DIGGY DEX

Taalkunstenaars

Nieuw Amsterdam

© Diggy Dex 2019

Alle rechten voorbehouden

Boekverzorging Moker Ontwerp i.s.m. Wonderwerk

Omslagfoto © Daniel J. Ashes

NUR 660

ISBN 978 90 468 2498 6

WWW.NIEUWAMSTERDAM.NL

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2019, met

ISBN 978 90 468 2497 9

Als je deze zin hardop leest:

En ik ben broke geweest en ik heb buit gemaakt

Ik heb liefde gekend en ook weer uitgemaakt.

Dan kan het niet anders dan dat je door het metrum van de woorden bijna automatisch heel even een rapper bent geworden. En dat is knap. Koen is een woordkunstenaar zonder dat het gekunsteld is. De inhoud en de boodschap zijn belangrijker.

Toen hij regelmatig in de ochtendshow verscheen wist je nooit wat je ging krijgen. De ene week liet hij Nederland lachen en springen op het ‘Het Leger Des Geils’ en een week later waren het tranen bij het mooie en gevoelige ‘Sterren Tellen’.

Ik belde hem op na de aanslagen in Brussel in 2016 met de vraag of hij er iets mee zou kunnen. Hij twijfelde. Een uur later had hij ‘wel iets’ appte hij. ‘Morgen Komt Het Goed’ werd de boodschap die hij aan zijn kinderen wilde geven.

Nog een voorbeeldje uit dat nummer waarom hij voor mij de Lennaert Nijgh van dit decennium is:

Krantenkoppen schreeuwen crisis

Ik zie ze schrijven over wij en zij.

Ik tel alleen verliezers

In de maalstroom van de tijd.

Giel Beelen, 2019

INHOUD

Introductie

OKTOBER ’04

Oktober ’04

Vier Woorden

Brief

Glazenwasser

Weet Je Nog?

DEZELFDE SPIJT

Dezelfde Spijt

Slaap Lekker (Fantastig Toch)

Elke Dag

Zeg Me Later

LEEG

Leeg

Grote Mannen Worden Klein

Soms

Beter Mens

Sterren Tellen

GOLVEN

Golven

Treur Niet (Ode Aan Het leven)

Morgen Komt Het Goed

Zo Voorbij

Stad

Leef

Ik Huil Alleen Bij Jou

Gent

Losse Krabbels

ALLES IS NU

Alles Is Nu

De Zon Op

Je Staat Niet Alleen

We Moeten Door

Een Keer

La Vie Est Belle

Weg Van Jou

Straks Is Het Te Laat

Biografie

Credits

Discografie

INTRODUCTIE

Beste opa,

Sinterklaas weet waarvan u houdt

Daarom geef ik u deze tennisbal van goud.

Pats. Mijn eerste rijmende zin was een feit. Ik was zeven jaar oud en ik herinner me nog goed hoe trots ik was. Ik had uit het niets iets gecreëerd, een machtig gevoel. Nu schreef mijn vader altijd gedichten van minimaal drie kantjes, dus ik kon natuurlijk niet achterblijven. Met gloeiende wangen luisterde ik hoe mijn opa het gedicht voorlas met zijn norse stem.

Dertig jaar later kan ik nog steeds vol verwondering, blijdschap en trots kijken naar een zin die uit mijn pen komt. Soms heb je hem in één keer. Soms is het eindeloos schaven tot je de perfecte cadans en woordcombinatie vindt om precies het gevoel te vangen. Dat kan direct, of met een omweg, nu eens poëtischer en dan prozaïscher. Als ik maar naar een plek word meegenomen waarvan ik het bestaan nog niet wist of eventjes omhoog word getild. Weg van het nu of juist er volledig in. De beste uitdrukking of het beste woord vinden voor wat ik bedoel, dat is de uitdaging. Een woord als ‘somber’ dekt voor mij precies de lading van het gevoel ‘somber’. Een exotischer woord als ‘ravissant’ kwam ik pas veel later tegen en toen ik het voor het eerst hoorde had ik al een vermoeden van de betekenis. Ravissant. Daar kun je even bij stilstaan. Wat een prachtig woord.

Een van mijn favoriete spelletjes vroeger was het Woordenboekspel, waarin je als deelnemer een woord oplas dat vrijwel niemand kende (bijvoorbeeld ‘chausseren’) en vervolgens de echte betekenis moest opschrijven en een zelfverzonnen versie. De andere deelnemers moesten raden welke van de twee de echte betekenis was. Het was een geweldige opdracht om een betekenis te verzinnen die precies bij het woord leek te passen. Dat een woord of een zin een gevoel kan oproepen is en blijft een van de mooiste dingen die er zijn.

Ik heb de liefde voor taal van huis uit meegekregen, vermoed ik. Mijn moeder onderwees nieuwkomers in ons land de Nederlandse taal en mijn vader was pedagoog en schrijver van verschillende boeken. Niet dat er alleen maar Reve en Hermans werd gelezen thuis, maar boeken waren altijd aanwezig. Zoals veel kinderen in de jaren tachtig verslond ik de boeken van Thea Beckman en Paul Biegel. Het schrijven van werkstukken vond ik het allerleukste onderdeel op school, net als spelling. Ook vreemde talen vond ik interessant. Ik wilde Engels spreken net als Michael Jackson, van wie ik groot fan was (en nog steeds ben).

De drang om iets over te willen brengen zat er als kind al in. Inclusief bewijsdrang als jongste van het gezin. Dit leidde tot stottergedrag, waardoor ik een tijdje bij een logopedist heb gelopen op jonge leeftijd. In de loop der jaren is het stotteren verdwenen, hoewel ik soms nog weleens moeite heb met het uitspreken van de eerste letter van een bepaald woord aan het begin van een zin. De letter ‘T’ is er zo eentje. Mijn minst favoriete letter van het alfabet. De klank voelt te hard en glijdt maar moeizaam van mijn tong.

Taal en muziek zijn voor mij in eerste instantie middelen tot een doel, vehikels om je eigen gevoelens en gedachten onder woorden te brengen. Van kinds af aan luisterde ik naar van alles, zolang er voor mij maar een gevoel van expressie van iemands eigen identiteit inzat. John Lee Hooker (een van mijn vaders favoriete platen is The Healer) kon mij net zo goed in vervoering brengen als de laatste ingenieuze hit van Queen of Doe Maar. Ik had als kind dan ook altijd de wens dat er op mooie momenten muziek uit de lucht kwam vallen, zoals in een film. Het besef dat taal een kunst op zich kan zijn, is door de jaren heen ontstaan, al staat de inhoud bij mij boven de vorm. Maar een bepaalde vorm kan een boodschap veel meer lading geven. Een puntige tekst van vier regels kan soms meer teweegbrengen dan een couplet van zestien maten. Een van mijn helden, en grootheid der Nederlandse taal, raakt met zijn zinnen op een gortdroge manier de kern van zijn gedachtegang:

Als het kindje binnenkomt juicht heel het huisgezin

behalve Drs. P.

Die ziet het somber in.

TOENEMEND FEESTGEDRUIS, DRS. P

Vanaf een jaar of elf raakte ik samen met mijn broer in de ban van muziek die voor ons nieuw was. Samen luisterden we naar Nirvana, The Urban Dance Squad en The Beastie Boys. De urgentie die daarvan afspatte voelde ik tot in elke vezel. Zoals elke vroegrijpe puber die zich afzet tegen zijn ouders en ‘de maatschappij’. Broer op gitaar en ik op drums op onze zolder. Destijds keken wij als fanatieke skateboarders veel skatevideo’s en we kwamen zodoende in aanraking met de muziek die mij nog meer deed steigeren. Hiphop. Verhalen uit een wereld die zo ver van mijn Vinex-bed stond, dat ik hem juist daardoor extreem interessant en spannend vond. En dat op een groove die automatisch mijn hoofd deed knikken en alles deed bewegen in mijn lichaam. Een wereld in New York die zo verhalend werd beschreven dat het leek alsof ik er gewoon bij was. Zoals door de rapper Raekwon van de Wu Tang Clan:

I grew up on the crime side, the New York Times side

Stayin’ alive was no jive

Had secondhands, mom’s bounced on old man

So then we moved to Shaolin land.

‘C.R.E.A.M’, WU TANG CLAN

Niet lang daarna liet een vriendje uit de derde klas van de middelbare school mij voor het eerst Nederlandstalige rap horen. Dit kwam zo direct en ongeslepen bij mij binnen dat ik gelijk was verkocht. Ook al was het een parodie op de Amerikaanse gangsterrap, het sloeg bij mij in als een bom:

Ik zat in lijn 5 en mijn lul stond stijf, want naast me zat een lekker wijf.

‘MOORDENAAR’, OSDORP POSSE

Niet direct wat je noemt een poëtisch meesterwerk, maar de kracht van de Nederlandse taal werd mij ineens heel helder. Na verdere verdieping kwam ik erachter dat de frontman en rapper Def P. veel meer in zijn mars had dan alleen een grove Amsterdamse bek:

Ik ben m’n rust al een hele poos kwijt

Ik kan wel naar bed maar lijd toch aan slapeloosheid

Te veel vragen knagen in m’n kop

Bijvoorbeeld waarom ik niet met piekeren stop?

‘WAAROM ALTIJD WAAROM’, OSDORP POSSE

Dit sloot helemaal aan bij mijn gedachten, van een piekerende puber op zoek naar antwoorden. Gretig absorbeerde ik alles. Zinnen met wijsheden als:

Be prepared for the worst but expect the best, no matter where life takes you, come home to the west.

‘THE FOUNDATION’, XZIBIT

Tot aan nieuwe soepele Nederlandstalige rijmvormen zoals die van Extince:

Machtige, prachtige, Drs. P-achtige, rijms die je bijblijven tot je tachtigste verjaardag.

‘SPRAAKWATER’, EXTINCE

Langzamerhand leerde ik als uit de klei getrokken houten klaas dat zinnen ook als soepele, virtuoze gitaarsolo’s konden worden uitgesproken zoals de rapper Big Punisher in het nummer ‘Twinz’:

Dead in the middle of Little Italy, little did we know, that we riddled two middlemen who didn’t do diddily.

‘TWINZ’, BIG PUNISHER

Hele schriften penden mijn beste vriend en ik vol op zoek naar nog (dachten wij) nooit gebruikte rijmuitgangen zoals het woord ‘passoã’ (dat vieze groene drankje dat je drinkt als tiener), dat we lieten rijmen op de eilandengroep ‘Mururoa’. Ons favoriete tijdverdrijf was het zogeheten freestylen. Iemand gooide een onderwerp in de groep en daar gingen wij dan zo goed mogelijk over proberen te rappen. Het veldwerk zeg maar. Het balletje duizend keer tegen een muur schieten en bekend raken met de mogelijkheden van taal en het ritme in een tekst. Zo leerde ik langzamerhand mijn eigen flow te vinden. Flow is simpel gezegd de manier waarop je woorden bewegen over het ritme. Hoe je jouw zinnen in een bepaalde cadans aan elkaar rijgt. Dat kan snel zijn, loom, net voor de beat of net achter de beat. Ik beschouw een stem als een muziekinstrument. Een toetsenist of gitarist heeft net zo goed een bepaalde flow in zijn of haar spel. Als beginnend tekstschrijver en rapper had ik nogal eens de neiging om te veel woorden in één zin te proppen waardoor het vaak een rommeltje werd en onaangenaam om naar te luisteren.

Ik heb mezelf nooit beschouwd als een enorm natuurtalent, maar eerder als iemand met een bovenmatige drang om het onder de knie te willen krijgen, en algauw raakte ik compleet verloren in tekst en muziek. Ik ging van Portishead via Boudewijn de Groot naar The Fugees, van Nas naar Raymond van ’t Groenewoud, van Bruce Springsteen naar IAM, een Franse hiphopsupergroep uit Marseille. Platenbakken afstruinend en informerend naar de allernieuwste releases. Ook herontdekte ik veel Nederlandstalig werk uit de jaren zestig, zeventig en tachtig die mijn behoefte om het zelfbenoemde ware leven te ontdekken goed verwoordden:

De ene werd een voetballer

De ander werd een held

We geloofden in de toekomst

Want de meester had verteld

Jullie kunnen alles worden

Als je maar je huiswerk kent

Maar je moet geduldig wachten

Tot je later groter bent

Is dit nou later

Is dit nou later als je groot bent

Een diploma vol met leugens

Waarop staat dat je volwassen bent.

‘IS DIT NU LATER’, STEF BOS

Of een van mijn favorieten van Herman van Veen, geschreven door Willem Wilmink:

Mijn leven is totaal ontwricht,

Ik voel me overboord gegooid

Vandaag las ik dit nieuwsbericht:

’De bom valt nooit’.

‘DE BOM VALT NOOIT’, HERMAN VAN VEEN

Zinnen die voor mij destijds zoveel betekenis hadden, dat ik langzamerhand zelf ook steeds meer gedachten toevertrouwde aan het papier. Een van mijn eerste songteksten had als titel ‘De Zoektocht Naar Geluk’. Ik denk dat ik een jaar of achttien was en er langzamerhand achter kwam dat mijn leven een aaneenschakeling was van het zoeken naar betekenis. Na mijn middelbare school ging ik, net als vrijwel iedereen om mij heen, studeren. Muziek en schrijven waren weliswaar hobby’s waar ik al mijn vrije tijd aan besteedde, maar ik had nooit het idee dat ik daar later mijn brood mee zou kunnen verdienen. Bovendien kwam ik uit een gezin waarin een studie als de norm werd gezien en kunst als leuk tijdverdrijf naast je ‘echte’ baan.

Ik had, zoals zo veel mensen, niet echt een duidelijk beeld van de toekomst, dus ik besloot iets te gaan studeren wat in elk geval mijn interesse had. Sociaal-Culturele Wetenschappen. Een potpourri van vakken als sociologie, antropologie, filosofie en andere gebieden van wetenschap waarbij ik het gevoel had dat daar antwoorden lagen. Op welke vragen wist ik eigenlijk ook maar half. Tijdens mijn studie begonnen schrijven en muziek maken echter zo’n grote rol in mijn leven te spelen, dat ik tegen het einde van mijn opleiding besloot om de studie af te maken, maar daarna voltijds voor mijn passie te gaan.

Ik zat destijds in een hiphopgroep, De Amersfoortse Coöperatie (D.A.C.), een verzameling rappers en instrumentalisten. Ontelbare uren brachten wij samen door met het schrijven van teksten en het maken van muziek, waarbij we voor elkaar de lat steeds hoger probeerden te leggen qua inventiviteit in de lyrics. Een van onze groepsleden, Vincent Patty (Jiggy Djé) blonk bijvoorbeeld uit in wordplay:

Recht in de roos als shampoo, spit ik een paar lines

Voor de heads en de shoulders, de flow is haarfijn.

‘RAPPERS HIER’, JIGGY DJÉ

Terwijl Jan Petersen (Grootmeester Jan) op de proppen kwam met zinsconstructies die je deden duizelen qua rijmvermogen:

Ik heb een woordspeling voor ogen, geloof me

Zelfs filosofen gaat het hun voorstellingsvermogen te boven.

‘WERKELIJK OPMERKELIJK’, D.A.C.

Een groep begintwintigers die niets liever deden dan muziek maken, schrijven, freestylen en lol trappen met elkaar. Na ons laatste gezamenlijke album in 2005 besloten we ieder onze eigen muzikale weg te gaan. Al zoekend naar welke weg dat dan voor mij was, kwam ik langzamerhand dichter bij de kern van wat ik graag wilde vertellen. Ik beschouw mezelf als een laatbloeier bij wie het pad van schrijver synchroon loopt met de ontwikkeling als mens. Een van de eerste liedjes die ik als soloartiest uitbracht was ‘Oktober ’04’ (2004), een tekst vol vragen waarmee ik worstelde:

Ik maak muziek, ik slaap, eet, adem in, adem uit

Kom te laat thuis na een avond uit

Ik werk en ik leef, dus ik besta naar verluidt

Maar de vraag die ik mezelf stel is: maakt het nog wat uit?

Kernachtige regels, die niet bol staan van de taaltechnische foefjes, maar een heldere boodschap uitdragen. Het rijmen was als een tweede natuur geworden na duizenden uren oefenen, dus ging ik op zoek naar de kern van wat een tekst voor mij moet zijn: wat zeggen deze woorden over mij?

Veertien jaar later werk ik nog steeds volgens deze filosofie. Een liedtekst moet iets zeggen over mijn gedachten, het gevoel dat ik op dat moment heb. Als de tekst niet genoeg tot de kern komt, dan leg ik hem weg en laat ik hem rijpen. Wie weet komt hij ooit nog eens uit op muziek (of in boekvorm!). Ik ben in de loop der jaren ook wat kernachtiger gaan schrijven, denk ik. Mede doordat ik weleens liedteksten voor collega-artiesten schrijf die zingen in plaats van rappen. In zang heb je veel minder woorden nodig dan in rap, wat een voordeel kan lijken, maar ook een uitdaging, want elk woord moet raak zijn. In rap laat de hoeveelheid woorden meer ruimte voor de nuance. Beiden vormen hebben voor mij hun charme en functie.

Toen mij werd gevraagd om de serie van Taalkunstenaars te openen, zei ik meteen ja. Mijn teksten in een boek en voorzien van context, welke liedschrijver wil dat niet? Tijdens het schrijfproces merkte ik echter dat er meer bij komt kijken. Mijn teksten zijn voor mij zo verbonden met de muziek, dat het vreemd voelt ze naakt op papier te zien staan. Ook is een woord natuurlijk anders wanneer je het uitspreekt, rapt of zingt dan wanneer je het opschrijft. Ik gebruik zoals vrijwel alle liedschrijvers veel klankrijm. Een woord als ‘tafel’ rijmt op papier niet als pure rijm op het woord ‘aardbol’. Maar als je deze woorden als rapper aan elkaar weet te lijmen in de juiste context, krijg je niets dan lovende blikken van collega-rappers: hoe vet dat hij het woord ‘tafel’ weet te rijmen op ‘aardbol’! Het vergroot als liedschrijver je mogelijkheden enorm. Als je bent gebonden aan de rijmuitgang -oet, heb je maar een beperkt aantal woorden dat je kunt gebruiken om te zeggen wat je bedoelt. Als je dit uitbreidt tot bijvoorbeeld de rijmuitgangen -oek, -oep en -oest, dan zijn de mogelijkheden om jezelf uit te drukken vrijwel eindeloos. Ook gebruik ik met enige regelmaat binnenrijm of dubbelrijm, wat weer kan bijdragen aan de flow in een zin. Mijn teksten zijn boven alles liedteksten. Ik zou dan ook aan willen raden om de teksten hardop uit te spreken en ze op deze manier tot je te nemen. Bij voorkeur in een stiltecoupé natuurlijk.

Tijdens het maken van dit boek begon ik mezelf nog meer af te vragen wat ik nou eigenlijk ben. Een tekstschrijver? Een artiest? Een rapper? Een zanger? Een gesjeesde student met een hang naar een romantisch leven? Of een jongen die op zoek is naar verbinding via muziek? Hoogstwaarschijnlijk ligt de waarheid zoals altijd net links van het midden, waar je hem niet verwacht. Ik denk dat dit boek in elk geval een andere kijk geeft op wat er zoal is omgegaan in mijn hoofd de afgelopen veertien jaar, en ik ben zeer vereerd om jou als lezer daar deelgenoot van te mogen maken.

Ik heb qua indeling gekozen voor vijf periodes, steeds voorzien van een korte introductie. Uiteraard staan niet al mijn liedteksten in dit boek. Ik heb zelf een selectie gemaakt van de nummers die voor mij een bepaalde periode in mijn leven weerspiegelen. Ook heb ik er soms voor gekozen om niet alle liedteksten in hun geheel af te drukken en zullen taalpuristen misschien zo nu en dan hun voorhoofd fronsen bij het gebruik van Engelse uitdrukkingen in sommige zinnen. Voor mij persoonlijk mag en kan in taal alles. Taal en muziek kennen vele vormen en zijn voor mij nooit gebonden aan regels, maar staan juist in dienst van zelfexpressie. Zoals icoon Raymond van ’t Groenewoud van een spoken word plots overgaat in een hartverscheurend refrein in een andere taal:

Ik weet niet waarom, ik weet niet hoe het komt

Maar artiesten hebben meestal maar één verzoeknummer:

Je veux l’amour.

‘JE VEUX L’AMOUR’, RAYMOND VAN ’T GROENEWOUD

Ik hoop dat er door deze bundel bij jou misschien wel een vonk, hoe klein deze ook mag zijn, ontspringt om zelf aan de slag te gaan met taal of om dit verder te ontwikkelen. Voor de vorm, voor de expressie of gewoon omdat het kan. •

OKTOBER ’04

Vastbesloten om een soloalbum uit te brengen nam ik vanaf 2004 steeds meer eigen liedjes op. Ondertussen had ik een vaste compagnon gevonden op het muzikale vlak, genaamd Marcel Tegelaar, een rapper en producent onder de naam Skiggy Rapz, met wie ik tot op de dag van vandaag bijna al mijn hersenspinsels op muziek zet. Op zijn slaapkamer brachten we avonden door vol muziek, hoofden vol inspiratie en vaak geen idee wat we aan het doen waren, zolang het maar iets was wat goed voelde.

Tekstueel was ik destijds erg conceptueel bezig. Bijvoorbeeld door vanuit het perspectief van iemand anders iets te vertellen. Of door een zogeheten ‘skit’, een hoorspelintermezzo, ter introductie van een lied. Een nummer als ‘Glazenwasser’, waarin ik in de huid kruip van een glazenwasser en beschrijf wat ik allemaal zie terwijl ik al ramen lappend naar binnen kijk bij iemand. Ik vond dit erg leuke manieren om een verhaal over het voetlicht te brengen, zoals ook de rapper KRS One die in het nummer ‘I Can’t Wake Up’ rapt vanuit het perspectief van een joint, die langs verschillende rappers gaat.

De rode draad in al mijn liedjes wordt denk ik gevormd door twee ingrediënten: verhalen en melodie. Zelf ben ik in het hiphopgenre altijd zeer gecharmeerd geweest van artiesten als Lauryn Hill, 2Pac, Outkast, Masta Ace en Eminem, en dichter bij huis bijvoorbeeld Typhoon, Rico, Jiggy Djé, RB Djan, Tourist LeMC en Fresku. Stuk voor stuk muzikanten die een verhaal te vertellen hebben.

Mijn eerste stappen als soloarties zette ik tijdens mijn studententijd. Ik kon avonden lang liedjes maken totdat huisgenoten er gek van werden, zoekend, schavend en gravend naar de perfecte melodie of tekst. Toen ik mijn eerste plaat, Verhalen Vanuit De Sofa, uitbracht was dit niet bepaald een doorslaand succes. Een bescheiden entree in de Nederlandstalige hiphop, wat destijds een veel kleiner onderdeel in het muzieklandschap vormde dan tegenwoordig. Maar wel eentje waar ik mezelf in kon verliezen. Aan mijn bureau pende ik hele documenten vol, op zoek naar de zinnen die voor mij destijds de kern verwoordden.

OKTOBER ’04 (2004)

Ik maak muziek, slaap, eet, adem in, adem uit

Ben te laat thuis na die avond uit

Ik werk en ik leef, dus ik besta naar verluidt

Maar de vraag die ik mezelf stel is: maakt het nog wat uit?

Wat ik doe en wat ik zeg in al die tijd?

Of verdwijnen al die dingen even snel als ze gekomen zijn?

Ik voel me anders dan voorheen, welke weg ik ook bewandel

En het enige constante is dat alles steeds verandert

Mensen komen, mensen gaan, situaties worden anders

En zelfs met ogen open vallen dingen uit je handen

Vind het lastig om te leven, steeds weer met die gedachte

Wat geef ik ze, en welke betekenis laat ik ze achter?

Maak ik het verschil voor al die mensen om me heen?

Of zou het anders zijn gelopen als ik er niet was geweest?

Soms geloof ik het gewoon niet, de wereld kan ook zonder mij

En draait toch wel door in al die cirkels van oneindigheid

Hopelijk heb ik het mis, en tonen ze me ongelijk

Maar ik geef het toch het nadeel van de twijfel tot die tijd

Het lijkt wel of het leven bestaat uit toevalligheden

Maakt het ongeloofwaardig dat ik besta met een reden

Het gevoel maakt me eenzaam, leven langs elkaar heen

Wil zo graag iedereen in m’n leven echt raken

Mensen met wie ik praat, de connectie voel ik niet

Wat doe ik hier? Voor wie kan ik het verschil nou echt maken?

Steeds weer de vraag, wat is het leven mij waard?

Als het geen betekenis heeft wanneer ik tegen je praat?

Zeg me wat is er voor nodig, meer dan één enkele daad

Vertel me als ik ga of ik het verschil heb gemaakt

Heb genoeg van die bullshit, ik wil echte gevoelens

Echte bedoelingen, recht in m’n gezicht, mensen wat doen we?

Wat heeft het voor zin als we elkaar niet kunnen raken?

Inwisselbaar zijn ik wil het verschil kunnen maken.

VIER WOORDEN (2005)

Laat het me zeggen, ach laat maar

Ik doe alsof mijn neus bloedt en ik staar in de verte

Op de vraag naar wat ik zei zeg ik: ‘Ik praat in mezelf’

Het lijkt me vaak toch het beste al wil ik het graag kwijt

Vind de houdbaarheidsdatum van het statement te beperkt

Die vier woorden zeggen me niets bij wat ik jou wil zeggen

Wat ik jou wil zeggen, ik weet het zelf niet eens

Is het slechts een idee of misschien het beste uit m’n leven?

Ik weet het: allebei gezegend en belast

Met het besef van het verleden brengt het stress met zich mee

En ik kan er niet omheen ik voel de connectie, ik bedoel

Bijna alles wat we doen benadert perfectie

Het is echt, zweven in de 5e dimensie

Zeg lang niet alles wat ik denk voor m’n eigen protectie

Maar maak je geen zorgen want dat groeit met de tijd

M’n gevoel voor je blijft dus liefde blijft de essentie

De liefde de angst: de strijd om de voorrang

Ik ben de laatste die het goed lijkt te begrijpen

M’n liefste bedankt, ik doe het je op voorhand

Zonder ook te weten waar het uiteindelijk eindigt

De tijd zal het uitwijzen tot die tijd blijf je

Veel meer dan vier woorden ooit kunnen beschrijven

M’n liefste bedankt, tot die tijd blijf je

Veel meer dan vier woorden ooit kunnen beschrijven.

BRIEF (Onuitgebracht, 2005)

Ik zag ’m binnen komen lopen, met zijn ziel onder zijn arm

Een doodgewone jongen, niet bijzonder of apart

Maar ik ben grondig in m’n vak

Op grond van analyse komt een oordeel van mijn hand

Ik zei: ‘Kom, ga maar zitten daar is de sofa

Zodra je zit zijn we klaar om te beginnen’

Niets ingewikkelds, jij praat, ik luister

De rollen duidelijk verdeeld, en koffie van het huis

De jongen nam een slok en begon te vertellen

Praatte over alles maar vooral over zichzelf