HET BLOEMENEILAND

Tabea Bach

Het

bloemeneiland

Het bloemeneiland 1

Uit het Duits vertaald door Bonella van Beusekom

Het bloemeneiland is deel 1 van de serie Het bloemeneiland

Oorspronkelijke titel Die Kamelieninsel

© 2018 Bastei Lübbe AG, Keulen

© 2022 Nederlandse vertaling Bonella van Beusekom /

Uitgeverij Oceaan

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp bij Barbara

Omslagbeelden © Drunaa / Trevillion Images (huis en omgeving);

© MyStocks / Shutterstock (bloemenillustratie bovenin)

Foto auteur © Claudia Toman

NUR 302

ISBN 978 90 468 2956 1

www.oceaanboeken.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2022, met

ISBN 978 90 468 2955 4

Voor mijn moeder, die me liet zien wat het
betekent om onvoorwaardelijk lief te hebben.

Een druppeltje liefde is meer dan een oceaan vol verstand.

Blaise Pascal

1

De erfenis

De lucht gloeide vurig en weerspiegelde zich ontelbare malen in de lak van de voertuigen, die in een eindeloze file op de snelweg centimeter voor centimeter verder kropen. Sylvia, die er middenin vastzat in een taxi, kon echter niet genieten van het schouwspel van de donzige wolkenformaties die telkens weer oplichtten in een andere geeloranje tint. Ze keek voor de honderdste keer op haar horloge, zich bewust van het feit dat de tijd onverbiddelijk doortikte. En dat ze zo goed als zeker niet meer op tijd thuis zou zijn.

Ze zuchtte. Het was de vrijdag waaraan haar man Holger haar telkens weer had herinnerd. En aan hoe ongelooflijk belangrijk de afspraak aan de Starnberger See voor hem was. Ze had met opzet een vlucht eerder genomen, de afspraak met haar opdrachtgever bijna onbeleefd kort gehouden, zich naar het vliegveld gehaast, ingecheckt en was aan boord gegaan om daar vervolgens samen met de andere passagiers klaar voor de start en in de riemen meer dan een uur te moeten wachten. Regelmatig had de captain hen ervan op de hoogte gesteld dat ze nog steeds geen toestemming hadden om op te stijgen. En nu stonden ze in de file op de weg naar de binnenstad van München.

Op dit moment hoorde je een sirene, daarna een tweede en een derde. De twee rijen dikke file schoof schijnbaar tegenstribbelend uit elkaar om ruimte te maken voor politie en een ambulance.

‘Wat denkt u?’ vroeg ze. ‘Zou u daar snel achteraan kunnen rijden?’

De chauffeur gaf een ruk aan het stuur en trapte het gaspedaal in, zodat Sylvia hardhandig tegen haar rugleuning smakte, en volgde de ambulance alsof hij bij een speciale eenheid hoorde. Ineens ging het allemaal heel snel. Ongehinderd passeerden ze via de vluchtstrook de plek van het ongeval en tien minuten later stopte de taxi in de Königinstraße.

‘Puik gedaan,’ zei Sylvia. Ze betaalde de rekening, gaf een royale fooi en bestelde de chauffeur voor de volgende ochtend om kwart over zeven.

‘En waar gaat de rit naartoe?’

‘Weer naar het vliegveld,’ antwoordde ze lachend bij het zien van het verbouwereerde gezicht van de taxichauffeur.

Aan de uitpuilende brievenbus zag ze opgelucht dat haar man nog niet thuis was geweest. In de lift keek ze snel de stapel post door. In de witgrijze brij van zakelijke post viel een ansichtkaart op uit Venetië met een foto van de Brug der Zuchten. Ze draaide hem om en moest lachen.

Lieve Sylvia, stond er in een expressief vrouwenhandschrift op, heb er maar spijt van dat je niet mee bent gegaan. Ik drink een extra Aperol Spritz voor je. Baci, Veronika.

Met een zacht belletje kwam de lift tot stilstand. Veronika had makkelijk praten, maar zij kon als vertaler van technische teksten haar tijd zelf indelen. Telkens weer zeurde Sylvia met de idiootste ideeën aan haar hoofd: laten we lekker naar Venetië gaan en lol hebben! Please, please! Het is maar een lang weekend!

Dat ook Sylvia haar werktijden zelf kon bepalen, zoals Veronika telkens weer volkomen juist opmerkte, was alleen in theorie zo. In de praktijk lukte het al twee jaar niet meer om zelfs maar een week vrij te nemen.

Terwijl ze de deur van hun appartement van het slot draaide, een royaal penthouse vlak bij de Engelse Tuin, schoot haar gelukkig nog te binnen dat ze Sandra had gevraagd te komen. Ze waren opgegroeid in hetzelfde huurcomplex en zogezegd jeugdvriendinnen. Sandra was visagiste geworden en nu stylede ze Sylvia af en toe voor de feestjes en recepties waar ze geregeld samen met haar man, een succesvolle makelaar, naartoe moest. Sandra had een sleutel van het appartement en kwam haar al tegemoet.

‘Daar ben je eindelijk,’ riep ze uit, Sylvia stralend aankijkend. ‘Laat me raden: het vliegtuig had vertraging? Stakker!’

‘Bovendien was het een hel op de weg…’ Zuchtend zeulde Sylvia haar aktetas haar werkkamer in, hing haar jas aan de kapstok en trok haar pumps uit. ‘Vrijdagavond natuurlijk.’

‘Nou, dan zal een fijne massage je goeddoen,’ merkte Sandra op. ‘Ik heb alles al voorbereid. Welke olie wil je het liefst: rozen of limoen?’

Het nu bijna violette avondlicht viel door de grote glaspui Sylvia’s werkkamer binnen, waar Sandra de massagetafel al had opgezet en haar make-upkoffer al had klaarstaan. Boven de daken van Schwabing was het nog zonnig, terwijl de boomkruinen van de Engelse Tuin al vol schaduwen waren. Ze had alleen geen oog voor de schoonheid van haar omgeving.

‘Ik heb geen tijd voor een massage, Sandra. Over een half uur moet ik helemaal klaar zijn, heb ik Holger beloofd. Help je me?’

Twintig minuten later was ze klaar met douchen en had Sandra haar halflange donkerblonde haar elegant opgestoken en haar perfect opgemaakt.

‘Wat ga je aandoen?’ vroeg Sandra.

Sylvia liep naar haar kast, haalde er voorzichtig een rookblauwe zijden jurk uit en hield hem voor zich. ‘Hoe vind je deze?’

Sandra nam de jurk aan, ritste hem open en hielp haar erin. ‘Een geraffineerde snit,’ zei ze lovend en ze trok de rits voorzichtig weer dicht. ‘Wat heb je toch een prachtig figuur, Sylvia! En de kleur laat je ogen echt stralen. De jurk is gewoon gemaakt voor je!’

‘Kijk eens, deze passen er toch goed bij, of niet?’

Sylvia haalde de cassette met sieraden uit het laatje van haar commode en deed hem open. Er kwamen twee prachtige diamanten oorbellen tevoorschijn.

‘Waanzinnig! Zijn dat de oorbellen die Holger je gegeven heeft toen jullie tien jaar getrouwd waren?’ vroeg Sandra. ‘Sylvia, je… je bent de gelukkigste vrouw die ik ken.’

Sylvia zweeg verlegen, terwijl Sandra haar hielp de oorbellen in te doen. Ze wist dat haar vriendin, die sinds een half jaar gescheiden was, haar benijdde. Zij en haar ex Martin ruzieden verbitterd om elke cent en om het rijtjeshuis in Ismaning dat ze samen hadden bewoond. Terwijl Martin met zijn veel jongere nieuwe vriendin een wereldreis maakte, moest Sandra maar zien hoe ze de eindjes aan elkaar knoopte. Ze was zelfstandig ondernemer en haar bedrijfje liep niet zo best.

Ook dat was een reden waarom ze Sandra zo vaak mogelijk boekte, zelfs al had ze uiteindelijk nooit de tijd om het volledige wellnessprogramma af te werken. Sylvia wist uit ervaring hoe het was om elke cent twee keer te moeten omdraaien. De welstand waarin ze tegenwoordig met Holger leefde, had ze als kind niet gekend. Ook zij had andere tijden meegemaakt en elke dag weer maakte ze tijdens haar werk mee hoe een leven door een paar minder gelukkige beslissingen volkomen kon veranderen. En één ding wilde ze nooit meer worden: arm. Daarom hielp ze Sandra graag en betaalde ze haar royaal.

‘Alleen al die feestjes,’ dweepte Sandra verder. ‘Wat benijd ik je daarom. Al die bekende mensen die je daar ontmoet. En allemaal nemen ze Holger in de arm als ze een villa zoeken…’

Alsof dat het seintje was, stormde Sylvia’s man de kamer in.

‘Ben je klaar, Sylvia?’ riep hij uit, terwijl hij zijn stropdas knoopte. Zoals altijd zag hij er buitengewoon goed uit met zijn slanke, afgetrainde golffiguur in het zwarte maatpak.

‘Dat kun je wel zeggen,’ antwoordde Sylvia. ‘Maar wat dacht je allereerst van een begroeting?’

Over haar schouder wierp Holger een keurende blik op zijn spiegelbeeld. Daarna knikte hij kort naar Sandra en keek Sylvia voor de eerste keer echt aan.

‘Sorry, schat,’ zei hij, haar van achteren een zoen op haar wang gevend. ‘Je ziet er geweldig uit. Kunnen we gaan?’

Vijf minuten later zat Sylvia naast haar man in zijn Porsche Spyder. Holger reed de sportieve auto de stad uit, via de E533 naar Starnberg. Een paar kilometer verder, in de buurt van Bernried, gaf de acteur Sebastian Schnell een housewarming in zijn kortgeleden via Holgers makelaarskantoor gekochte droomvilla, waarvoor hij de mooiste en rijkste mensen uit het hele land en sterren van film en televisie had uitgenodigd. Niemand behalve de gastheer, Holger en zij wist dat de acteur zich contractueel had verplicht om dat feestje te geven, om het makelaarskantoor in contact te brengen met potentieel koopkrachtige klanten. Holger had hem in ruil een deel van de koopprijs kwijtgescholden. De gasten hadden natuurlijk ook geen idee dat Sebastian Schnell het feestje niet echt betaalde, maar Holger.

‘Dan moet die avond wel minstens drie nieuwe klanten opleveren,’ had Sylvia haar man voorgerekend tijdens een zondagochtendontbijt, een van de sporadische gemeenschappelijke maaltijden. ‘Anders kost het je geld.’ Ze was niet voor niets bedrijfsadviseur. Ze vond het jammer dat haar man nooit een beroep deed op haar vaardigheden, maar misschien was dat ook wel beter. Een man die naar de professionele raad van zijn eigen vrouw luisterde, moest waarschijnlijk nog geboren worden. En ze hadden tenslotte vanaf het begin een duidelijke afspraak gemaakt: niemand bemoeit zich met de zaken van de ander, tenzij die om advies vraagt. Of om ‘bijstand’, zoals Holger als hij Sylvia vroeg om hem te vergezellen naar de mondaine feestjes van zijn klanten.

De volgende paar uur stond Sylvia stralend naast haar man, ze begroette mensen die ze alleen van de televisie of van het bioscoopscherm kende en wisselde persoonlijk klinkende vrijblijvendheden met hen uit. Holger wist precies waarom hij zijn vrouw er op dit soort gelegenheden per se bij wilde hebben. Sylvia sprak vloeiend Engels, Frans en Italiaans en verstond de kunst mensen die ze niet eens kende met elkaar in contact te brengen, zelfs verstokte eenlingen bij het gezelschap te betrekken. Ze had de gave om mensen op het juiste moment aan het lachen te maken of zichzelf bijna onzichtbaar te maken. Ook in het gezelschap van internationale sterren werd ze niet verlegen, ze behandelde iedereen met dezelfde natuurlijke vriendelijkheid en was daarom heel geliefd.

Ook deze avond verliep volledig naar Holgers tevredenheid. Sebastian Schnell, de officiële gastheer, liet de glans van zijn nieuwe villa inclusief botenhuis aan het meer op zich afstralen. En Holger overhandigde het ene visitekaartje na het andere, sprak officieus over droomprojecten in Toscane, Ticino, Cornwall, aan de Loire of op Sylt, unieke pareltjes die zogenaamd zo goed als nooit op de markt kwamen en die hij alleen voor heel bijzondere klanten reserveerde.

Toen Sylvia later op de avond zag dat haar man in zijn element was en dat de overgebleven gasten tevreden in kleine groepjes bij elkaar zaten, volgde ze haar ingeving en verliet onopvallend het feestje. Ze stak het verlaten terras over, trok haar schoenen uit en liep op haar blote voeten in het donker naar beneden, tot aan het eind van de steiger. Er lag een roeiboot te schommelen in het water, dat tegen de planken klotste. Aan de overkant glinsterden de lichtjes van Ambach. Alsof iemand een enorme lantaarn had aangestoken, kwam achter een wolk ineens de volle maan tevoorschijn, die het meer, de oever en Sylvia in zijn zilveren licht dompelde.

Ze hield haar adem in. Zulke momenten gaven haar telkens weer kracht, kracht die ze nodig had om in de hectiek van haar werk te kunnen voldoen aan de eisen die er van alle kanten aan haar gesteld werden. En precies zo wilde ze het ook. Terwijl het maanlicht op de rimpelende golven van het meer leek te trillen, ademde Sylvia diep uit. Er stroomde een gevoel van tevredenheid door haar heen. Op haar vijfendertigste had ze alles bereikt wat ze zich als klein meisje had voorgenomen. Ze had een fantastische man en een beroep dat haar een mooi inkomen opleverde en behoedde voor geldzorgen.

‘Sylvia!’ klonk Holgers stem vanaf het terras.

Ze schrok op, trok haar schoenen weer aan en liep over de steiger terug naar de tuin. Daar trof ze haar man aan in een levendige discussie met Thomas Waldner, hun goede vriend, advocaat en belastingadviseur.

‘Hier ben ik,’ riep ze uit, terwijl ze op hen tweeën af liep.

Holger kromp bij haar aanblik ineen en verstomde midden in zijn zin. ‘Waar zat je?’ vroeg hij kortaf.

‘Ik bewonderde de maan, moet je kij…’

Maar Holger keek niet eens om.

‘We moeten dringend een afspraak maken, Sylvia,’ zei Thomas. ‘En wel met z’n drieën.’

‘Prima,’ antwoordde ze. ‘Dat zal vast allang weer een keer nodig zijn.’ En toen ze het ernstige gezicht van Thomas zag, vroeg ze: ‘Zijn er problemen?’

‘Welnee. Hoe kom je daarbij?’ antwoordde Holger snel en hij pakte haar arm. ‘Thomas heeft alles onder controle. Zoals altijd. Kom, laten we het laatste rondje aankondigen.’ En met die woorden trok hij haar terug de villa in.

Sebastian Schnell had meer gedronken dan goed voor hem was en juist toen ze afscheid van hem wilde nemen, kwam hij op het idee dat ze allemaal nog konden gaan nachtzwemmen in het meer. ‘In adams- en evakostuum. Zoals de regisseur in de hemel ons geschapen heeft.’

Het duurde nog een uur voordat Holger hem daarvan kon afbrengen. Hij zorgde ervoor dat Schnell de avond niet op het laatste moment nog verpestte, maar zich terugtrok in zijn privévertrekken om te gaan slapen. Dat deed Schnell echter zuiver en alleen, zoals hij Holger minstens tien keer verzekerde, omwille van zijn charmante vrouw Sylvia, die een engel was en die hij, de afzetter Holger von Gaden, zeker niet verdiend had.

Uiteindelijk was het twee uur toen Sylvia zoals altijd de autosleutel in ontvangst nam om haar man, die op zulke avonden natuurlijk met veel te veel mensen moest proosten en beter niet meer achter het stuur kon plaatsnemen, naar München terug te rijden en het was al bijna drie uur toen ze eindelijk haar make-up en alle spelden uit haar opgestoken haar had verwijderd. Ze pakte haar aktetas en de reistas voor de weekendtraining waarmee een van haar beste klanten, de manager van een mondiale onderneming, zijn medewerkers had opgescheept en zette de wekker op half zeven. Daarna zakte ze weg in het kussen en viel meteen in een diepe slaap.

‘Weet je eigenlijk,’ zei Holger bij het zondagse ontbijt een dikke week later, ‘dat je een erfenis hebt gekregen?’ Hij onthoofdde net zijn ei met een precisie waarvan Sylvia ineenkromp.

‘Een erfenis gekregen? Ik? Maak je een grapje?’

Zorgvuldig strooide hij zout op zijn ei en doorboorde vervolgens met zijn parelmoeren eierlepel de dooier. ‘Je hebt me nooit over Lucie Hofstetter verteld.’

Sylvia liet haar kopje zakken. ‘Wat is er met tante Lucie?’

Hij keek op en trok zijn wenkbrauwen omhoog. ‘Ze is overleden en jij bent haar erfgename.’

‘Ze is overleden?’

‘Tja,’ ginnegapte Holger. ‘Ken je elkaar een halve eeuwigheid, ben je al tien jaar getrouwd en heb je toch nog geheimen voor elkaar. Wat was je familierelatie met haar?’

‘Ze was de jongere zus van mijn moeder.’

‘Bij ons huwelijk was ze niet, toch? En verder heb je ook nooit over een tante Lucie verteld.’

Ze zweeg beteuterd. Hij had gelijk. Ze had al jaren geen contact meer met haar tante gehad. Sylvia was een klein meisje geweest toen ze Lucie voor het laatst had gezien. Er was toen een vreselijke ruzie in de familie geweest, waarna de naam Lucie Hofstetter nooit meer was genoemd. Ze was er zelf bij geweest dat iemand dat toch een keer had durven doen. Haar opa had toen zo’n woedeaanval gehad dat hij er bijna een beroerte van had gekregen.

Waar ging dat familieschandaal eigenlijk over?

‘Zeg, luister je eigenlijk wel naar me?’

Sylvia keek op en blikte meteen in Holgers donkere, verwijtende ogen.

‘S… sorry,’ stamelde ze. ‘Het is alleen zo’n… zo’n verrassing. Hoe weet je dat allemaal?’

‘Uit de brief van een Franse rechtbank die belast is met boedelscheidingen. Je tante heeft je een janboel nagelaten, aan het einde van de wereld.’

‘Een janboel?’

‘Een kwekerij. Volledig verwaarloosd. Ik heb haar vorige week bekeken, want ik moest toch in Frankrijk zijn. De zus van je moeder mag dan een charmante dame zijn geweest, een bedrijf leiden kon ze niet. Jij hebt je talent in elk geval niet van haar geërfd. Ze was failliet en heeft je een heleboel schulden nagelaten.’

In Sylvia’s hoofd begon alles te draaien. Omdat ze allebei zo veel reisden, bekommerde degene die op dat moment thuis was zich om de post. Doorgaans informeerden ze elkaar over de belangrijkste dingen.

‘Je bent daar al geweest?’ vroeg ze verbaasd. ‘Maar… waarom hoor ik dat nu pas?’

‘Jij was toch in Hamburg. En nauwelijks te bereiken. Daarna moest ik zoals gezegd naar de Loire. Ik dacht je er een plezier mee te doen door me daarom te bekommeren. De brief zag er zo officieel uit. Het was goedbedoeld. Ik wilde het je uit handen nemen. Sorry als je dat vervelend vindt…’

‘Natuurlijk vind ik dat niet vervelend,’ zei Sylvia en ze draaide bij. ‘Dat is echt lief van je, Holger. Ik ben alleen… Nou ja, ze was mijn tante. Ook al hadden we geen contact meer… dan was ze toch mijn laatste familielid na het overlijden van mama.’

‘Daar zijn de instanties ook achter gekomen. Heeft wel een tijdje geduurd, je tante Lucie is al een paar maanden dood…’

Tante Lucie… Ineens was ze er, de herinnering, zo vers als die ochtend aan zee. Sylvia was toen een jaar of vijf, zes geweest en ineens zag ze alles weer heel duidelijk voor zich: ze droeg een jurk met mauvekleurige bloesems, van dezelfde stof als de jurk van Lucie. Haar tante was nog jong, halverwege de twintig ongeveer, en samen liepen ze langs een strand, ze zaten elkaar lachend achterna. Lucie had hetzelfde donkerblonde haar als zij nu, dezelfde korenbloemblauwe ogen, dezelfde lach. Ineens drong tot Sylvia door dat het kleine meisje dat ze ooit was geweest Lucie heel graag had gemogen, destijds, die zomer aan zee. Ze hoorde haar stem: Kom, Sylvie, kom, sneller! Ze nam de geur van haar huid waar, voelde de aanraking van Lucies arm toen ze haar eigen, veel kleinere arm ertegenaan drukte om te kijken wie van hen tweeën het bruinst was. En ze voelde zich weer opgetild worden, hoorde zichzelf juichen en schreeuwen en erom bedelen dat haar tante haar weer en weer en nog een keer in de lucht zou gooien…

‘Sylvia.’ Holger deed haar opschrikken uit haar herinnering. ‘Gaat het allemaal wel goed met je?’

Ze streek met haar hand over haar ogen. ‘Wat? Ja… alles goed,’ verzekerde ze. ‘Ik ben je echt dankbaar dat jij je erover hebt ontfermd. Wat… wat gaan we aan die schulden doen?’

Holger nam een slok koffie en veegde daarna zorgvuldig zijn mond af met zijn servet.

‘Gelukkig,’ ging hij verder, ‘hoort er best veel land bij de kwekerij. Ik heb een idee aan wie ik het te koop zou kunnen aanbieden. Een van mijn klanten is al lange tijd op zoek naar een soortgelijk object. Ik weet zeker dat hij enthousiast zal zijn. Als hij geïnteresseerd is, kunnen we het terrein te gelde maken. Dan kun je daarmee de schulden betalen en blijft er vast nog een mooi bedrag over. Ter herinnering aan je tante Lucie.’

Een kwekerij, echt iets voor Lucie. Ze herinnerde zich nu ook dat haar tante toen al geïnteresseerd was geweest in bloemen en planten. Jammer dat ze kennelijk geen zakelijk instinct had. Sylvia’s moeder had altijd haar lippen op elkaar geperst als het gesprek op haar jongere zus was gekomen. En ze had geweigerd ook maar een woord over het fatale schandaal te zeggen. Zo was Sylvia haar jonge tante in de loop van de tijd vergeten en had ze de brieven die ze in de jaren na de gebeurtenissen van haar had gekregen, onbeantwoord gelaten. Niet omdat ze geen contact had gewild, maar omdat ze eerst nog te jong was geweest en ze het daarna altijd veel te druk had gehad. Eindexamen, studie… Ze had bedrijfskunde gestudeerd en tegelijkertijd een vertaalopleiding gedaan. Nu was ze niet alleen consultant, maar ook beëdigd vertaler Engels, Frans en Italiaans. Daarvoor had veel moeten wijken.

Ze was nog een baby geweest toen haar vader was gestorven en haar moeder had haar niet financieel kunnen ondersteunen. Daarom had Sylvia altijd zelf in haar levensonderhoud moeten voorzien, wat haar niet had belet om haar universitaire studie met een uitstekend judicium af te sluiten. Daarna was ze naar de Verenigde Staten gegaan om haar master te doen en daarnaast bij gerenommeerde bedrijfsadvieskantoren te werken. In Los Angeles had ze op een receptie Holger leren kennen, die met zachte hardnekkigheid om haar hand had gedongen. Uiteindelijk was ze voor hem gezwicht en had ze het aanlokkelijke aanbod om toe te treden tot een wereldberoemd consultancykantoor afgeslagen om terug te keren naar München en als zelfstandige aan de slag te gaan. Voor haar tante was er in haar drukke leven geen plaats meer geweest.

Nu was het te laat. Lucie was dood. Sylvia zou nooit te weten komen waarom de familie Hofstetter haar toen zo harteloos had verstoten.

‘Je stemt er dus mee in?’ Ze hief haar hoofd op en keek Holger beduusd aan. ‘Ik bedoel, wil je dat ik de verkoop in jouw naam afhandel, mocht ik een klant kunnen overtuigen?’

‘Ja,’ zei Sylvia. Ze voelde ineens alles van haar afvallen: de jeugdherinneringen aan de jonge Lucie, de rouw over verzuimde mogelijkheden, de onbenutte kansen op een weerzien. ‘Ik denk dat dat het beste is. Dank je, dat jij het gaat regelen.’

Toen Holger haar na het ontbijt de volmachten liet zien, ondertekende Sylvia zonder aarzelen alle noodzakelijke documenten.

De volgende twee weken vlogen voorbij. Sylvia’s agenda was één grote logistieke uitdaging. Na een medewerkerstraining bij een verzekeringsfirma in Frankfurt vloog ze meteen door naar Berlijn, waar ze de personeelsstructuur bij een krant onder de loep nam. Tussen twee afspraken in Stuttgart lukte het haar zelfs nog om een ‘brandje te blussen’, zoals ze een kort, explosief crisisberaad noemde. Een ondernemer en zijn zoon tobden al maanden met de generatiewisseling en hadden dringend professionele ondersteuning nodig.

Toen ze na dat gesprek tevreden maar uitgeput thuiskwam, wachtte Holger tot haar verrassing al op haar.

‘Trek iets moois aan,’ zei hij haar in zijn armen nemend. ‘We gaan vanavond uit.’

Sylvia lachte. ‘Ik moet nog even landen. Ik zit er helemaal doorheen. Naar welke klant gaan we ditmaal?’

‘Niet naar een klant,’ zei hij ernstig. ‘Vanavond vieren we onszelf.’

Ze keek hem verrast aan. Daarna begon haar gezicht te stralen. Dat hadden ze al lang niet meer gedaan: zichzelf vieren. Vroeger was dat voor hen tweeën een vast ritueel geweest. Het betekende dat ze uitgingen, gewoon zomaar, zonder zakelijke aanleiding.

‘Geef me een half uurtje,’ zei ze enthousiast. ‘Dan ben ik overal voor in.’

Toen ze later in het restaurant waar Holger normaal gesproken alleen zijn beste klanten mee naartoe nam bij kaarslicht tegenover elkaar zaten en de ober het dagmenu opsomde, voelde Sylvia ineens de vermoeidheid van de afgelopen weken, ja maanden. Ze was zo uitgeput dat het gezicht van de jonge ober even leek te flikkeren en het helemaal niet tot haar doordrong wat hij zei. Hij zweeg en keek haar verwachtingsvol aan, maar toen was het moment van slapte voorbij.

‘Ik neem de vis,’ zei ze met vaste stem, in het vertrouwen dat er altijd ook een visgerecht op het dagmenu stond.

‘De loup de mer of de snoekbaars?’ vroeg de ober beleefd.

‘De loup de mer.’

Terwijl er een amuse werd geserveerd, een attentie van de zaak – een hartvormig omeletje met een ragfijn laagje belugakaviaar erop – en de sommelier hun tweeën een bodempje inschonk van de wijn die ze zojuist hadden uitgekozen, probeerde Sylvia zich te verplaatsen in haar jongere zelf en dezelfde vreugde en opwinding te voelen als tijdens de eerste jaren van haar huwelijk bij dat soort gelegenheden. Ze nam haar glas en ademde het zachte bouquet van de exquise chardonnay diep in. Haar ogen zochten Holgers blik, maar die trok een vies gezicht.

‘Brengt u ons alstublieft een nieuwe fles,’ zei hij. ‘Deze smaakt naar kurk.’

De sommelier maakte een kleine buiging, pakte de fles en verdween. Even later kwam hij terug met een nieuwe en schone glazen en toonde Holger het etiket. Die knikte. De ober trok de fles vakkundig open en schonk Holger er een bodempje van in. Die nam zijn glas, liet de vloeistof erin walsen, rook er uitgebreid aan, nam eindelijk een slok en hield die een tijd op zijn tong. Sylvia voelde zich tijdens die nadrukkelijk langzaam uitgevoerde procedure onprettig. Gaandeweg begonnen haar romantische gevoelens te verdwijnen.

‘Is in orde,’ zei Holger ten slotte tegen de geduldig wachtende ober. Die schonk zijn glas bij en vulde daarna dat van Sylvia.

‘Dank u wel,’ zei ze.

De sommelier vertrok geen spier, maakte opnieuw een buiging en trok zich terug.

Holger keek Sylvia aan alsof hij een pluimpje verwachtte.

De wijn smaakte niet naar kurk, wilde ze zeggen, hij smaakte uitstekend. Maar zoals altijd zweeg ze liever. Het geheim van een goed huwelijk is zelfbeheersing van de kant van de vrouw, had haar moeder altijd gezegd. Een vrouw die alles beter weet, moet niet verbaasd zijn als ze wordt verlaten. Sylvia had toen met haar ogen gerold en stilletjes gedacht dat ze het ooit volkomen anders zou doen: zij zou altijd zeggen wat ze dacht. En nu moest ze erkennen dat ze de mantra van haar moeder tot in detail had verinnerlijkt.

Misschien had het aan haar gelegen dat de avond na dat kleine onaangename voorval niet meer echt op dreef was gekomen. Dat ze tussen de gangen door liever hadden gezwegen, omdat Sylvia niets te binnen wilde schieten waarover ze met haar man had willen praten. Misschien was ze overwerkt en kon ze zich daarom niet goed ontspannen toen ze zich later niet zoals gewoonlijk terugtrokken in hun eigen slaapkamer, maar elkaar uitkleedden, waarbij Holger alle moeite leek te doen om niet gehaast over te komen. Misschien was ze te gespannen om zich met dezelfde hartstocht te kunnen overgeven als vroeger, toen ze zich op elkaar stortten en ze hun kleren niet snel genoeg uit konden krijgen. Die avond ging alles te snel voor haar. Ze voelde zich er nog niet echt klaar voor toen hij bij haar binnendrong, ze probeerde zijn lust te volgen, maar het was allemaal veel te snel weer voorbij.

Misschien heb ik een time-out nodig, dacht Sylvia, terwijl Holger diep en vast naast haar lag te slapen, met zijn arm over haar borst, een gebaar dat ze als bezitterig ervoer, terwijl ze zich er toch niet van durfde los te maken, uit angst hem te wekken.

Mijn vriendinnen benijden me om deze man, dacht ze. Wat is er toch met me aan de hand? Holger zag er goed uit, hij was succesvol, al was hij soms wat bot. Ze waren het altijd eens, vooral over de dingen die echt belangrijk waren, zoals het feit dat ze geen kinderen wilden, dat bij hen tweeën de carrière op de eerste plaats stond. ‘Ik hou van je,’ had hij daarnet steunend gezegd, telkens opnieuw, en hij was krachtig klaargekomen, wat getuigde van grote passie. Ja, toch?

Wat is er met me aan de hand, vroeg Sylvia zich opnieuw af en ze slaakte een zucht van verlichting toen Holger zich in zijn slaap omdraaide en zijn arm van haar afhaalde.

2

De reis

De volgende week vloog voorbij. Toen Sylvia op een avond van een lange zakenreis weer thuiskwam, trof ze op haar antwoordapparaat een bericht aan van haar vriend Thomas, met het dringende verzoek hem terug te bellen. Holger was op reis, ergens op zoek naar uniek onroerend goed. Ze probeerde zich tevergeefs te herinneren waar in Europa.

Ze nam een douche en startte vervolgens haar computer op om haar mails door te kijken. Geschrokken stelde ze vast dat het al zeven uur was, te laat om Thomas op kantoor te bellen. Een blik in haar agenda herinnerde haar eraan dat ze de volgende dag alweer met de vlucht van 14.00 uur naar Zürich moest, naar een nieuwe cliënt die haar na de eerste kennismaking vier maanden geleden meteen voor de hele maand mei had ingehuurd.

Sylvia leunde achterover in haar bureaustoel en deed haar ogen dicht. Eigenlijk had ze dringend rust nodig, maar altijd als ze een paar vrije weken wilde inplannen, kwam er een verzoek van een cliënt tussendoor, en ze kon het zich simpelweg nog niet veroorloven om klanten nee te verkopen. Ze dacht in elk geval van niet.

Haar vriendin Veronika keek daar heel anders tegenaan. Al tijdens hun studie had de levenslustige Vero met haar zomersproeten en wilde rode lokken liefdevol de spot gedreven met Sylvia, die tussen haar twee studies heen en weer jakkerde. Tegenwoordig maakte ze zich zorgen om haar vriendin. Maar Veronika was ook niet in zulke lastige omstandigheden opgegroeid als zij. Haar vader had zijn dochter aan het begin van haar studie een gezellige, oude driekamerwoning in Lehel cadeau gedaan, toen die wijk nog lang niet zo hip was als nu. Sylvia was om financiële redenen bij haar moeder in haar kleine huis blijven wonen. En terwijl Sylvia’s carrière in de lift zat, nam haar vriendin genoegen met wat zij als vertaler verdiende. Ze had haar woning gehouden, was een gepassioneerd Mini-rijder en zag er niet het nut van in om meer te werken dan absoluut noodzakelijk. Veronika verstond de kunst om van het leven te genieten.

Sylvia zuchtte en begon haar stukken voor de afspraak in Zürich voor te bereiden. Het was middernacht toen ze haar koffer pakte. Daarna ging ze eindelijk slapen.

Toen ze de volgende ochtend haar mails checkte, was er een bericht van de cliënt in Zürich bij. Helaas moeten wij om bedrijfsinterne redenen alle bij u geboekte presentaties annuleren, las ze tot haar ontzetting. Zoiets was haar al lang niet meer overkomen. Gelukkig was ze annuleringskosten overeengekomen en als het bedrijf niet al failliet was, kreeg ze die ook. Ze keek in de stukken die ze tot laat in de nacht nog had zitten voorbereiden. Haar blik viel op het vliegticket. Pas toen drong tot haar door dat ze vrij had. Voor de komende maand stond er geen ander project gepland. Ze werd bijna duizelig bij het idee.

Sylvia pakte haar koffer weer uit en ruimde haar bureau op. Daarna liep ze naar de keuken en ontdekte dat de koelkast leeg was. Wat deed je als je vrij had? Resoluut belde ze Veronika op.

‘Moet je nagaan,’ zei ze, ‘ik heb niets te doen.’

‘Weet je zeker dat je je niet vergist?’ klonk de vrolijke stem van haar vriendin. ‘Ik bedoel, jij en vrij? Je bent toch niet ziek of zo?’

‘Nee!’ Sylvia lachte. ‘Ik ben kerngezond. Een klant heeft op het laatste moment afgezegd. Ik kan het nog steeds niet geloven. Wat moet ik in vredesnaam doen?’

Aan de andere kant van de lijn ging gejuich op. ‘Eerst gaan we ontbijten,’ besliste Veronika. ‘En daarna geef ik je bijles vrije tijd. Wat zeg je daarvan?’

Een kwartier later zaten de twee in XII Apostel, het lievelingstentje van Veronika, en bestelden koffie met croissants.

‘Dit is dus je eerste vrije dag sinds hoelang?’ wilde Veronika weten.

‘Nou, het is niet zo dat ik nooit een dag vrij had. Zondag een week geleden nog…’

‘Ah…’ Veronika grijnsde, ‘zondag een week geleden. Tja, dat is riant. En waar gaat de reis morgen naartoe?’

‘Dat is het juist,’ zei Sylvia, terwijl ze peinzend naar haar broodje van bladerdeeg keek. ‘Ik heb de hele maand vrij. Moet je nagaan, heel mei.’

Veronika verslikte zich bijna in haar koffie.

‘Ach jee,’ riep ze, ‘en nu maak je je zorgen dat je dat financieel niet gaat redden zeker.’

‘Nee,’ zei Sylvia lachend. ‘Natuurlijk niet. Ik weet alleen niet… Ik bedoel, dit wilde ik al zo lang. Maar het lukte nooit. En nu van het ene moment op het andere… Over twee uur zou mijn vlucht gegaan zijn, ik weet gewoon niet wat me overkomt.’

Veronika grijnsde. ‘Geloof me,’ zei ze, ‘vrije tijd hebben is niet erg, totaal niet. We kunnen een wellnessdagje doen, met sauna, stoombad, massage, de hele rataplan. Daarna slaap je eerst drie dagen, ik zweer het je, zo uitgeput als jij bent, kun je dat wel gebruiken. Als je wilt gaan we samen naar Baden-Baden en dan zetten we de bloemetjes buiten: overdag naar het thermaalbad en ’s avonds naar het casino. Of we bestellen kaartjes voor het Festspielhaus. Of we vliegen naar Parijs en gaan lekker shoppen. Of wil je liever naar New York? Man, Sylvia, eindelijk heb je tijd om al dat geld dat je hebt verdiend, uit te geven!’

Sylvia glimlachte en leunde achterover. Veronika had gelijk. En toch was dat niet wat ze nu wilde. Ze wilde niet naar Parijs, Milaan of New York. Ze sloot haar ogen en zag water voor zich. Golven. Zee. Lucht. Een paar meeuwen die door het blauw zeilden. Misschien moest ze naar zee. Naar de Oostzee of de Atlantische Oceaan. Ze zou erachter komen.

‘Als je een hele maand de tijd hebt,’ zei Veronika, de stemmingswisseling van haar vriendin was haar niet ontgaan, ‘hoef je niet meteen vandaag een beslissing te nemen. Laat het op je af komen. Normaal leef je immers altijd volgens een vast schema. Ik ben er voor je. Wanneer je zin hebt om iets te ondernemen, bel je me maar.’ En daarna vertelde ze over haar reis naar Venetië en de sexy jurist uit München die ze daar puur toevallig had leren kennen, net op het moment dat ze de ansichtkaart aan Sylvia zat te schrijven. ‘Hij wilde weten,’ zei ze glimlachend, ‘waarom ik twee glazen Aperol Spritz voor me had staan en of misschien één daarvan voor hem was. En weet je wat? Ik werd meteen verliefd op hem.’

Sylvia lachte. Veronika had altijd een aanbidder, een minnaar of een vriend. ‘Alleen komt er geen enkele vent permanent in huis,’ zei ze altijd.

Het gezellige ontbijt werd een brunch en daarna haalde Veronika haar vriendin over om met haar in de Engelse Tuin te gaan wandelen. De uitnodiging om ’s avonds met haar nieuwe minnaar en haar naar het theater te gaan, sloeg Sylvia af.

‘Ik leer hem vast nog wel een keer kennen,’ zei ze. ‘Als het dan nog aan is.’ Ineens voelde ze zich ontzettend moe. ‘Vrij nemen is behoorlijk vermoeiend,’ biechtte ze op en ze zei kreunend: ‘Ik ben echt niet zo kapot als ik de hele dag heb gewerkt.’

Veronika lachte. ‘Ach, daar wen je nog wel aan! Je weet het dus: als je behoefte hebt aan gezelschap, bel je me gewoon op!’

Die avond ging Sylvia vroeg naar bed. Ze nam een boek mee dat ze al weken wilde lezen, maar al op de eerste bladzijde werden haar oogleden zwaar. De volgende ochtend werd ze pas om half zeven weer wakker. Ze had dertien uur geslapen. En nu voelde ze zich als herboren.

’s Middags kwam Holger slechtgehumeurd terug van zijn reis. Sylvia was in dat opzicht weliswaar het nodige van hem gewend, maar zo boos had ze hem nog maar zelden meegemaakt.

‘Hij heeft de afspraak met de notaris op het laatste moment afgezegd,’ zei hij snuivend zonder verdere uitleg en hij verdween in zijn werkkamer.

Pas tijdens het avondeten hoorde ze dat hij zich zo opwond vanwege de verkoop van tante Lucies grond. Omdat hij verhinderd was geweest, had de koper op het laatste moment om een nieuwe afspraak verzocht. En die was volgens Holger op zijn vroegst over vier tot zes weken mogelijk. Verbaasd stelde Sylvia vast dat een gevoel van opluchting zich van haar meester maakte. Ineens voelden die weken als tijd die ze cadeau kreeg.

‘Weet je wat,’ zei ze spontaan. ‘Ik rij erheen voordat we het verkopen.’

Holger keek haar aan alsof ze niet goed snik was.

‘Wáár wil je naartoe rijden?’

‘Naar Frankrijk. Naar de kwekerij van tante Lucie.’

‘Hoezo dat?’ snauwde hij haar toe. ‘Dat is pure tijdverspilling. En bovendien… ik dacht dat je volgeboekt was!’ Sylvia voelde woede opkomen, maar haar verstand zei tegen haar dat het geen zin had om ruzie te maken met Holger. Ook al sloeg hij tegenover haar telkens weer een – objectief beschouwd – onacceptabele toon aan, ze wist dat hij het niet verkeerd bedoelde. ‘Je hebt toch geen tijd voor zoiets,’ voegde Holger er op een vleiende, wat rustiger toon aan toe. Kennelijk had hij gemerkt dat hij te ver was gegaan. ‘En geloof me, het heeft geen zin. Hoe zit het eigenlijk met je nieuwe cliënt in Zürich?’

‘Hij heeft de opdracht geannuleerd,’ luidde Sylvia’s korte en bondige antwoord.

Als Holger in zo’n bui was, had het geen zin om ruzie met hem te maken. En dus slikte ze haar boosheid in, maar dat betekende niet dat ze inbond. Zover zou het nog komen, zeg, dat hij haar de wet voorschreef. Ze ging Lucies kwekerij bekijken voordat die werd verkocht. Al ging Holger op zijn kop staan.

De volgende ochtend wachtte Sylvia tot haar man het appartement had verlaten. Daarna liep ze naar haar werkkamer en zocht de kopieën van de volmachten waarmee ze haar man had gemachtigd om haar erfenis te verkopen. Ze vond het adres van de kwekerij, startte haar computer op en typte het in de zoekmachine in. Wat ze verwachtte was een plek midden op het Franse platteland, ergens in een uithoek. Des te verbaasder was ze toen het beeldscherm inzoomde op het meest noordwestelijke stukje kust.

‘Bretagne?’ mompelde ze bij zichzelf. Het zag ernaar uit dat de kwekerij pal aan zee lag.

Even zat ze roerloos te denken aan van alles en nog wat. Lucie… Daar had ze dus geleefd, aan het andere eind van Europa, op meer dan duizend kilometer afstand. Terwijl zijzelf de afgelopen jaren achter haar carrière aan gejaagd was, had haar tante planten gekweekt. Groente waarschijnlijk. Kool en knolgewassen. Of artisjokken. Daar was Bretagne immers befaamd om.

Sylvia activeerde de routeplanner om de exacte afstand te kunnen berekenen. Ze had geen auto, omdat je in een stad als München en met haar beroep beter de taxi kon nemen. Langere afstanden legde ze altijd per trein of vliegtuig af. De dichtstbij gelegen luchthaven was Brest. Vanaf daar kon ze met een huurauto reizen…

Ineens aarzelde ze. Een innerlijke stem zei tegen haar dat ze het vaderland van haar overleden tante anders moest benaderen dan haar cliënten. Ze had er al lang van gedroomd om ooit door Frankrijk te reizen. Waarom huurde ze niet meteen hier al een auto? Waarom nam ze niet de tijd voor de veertienhonderd kilometer? Ze had vier weken, vier weken helemaal voor zichzelf. Haar hart begon sneller te slaan bij de gedachte dat ze dwars door Frankrijk naar het westen zou rijden, gewoon tot ze aan de kust was.

Ze belde meteen de autoverkoper op bij wie Holger altijd zijn auto’s kocht. Ze waren ook privé bevriend.

‘Voor vier weken leen ik je een auto,’ zei hij meteen. ‘Natuurlijk, totaal geen probleem. Dat hoort bij de service voor zo’n goede klant. Ik heb hier net een leuke Boxster staan, een occasion van een jaartje oud, die net een beurt heeft gehad. Die kun je krijgen. Wanneer ga je weg?’

‘Morgen,’ zei ze en ze schrok van zichzelf.

‘Oké,’ hoorde ze de rustige mannenstem aan de andere kant van de lijn zeggen. ‘Als je wilt, laat ik hem meteen brengen. Komt dat uit?’

‘Natuurlijk. Heel erg bedankt! Dat is echt heel aardig van je.’

‘Om vijf uur staat hij bij jullie voor de deur. De sleutels en papieren laat ik in de bus gooien. Goede reis, Sylvia! En rij niet te snel! Het beestje heeft immers 265 pk.’

Ze lachte, bedankte hem nog een keer en hing op. Wat had ze toch schandalig veel geluk.

Hoe ga ik dit Holger vertellen? dacht Sylvia toen ze opnieuw haar koffer inpakte. Ditmaal kon ze de zakelijke outfits in de kast laten hangen. Ze koos een lekker zittende spijkerbroek, ruimvallende linnen blouses en twee jurken, al geloofde ze niet dat ze die zou aantrekken, een paar dikke truien en zijden sjaals, en in gedachten was ze nog steeds bij de vreemde ruzie van gisteravond die bijna was geëscaleerd, iets wat ze slechts met moeite had weten te verhinderen.