KIJK NIET ACHTEROM

JOSHILYN JACKSON

KIJK NIET ACHTEROM

Vertaald door Ineke Lenting

Nieuw Amsterdam

Voor Caryn Karmatz Rudy

Oorspronkelijke titel Mother May I. Uitgeverij William Morrow,
imprint van HarperCollinsPublishers

© 2021 Joshilyn Jackson

© 2022 Nederlandse vertaling Ineke Lenting / Nieuw Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Omslagbeeld Nilufer Barin / Arcangel

Omslagbewerking image realize

Foto auteur © Wes Browning

NUR 330

ISBN 978 90 468 2805 2

www.nieuwamsterdam.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2022, met ISBN 978 90 284 2804 5

DEEL I

Moeders

1

Toen ik wakker werd, zag ik een heks door mijn slaapkamerraam gluren.

Ze was niet veel meer dan een donkere schim met de hongerige blik van een roofdier, graatmager maar wel vrouwelijk, en ze keek door de halfopen gordijnen naar binnen. Het eerste zonlicht bescheen het dunne, zilvergrijze haar dat onder haar muts uit piekte. Ik had gillend overeind moeten springen. Ik had op haar af moeten stormen met het eerste het beste wapen dat voorhanden was.

In plaats daarvan dacht ik, nog wazig en onbezorgd: ik hoop dat ze niet op mijn basilicum staat. Zelfs in mijn halfslaap wist ik dat heksen niet bestonden. Het belangrijkste wat het theater me ooit had geleerd was ik allang weer vergeten: dat het menselijk lichaam twee waarheden tegelijk kan bevatten. Zelfs waarheden die elkaar lijken uit te sluiten: heksen bestaan niet, dat klopt. En ik zag er een.

Pas toen we elkaar aankeken drong tot me door dat ze weleens echt zou kunnen zijn. Ze sperde haar ogen wijd open van verbazing. Ze dook opzij en was verdwenen, maar voor mijn geestesoog zag ik nog steeds een verweerd oudevrouwengezicht met een bittere, misprijzende mond.

Met bonkend hart schoot ik overeind en stootte een gesmoord geluid uit dat geen kreet wilde worden. Te zacht om de kinderen in hun slaap te storen, maar mijn man werd er wel wakker van.

‘Bree?’ Treys stem was schor van de slaap.

‘Ik dacht dat ik iemand zag. Die door het raam naar ons keek.’

Nu gingen zijn ogen open.

‘Iemand? In de achtertuin?’ Hij klom het bed al uit.

Er zat een slordige opening van zo’n vijftien centimeter tussen de randen van de gordijnen. Terwijl hij het ene gordijn helemaal opzijschoof, was mijn rationele hersenhelft al opgestart en probeerde het als onzin af te doen.

‘Het was een heks,’ zei ik. ‘Tenminste, ik dacht dat ik een heks zag. Eh… Korreltje zout dus.’

Trey tuurde naar buiten, met zijn voorhoofd tegen de ruit, maar bij die woorden draaide hij zich om. ‘Grote punthoed?’ vroeg hij met het begin van een lach.

De herinnering was als een droom, maar toen hij dat zei, ging mijn brein ermee aan de haal en het wazige beeld in mijn hoofd werd scherpgesteld. Geen vest. Een sjofele mantel. Geen wollen muts. Een puntige heksenhoed. Alles werd meteen belachelijk. Natuurlijk was er geen heks in onze achtertuin, die met een hongerige, gekwelde blik naar binnen keek.

‘Ik denk het,’ zei ik. ‘Ze had een ingevallen mond, en ze was helemaal in het zwart.’

Ik moest hebben gedroomd, concludeerde ik. Ik werd geplaagd door postnatale nachtmerries, hoewel die meestal niet gingen over concrete dingen als heksen. Mijn boze dromen na de geboorte van ieder van mijn dochters waren bijna victoriaans geweest, vol nevel en voetstappen.

‘De poort zit dicht en is op slot. Tenzij je heks kwiek genoeg leek om over een tuinhek van tweeënhalve meter te springen…’

Ik moest lachen, hoewel het klonk als een zucht van opluchting. ‘Nee.’

Trey liet de gordijnen los. ‘Zal ik even buiten kijken?’

‘En dan in je boxershort door de achtertuin paraderen, op zoek naar een heks?’ antwoordde ik. ‘Nee, nee, liever niet.’

Hij grijnsde en ik lachte terug, hoewel mijn reptielenbrein ja zei, stuur hem naar buiten om als een echte kerel langs de schutting te stampen, het liefst met een golfclub over zijn schouder. Het was iets primitiefs, fysiek en irrationeel.

Natuurlijk was er geen heks, en ook al had ik iemand gezien, dan had ik weinig te duchten van een oud dametje van vlees en bloed. Alleen in sprookjes gaven oude wijfjes giftig fruit aan prinsessen of gristen ze lekkere kindjes mee. Maar ik kon geen enkele onschuldige reden bedenken waarom iemand naar ons zou willen kijken terwijl we sliepen. En dan die vlakke, begerige blik! Niet verward of leeg, zoals bij een lief verdwaald omaatje. Haar honger stond nog het scherpst op mijn netvlies gegrift.

Trey zag mijn twijfel. ‘Nee, serieus. Ik trek snel een broek aan en ga kijken. Dan kun je weer gerust zijn.’

Ik schudde mijn hoofd. Ik was grootgebracht met de sprookjes van Grimm, door een moeder die de wereld als iets gigantisch zag, woest en vraatzuchtig. Haar wereld werd bevolkt door heksen. Ze zou de politie al hebben gebeld, of misschien een jachtgeweer uit Treys wapenkluis hebben gepakt en dat hebben geladen. Ze zou nu al door de achtertuin struinen en de wereld iets veiliger maken door de lieve oude labradoodle van de buurman per ongeluk dood te schieten. Of erger nog, onze lieve oude buurman.

Zo was ik niet. Zo wilde ik niet zijn, en daarom verdrong ik dat wijze stemmetje in mijn hoofd dat maar bleef aandringen: Je hebt iets gezien. Je hebt íémand gezien.

‘Nee. Kom maar weer naar bed,’ zei ik tegen mijn man.

Trey tuimelde het bed in, ik draaide me naar hem toe en schoof mijn hand onder zijn T-shirt om zijn hartslag te voelen. Die was rustig en gestaag, zoals altijd. Dat hij een shirt in bed droeg, was wel nieuw. Trey was dat jaar vijftig geworden. Hij was altijd stevig gebouwd geweest, maar nu had hij een buikje, en zijn borsthaar werd grijs.

‘Ik haat dat stomme shirt,’ zei ik. Ik wilde de troost van zijn blote huid, wilde mijn armen om zijn warme, sterke lijf slaan.

Hij trok me dichter naar zich toe. Zo dicht dat ik wist dat hij niet meer aan heksen dacht. ‘Zal ik het shirt uittrekken? We zijn nog vroeg.’

Ik wierp een blik op de klok. ‘De wekker gaat over twintig minuten. Wordt het de moeite waard voor mij?’ vroeg ik flirterig en uitdagend, met één opgetrokken wenkbrauw.

Zijn tanden blonken in de schemering. ‘Ik kan in ieder geval mijn best doen.’

Hij kuste mijn hals, mijn schouder. Tot mijn verbazing voelde ik het begin van een tinteling. Mijn libido had het in mijn derde trimester laten afweten. Ik was ervan uitgegaan dat het over een paar maanden weer zou opleven, wanneer Robert op vast voedsel overging. Zo was het na de meiden gegaan. Maar onze oude vertrouwde magie vlamde nu alweer op.

Misschien kwam het door de droom. Die heks had me de stuipen op het lijf gejaagd en een ton adrenaline mijn bloed in gepompt. Toen mijn man me kuste, plooide mijn lichaam zich als elektrisch geladen naar het zijne, alsof het wilde zeggen: Stel dat we allemaal doodgaan! Vlug, maak meer mensen! Kennelijk had het de memo over Treys sterilisatie gemist. Ik beantwoordde zijn kus, want het was menens.

‘Ja?’ vroeg Trey verbaasd.

‘Ja,’ zei ik, maar ik kreeg de gedachte aan het raam niet uit mijn hoofd. Natuurlijk was er geen heks in de tuin. Of wie dan ook. ‘Als je de gordijnen helemaal dichtdoet, gaan we los, mister,’ zei ik niettemin.

Met een ruk deed hij ze dicht terwijl ik mijn nachthemd over mijn hoofd trok.

En natuurlijk was dat het moment waarop er een zacht gekir uit de babyfoon klonk.

Verstijfd keken we elkaar aan.

‘O, Bumper, nee!’ zei Trey.

‘O, Róbert, nee,’ corrigeerde ik hem automatisch. Op dat punt weigerde ik toe te geven. Toen ik zwanger was, noemden we hem allemaal Bumper. Dat was schattig zolang het op mijn groeiende buik sloeg. Trey, die in Buckhead was opgegroeid met Scooters en Biffs en Muffy’s, vond het nog steeds schattig.

Het geluid stierf weg. Met ingehouden adem wachtten we even. Het kon twee kanten op gaan. Na tien stille seconden stak ik triomfantelijk mijn vuist op en Trey schoof weer naar me toe.

Op dat moment begon Robert te babbelen. Hij was wakker en in een goede bui, maar als ik niet naar hem toe ging, zou hij ongeduldig worden.

‘Bijna gelukt!’

‘Houd ik hem tegoed voor vanavond?’ vroeg ik terwijl ik mijn nachthemd weer aantrok.

Spijtig schudde Trey zijn hoofd. ‘Jammer. Ik vlieg vandaag naar Chicago.’

‘Ai, dat is ook zo. Ik moet het hebben verdrongen.’ Ik stond op.

Hij zou er het hele weekend en ook een groot deel van de volgende week blijven, met dank aan Spencer Shaw. Shaw was niet echt zijn boezemvriend, maar hij was meer dan alleen zijn partner op het advocatenkantoor. Hun moeders waren nichten van elkaar, ze hadden vanaf hun derde op dezelfde scholen gezeten en waren op de University of Virginia lid geweest van dezelfde studentenvereniging. Pas toen ze zich als advocaat specialiseerden, scheidden zich hun wegen.

Spence had zich afgemeld voor het reisje naar Chicago, want die avond hield het kantoor het jaarlijkse Lentegala, en hij liet zich geen feestje afpakken. Hij was dol op gratis drank van de bovenste plank en mooie vrouwen in cocktailjurkjes.

Trey wilde dat ik ook naar het gala ging. Namens hem. Maar zonder hem voelde ik me altijd een beetje misplaatst op kantoorfeestjes. Ik had gezegd dat ik zou gaan, tenzij Robert een lastige middag had. Ik had sterk het gevoel dat dat laatste het geval zou zijn.

‘Spence heeft het momenteel moeilijk, Bree,’ zei Trey.

Spence was in een akelige scheiding verwikkeld, zijn tweede. Mijn man zou hem erdoorheen helpen, zoals hij hem ook door zijn eerste akelige scheiding heen had geholpen.

‘Jij ook. Je werkt idioot veel uren,’ zei ik terwijl ik me in mijn ochtendjas hees. ‘Vooral vanwege Spence.’

‘Nee. Het komt door die cliënt.’ Spence en hij werkten voor een groot, in Atlanta gevestigd bedrijf, dat een supermarktketen overnam, een familiebedrijf. ‘We spelen hier geen ceremoniemeester bij een huwelijk tussen gelijkwaardige partijen.’ Hij boog zich naar me toe, alsof hij me een smerig geheimpje toevertrouwde. ‘Onze bruidegom is een kannibaal.’

Ik liet het daarbij. Trey was een volwaardige partner, maar Spencers naam stond als derde op het briefhoofd van de firma. Zijn vaders naam had bovenaan gestaan voor hij stierf. En bovendien kreeg Roberts gebabbel een jankerig randje.

‘Ik plan wel een date voor volgend weekend. Etentje, wijn, zoenen,’ beloofde ik, en ik liep de aangrenzende babykamer in.

De kamer was ooit mijn werkplek geweest, voor Robert ons verraste. Nu waren de heidegrijze muren beplakt met giraffebehang, en in mijn bureauhoek stond een commode.

Ik vond het niet erg. Voorlopig had ik geen werkplek nodig. Ik was uit het bestuur gestapt van het Alliance Theatre en van een in de hele staat actieve non-profitorganisatie voor alfabetisme, met de toezegging dat ik er over een jaar of zo weer in zou stappen. Van de meisjes had ik geleerd hoe kort Roberts babytijd zou zijn. Die wilde ik niet missen. Eén keer met mijn ogen knipperen en hij was alweer tien weken oud.

Soms mopperde ik op Treys werk, maar toch bofte ik. Toen ik opgroeide, werkte mijn moeder fulltime als telefoniste bij de alarmdienst, en in het weekend als serveerster om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Al had ik niet veel op met Treys lange uren, met zijn reizen of sociale verplichtingen, zijn carrière betekende wel dat ik bij Anna-Claires stemlessen en repetities kon zijn, dat ik mee kon naar Peytons quizbowls en robotica-bijeenkomsten, en bovendien tijd en geld overhield om zaken te steunen waar mijn hart naar uitging.

Ik boog me over de wieg, en Robert schopte met zijn dikke beentjes, blij om me te zien. Kirrend liet hij zich oppakken, in het volle vertrouwen dat er een schone luier en een warme fles op hem wachtten. Ik snoof het waanzinnige parfum van zijn hoofdje op. Niets ter wereld rook lekkerder dan een nieuwe baby, en dit luchtje hoorde helemaal bij hem. Niet zomaar een babygeurtje. Het was van deze baby. Van mijn baby.

Ik legde hem op de commode, en hij schonk me de maffe grijns die hij pas een week geleden had uitgevonden, tandeloos en o zo charmant. Hij was een gemakkelijk kind. Een goede slaper, een goede eter. Anna-Claire was lastiger geweest, heel lief zolang alles op haar manier gebeurde, maar o wee als ze een vieze luier had of als het ontbijt verlaat was. Ze was zo onvoorspelbaar en veeleisend dat ik een pauze van drie jaar had gepland voor we aan de volgende zouden beginnen, maar ze was amper zo oud als Robert nu toen het staafje weer blauw kleurde. Peyton werd gestrest geboren, en ze sliep nooit. Al tijdens mijn zwangerschap lag het slapeloze kleintje in mijn buik hele nachten te schoppen en te draaien.

‘Jij bent mijn zoete baby,’ zei ik tegen Robert terwijl ik zijn mollige voetjes weer in zijn pyjama stopte en de knoopjes dichtdrukte. ‘Om het recht te zetten word je als peuter vast een nachtmerrie, denk je niet?’

Ik droeg hem door de gang naar de keuken om zijn fles te verwarmen, waarna ik in de woonkamer ging zitten, met hem dicht tegen me aan terwijl hij gretig lurkte. Tegen de tijd dat hij zijn honderdvijftig cc ophad, drong het geluid van kibbelende meisjes via de trap tot me door. Met één oor gespitst liep ik met Robert op en neer en klopte op zijn ruggetje om een tweede boertje aan hem te ontlokken. Er zat er nog een, wist ik, en als dat niet kwam, kreeg hij krampjes. Ik hoopte dat het gekissebis boven vanzelf ophield. Vaak gebeurde dat ook. Maar aan het einde van het vorige jaar was Peyton voor het eerst ongesteld geworden. Ze was onmiddellijk synchroon gegaan met Anna-Claire, en de gevarenweek kon elk moment beginnen.

‘Ma-ham!’ riep Peyton, met twee verongelijkte lettergrepen. ‘Ze heeft m’n…’ De rest ontging me.

Zachtjes schuddend en kloppend sjokte ik met Robert naar de trap.

‘Anna-Claire!’ riep ik naar boven.

Ze stak haar hoofd over de leuning. Ze was nog kreukelig van de slaap, haar dikke donkere haar was een warrige bende, maar desondanks was ze adembenemend mooi.

‘Jij kiest altijd haar kant!’

Ergens had ze gelijk. Ik was inderdaad geneigd Peytons kant te kiezen. Maar het leven had voor Anna-Claire gekozen. Ze had mijn bouw, lang en slank, maar waar ik leuk was om te zien, was zij beeldschoon. Ze had mijn regelmatige gelaatstrekken, maar haar vioolblauwe ogen stonden iets schuin, als bij een kitten, en haar lippen krulden van nature omhoog, alsof er een verrukkelijk geheim op het puntje van haar tong lag, dat ze elk moment kon prijsgeven of weer inslikken. Bovendien had ze van Trey een flinke dosis zelfvertrouwen en extraverte charme meegekregen.

Ze had nooit een onhandige fase doorgemaakt, terwijl Peyton er middenin zat. Die had momenteel wat babyvet rond haar middel, en haar huid maakte er een rommeltje van. Ze was allerschattigst, met het ronde gezicht en de wipneus van haar vader, maar naast haar zus werd ze onzichtbaar.

Peyton kwam nu ook bij de leuning staan. ‘Ik heb hem zelf nog niet eens aangehad!’

‘Teruggeven,’ zei ik tegen Anna-Claire, mild maar gemeend, terwijl ik Robert klopjes bleef geven.

‘Best hoor. Hij ligt in mijn middelste la,’ zei Anna-Claire tegen haar zus terwijl ze me de getergde blik toewierp die ze op haar achtste al geperfectioneerd had. ‘Hij zit me trouwens veel te ruim.’

Dat was ronduit bitchy, maar ik deed het af met een waarschuwende blik, want Peyton was al weg om wat-het-ook-was te pakken. De ruzie was op een zijspoor gezet.

Mijn opluchting was groter dan het incident rechtvaardigde, alsof ik net op tijd een storm had afgewend. Ik schudde mijn hoofd. Het kwam door die akelige droom. Die voelde nog steeds onheilspellend. De heks had zo hongerig gekeken. Het was eerder een gevoel dan een gedachte: er staat ons iets ergs te wachten.

Ik verdrong het stemmetje dat voor rampspoed waarschuwde. Dat hoorde bij mijn moeder. Die moest wel een stentor in haar hoofd hebben. Mijn vader was een apart geval geweest, als ik de verhalen moest geloven. Ik had hem nooit gekend, en welbeschouwd was ik daar blij om. Door hem durfde ze niet met een man in een lift. Niet in haar eentje. Ze bewaarde een geladen wapen in een kluis naast haar bed en gaf me altijd peppersprays en alarmfluitjes. Ik had me nooit afgevraagd van wie Peyton haar angstige aard had, maar zelf wilde ik niet zo leven. Ik weigerde de wereld op die manier te zien. En ik ging me zeker niet nodeloos druk maken nu ik een week voor de boeg had waarin ik in m’n eentje voor twee hormonale pubers en een baby moest zorgen.

Anna-Claire stampte de trap af naar het tussenbordes en zei met haar heup schuin naar voren: ‘Niet vergeten dat je vanmiddag bij de repetitie snackmoeder bent.’

‘Weet ik.’ Robert liet zijn allerlaatste, stiekeme boer. Een kanjer.

‘En geen bananen meenemen,’ zei Anna-Claire. ‘Cara’s vader neemt altijd van dat ranzige merkloze fruitsnackspul mee, dus kom jij maar met iets eetbaars.’

Ik bleef glimlachen, maar verstijfde enigszins toen ik hoorde dat Marshall Chase de andere ‘snackmoeder’ was. Zo heette dat echt, alsof vaders niet in staat waren rozijnendoosjes en waterflesjes uit te delen. Eerlijk gezegd was hij de enige vader die ik het ooit had zien doen. Marshall was lang, slungelig en aantrekkelijk; de andere moeders maakten grapjes over hem, dat híj eigenlijk de snack was, maar een paar maanden geleden, toen de rollen voor Grease, Junior werden verdeeld, kreeg Anna-Claire de altpartij, de hoofdrol. Zijn eigen dochter kreeg de rol van Marty. Het was een mooie rol met een solo, maar Rizzo was het niet. Ik had Marshall nooit als een typische toneelouder beschouwd, maar het viel niet te ontkennen dat de prettige sfeer tussen ons enigszins was bekoeld.

Ik vond het vreselijk; Marshall en ik waren beiden in Hurd County, Georgia, opgegroeid. Zijn vrouw, Betsy, had tegenover me gewoond. Ze was sinds onheuglijke tijden mijn beste vriendin geweest. Op school hadden Marshall en zij verkering gehad, maar ze hadden het uitgemaakt toen Betsy en ik naar Atlanta vertrokken om aan Georgia State University te studeren. Betsy was altijd wilder geweest dan ik, stoutmoediger, roekelozer, en je kon meer lol met haar hebben. Maar aan het einde van het eerste jaar raakte ze haar beurs kwijt, iets wat haar totaal niet speet. Ze keerde terug naar huis, nam een baantje, en het raakte weer aan met Marshall. Samen doorliepen ze de politieacademie en ze trouwden.

Onze wegen hadden zich gescheiden, maar Betsy en ik waren wel vriendinnen gebleven. We waren elkaars bruidsmeisje geweest en we waren samen zwanger geweest; Cara was een maand vóór Anna-Claire geboren. Ik had Marshall altijd aardig gevonden, maar als echtgenoot van mijn beste vriendin, eerder als een levende Ken-pop dan als een man.

Toen Betsy vijf jaar geleden onder diensttijd om het leven kwam, was hij vanwege Cara op zoek gegaan naar een veiliger baan. Trey had hem als detective in dienst genomen. Het kantoor was heel blij met hem geweest. Marshall was goed in zijn werk; in Atlanta had hij het als een van de jongste agenten ooit tot rechercheur geschopt.

Vorig jaar was Cara’s openbare school de subsidie voor kunstonderwijs kwijtgeraakt. Geen koor of toneelclub meer, en Cara was radeloos. Trey deed een goed woordje voor haar op het St. Alban’s, waarop haar een beurs werd aangeboden. Ik had gehoopt dat het zou klikken tussen haar en Anna-Claire, als een mini-Betsy-en-ik, want ook Anna-Claire was bezeten van musical en koor. In plaats daarvan werden ze elkaars concurrentes, die altijd naar dezelfde rollen en solo’s dongen.

Ik kon hen niet dwingen van elkaar te houden, maar wel kon ik mijn veel te mooie, veel te populaire dochter dreigen met telefoonverboden en eindeloze extra karweitjes als ze ook maar iets deed om Cara het gevoel te geven dat ze het pispaaltje was of eruit lag. Cara had al snel een eigen vriendinnenclubje, en ze haalde fantastische cijfers, dus ik beschouwde de overstap als een succes. Voor haar.

Ik had gehoopt dat ik eindelijk een echte vriend zou hebben op school. Ik had meer met Marshall gemeen dan met willekeurig welke andere snackmoeder. Op ons achtendertigste waren we tien jaar jonger dan de overgebleven eerste echtgenotes en tien jaar ouder dan de stiefmoeders. De meesten van die vrouwen waren opgegroeid met pony’s en zomers in de Provence, terwijl Marshall en ik het hadden moeten doen met tweedehands fietsen en vakantiebijbelschool.

Maar hij had zich steeds koeler opgesteld, tot ik bang werd dat mijn dochter de zijne stiekem aan het ontgroenen was. Ik snuffelde rond, luisterde hen af tijdens repetities, maar het enige wat ik ontdekte was dat ze goed samenwerkten. Vriendschappelijk, al waren ze geen vriendinnen.

Marshall gedroeg zich echter steeds beleefder en vroeg me vormelijk hoe het met me ging, op dezelfde professionele, koele toon die hij aansloeg tegenover de verwende tweedegeneratie-kindvrouwtjes van sommige andere advocaten op het kantoor, zoals degene die zich op dat moment van Spence liet scheiden.

Ik had geen fulltime nanny ingehuurd en een carrière rond yoga en feestjes opgebouwd. Ik was niet vreemdgegaan en had Treys eerste huwelijk ook niet kapotgemaakt. Maura en hij waren een jaar voor we elkaar leerden kennen als vrienden uit elkaar gegaan, vooral omdat hij kinderen wilde en zij niet. Marshall wist dit allemaal. Hij kende mij, hij kende mijn familie.

Het zat me dwars en kennelijk was dat zichtbaar, want Anna-Claire pikte mijn starre houding op en zei pesterig: ‘Neem die biologische Bunny-fruitsnacks maar mee. Dan snapt meneer Chase gelijk dat hij niet met zijn soort troep moet aankomen.’ Mijn oudste dochter had een neus voor theater, ook als ze niet op het podium stond.

Ik schudde mijn hoofd. ‘Alle fruitsnacks zijn opgepimpt snoep.’

‘Hoerensnoep!’ Anna-Claire lachte. ‘Ik zal tegen Cara zeggen dat haar vader volgens jou hoerensnoep meeneemt. Het allergoedkoopste!’

‘Als je dat doet neem ik de rest van het jaar alleen nog bananen mee.’ Ze trok een scheef gezicht. ‘En nu opschieten. Je wordt over twintig minuten opgepikt.’

‘Ik ben al bijna klaar.’ Ze kwam nu helemaal beneden, aaide haar broertje over zijn bol en keek naar me op. ‘Oei, wat kijk jij slaperig uit je ogen. Zal ik Bumper overnemen zodat jij je kunt douchen?’

‘Robert,’ verbeterde ik haar, maar wel met een glimlach. Typisch Anna-Claire. Ze pestte haar zusje en zocht mijn grenzen op, maar dan was ze opeens weer heel attent. Op dat soort momenten wist ik dat ze tot een prachtige, lieve vrouw kon uitgroeien, zolang Trey en ik haar strak hielden. Ze was zo mooi dat jong en oud geneigd was naar haar pijpen te dansen, en dat was niet altijd goed voor haar. Het was een wankel evenwicht tussen grenzen stellen en haar laten weten dat we honderd procent aan haar kant stonden. ‘Lief van je, maar ik red me wel. Bedankt.’

Ik gaf haar een kus en ging Treys koffer controleren. Hij was zo kleurenblind dat hij zich zonder hulp zo bij een carnavalsoptocht zou kunnen aansluiten. Ik wist net op tijd een groenblauwe ramp te voorkomen, waarna ik hem de deur uit werkte. Kort daarna werden de meiden opgepikt en kon ik aan mijn dag beginnen.

Een paar boodschappen en wat mailtjes, maar bij mij ging alles in Nieuwebabytijd. Zelfs over de simpelste dingen deed ik vier keer zo lang als normaal. De laatste bel klonk al toen ik het parkeerterrein bij het nieuwe theater- en muziekcentrum van het St. Alban’s op reed. Drommen leerlingen stroomden de gebouwen uit. Ik liep zo snel mogelijk, het autostoeltje met Robert, zijn luiertas en een hergebruiktas vol snacks met me mee slepend.

Tussen het oefenlokaal van het koor en dat van het orkest was een lange, smalle artiestenruimte, gemeubileerd met een allegaartje aan geschonken stoelen en banken. De hele achterwand was van glas, met uitzicht op het parkeerterrein. Ik zag dat Marshall al binnen was en zette de pas erin. Hij was gekleed voor zijn werk, in een blauw pak dat ouder was dan Anna-Claire. Ik wist nog dat Betsy het had gekocht. Het slobberde om zijn lange lijf.

Tegen de tijd dat ik binnenkwam had hij de tafel al klaarstaan en nu legde hij er fruitsnacks en drinkzakjes Capri Sun op voor een gestage stroom kletsende leerlingen.

‘Ik ben er, sorry!’ Het kwam er overdreven vrolijk en opgewekt uit.

‘Geen probleem!’ Hij keek niet eens op.

Ik zette Roberts stoeltje op de dichtstbijzijnde bank en begon melkpakjes, ziplockzakjes met babyworteltjes en cupjes hummus klaar te zetten.

Met opgetrokken wenkbrauwen bekeek Marshall mijn bijdrage. ‘Zitten er in al die zakjes precies evenveel worteltjes?’

Het was nog waar ook. Tien. Ik voelde een blos opkomen, maar werd gered door de binnenkomst van Cara. Ze leek zoveel op haar moeder dat er telkens wanneer ik haar zag een steek door me heen ging.

‘Hé, Hartenlapje,’ zei Marshall.

Bij het horen van dat koosnaampje schonk ze hem een dodelijke blik. ‘Hé, tante Bree,’ zei ze te luid en te vrolijk.

‘Toitoitoi, meid,’ zei ik, terwijl ik haar een melkpakje aanreikte.

Ze haastte zich het lokaal uit en ik keek Marshall meelevend aan. ‘Die van mij zijn allebei in hetzelfde stadium. Thuis zijn ze heel lief, maar in het openbaar ben ik gif.’

Hij lachte onbekommerd. ‘Ik heb gehoord dat ze in de bovenbouw niet langer doen alsof ze klonen van Rihanna zijn, maar weer erkennen dat ze ouders hebben.’

Op dat moment kwam Anna-Claire binnenstormen, een en al levenslust en met haar vriendin Greer op sleeptouw. Ze liet Greer los en sloeg haar armen om me heen. ‘Mam! Hummus! Als je ook nog pitachips had meegebracht, zou het bijna perfect zijn!’

‘O, gaat dat zo bij jou.’ Marshall klonk goedgehumeurd, maar niet als Marshall. Ik kon het niet uitleggen, maar ik kende hem lang genoeg om het verschil te voelen.

Greer liet de snacks links liggen. ‘Ha, mevrouw Cabbat! Hebt u de baby bij u?’ Ze had het nog niet gezegd of ze zag het autostoeltje al en liet zich voor Robert op haar knieën zakken. Hij was wakker en begon hongerige geluidjes te maken. ‘Hoi, Bumper! O, wat een schattige voetjes! Hij is zo klein. Om op te vreten!’ Ze kneep in zijn teentjes, en afgeleid begon hij te kirren.

‘Wij noemen hem Robert,’ zei ik.

‘Ja hè, Bumper, wij noemen je Robert,’ zei Anna-Claire. Ze griste wat snacks mee en hees Greer overeind. En weg waren ze, in een wervelwind van geruite uniformrokken.

Ik keerde me weer naar Marshall om iets te zeggen over stemmingswisselingen bij pubers, maar toen ik over zijn schouder keek, verstarde mijn hele lijf, vanbinnen en vanbuiten. Ik zag een vlekkerige, traag bewegende duisternis aan de andere kant van de grote glaswand. Mijn woorden, mijn adem stokten in mijn keel. Zíj was het. De heks uit mijn droom. Die ik die ochtend door mijn raam naar binnen had zien gluren. Ze stond op het parkeerterrein. Pal naast mijn SUV.

2

Natuurlijk was ze geen heks. Gewoon een oud dametje in een flodderige zwarte jurk en een vest. Ze strompelde langs mijn auto en haastte zich moeizaam hinkend over het parkeerterrein. Ze had inderdaad iets op haar hoofd, een donkere wollen muts die spits toeliep, maar niet hoog of opvallend puntig.

‘Bree?’ vroeg Marshall bezorgd.

Ik had geen idee wat voor gezicht ik trok, maar ik duwde hem opzij en rende naar het raam.

Hij kwam naast me staan. ‘Gaat het?’

‘Ja hoor.’ Maar zo klonk het niet, ook al was deze vrouw het minst bedreigende wezen dat ik ooit had gezien. Ze was bejaard en sleepte een milieuvriendelijke, herbruikbare boodschappentas met zich mee, precies zo een als de mijne.

Toch leek ze op de heks uit mijn droom. Vooral dat haar, met die staalgrijze vegen en dunne lokken die onder haar muts uit piekten.

Ik vroeg me af of ik de directeur erbij moest roepen, of misschien de politie, alleen om het zwart-op-wit te hebben. Voor het geval de heks geen droom was geweest, maar iets wat mijn onderbewuste van deze vrouw had gemaakt. Voor het geval ze inderdaad in mijn achtertuin had rondgeslopen.

Maar dat leek belachelijk. Ik wist wat ze van me zouden denken: een moeder met een jonge baby, overbezorgd en lijdend aan slaapgebrek. Ik zag hun geamuseerde blikken al als ik melding maakte van een oud dametje dat ik misschien twee keer had gezien. Het zou nog erger zijn als ik naar waarheid over de droom vertelde die ik die ochtend had gehad. Een heks, zegt u? Ze zouden beleefd blijven, maar alleen omdat we in Decatur woonden, waar de onroerendgoedbelasting hoog was en we een eigen politiekorps hadden. Met geld kocht je welgemanierdheid, en Trey was een grootverdiener. Anders wist ik wel hoe het zou gaan.

Dat wist ik uit mijn jeugd, toen mijn moeder om de haverklap de politie belde. Ze was ervan overtuigd dat mijn vader terug zou komen, ook nadat hij was opgesloten. Ook na zijn dood nog. ’s Nachts hoorde ze hem onder het huis of op het dak rondwaren. En inderdaad, vaak meende ze iemand bij ons naar binnen te zien gluren.

Ik kende de meeste wijkagenten in onze buurt bij naam. Agent McKenzie nam nog wel de moeite met zijn zaklantaarn in de kruipruimte te schijnen, maar gaf met zijn vlakke blik en diepe, trage gezucht duidelijk aan dat hij mijn moeder gestoord vond. Agent Loblis wond er geen doekjes om. Er zijn mensen met echte problemen. Maar kijk mij hier weer staan, bij u. Voor de zoveelste keer. Agent Dobson was het ergst, die torende boven ons uit met zijn grote lijf, één brok woede. Eigenlijk zou ik u een keer echt bang moeten maken, dame, hoorde ik hem ooit mompelen bij het weggaan. Hij was al bijna even angstaanjagend als de denkbeeldige man over wie ze had gebeld.

Toen ik zo kort na Anna-Claire zwanger raakte van Peyton, ging mijn moeder ermee akkoord dat we een appartement bij ons in de buurt voor haar kochten. Ik had haar al heel lang uit die lekkende driekamerbungalow waarin ik was opgegroeid willen halen, maar ze was pas bereid te verhuizen toen ze dacht dat ze het voor mij deed. Het was inderdaad heerlijk om haar in de buurt te hebben toen ik met een pasgeborene en een peuter van een jaar thuiszat, maar het mooiste van dat appartement was de beveiliging. Bezoek moest bij aankomst en vertrek een handtekening zetten, en alleen bewoners hadden een keycard voor de liften. Sinds haar verhuizing had mijn moeder niet één keer de politie gebeld, maar nu ik overwoog zelf te bellen begon die mengeling van schaamte en angst uit mijn jeugd weer op te spelen. Ik had me de ontspannen houding van mijn man, die uit een rijk nest kwam, nooit eigen kunnen maken. Zoals hij het zag, werkte de politie voor hem, patrouilleerden ze in onze buurt voor onze veiligheid. Telkens als ik een politiewagen langs zag rijden of op onze straathoek geparkeerd zag staan, werd ik overweldigd door het irrationele, angstige gevoel dat ik een misdaad had gepleegd die zo schimmig was dat ik het zelf niet eens wist.

Zou ik het tegen Marshall moeten zeggen? Al deed hij de laatste tijd nog zo afstandelijk, ik vertrouwde hem wel. Als hij het serieus nam wat ik over die heks zei, zou ik het zelf ook serieus mogen nemen.

‘Heb je die vrouw gezien?’ vroeg ik. Ze was al uit het zicht verdwenen.

‘Dat omaatje?’

‘Leek ze niet net een…?’ Ik kreeg het woord ‘heks’ niet over mijn lippen. Marshall had vast al even weinig geduld met dat soort onzin als de politie. ‘Nee, het is stom. Laat maar zitten.’ Maar hij boog zich bezorgd naar me toe, weer helemaal de oude vriend van vroeger. Het voelde als een voorzichtig herstel van de onverklaarbare breuk tussen ons, en dat was in elk geval belangrijker dan een akelige droom. Ik raakte zijn arm aan. ‘Moet je meteen terug naar je werk, of zullen we samen naar de repetitie kijken?’

Verbaasd deed hij een stap terug, en ik voelde bijna hoe een muur van koude lucht weer tussen ons neer suisde.

‘Mag jij dat?’

Dat ‘jij’ had een lichte klemtoon, alsof hij dacht dat ik een zeldzaam privilege voor mezelf had geritseld.

‘Dat mag iedere ouder met een optredend kind,’ verzekerde ik hem. Ik wist niet of het klopte, maar ik was lang niet de enige moeder die het deed. ‘Als we op het balkon gaan zitten, heeft mevrouw Taft het niet eens door.’

Marshall fronste zijn wenkbrauwen. ‘Is er dan een balkon?’

‘Ja. Heb je de theaterzaal nog niet gezien?’ Het nieuwe centrum was nog maar acht weken open. Grease, Junior was de eerste onderbouwvoorstelling op het grote podium. ‘Er is plek voor vijfhonderd man.’

‘Het lijkt Broadway wel. Wat leuk voor de kids,’ zei Marshall. ‘Wedden dat Anna-Claire de ster van elke show is?’

Het klonk als een compliment, maar Marshall wist dat Treys familie een groot deel van de bouwkosten had betaald. Trey en zijn zus waren allebei oud-leerling, en onze nichtjes zaten hier ook op school. Suggereerde Marshall dat de Cabbats rollen kochten voor Anna-Claire?

Ik voelde een verontwaardigde blos opkomen. Tijdens de audities had Marshall gewerkt, maar ik was erbij geweest. Nadat Anna-Claire ‘There Are Worse Things I Could Do’ had gezongen, had ik achter me een moeder tegen haar vriendin horen fluisteren: ‘Wauw. Ik denk dat we weten wie Rizzo wordt.’

Dat was ik helemaal met haar eens geweest. Natuurlijk was ik bevooroordeeld, maar ik had ook toneel gestudeerd. Zelf had ik talloze keren een hoofdrol gespeeld, voor het eerst ook in de onderbouw. Ik was nog steeds dol op theater, en voor mijn verjaardag kocht Trey elk jaar gezinsseizoenskaarten voor het Fox en het Alliance Theatre. Sinds ze oud genoeg waren om een hele voorstelling uit te zitten, nam ik de meiden mee naar New York voor Broadwayweekends. Ik had genoeg gezien en gedaan om te weten dat mijn getalenteerde dochter alle andere leerlingen, onder wie Marshalls dochter, die dag het nakijken had gegeven. En niet zo weinig ook.

Maar ik hield mezelf in en zei er niets van tegen Marshall. Anna-Claire had haar auditie wekenlang geperfectioneerd met haar stemcoach, meneer Reggie, die zelf op Broadway had gestaan. Hij vroeg honderdvijftig dollar per uur.

Cara was even begaafd als mijn dochter, maar haar talent was ongeschoold. Aan het begin van mijn studie verloor ik rollen aan rijke meiden die tijdens hun jeugd naar toneelkamp, acteerlessen en stemtraining waren geweest. Ik weet nog dat ik op mijn achttiende al het gevoel had gehad zwaar op achterstand te staan.

‘Nou, ik ga wel kijken,’ was het enige wat ik zei en ik pakte Roberts autostoeltje op. ‘Pah,’ zei hij. ‘Bijna etenstijd,’ beloofde ik hem.

‘Waar is de trap?’ vroeg Marshall tot mijn verbazing.

Hoewel ik nog steeds gekwetst was, schonk ik hem mijn allervriendelijkste lach. ‘Deze kant op.’

Op het balkon zat Peyton al op de achterste rij. Ze was aan het lezen. Ik zette Roberts stoeltje naast haar neer. Als hij begon te krijsen wilde ik zo snel mogelijk naar het trappenhuis, om de repetitie niet te verstoren.

Ik had zijn fles bij me, in een thermotas, en toen ik die tevoorschijn haalde, vroeg Peyton: ‘Mag ik Bumper zijn flesje geven?’

‘Robert. Tuurlijk.’ Ik bevrijdde hem uit zijn stoeltje en legde hem in haar armen.

Marshall had ondertussen in het midden van de voorste rij balkonstoelen plaatsgenomen. Ik liep ook naar beneden, maar ging aan het uiteinde zitten, nog steeds geraakt door zijn insinuatie.

De voorstelling was over een week, en daarom werden de scènes helemaal uitgespeeld. Ze waren nu in het park, en Anna-Claire zong ‘Look at Me, I’m Sandra Dee.’ Het was leuk, maar in deze junioruitvoering waren drinken, roken en vloeken uit den boze, en seks al helemaal. In plaats daarvan pestte Rizzo Sandy met haar mooie cijfers en braafheid.

Terwijl Anna-Claire over het podium zwierde, besefte ik dat het gedeelte over ‘not coming across’ de redactieronde had overleefd. Ik vermoedde dat mevrouw Taft, die nog geen dertig was, niet besefte dat het seksueel getint was. En onze nieuwe, jonge directeur kennelijk ook niet, want hij had het script goedgekeurd. Het St. Alban’s was anglicaans van signatuur en behoorlijk liberaal voor een door de kerk bestuurde school, maar ook weer niet zo liberaal.

Ik schonk Marshall een geamuseerd lachje, maar hij keek naar Cara, die met de andere Pink Ladies danste.

Peyton kwam bij me zitten. Ik wierp een blik over mijn schouder naar Roberts stoeltje, dat nog steeds bij de achterste rij stond.

‘Slaapt-ie?’ vroeg ik zachtjes.

‘Als een roos.’

‘Heeft hij een boertje gelaten?’

‘Twee keer, mam.’ Peyton rolde met haar ogen, in een afgezwakte imitatie van haar oudere zus. ‘Ik weet wat ik met Bumper moet doen.’

‘Robert.’

‘Die heeft echt talent,’ zei Marshall, schor fluisterend. Hij keek nu naar Anna-Claire, maar zijn blik verried niets.

Als dat een excuus moest voorstellen, accepteerde ik het. ‘Cara ook, hoor. Wacht maar tot de scène op het slaapfeestje. Dan maakt ze ze allemaal in.’

De regisseuse riep de spelers bij zich. Ik wierp weer een blik over mijn schouder. Het autostoeltje stond met de zijkant naar me toe, en het enige wat ik zag waren Roberts voetjes in zijn puppysokjes, maar dit was zijn langste slaapje van de dag. Waarschijnlijk kon ik het stoeltje in de auto vastklikken en naar huis rijden voor hij wakker werd.

‘Ik ga het artiestenlokaal opruimen,’ zei ik tegen Marshall. De ervaring had geleerd dat de leerlingen de wikkels van de fruitsnacks tot diep tussen de kussens hadden gepropt.

Hij stond al op. ‘Ik doe het wel.’

‘Jij hebt alles klaargezet,’ wierp ik tegen.

‘Blijf maar. Die tafel is zwaar.’ Hij liep naar het andere tussenpad om niet over mijn knieën te hoeven klauteren.

‘Zin om te helpen?’ vroeg ik aan Peyton. Geen reactie, tot ik mijn hand tussen haar gezicht en de pagina hield. ‘Hé. Kom je mee naar beneden?’

‘Ik blijf hier zitten lezen tot we echt moeten gaan. Het duurt altijd eeuwen voor A-C zich van Greer heeft losgeweekt.’

‘Anna-Claire,’ verbeterde ik haar. ‘A-C’ was al even erg als ‘Bumper’. ‘Je zus is geen koelsysteem.’

‘Echt wel.’ Peyton haalde haar schouders op, en op haar gezicht streden jaloezie en bewondering om voorrang. ‘Volgens Greer is Anna-Claire zo cool dat de temperatuur in een kamer daalt als zij er is. En nu noemt iedereen haar zo.’

Ik keek even naar Marshall, die al naar het andere trappenhuis verdween. Als ik niet opschoot, zou hij in z’n eentje alles opruimen. Het zoveelste bewijs dat ik een verwend tweede vrouwtje was. Maar mijn middelste kind had me ook even nodig.

‘Ik vind jou ook cool,’ zei ik.

Ze snoof. ‘Jij bent mijn moeder. Dat jij me cool vindt, betekent al helemaal dat ik suf ben.’

‘Weet je hoe overschat cool is? En soms is het gewoon codetaal voor een beetje vals. Maar jij? Je bent slim. Een goede leerling. Superleuk om te zien. En het allermooiste is dat je een goed hart hebt.’

Ze haalde haar schouders op en richtte zich weer op haar boek, maar ik zag dat ze een lachje probeerde te onderdrukken.

‘Geweldig gesprek,’ zei ik tegen niemand in het bijzonder. Maar dat was het wel.

Peyton was alweer aan het lezen. Na tien tellen zou ik pal naast haar een bom hebben kunnen laten afgaan zonder dat ze het zou horen. Zo las ik ook altijd toen ik jong was. Voor ik moeder werd. Nu liet ik me nooit meer zo ver van de werkelijkheid afdrijven.

Hoewel, misschien als ik mijn kinderen zag optreden. Mevrouw Taft had besloten de Sandra Dee-song nog een keer over te doen. Het was tijd om op te ruimen, maar van Marshall mocht ik blijven. Anna-Claire kwam op en begon, en de hele wereld verdween weer. Zo ging het ook tijdens een roboticawedstrijd wanneer Peyton aan de knoppen zat. Met zijn tien weken hoefde Robert alleen maar zijn splinternieuwe tandeloze lach te tonen en ik was in trance.

Toen Anna-Claire klaar was, kwam ik overeind en stak zwijgend twee duimen op, waarna ik Peyton een klopje op haar knie gaf. Ik draaide me om en wilde vertrekken, maar ik zag Roberts stoeltje niet.

Dat kon niet. Het had er zojuist nog gestaan.

Ik rende het middenpad op, koud van ongeloof. Zou het achter de stoelen staan? Maar wie had het verplaatst? Er was hier verder niemand geweest. Ik probeerde te bedenken wanneer ik voor het laatst achterom had gekeken om te zien of alles goed met hem was. Nog maar net. Dacht ik. Maar ik had met Peyton gepraat, en toen was Anna-Claire gaan zingen…

Dit was griezelig, maar tegelijkertijd wist ik dat er een verklaring voor was. Misschien had Greer hem meegenomen naar het artiestenlokaal. Die was dol op baby’s.

Ik was nu bij de stoelenrij, maar hij was weg. Gewoon weg. Ook zijn luiertas was weg. Zijn lege fles lag op de vloer. Ernaast lag een vel wit papier, dubbelgevouwen.

Ik raapte het met trillende handen op en opende het. Een briefje. Handgeschreven met grote blokletters.

Als je je baby ooit terug wilt zien, GA DAN NAAR HUIS.

De zwarte inkt werd wazig. Het papier klapperde in mijn handen. Ik kon niet meer lezen. Ik kon niets zien, niet ademen. Mijn ruggengraat was van glas, en al mijn bloed was water. Ik besefte dat ik op de vloer zat, naast zijn lege fles. Mijn verdoofde geest zag dat er nog een restje melk in zat, hooguit een paar centiliter. Ik knipperde hard met mijn ogen om weer scherp te kunnen zien. Maar ik hoefde het briefje niet nog eens te lezen om te weten wat er was gebeurd.

Ik had niet over een heks gedroomd. Ik had een echt mens gezien, van vlees en bloed en met een heimelijk, duister plan, en ze had door mijn raam naar binnen gegluurd. Ik had haar een tweede keer gezien, toen ze zich over het parkeerterrein naar de branddeur haastte, die de leerlingen altijd open lieten staan. Ze had me gestalkt.

Nee. Ze had Robert gestalkt. En nu had ze hem te pakken.

3

Terwijl Marshall de overgebleven snacks in de koelkast van de artiestenruimte legde, betrapte hij zichzelf op de stille hoop dat Bree binnen zou komen en zou zien dat hij een karweitje voor haar opknapte. Alsof hij een dode muis op haar stoep deponeerde. Hij werd doodmoe van zichzelf. Ze was gelukkig getrouwd. Had drie kinderen. Haar man was een aardige vent en godbetert een van zijn bazen.

Hij was bezig een verbijsterend aantal snackwikkels tussen de kussens van de bank uit te graven toen Cara naast hem opdook.

‘Zal ik helpen?’ vroeg ze met een lachje.

Er was in het hele gebouw vast geen onderbouwer meer te bekennen, want hij had nota bene oogcontact met haar. Hij glimlachte terug.

‘Bedankt,’ zei hij en hij kon het niet laten er ‘Hartenlapje’ aan toe te voegen, alleen al om haar blik alle kanten op te zien vliegen, want stel dat een achtergebleven leeftijdsgenoot het malle koosnaampje had gehoord. God, hij zou voor geen geld weer dertien willen zijn. Nog geen dag. Hij staakte zijn geplaag en zei op serieuze toon: ‘Ik heb vanaf het balkon naar de repetitie gekeken. Je was fantastisch. Ik kijk echt uit naar de hele voorstelling.’

Ze sloeg haar blik neer en maakte een achteloos gebaar. ‘Ik doe niet zoveel in die scène.’

‘Dat meen je! Ik kon mijn ogen niet van je afhouden.’ En dan te bedenken dat hij zich zo veel zorgen had gemaakt. Op Cara’s oude school was de toneelclub heel klein geweest en had met geldgebrek te kampen gehad, maar op het St. Alban’s was toneel heel belangrijk. Nog geen kwart van de leerlingen die auditie deed, kreeg een rol. Cara had keihard gewerkt, had elke middag voor de spiegel op de gang staan oefenen, zo gebrand was ze erop geweest. Hij had met heel zijn hart gehoopt dat ze mee mocht doen. En toen had ze de rol van Marty gekregen, een van de Pink Ladies, met een eigen solo en een op maat gemaakt satijnen jasje, dat ze mocht houden. ‘Ik ben zo trots op je. Het hele podium straalt als jij opkomt. Net je moeder.’

Nu lachte ze even, maar het klopte niet helemaal. Cara was beter. Op toneel was de charismatische Betsy altijd wat stijfjes en onhandig geweest, zo anders dan in het echte leven. Bree was de actrice geweest die de wereld kon laten verdwijnen.

In de vierde had hij Sense and Sensibility gezien, want dat leverde extra punten op bij Engels. Hij had sinds groep acht bij Bree in de klas gezeten, maar in het toneelstuk was ze totaal iemand anders geweest, magisch en mooi en twee keer zo bezield als alle meiden die hij ooit had gezien. Hij had nauwelijks oog gehad voor Betsy, die de rol van de moeder had gespeeld.

Later, in het weekend, op het bierfeestje bij het spoor, had hij Bree en een ander meisje bij de vuurkuil gezien, allebei met een rode plastic beker lauw bier. In een poging cool over te komen was hij naar hen toe geslenterd, want hij moest haar beter leren kennen.

Het was alsof ze een ingebouwde dimmer had, die ze helemaal had teruggedraaid zodra ze van het podium was gestapt. Dat andere meisje? Dat was Betsy. Hij kende haar ook al sinds groep acht, maar ze was in de loop van de zomer kind-af geworden. Hij had haar niet eens herkend. In het echte leven verdween Bree naar de achtergrond als ze met Bets was. Zelfs Bree scheen ervan uit te gaan dat hij voor haar vriendin was gekomen, en nog geen vijf minuten later klopte dat ook. Bets was een flirt, supergrappig en met een scherp gevoel voor humor dat nooit echt vals werd.

Cara had haar moeders spitse vossenkopje geërfd en ook haar donkerbruine ogen, maar qua karakter leek ze meer op hem. Oplettend en behoedzaam. Wel had ze Betsy’s vuur meegekregen, maar net als bij Bree straalde het pas echt als ze op het podium stond.

‘Je was een kanjer vandaag,’ zei hij en hij meende het oprecht.

‘Dat moet je wel zeggen. Je bent mijn vader,’ zei ze, maar evengoed stootte ze zijn schouder even aan. ‘Ik heb mijn tas. Kun jij me bij Yvonne afzetten? Haar moeder zegt dat we onderweg wel ergens gaan eten.’

Ze ging het hele weekend bij een schoolvriendin logeren, in het familiehuis aan het meer. ‘Ja hoor,’ zei hij, hoewel hij eerst samen met haar ergens hamburgers had willen eten.

Het was tegenwoordig moeilijk om tijd met Cara door te brengen, maar hij wilde dit mooie moment niet verknoeien. Ze was zich aan het losmaken, ze werd groter en had geheimpjes voor hem. Nog vijf jaar en ze ging studeren. Misschien dat ze zich tegen die tijd niet meer zou generen voor zijn oude pakken en zijn zuidelijk accent, hoewel, vergeleken met hoe hij sprak toen hij zo oud was als zij, kon hij tegenwoordig bijna voor een nieuwslezer doorgaan. De meeste andere ouders hier hadden trouwens geen accent. Of het moest het vage gebrouw met afgeronde klinkers zijn dat in Atlanta op Oud Geld duidde.

Ze hielp hem de tafel op zijn kant te zetten en de poten in te klappen, en heel even overwoog hij Bree te eten te vragen. Trey was voor zijn werk de stad uit. Misschien had ze behoefte aan volwassen gezelschap. Het zou volkomen onschuldig zijn met haar drie kinderen om hen heen.

Hij schudde zijn hoofd. Sinds Cara van school was veranderd, liepen ze elkaar voortdurend tegen het lijf. Vroeger had ze altijd bij Betsy gehoord, wat haar op de een of andere manier seksloos had gemaakt. Wanneer was ze opeens zo mooi geworden?

Cara neuriede ‘Freddy, My Love’, en haar krullen dansten toen ze de tafel weer naar de opslag droegen. Hij moest echt afstand nemen van Bree, maar zijn dochter bloeide helemaal op nu ze op het St. Alban’s zat. Hij kon zich niet uit haar schoolactiviteiten terugtrekken of erger nog: haar van school halen vanwege een paar verdwaalde tedere gevoelens.

Waarschijnlijk was het een overblijfsel van zijn liefde voor Betsy. Bree en zij waren heel hecht geweest. Hij zou Bree uit de weg gaan tot hij over zijn puberale verliefdheid heen was. Misschien moest hij zich maar weer bij Match aanmelden. Dat had hij een paar jaar geleden geprobeerd. Een nachtmerrie. Hij was er nog niet aan toe geweest. Misschien was deze bevlieging het bewijs dat de tijd er rijp voor was.

‘Hé, hebben jullie mijn moeder gezien?’ Anna-Claire hing in de deuropening als een Russisch supermodel, het minderjarige evenbeeld van haar moeder. Peyton kwam achter haar aan sloffen, met haar neus in een boek.

Cara staakte haar geneurie en rechtte haar rug; haar wangen kleurden rood. Ze peuterde aan haar geruite rok. Bree had een volle tas met dure schooluniformen afgegeven toen Cara de beurs had ontvangen. Ze had gezegd dat het afdankertjes van Anna-Claire waren, en ze was zo’n goede actrice dat hij haar alleen niet had geloofd vanwege het ene prijskaartje dat ze over het hoofd had gezien.

Hij verdiende goed bij het advocatenkantoor. Hoewel het schoolgeld te hoog voor hem was, had hij de uniformen zelf kunnen betalen. Toch liet hij Bree ermee wegkomen. Want ze was dol op zijn dochter. Op Betsy’s dochter. Ze had er ook op aangedrongen Cara mee te nemen naar privéstemles. Misschien zou hij erop in moeten gaan, maar dan zou hij Bree vaker zien. Dat was wel het laatste wat hij wilde.

‘Heb je op het parkeerterrein gekeken?’ vroeg hij.

‘De auto is weg,’ zei Peyton zonder op te kijken.

Dat was vreemd, maar voor hij kon reageren, begon zijn telefoon te zoemen. Bree. Zijn domme hart sloeg over toen hij haar naam op het schermpje zag.

‘Daar zul je haar hebben,’ zei hij met een lachje tegen de meiden. ‘Waarschijnlijk is ze naar jullie op zoek.’

Anna-Claire trok haar wenkbrauwen samen en keek op haar eigen telefoon. ‘Waarom heeft ze mij dan geen berichtje gestuurd?’

Hij drukte op de knop. ‘Hoi. Waar hang je uit?’

‘Wil jij de meisjes meenemen?’

Het moest Bree zijn. Dat gaf de nummerweergave aan, maar hij herkende haar stem niet. Die klonk hees, schraperig.

‘Bree?’

‘Ik wil graag dat jij de meisjes meeneemt.’

Ze was het, maar ze klonk ziek en gespannen.

‘Is dat mama?’ vroeg Peyton.

‘Eh… Bedoel je nu?’ Hij probeerde zijn stem in bedwang te houden en een ontspannen gezicht te trekken.

‘Zeg maar dat ik om zes uur een skypeles heb met Anderson. Ik moet naar huis,’ bromde Anna-Claire.

‘Waar is de auto?’ vroeg Peyton.

Ondertussen struikelde Bree over haar eigen woorden, die nergens op sloegen.

‘De baby is… De baby is… Ik ben ziek. Ik ben doodziek. Wil je alsjeblieft de meiden mee naar jouw huis nemen?’

Marshall keek beduusd. Hij woonde ruim een half uur rijden buiten het centrum, een heel eind voorbij Brees huis. Hij hoorde haar diep en huiverend inademen.

‘Nee. Breng ze maar naar het huis van mijn moeder, bedoel ik.’ Hij legde zijn hand op de hoorn en dwong zichzelf rustig en ontspannen te klinken. ‘Meiden, ik versta haar niet als jullie praten. Naar buiten!’ Cara keek hem hoofdschuddend aan, een verbeten, bijna onmerkbaar nee. Hij zette zijn volwassen gezicht op. ‘Opschieten jullie. En doe de deur dicht.’

Cara schonk hem een gekwelde blik, maar ze ging wel. Ze werd nerveus van Anna-Claire. Die was het populairste meisje van de school, volgens zijn dochter. Niet dat ze vervelend deed tegen Cara. Dat had hij gevraagd. Maar hij bleef een politieman, met een speciale antenne voor mensen. Er hing altijd een wat onbehaaglijke sfeer tussen de twee meiden, vond hij, het schuurde. Maar dat was een puberprobleem, en zo te horen was er iets goed mis met Bree, iets voor grote mensen. Hij wachtte tot de deur dicht was. ‘Hoe ziek?’ vroeg hij. ‘Moet ik een ambulance bellen? Waar ben je?’

‘Nee. Geen ambulance. Breng de meisjes naar mijn moeder. Ik ben al op weg naar de dokter.’

Dat verklaarde de ontbrekende auto. Dus waarom stonden zijn nekharen overeind?

‘Anna-Claire legt wel uit hoe je er moet komen. Het is vlakbij. Loop maar met hen naar de beveiligingsbalie en vraag naar Shelly Ann Kroger.’

‘Jezus, Bree, alsof ik niet weet hoe je moeder heet.’ Bets en hij hadden praktisch bij Bree ingewoond toen ze nog op school zaten. Op hun trouwdag had Shelly Ann de punch geserveerd. Wat was er met haar aan de hand?

Bree praatte door hem heen. ‘Dan komt ze naar beneden en tekent voor hen. Maak haar niet bang. Het is gewoon buikgriep, maar ik wil de meiden niet aansteken.’

Ze loog. Ze was veel te overstuur. Peyton tuurde door het vierkante raampje in de deur, haar wenkbrauwen samengetrokken, alsof zij ook wist dat haar moeder loog. Buiten op de gang hoorde hij Cara en Anna-Claire meerstemmig zingen, een doowop-deuntje uit de show.

‘En niet mijn man bellen,’ voegde Bree eraan toe. ‘Ik bel hem zelf wel.’

Alsof hij zijn baas zou bellen om te zeggen dat zijn vrouw zich niet goed voelde. ‘Wat is er aan de hand? Je klinkt zo…’

Ze onderbrak hem weer. ‘Alsof je het niet aan me verplicht bent, verdomme.’ Ze snauwde bijna. ‘Help me, of anders mag jij aan Trey uitleggen waarom je weigerde.’

Eerst was hij bezorgd geweest, nu was hij ronduit geschokt. Bree vloekte bijna nooit, en wat nog vreemder was: ze wierp zijn baan in de strijd, wat krankzinnig was. Hij was heel goed in zijn werk. Twee of drie keer per jaar wees hij headhunters af die hem wilden wegkapen voor andere firma’s of bedrijven. Het was deels uit trouw aan Bree dat hij bij deze firma bleef. En dat alles om een carpoolritje, iets wat hij dagelijks voor haar zou doen als het nodig was.

‘Natuurlijk help ik je.’ Hij bedoelde het vriendelijk, maar doordat hij zo verbaasd was, kwam het er afgemeten uit.

‘En niemand vertellen,’ voegde ze eraan toe.

‘Wát mag ik niemand vertellen?’ Weer was hij verward. Een geheime buikgriep?

Hij hoorde een klapgeluid, een, twee, drie keer. Alsof ze met haar vlakke hand tegen haar voorhoofd sloeg.

‘Maakt niet uit. Jezus, maakt totaal niet uit,’ zei ze, zo woest, schril en gestoord dat haar stem oversloeg.

‘Bree, ben je…’

Ze verbrak de verbinding.