JANIE Q

Emma Brodie

Vertaald door Arjaan van Nimwegen en Thijs van Nimwegen

Nieuw Amsterdam

Oorspronkelijke titel Songs in Ursa Major. Alfred A. Knopf,

division of Penguin Random House LLC, New York

© 2021 Emma Brodie

© 2021 Nederlandse vertaling Arjaan van Nimwegen en Thijs van Nimwegen /

Nieuw Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp © TK

Omslagbewerking image realize

Foto auteur © Kelley DeBettencourt

NUR 302

ISBN 978 90 468 2792 5

www.nieuwamsterdam.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2021, met

ISBN 978 90 468 2791 8

Voor de verbluffende vrouwen in mijn familie –
vooral mijn grootmoeders,
Anne-Marie en Esther,
en mijn tante
Rosemary

1

Island Folk Fest
Zaterdag 26 juli 1969

Een stagehand verwijderde de ontmantelde onderdelen van het drumstel van Flower Moon en de laatste flard daglicht tekende een gouden kring rondom het bekken. Het knipoogde naar het publiek, toen gleed de rode zon de zee in. In de opkomende schemering glansde het podium als een emaillen schelp, gonzend van de verwachting van het publiek.

Jesse Reid kon nu elk moment opkomen.

Curtis Wilks stond met de andere journalisten zo’n tien meter van het podium. Zeke Felton van Billboard deelde daar een joint met een groupie van Flower Moon in een kaftan met kralen; Ted Munz van NME stond zijn aantekeningen door te nemen onder de dichtstbijzijnde lichtbak; Lee Harmon van Creem wisselde verhalen uit met Jim Faust van Time.

De Flower Moon-groupie kwam op Curtis af met de joint tussen haar lippen en wierp een blik op het pasje om zijn nek. Op het fotootje stond Curtis’ gezicht – Keith Moon had het ooit ‘het dakloze Beertje Paddington’ genoemd – boven zijn naam en de woorden ROLLING STONE. De groupie bood Curtis de joint aan. Hij pakte hem aan.

De teug werd een penseelstreek in een impressionistisch schilderij; rookslierten stegen op in de zilte lucht, gebruinde ledematen en jonge gezichten vervlochten zich als madeliefjeskransen over het grasveld. Hij gaf het meisje de joint terug en keek hoe ze weghuppelde naar de kring hippies. Iemand had een conga, kringloopnimfen begonnen te dansen op een asynchroon ritme.

Curtis had zijn eerste ervaringen als correspondent opgedaan in het festivalcircuit. Berkeley, Philly, Big Sur, Newport, maar geen daarvan kwam qua sfeer in de buurt van Bayleen Island: de beklimming van de rode leemrotsen, de graslanden met wilde bloemen, het uitzicht over de Atlantische Oceaan. Het had iets magisch om een veerboot te moeten nemen naar een evenement.

Curtis keek naar de dansende meiden en voelde een golf van voortijdige nostalgie opkomen. In de folkwereld heerste het gevoel dat die muziek op zijn einde liep; de Vietnamoorlog sleepte zich al zo lang voort, de protestsongs die Dylan en Baez gemaakt hadden tot wat ze waren, leken nu leeg en lusteloos.

Curtis was voor hetzelfde gekomen als iedereen: om te zien hoe Jesse Reid het stervende genre nieuw leven zou inblazen. Als op afspraak begonnen de dansende meiden met trillende stemmen van opwinding Reids doorbraaksingle te zingen.

My girl’s got beads of red and yellow,
Her eyes are starry bright.

Hun koortsige gegiechel deed Curtis denken aan de keer dat de jonge Elvis Presley had opgetreden op zijn highschool in Gladewater, Texas, in ’55 was dat. Curtis, achttien jaar en verslingerd aan Buddy Holly, had gezien hoe meisjes die hij al sinds de kleuterschool kende ongegeneerd stonden te huilen, meegesleept door de fantasie dat Elvis hén zou kiezen. Helemaal Bye Bye Birdie. Die macht had de ware rockstar.

Het imago van de bescheiden Jesse Reid had niets van dat van Elvis, maar Reid leek bij zijn fans dezelfde aanbidding op te roepen. Hij had net zo’n cowboybariton als Kris Kristofferson (maar die van Reid klonk nonchalant), en de lyrische gitaarvaardigheid van Paul Simon; bovendien was hij langer dan die twee en had hij blauwe ogen die, volgens Snitch Magazine, Curtis’ heimelijk favoriete blad, ‘de kleur hadden van een stonewashed Levi’s’.

She makes me feel so sweet and mellow,
She makes me feel all right.

‘Sweet and Mellow’ was een song als een Snickers-reep: als je die hoorde, wilde je meer. Het was zonder meer de grote zomerhit; achttien weken lang stond hij in de toptien van Billboard. Curtis had Reid gevolgd sinds zijn optreden het jaar daarvoor bij Fair Play in het Wembleystadion, maar deze single, van Reids album dat zijn naam droeg, had hem in één klap van een zanger voor liefhebbers tot mainstreamsensatie verheven.

En vanavond zou Reid zich presenteren als troonopvolger van de folkrock.

De menigte brak uit in applaus toen er een kale man met een grijze baard het podium op slofte: Joe Maynard, voorzitter van de festivalcommissie. Hoe langer er geklapt werd, des te gepijnigder werd Maynards blik. Curtis’ nieuwsradar knetterde.

‘Hallo daar, lieve mooie mensen,’ zei hij. Met zijn handen bedaarde hij het gejuich.

‘Nou, ik kan het niet mooier maken dan het is, dus ik zeg het maar gewoon,’ zei hij. ‘Helaas zal Jesse Reid vanavond niet optreden.’

Curtis voelde een steek van teleurstelling; het lijstje artikelkoppen dat hij bedacht had ging in rook op. Een heftige schokgolf sloeg door het publiek. Een voor een verwelkten de dromerige blikken, een veld vol paardenbloemen werd wit van woede, op het punt los te barsten.

En dat gebeurde. Uitzinnige kreten dreunden als een klok door de schemer. De meisjes die net nog hadden staan dansen barstten in snikken uit. Maynard verschrompelde achter de microfoon.

‘Maar we hebben nu een fantastisch optreden voor jullie, een paar minuutjes nog,’ zei hij, zijn slapen glimmend van het zweet. Een tweede gebrul van de menigte joeg hem van het podium.

Curtis drong zich naar het podium. Er moest iets gebeurd zijn: hij had Reids A&R-manager backstage gezien nadat Curtis Flower Moon had geïnterviewd. Misschien was Reid te zat om op te treden. Misschien was hij backstage doorgedraaid: dit festival was optreden nummer 26 in een wereldtournee langs zestig locaties. Soms stortten artiesten zomaar in, Curtis had het eerder meegemaakt.

Hij ontdekte Mark Edison, die vanachter de coulissen het publiek in liep, en wist zijn aandacht te trekken. Edison was journalist bij The Island Gazette, een onafhankelijk plaatselijk dagblad. De meeste journalisten die het Fest volgden vonden zijn valse stukjes onverdraaglijk, maar voor Curtis was hij altijd nuttig geweest.

De ontsteltenis van het publiek had zich omgezet in beweging. Onder kreten van de hardnekkigste Reid-fans waren er in de menigte rijen ontstaan die in de richting van de uitgang schoven.

Edison had Curtis bereikt en bood hem zijn heupfles aan: lauwe gin. Allebei namen ze een forse slok.

‘Wat is daar aan de hand?’ vroeg Curtis. ‘Waar is Reid?’

Edison schudde zijn hoofd. Ze gingen opzij voor twee langsdravende meiden die het bord met PEACE LOVE JESSE dat ze als banier hadden gedragen in stukken scheurden. Curtis benijdde de band die voor dit stel zou gaan spelen niet.

‘Wie gaat het worden?’ vroeg Curtis. ‘Iemand van het programma van morgen?’ Mark schudde zijn hoofd.

‘Een plaatselijke band, The Breakers,’ zei Mark.

‘Ken ik niet,’ zei Curtis. ‘Welk label?’

‘Label?’ zei Mark. ‘Hebben ze niet. Gewoon een stel jongens. Ze zouden op het amateurpodium beneden optreden, en de leiding heeft ze eruit geplukt. Ze hebben nooit voor meer dan veertig, vijftig man gespeeld.’

‘Holy shit,’ zei Curtis. Dit ging een bloedbad worden.

Intussen waren drie jongens begonnen met het opzetten. Ouder dan twintig konden ze niet zijn. De drummer zag er het meest volgroeid uit, met een strakke onderkaak, zwart haar tot op zijn schouders en een amandelkleurige huid. Hij was duidelijk familie van de bassist, die er jonger uitzag, hij was geschoren rondom zijn kin en droeg een rode bandana over zijn voorhoofd. De gitarist was bleker, had jongensachtige trekken en gedroeg zich nors. Zijn zandkleurige haar zwaaide voor zijn ogen toen hij aan het stemmen was.

‘Wij willen Jesse!’ gilde een meisje over Curtis’ schouder.

Curtis begon zich af te vragen of hij niet beter terug kon gaan naar de stad. De Elektra-producers hadden een jacht gehuurd en gaven een afterparty voor lui uit de business. Bayleen Island lag maar op acht kilometer van internationale wateren, en dat betekende prima drugs; binnen een uur kon hij uit zijn dak zijn.

‘Jesse Reid, Jesse Reid.’ Kreten stegen op uit de menigte volgelingen.

Terwijl de jongens hun apparatuur checkten, zag Curtis iemand achter het drumstel inpluggen in de versterker. Toen ze rechtop ging staan, ving de schijnwerper haar gele haar, dat als gouden franje tot op haar middel hing. Eenvoudig gekleed: afgeknipte jeans en een wit boerenhemd, een akoestische gitaar met een band over haar rug. Haar gebruinde benen leken meisjesachtig toen ze naar het midden van het podium liep, maar ze had vrouwelijke trekken, volle lippen, holle jukbeenderen.

Ze straalde.

‘Wie is dat?’ vroeg Curtis.

‘Jane Quinn,’ zei Mark. ‘Leadzang en gitaar.’

Toen ze haar plek had ingenomen, schoven de jongens instinctief in haar richting. Ze schraapten met hun voeten over de planken, als renpaarden voor de start.

‘Wij willen Jesse!’ schreeuwde een hysterische meid.

Jane Quinn liep naar de microfoon, Curtis zag dat ze op blote voeten liep.

‘Wauw,’ zei ze, blozend van opwinding. ‘Ziet er goed uit van bovenaf.’

Het publiek negeerde haar. Wie op weg was naar de uitgangen liep door alsof ze er niet was. Een klein kluitje Reid-fans bleef zijn naam scanderen, gillend boven het rumoer uit.

‘Jesse Reid, Jesse Reid!’

Jane Quinn probeerde het nog eens.

‘Hoi, allemaal,’ zei Jane. ‘Wij zijn The Breakers.’

Het had geen effect, iedereen bleef doorkletsen alsof ze op een parkeerterrein stonden in plaats van bij een concert. De jongens op het podium draaiden onrustig rond. Jane keek de gitarist even aan.

‘Opdonderen,’ klonk een schrille stem boven de chaos uit.

Jane wierp een blik op de drummer, alsof hij moest aftikken. Ze wankelde. Curtis voelde een golf medelijden. Moest dit sneue meisje het opnemen tegen een van de grootste wereldsterren?

‘Jesse Reid, Jesse Reid.’

Toen draaide Jane Quinn het publiek de rug toe en rechtte haar schouders. Ze bewoog zich traag en bedaard. Ze haalde diep adem, legde een hand op de microfoonstandaard en sloot haar ogen. Ze stond doodstil te luisteren. Het rumoer klonk een halve decibel zachter.

Toen ze haar ogen opende, flitste haar blik op. Ze boog zich naar de microfoon.

My girl’s got beads of red and yellow.

Curtis’ hart sloeg over toen het refrein van ‘Sweet and Mellow’ over het weiland golfde als een zilveren komeet. Haar bandleden wisselden verbijsterde blikken. Het publiek hield zijn adem in.

Had ze dat echt gedaan?

Her eyes are starry bright.

Jane Quinn overzag zelfverzekerd het publiek, alsof ze wilde zeggen: Ik weet wel dat jullie Jesse Reid willen, maar ik ga jullie eens even iets veel beters laten horen. Alsof iemand een aansteker omhooghield in een stormwind. Die meid had fucking lef.

She makes me feel so sweet and mellow.

Wat een bereik – een sopraan uit de school van Joan Baez en Judy Collins, maar lang niet zo chic als Collins of zo strijdlustig als Baez. Haar stem had een ruig randje, een haast hillbillyachtige heesheid, waarvan Curtis’ nekharen overeind gingen staan. Schitterend.

She makes me feel all right.

Jane keek naar haar gitarist. Hij knikte even naar haar; ze had de sprong gewaagd en ze stonden achter haar. De basisakkoorden van het nummer waren eenvoudig. De drummer tikte af en The Breakers begonnen te spelen.

De tijd vertraagde.

My girl makes every day a hello.

Als Jesse Reid ‘Sweet and Mellow’ zong, intoneerde zijn stem de melodie zonder versieringen, uitsluitend zijn zuivere bariton en zijn gitaar. Nu Jane Quinn zong, deed ze elke herinnering aan Reids versie vergeten, ze voegde loopjes en extra noten toe alsof ze het nummer ter plekke componeerde. Curtis was verbijsterd: ze maakte keuzes die geen enkele muzikant zou maken, of had kunnen maken.

Her eyes light up the night.

Onwillekeurig begon het publiek mee te zingen. Ze waren allemaal gekomen om getuige te zijn van het ontstaan van een legende, en dat gebeurde ook; alleen was het niet de legende van Jesse Reid.

She makes me feel so sweet and mellow.

Curtis was erbij geweest in Newport toen Bob Dylan was opgekomen met zijn elektrische Fender Stratocaster. Twee jaar later was hij in Monterey geweest, waar Jimi Hendrix tijdens ‘Wild Thing’ zijn gitaar in brand stak. Geen van beide was hiermee te vergelijken. Een onbekende die de topplaats overnam, een meid. Island Folk Fest ’69 zou nooit vergeten worden.

She makes me feel all right.

Mensen op weg naar de uitgang kwamen terug. Mensen die hadden staan huilen glimlachten. Ze joelden, juichten, zoenden en knuffelden elkaar. Toen het nummer was afgelopen werden ze helemaal gek.

‘Janie Q!’ riep Edison, die naast Curtis stond te klappen.

Janie Q.

‘Echt een fantastische avond,’ zei Jane, alsof ze een eerder gesprek opvatte.

En meteen telde ze af voor het volgende nummer van The Breakers, een eigen nummer in uptempo dat ‘Indigo’ heette en deed denken aan ‘White Rabbit’. Curtis verstond de tekst niet maar de muziek was sterk, The Breakers hadden een geweldige sound, een mix van prog en psychedelische rock vol vervormde noten en galmende akkoorden.

En toch was het Janes stem die de show stal. Haar aantrekkingskracht had iets persoonlijks, je kon niet naar haar kijken zonder ergens diep vanbinnen geraakt te worden. Terwijl ze zong kreeg Curtis het echte rockstargevoel: hij wilde dat ze hem zag. Ze schokte even met haar schouders, haar zijden haarlokken weerspiegelden het licht. En het gebeurde. Jane Quinn grijnsde naar hem. Hij wist het.

Uren later zat Curtis op het jacht van de Elektra-club lijntjes te snuiven van de buik van de Flower Moon-groupie toen Mark Edison een bericht kreeg van het ziekenhuis op het eiland. Een half uur later ging The Island Gazette ter perse met de kop: folk FEST TOP-ACT JESSE REID AAN DE DOOD ONTSNAPT BIJ MOTORONGELUK, VERDERE TOURNEE AFGEZEGD.

2

Jane lag in bed te luisteren naar het tinkelen van de windgong tegen de verandadeur. Het daglicht verwarmde haar oogleden, maar ze hield haar ogen dicht. Ze kon gisteravond nog niet loslaten.

Een reeks beelden speelde telkens weer door haar geest: hoe ze haar sandalen naar Kyle toe schopte toen hij achter het amateurpodium zijn bas stond te stemmen; Greg die met open mond zijn snaredrum achter in de gehavende legerjeep schoof; de brullende menigte toen een Fest-organisator ze achter het hoofdpodium afzette; de hitte van de schijnwerpers op haar wangen toen ze het podium op liep en besefte dat ze haar schoenen niet aanhad; Rich’ knokkels die wit werden op de fretten toen het publiek maar niet wilde kalmeren.

In de drie jaar dat Jane al had opgetreden op Fest had ze zich nooit kunnen indenken dat ze nog eens op het hoofdpodium zou staan. Dat maakte net zo weinig deel uit van haar wereld als een driedeksjacht dat in Regent’s Cove lag afgemeerd: o ja, ze zag het wel, maar het hoorde bij rijkdom en macht. Jane was gisteravond niet bang geweest om op te komen omdat het niet echt leek.

Toen had ze gezien dat Rich de zenuwen kreeg en haar intuïtie had het overgenomen: als ze ‘Sweet and Mellow’ wilden, dan konden ze ‘Sweet and Mellow’ krijgen. Ze hoorde nog haar eigen stem knetteren door de luidsprekers.

Het idiote was dat Jane Jesse Reids album nooit gehoord had; ze kende ‘Sweet and Mellow’ omdat het de hele zomer non-stop op stond in haar grootmoeders kapsalon, maar iedereen liep zo weg met het album (vooral Kyle) dat ze weigerde het te draaien. Ze had als een gek geïmproviseerd met de tekst, maar dat had uiteindelijk niks uitgemaakt; ze hoorde nu nog het donderende applaus na haar optreden.

Knokkels trommelden op haar deur. Jane hield haar ogen dicht.

‘Janie.’ Grace kwam binnen. ‘Ik heb zo lang mogelijk gewacht, maar om elf uur moeten we er zijn.’ Haar tante schoof de gordijnen open, het licht viel over de rommel op de vloer.

‘Mijn dienst begint pas om twaalf uur,’ zei Jane en ze draaide zich om.

‘Sorry, weet ik. Maar om half twaalf heb ik een overleg, patiëntbegeleiding.’ Grace opende Janes kleerkast en gooide een gesteven blauw uniform naar haar toe. Jane gromde.

‘Kom nou. Vandaag is een grote dag,’ zei Grace. Jane kwam overeind. Even een steek van afgrijzen toen het uniform in haar schoot gleed.

Beneden zat haar nicht Maggie tegen de keukentafel aan geperst, haar stoel achteruit vanwege haar gezwollen buik. Hun grootmoeder Elsie keek op van het fornuis.

‘Morgen,’ zei Elsie. De keuken rook naar citroen en aangebrande boter.

‘Goeiemorgen,’ zei Jane. Met een kam stak ze haar haar op in een knot. Maggie wierp haar een blik toe en richtte zich weer op de voorpagina van The Island Gazette.

‘Ook goeiemorgen,’ zei Jane. Maggie zweeg. Ze was twintig, een jaar ouder dan Jane, en met hun gouden haar, lange armen en benen en gebruinde huid hadden ze zussen kunnen zijn. Daarmee hielden de overeenkomsten op.

Elsie knipoogde naar Jane en draaide de hash browns om in de braadpan. Ze was begin vijftig en Jane had haar hoekige gelaatstrekken en grijze ogen geërfd, al leek de blik van Elsie ontstegen, wat nog versterkt werd door haar zilveren haar. Die kleur had het al tien jaar, sinds de nacht dat Janes moeder niet thuisgekomen was.

Jane liep naar het fornuis en stak haar vingers in de pan.

‘Ga vooral je gang, hoor,’ zei Maggie zonder op te kijken. Jane stopte een hashbrown in haar mond en voelde de olie sissen op haar tong. Ze liep naar de tafel en las over Maggies schouder heen de krantenkop.

‘Wauw, heeft Jesse Reid een ongeluk gehad?’

‘Jasses, Jane, die adem van je,’ zei Maggie, en ze duwde Jane met haar elleboog naar haar eigen stoel. Elsie zette voor ieder van haar kleindochters een bord met hash browns, bacon en eieren neer. Net toen Grace vanuit de tuin kwam binnenwaaien, pakte ze de krant op.

‘Mooi zo, je bent op, Janie,’ zei Grace, en ze zette een gieter onder de gootsteen. Ze liep naar de pan en pikte er een hashbrown uit, net zoals Jane gedaan had.

‘Zo komt Jane aan die manieren,’ zei Maggie.

‘Kalm maar, agent, het is de laatste,’ zei Grace. Zij en Maggie leken sterk op elkaar, als moeder en dochter, al had Grace kraaienpootjes rondom haar bruine ogen en was haar haar dof van het lange binnen zitten.

Elsie gaf een kreet. Ze vouwde The Island Gazette dubbel en begon voor te lezen.

Terwijl Jesse Reid waarschijnlijk de slechtste avond van zijn leven meemaakte, hadden The Breakers, de favorieten van Bayleen Island, een van hun beste. De afwezigheid van Reid had de weg naar het hoofdpodium geplaveid voor The Breakers, en zangeres Jane Quinn was er helemaal klaar voor.

‘Heeft Mark Edison dat geschreven?’ vroeg Jane. In zes jaar had hij The Breakers nog nooit een gunstige recensie gegeven.

‘Hij zegt ook nog dat The Breakers “zich langzaam ontwikkelen tot een verdienstelijke amateurband”,’ zei Maggie.

‘Kijk eens aan,’ zei Jane. Elsie legde de krant op tafel.

‘Hoe was het om daar te staan?’ vroeg ze.

Jane voelde de muziek nog door haar lijf gonzen van haar hielen tot haar borstbeen, de energie van de massa sloeg in golven over haar heen.

‘Als een oceaan,’ zei ze. Elsies ogen schitterden, alsof ze de herinnering deelde. Grace glimlachte vermoeid naar Jane.

‘We moeten er zo vandoor,’ zei ze.

Geklos deed de trap trillen toen Greg, de drummer van The Breakers, uit Maggies slaapkamer naar beneden kwam. Voor Jane was Gray Gables een grootse villa, maar telkens als ze een man in een van de victoriaanse deuropeningen zag staan, besefte ze dat het niet meer dan een arbeiderswoning was.

‘Morgen, allemaal,’ zei Greg. Hij had dezelfde kleren aan als de vorige avond, vol opgedroogd zweet, zijn haar stond omhoog in vreemde plukken. Na het optreden waren ze blijven drinken tot de laatste ronde.

‘Janie Q!’ riep hij, en hij gaf haar een high five. ‘Het was legendarisch gisteravond. Breakers forever!’

‘The Breakers zijn banale namaak,’ zei Maggie.

‘Mags, lekker ding,’ zei Greg, ‘ik weet dat het je niet lekker zit, maar je hoeft ook niet…’

‘Ik heb je al gezegd dat je niet hier kunt blijven tot de baby er is en gisteravond ging je meteen onderuit. Je hebt vijf uur liggen snurken, Greg.’

‘Had me een duw gegeven.’

‘Heb ik gedaan, werkte niet. Je bent een kolossale zatte bruinvis,’ zei Maggie. Ze wendde zich tot Jane. ‘En jij hebt hem meegenomen.’

‘Het is niet Janes schuld. Sorry, ik heb er niet bij nagedacht,’ zei Greg, en hij pikte een hash brown van Maggies bord. Maggie wierp hem een dodelijke blik toe.

‘Ik moet weg,’ zei Jane.

‘Ga je naar het Centrum?’ vroeg Greg. ‘Kun je me bij het reservaat afzetten?’

‘Dus je blijft niet?’ zei Maggie.

‘Kan niet,’ zei Greg. ‘Ik moet douchen, schone kleren aan. Mijn voeten zijn opgezwollen, ik moet uitrusten.’

‘Ben je nou besode…’ Maggie snakte even naar adem. Meteen had ze alle aandacht. Ze was over twee weken uitgerekend.

‘Kalm maar,’ zei Maggie; ze verschoof wat op haar stoel. ‘Hij schopt alleen maar.’

Greg zuchtte. ‘Zou het niet handiger zijn als we trouwen en ik hier intrek?’ zei hij.

‘Voor mij niet,’ zei Maggie.

De dames Quinn glimlachten. De laatste van hun geslacht die getrouwd was, was Charlotte Quinn geweest, die in 1846 was uitgehuwelijkt aan de kapitein van een Portugese walvisvaarder. Toen het schip Bayleen Island aandeed om te lossen, was Charlotte stiekem van boord gegaan in een kerosinekist. De zeven generaties Quinn die sindsdien op het eiland hadden gewoond, waren voor van alles uitgemaakt – slet, heks, opoe – maar nooit voor echtgenote.

Om kwart voor elf reden ze weg in de oude stationcar met houtbekleding van de Quinns. Jane zocht de autoradio af tot ze ‘Yellow Submarine’ vond. Ze draaide het raampje omlaag en liet de zilte lucht over zich heen strijken terwijl ze van de witte huisjes van Regent’s Cove de boswegen van Mauncheake in reden. Ze neuriede zachtjes en teder mee met de radio.

Bayleen Island, op een steenworp afstand van de kust van Massachusetts, omvatte zandstranden, graslanden vol wilde bloemen, boerenland en bossen tussen de vijf dorpen: de drie permanent bewoonde dorpen Perry’s Landing, Lightship Bay en Regent’s Cove, en de meer landinwaarts gelegen nederzettingen Caverswall en Mauncheake, die grensden aan het Wampanoag-reservaat.

De plaatselijke bevolking was van gemengde afkomst: Wampanoag, Portugese, Britse en Barbados-bloedlijnen waren met elkaar verbonden als een vissersnet. De kleurrijke gemeenschap bepaalde de identiteit van het eiland net zoals de kleirotsen en de kustbegroeiing en droeg daarmee bij aan de aantrekkingskracht als vakantiebestemming.

Het toerisme was de belangrijkste industrie, en elke zomer nam de bevolking tot wel tien keer in omvang toe. Gezinnen logeerden in Regent’s Cove en Lightship Bay, met hun grote openbare stranden, terwijl de rijke toeristen de jachtclub in Perry’s Landing kozen. De echt schatrijken, onder wie familieleden van voormalige presidenten, oliemagnaten en de ‘Oostkust-aristocratie’, bewoonden landgoederen van duizenden hectares in Mauncheake en Caverswall. De eilandbewoners en de vakantiebevolking werkten samen, voornamelijk in de dienstverlening.

Toen de stationcar van de Quinns het hek van het reservaat naderde, stopte Grace om Greg te laten uitstappen.

‘Bedankt voor de lift,’ zei Greg. Grace glimlachte en zette de auto in zijn achteruit.

‘Janie Q,’ riep Greg, ‘Werk je straks in The Carousel?’

‘Dat weet je toch?’ riep Jane. Hij zwaaide toen de auto weer de weg op reed.

‘Neem jij de wagen maar na jouw dienst,’ zei Grace. ‘Ik draai een dubbele dienst, ik neem de bus wel.’

‘Zeker weten?’ vroeg Jane. Grace knikte.

Vijf minuten later reden ze de lange, bestrate oprijlaan op, die Jane bijna net zo goed kende als haar eigen oprit. Ze zag een zorgverlener in het blauw een patiënt over het recreatiegrasveld helpen en ze voelde zich verstarren. Grace draaide haar raampje omlaag en zwaaide naar de portier bij het hek.

‘The Mighty Quinns,’ zei Lewis toen hij ze doorliet.

Het Cedar Crescent Hospital, tevens ontwenningskliniek, was gevestigd in de paleisachtige villa van een negentiende-eeuwse rijke walvisvaarder; het was een chique privékliniek, bij de welgestelden befaamd om de nieuwste behandelmethoden en de discretie.

Grace werkte er al langer dan tien jaar, en Jane was gediplomeerd verpleeghulp geworden zodra ze van school was gekomen. Ze had fulltime in het Centrum willen gaan werken, maar ze merkte dat ze niet dag in, dag uit tegen die steriele gangen kon. Achter de bar staan bleek net zo veel op te leveren, maar met Maggies baby op komst konden ze elke extra cent gebruiken. Jane had een paar ploegendiensten in het Centrum aangenomen.

Grace reed het parkeerterrein op. Ze zette de motor af maar stapte niet uit.

Jane wendde zich naar haar tante. En profil leek ze precies op Janes moeder.

‘Wat is er?’ vroeg Jane.

Grace haalde haar schouders op. ‘Dat ik me niet had voorgesteld om op mijn negenendertigste grootmoeder te worden,’ zei ze.

‘Oma moet rond die leeftijd geweest zijn toen ze grootmoeder werd.’

Grace schudde haar hoofd. ‘Maggie doet maar wat ze wil.’

‘Ik verheug me er zo op om haar luiers te zien verschonen,’ zei Jane.

Grace lachte. ‘Ze begrijpt het niet. Ze kan geen dag meer weg. En wij zullen de komende maanden allemaal moeten bezuinigen. Die ziekenhuiskosten lopen maar op.’

‘Ze wil thuis bevallen,’ zei Jane, maar Grace luisterde niet. Het ging niet alleen om de kosten, dat wist Jane. In de wintermaanden lag de economie stil en in het toeristenseizoen moesten de eilandbewoners zo veel mogelijk hamsteren. Nu Maggie in het hoogseizoen niet kon werken, zou het budget van de Quinns het hele jaar krap zijn.

‘Als ik die langetermijnklus binnen kan halen, voel ik me vast beter,’ zei Grace om zichzelf gerust te stellen. Soms zond het Centrum verplegend personeel uit naar patiënten die thuis speciale verzorging of fysiotherapie nodig hadden. Als Grace die klus kreeg, zou ze voorlopig meer dan twee keer zoveel betaald krijgen.

‘Dat gaat wel lukken,’ zei Jane. ‘En zo niet, dan nemen oma en ik Mags klanten in de salon wel over. Ik ben hier een paar keer per week, en dan heb ik nog de fooien van The Carousel. We redden het wel. Ruim.’

Grace knikte, maar maakte nog geen aanstalten om uit te stappen.

‘Is er nog iets?’ vroeg Jane. Grace keek naar haar gezicht in de binnenspiegel.

‘Ik heb een rottig gevoel,’ zei ze.

‘Vanwege de baby?’

Grace schudde haar hoofd. ‘Nee… ik denk dat het meer met het Fest te maken heeft,’ zei ze.

De energie joeg weer door Janes aderen bij de herinnering, al werd die al zwakker in deze vertrouwde omgeving. ‘Zo veel stelde het niet voor,’ zei Jane. ‘Eén topavond, meer niet.’

‘Daar begint het mee,’ zei Grace. ‘Eén topavond en dan duiken de haaien op met loze beloften.’

Jane moest lachen toen ze uitstapte. ‘Zo gaat het echt niet,’ zei ze. ‘Je hebt Maggie gehoord. Wij zijn banale namaak.’

‘Jij weet ook wel dat dat niet waar is,’ zei Grace.

Ze staken het parkeerterrein over naar het recreatiegrasveld en zwaaiden naar een ziekenbroeder in het blauw die croquet speelde met een patiënt.

‘Hoi, Charlie,’ zei Jane. ‘Ik zie je zo wel.’

Hij knikte toen ze langsliepen.

‘Pas maar wel op, wat er ook gebeurt,’ zei Grace. Ze liep het flagstonepad op naar de personeelsingang.

‘Er gaat niks gebeuren,’ zei Jane.

De mogelijkheid dat dat toch zo zou zijn, was zowel spannend als angstaanjagend. Muziek was het echte leven niet; het was alleen maar voor de lol, om stoom af te blazen. Als het meer dan dat zou worden, liep ze risico op een gebroken hart, of erger. Grace had gelijk met dat voorzichtig zijn: hun familie wist maar al te goed hoe snel onvervulde dromen tot drama’s konden leiden.

En toch had Jane ergens het gevoel dat ze gisteravond on stage zichzelf was tegengekomen. Het voelde zo natuurlijk voor haar om voor al die mensen te zingen, alsof ze ervoor geboren was. Als je eenmaal wist dat je zoiets kon voelen bij iets, kon je dan nog wel gewoon verder leven?

‘Er gaat niks gebeuren,’ zei ze nog eens, meer tegen zichzelf dan tegen Grace.

Grace glimlachte even, maar Jane zag dat ongemakkelijke trekje om haar mond toen ze de helling naar het ziekenhuis op liepen.

3

The Carousel, verstopt onder het Regent’s Cove Hotel, was vooral bekend als het café waar de landelijke media neerstreken tijdens het Folk Fest. De rest van het jaar was het een slonzige kroeg voor inwoners die herinneringen wilden ophalen en zich bezatten bij livemuziek.

Jane speurde vanachter de bar de ruimte af. Het was kort na tienen ’s avonds en het zou onderhand vol gaan lopen. Binnen een uur zouden er ellebogen om haar heen cirkelen als haaienvinnen. Nu zaten aan de houten tafeltjes nog de vaste gasten rustig te drinken onder de wirwar van kleurige lichtbanen.

De deur naar de steeg ging open en Al, haar manager, kwam binnen met een emmer ijs. Jane opende met haar knie de vriezer en bukte om hem te helpen het ijs in de vriesruimte te storten.

‘Bedankt, Janie,’ zei Al. Een koele wolk steeg op en vlijde zich als een kus tegen de rijen drankflessen achter Jane.

‘Hoe gaat-ie?’ vroeg Al met een knikje naar de tapkranen.

‘De Narragansett raakt op,’ zei Jane. Al knikte en sjokte naar de kelder, net toen Mark Edison op zijn vaste kruk in de hoek neerstreek.

‘Je ziet er te gek uit,’ zei Mark.

Jane rolde met haar ogen en pakte de fles Tanqueray van de plank achter haar. Ze was helemaal in het zwart, een theedoek over haar schouder, haar haar nog opgestoken sinds vanmorgen.

‘Ik wilde maar zeggen dat het een fantastisch optreden was gisteravond,’ zei hij. Jane legde een viltje voor hem neer en zette de gin-tonic erop.

‘Voor een “verdienstelijke amateurband”,’ zei Jane en ze schonk zich een borrel in.

‘Dat jij je wat aantrekt van wat ze in The Island Gazette schrijven,’ zei Mark.

‘We hadden op de voorpagina gemoeten,’ zei Jane.

‘“Janie Q verovert de wereld”,’ zei Mark.

‘“Plaatselijke roem wordt legendarisch”,’ kaatste Jane terug.

Mark trok een wenkbrauw op. ‘Niet om te muggenziften, maar Jesse Reid is ook van hier,’ zei hij. ‘Ik heb net gehoord dat hij hier aan het herstellen is. Zijn familie heeft een huis in Caverswall, hij komt daar al sinds zijn vroege jeugd in de zomer.’

‘Dat is niet hetzelfde,’ zei Jane. Mensen van het vasteland bezaten zomerhuizen, mensen van hier maakten er schoon.

Mark hief zijn glas. ‘Op jou,’ zei hij.

‘Op The Breakers,’ zei Jane en ze nam een slok.

Hijgend dook Al weer op. ‘Probeer eens,’ zei hij.

Jane tapte een bierpul vol schuim.

De deur ging open en er waaide een zwerm studenten binnen. Aan hun geborduurde kleren en weinige sieraden kon Jane zien dat ze bij het stel in Perry’s Landing hoorden.

‘Wat heb je voor bourbon?’ vroeg een lange, gebruinde meid met haar als koperkleurige veren.

Soms voelde Jane zich net een drogist met een kast vol middeltjes. Ze las de namen op van de gescheurde etiketten achter haar en schonk het meisje een bourbon met ijs van acht dollar in, en daarna nog eens hetzelfde voor haar vrienden.

‘Laat de fles maar open,’ zei het meisje en ze gaf Jane een creditcard met een mannennaam erop – van haar vader, nam Jane aan. Ze zette de kaart in het bakje naast de kassa en het groepje liep naar een tafel achterin.

‘Doe maar duur.’

Jane keek op. De opmerking kwam van een man die ze niet kende en die een paar krukken van Mark Edison vandaan zat. Hij droeg een schreeuwerig geruit poloshirt en een vliegeniersbril en was begin dertig, zo te zien. Jane begreep dat hij uit de stad kwam; de bruine helm van ruig haar had een dure kappersbeurt gehad.

Jane zag twee spiegelbeelden van zichzelf zeggen: ‘Wat zal het zijn?’

‘Wat raad je me aan?’ vroeg hij.

Ze werden onderbroken door een groepje studentikoze jongens van begin twintig: de aanhang van de meiden die Jane net had ingeschonken. Gebruinde onderarmen lagen op de bar, verse dollarbiljetten in eeltloze vuisten.

‘Twee pitchers Miller,’ zei de kleinste. ‘Ik betaal.’

‘DIGGSY,’ riep een vriend. ‘Diggs’ werd er in koor herhaald terwijl Jane de pitcher volschonk.

‘Dat is dan negen dollar,’ zei ze.

‘Laat maar zitten,’ zei Diggs toen hij een stapeltje biljetten op de bar had gelegd. Jane griste ze weg, zo snel als een blackjackdealer, en propte de fooi in haar beha.

‘Zeg het eens,’ zei Jane weer tegen de vreemdeling. ‘Wat wordt het?’ Hij staarde haar een tijdje aan, zette zijn bril af en ze zag een paar sluwe bruine ogen.

‘Ik zou graag Jane Quinn spreken,’ zei hij. Jane trok haar wenkbrauwen op.

‘En wie ben jij dan wel?’ vroeg Jane.

‘Willy Lambert,’ zei hij. ‘Ik doe A&R voor Pegasus Records. Ik heb jullie gisteren horen spelen en ik ben al de hele dag naar je op zoek.’

Jane wierp een blik op Mark Edison; aan zijn houding merkte ze dat hij het gesprek volgde. ‘Mag ik eens raden?’ zei ze. Ze pakte een longdrinkglas en schopte de vriezer open. ‘Je hebt me zien optreden en je vraagt je af of ik vanavond na mijn dienst tijd heb om “over mijn toekomst te praten”.’

‘Zoiets,’ zei Willy ongemakkelijk. Jane pakte een fles Casa Noble en een fles sinaasappelsap en goot uit allebei wat in het glas.

‘Dit komt misschien als een schok, maar je bent niet de eerste die dat probeert,’ zei Jane. Ze pakte een fles grenadine en liet de siroop over de achterkant van een lepel in het glas druipen.

‘Wat?’ zei Willy. ‘Nee, zo bedoel ik het niet. Ik ben getrouwd.’ Hij stak zijn linkerhand op en liet Jane een gouden ring zien. ‘Hier,’ zei hij, en haalde een visitekaartje met zijn naam en functie uit zijn zak, samen met een gekreukt krantenknipsel dat Jane herkende als Mark Edisons stuk over Jesse Reid.

‘Mark, kijk eens: iemand heeft je stuk gelezen en het niet meteen weggegooid,’ zei Jane, en ze versierde de rand van het glas met een schijf sinaasappel en een maraschinokers.

‘Proost,’ zei Mark en hij hief zijn glas. Jane zette de mix voor Willy Lambert neer.

‘Wat is dat?’ vroeg hij.

‘Een tequila sunrise,’ zei Jane. ‘Past bij je bril.’ Willy grijnsde wat maar lachte niet. Jane schonk Mark bij en verwachtte dat Willy verdwenen zou zijn als ze terugkwam. Maar hij was er nog.

‘Ik heb al gezegd,’ zei hij, ‘dat ik de hele dag heb lopen rondvragen. Ik geef het niet in twee minuten op.’

‘Hoe heb je me gevonden?’ vroeg Jane.

‘Die vrouw bij Beach Tracks kreeg met me te doen toen ik vertelde dat ik Jesse Reid vertegenwoordig, en die verwees me naar Widow’s Peak. En die vrouw bij Widow’s Peak zei dat ik je hier kon vinden.’

‘Dat was mijn grootmoeder,’ zei Jane. Ze moest het even verwerken.

‘Je meent het,’ zei Willy. ‘O ja, nu zie ik de gelijkenis. Nou, als zij me hierheen gestuurd heeft, dan kan ik toch niet slecht zijn, hè?’

‘Dat zullen we dan wel zien,’ zei Jane, al vond ze dat stiekem ook. ‘Zeg, als Jesse Reid soms inzit over “Sweet and Mellow”…’

Willy schudde zijn hoofd. ‘Jesse leeft op het moment van dag tot dag. Ik ga trouwens zo weer naar hem toe,’ zei hij. ‘Dus, om maar ter zake te komen: sta je ergens onder contract?’

Al het rumoer in de ruimte trok zich terug, behalve de hartenklop in Janes oren.

‘Nee,’ zei Jane. ‘Is dit een aanbod?’

Willy glimlachte. ‘Dat wil ik best,’ zei hij. ‘Ik heb nog nooit zoiets als gisteravond meegemaakt. Jouw vibe is absoluut origineel. Je stijl, je stem… Ik snap nog steeds niet hoe je die hoge noten haalde. Is dat je eigen muziek?’

Jane knikte.

Willy’s ogen glommen. ‘Met een goeie band zou je het helemaal kunnen maken,’ zei hij.

‘Een goeie band?’ vroeg Jane.

‘Je moet bijvoorbeeld toetsen hebben. Meer een echte ritmesectie.’

‘Naast mijn band?’ zei Jane.

Willy haalde zijn schouders op. ‘Of in plaats van,’ zei hij. ‘Heb je al eens overwogen om solo te gaan?’

Jane sperde haar ogen open. Ze waren al een groep sinds begin middelbare school. Ze had nooit zonder ze opgetreden.

‘Ik heb niks tegen die band,’ zei Willy snel. ‘Alleen ben jij van een ander kaliber. Meer het kaliber beroemdheid. Singer-songwriters staan op doorbreken, en daar kun jij een behoorlijk graantje van meepikken. Wat dacht je ervan?’

Jane zag zichzelf al in het volle licht op een enorm, leeg podium. Zwarte jurk, zilveren kettingen om haar hals, een zilveren gitaar in haar handen. Ze voelde de aandacht van het publiek, dat gevoel van een uitgestrekte oceaan. Ze speelde gitaar en ze zong, een zilveren maan deed het getij rijzen.

De deur van The Carousel ging open en Greg liep binnen, lachend om iets wat Rich had gezegd. Toen ze Jane aan de bar in gesprek met Willy zagen, kneep Greg zijn ogen waakzaam tot spleetjes. Rich pakte hem bij zijn arm en loodste hem naar de jukebox. Het geluid stroomde Janes oren weer binnen.

‘Ik ben geen singer-songwriter,’ zei ze. ‘Ik schrijf geen teksten.’

Dat was niet helemaal waar; Jane had de tekst geschreven voor een nummer van The Breakers, ‘Spark’, en daarna had ze gezegd dat dat eens maar nooit weer was. Toen de jongens vroegen waarom, wilde ze geen reden noemen en hield ze vol dat The Breakers al een tekstschrijver hadden, Rich.

Willy klaarde zichtbaar op toen ze dat zei.

‘We bezorgen je wel een ghostwriter,’ zei Willy. ‘Je gaat het helemaal maken met persoonlijker spul, zoals “Sweet and Mellow”.’

‘Rich’ teksten zijn goed,’ zei Jane. Hoewel Rich er zelf aan twijfelde hadden zijn teksten Jane altijd de structuur geboden die ze nodig had om zich op de muziek te concentreren. Ze kon zich geen andere manier voorstellen om haar nummers te maken.

‘Mee eens,’ zei Willy. ‘Maar geloof me: jij kunt beter dan goed zijn.’

Jane keek even op of Rich en Greg hem niet hadden gehoord. Ze boog zich naar Willy toe.

‘Jij lijkt me wel in orde,’ zei ze zacht. ‘Maar ik vertrouw de muziekindustrie niet. Ik heb gezien hoe ze je daar behandelen: als ze iets willen, dan pakken ze het gewoon. Wij werken niet eens met elkaar en jij zit me al te herscheppen naar het beeld van je platenlabel. Waarom zou ik dat willen?’

Willy staarde haar aan. ‘Meer avonden zoals gisteren, bijvoorbeeld,’ zei hij. ‘Een plaat, fans, roem, geld… meestal hoef ik de voordelen niet op te noemen van de popsterrenstatus.’

Popster. Het woord glinsterde in de lucht als dauwdruppels.

Willy observeerde haar. ‘Hoe zijn jullie elkaar tegengekomen?’ vroeg hij.

‘Greg en Kyle zijn broers,’ zei Jane. ‘Rich zat in hetzelfde jaar als Greg op de basisschool, ik zat in het jaar van Kyle.’

‘Zeg nog eens even wie wie is.’

‘Rich is de gitarist,’ zei Jane.

Willy knikte. ‘Lekker Amerikaans. Knappe jongen, daar vallen de meiden op. En verder?’

Jane glimlachte lichtjes. Rich was pijnlijk verlegen, vooral met meisjes. ‘Kyle is de bassist.’ Willy ging wat achteruitzitten. ‘Hij speelt fretloos, hè? Hij is goed,’ zei hij.

Jane knikte. ‘En Greg drumt,’ zei ze.

Willy Lambert wreef over zijn kin. ‘Op het moment zoek ik niet naar een band,’ zei hij.

‘Waarom niet?’ vroeg Jane.

‘Een band geeft gelazer,’ zei Willy.

Jane zag dat een rij gasten haar aandacht probeerde te trekken. ‘Moment,’ zei ze. Ze bediende de mensen, dwong zichzelf er de tijd voor te nemen. Toen ze terugkwam had Willy zijn cocktail nog niet aangeraakt.

‘Drink je liever iets anders?’ zei Jane met een knikje naar de onaangeraakte tequila sunrise. Hij schudde zijn hoofd.

‘Ik moet nog rijden,’ zei hij. Hij tikte met zijn visitekaartje op de bar. ‘Sorry dat ik het zeg, maar voor jouw leeftijd heb je al een behoorlijk cynische kijk op de platenindustrie.’

Jane wist niet hoe het antwoord bij haar was opgekomen, misschien door het feit dat Elsie hem gestuurd had. Misschien ook omdat ze vermoedde dat ze hem toch nooit meer zou zien. ‘Mijn moeder was songwriter,’ zei ze.

Willy trok zijn wenkbrauwen op. ‘Wie is ze dan?’ vroeg hij.

Jane schraapte haar keel. ‘Charlotte Quinn,’ zei ze. ‘Heb je nooit van gehoord.’

‘Nee,’ zei Willy.

‘Ze heeft een paar nummers voor Lacey Dormon geschreven,’ zei Jane. ‘“I Will Rise” en “You Don’t Know”.’

Herkenning blonk in Willy’s ogen. ‘Ik ken Lacey uit L.A.,’ zei hij. ‘Met die nummers brak ze door.’

Jane haalde diep adem. ‘Ken je “Lilac Waltz”?’

Willy’s wenkbrauwen schoten omhoog.

‘Dat nummer van Tommy Patton? Dat deed het geweldig.’

Jane knikte. ‘Dat was ook van haar. Zij heeft het geschreven en hij heeft het gegapt.’

Willy schudde grimmig zijn hoofd. ‘Dat nummer is door zo veel mensen gecoverd, het zat in films, in tv-programma’s, commercials…’ Zijn stem dwaalde af.

‘Ze heeft er nooit een cent voor gezien,’ zei Jane.

‘Afschuwelijk,’ zei Willy. ‘Helaas is het niet de eerste keer dat ik zoiets hoor.’

Jane schudde vol walging haar hoofd.

Willy streek met een hand over zijn gezicht. ‘Fantastisch nummer,’ zei hij. ‘Ik wil de schrijver ervan graag eens ontmoeten.’

‘Kon dat maar,’ zei Jane. ‘Niemand heeft haar in tien jaar gezien.’

‘O,’ zei Willy. ‘Dat is lullig… Ik snap waarom het je zo hoog zit. Ik weet hoe dat zit met familie. Mijn pa zit ook in de business en mijn twee oudere broers ook. Ze hebben allemaal naam gemaakt in bigbandproducties en daarna in de rock-’n-roll. Toen ik zei dat softrock het ging maken, dachten ze allemaal dat ik gek was. Maar ik had Jesse gehoord en ik wist dat ik gelijk had, en nu… binnenkort is hij de grootste wereldster. Ik weet of iets geweldig is zodra ik het hoor.’

Hij schraapte zijn keel. ‘Wat jij net zei, dat ze in de platenindustrie pikken wat ze willen, dat is misschien wel waar, maar zo werk ik niet,’ zei hij. ‘Ik sta achter mijn artiesten. Die voorstellen die ik je deed… Ik probeer je alleen maar op weg te helpen. Maar ik snap ook wel dat dat aanmatigend kan overkomen.’

Jane staarde hem aan, twijfelend wat ze moest zeggen.

Willy ging door. ‘Vanwege Jesses toestand komt zijn album pas begin volgend jaar uit en ik moet in het najaar een gat vullen.’

‘Dit najaar?’ vroeg Jane. Willy knikte.

‘In oktober moeten we gaan opnemen. Kunnen The Breakers tegen die tijd klaar zijn?’ Jane glimlachte onwillekeurig toen ze de naam van haar band uit zijn mond hoorde. ‘We hebben materiaal,’ zei ze.

Hij stond op van zijn kruk. ‘Ik wil het graag horen,’ zei hij. ‘Ik denk dat jij het echte werk bent, en daarom wil ik de hele band overwegen.’ Hij legde het visitekaartje op de bar. Jane staarde ernaar, wit glanzend op het kleverige vernis van de bar.

‘Als we dit gaan doen, willen we de volledige artistieke zeggenschap,’ zei Jane. ‘Ik wil niks meer horen over een ritmesectie of een ghostwriter.’

‘Als je dit gaat doen, dan krijg je je zin,’ zei Willy. Hij noteerde haar nummer en beloofde de volgende dag te bellen.

‘Tot morgen,’ zei hij, en hij zette zijn vliegeniersbril weer op.

Hij was nog niet weg of Rich en Greg kwamen recht op de bar af.

‘Wie was dat?’ vroeg Greg, die zich langs een groep hippies drong die voor het Fest waren gekomen. Jane keek van het witte kaartje op de bar op naar haar bandgenoten en plooide een grijns op haar gezicht.

Haar dienst eindigde om twee uur ’s nachts en tot half drie was ze nog bezig met opruimen. Toen ze de helling op sjokte naar Gray Gables kon ze nauwelijks nog uit haar ogen kijken. Haar beha zat vol met fooien, maar ze kon alleen maar denken aan het witte kaartje in haar zak. Toen ze thuiskwam zat tot haar verrassing Grace op de veranda met een glas seringenwijn, die Elsie zelf maakte.

‘Je bent nog op,’ zei Jane, en ze plofte naast haar neer. Grace gaf haar het glas en Jane nam een slok van de zoete, pittige drank.

‘Ik kon niet slapen,’ zei Grace. ‘Je raadt nooit wat me vandaag is overkomen.’

‘Jij raadt nooit wat mij vanavond is overkomen,’ zei Jane.

‘Jij eerst,’ zei Grace, en ze nam het glas weer aan.

‘Goed dan… Ik ben benaderd door een platenlabel. Door de A&R-man van Jesse Reid.’

‘Je meent het,’ zei Grace, en ze trok haar wenkbrauwen op.

‘Jawel,’ zei Jane. ‘En ik weet wat je denkt, maar we hebben een hele tijd gepraat en die vent lijkt me oké.’

‘Dat denk ik helemaal niet,’ zei Grace. ‘Tenminste nog niet.’

‘Wat is er dan?’ vroeg Jane.

Grace wendde haar gezicht naar Jane, een ironische grijns maakte kuiltjes in haar wangen. ‘Die langetermijnzorgklus, weet je nog? Die heb ik gekregen,’ zei ze. ‘En de patiënt is Jesse Reid.’