NOOIT HEB IK OOIT

JOSHILYN JACKSON

NOOIT HEBIK OOIT

Vertaald door Ineke Lenting

Nieuw Amsterdam

Oorspronkelijke titel Never have I ever. Uitgeverij William Morrow,

imprint van HarperCollinsPublishers

© 2019 Joshilyn Jackson

© 2020 Nederlandse vertaling Ineke Lenting / Nieuw Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Nancy Singer

Omslagbewerking image realize

NUR 330

ISBN 978 90 468 2633 1

www.nieuwamsterdam.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2020,
met ISBN 978 90 468 2632 4

Voor drie van mijn lievelingsmeiden,
op volgorde van lengte:

Taylor Myers

Olivia Browning

Tiamat Garber

1

Het spel was Roux’ idee. Het was meer dan een idee. Het was een plan. Ze had het zelf verzonnen, dit spel dat insloeg als een bom. Ze had het volgestopt met zout en metaal, want nevenschade was mooi meegenomen, maar het was puur op mij gericht. Ze zei dat het op ‘Nooit heb ik ooit’ leek, maar deze versie kende ik niet. Het begon heel onschuldig, iedereen moest het ergste opbiechten wat ze die dag had gedaan.

Niemand van ons had ooit van Roux’ spelregels gehoord, mogelijk verzon ze die speciaal voor ons die avond. Voor mij. Of misschien had ze het spel al eerder gespeeld en verspreidde het zich, dook het op tijdens slaapfeestjes wanneer ‘Truth or Dare’ of ‘Twee waarheden en een leugen’ zijn glans had verloren. Eigenlijk konden alleen brugklassers het spel veilig spelen, meiden die nog niets ergers hadden gedaan dan hun bh laten zien aan een jongen die ze leuk vonden, of die hun zusje voor bitch hadden uitgescholden.

We hadden beter moeten weten.

We waren volwassen vrouwen en verstopten onze ergste zonden in geheime dozen. We waren moeders en we begroeven die dozen onder banen, hypotheken en maaltijdschema’s. Dat soort dozen moeten moeders heel diep begraven.

Uiteraard hadden we een bel, maar Roux kondigde haar komst aan door drie keer hard met de deurklopper te tikken. Ook kwam ze minstens twintig minuten later dan de laatste buurvrouw.

‘Jeetje, wie kan dat nou zijn?’ vroeg Charlotte, die met haar armen vol zakken chips bij de trap bleef staan. De opkomst was al groot. Naast alle vaste deelneemsters waren er ook een paar losse leden komen opdagen.

‘Ik doe wel open. Ga jij maar naar het souterrain.’

Voor de deur stond een onbekende vrouw, heel ontspannen, met de opkomende volle maan balancerend op haar schouder. Onze hele buurt was gedrenkt in zacht golvend, zilveren maanlicht, zodat het leek alsof ze vanuit een onderwaterwereld naar de eigele gloed van mijn verandalamp was opgestegen.

Aan het sluike, gitzwarte haar herkende ik haar als de nieuwe bewoonster van het Airbnb-huis, de schande van het doodlopende straatje waaraan Charlotte woonde. De hele buurt ergerde zich aan het verzakkende dak en Davis, mijn man, noemde het ‘Sprite House’ vanwege de afbladderende groene en gele verf. Char hield ons voortdurend op de hoogte van het gestage verval waaraan het huis ten prooi viel en van de passanten en toeristen die er verbleven. De nieuwste bewoonster had ze ‘Cher Hair’ gedoopt.

Charlotte had ook gezegd dat ze mooi was, maar daarmee deed ze haar tekort. Ze was het soort mooi dat je op tv zag: symmetrisch gezicht, egale teint en zo’n lang, slank yogalijf dat me nog altijd met schaamte vervulde voor mijn eigen lichaam. Na mijn tienertijd had ik geen last meer gehad van overgewicht, maar zodra ik naar haar keek, was ik me bewust van het rolletje zwangerschapsvet dat zich nog steeds rond mijn middel ophoopte.

Geen tasje, geen boek, geen fles wijn of iets lekkers om met elkaar te delen. En ook al geen bh. Ze droeg een lange, losse, donkerblauwe zomerjurk met een zilverkleurig bloemetjespatroon, en over haar sleutelbeen steeg een getatoeëerde zwerm vogeltjes op.

Ze glimlachte en ik glimlachte terug, me nog van niets bewust. Ik had geen flauw vermoeden dat ik mijn eigen ondergang in de ogen keek. Ze was ‘cool’… dat was het juiste woord.

Vreemd eigenlijk. Ik was tweeënveertig, en ‘cool’ was een begrip dat bij mijn stiefdochter hoorde, een tiener. Toch was dat het woord dat bij me opkwam, en als ik al iets voelde, was het lichte opwinding, beroering. Hier stond iets interessants.

Oliver at inmiddels vast voedsel, en nu de kalmerende wolk zooghormonen wegtrok, begon ik me wat rusteloos te voelen, klaar om uit mijn vaste routine los te breken. Ik keek naar het geladen wapen op mijn stoep en in mijn onnozelheid hoopte ik dat ze bij het juiste huis had aangeklopt.

‘Komt hier de boekenclub bijeen?’ vroeg ze.

‘Ja, hier moet je zijn. Amy Whey.’ Ik stak haar mijn hand toe. Die nam ze in een krachtige greep en ze schudde hem twee keer, wat vreemd zakelijk aandeed.

‘Ik ben Angelica,’ zei ze, ‘maar iedereen noemt me Roux.’

‘Roe? Zoals van Kanga?’ vroeg ik.

‘Ik ben geen Kanga, Christopher Robin,’ grinnikte ze. Haar volle lippen waren heel bleek. Geen blush, geen lippenstift, maar wel zaten er streepjes vloeibare eyeliner rond haar glanzende oogbollen. Haar gitzwarte haar had een scheiding in het midden en omlijstte haar volmaakt ovale gezicht. ‘Het is gewoon mijn achternaam. Het is Frans. Met een x aan het eind, snap je?’

Ik kende het woord. Boter en bloem. Een bindmiddel.

‘Heb je nog kans gezien Het huis van vreugde te lezen?’ Ik zwaaide de deur wijd open.

‘Ja hoor,’ zei Roux, en ze stapte naar binnen.

Het was bijna acht uur. Meestal zaten we een uur te kletsen, daarna wijdden we een uur aan het boek, en tegen kwart over negen, half tien liep iedereen weer naar huis, ietsje uitgelaten, een tikje aangeschoten en weer wat meer verbonden met de andere moeders uit de buurt.

‘Je woont toch in dat groen-met-gele huis?’ vroeg ik voor alle zekerheid. Van Charlotte wist ik dat Cher Hair een alleenstaande moeder was met een zoon die oud genoeg was om auto te mogen rijden. Binnen, in het lamplicht, leek ze midden dertig. Wel heel jong om al een kind op de middelbare school te hebben.

‘Klopt,’ zei ze.

Ik ging haar voor naar de souterraintrap. ‘Leuk dat je gekomen bent. Dat huis wordt steeds voor korte perioden verhuurd, en de bewoners komen meestal niet naar de boekenclub.’

‘Ik ben hier voor zaken, ik weet niet voor hoelang. Zou weleens wat langer kunnen duren. Het leek me goed hier mensen te leren kennen,’ zei ze.

We waren bij de trap aangekomen. ‘O, wat doe je voor werk?’

Zonder te antwoorden keek ze naar beneden. ‘Wat is er met… hoe heet ze? Mijn buurvrouw.’

Charlotte stond handenwringend onder aan de trap en keek me met wanhopig opgetrokken wenkbrauwen aan.

‘Charlotte,’ zei ik. ‘Geen idee. Ik zoek wel iemand om je aan de rest voor te stellen.’

‘Doe geen moeite,’ zei Roux. Ze liep langs me, stevende recht op de groep vrouwen af en begon zich zelf aan hen voor te stellen.

Zodra ze buiten gehoorsafstand was, zei Char: ‘Cher Hair hier? Nu zijn er eenentwintig mensen, wij zelf niet meegerekend, en niemand lijkt te beseffen dat we te weinig stoelen hebben. Ik mag eigenlijk niet met stoelen sjouwen!’ Ze schoof haar haar steeds naar achteren en leek zo net een nerveus bruin muisje dat haar oren schoonmaakte.

‘Ze heet Roux, en natuurlijk mag je niet met stoelen sjouwen, zwangertje. Rustig maar. Ik haal ze wel.’

Zenuwpees die ze was keek Charlotte nog steeds bezorgd. Bovendien was het háár boekenclub. Ze was ermee begonnen toen Ruby aan het kruipen was geslagen en ze had beseft dat ze sinds de bevalling geen boek meer had gelezen.

‘Het lijkt wel of dat kind mijn hersens heeft opgegeten,’ had ze gezegd. ‘Lezen kan ik vergeten. Ik weet niet eens meer wanneer ik voor het laatst mijn haar heb gewassen.’

Het had er inderdaad uitgezien alsof het wel een wasbeurt kon gebruiken, maar ik had me wijselijk ingehouden en op haar dochtertje gepast terwijl Char flyers had ontworpen, die we later bij de hele buurt in de brievenbus hadden gestopt. Ze had de club de Hersendode Mammies Boekenclub gedoopt, wat ik een slechte naam vond, maar gelukkig had ik haar van Zombie-Mombies weten af te brengen. Ze bleek een betere cursus marketing te hebben gevolgd dan ik. De flyer en de naam trokken het gewenste publiek. Bijna alle aanwezigen waren van haar leeftijd, ze hadden allemaal baby’s, peuters of kleintjes op de basisschool. Ik was verreweg de oudste mammie in de zaal, in de meeste gevallen scheelde het ruim tien jaar.

Vóór Olivers geboorte hing ik er maar een beetje bij en kende ik de groep vooral van de roddels die Charlotte me vertelde tijdens onze dagelijks rondje power walking. Destijds speelde ik bunco met de middelbare moeders, die zich niet langer druk hoefden te maken om luiers en borstvoeding. Die lieten de dobbelstenen rollen, dronken sterke drank en discussieerden over puberteit en wiet, geboortebeperking en studiekeuzes. Als stiefmoeder van een puber had ik ze destijds hard nodig. Tegenwoordig voelde ik me meer thuis in deze groep en ik had mijn souterrain – een zeldzaamheid voor Florida – en mijn stoelensjouwspieren ten dienste van Char gesteld.

‘Haal eens drie stoelen. Doe maar vier. Of minstens drie,’ zei Char, die de vrouwen opnieuw begon te tellen.

Ik gaf haar de stapel geprinte discussievragen en liep weer naar boven. Telkens als ik een nieuwe eetkamerstoel naar beneden sjouwde, keek ik even naar onze nieuwkomer. Roux leek het naar haar zin te hebben en bewoog zich ontspannen van het ene groepje naar het andere. Iedereen met wie ik haar zag praten leek iets breder te glimlachen, iets luider te lachen. Ze probeerden indruk op haar te maken, en dat kon ik ze niet kwalijk nemen. Roux had iets heel interessants, ze leek een vrouw met een paspoort vol stempels, die uit het niets een paté wist te maken, die waarschijnlijk seks had gehad in een rijdend voertuig. Misschien wel op weg hiernaartoe.

Toen ik met de laatste stoel naar beneden kwam zag ik Roux nog net haar hand uitsteken naar Tate Bonasco. Onwillekeurig bleef ik even staan kijken. Tate was haar status van schoolschoonheid nooit ontgroeid en ze verluchtigde de buurtintriges met een zweempje bovenbouwkantine. Achter mijn rug noemde ze me ‘de pitbull’, deels omdat ik kort, rossig haar had en atletisch was gebouwd, maar ook omdat ik haar boekenclubcoup had weten te voorkomen. Toen we uit Chars huisje barstten, had ze haar grote tv-kamer ingezet als excuus om de hele zaak te kapen.

‘Dan hoeft Charlotte het ook niet allemaal te plannen,’ had ze gekird, alsof ze Char een dienst bewees.

Ik sprak haar erop aan, zei op luide toon en waar iedereen bij was dat Tate er alleen haar zinnen op had gezet omdat het dankzij Chars inspanningen zo’n fijne, populaire club was geworden, en dat we met Tate aan het roer elke maand een Kardashianbiografie zouden lezen.

Het was vals, maar het verlies van de club zou Chars hart hebben gebroken. En het hielp. Uiteindelijk verkasten we naar mijn ruime souterrain, nog steeds onder leiding van Char. Gezien de voorgeschiedenis was het een waar genoegen om Tate met haar cliché-knappe kopje de exotische Roux te zien ontmoeten. Tate rechtte haar rug, streek met één hand over haar haar en liep met een smoes naar het toilet. Twee minuten later dook ze weer op, met verse gloss op haar lippen en een knoop in haar T-shirt, dat nu een strook plat, gebruind middenrif vrijliet.

Charlotte begon op het wijnglas van Lisa Fenton te klingelen om vervolgens met het lepeltje iedereen naar een stoel te dirigeren. Helaas stond Roux heel toevallig voor de leren fauteuil. Zonder ook maar te kijken liet ze zich achterover zakken, en de fauteuil ving haar op. Het was de grootste stoel, het natuurlijke middelpunt van de cirkel, de stoel waar Charlotte altijd op zat. Char dreef nog steeds dames naar hun zitplaats, maar toen ze even opkeek en Roux op haar stoel zag zitten, verkrampte ze, alsof er een lichte schok door haar heen ging. Ik nam plaats op een van de eetkamerstoelen die ik tegen de haard had geschoven en wenkte haar.

‘Nee hè,’ fluisterde Char toen ze naast me kwam zitten. ‘Ze wist het niet, dat snap ik, maar iemand had haar er toch op kunnen wijzen?’

In plaats daarvan was er een kleine opstopping ontstaan toen vijf vrouwen de stoelen aan weerszijden van Roux probeerden te bemachtigen.

‘De volgende keer leg ik de vragenlijsten wel op je stoel om hem bezet te houden,’ zei ik, waarop Charlotte weer opfleurde. Een plan ging er bij haar altijd in.

Ondertussen bedacht ik dat het waarschijnlijk niet nodig zou zijn. Bh-loze Roux met haar huurhuis en vogeltattoos kwam vast niet terug. Ze leek me geen blijvertje, en al helemaal niet iemand die over zindelijkheidstraining en de luchtiger kant van de klassieke literatuur wilde kletsen. Die bleef in de buncoclub hangen, of misschien nergens, als er genoeg vaart in haar zaken zat.

Tate en Panda Grier sloten uiteindelijk de cirkel, samengeperst op mijn gecapitonneerde pianokruk. Ze waren nog snel even naar de bar geschoten voor een laatste scheut wijn, en bij terugkomst waren alle stoelen bezet geweest.

Charlotte verdeelde de papierstapel in tweeën en liet de vragenlijsten in beide richtingen rondgaan. ‘Eentje pakken en doorgeven a.u.b.’ De discussievragen scharrelde ze bij elkaar uit elke boekenclubgids die ze op internet kon vinden. ‘Wie van jullie heeft Het huis van vreugde helemaal uitgelezen?’

Bijna alle aanwezigen staken hun hand op. Ik ook.

Ze glimlachte blij en goedkeurend, hoewel ik vermoedde dat hier en daar iemand loog. Ik in elk geval wel. Ik had het boek grotendeels gelezen, maar Oliver was de hele nacht aan het spoken geweest. Toen ik hem die middag in slaap had gewiegd, had hij als een verrukkelijk aardappeltje-in-de-schil tegen mijn borst gelegen, met dat kale kopje dat zo lekker naar baby rook. Ik was in slaap gesukkeld. We hadden allebei een gat in de middag geslapen. Madison had me geholpen eten op tafel te krijgen, en Davis had afgeruimd en schoongemaakt, zodat ik op Wikipedia kon kijken hoe het verhaal afliep.

‘En wie heeft er minstens een deel gelezen?’ vervolgde Char, en nu gingen alle handen omhoog, inclusief die van Roux. ‘Super, maar als je het niet hebt uitgelezen, ben je gewaarschuwd! De discussie zit vol spoilers.’

‘O nee hè, gaat Lily Bart dood?’ vroeg de teerhartige Sheridan Blake, die aan mijn andere kant zat. Ze had de discussievragen alvast doorgenomen.

‘Voor we beginnen, graag even aandacht voor onze nieuwe buurvrouw,’ zei Charlotte. ‘Ze is voor het eerst bij de boekenclub. Een hartelijk welkom voor… eh, Roux!’

De ‘hallo’s’ zoemden de cirkel rond, en Tate fluisterde Panda iets in haar oor. Zoals altijd knikte Panda, maar misschien iets minder nadrukkelijk dan gewoonlijk. Panda Grier was topzwaar en degelijk, met een lief doorsneegezicht en een verrukkelijke echtgenoot. De Bonasco’s waren nog maar net in onze buurt neergestreken of ze had Tate tot haar beste vriendin gebombardeerd. Ze vertroetelde haar en ging praktisch elke ochtend met fruit en koffie bij haar langs. Het leek wel of Panda Tate als een gloeiende vulkaangodin beschouwde die gunstig moest worden gestemd om te voorkomen dat ze een lavastroom aan seks over haar huwelijk uitbraakte.

Nu had Roux zich bij het gevaarlijke pantheon gevoegd, er dreigde concurrentie en Tate zette al haar stekels op. Panda kon geen twee godinnen dienen, en kleinburgerlijk als ik inmiddels was, was ik benieuwd hoe dit afliep. Hoogstwaarschijnlijk zou ze Tate, haar naaste buurvrouw, trouw blijven. Sprite House werd door vier huizenblokken van de beeldschone Mr. Grier gescheiden.

‘Hallo, lui,’ zei Roux. ‘Kunnen jullie je misschien ook even voorstellen?’

Dat ‘lui’ klonk verkeerd uit haar mond. Pensacola, Florida, lag weliswaar halverwege de oceaan en Alabama, en ongeveer de helft van mijn buren had een zacht zuidelijk accent, maar Roux klonk heel anders. ‘Als we de kring nou eens rondgaan. Ik ben benieuwd wie jullie zijn.’ Misschien had ze lang genoeg in het zuiden gewoond om het idioom op te pikken.

Voelbaar woedend porde Charlotte keihard met haar elleboog tegen mijn arm.

‘Eh, maar we kennen elkaar allemaal al. En we hebben maar een uur,’ zei ze, en ze klonk aardiger dan ze zich voelde. Charlotte had er een bloedhekel aan als iemand puur voor haar eigen plezier de hele club met een klap tot stilstand bracht. Bij Char ging eerlijkheid vóór alles. Dat was een van de redenen waarom ik zo op haar gesteld was. De hele wereld hing van oneerlijkheid aan elkaar, maar Charlotte was als een kind dat met een rood emmertje op het strand speelde, ervan overtuigd dat dankzij haar alle zeeën evenveel water kregen.

Om haar te steunen zei ik: ‘Bovendien zijn we met heel veel vanavond – hoeveel namen denk je te kunnen onthouden? Als je vaker komt, leer je ons vanzelf kennen.’

‘Je hebt gelijk. Al die namen onthoud ik nooit,’ zei Roux, en ze glimlachte naar Char. Char glimlachte terug, maar toen ze haar mond opendeed om weer iets te zeggen, was Roux haar voor. Ze keek de kring rond en richtte haar blik op Panda. ‘Jij bent toch Panda? Dat heb ik onthouden. Omdat het zo’n ongebruikelijke naam is, maar ook omdat ik je meteen al heel grappig vond.’ Tates glimlach verkilde terwijl Panda’s gezicht begon te gloeien van genoegen. ‘Maar je bent geen Panda. Totaal niet. Niet met die prachtige jukbeenderen en dat gevoel voor humor. Sluw, dat ben je. Je bent een vos, hè?’

Gespannen leunde ze naar voren, alsof Panda Grier, die nauwelijks jukbeenderen had, verdomd interessant was. Dat was ze niet. Dat waren wij geen van allen. We waren doodgewone vrouwen, die bij een universiteit in een middelgrote kustplaats woonden. We waren echtgenotes en moeders, adjunct-functionarissen, docenten en bibliothecaressen. Roux, díé was interessant, zoals ze daar zat met haar ellebogen op haar knieën, haar benen wijd en haar jurk opgetrokken zodat de volle rok ertussenin hing. Ze had gespierde, bleke dijen, en ze droeg versleten cowboylaarzen. Ik voelde haar charisma als een bries die ze door de kamer liet gaan en die ons allemaal naar het puntje van onze stoelen dreef.

Nog steeds blozend vroeg Panda: ‘Wat bedoel je? Moet ik soms Vos worden genoemd?’

‘Nee, zeg,’ zei Roux. ‘Je bént er gewoon een. Vos is je totemdier.’ Ze zei het alsof het iets vanzelfsprekends was. Alsof wij als moederkudde, met onze vragenlijsten en paperbacks in onze handen geklemd, totemdieren onder onze stoelen hadden weggestopt in plaats van leren designtassen die we goedkoop en drie seizoenen te laat bij TJ Maxx hadden gekocht. Ik had er geld om durven verwedden dat het aantal aanwezige vrouwen dat ooit met een totemdier had gepraat op één vinger te tellen was. En die vrouw was nog steeds aan het woord. ‘Als we dat nou eens gaan doen. In plaats van een doodgewone en – je hebt helemaal gelijk, Charlotte – zinloze officiële voorstelronde. Als ieder van jullie nu eens zegt wat je totemdier is… echt, zoiets onthoud ik wel.’

In de kring keken vrouwen elkaar aan, verspreidden golven energie en gefluister. Nu iemand als Roux naar ze luisterde, wilden ze praten. Ze wilden een totemdier en dat wilden ze uitspreken. Ook ik voelde de vonk, maar dit was Charlottes club, en ze was mijn beste vriendin. Aan de overkant van de kring zat Tess Roberts te stralen van opwinding, maar Liddy Sleigh voelde zich duidelijk niet op haar gemak en keek vragend onze kant op. Tate was ziedend en zond Char telepathisch de opdracht om een eind aan het gedoe te maken. Ik voelde hoe we allemaal aarzelden, alsof we op een bergtop balanceerden en door een zuchtje wind een bepaalde kant op geblazen konden worden.

Roux richtte zich tot Sheila Bowen, die rechts van haar zat. ‘Lila? Nee, Sheila. En? Wat voor dier ben jij?’

‘Een tijger,’ zei Sheila prompt, en ik voelde ons overhellen.

‘Duidelijk, ja! Je hebt van die gele ogen, als van een roofdier,’ zei Roux, en uit de kring steeg een bevestigend gemompel op. Sheila had inderdaad tijgerogen, hoewel dat ons nooit was opgevallen. ‘Ga door, ga door, ik luister,’ zei Roux terwijl ze opstond en uit de kring liep om naar de bar te gaan.

Ze graaide alle flessen met nog een restje wijn bij elkaar, hoewel we doorgaans niet meer inschonken wanneer we eenmaal zaten en ons glas dan tijdens de discussie leegdronken. Met een klap zette ze de flessen op de salontafel, net toen Lavonda Gaffney zich voorstelde en beweerde dat ze een koraalduivel was.

Weer voelde ik die elleboog, maar nu nog harder. Ik wierp Char een meelevende blik toe. Ze had een zwaar eerste trimester gehad, en door al dat gekots had ze een korter lontje dan gewoonlijk.

Naast Lavonda zat Tess, die luid gakkend verkondigde dat ze een mus was. Ondertussen draaide Roux alle doppen van de flessen.

Vervolgens stelde Lisa Fenton zich voor. ‘Ik woon in dat roodstenen huis, tussen jou en Charlotte in. Je kunt altijd bij me terecht voor suiker of een ei of wat dan ook. Maar mijn dier, dat weet ik zo niet. Ik moet even nadenken.’

Roux ging nu met twee geopende flessen de kring rond en met een knikje naar Tess vroeg ze: ‘Rood of wit?’ Heel zachtjes, alsof ze een serveerster was.

‘Ze heeft de hele zaak overgenomen!’ fluisterde Charlotte.

Verontschuldigend haalde ik mijn schouders op.

‘Volgens mij ben je een havik. Echt,’ zei Sheridan Blake.

Roux bevestigde dat met een knik en schonk ondertussen kopjes en glazen tot de rand toe vol. ‘O ja, absoluut.’

Lisa bloosde van genoegen. ‘Met drie kinderen onder de vijf moet ik wel een havik zijn. Ik zie echt alles.’

Ik legde een kalmerende hand op Charlottes arm, terwijl Chloe Fischer verklaarde dat haar totemdier ‘een mamabeer’ was. Ze zweeg even en zei toen: ‘Of misschien een kleine zilverreiger?’ Ze keek Roux vragend aan.

‘Hoe ziet een kleine zilverreiger eruit?’ vroeg Panda, wat aanleiding gaf tot allerlei uitleg over zeevogels, en ondertussen dronk iedereen maar door.

Roux hakte uiteindelijk de knoop door. ‘Een mamabeer, zonder meer. Doordat je zo tenger bent, is het moeilijk om je innerlijke beer te zien. Maar die is er wel.’

Char boog zich naar me toe. ‘Beer m’n reet. Chloe Fischer is gewoon een aap. We zijn allemaal apen. Dat mens heeft ons malle hoedjes opgezet en laat ons dansen op bevel. Hoe heeft ze dat voor elkaar gekregen?’

Ik wist het niet. Niets had Charlottes strak georganiseerde boekenclub ooit kunnen laten ontsporen, en ook al was ik dol op haar, onwillekeurig dacht ik dat het misschien goed voor haar was. Onwillekeurig vond ik het wel interessant.

Nu was de bedeesde Allie Whitaker aan de beurt. Glurend vanachter haar pony beweerde ze dat ze misschien ook een tijger was. Vanbinnen. Heel diep vanbinnen.

‘Ja, nu je het zegt, ik zie wel een paar verborgen jungletanden,’ zei Roux. Allie haalde haar schouders op en kronkelde bijna van plezier.

Char keek steeds op de klok en zag de minuten wegtikken terwijl de vrouwen dieren kozen en de glazen leegdronken die Roux steeds volplempte. Ik wist dat Char zich had verheugd op haar praatje over de beeldschone Lily Bart, die geleidelijk haar ondergang tegemoet dreef. Het discussie-uur was al bijna voorbij en we waren nog niet eens aan de vragen begonnen.

Roux bleef maar schenken en moedigde de vrouwen aan tot ze allemaal door elkaar praatten en beweerden dat ze piranha’s waren, panters of pauwen. De enige echte pauw in ons gezelschap was Tate Bonasco met haar volle lippen en die (volgens Char) haar borsten had laten doen. Maar zelfs zij was hooguit een dierentuinpauw.

Eigenlijk waren we huisdieren, wij allemaal, behalve Roux. Zelf had ze haar dier niet genoemd, maar het was ongetwijfeld wild en ongetemd.

De wijn was bijna op. Roux stond alweer bij de bar en mixte een drankje alsof ze hier woonde, ook al was nóg meer alcohol het laatste wat de aanwezige vrouwen nodig hadden. De gesprekken waren inmiddels zo luid en wanordelijk, een en al gebrabbel en gekakel, dat ik blij was dat de slaapkamers zich op de eerste verdieping bevonden. Oliver was een lichte slaper, en Davis kon er niet goed tegen wanneer mensen daas van de drank waren.

Net toen ik aan de beurt was, kwam Roux terug naar de kring. Ze reikte me de cocktail aan, en ik verbaasde me over haar oplettendheid. Ik haatte wijn. Zelfs de vlakke, zurige geur verdroeg ik niet. Ik dronk gin-tonic, maar mijn eerste glas was aan de voorzichtige kant geweest. Zoals altijd hadden de daaropvolgende glazen alleen gin in hun naam gehad. ‘Amy Eén Glas’ noemde Davis me.

Ik nam een slokje; het smaakte pittig, naar pijnboom. Het was koud in mijn mond, maar zo krachtig dat ik het voelde gloeien in mijn borst. Ik was niet van plan er veel van te drinken, hoe lekker het ook was. Ze had de rand met verse limoen ingewreven, wat een scherpe nasmaak gaf.

‘Ik voel me een stekelvarken,’ zei ik, trouw aan Char. ‘Een stekelvarken dat veel liever over Het huis van vreugde discussieert. Als we nu eens…’

‘We zijn bijna klaar,’ zei Roux, die met een loom handgebaar mijn zin afbrak. Het verbaasde me hoe geraakt ik was door haar afwijzing. Verwaand als ze was had ze overdreven veel aandacht aan alle keuzes geschonken en voor iedere vrouw een dier gevonden waar ze blij mee was. Tot ik aan de beurt was. Ik was helemaal geen stekelvarken, maar ze had er niets tegen ingebracht, ook al had ik het sarcastisch bedoeld. Nu richtte ze haar blik op Charlotte. ‘Ik weet natuurlijk hoe je heet, maar je dier is lastiger.’

‘Ik ben ook een stekelvarken,’ zei Char afgemeten, en ze klemde haar lippen op elkaar.

Roux keek Charlotte onderzoekend aan, en haar blik bleef even hangen bij haar ronde buik, die zo langzamerhand iets anders deed vermoeden dan het gevolg van een copieuze lunch.

‘Dít is volgens mij Kanga,’ zei Roux, met een heimelijk lachje naar mij, alsof we een privégrapje deelden. Na haar afwijzing gaf het me een warm gevoel om er weer bij te horen. Dat zal ik niet ontkennen. Onwillekeurig speelde er een lachje om mijn mond. Charlotte trok haar wenkbrauwen zo hoog op dat ze in haar pony verdwenen, en ik verborg me achter mijn glas. Ik nam een lange, grote slok. Roux ging weer op Chars ingepikte stoel zitten.

Ten slotte was de beurt aan Jenny Tugby – warm, zacht en troostrijk als havermout – die beweerde een komodovaraan te zijn, waarna ze zei dat ze naar huis moest. Haar baby was nog niet aan pap begonnen, en ze zat met haar schouders te draaien en aan haar bh-bandje te frunniken. Haar borsten hielden een strikt tijdschema aan en ze moest haar van wijn doordrenkte melk afkolven en dumpen. Oliver kreeg de borst alleen nog ’s ochtends en voor het slapengaan, maar ik was dat gespannen, strakgetrokken gevoel van die eerste tijd niet vergeten, toen mijn lichaam nog al zijn voedsel produceerde. Ik kon het haar niet kwalijk nemen, maar mensen waren kuddedieren. Zodra zij de kring verbrak, zouden anderen het als het teken opvatten om ook te vertrekken.

En ja hoor: toen Char eindelijk aan haar vragen begon, dropen de vrouwen paarsgewijs of in hun eentje af, heel zachtjes terwijl ze verontschuldigend zwaaiden. Eerst de vrouwen met de jongste baby’s, daarna degenen met een fulltimebaan. De meesten waren geen drank gewend en al kwebbelend en gapend hesen ze zich moeizaam de trap op. Om tien uur waren we met z’n zessen overgebleven.

Nu er weer ruimte was in het souterrain waren Tate en Panda bij Lavonda de Koraalduivel op de bank neergeploft. Tate had te veel pinot noir op, haar voorhoofd glom van het zweet en bij haar mondhoeken zaten paarse vlekken. Roux stond weer bij de bar en sneed de rest van mijn limoenen aan schijfjes.

‘Zullen we er maar een punt achter zetten?’ stelde Charlotte voor. Ze zag er moe uit, met roze kringen onder haar ogen.

‘Mijn idee,’ zei Roux. ‘Het was toch al een waardeloos boek. Laten we iets anders gaan doen.’ Ze knipperde met haar ogen en strekte haar hals, alsof ze opeens iets geweldigs had bedacht. ‘Ik weet het: we gaan een spelletje spelen.’

‘Zo bedoelde ik het niet,’ zei Char nijdig.

‘Het is al laat,’ voegde ik er uit loyaliteit aan toe, hoewel een spelletje me wel leuk leek.

Ik had een man gekozen die op maandag gehaktbrood wilde, op dinsdag taco’s en op vrijdag een etentje buitenshuis met seks na. In dat opzicht leek Charlotte veel op Davis, en ik voelde me van nature aangetrokken tot alles wat orde uitstraalde. Maar nu had ik een baby. Ik had nooit geweten dat je met je hele lijf van een kind kon houden, maar met een baby waren alle dagen hetzelfde.

Nu hij bijna van de borst was, ging ik het lesgeven bij Divers Down steeds meer missen, zowel de vreugde wanneer ik nieuwe duikers liet kennismaken met de geheime onderwaterwereld, als de veelkleurigheid en het kabaal van de kinderen in mijn zwemen Seal Team-klasjes. Maar vooral het duiken miste ik. Als je zwanger bent duik je niet, en deze eerste acht maanden van mijn moederschap waren in een waas van slaapgebrek verstreken. Sinds de komst van Oliver was ik maar een keer of vijf onder water geweest, en het begon nu echt te kriebelen.

Als Roux een bankoverval of voor mijn part bungeejumpen had voorgesteld, zou ik haar de deur hebben gewezen, samen met het achtergebleven clubje aangeschoten moeders. Maar op een doordeweekse dag na tienen opblijven om een spelletje te spelen? Dat was het soort rebelsheid waarvoor ik wel te porren was. Ik had zin in een spelletje.

‘Het is te laat voor spelletjes,’ vond Charlotte, die er niet helemaal in slaagde een spijtige toon aan te slaan.

‘Arme Kanga,’ zei Roux. ‘Jij moet naar huis, echt. Je moet rusten voor twee.’

‘Ja, doemaar. Gamaarnaarruis, Kangroe,’ brabbelde Tate, met haar blik op Roux. Ze was die avond heel stil geweest en had haar wrok zwijgend weggedronken.

Maar als het aan Char lag vertrok iedereen. Het was haar club en zij sloot de avond af. Ze zweeg even, en ik wist dat ze me niet wilde achterlaten bij een stel buren die niet tot mijn favorieten behoorden en die alle drie al dronken waren, plus deze onbekende opdringerige vreemde. Het was een dilemma: ik wilde heel graag weten wat er zou gebeuren, maar aan de andere kant voelde ik er niets voor straks de kots van Tate Bonasco uit mijn bank te moeten boenen.

‘Ik vind dit niet leuk,’ zei Charlotte tegen mij. ‘Helemaal niet.’

Roux droeg limoenen, tonicglazen en mijn gin-op-kamertemperatuur naar de salontafel. Toen ze Chars woorden opving, speelde er een geniepig lachje om haar lippen.

‘Je bent geen stekelvarken,’ zei ze, terwijl ze de glazen klaarzette en er met een volleerd gebaar, zonder af te meten, gin in schonk. ‘Je bent ook geen Kanga. Ik ken jou, dame. Je bent die vis. Die oranje vis in een kom uit De kat met de hoed. Dat is je totemdier.’

‘O mijn god, echt,’ zei Lavonda, stikkend van het lachen.

‘Roux heeft hier niets te zoeken als je moeder niet thuis is,’ zei Tate met de narrige stem van Vis, en ze reikte langs een giechelende Panda om Lavonda op haar rug te kloppen.

‘Ga maar slapen. We zijn hier bijna klaar,’ stelde ik Char gerust, en ik draaide haar naar de trap toe voor ze een woedetoeval kreeg.

‘Ja,’ zei Roux. ‘Amy, speel jij maar “Hoger en hoger met een vis”.’ Ze maakte opdrijfgebaren in de richting van de trap, waarop het dronken trio op de bank het uitgierde.

Met vuurrode nek stampte Char voor me uit naar boven.

‘Hé, hebben jullie het boek echt gelezen?’ vroeg Tate boven het geschater uit, zo luid dat we het boven nog konden verstaan. ‘Zelf heb ik alleen de samenvatting doorgenomen.’

Ik deed de souterraindeur achter me dicht.

‘Mijn god!’ fluisterde Char, met een felheid die ik niet van haar kende. ‘Hoe krijg je die ooit de deur uit?’

‘Geen idee,’ zei ik.

Op de zwangere Charlotte na was ik de nuchterste vrouw in huis. Toch voelde ik de gin door mijn bloed stromen. Ik nam weer een slokje. Ik wilde beneden zijn en meedoen in plaats van hierboven alles af te keuren. Maar trouw aan Charlotte liep ik met haar mee naar de voordeur en knikte instemmend terwijl zij fluisterend tekeerging.

‘Dat doe je toch niet: iemands huis binnenvallen, de zaak overnemen en iedereen dronken voeren? Als ik jou was zou ik nu naar bed gaan en ze daar laten zitten tot ze beseffen hoe allejezus bot ze zijn. Alleen kun je er niet van op aan dat Roux niks steelt.’

Boven lag Davis nu te lezen, gespitst op elk geluidje uit de babyfoon. Oliver genoot ongetwijfeld de slaap der onschuldigen, met zijn armpjes boven zijn hoofd. Ik was zo naïef om ervan uit te gaan dat mijn stiefdochter Madison ook in bed lag.

‘Ja, dat was behoorlijk…’ Ik maakte mijn zin niet af, want welk woord was van toepassing?

Interessant.

En daar ontbrak het de boekenclub vaak aan, hoewel ik dat nooit hardop zou zeggen. Chars voorkeur ging uit naar ‘Dames’ en ‘Society’. Ze hield van verfijnde boeken waarin maatschappelijke zeden werden belicht die tot een ver verleden behoorden. Zelf las ik verhalen waarin het er wat pittiger aan toeging: van Margaret Atwood of Stephen King. Of memoires, zoals Het glazen kasteel en Wild, geschreven door vrouwen die grote risico’s hadden genomen en het hadden overleefd.

Misschien begreep ik beter dan wie ook dat de uitspraak ‘Dat je maar in interessante tijden mag leven’ de wreedste vervloeking was die tegen je uitgesproken kon worden. Mijn leven hoefde nooit meer interessant te worden, maar ik hield wel van interessant op papier, tussen een omslag dat je dicht kon klappen. Daarom vond ik het ook niet erg dat die rare Roux inbreuk had gemaakt op ons beschaafde, matig gezellige avondje. Voor deze ene keer.

‘Laten we Het huis van vreugde samen bespreken, morgen na onze wandeling,’ zei ik tegen Char, en ik nam me voor vroeg op te staan om het resterende derde gedeelte te lezen. Om mijn trouweloosheid goed te maken zou ik Char alsnog haar boekenpraatje laten houden. En ook om de gedachte die heel even bij me opkwam: O hemel, ze lijkt echt een beetje op die oranje vis die zich in zijn kom druk ligt te maken. ‘Dan zorg ik voor de lunch en nemen we alle vragen door.’

De zwangerschapshormonen bliezen elke emotie op en er blonken tranen in Chars ogen. Ze hobbelde op me af om me te omhelzen. Ik sloeg mijn armen stevig om haar heen en voelde de boog van haar bolle buik tegen mijn heup drukken. Char had maar weinig familie: een oudere, ziekelijke vader en een broer in het leger, die met een Duitse vrouw was getrouwd en nog steeds in het buitenland woonde. Zelf was ik min of meer vervreemd van mijn eigen familie. Dat was een van de redenen waarom we zulke dikke vriendinnen waren: we vormden een doe-het-zelf-ondersteuningsteam.

‘God, wat ben je toch lief voor me. En ik ben nog wel zo’n jankerd,’ zei ze. ‘Oké, oké. Tot morgen!’

Toen ik de voordeur voor haar opendeed, zag ik Madison. Ze stond blootsvoets op het gras naast de onderste tree van het verandatrapje. Ze had het veel te grote T-shirt aan waarin ze vaak sliep, met eronder een zwarte legging. Iets verder, op het gazon, zweefde het bleke gezicht van een jongen in het maanlicht. Zijn donkere kleren en nog donkerder haar vloeiden samen met het zwart van de nacht. Ik bleef stokstijf staan.

‘Dat is de zoon van Roux,’ fluisterde Char.

Glimlachend draaide Madison zich om toen ze ons hoorde, en ze stak een achteloze hand op. Ze gedroeg zich niet als iemand die betrapt was. Per slot van rekening deed ze niets verkeerds. Ze stond gewoon te kletsen op het gras, veilig in de gouden kring van de verandalamp. Maar het beviel me niet.

‘Hé, Mads,’ zei ik, alsof ik al die tijd had geweten dat ze buiten was. ‘Wie is die vriend van je?’

‘Luca,’ zei ze. ‘Hij is hier net komen wonen. Luca, dit is mijn stiefmonster, Amy.’

‘Hoi,’ zei Luca, zonder op mijn bijnaam te reageren. Bij wijze van groet hief hij zijn kin. Hij had zijn moeders haar, maar zijn eigen gezicht. Het was hoekig, met lange, smalle ogen en de pruilmond van een rockster. Op zijn zwarte T-shirt prijkte het logo van een popgroep, en eronder droeg hij gescheurde, donkere jeans en cowboylaarzen. Boy Trouble, rechtstreeks van het castingbureau.

‘Leuk je te ontmoeten, Luca,’ zei Char stijfjes. Zij vond het ook maar niks. ‘Ik ben Charlotte Baxter.’

‘Ja, leuk,’ zei ik haar na. ‘Mads? Hoogste tijd om naar binnen te gaan. Morgen is er weer school.’

‘O nee, Monster, echt? Nog tien minuutjes?’ vroeg ze.

‘Nu lijkt me beter,’ zei ik vriendelijk, maar heel even toonde ik haar mijn bozestiefmoedergezicht, om haar te laten weten dat het gênant ging worden.

Ze sloeg haar ogen ten hemel, maar met een ‘Tot morgen!’ liep ze naar het trapje.

‘Ik zie je,’ zei Luca, en hij slofte weg, het donker in.

‘Mm,’ zei Char. ‘Ook tot morgen dan maar.’ Met haar blik liet ze weten dat we nu meer gespreksstof hadden dan alleen maar een boek, en toen liep ze naar huis.

Maddy drong langs me naar binnen. ‘Het is nog maar net tien uur, Eeee-mie,’ zei ze, vol afkeur de eerste lettergreep benadrukkend, zoals ze soms ‘Pa-hap’ tegen Davis zei wanneer het hard tegen hard dreigde te gaan.

Vóór Olivers geboorte sprak ze mijn naam nooit zo uit. De baby had zoveel veranderd. Tegenwoordig vergat ik soms dat ik eerst van Maddy had gehouden, dat ik voor haar was gevallen op de dag dat Char de Wheys naar Divers Down had gebracht, nu bijna zeven jaar geleden. Char had tegen Davis gezegd dat het Seal Team bij uitstek iets voor zijn triestige dochter was: vrienden, lol, beweging. Char had voor koppelaarster gespeeld en haar alleenstaande zwemdocente voorgesteld aan haar knappe, gescheiden buurman. Maar toen ik Davis ontmoette – een economiedocent in overhemd en met pennyloafers aan zijn voeten – vond ik hem een stijve hark. Wel ging mijn hart uit naar de negenjarige Maddy met haar babyvetbuikje onder haar naveltruitje en haar voortdurend nors samengetrokken wenkbrauwen.

Die norse trek was nooit verdwenen en ik moest het weer ontgelden toen ze achterom keek terwijl ik achter haar aan het huis in liep. Ze stampte de trap op naar haar kamer, zonder te beseffen dat er in het souterrain nog een troep ladderzatte boekenclubleden zat.

Met een laatste slok gin-tonic dronk ik mezelf moed in, waarna ik het glas op het aanrecht zette. Ik voelde de gin tintelen in mijn handen, en besloot nooit meer aangeschoten te raken. Echt nooit meer. Ik opende de deur naar het souterrain en hoorde ze kakelen. Snel trok ik de deur achter me dicht en liep naar beneden, want ik wilde niets meer missen.

‘Dat doet iedereen,’ zei Tate. ‘Sommigen liegen er gewoon over. Alsof het slecht zou zijn.’

Panda praatte eroverheen. ‘Nee nee, weet je, niet dat ik preuts ben of zo. Maar Francis, die wil bijna nooit… je weet wel. Als het een keer gebeurt, is het fantastisch en zo, maar hij is… hij is…’

‘Een sekskameel,’ vulde Roux aan toen ik beneden kwam, en ze lachten allemaal.

Ze hadden zich op de vloer rond de salontafel geschaard, vier vrouwen binnen een elfenkring van lege stoelen. De tafel was bezaaid met leeggezogen limoenschijfjes en papieren borden met aangekoekte restjes hummus en uiendip. Iedere vrouw had een tonicglas met onderin een laagje van mijn dure gin. Te oordelen naar wat er nog in de fles zat, hadden ze al een of twee shotjes genomen terwijl ik bezig was Maddy het huis in te drijven.

‘Wát voor kameel?’ vroeg Lavonda. ‘Is dat een totemdier?’

‘Nee, nee,’ zei Tate vanuit dronken hoogte. ‘Ik snap ’m. Ze bedoelt dat Francis zuinig op zijn bulten is.’

Ze gierden weer van het lachen. Alleen Roux had me gezien. Ze zat daar als de noordpunt van het kompas, met haar gezicht naar de trap. Lavonda zat met haar rug naar me toe, en Tate en Panda, die ik en profil zag, waren de dronken heksen van het oosten en het westen. Roux’ ogen lichtten op toen ze me zag. We grijnsden naar elkaar, geen van beiden half zo dronken als de rest.

‘Toen sloeg je de hand aan jezelf. Bij wijze van spreken,’ zei Lavonda giechelend. ‘Maar dat kun je toch niet slecht noemen?’

‘Eh, het is ook weer niet zo dat ik de hánd aan mezelf sloeg,’ zei Panda veelbetekenend.

‘Panda, smeerlap! Heb je echt een…’ Tate maakte een zoemgeluid, alsof dat subtieler was dan het woord ‘vibrator’ in de mond te nemen. Daarin vergiste ze zich.

‘Echt niet!’ zei Panda zelfvoldaan. ‘Maar tegenwoordig heb je van die wegwerptandenborstels. Ken je die? Op batterijen.’

Roux snoof en schoot toen ook in de lach. ‘Oké, maar ik vind nog steeds dat Lavonda heeft gewonnen. Dat is ranzig, niet slécht.’

‘Behalve dan dat ik mijn tanden poets met zo’n doodgewone Oral-B,’ zei Panda, waarna het even stil bleef. Ze liet ze wachten, maar ik was de eerste die het doorhad en voelde een geschokte lach naar boven borrelen. ‘Alleen Francis poetst met de borstel op batterijen.’

Ze lachten nu als een roedel jakhalzen, mijn eigen lach werd erdoor overstemd. Arme Francis! Ik zou nooit meer met dezelfde blik naar zijn prachtige witte tanden kunnen kijken.

‘O mijn god,’ zei Lavonda, en ze hief haar glas. Onderin klotste wel drie centimeter kleurloze vloeistof. ‘Wat heb jij me te grazen genomen. Je staat bovenaan.’

‘Tate?’ zei Roux, die haar eigen glas hief. ‘Daar kun jij vast niet tegenop. Drinken!’

‘Wacht even!’ zei Tate, en ze rechtte haar rug. Panda had Tate nog nooit ergens mee verslagen. Tate boog zich naar voren. ‘Vorige week heb ik een vent gepijpt. En het was niet mijn man. Zo, bitches! Als we daar nu eens op drinken?’

Alle hilariteit was op slag verdwenen. Panda zweeg. Lavonda zweeg. Onwillekeurig schoof ik iets dichterbij.

‘Wie was het?’ vroeg Panda, met zo veel woede in haar stem dat zelfs de stomdronken Tate het leek op te pikken. ‘Nou, wie was het? Iemand die we kennen? Iemands man?’

Tate krabbelde terug. ‘God, nee zeg! Niet iemand die jullie kennen.’

Dat geloofde ik niet.

‘Nou, dat slaat alles,’ zei Roux spottend, en ze dronk haar glas leeg.

Panda en Lavonda keken Tate nog steeds strak aan.

‘En dat deed je zomaar?’ vroeg Panda.

‘Nee, nee,’ zei Tate. ‘Ik heb hem meteen weer weggeduwd. Het eh… Ik had medelijden met hem. Hij zei dat zijn vrouw zwanger was en geen zin had in seks. Ik had met hem te doen, snap je? Hij begreep het verkeerd en toen probeerde hij iets. Ik heb het afgekapt. Uiteraard. Het stelde niks voor. Panda heeft gewonnen. Kijk, ik drink al.’ Ze slurpte haar beker leeg.

Ik trilde nog na van de tweede schok. Zwanger? Bedoelde ze de man van Charlotte? Vast niet. Het stikte in de wereld van de zwangere vrouwen. Dat Char op dat moment de enige zwangere in onze buurt was, wilde nog niet zeggen dat Tate het met Phillip Baxter had aangelegd.

‘Wie was het, Tate?’ Ik moest het weten. Ik kon hier niet zomaar passief staan meeluisteren. Tate keerde zich naar me toe en keek me uilig aan. Volgens mij had ze nu pas door dat ik terug was. Ze sperde haar ogen open en werd rood als een biet. Panda en Lavonda waren haar boezemvriendinnen, maar ik was Charlottes vriendin. Tate bleef me aankijken, en in haar hoofd zag ik dronken radertjes ronddraaien.

‘Gewoon, iemand die ik tegenkwam… eh, in de autozaak. We moesten een tijd wachten en raakten aan de praat,’ zei ze, net iets te hard. Ze keek me recht aan en ze loog.

‘Het is maar een spel, luitjes.’ Roux stond op. ‘Panda heeft gewonnen. Doe jij de volgende ronde mee, Amy?’

Langzaam en soepel stapte ze op me af, als een karikatuur van een huisvrouw uit de jaren vijftig, met een bodempje gin in haar glas.

Ik kon mijn blik niet van Tate losmaken, die nu alle kanten behalve de mijne op keek. Ze richtte zich tot Lavonda en Panda. ‘Gewoon, hij vergiste zich. Ze hadden die tent ook niet Quickie Lube moeten noemen.’ Gerustgesteld snoof Lavonda weer van het lachen. Maar ik was niet gerustgesteld en ik kon er ook niet om lachen. Het was Phillip. Ze had iets uitgespookt met de man van mijn beste vriendin. Ik wist het nog vóór Tate even naar me keek om te zien of ik me door haar grapje en slappe leugens voor de gek had laten houden.

‘Hoezo spel?’ zei ik tegen Roux. ‘Zo grappig lijkt het me nu ook weer niet.’ Ondertussen bleef ik Tate strak aankijken. Vlug en met vuurrood hoofd wendde ze haar blik af.

Roux ging tussen ons in staan en benam me het zicht op Tate. ‘Het is hartstikke leuk, echt. Doe maar mee. Het lijkt op “Nooit heb ik ooit”, maar dan voor volwassenen. We slaan de verlegen ontkenningen over en beginnen meteen met de bekentenis. Eerst vertel je iedereen wat het ergste is wat je vandaag hebt gedaan.’

Bij die laatste zin had ik het gevoel dat Roux een veel te koele, gelakte nagel over mijn naakte ruggengraat trok. Ik rechtte mijn rug, liet mijn schouders zakken en zette grote, onschuldige ogen op.

‘Best. Ik doe mee,’ zei ik zachtjes, zodat alleen Roux het kon horen. ‘Het ergste wat ik vandaag heb gedaan, was jou mijn huis binnenlaten om dit stel heksen dronken te voeren.’

Lachend wuifde Roux mijn eerste poging weg. ‘Die ronde hebben we al gehad.’

Tate, die bij de salontafel zat, zei: ‘Kom, doorgaan! Lavonda, wat is het allerergste wat je de afgelopen maand hebt gedaan?’

Ik voelde Roux’ blik. ‘De afgelopen maand?’ vroeg ik op scherpe toon.

Ze haalde haar schouders op.

‘Nee, wacht even, heb je soms met die vent in de autozaak geflirt?’ drong Panda met dronken logica aan. ‘Als het allemaal van zijn kant kwam, waarom is het dan het ergste wat jíj hebt gedaan?’

‘Ik zal wel een signaal hebben afgegeven, daarom. Maar onbewust, echt.’

‘Vrouwen geven zichzelf altijd de schuld,’ zei Lavonda in een poging de zaak glad te strijken. ‘Maar het komt door de man. Het komt door de penis. Alle ellende komt van de man z’n penis.’

‘De afgelopen maand?’ herhaalde ik, Roux strak aankijkend. ‘Jij zei dat het spel over vandaag ging.’

‘De eerste ronde ging over vandaag,’ zei Roux. ‘Die heb ik gewonnen. Dit was ronde twee, waarin we allemaal hebben verteld wat het ergste was wat we vorige week hebben gedaan.’