijn knie vallen. ‘En jij bent er.’

Ik voel tintelingen door mijn hele lichaam. Ik inhaleer de geur van zijn leren jas.

‘Er is daar plek. Zullen we?’

Ik knik. Hij heeft zijn hand al uitgestoken om mij voor te laten gaan.

Mijn date praat langzaam en bedachtzaam. In het kaarslicht bekijk ik zijn droevige, blauwe ogen. Hij heeft volle lippen, met randen van de rode wijn die we de afgelopen uren soldaat hebben gemaakt.

‘Ze zat al met haar benen uit het raam, klaar om te springen.’

Hij vertelt me over zijn ex. De slechte akoestiek en de luide stemmen van de mensen om ons heen lijken weg te vallen.

‘Ik wilde er alles aan doen om haar beter te maken, maar ik besefte: ik kan haar niet helpen. Ik ging eraan onderdoor, zag mijn vrienden niet meer.’

Aandachtig luister ik naar elk woord dat kracht geeft aan de herinneringen van zijn vorige relatie.

‘Pas nu realiseer ik me dat ik toen over al mijn grenzen heen ben gegaan. Bij mij past een sterke vrouw, midden in het leven, ambitieus en onafhankelijk. Iemand die me kan bijhouden in mijn carrière, die de wereld wil ontdekken en die gepassioneerd is over het leven.’

Hij schenkt me een flirtende lach. Ik neem nog een slok wijn en staar naar zijn lippen. Met die vrouw bedoelt hij mij. Mijn hele lichaam lijkt in vuur en vlam te staan door deze man. En dus spreek ik weer met hem af. En weer.

We gaan naar concerten, we koken samen, ik ga naar zijn huis, hij naar het mijne.

Zijn naam is Max.

Ze is van mij

Max en ik zijn vijf weken met elkaar aan het daten en hij geeft vanavond met zijn band een woonkamerconcert. Voor het riante grachtenpand waar het optreden plaatsvindt staat een slanke man een sigaret te roken. Hij staat van een afstand naar ons te zwaaien. ‘Hiero!’ Hij stapt in het licht van de Amsterdamse lantaarnpaal. Ik zie een fijn gezicht, met brede neus en donker haar. Ik schat hem begin 30.

Max stelt de man aan me voor: ‘Dat is Nick, de gitarist.’

Nick buigt naar me toe voor een kus. ‘Dus jij bent Margo?! Veel over je gehoord, meisje.’

Ik steek formeel mijn hand uit en grijns: ‘Dat ben ik, leuk je te ontmoeten,’ waardoor de gitarist zich geen houding weet te geven.

‘Goeie move,’ zegt Max en hij begeleidt me naar binnen. ‘Ik houd er niet van als je andere mannen zomaar drie kussen geeft.’

Huh? denk ik, maakt hij nu een grap? Of is hij serieus? Misschien vind ik dat belerende ze-is-van-mij-toontje ook wel aantrekkelijk? Ik weet het niet.

Maar deze vraag wordt rap irrelevant, als we aan het eind van een lange gang tegen een lange, kalende man aanbotsen. Hij begroet Max enthousiast en zegt dan: ‘En jij bent…’ – hij bekijkt me – ‘…zijn vriendin?’

Mijn blik schiet naar Max. We kijken elkaar even ongemakkelijk aan. Hier hebben we het nog niet over gehad. ‘Eh…’ We hakkelen er samen een beetje op los.

‘Ik ben ingehuurd voor deze avond,’ grap ik. Perfecte vondst, Margo. Ik zoek in mijn brein vast naar een andere opmerking om de sfeer een duw in de goede richting te geven.

Maar dat blijkt niet nodig. Max pakt me liefdevol vast. ‘Ja, zij is mijn vriendin.’

Ik kijk hem verrast aan.

‘We hebben het er vanavond wel over,’ fluistert Max in mijn oor.

Kippenvel op mijn armen. Vijf weken en ontelbare slapeloze nachten sinds onze eerste date. Is dit dan hét moment? Margo, je bent net zes maanden vrijgezel, gaat dit niet allemaal wat snel?!

De andere man

We zijn zeventien weken samen. Nooit eerder voelde ik me zo verliefd op en aangetrokken tot één man. Onze dates zijn over-the-top-extravagant, net als ons seksleven en onze gesprekken. Onze relatie is alles en meer. We zeggen tegen elkaar dat we ons voor het eerst in ons leven intens alive voelen.

Na een avond in het Concertgebouw in Amsterdam, die Max voor mij geregeld heeft en waar hij me urenlang vertelt over muziek en orkesten omdat ik van pianospelen hou, schieten onderweg naar de uitgang zijn ogen opeens woest mijn kant op.

‘Waarom keek je naar die vent?’

Hij laat me los en kijkt over zijn rechterschouder. ‘Waarom keek je naar die vent, vind je hem knapper dan mij?’

De blik in zijn ogen is donker en koud. Wat is er soms met hem?

Ik lach, voel me ongemakkelijk. ‘Waar heb je het over?’ Mensen om ons heen zuchten: we vormen een blokkade in de antieke gangen van het Concertgebouw.

‘Ik zag je kijken, Margo. Je checkte verdomme die vent uit terwijl ik naast je loop!’

Ik schud mijn hoofd waardoor een pluk haar blijft hangen in mijn lipgloss. ‘Waar heb jij het over? Ik kijk naar geen man! Waarom zou ik kijken? Ik ben toch met jou?’ Ik veeg de pluk haar weg en pak zijn gezicht vast, een beweging die steeds vertrouwder voor me wordt, en zeg: ‘Lieverd, dat was een man die ons passeert, tegen de massa in. Zijn colbertje deed me aan mijn vader denken. Mijn vader, for god’s sake.’ Ik streel zijn gezicht. ‘Laten we gaan.’

Hij is geïrriteerd.

Keek ik naar iemand?

Je keek naar niemand, Margo.

‘Het is mijn probleem…’ zegt Max even later. ‘Ik weet niet wat me bezielt. Ik ben zo verschrikkelijk bang je te verliezen. Dat uit zich in controlegedrag. Ik ga hierover praten met mijn therapeut.’ Hij pakt mijn hand. ‘Help mij alsjeblieft, ik wil hier samen met jou uit komen.’

Mijn lichaam schokt, alsof de woede en het verdriet zo mijn lichaam verlaten. Zijn volle lippen kussen de mijne.

Alles en niets

Naast de hoogtepunten dienen zich steeds vaker dieptepunten aan. Wat begint met woorden, geboren uit jaloezie en een behoefte aan controle, uit zich in steeds destructiever gedrag. Onze goedmaakseks vindt soms onder dwang van Max plaats. Ik zeg dat ik niet wil, en toch drukt hij me op het bed en gebeurt het. Ik weet dat het niet helemaal klopt, maar ik vind het ook wel weer opwindend. Max filmt me regelmatig vanuit mijn appartement terwijl ik naar de bushalte loop. Hij dwingt me de film terug te kijken en probeert zo te bewijzen dat ik kijk naar andere mannen op straat. Wat volgt is een ruzie, die volgens dezelfde vicieuze cirkel afdraait als alle andere ruzies die we hebben. Eerst krijgen we een woordenwisseling, die uitloopt op ordinair geschreeuw. Iets wat ik absoluut niet gewend ben van mijn relatie met Daniël. Daarna belooft Max te werken aan zijn onzekerheden en ik beloof nog beter op te letten of ik niet onbewust aan het flirten ben met anderen. Ik word me overbewust van alles wat ik doe en begin aan mezelf te twijfelen.

Maar op een dag neemt onze ruzie een nieuwe wending.

Na een flinke woordenwisseling in de nacht, gevolgd door goedmaakseks, vallen we eindelijk in slaap. Ik schrik pas laat in de ochtend wakker. Het is zaterdag. Ik spring uit bed, ren naar de badkamer en zet de douche op lauwwarm. Zwarte druppels van de dikke lagen mascara van gisteren lopen naar beneden over mijn lichaam.

‘Lieverd, wat ga je doen?’ Max is ontwaakt en staat in zijn witte, strakke boxer voor me. Ik voel me zo aangetrokken tot zijn slanke, licht gespierde lijf dat ik moeite heb te converseren.

‘Whisky-proeverij in Amsterdam met de meiden,’ antwoord ik.

Stilte.

Max draait zijn rug naar me toe, pakt zijn tandenborstel en begint fanatiek te poetsen. ‘Dat heb ik je toch gezegd, gisteren?’ vraag ik hem, iets te geïrriteerd.

Max spuugt de tandpasta uit.

‘Ja, maar Margo, het is toch niet normaal, dat schema dat je hebt. Werk, werk, vrienden, en ik dan? En wanneer neem je eens tijd voor jezelf?’

‘Ik ben druk, ja,’ zeg ik. ‘Maar ik vind het heerlijk.’

Zijn opmerking doet pijn. Het voelt alsof Max steeds meer van mijn tijd afsnoept. In het begin wilde hij minimaal twee avonden per week doorbrengen met elkaar, een maand later elk weekend plus twee avonden, en nu wil hij iedere avond bij elkaar slapen. Het voelt alsof ik me erin heb laten luizen… Maar op een of andere bizarre manier vind ik zijn complete overgave ook wel prettig.

‘Je moet op jezelf passen,’ zegt hij. ‘En ik wil genoeg tijd met je doorbrengen. Ik maak ook tijd voor jou. Ik zie mijn vrienden minder de laatste maanden.’

Ik steek mijn hoofd uit de douchecabine.

‘Sorry? Wat probeer je nou te zeggen? Ik maak superveel tijd voor jou. We zien elkaar bijna elke dag. Ben je daar niet content mee?’ vraag ik hem snauwend.

Max laat zijn schouders zakken en loopt de badkamer uit.

Wat is eigenlijk normaal? vraag ik me af.

Na de douche kleed ik me in stilte aan. Ik voel dat Max kwaad naar me staart terwijl ik bezig ben. Het irriteert me dat we – na net een paar ruzievrije dagen – opeens weer een nacht en een ochtend met elkaar aan het bekvechten zijn. Met mijn handtas over mijn schouder loop ik naar de keuken voor een ontbijt. Ik heb absoluut geen zin om nu weer in gesprek te gaan over zaken als zijn therapeut of het gerommel met zijn psychische welzijn. Ik krijg hoofdpijn als ik denk aan al het gedoe in onze relatie. Godzijdank zijn er veel meer hoogte- dan dieptepunten. Dan moeten we de nare episodes toch wel beter kunnen maken? Hier gaat onze relatie toch niet op vastlopen? Ik geef hem geen kus en trek boven aan de trap van mijn appartement mijn jas aan.

Max komt rustig op me aflopen, zoals hij vaker doet als ik eerder wegga. Ik vraag me af of hij weer helemaal oké is, of dat er nog van die eigenaardige woede door hem heen raast. Hij komt tegen me aan staan terwijl ik de knopen van mijn trenchcoat dichtmaak.

‘Sinds wanneer ga jij weg zonder gedag te zeggen?’ fluistert hij in mijn oor. Hij geeft me een kus op mijn wang, maar de toon in zijn stem geeft me een raar gevoel.

‘Sinds ik hoofdpijn krijg van de bizarheid van onze ruzies en discussies! Ik weet gewoon niet hoeveel langer ik dit nog aankan,’ zeg ik strijdlustig. Met mijn linkerhand probeer ik hem op wat afstand te houden. ‘Je bemoeit je zo erg met mijn keuzes, terwijl… we zijn pas net samen! Ik kan het gewoon niet opbrengen om jou nu oprecht te kussen.’

Zijn hand grijpt mijn pols vast. Ik probeer me los te worstelen. Met mijn rechterhand pak ik mijn tas. Ik zet mijn voet op de eerste traptrede. Opeens voel ik een intense pijnscheut door mijn lichaam gaan. Even weet ik niet meer wat boven en onder is. Ik heb het gevoel dat ik hard door elkaar geschud word. Ik knijp mijn ogen dicht tot het voorbij is. Het voelt als minuten, maar het moet niet langer dan seconden hebben geduurd.

Ik open mijn ogen en zie mezelf liggen, onder aan de trap, terwijl Max naar beneden stormt. ‘Lieverd! Je laat jezelf vallen!’

Liet ik mezelf echt vallen?

Ik ben zo overstuur dat ik na de proeverij mijn andere afspraken afbel en alleen maar in een joggingbroek onder mijn dekbed kan liggen.

Laat die avond belt mijn goede vriend Sander, die ik al sinds mijn jeugd ken. ‘Hé, ik zie licht branden, ben je daar? Zin in een goede fles shiraz?’

Ik kijk uit het raam en zie Sander tegen zijn auto aanleunen. Zodra hij me ziet, gebaart hij vrolijk en roept: ‘Wijntje, gezellig? Doe je open?’ Hij kijkt me vragend aan.

Ik pak snel een sweater, gooi de dekens op mijn bed en loop naar beneden. Ik open de zware deur en kijk in de pretogen van Sander.

‘Wow, wat is er met jou gebeurd?’ vraagt hij met bezorgde blik.

‘Eh…’ Mijn neus snottert, ik hap naar lucht. ‘Het is denk ik over tussen Max en mij.’ Ik begin te huilen en kom niet meer uit mijn woorden.

‘Sjesus, oké, goed dat ik hier ben. Je ziet er niet uit.’ Zijn slecht getimede opmerking brengt een kleine lach op mijn gezicht.

Ik begin te vertellen als we op de bank zitten. Over mijn destructieve relatie met Max, over zijn gekke gedrag. Over dat Max misschien gelijk heeft en dat het aan mij ligt. Dat ik hem onzeker maak. Dat ik te veel aandacht trek, misschien.

Sander zoekt naar tissues in mijn kamer, kan ze niet vinden en komt even later terug met een wc-rol onder zijn arm. ‘Hier, even goed snuiten.’ Ik volg zijn advies op.

Dan begint Sander een betoog over dat ik een onafhankelijke vrouw ben en gewoon weer vrijgezel moet zijn. Maar dat wil ik niet. Ik wil bij Max zijn. Wij horen samen, ik weet het zeker. We kunnen dit fiksen.

Sander staart naar zijn wijnglas. ‘Heeft hij therapie overwogen?’

Ik knik.

‘Maar?’

‘Hij is een paar keer gegaan. Maar ik denk dat hij zijn therapeut niet alles vertelt. Hij komt altijd terug met advies voor mij!’ Ik begin te snikken. ‘Hoe kan dit nou allemaal gebeuren, Sander? Ik wil gewoon bij hem zijn. Het is alsof dit de beste jurk is die ik ooit heb aangehad. Alleen zitten er een paar kleine gaatjes in. Die kunnen toch dichtgemaakt worden?!’

Sander kijkt me fronsend aan. ‘Jij had die jurk allang weggegooid.’

Een half jaar samen

Mijn vrienden zijn niet blij met Max. Ze hebben gehoord dat hij me filmt. Ook onze hevige ruzies waarbij Max soms mijn polsen of schouders agressief vastpakt, baart ze zorgen. Mijn vriend Marius neemt het op voor Max: ‘Als Stef en ik ruzie hebben, gaat het er ook zo aan toe. En kijk: al tien jaar samen!’

Maar al mijn andere vrienden vragen zich af waarom we weer samen zijn. Ze zien mij vermageren, moe zijn en beheerst worden door de controledrang van Max. Ze zeggen dat deze relatie is als een drug waarvan ik moet afkicken. Een vriendin oppert om samen een week naar Portugal te gaan; een ander zegt dat ik een maand bij haar in huis mag wonen om los te komen van Max. Ik wil niets liever, maar een leven zonder Max kan ik me op dit moment niet voorstellen. Het voelt alsof ik mijn hele identiteit aan Max heb gegeven. Van mijn sterke, onafhankelijke karakter lijkt weinig over te zijn. Hoe heb ik dit kunnen laten gebeuren?

Als Max zegt: ‘Laten we het nog één kans geven. Niemand hoeft het te weten’, zeg ik ja. Misschien ben ik inderdaad het probleem in deze relatie.

Dit is de allerlaatste keer dat je het probeert met hem, Margo.

Het is mijn verjaardag. Max heeft een suite geboekt in een oud klooster dat is omgebouwd tot hotel. In de prachtige tuin heeft hij een picknickkleed neergelegd en voert hij me prosecco en aardbeien, terwijl ik tegen hem aan lig. Max had me aan het begin van de trip gesommeerd mijn telefoon uit te zetten en in de hotelkamer achter te laten: ‘Het is belangrijk dat we helemaal met zijn tweeën zijn’. Ik heb gedaan wat hij zei en we kunnen nu niet gestoord worden.

‘O, liefste Margo,’ begint Max, ‘ik heb gisteren een laatste sessie gehad bij de therapeut, en we zijn erover uit.’

Mijn hart maakt een sprongetje van blijdschap, ik veer omhoog. ‘Wat goed, lieverd, vertel!’

Max neemt een slok van zijn prosecco. ‘We denken dat jíj degene bent die hulp nodig heeft, Margo. We denken dat je borderline hebt.’ Hij lacht naar me.

En opeens, op dat moment, lijkt het of alle duizend puzzelstukjes razendsnel op hun plek vallen. Margo, je bent misschien niet perfect, maar je hebt géén persoonlijkheidsstoornis.

Het is alsof een stuk van mijn zelfvertrouwen dat ik al een half jaar kwijt ben, weer tot me komt. Ik sta op en strijk mijn rode verjaardagsjurk glad. Max kijkt me verbaasd aan.

‘Dank je wel,’ zeg ik zelfverzekerd. ‘Ik ga mijn telefoon pakken en feestvieren met mijn vrienden. Het is mijn verjaardag. En “ons”, lieve Max, dat gaat nooit werken.’

Ik loop in rap tempo richting onze hotelkamer.

‘Maar Margo! Jij hebt een stoornis!’ roept Max me achterna. ‘Ik kan je helpen!’

Bevrijd en compleet helder loop ik door de stenen kloostergangen naar de suite. In de kamer zoek ik naar mijn telefoon. Kwijt. Ik kijk op en in alle kasten. Uiteindelijk rits ik de tas van Max open. Ik schuif zijn kleren opzij. Daar, op de bodem van zijn tas, ligt mijn telefoon. Ik probeer de telefoon aan te zetten, maar die reageert op geen enkele knop. Ik wrik de achterkant open. Geen batterij. Waar heeft hij dat ding weggestopt? Mijn oog valt op zijn jas, die over een stoel hangt. Ik voel in zijn binnenzak.

Max loopt woest de kamer in. ‘Wat doe je tussen mijn spullen, Margo, jij bent echt knettergek, hè?!’

Ik vis mijn batterij uit zijn jaszak en loop naar mijn eigen kleine zilveren koffer, met mijn telefoon in mijn rechterhand geklemd. Ik begin met het inpakken van mijn spullen en snauw woest naar Max: ‘Jij hebt verdorie mijn telefoon en batterij verstopt! Waar haal je het lef vandaan?’

Bij de open badkamer zie ik mijn suède hakken liggen die ik heb uitgeschopt tijdens een vrijpartij. Pak die schoenen, weg hier.

Max blokkeert opeens de weg. Ik stap achteruit. Laat die hakken maar zitten, Margo.

Ik wil me omdraaien om mijn koffer te pakken, maar Max grijpt mijn polsen. ‘Jij blijft hier, Margo.’

Een dreigend gevoel bekruipt me. Ik hou mijn stem ferm. ‘Ik ga nu weg.’

‘Je blijft.’ Hij schuift mijn koffer onder het bed.

‘Laat me erlangs!’ gil ik.

Wat er daarna gebeurt, laat zich tekenen door de handafdrukken van Max in blauwe plekken op mijn beide bovenarmen. In de diepe sneden in mijn benen en de schrammen op mijn knieën, die ik oploop als hij me over de parketvloer sleept. In mijn hese stem als gevolg van de angstkreten die ik uitsla voordat hij probeert me de lucht te ontnemen door zijn lange vingers vast te klemmen om mijn nek.

Het laatste wat ik me herinner is het geluid van het invallen van de deur. Het is de politie, gebeld door het hotelpersoneel dat geschrokken is van mijn gegil.

En de paradox: als het aan mij ligt, zijn we de dag daarna weer bij elkaar. Dan gaan we door met dit destructieve, woest aantrekkelijke, vernietigende spel. Omdat het me intens levend laat voelen. Maar het gaat niet. Ik moet beseffen dat deze relatie mijn dood kan worden. En ik kan niet langer mijn vrienden – die zoveel voor mij betekenen – mijn neergang laten aanschouwen. Ik moet dit aanpakken. Ik moet van Max loskomen.