DE MOORD OP WINDSOR CASTLE

Hare Majesteit de Queen onderzoekt

DE
MOORD OP
WINDSOR
CASTLE

ROMAN

S.J. Bennett

Vertaling Susan Ridder

Nieuw Amsterdam

Oorspronkelijke titel The Windsor Knot. Uitgeverij Zaffre,

imprint van Bonnier Books, Londen

© 2020 S.J. Bennett

© 2021 Nederlandse vertaling Susan Ridder / Uitgeverij Nieuw Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Nick Stearn en Iker Ayestaran

Omslagbewerking Rouwhorst & Van Roon

NUR 302/332

ISBN 978 90 468 2763 5

www.nieuwamsterdam.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2021, met

ISBN 978 90 468 2762 8

Voor E

En voor Charlie en Ros,

die het plezier van fictie

met het streven naar waarheid combineren

DEEL 1

HONI SOIT QUI MAL Y PENSE

‘Wee degene die er kwaad van denkt’

– Motto van de Orde van de Kousenband

April 2016

1

Het was een bijna perfecte voorjaarsdag.

De lucht was fris en helder, en de korenbloemblauwe hemel was doorkliefd met witte strepen. Voor haar, boven de boomtoppen van Home Park, lag Windsor Castle, dat zilverachtig glansde in het ochtendlicht. De koningin bracht haar pony tot stilstand om van het uitzicht te genieten. Er is niets zo goed voor het gemoed als een zonnige morgen op het Engelse platteland. Nu, na negenentachtig jaar, verwonderde ze zich nog steeds over Gods schepping. Nou ja, over de evolutie, om precies te zijn. Maar op een dag als vandaag dacht ze eerder aan God.

Als ze van al haar residenties een favoriete moest kiezen, zou het deze zijn. Niet Buckingham Palace, wat meer als wonen in een gouden kantoorgebouw aan een rotonde was. En ook Balmoral of Sandringham niet, hoewel die haar allebei in het bloed zaten. Windsor was gewoon haar thuis. Daar had ze de gelukkigste dagen van haar jeugd doorgebracht; daar stond Royal Lodge, en had ze van sprookjesvoorstellingen genoten en paardgereden. Ze kwam er nog steeds in het weekend om van de eindeloze formaliteiten in de stad te bekomen. Het was de plek waar papa en haar lieve mammie begraven waren, en waar ook Margaret te ruste was gelegd, hoewel het toen wel een beetje krap werd in de knusse grafkelder.

Als er ooit een revolutie zou uitbreken, dacht ze bij zichzelf, zou ze zich hier willen terugtrekken. Niet dat ze haar daar de kans voor zouden geven. Revolutionairen zouden haar naar… tja, naar waar sturen? Naar het buitenland? Als dat het geval zou zijn, zou ze naar Virginia gaan, vernoemd naar haar naamgenoot en waar Secretariat vandaan kwam, winnaar van de Triple Crown Trophy in 1973. Als het Gemenebest en die arme Charles er niet waren geweest, en William en de kleine George, die hem na alle ellende zouden opvolgen, zou dat helemaal niet zo’n slecht vooruitzicht zijn.

Maar Windsor zou het best zijn. Hier kon ze alles verdragen.

Vanaf deze afstand gezien leek alles kalm en rustig rondom het kasteel, het zag er zelfs een beetje slaperig uit. Maar niets was minder waar. Binnen waren vijfhonderd mensen aan het werk. Het was net een dorp, een heel efficiënt dorp. Ze dacht graag aan hen, van de grootmeester, die aan het hoofd van de hofhouding stond en de rekeningen afhandelde, tot aan de kamermeisjes, die na de kleine soiree van gisteravond bezig waren met bedden opmaken. Maar vandaag lag er een schaduw over alles.

Vanochtend was een van de artiesten die had opgetreden tijdens de soiree dood aangetroffen in zijn bed. Hij was blijkbaar overleden in zijn slaap. Ze had hem ontmoet en zelfs nog even met hem gedanst. Hij was een jonge Rus, ingehuurd om piano te spelen. Zo getalenteerd, zo knap om te zien. Wat een verschrikkelijk verlies voor zijn familie.

Het vogelgekwetter werd overstemd door het doffe geronk van motoren. Vanuit haar zadel hoorde de koningin het gierende geluid van een vliegtuig en zag een Airbus A330 richting de luchthaven vliegen. Als je in de buurt van een van de aanvliegroutes van Heathrow woont, word je vanzelf een goede vliegtuigspotter, hoewel het best lastig is om alle moderne passagiersvliegtuigen aan hun silhouet te herkennen. Het vliegtuiglawaai verstoorde haar gedachten en herinnerde haar eraan dat ze aan de slag moest.

Ze nam zich voor om eerst naar de moeder van de jongeman te vragen. Normaal was ze eerlijk gezegd niet zo geïnteresseerd in de afwezige familieleden van anderen, ze had genoeg aan haar eigen familie. Maar ergens wist ze dat de situatie nu anders was. Haar secretaris had die ochtend heel vreemd gekeken toen hij haar het nieuws vertelde. En hoewel haar personeel zijn uiterste best deed om haar tegen akelige zaken te beschermen, wist ze het altijd meteen als er iets aan de hand was. En dat er iets aan de hand was, was wel zeker, realiseerde ze zich plotseling.

Ze klakte met haar tong om haar pony te beduiden dat hij door moest lopen, waarna de stalknecht die haar vergezelde zijn paard geruisloos de sporen gaf en met haar mee reed.

Onder het rijkversierde gotische plafond van de kleine staatseetzaal liep het ontbijt ten einde. De paardenracemanager van de koningin, die bacon and eggs op zijn bord had, deelde de tafel met de aartsbisschop van Canterbury, de ex-ambassadeur in Moskou en een paar andere achterblijvers van de nacht ervoor.

‘Interessante avond,’ zei hij tegen de aartsbisschop, die links van hem zat. ‘Ik wist niet dat u de tango danst.’

‘Ik ook niet,’ kreunde zijn tafelgenoot. ‘Die kleine ballerina heeft me op sleeptouw genomen en nu heb ik enorme spierpijn in mijn kuiten.’ Vervolgens zei de aartsbisschop met zachte stem: ‘Zeg eens, hoe belachelijk was ik op een schaal van één tot tien?’ De paardenracemanager trok met zijn mond. ‘Om Nigel Tufnel te citeren: elf. Ik geloof dat ik de koningin nog nooit zo hard heb zien lachen.’

De aartsbisschop fronste zijn wenkbrauwen. ‘Tufnel? Was hij er gisteravond ook?’

‘Nee, hij moest met Spinal Tap optreden.’

De krakkemikkige danser lachte schaapachtig. ‘O jee.’ Hij boog zich voorover om onder de tafel over zijn onderbeen te wrijven en ving de blik op van de beeldschone jonge vrouw, zo slank als een model, die tegenover hem aan tafel zat. Haar grote donkere irissen leken recht in zijn ziel te kijken. Ze keek hem half glimlachend aan, waardoor hij zo rood werd als een biet.

Maar Masja Peyrovskaja keek hem helemaal niet aan, ze keek dwars door hem heen. Ze had de avond ervoor de meest intense ervaring van haar leven gehad, en ze zat er nog van na te genieten.

Dine, oefende ze in gedachten. Dine and sleep. Ik ben vorige week naar een ‘dine and sleep’-evenement op Windsor Castle geweest. Echt waar. En Hare Majesteit de koningin was er ook. Ben jij nooit op zo’n avond geweest? Ze zijn fantastisch. Alsof ze er elke week heen ging. Joeri en ik hadden een kamer met uitzicht op Windsor. Hare Majesteit gebruikt dezelfde zeep als wij. Ze is echt grappig als je haar een beetje leert kennen. En haar diamanten zijn oogverblindend, daar zou je bij wijze van spreken een moord voor doen…

Haar man Joeri Peyrovski had een enorme kater en dronk daarom een drankje van rauwe groene groenten en gember, gemaakt volgens zijn eigen recept. De bediening was bijzonder efficiënt wat dat betreft. Joeri had horen zeggen dat de koningin haar cornflakes in een plastic bus bewaart (niet dat ze die ochtend met hen aan tafel zat). Hij had oud-Engelse shabby chic verwacht, oftewel een slecht onderhouden kasteel met gebrekkige verwarming en afbladderende verf. Maar hij bleek niet goed geïnformeerd te zijn. Deze zaal had bijvoorbeeld prachtig bewerkte rode zijden gordijnen, twintig bijpassende vergulde stoelen rond de tafel en een brandschoon, speciaal voor deze zaal gemaakt tapijt op de vloer. En alle andere vertrekken waren net zo onberispelijk schoon. Zelfs zijn eigen butler zou er niets op aan te merken hebben. De port van gisteravond was trouwens ook uitstekend. En de wijn. Werd er cognac geschonken? Daar stond hem vaag iets van bij.

Ondanks zijn dreunende hoofdpijn wendde hij zich tot de vrouw die links van hem zat, de echtgenote van de ex-ambassadeur, en vroeg hoe hij aan een persoonlijke bibliothecaresse kon komen, zo eentje als ze gisteravond na het diner hadden ontmoet. De vrouw van de ex-ambassadeur, die het antwoord schuldig moest blijven maar wel tal van onbemiddelde, belezen vrienden had, begon een charmeoffensief en deed haar best.

Ze werden onderbroken door de aanblik van een lange vrouw met gitzwart haar en een geplooid broekpak die in een dramatische houding met haar hand op haar heup en felrode, getuite lippen in de deuropening was komen staan.

‘O, het spijt me! Ben ik te laat?’

‘Helemaal niet,’ reageerde de paardenracemanager vriendelijk, ook al was ze veel te laat. Veel gasten waren al naar hun kamers om een oogje te houden op het inpakken van hun tassen. ‘We zijn allemaal heel relaxed hier. Kom naast me zitten, deze stoel is vrij.’

Meredith Gostelow liep naar de stoel die door een lakei voor haar naar achteren werd geschoven, en accepteerde graag het aanbod van koffie.

‘Heeft u goed geslapen?’ vroeg een bekende stem rechts van haar. Het was Sir David Attenborough, die net zo melodieus en bezorgd klonk als op de televisie. Ze voelde zich net een bedreigde panda.

‘O, zeker,’ loog ze. Ze keek de tafel rond terwijl ze ging zitten en zag toen de mooie Masja Peyrovskaja vaag naar haar glimlachen, waardoor ze bijna naast haar stoel viel.

‘Ik heb niet geslapen,’ mompelde Masja schor. Een paar hoofden draaiden in haar richting, maar niet dat van haar man, die fronsend in zijn glas met sap zat te turen. ‘Ik denk de hele nacht het is hier zo mooi, de muziek is mooi, alles is… сказка. Hoe zeg je dat in het Engels?

‘Een sprookje,’ prevelde de ambassadeur aan de overkant van de tafel geëmotioneerd.

‘Een sprookje, ja. Dat is het toch net? Hier lijkt wel Disneyland! Maar dan chique versie.’ Ze zweeg. Het had niet geklonken zoals ze het bedoeld had. Ze struikelde over haar Engels, maar ze hoopte dat haar enthousiasme alles goedmaakte. ‘U boft maar,’ zei ze terwijl ze zich tot de paardenracemanager wendde. ‘U komt hier vaker?’

Hij grijnsde alsof ze een grapje had gemaakt. ‘Zeker.’

Voordat ze kon nagaan waarom hij het zo grappig vond wat ze zei, kwam er een andere lakei, prachtig gekleed in een rood gilet en zwart jacquet, naar haar man toe en fluisterde hem iets in het oor wat Masja niet kon horen. Joeri bloosde, schoof zonder een woord te zeggen zijn stoel naar achteren en liep achter de lakei aan de zaal uit.

Toen ze eraan terugdacht, verweet Masja zichzelf dat ze over sprookjes was begonnen. Dit was op de een of andere manier allemaal haar schuld. Want als je erover nadenkt, besef je dat sprookjes altijd om duistere krachten draaien. Het kwaad huist waar we het juist niet willen hebben, en het kwaad wint vaak. Wat stom dat ze aan Disney had gedacht, ze had beter aan Baba Jaga in het bos kunnen denken.

We zijn nooit veilig, dacht ze. Het maakt niet uit in hoeveel bont en diamanten we ons hullen. En op een dag zal ik oud en eenzaam zijn.

2

‘Simon?’

‘Majesteit?’ antwoordde Sir Simon Holcroft, de algemeen secretaris van de koningin, terwijl hij opkeek van de papieren agenda die hij in zijn handen hield. De koningin was terug van haar rijtoer en zat achter haar bureau. Ze was gekleed in een grijze wollen rok en een favoriet kasjmieren vest dat het blauw van haar ogen goed deed uitkomen. Haar privézitkamer was heel gezellig, voor een gotisch kasteel dan, vol zachte banken en allerlei schatten en souvenirs die ze in de loop van haar leven verzameld had. Hij zat hier graag. Maar een bepaalde klank in de stem van Hare Majesteit maakte Sir Simon nerveus, hoewel hij zijn best deed dat niet te laten merken.

‘Die jonge Rus. Is er iets wat u me niet verteld heeft?’

‘Nee, Majesteit. Ik geloof dat zijn stoffelijk overschot op dit moment naar het mortuarium wordt gebracht. De tweeëntwintigste komt de president per helikopter, en we vroegen ons af of u…’

‘Niet op een ander onderwerp overgaan. Je trok een gezicht.’

‘Hoe bedoelt u, Majesteit?’

‘Toen je me vanochtend het nieuws bracht. Je probeerde me te ontzien. Doe dat niet.’

Sir Simon slikte. Hij wist precies waar hij zijn oude vorstin voor had willen behoeden. Maar zij was de Boss. Hij kuchte.

‘Hij was naakt, Majesteit, toen hij werd gevonden.’

‘O ja?’ De koningin keek hem aandachtig aan. Ze zag een gezonde jongeman voor zich die naakt onder zijn dekbed lag. Wat was daar zo bijzonder aan? Toen Philip jong was, had hij ook een hekel aan pyjama’s.

Sir Simon keek terug. Het duurde even voordat hij zich realiseerde dat ze het helemaal niet vreemd vond. Hij moest haar meer vertellen en zette zich schrap.

‘Hij was naakt op een paarse kamerjas na. En hij hing… hij had het koord…’ Hij maakte zijn zin niet af. Dit kon hij haar toch niet aandoen? Ze zou over twee weken negentig worden.

Haar strakke blik veranderde ogenblikkelijk, omdat ze begreep wat hij bedoelde.

‘Bedoel je te zeggen dat hij aan het koord hing?’

‘Ja, Majesteit. Het is uiterst tragisch. In een kast.’

‘Een kast?’

‘Een kledingkast, om precies te zijn.’

‘Wel, wel.’ Het was even stil toen ze het zich allebei probeerden voor te stellen, en vervolgens wensten dat ze dat niet gedaan hadden. ‘Wie heeft hem gevonden?’ Ze klonk kordaat.

‘Een van de kamermeisjes. Het viel iemand op dat hij niet aan het ontbijt was verschenen en’ – hij onderbrak zichzelf even om zich de naam van de persoon te kunnen herinneren. ‘Het was mevrouw Cobbold die is gaan kijken of hij wakker was.’

‘Hoe gaat het met haar?’

‘Niet zo goed, Majesteit. Ik geloof dat ze psychische hulp krijgt.’

‘Wat verschrikkelijk…’ Ze dacht nog steeds aan de ontdekking.

‘Zeker, Majesteit. Maar het ziet ernaar uit dat het een ongeluk was.’

‘O?’

‘Door de manier waarop hij… en door de kamer.’ Sir Simon kuchte weer.

‘De manier waarop hij wat, Simon? En wat was er met de kamer?’

Hij haalde diep adem. ‘Er is dames… ondergoed gevonden. En een lippenstift.’ Hij sloot zijn ogen. ‘Tissues. Het lijkt erop dat hij aan het, eh… experimenteren was. Voor zijn genot. Het was waarschijnlijk niet de bedoeling dat…’

Hij werd vuurrood en de koningin had medelijden met hem. ‘Wat vreselijk. En is de politie gebeld?’

‘Ja. De commissaris heeft absolute geheimhouding beloofd.’

‘Mooi. En zijn z’n ouders ingelicht?’

‘Ik weet het niet, Majesteit,’ zei Sir Simon terwijl hij een aantekening maakte. ‘Ik zal het nagaan.’

‘Dank je wel. Is dat alles?’

‘Bijna. Ik heb voor vanmiddag een vergadering belegd om de publiciteit te beperken. Mevrouw Cobbold heeft zich wat dat betreft al heel begripvol getoond. Ik weet zeker dat wij op haar loyaliteit kunnen rekenen en we zullen ook de rest van het personeel duidelijk maken dat er niet over gepraat mag worden. Ook moeten we de gasten inlichten, maar niet over de manier waarop het gebeurd is, natuurlijk. Omdat de heer Brodsky door de heer Peyrovski was uitgenodigd, is Peyrovski al op de hoogte gebracht.’

‘Uitstekend.’

Sir Simon wierp weer een blik op zijn agenda. ‘Zouden we dan nu kunnen bespreken waar u het echtpaar Obama wilt ontvangen…’

Ze gingen over tot de orde van de dag, maar het was nogal verwarrend allemaal.

Dat dat hier gebeurd was, op Windsor. In een kast. In een paarse kamerjas.

Ze wist niet of ze het erger vond voor het kasteel of voor de man. Het was natuurlijk veel tragischer voor die arme jonge pianist, maar ze kende het kasteel beter. Ze kende alle hoeken en gaten. Het was verschrikkelijk. Afschuwelijk. En dat na zo’n heerlijke avond.

De koningin had de gewoonte om elk voorjaar een maand op Windsor Castle door te brengen, Easter Court heette dat. Het ging er beduidend minder stijf aan toe dan in het paleis, waardoor ze gasten op een veel informelere, ontspannen manier kon ontvangen. Een verblijf op Windsor betekende gelegenheden voor twintig, in plaats van banketten voor honderdzestig personen, en gaf haar de kans om oude vrienden te spreken. Dit keer was het ‘dine and sleep’-evenement, dat een week na Pasen plaatsvond, grotendeels door Charles georganiseerd, die bij een paar rijke Russen in de gunst wilde komen, omdat hij geld nodig had voor een van zijn favoriete projecten.

Charles had behalve Joeri Peyrovski en zijn buitengewoon mooie jonge vrouw ook de hedgefondsmanager Jay Hax, gespecialiseerd in de Russische markt en naar verluidt een oersaaie man, uitgenodigd. De koningin had ermee ingestemd om haar zoon een plezier te doen, maar had ook een paar van haar eigen genodigden aan de gastenlijst toegevoegd.

Ze zat achter haar bureau en wierp een blik op de lijst die nog tussen haar papieren lag. Sir David Attenborough was natuurlijk van de partij geweest. Een fantastische man en iemand van haar eigen leeftijd, wat bijzonder was tegenwoordig. Maar hij had in heel sombere bewoordingen over de opwarming van de aarde gesproken. Tja. En haar paardenracemanager, die een paar dagen bleef logeren en die gelukkig nooit ergens somber over was. Ook behoorde een schrijfster tot de genodigden, samen met haar echtgenoot, een scenarioschrijver wiens heerlijke, grappige films het toppunt van Brits-zijn belichaamden. En het hoofd van Eton en zijn vrouw, die in de buurt woonden en regelmatig te gast waren.

Speciaal voor Charles had ze ook een paar mensen met Russische connecties uitgenodigd, zoals de recent teruggekeerde Britse ambassadeur in Moskou… De met een Oscar bekroonde Russische actrice, terecht beroemd om haar embonpoint en scherpe tong… Wie nog meer? O ja, die Britse toparchitecte die bezig was een prachtige dependance van een museum in Rusland te bouwen, en de professor in de Russische literatuur en haar echtgenoot (je wist tegenwoordig nooit of het in het geval van een professor een man of een vrouw betrof, maar dit was een vrouw, getrouwd met een man).

En er was toch nóg iemand… Ze keek opnieuw naar de lijst. O ja, natuurlijk, de aartsbisschop van Canterbury. Ook hij was een graag geziene gast, die altijd het gesprek op gang kon houden als anderen niet meer wisten wat ze moesten zeggen, wat helaas nogal eens voorkwam. Wat ook helaas nogal eens voorkwam, was dat iedereen door elkaar praatte en dat je zelden de kans kreeg er een speld tussen te krijgen. Daar was weinig aan te doen, behalve dan een strenge blik zo af en toe.

Omdat de koningin haar gasten graag wat vermaak bezorgde, had de heer Peyrovski aan Charles voorgesteld om zijn jonge protegé mee te nemen, die ‘grandioos Rachmaninov speelde’. Verder waren en een paar balletdanseressen, die op vooraf opgenomen muziek in Russische keizerlijke stijl verkorte solo’s uit Het Zwanenmeer zouden dansen. Het geheel zou serieus, verfijnd en verheven zijn. De koningin had er eigenlijk een beetje tegen opgezien. Het Easter Court behoorde vrolijk te zijn, maar Charles’ fête à la russe klonk nogal deprimerend.

Hoewel je natuurlijk nooit weet hoe iets uitpakt.

Het eten was verrukkelijk. De nieuwe kok die zich graag wilde bewijzen, had zalige gerechten gemaakt met verse ingrediënten uit de tuinen van Windsor, Sandringham en Charles’ moestuinen op Highgrove. De wijn was natuurlijk altijd goed, en wanneer Sir David geen voorspellingen over de ondergang van de planeet deed, was hij ontzettend grappig. De Russen waren bovendien lang zo stug niet geweest als ze gevreesd had, en Charles straalde van dankbaarheid (hoewel Camilla en hij na de koffie vertrokken waren in verband met een evenement op Highgrove de volgende dag, waardoor ze zich een beetje gevoeld had als de moeder van een student die naar huis komt omdat zijn was moet worden gedaan).

Enigszins aangeschoten waren ze met een paar andere leden van de familie, die gezamenlijk in de Octagon Room in de Brunswick Tower hadden gegeten, naar de bibliotheek gegaan, waar ze enkele interessante Russische boeken in vertaling uit haar collectie te zien hadden kregen, waaronder enkele prachtige eerste edities van dichtbundels en toneelstukken, die ze nog altijd van plan was te lezen, maar waar het nooit van gekomen was. Philip, die al met zonsopgang was opgestaan, ging stilletjes naar bed, en de met een Oscar bekroonde actrice, die zeer bewonderd werd en wier uitspraken over Hollywood bijzonder amusant waren, werd naar een hotel in de buurt van Pinewood gebracht, waar ze vroeg in de ochtend aan een film zou werken. Daarna kwamen de pianomuziek en de danseressen.

De overgebleven groep was toen heerlijk ontspannen naar de Rode Salon gegaan om naar stukken uit het tweede pianoconcert van Rachmaninov te luisteren. Dit was een van haar favoriete vertrekken om gasten te vermaken, met zijn met rode zijde behangen wanden, de statige portretten van papa en mammie in hun kroningsmantels aan weerszijden van de schouw, overdag het uitzicht op het park en ’s avonds het licht van de schitterende kroonluchter, en de prachtige doorkijk naar de ernaast gelegen Groene Salon. Het was een van de ruimtes die in 1992 door brand waren verwoest, maar daar was niets meer van te zien. De salon was perfect gerestaureerd en inmiddels een ideaal vertrek voor avonden zoals deze.

Zoals beloofd, was de jonge pianist inderdaad fantastisch. Had Simon gezegd dat hij Brodsky heette? De koningin schatte hem begin twintig, maar hij had het muzikale gevoel van een man die veel ouder is. Hij leek volledig op te gaan in de passie van het stuk, terwijl zijzelf scènes uit die romantische film met Trevor Howard voor zich had gezien. En hij was zo aantrekkelijk. Alle vrouwen waren in vervoering geraakt.

Daarna hadden de ballerina’s hun solo’s uitgevoerd, wat ook heel mooi was. Margaret zou hen prachtig hebben gevonden. Het had eigenlijk iets van hoefgetrappel gehad, maar dat kwam waarschijnlijk door hun spitzen. Plotseling was de jonge Brodsky weer achter de piano gaan zitten en had dansnummers uit de jaren dertig gespeeld (wat bijzonder dat hij die kende!), en zij had ermee ingestemd dat het meubilair opzij werd geschoven, zodat er gedanst kon worden.

Het begon allemaal heel beschaafd, maar op een gegeven moment ging er iemand anders achter de piano zitten. Wie? De man van de professor, herinnerde ze zich, en hij was eigenlijk verrassend goed. Zodoende kon de jonge Rus zich onder het aanwezige gezelschap begeven. Zeer welgemanierd had hij met zijn schoenen geklikt en met een smekende blik in zijn ogen een buiging gemaakt voor zijn gastvrouw.

‘Mag ik u uitnodigen voor deze dans, Majesteit?’

Nou, dat mocht hij zeker. En voor ze het wist, deed ze de foxtrot zonder zich zorgen te maken over haar artrose. Ze droeg een lichte japon van chiffon die avond, met genoeg ruimte voor beweging in de rok. De heer Brodsky bleek een uitstekende danspartner te zijn, waardoor ze zich passen herinnerde waarvan ze vergeten was dat ze die kende. Hij had een vlekkeloze timing en gaf haar het gevoel dat ze Ginger Rogers was.

Intussen stond het grootste deel van de rest van het gezelschap ook op de dansvloer, en de muziek werd luider en energieker. Er werd een Argentijnse tango ingezet. Zat de man van de professor nog steeds achter de piano? Zelfs de aartsbisschop van Canterbury liet zich tot ieders plezier verleiden om met de voetjes van de vloer te gaan. Een paar andere stellen probeerden het ook, maar niemand was zo goed als de Rus en zijn partner, de andere ballerina, die samen majestueus over de vloer zwierden.

Kort daarna was ze naar bed gegaan, maar niet zonder de gasten ervan te verzekeren dat ze net zo lang door mochten gaan als ze wilden. Toen ze jonger was, hield de koningin het langer vol dan de meeste medewerkers van Buitenlandse Zaken, maar nu was ze na half elf gewoon moe. Dat was echter geen reden om een eind te maken aan een goed feest. Haar kleedster, die het weer van een van de onderbutlers had, vertelde haar dat het nog tot ruim na middernacht geduurd had.

Dat was de laatste keer dat ze hem gezien had: dansend door de salon met een mooie jonge ballerina in zijn armen. Wat had hij er schitterend uitgezien, zo gelukkig en… springlevend.

Philip was vol van het nieuws toen hij na de lunch een kopje koffie met haar kwam drinken.

‘Lilibet, heb je gehoord dat de man naakt was?’

‘Dat heb ik zeker gehoord.’

‘Opgeknoopt als een Tory. Daar is een woord voor, wat is het ook alweer? Auto-erotische nog wat?’

‘Auto-erotische asfyxie,’ zei de koningin somber. Ze had het gegoogeld op haar iPad.

‘O ja. Herinner je je Buffy nog?’

Ze herinnerde zich inderdaad de zevende graaf van Wandle, een oude vriend die de praktijk in de jaren vijftig nogal graag toepaste. Het was in bepaalde kringen zelfs de rigueur destijds.

‘Wat zijn butler niet allemaal te zien kreeg, hè?’ zei Philip. ‘Die heeft die ezel blijkbaar menig keer moeten redden. En Buffy was niet bepaald appetijtelijk, ook niet met zijn kleren aan.’

‘Wat bezielde hem in vredesnaam?’ zei ze peinzend.

‘Ik denk liever niet over Buffy’s seksleven na, lieve.’

‘Nee, ik bedoel die jonge Rus, Brodsky.’

‘Dat is nogal wiedes,’ zei Philip met een gebaar naar de ruimte om hen heen. ‘Je weet hoe de mensen zijn als ze hier komen. Ze denken dat het het hoogtepunt van hun leven is en moeten stoom afblazen. De fratsen die ze uithalen wanneer ze wat ophebben en denken dat we niet kijken… Arme kerel.’ Met een zachte stem vervolgde hij meelevend: ‘Hij heeft er gewoon niet goed over nagedacht. Het laatste wat je wilt is toch zeker met je jongeheer te kijk ontdekt worden in een koninklijk paleis.’

‘Philip!’

‘Ik meen het! Geen wonder dat iedereen er zo geheimzinnig over doet. Bovendien proberen ze jou natuurlijk te sparen.’

De koningin wierp hem een verwijtende blik toe. ‘Ze zijn vergeten dat ik inmiddels heel wat heb meegemaakt in mijn leven: een wereldoorlog, dat meisje Ferguson en die tijd waarin jij bij de marine zat.’

‘Toch denken ze dat jij bij alles wat ook maar enigszins risqué is al reukzout nodig hebt. Het enige wat zij zien is een oud vrouwtje met een hoed op.’ Hij grinnikte en zij trok haar wenkbrauwen op. Dat laatste was waar en kwam goed van pas, maar was ook best spijtig. ‘Geen zorgen, Cabbage, ze houden van hun oude vrouwtje.’ Hij stond stijfjes uit zijn stoel op. ‘Vergeet niet dat ik later vandaag naar Schotland ga. Dickie zegt dat de zalm voortreffelijk is dit jaar. Heb je nog iets nodig? Fudge? Een schaal met het hoofd van Nicola Sturgeon erop?’

‘Nee, dank je. Wanneer kom je weer terug?’

‘Over ongeveer een week. Ruim op tijd voor je verjaardag. Dickie gaat de dampkring verpesten door me er met zijn jet naartoe te vliegen.’

De koningin knikte. Philip volgde tegenwoordig zijn eigen programma. Jaren geleden vond ze het verschrikkelijk wanneer hij met wie dan ook ergens heen ging om wat dan ook te doen, waardoor zij alleen aan het roer stond. Ergens was ze wel een beetje jaloers op de vrijheid die hij had, de vrijheid om te doen wat hij wilde. Maar hij kwam altijd weer terug en had dan een flinke dosis energie die als een frisse zeewind door de gangen woei. Ze had geleerd om dankbaar te zijn.

‘Uh, nu ik erover nadenk,’ zei ze terwijl hij zich stijf van de artrose vooroverboog en haar een kus op haar voorhoofd gaf, ‘ik zou eigenlijk wel wat fudge willen.’

‘Uw wil is wet,’ grinnikte hij – waardoor hij met de precisie van een uurwerk haar hart smolt – en toen liep hij naar de deur.

3

Meredith Gostelow stapte moeizaam uit de zwarte taxi die haar – voor een exorbitant bedrag – van Windsor naar het westelijk deel van Londen had gebracht en stond op adem te komen terwijl de chauffeur haar koffer uit de ruimte naast zijn stoel haalde.

Ze keek omhoog naar het lichtroze pleisterwerk van haar huis en had het gevoel dat ze nooit meer dezelfde zou zijn. Er was iets veranderd, ze voelde zich angstig, ze schaamde zich en er was iets wat ze niet thuis kon brengen. Ze wist niet wat ze dacht, maar er biggelde een traan door het poeder op haar rechterwang. Sinds ze genadeloos door de menopauze was getroffen, was elke vorm van vocht een bijzonderheid. Ze was een jonge vrouw in het krakende lichaam van een oude dame, met een pantser van vlees waar ze geen controle over had. En gisteravond had het nog erger gemaakt.

En toen, vanochtend… Ze zou op haar knieën zijn gezakt, ware het niet dat ze wist dat ze dan niet meer op kon staan.

‘Is dat alles, dame?’

Ze keek om, controleerde of ze haar koffer en handtas had en knikte. Ze had in de taxi al met haar kaart betaald. Tweehonderd pond! Wat bezielde haar? Wie laat er nu een Uber naar Windsor Castle komen? Ze had natuurlijk naar het station moeten gaan en daar de trein naar het centrum van Londen moeten nemen, zoals iedere andere verstandige persoon die niet autoreed zou hebben gedaan, maar als je op Windsor Castle bent, denk je nu immers anders. Met al dat personeel in livrei om je heen geef je gewoon makkelijk geld uit. Je bent daar nu eenmaal omdat je succesvol bent. Ze had gisteravond zelfs twintig minuten met de aartsbisschop van Canterbury staan praten over een potentiële opdracht voor een eenentwintigste-eeuws kerkgebouw in Southwark. Dus bestel je een taxi en kan het je niet schelen hoeveel dat kost… en zit je in een verschrikkelijk lange, voorspelbare file op de M4, waarvoor in de plaats je een grote pot Crème de la Mer had kunnen kopen.

Dat krijg je ervan als je alleen bent… Hè, ze moest ermee ophouden te denken alsof ze een krenterige versie van de koningin was. Hoewel Hare Majesteit erom bekendstond dat ze op de centjes lette. Nou ja, zij, Meredith Gostelow, was in elk geval alleen.

Als ze een partner had gehad, had die het haar wel uit het hoofd gepraat. Een partner had haar de gelegenheid gegeven om er even rustig over na te denken. Een partner zou voorkomen hebben… wat er ook gebeurd was gisteravond. Een partner had haar misschien in een mooie grote auto naar huis gereden. En zou nu haar koffer het trapje op naar de voordeur tillen.

En zou tegen haar praten en zeggen wat ze moest doen, en had iets te eten willen hebben en gevraagd of de bedden waren opgemaakt en had haar aandacht opgeëist, wat verschrikkelijk zou zijn geweest. Meredith had deze gedachtegang al duizenden keren gevolgd en berispte zichzelf omdat ze het nu weer deed.

Maar er was iets veranderd gisteravond. Iets diep vanbinnen.

Masja Peyrovskaja zat achter in de Mercedes Maybach en luisterde naar de zangerige, ritmische klanken van Italiaanse zinnen, terwijl de auto langzaam naar huis reed. Haar handen lagen gevouwen in haar schoot en ze keek naar het dansende lichtspel dat veroorzaakt werd door de facetjes van de gele diamant van haar trouwring, die zo groot was als een meeuwenei. Joeri zat naast haar te telefoneren en schold in het Russisch. Er trilde een spier in zijn nek.

Het is verbazingwekkend hoe snel de mooiste dag van je leven kan veranderen in iets wat je gewoon gedaan hebt.

Via haar oortjes werd in de cursus Italiaans iets gezegd over hoe heerlijk het is om buiten te zijn. Of ging het over muurschilderingen? Ze dwaalde af.

Joeri had haar snel duidelijk gemaakt hoe lomp ze was geweest, hoe ordinair. Ze had het ontbijt voor hem verpest door het over Disney te hebben. Ze had het voor iedereen verpest.

Maar had híj niet gevraagd of hij zijn eigen kok mocht meenemen (wat niet kon), had híj niet geweigerd om iets te eten wat niet alkali was en had híj bij het ontbijt niet alleen het roze Himalayazout uit zijn eigen bergkristallen pillendoosje willen gebruiken? De vrouw van de ex-ambassadeur had naar hem zitten kijken en Masja had de blik gezien die ze op hem wierp.

Het probleem met Windsor Castle is dat het een droom is. Echte mensen verpesten het maar, dacht ze.

Er dreigde een handelsoorlog vandaag. De aandelen waren gekelderd. Joeri was razend, omdat bepaalde aandelen niet verhandeld waren toen hij daar gisteren opdracht voor had gegeven. Maar uiteindelijk had hij geen gal meer om te spuwen en maakte hij door middel van een venijnig gebaar met zijn duim een eind aan het gesprek.

‘Vijfhonderdduizend. Je kunt je galerie wel op je buik schrijven.’

Hij keek woedend, gepijnigd naar zijn vrouw. Bij het woord ‘galerie’ keek ze hem eindelijk aan. Mooi zo, dacht hij. Daarom had hij het ook gezegd. Wat je al niet moest doen om Masja’s aandacht te trekken! God verhoede dat zij de kost moest verdienen terwijl hij zijn best deed om alles voor haar, voor hen, voor de toekomst op de rails te houden. Het enige waar ze om gaf was kunst; kunst verzamelen, ermee pronken en zich met mensen omringen door wie ze zich slim voelde omdat ze het woord ‘postimpressionisme’ kende. En aanbeden worden als een godin. Nou, dat had hij jarenlang geprobeerd – sinds het moment waarop hij haar op haar zeventiende ontdekt had, toen ze in haar T-shirtje en vuile spijkerbroek inderdaad op een godin leek – maar hij begon er schoon genoeg van te krijgen. En hij was niet de enige.

‘O ja,’ zei hij achteloos, zoals hij zich voorgenomen had, ‘Maksim is dood.’

‘Huh?’

Hij zag haar verstijven.

‘Hij is vanmorgen overleden, waarschijnlijk aan een hartaanval. Jij mocht hem wel, toch?’

Ze kon even helemaal niets uitbrengen. Toen ze weer kon praten, was ze nauwelijks verstaanbaar. ‘Ja, ik mocht hem.’

‘Al die pianolessen. Je moet maar eens wat voor me spelen, je hebt zo veel stukken met die man geoefend.’

Hij keek naar hoe ze hem aanstaarde, alsof hij iets schokkends had gezegd, alsof hij iets ongehoords had gedaan. Zoals ze zo vaak naar hem keek. Dan zei ze niets en keek alleen vanaf haar godinnenvoetstuk hoog in de stratosfeer op hem neer. Terwijl hij juist zo graag wilde dat ze van haar voetstuk kwam en een poging tot toenadering deed. Hij wilde dat ze zich schaamde en lief en nederig naar hem toe kwam en haar armen om hem heen sloeg. Waarom snapte ze dat niet? Zíj was hier de slechterik. Waarom deed ze altijd net of het allemaal zijn schuld was? Hij had een dreunende koppijn. Waarom had ze hem zijn gang laten gaan en zo veel laten drinken? Had ze geweten wat er te gebeuren stond?

Ze nam haar oortjes uit. En terwijl ze nadacht over wat ze zeggen zou, daalde de stilte als een doodskleed over hen neer.

‘Ik zal thuis iets voor je spelen,’ mompelde ze uiteindelijk. Er dreigden tranen uit haar prachtige glanzende ogen te rollen, maar ze hield ze in.

Ze was een ijskonijn, dacht hij. Maar op een dag zou hij haar hart laten smelten.

Op het kasteel probeerde de koningin tevergeefs aan iets anders te denken dan aan die arme, om de tuin geleide jongeman in de kast. Ze had de middag met haar paardenracemanager doorgebracht, die met haar de paarden besprak die aan Ascot zouden meedoen. Nu het publiek verdwenen was en de kust weer veilig, wilde ze een van de wandtapijten in de Grand Reception Room bekijken, omdat er binnenkort een kleine reparatie aan zou worden uitgevoerd. Maar ze werd onderweg staande gehouden door een bewaker, die zei dat Sir Simon haar nodig wilde spreken.

‘Heeft hij gezegd waarover?’

De bewaker tikte met zijn vinger op zijn walkietalkie. ‘Ik moest zeggen dat er een nieuwe ontwikkeling is, Majesteit,’ zei hij onbewogen. Ze had waardering voor zijn gebrek aan nieuwsgierigheid. Het laatste wat je wilde was personeel dat zowat knikte en knipoogde wanneer ze een bericht doorgaven. Zulke mensen bleven nooit lang.

Ze draaide zich met een zucht om en liep terug naar haar kantoor. Als Sir Simon haar op deze manier opspoorde, moest het wel belangrijk zijn. Via de semi-staatsvertrekken, waar ze haar gasten van de ‘dine and sleep’ had ontvangen, bereikte ze de Grand Corridor, waaraan haar privévertrekken lagen. Toen ze door de Lantern Lobby kwam, liep ze een groepje mensen tegen het lijf dat de andere kant op ging. Op deze plek was de brand begonnen, en hoewel het er tegenwoordig weer schitterend uitzag, met het nieuwe plafond en de houten balken die als waaiers uiteenliepen, voelde ze soms toch een kleine huivering wanneer ze erdoorheen liep. De groep leek heel verbaasd om haar daar te zien.

Ze werden rondgeleid door een gedistingeerde man van middelbare leeftijd met vierkante kaken, gekleed in een double-breasted krijtstreeppak met stropdas.

‘Sir Peter!’

‘Majesteit.’ Generaal Sir Peter Venn klikte met zijn hielen en boog zijn hoofd. Hij was de enige die niet verrast keek, omdat hij dat niet was. Als huidige beheerder van Windsor Castle bewoonde hij een staatsappartement in de Norman Tower, bij de poort naar de Upper Ward-binnenplaats, en ze kende hem goed. Ze zou zelfs al zijn aanstellingen over de hele wereld op volgorde kunnen opnoemen en zou uit de helft van zijn aanbevelingen kunnen citeren. Ook had ze zijn oom gekend, die ze voor het eerst ontmoette op een feestje op de Brittannia, toen die in Hongkong lag aangemeerd en de oom nog een tengere luitenant was. Ze had hem verscheidene medailles uitgereikt voor heel geheime operaties. De familie Venn was een betrouwbare militaire familie en als er een revolutie zou uitbreken, zou ze willen dat Sir Peter achter haar stond. Of, liever gezegd, een paar passen voor haar.

‘Zo te zien heb je het druk,’ zei ze toen ze elkaar naderden.

‘We waren net aan het afronden, Majesteit. Een bijzonder nuttige bijeenkomst. Ik stond op het punt om ze een korte rondleiding te geven.’

Ze glimlachte goedkeurend naar de groep mensen, van wie ze de meeste gisteren al had ontmoet. Maar net op het moment dat ze door wilde lopen, zag ze de blik van Sir Peter. Als hij niet zo’n taaie generaal was die zich in alle mogelijke situaties wist te redden, zou ze het bijna een blik van opwinding hebben genoemd. Ze bleef heel even staan, waarop hij direct zijn kans greep en zei: ‘Majesteit, mag ik u misschien even aan Kelvin Lo voorstellen? Hij doet interessant werk voor ons in Djibouti.’

Met ‘interessant werk’ werd werk voor de geheime dienst bedoeld. Sir Peter had namens MI6 en het ministerie van Buitenlandse Zaken een bijeenkomst voorgezeten. Een jongeman met Aziatische trekken en een donkere hoody op een – was het dat echt, ja! – trainingsbroek stapte naar voren en maakte verlegen een buiging. Hij leek volkomen overweldigd en zeer vereerd om haar te ontmoeten. Ze wou dat ze dit effect niet had. Het was best vermoeiend, hoewel kletskousen en muggenzifters nog veel erger waren.

‘Was u er gisteravond ook?’ vroeg ze.

‘Nee, Ma… Majesteit.’

‘O?’

Toen hij van zijn sportschoenen opkeek, zag hij dat ze hem nog steeds aankeek.

‘Mijn vliegtuig was te laat,’ stamelde hij.

Ze gaf het op. Er waren grenzen aan hoeveel tijd ze aan de slecht uit hun woorden komende jeugd van tegenwoordig kon besteden, hoe intelligent ze ook waren. De andere leden van de groep hadden het gisteravond niet veel beter gedaan en stonden er ook nu bedremmeld bij. Een van de jongemannen stond te trillen als een espenblad in een Berkshire-briesje, en de jonge vrouw naast hem leek zowat flauw te vallen. Ze zei hen snel gedag, want ze wilde weten wat Sir Simon haar te vertellen had en liep haastig naar haar kantoor, waar hij op haar zat te wachten.

Buiten gingen de lampen aan, die een opalen schijnsel op de gazons en paden naar de Long Walk wierpen. Ze was blij dat ze de gordijnen nog niet gesloten hadden. Het was warm en licht binnen, en bijna tijd voor een glaasje gin.

Maar eerst was er werk aan de winkel.

‘Dag Simon, wat is er aan de hand?’

Sir Simon wachtte tot ze achter haar bureau had plaatsgenomen.

‘Het betreft de jonge Rus, Majesteit, de heer Brodsky.’

‘Zoiets vermoedde ik al.’

‘Het was geen ongeluk.’

Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘Och jee. Arme man. Hoe zijn ze daarachter gekomen?’

‘Door de knoop, Majesteit. De patholoog had het gevoel dat er iets niet klopte, want het tongbeen was gebroken. Dat is een botje in de hals, Majesteit.’

‘Ik weet wat een tongbeen is.’ Ze had veel detectives van jockey Dick Francis gelezen. Daarin waren heel wat tongbeentjes gebroken en dat was nooit een goed teken.

‘Ah. De breuk op zich hoeft niets te bewijzen, want zo’n botje kan ook breken wanneer iemand zelfmoord pleegt. Maar de afdruk op de hals was eveneens ongebruikelijk. Zelfs die leverde geen overtuigend bewijs op. De patholoog heeft de hele middag aan de zaak gewerkt, want we wilden graag zekerheid, en ze heeft daarbij de foto’s van de situatie goed bekeken, maar ik ben bang dat die… eh… ook niet erg veel zekerheid geven. Er is een probleem met de knoop.’

‘Had hij die niet goed gedaan?’ De koningin was verontrust. Ze zag de arme pianist in gedachten wanhopig proberen om met zijn elegante handen het koord los te maken. Misschien had hij zichzelf willen redden maar kon hij dat niet. Wat vreselijk.

Sir Simon schudde zijn hoofd. ‘Het probleem zat hem niet in de schuifknoop om zijn nek, maar in het andere eind.’

‘Welk andere eind?’

‘Eh, onderbreekt u me als u niet wilt dat ik verder vertel…’

‘Ga door, ga door, Simon.’

‘Goed, Majesteit. Als je een koord… voor je genot wilt aantrekken, of waar dan ook voor, moet je het andere eind ervan aan iets stevigs bevestigen, iets wat niet meegeeft. Het ziet ernaar uit dat Brodsky daar de knop van de kastdeur voor heeft gebruikt en het koord over de stang boven zijn hoofd heeft gegooid.’

Ze zag nu helemaal voor zich hoe de man in de kast zat, maar de koningin had moeite om het te begrijpen. ‘Maar hij kon toch niet naar beneden vallen?’

‘Dat is blijkbaar niet nodig.’ Sir Simon leek slecht op zijn gemak met zijn nieuwe expertise en zag er ellendig uit. ‘Met een schuifknoop hoef je alleen maar je knieën te buigen. Veel mensen die dat… eh… voor hun plezier doen, doen het zo, heb ik begrepen, want als ze er genoeg van hebben, kunnen ze gewoon opstaan en de knoop losmaken, denken ze, maar dat werkt niet altijd, omdat ze soms hun bewustzijn verliezen of ze kunnen de knoop niet losmaken, en dan…’

Ze knikte. Dat had zij zich ook al voorgesteld. Arme, arme man.

Sir Simon vervolgde: ‘Maar dat doet er allemaal niet toe, Majesteit, want dat is niet hoe hij gestorven is.’

Het was heel even stil.

‘Hoe bedoel je, “dat is niet hoe hij gestorven is”?’

‘Als Brodsky op die manier gestorven was, opzettelijk of niet, dan zou het gewicht van zijn lichaam aan de knoop hebben getrokken waarmee het koord van de kamerjas aan de deur zat vastgebonden. Maar die knoop zat nog vrij los, die was niet door een vallend gewicht aangetrokken. De patholoog heeft de situatie met een soortgelijk koord nagebootst en de conclusie was vrij overtuigend. Het koord om Brodsky’s nek moet pas later aan de deurknop zijn bevestigd…’

Het was iets langer stil.

‘O.’

Dertig seconden lang klonk er alleen het getik van een goudkleurige klok in het vertrek.

Eerst had ze gedacht dat het om een ongeluk ging, wat op zich al heel erg was. Vervolgens dat hij opzettelijk zelfmoord had gepleegd, wat afschuwelijk was… En nu begon de koningin de mogelijkheid van een heel ander, ondenkbaar scenario te overwegen.

‘Weten ze wie…?’

‘Nee, Majesteit. Ze hebben geen idee. Ik wilde u natuurlijk zo snel mogelijk op de hoogte brengen. Op dit moment is er een team bezig om een vertrek in de Round Tower in te richten, waar aan de zaak gewerkt zal worden.’

Ze dronk haar glaasjes Dubonnet en gin, en ze hadden ervoor gezorgd dat het sterke was. Ze miste Philip. Hij zou er wel iets ongezoutens over hebben gezegd en haar aan het lachen hebben gemaakt. Hij had geweten dat ze behoorlijk van streek was, en hij zou zich dat hebben aangetrokken.

Niet dat het personeel of Lady Caroline Cadwallader, haar hofdame die dag, zich niets van haar aantrok. Lady Caroline had vriendelijk naar haar geluisterd toen zij haar alles vertelde. De paar mensen die de waarheid kenden, hadden haar vreselijk medelijdend aangekeken, wat ze gewoon niet kon verdragen. Ze vond het voor haarzelf niet zo erg, dat zou belachelijk zijn, maar ze vond het wel erg voor het kasteel, voor de mensen die er werkten en voor de jongeman die zo wreed, zo schandelijk van het leven was beroofd. Ze voelde zich echt van haar stuk gebracht.

Er liep een moordenaar rond op Windsor Castle. Gisteravond, in elk geval.

De koningin maakte zich klaar voor het diner, dat vanavond een eenvoudige gelegenheid voor vrienden en familie was, en trok haar gezicht in de plooi. De knapste koppen bij de politie en relevante overheidsinstellingen zouden vanavond alles op alles zetten, en het enige wat ze kon doen was er vertrouwen in hebben dat ze de zaak snel zouden oplossen. Misschien moest ze nog maar een glaasje gin nemen.

4

Beneden in de bediendenvertrekken keken de dienstmeisjes, kamermeisjes en butlers met een mengeling van nieuwsgierigheid en ergernis naar het komen en gaan van de politie.

‘Waarom zijn ze hier zelfs ’s avonds nog?’ vroeg een lakei zacht aan een langslopende banketbakker, die een vriend van hem was.

Brodsky was als artiest, niet als gast ondergebracht op de drukke zolderafdeling vlak bij de Augusta Tower, boven de gastenvertrekken aan de zuidkant van de Upper Ward, waar hij uitzicht had op het plaatsje Windsor. De zoldergang was nu afgesloten, wat veel ergernis wekte bij iedereen die hier iets te zoeken had, omdat er toch al nauwelijks genoeg slaapkamers waren voor iedereen. In plaats daarvan liepen er nu mensen in witte pakken en handschoenen rond, die met grote tassen sjouwden en tegen niemand iets zeiden. Het nieuws over de manier waarop de dode was gevonden ging als een lopend vuurtje rond, wat natuurlijk onvermijdelijk was, maar de informatie over de tweede knoop niet.

‘Ze doen verdorie alsof het een plaats delict is,’ klaagde de bakker. ‘Ik bedoel, iedereen heeft kinky geheimen. Die kerel is dood. Wat in Vegas gebeurt, blijft in Vegas, snap je wat ik bedoel? Ze moeten zich er gewoon niet mee bemoeien.’

‘Kinky geheimen?’ vroeg een onderbutler die even in de gang bleef staan om te luisteren. Ze was net terug van vakantie en had nog niet alle roddels gehoord.

‘Nou, ik heb het van een bewaker die bevriend is met een van de wasserijmedewerksters, die hem heeft laten zweren het niet door te vertellen, maar zij zei dus dat hij damesondergoed droeg en lippenstift op had en een das om zijn je-weet-wel.’

Plotseling hoorden ze snelle voetstappen, zagen een hogergeplaatst lid van het huishoudelijk personeel aankomen en probeerden te doen alsof ze druk bezig waren.

‘Hoe zou hij het gedaan hebben met die damesonderbroek aan?’ mompelde de onderbutler oprecht verward. De bakker haalde zijn schouders op, maar de onderbutler, die nogal een pietje-precies was, had er geen vrede mee. ‘Nee, ik denk dat hij je in de maling heeft genomen.’

‘Nee hoor, ik zweer het je.’

‘Maar al zou dat zo zijn,’ begon de lakei weer, ‘waarom lopen ze hier dan nog om’ – hij haalde zijn telefoon uit zijn zak en keek hoe laat het was – ‘half tien rond? Het is niet dat hij daardoor weer tot leven komt, toch?’

‘Misschien denken ze dat hij een of ander seksspelletje met iemand heeft gedaan,’ opperde de onderbutler. Ze was slim en had veel fantasie.

‘Met wie dan, in godsnaam?’ protesteerde de lakei. ‘Hij was hier net! En hij zou hier maar één nacht blijven. Heb je die kamers gezien? Het zijn net cellen.’

‘Daar heeft niemand zich ooit door laten weerhouden,’ zei de bakker. ‘Hij heeft het misschien met een van die meiden gedaan die waren meegekomen, een van die ballerina’s. Heb je die benen gezien?’

De ballerina’s, die geen probleem hadden met hun lichaam, liepen die ochtend in superstrakke jeans en ultrakorte topjes rond. Geen typische Windsor-kleding, maar erg op prijs gesteld door de helft van het personeel bij het ontbijt.

‘Wat, en die hadden besloten om eens lekker kinky te doen, hier op Windsor?’ zei de lakei spottend. Hij dacht even na. ‘Het moeten er twee zijn geweest,’ vervolgde hij, nog steeds sceptisch.

‘Hoezo?’

‘Omdat die meiden een kamer deelden. Het was druk gisteren. Ik moest Marion helpen een indeling te maken en iedereen een plek te geven, en we hebben ze met twee op een kamer gezet. Ttwee eenpersoonsbedden in een kamer die nauwelijks groot genoeg is voor één bed. Dus als het ene meisje is weggeglipt om het met die kerel te doen, zou het andere dat zeker gemerkt hebben.’

‘Misschien was het het dienstmeisje van een bankiersvrouw,’ speculeerde de onderbutler. ‘Of een man.’

‘Waarom staan jullie hier met z’n drieën op een kluitje?’

Ze keken alle drie tegelijk om en zagen twee meter van hen vandaan het hoofd van de nachtploeg staan. Haar gezicht stond op onweer. Ze stond erom bekend dat ze een ontzettend scherpe tong had en zomaar uit het niets kon verschijnen, zoals de Tardis, maar dan zonder de waarschuwingsgeluiden.

Ze zeiden dat ze niks gedaan hadden, maar dat geloofde ze niet, en ze maande hen om weer aan het werk te gaan, met een stevige waarschuwing over wat er gebeurt met personeel dat roddelt en kletst en niet doet waar het voor betaald wordt.

Diezelfde avond keerde er nóg een medewerker terug van vakantie. Rozie Oshodi was in Nigeria geweest voor de trouwerij van haar nicht en moest even acclimatiseren. Na de vrolijke kleuren en funky afrobeat van Lagos leken de stenen en stiltes van Windsor bij nacht nogal onwerkelijk. In de Middle Ward, het hart van het kasteel, niet ver van de vertrekken waar Chaucer ooit woonde, keek Rozie door het hoge raam van haar slaapkamer naar het maanlicht dat weerkaatst werd door het water van de rivier de Theems in de diepte, en voelde zich als een prinses in een toren. Een zwarte prinses, wier meisjesvlechten nooit lang genoeg zouden zijn geweest voor een prins die haar kwam redden. Maar Rozie had hard gewerkt om de assistent-secretaris van de koningin te worden en hoefde niet op een redder te wachten.

Wat ze wel moest doen, was uitzoeken wat er in vredesnaam aan de hand was. Sir Simon had haar al vijf berichtjes gestuurd met het verzoek om hem te bellen. Zodra haar vertraagde vlucht geland was, had ze dat ook gedaan, maar zijn telefoon stond op voicemail. De ongelooflijk onverstoorbare Sir Simon was niet iemand die snel in paniek raakte. En het zou deze week nog wel extra rustig zijn. Daarom had ze vrij gekregen om naar de trouwerij van haar nichtje Fran te gaan. (De trouwerij was zelfs speciaal in deze voor Rozie rustige week gepland, wat Rozie enorm gênant vond en waar ze niet te lang over na wilde denken. De koninklijke familie kwam altijd op de eerste plaats, dus als Fran wilde dat Rozie, die net met haar topbaan begonnen was, haar huwelijk bijwoonde, moest ze in die week trouwen.)

Rozie keek voor de tiende keer of er nog iets nieuws op haar telefoon stond. Niets bijzonders. Ze rilde van de kou. Even overwoog ze om haar pyjama aan te trekken en in bed te kruipen, een heel verleidelijk idee, want ze moest van een paar dagen feesten herstellen, en wist dat ze de volgende ochtend vroeg op moest en een drukke dag zou hebben. Sir Simon kon haar morgenochtend wel op de hoogte brengen van het laatste nieuws, wanneer ze weer fris was.

Maar die gedachte werd haar door de jetlag ingegeven. Rozie wist dat het zo niet werkte in de hofhouding, en eenmaal onderdeel daarvan, werd van je verwacht altijd voorbereid en altijd goed geïnformeerd te zijn.

Dus pakte ze haar koffer uit en neuriede de melodieën die ze in elke club in Lagos gedraaid hadden. Ze grinnikte om de plastic sleutelring met de lachende gezichten van de bruid en de bruidegom erop, waar ze nu haar kostbaarste bezit aan deed: de sleutel van haar Mini Cooper. Toen ging ze op haar smalle bed zitten, met al haar kleren aan, zelfs haar jas, en scrolde door de honderden foto’s die ze van Fran en Femi had genomen om te kijken welke ze het leukst vond. In afwachting van een telefoontje van Sir Simon. Dat kwam uiteindelijk om één uur ’s nachts, toen zijn werkdag ten einde was. Rozie liep naar het verblijf van Sir Simon, even verderop in het kasteel. Hij had een aantal vertrekken aan de oostkant van de Upper Ward, niet ver van de privévertrekken. Zijn suite stond en hing vol met antieke meubels en schilderijen, maar toch was het er keurig opgeruimd. Net zoals in Sir Simons hoofd, dacht Rozie.

Toen hij de deur had geopend, staarde hij haar even verbaasd aan. Zij staarde terug.

‘Is er iets?’

‘Je haar. Het zit anders.’

Ze haalde zenuwachtig haar hand over haar nieuwe kapsel, dat ze in Lagos in een opwelling had laten knippen. Sinds ze in het leger had gezeten, droeg Rozie haar haar altijd kort, maar haar nieuwe look was nóg pittiger, met asymmetrische lijnen. Ze wist niet zeker hoe haar behoudende collega’s van middelbare leeftijd erop zouden reageren.

‘Is het oké?’

‘Eh… nou, het is… anders. Ik… ahum. Natuurlijk. Sorry, kom binnen.’

Sir Simon kon soms een beetje stuntelen in haar bijzijn, maar het was tenminste vriendelijk gestuntel. Hij voelde zich oud door haar, dacht Rozie, en klein (ze was minstens vijf centimeter langer dan hij als ze op hakken stond), terwijl hij haar het gevoel gaf dat ze slecht geïnformeerd was – over de koninklijke familie, de grondwet, over alles zo’n beetje. Meestal kwamen ze er samen wel uit, maar vanavond waren ze allebei moe. Ze zaten tegenover elkaar op zijn met chintz beklede stoelen en Sir Simon nipte van een met single malt gevuld kristallen glas om wakker te blijven. Rozie, die bang was dat whisky op haar het tegenovergestelde effect zou hebben, hield het bij mineraalwater met prik. Terwijl Sir Simon haar op de hoogte bracht van het nieuwe politieonderzoek, maakte ze aantekeningen op haar laptop.

‘Het is een puinhoop,’ verzuchtte hij. ‘Een nachtmerrie. Zo’n vijftig verdachten maar geen motief. God, ik heb medelijden met die rechercheurs. Je kunt je wel voorstellen wat de kop zou zijn als de Mail er lucht van kreeg.’

Omdat hij haar verteld had hoe de vork in de steel zat, kon ze zich dat inderdaad wel voorstellen.