EEN SAMENZWERING AAN HET HOF

FERNANDO J. MÚÑEZ

EEN SAMENZWERING AAN HET

DE CASTAMAR-SERIE 2

Uit het Spaans vertaald door
Lies Doms en Esther de Gries

Een samenzwering aan het hof is deel 2 van de tweedelige Castamar-serie

Deze uitgave kwam tot stand door bemiddeling van UnderCover Literary Agents, voor IMC Literary Agency

Oorspronkelijke titel La cocinera de Castamar

© 2019 Fernando J. Múñez

De vertaling is gemaakt naar de editie van Editorial Planeta, Barcelona 2019

© 2023 Nederlandse vertaling Lies Doms en Esther de Gries / Uitgeverij Oceaan

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Buerosued en Planet Art & Design

Omslagbewerking image realize

Foto auteur © Carlos Ruiz

NUR 302

ISBN paperback 9789046829752

ISBN eBook 9789046829769

ISBN audioboek 9789046830765

www.oceaanboeken.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2023, met ISBN 978 90 468 2975 2

Wat voorafging

In deel 1, De kokkin van Castamar, stapelen de intriges zich op vanaf het moment dat Clara aankomt op het landgoed van Castamar en daar in de keuken aan de slag gaat. Algauw verovert ze niet alleen de positie van hoofdkokkin, maar ook het hart van hertog don Diego. Hierdoor jaagt ze de huishoudster, doña Úrsula, tegen zich in het harnas. Wel ontstaan er innige vriendschappen tussen Clara en de andere personeelsleden, zoals de butler don Melquíades en het kamermeisje Elisa. Ze ontfermt zich ook over Rosalía, een onnozel meisje dat op noodlottige wijze aan haar einde komt. Deze gebeurtenis brengt haar en de hertog dichter bij elkaar, tot groot ongenoegen van zijn moeder doña Mercedes en de andere edellieden uit Diego’s naaste omgeving.

Ondertussen wordt het duidelijk dat iemand het op don Diego en zijn landgoed heeft gemunt en vallen er meer doden en gewonden. Zo wordt Amelia Castro, die op het landgoed verblijft om de hertog voor zich te winnen, aangevallen en verminkt in haar gezicht. De gebeurtenis drijft haar in de armen van Diego’s broer Gabriel, en terwijl de spanning stijgt, wil don Gabriel koste wat kost achterhalen wie er achter de samenzwering zit. Don Enrique en zijn trouwe helper Hernaldo gelden algauw als de hoofdverdachten. Zal het hen lukken Castamar ten val te brengen of weten de broers het noodlot af te wenden? En overwint de liefde tussen Clara en Diego uiteindelijk?

DEEL 1

16 oktober 1721 – 7 november 1721

1

16 oktober 1721

Amelia Castro was al dagen bezig haar vertrek van Castamar voor te bereiden nadat ze er de hele lente en zomer van de gastvrijheid had genoten. Het was inmiddels herfst geworden en uitgerekend op de dag dat het jaarlijkse feest van de hertog don Diego zou plaatsvinden, was ze van plan terug te gaan naar El Escorial om haar moeder te bezoeken. De markies van Soto en Campomedina, don Enrique, had haar geschreven met de mededeling dat hij opnieuw aanwezig zou zijn bij het diner in kleine kring en dat hij haar daar ook verwachtte. Amelia was doodsbang. Blijkbaar was er geen manier om die man duidelijk te maken dat hij niet zou krijgen wat hij als onderdeel van zijn geheime plan van haar eiste. Het lukte haar gewoon niet om don Diego te verleiden, en intussen was het tot haar doorgedrongen dat de markies haar en haar moeder weleens uit de weg zou kunnen ruimen als ze niet in haar opzet zou slagen.

Daarom had ze een plan bedacht om aan hem te ontsnappen. Ze zou haar moeder ophalen in El Escorial en van Madrid naar Cádiz reizen om vervolgens uit te wijken naar het buitenland, wellicht Frankrijk of anders Amerika. Ze hoopte de butler of een bediende om te kunnen kopen om haar in veiligheid te brengen. Tot die tijd moest ze don Enrique doen geloven dat alles goed zou komen. Daarnaast was ze de voorbije maanden erg gesteld geraakt op don Gabriel, de aangenomen broer van de hertog, en ze wilde koste wat kost voorkomen dat hij erachter zou komen dat ze betrokken was bij de samenzwering tegen Castamar. Ze had even overwogen hem te vragen haar te vergezellen naar El Escorial, maar ze had ervan afgezien omdat ze het te gevaarlijk vond. Hoewel ze hem graag de waarheid had verteld, zweeg ze omdat ze vreesde voor zijn veiligheid.

Sinds Gabriel haar uit een levensgevaarlijke storm had gered nadat ze was aangevallen, was haar kijk op het donkere ras compleet veranderd. Zijn onverdeelde aandacht voor haar welzijn, de zalfjes die hij volgens medisch voorschrift op haar gezicht smeerde, de wandelingen door de tuinen van Castamar en de uitstapjes naar Villacor, de korte briefjes die hij haar schreef, de voordrachten waarmee hij haar verblijdde en de klavecimbelmuziek die hij voor haar speelde, maakten dat ze niet langer de kleur van zijn huid zag maar de diepte van zijn ziel. Er was geen nobeler en zorgzamer man dan hij. Don Gabriel was alles wat een vrouw zich kon wensen: aantrekkelijk, zelfverzekerd, betrouwbaar en toegewijd. Met bezwaard gemoed wachtte ze nu op hem om afscheid te nemen. De band die tussen hen was ontstaan zou alleen maar voor ellende zorgen. Zij was een alleenstaande vrouw met een bezoedeld verleden en een verminkt gezicht, en hij had alleen aanzien binnen de muren van Castamar. Daarbuiten was hij slechts een zwarte op wie werd neergekeken vanwege zijn ongewone situatie.

Er werd op de deur geklopt en ze gaf toestemming om binnen te komen. Zoals verwacht verscheen don Gabriel piekfijn gekleed in een pak van tafzijde en een hemelsblauwe mantel met zilveren knopen. Ze draaide zich naar hem toe en maakte een reverence. Hij nam zijn hoed af en vroeg of ze nog altijd van plan was Castamar te verlaten. ‘Ik wil u echt niet langer tot last zijn, en zoals u ziet zijn mijn bezittingen al ingepakt. Ik wil graag mijn moeder bezoeken,’ antwoordde Amelia.

Gabriel knikte begrijpend en moest zich inhouden om het onderwerp van de aanval niet ter sprake te brengen. Maanden geleden had ze hem duidelijk gemaakt dat ze geen idee had wie erachter kon zitten en dat het waarschijnlijk beter was om er helemaal over te zwijgen. Die woorden leken nu tussen hen in te staan. Het bleef stil, alsof geen van beiden afscheid wilden nemen. Gabriel verbrak uiteindelijk de stilte en zei: ‘Ik herhaal nogmaals dat ik hoop dat u blijft voor het diner vanavond.’

Amelia huiverde bij de gedachte aan een ontmoeting met don Enrique en sloeg haar ogen neer.

‘De uitnodiging is ook namens mijn broer en mijn moeder, die u zeer waarderen,’ voegde Gabriel eraan toe. ‘Zoals ik al zei tijdens onze wandeling, zou ik het fijn vinden als we samen konden gaan.’

‘Ik dank u voor het aanbod, maar ik weet niet of dat wel zo’n goed idee is. Het zou ons allebei in een ongemakkelijke situatie brengen en…’

‘Ik begrijp het. Soms vergeet ik wat ik van u vraag,’ onderbrak hij haar vriendelijk. ‘Maakt u zich geen zorgen, mijn uitnodiging geldt alleen voor het besloten diner. Naar het feest ga ik nooit, hoezeer mijn broer ook aandringt. Mijn huidskleur is niet geschikt voor het hof en voor u evenmin. Er zal voortdurend over u gepraat worden en ik weet hoe erg de gevolgen kunnen zijn…’

Amelia kwam naar hem toe en hief haar hand op om hem het zwijgen op te leggen. Ze voelde zijn onrustige ademhaling en zijn geur deed haar denken aan tijm in de zomer. ‘U heeft me verkeerd begrepen, don Gabriel,’ zei ze zachtjes. ‘Hoewel ik niet kan ontkennen dat ik aanvankelijk bedenkingen had bij de kleur van uw huid, zijn die allang verdwenen. U bent het beste gezelschap dat ik mij kan wensen en mijn weigering heeft niets te maken met uw huidskleur. Het is mijn eigen ijdelheid die me ervan weerhoudt het diner en het feest bij te wonen,’ zei ze terwijl ze met haar vingers over het litteken op haar wang streek.

Don Gabriels gezichtsuitdrukking veranderde onmiddellijk. ‘Vergeef me mijn onhandigheid,’ zei hij. ‘Gewend als ik ben aan de minachting vanwege mijn huidskleur, dacht ik alleen aan mezelf en niet aan uw welzijn.’

‘U hoeft zich niet te verontschuldigen.’

Ze keken elkaar even aan. Amelia wachtte op een nieuwe toenaderingspoging van zijn kant.

‘Laat me u beschermen,’ zei hij. ‘Ik zal niet toelaten dat iemand u ooit nog kwaad doet.’

Die woorden ontroerden haar zo dat ze een seconde lang alles aan hem wilde opbiechten. Met zijn vingertoppen raakte hij haar litteken aan en aarzelend legde ze haar hand op de zijne. De afstand tussen hen verdween toen ze haar voorhoofd op zijn borst liet rusten. Op dat moment werd er op de deur geklopt en weken ze snel uiteen. Don Diego verscheen in de deuropening in de veronderstelling haar alleen aan te treffen. Hij bleef even staan, maar don Gabriel zei dat hij binnen mocht komen. Het viel Amelia opnieuw op dat er geen hiërarchie was tussen de twee, maar een ijzersterk broederschap. Ze vertrouwden elkaar blindelings.

‘Ik kwam señorita Castro uitnodigen om vanavond te blijven eten…’ zei Diego wat ongemakkelijk.

Don Gabriel wilde zeggen dat ze andere verplichtingen had, maar voordat hij zijn zin kon afmaken zei Amelia dat die verplichtingen konden wachten en dat ze graag mee wilde eten. Don Diego vertrok om het personeel op de hoogte te brengen en Gabriel bedankte haar dat ze nog wat langer bleef.

‘Dat is het minste wat ik kan doen,’ antwoordde ze.

‘Ik wil u absoluut niet in moeilijkheden brengen. Ik weet dat u…’

‘Ik vergezel u met plezier,’ onderbrak ze hem.

Het was een impulsieve beslissing, ingegeven door het herhaalde verzoek om haar aanwezigheid, of misschien omdat ze zich veilig voelde in de armen van don Gabriel, of omdat ze simpelweg weigerde bang te zijn. Gabriel verontschuldigde zich met een glimlach en liet haar alleen. Ze ging zitten en keek naar haar bevende handen. Hou je sterk, Amelia, dacht ze. Wat er ook gebeurt tijdens het diner, don Gabriel zal aan je zijde staan.

Diezelfde dag, 16 oktober 1721

Volgens Andrés Moguer was het besloten diner een groot succes. De opperkamerheer, die de bedienden kort op de hoogte kwam brengen, zei zelfs dat er bij het proeven van de gerechten een stilte was gevallen die alleen werd onderbroken door zuchten van verrukking.

Clara Belmonte was nu een jaar in dienst op Castamar en de voorbereidingen voor het jaarlijkse feest waren enkele dagen eerder begonnen. Het was een traditie die dankzij wijlen doña Alba van Montepardo, de geliefde vrouw van de hertog, elk jaar zowat de hele Madrileense adel naar het landgoed lokte. Twee dagen en nachten zou Castamar schitteren als nooit tevoren, want dit jaar had Clara genoeg tijd gehad om alles tot in de puntjes voor te bereiden.

Nadat ze haar moeder en zus in een brief had laten weten dat ze zich nu echt thuis begon te voelen in de keuken, was ze begonnen met de voorbereiding van het menu alsof ze een dans repeteerde. Ze had grondig nagedacht over de presentatie van de gerechten en in welke volgorde ze op tafel moesten komen. Net als het jaar daarvoor had ze de leiding over drie keukens, met dezelfde koks die haar vorige keer zo goed hadden bijgestaan. Ditmaal had de Franse kok Jean-Pierre de Champfleury, in tegenstelling tot vorig jaar, haar instructies zonder morren geaccepteerd. Blijkbaar was het hem ter ore gekomen dat Clara Belmonte een zeer goede kokkin was van wie iedereen iets kon leren. Voor de gelegenheid had Clara voor de koning en de koningin een kleine pastaschotel klaargemaakt met oregano, rundvlees, basilicum, tomaat, een scheutje witte wijn en een snufje suiker als tegenhanger van de zure smaken. Don Pedro Benoit en don Pedro Chatelain, de koks van het koninklijk paar, waren meegekomen om toezicht te houden en de gerechten voor te proeven. Die ochtend hadden ze haar allebei succes gewenst en goede raad gegeven, wat ze erg op prijs had gesteld. De hele dag had ze nauwelijks aan iets anders kunnen denken dan koken, hoewel ze haar gedachten af en toe liet afdwalen naar de plank in haar kamer die intussen een veertiendelige collectie culinaire werken bevatte die ze van de hertog had gekregen.

De verstandhouding tussen Clara en doña Úrsula, de huishoudster van Castamar, was nog even koud en afstandelijk als altijd, en vier dagen geleden hadden ze weer een van hun gebruikelijke meningsverschillen gehad. Clara had medelijden met don Melquíades, de butler van Castamar die al sinds januari in zijn kamer opgesloten zat, en was vastbesloten zijne excellentie te vragen zijn butler te vergeven voor zijn verraad tijdens de oorlog. Toen doña Úrsula dat hoorde, had ze de kokkin dringend verzocht zich er niet mee te bemoeien. Het was echter de reactie van don Diego die Clara had geschokt. Het verzoek was niet in goede aarde gevallen en zijne excellentie was briesend van woede vertrokken. Later had ze van haar vriendin Elisa begrepen dat haar tussenkomst ten gunste van don Melquíades slechts de laatste in een lange reeks was geweest. Veel bedienden hadden subtiel voor de vergeving van de butler gepleit door steeds als de hertog in de buurt was dubbelzinnigheden over het kwijtschelden van zonden te laten vallen. Daarom had de hertog aan de huishoudster laten weten dat hij er niets meer over wilde horen, alleen was die boodschap niet tot bij Clara geraakt. Ze had zich echter verplicht gevoeld om voor don Melquíades te blijven zorgen, aangezien hij al bijna negen maanden als een gevangene leefde.

Clara vermoedde dat wel meer bedienden hem van tijd tot tijd bezochten, maar alleen de tuinman Simón Casona en zij durfden het openlijk te doen, tegen de orders van de huishoudster in. Er was een hechte vriendschap ontstaan tussen Clara en de butler. Ze waren elkaar gaan vertrouwen en vertelden elkaar over hun leven. Don Melquíades had haar zelfs onthuld dat hij als jongeman verliefd was geweest op een meisje van adellijke afkomst, maar dat trouwen onmogelijk was omdat hij maar een eenvoudige bediende was en zij een goed huwelijk wilde volgens de wensen van haar vader. Het meisje was naar Galicië vertrokken en had Melquíades achtergelaten met een gebroken hart. Nog later had de butler Clara toevertrouwd dat hij doña Úrsula, toen ze pas op Castamar was komen werken, een aantrekkelijke vrouw met een goed hart had gevonden en dat hij had gehoopt een langdurige vriendschap met haar op te bouwen. Ze hadden samen gelachen om zijn naïviteit.

Hun vertrouwelijke gesprekken hadden Clara er uiteindelijk toe gebracht voor hem te bemiddelen bij don Diego, en na de uitbarsting van de hertog was ze zo van streek geweest dat ze zich nauwelijks kon concentreren. De maanden ervoor had ze zich nog zo opgewekt gevoeld, en vaak was ze ’s morgens vroeg opgestaan om haar kookboeken door te bladeren en de hertog een plezier te doen door een nieuw recept uit te proberen. Ze werd niet alleen blij van de boeken, maar ook van de briefjes die er steeds in verstopt zaten. Hun briefwisseling had een verandering in haar teweeggebracht. Ze voelde een diepere band met de hertog dan met welke bediende dan ook, want ze had de man achter de titel steeds beter leren kennen. Bovendien leek ze er sterker door geworden en had ze genoeg kracht gevonden om haar angst voor open ruimtes te trotseren, zoals ze hem in een van haar briefjes had toevertrouwd.

Mijn beste excellentie,

Ik heb van señor Moguer begrepen dat de lamsbout en de zoete gebakjes erg naar uw zin waren, want hij heeft me uw complimenten met de nodige nauwkeurigheid overgebracht. Hoewel ik soms bang ben dat ik u op een gegeven moment niet langer zo kan behagen als nu, doet het me plezier dat u van de gerechten geniet. Overigens heeft uw vriendelijkheid me geïnspireerd om over mijn angst voor open ruimtes heen te komen.

Het antwoord van don Diego volgde spoedig in zijn verzorgde, sierlijke handschrift.

… uw houding getuigt van een sterk karakter en een vastberaden geest, señorita Belmonte. Ga zo door en u zult uw angsten sneller overwinnen dan u denkt. Ik vrees dat de bestelling deze week niet op tijd zal arriveren, maar ik hoop u het boek binnenkort te kunnen geven.

Clara had uiteindelijk meer dan acht dagen op het nieuwe exemplaar gewacht: een receptenboek getiteld Le nouveau cuisiner dat in 1656 was uitgegeven door de kok Pierre de Lune. Na verloop van tijd wisselden ze meer brieven dan boeken uit en de correspondentie ging over veel meer dan boeken. Clara wachtte vaak in spanning af tot de hertog een nieuw briefje voor haar had. Een van de briefjes maakte haar zowel angstig als vrolijk.

Het was zonder twijfel een goede beslissing om u deze boeken cadeau te doen, want ik geniet van elke maaltijd die u mij voorschotelt. En ik geniet er nog veel meer van in de wetenschap dat u ze met zo veel liefde voor mij bereidt.

Twee regels verder had hij eraan toegevoegd:

Daarom voel ik, telkens als ik uw gerechten proef, een oprechte genegenheid voor u.

Haar hart was sneller gaan kloppen bij die woorden. Ze wist niet waar dit geheim toe zou leiden, of het slechts een onschuldige briefwisseling was tussen een kokkin en een hertog of dat ze met een gebroken hart en een verwoeste carrière zou moeten vertrekken. Ze was zo bang geweest dat ze hem vier dagen niet durfde te schrijven. Maar keer op keer was de hertog naar de wijnkelder gegaan op zoek naar haar briefje, en uiteindelijk had ze toch besloten kort te antwoorden.

Excellentie, ik moet u bedanken, want de laatste maanden ben ik gelukkiger dan ik sinds de dood van mijn vader ben geweest, en…

Ze had nog een zin toegevoegd en weer geschrapt en ze moest wel vier keer opnieuw beginnen.

… en uw genegenheid jegens mij, uw toewijding en uw vriendelijkheid hebben mijn achting voor u elke dag doen stijgen.

Daarom was ze zo geschrokken van zijn boze reactie toen ze over don Melquíades was begonnen. Al de volgende dag had ze een audientie bij hem gevraagd en was ze, zonder dat doña Úrsula het had gemerkt, naar de salon gegaan om haar excuses aan te bieden voor haar eerdere brutaliteit.

‘Voor u iets zegt, neem dit alstublieft aan,’ had hij glimlachend gezegd terwijl hij haar een nieuw boek gaf. ‘Ik wilde u dit exemplaar graag persoonlijk overhandigen.’

Ze was rood aangelopen en na een kleine buiging had ze het aangenomen. Hun vingers hadden elkaar even geraakt. Hij had het boek nog wat langer vastgehouden en Clara had gewenst dat hij niet zou loslaten en dat het moment oneindig lang zou duren.

‘Ik kan alleen maar hopen dat dit gebaar uw beeld over mijn norse karakter enigszins bijstelt,’ had hij vriendelijk gezegd toen hij het boek losliet.

Ze had onmiddellijk begrepen waar hij op doelde. ‘Excellentie, met het risico mij te mengen in zaken die mij niet aangaan, wil ik me verontschuldigen voor mijn directheid en brutaliteit van gisteren…’

Zijn heldere ogen waren op haar blijven rusten en hij had haar excuses weggelachen. ‘Señorita Belmonte, u bent ongelooflijk. Señor Elquiza mag blij zijn dat u hem zo vurig verdedigt. Ik ben degene die zich moet verontschuldigen.’

Ze was nog heviger gaan blozen. ‘Ik wilde u alleen verzoeken het juiste te doen, en ik hoop dat het niets afdoet aan uw achting voor mij. Natuurlijk zal ik geen oordeel over u vellen als u uiteindelijk beslist dat don Melquíades uw gratie niet verdient,’ had ze gezegd.

Hij had geknikt en kon een vrolijke glimlach niet onderdrukken. ‘Ondanks mijn teleurstelling in don Melquíades heb ik nooit gewild dat hij Castamar zou verlaten. Ik heb de tijd genomen om de wonden te laten helen. Het is nooit mijn bedoeling geweest hem weg te sturen of te verbannen, en dat zal ik nu zeker niet doen. Ik beloof dat de situatie voor het einde van de week is opgelost.’

Overweldigd door zijn beminnelijke houding had ze hem nogmaals bedankt en afscheid genomen. En de volgende twee dagen had ze, vervuld van de herinneringen aan hun gesprek, opgewekt het beste feestmaal op Castamar ooit voorbereid. Nu het diner was opgediend en ze begreep dat iedereen tevreden was, kon ze opgelucht ademhalen. Ze was de ongeëvenaarde hoofdkokkin van Castamar, en als de hertog al tevreden was met het diner, zou hij ongetwijfeld nog trotser zijn als hij zag wat ze voor het feest had voorzien.

2

Diezelfde dag, 16 oktober 1721

De afgelopen maanden was Gabriel de gangen van de markies don Enrique blijven nagaan omdat hij vermoedde dat er achter zijn goede manieren duistere bedoelingen schuilgingen. Hij was er niet in geslaagd bewijs te verzamelen, behalve dat Enriques handlanger regelmatig geheime ontmoetingen had met ongure types in El Zaguán, een bordeel in Lavapiés. Gabriel had erop gestaan het hoerenhuis te bezoeken, maar zijn broer Diego had het verboden. Het was te gevaarlijk. Hij had wel toegelaten dat zijn moeder de markies opnieuw uitnodigde, ten eerste om geen ruzie met haar te krijgen en ten tweede omdat hij die sluwe vos in de buurt wilde hebben.

Don Enrique was een paar dagen geleden op Castamar aangekomen. Het eerste wat hij zei na de uitwisseling van beleefdheden was dat het voor iedereen beter zou zijn als señorita Amelia niet aan tafel zou zitten tijdens het diner, zodat niemand naar haar mismaakte gezicht hoefde te kijken en zij zich niet ongemakkelijk hoefde te voelen. Diego wist dat Gabriel een diepe genegenheid voor haar had ontwikkeld en dat hij de markies deze opmerking erg kwalijk nam. Hij maakte don Enrique duidelijk dat señorita Amelia ook te gast was en dat als hij haar gezicht niet kon aanzien, hij zelf maar weg moest blijven. De markies antwoordde gluiperig dat hij alleen aan haar welzijn dacht.

Amelia zat naast Gabriel tijdens het diner. Diego heette iedereen welkom: zijn moeder, die zoals gebruikelijk bij aankomst haar hoed was verloren, waardoor haar bediende de trap af moest rennen om hem te redden; don Enrique, die hij niet meer had gezien sinds het vorige feest; señorita Amelia, die steeds probeerde Enriques blik te mijden; Francisco Marlango, die in het gezelschap was van hun goede vriendin Leonor van Bazán, en tot slot Alfredo van Carrión, die zoals altijd niemand had meegebracht. Dit jaar ontbraken de barones van Belizón en doña Sol Montijos, de markiezin van Villamar, en haar rijke echtgenoot, die eerder dat jaar was omgekomen bij een tragisch ongeluk met zijn koets.

Na het welkomstwoord van Diego stond Francisco op om het woord te nemen. ‘Beste vrienden, ik moet toegeven dat ik niet naar Castamar ben gekomen voor het feest, maar voor het heerlijke eten van de kokkin dat u zich allen vast nog goed herinnert. Als haar schoonheid ook maar in de buurt komt van haar kookkunsten, zou de koning haar een titel moeten geven.’

Iedereen lachte om deze tussenkomst en Francisco nam weer plaats op zijn stoel.

‘Is ze een mooie vrouw, Diego?’ vroeg Alfredo.

‘O ja, ze is erg mooi,’ antwoordde de hertog. ‘Maar dat is slechts een van haar vele kwaliteiten.’

‘Het is uiterst merkwaardig dat er zo’n vrouw bestaat in de lagere klasse van de samenleving,’ zei Alfredo.

‘Daar hebben we het al over gehad, herinnert u zich dat nog? Uw kokkin is beeldschoon én slim, een zeer vreemde combinatie,’ richtte don Enrique zich neerbuigend tot de hertog.

Diego vond het geen prettig gespreksonderwerp en gaf het bevel het eten op te dienen zodat het diner kon beginnen. ‘Het zou natuurlijk zomaar kunnen dat ik heb gelogen en de mooie kokkin een dikke kok met enorme handen blijkt te zijn,’ grapte hij terwijl hij een ijzige blik op de markies wierp. ‘Laten we maar eens beginnen. Wat hebben we toch geluk met het weer, vinden jullie niet?’

Don Enrique, die deed alsof hij niet begreep dat hij van onderwerp moest veranderen, glimlachte toen hij Diego’s moeder hoorde uitleggen dat de jonge vrouw, als ze van adel was, een perfecte echtgenote zou zijn, afgezien van haar vreemde keuze om in een keuken te werken. Diego keek smekend naar Francisco in de hoop dat hij het gespreksonderwerp zou veranderen.

‘Lieve doña Mercedes, naar mijn mening, en ik weet toevallig het een en ander over vrouwen,’ zei zijn vriend speels, wat gelach uitlokte bij de rest van het gezelschap, ‘zijn ze onder hun kleren allemaal hetzelfde.’

‘U bent een echte libertijn,’ zei doña Mercedes zogenaamd verontwaardigd. ‘Gedraag u toch, Francisco.’

De mannen grinnikten en de dames verfoeiden zijn opmerking. Don Enrique verdedigde de eer van de dames door te zeggen dat de adelstand wel degelijk iets betekende. Toen hij vervolgens de schoonheid van señorita Belmonte weer ter sprake bracht en beweerde dat die vast niet in de buurt kwam van die van een mooi geboren aristocrate, begon Diego boos te worden. ‘Denkt u daar anders over, don Diego?’ richtte don Enrique zich vervolgens rechtstreeks tot hem.

Diego keek hem met samengeknepen lippen aan. De markies hield zijn blik vast alsof hij wilde zeggen dat hij niet bang was en Diego glimlachte om duidelijk te maken dat hij dat beter wel kon zijn als hij zo doorging. Terwijl de soep werd opgediend, hield hij zich stil en koos zorgvuldig zijn woorden om niet van partijdigheid te worden beschuldigd. ‘Ik ben het niet met u eens, markies. Adeldom biedt ongetwijfeld bepaalde voordelen, maar een titel zegt niets over schoonheid,’ zei hij uiteindelijk.

‘Wat reageert u fel, mijn beste Diego,’ zei don Enrique terwijl hij zijn glas rosolí hief. ‘Als u zulke gedachten hardop uitspreekt aan het hof, verdenken ze u er nog van een revolutionair te zijn.’

‘Het spijt me als mijn manier van uitdrukken u niet bevalt.’

De markies lachte het onderwerp weg. Alfredo was zijn gebazel beu en daagde hem met een gevaarlijke glimlach uit. ‘Markies, misschien moeten we dit oplossen met een weddenschap. Als u het avondmaal werkelijk zo voortreffelijk vindt, laten we de kokkin komen om haar schoonheid te aanschouwen en dan zult u zien dat ze eveneens beschaafd en verfijnd is. Dan zal u niet anders kunnen dan publiekelijk uw onwetendheid over dit onderwerp toe te geven.’

Diego luisterde naar zijn vriend en hoopte vurig dat de markies zijn woorden zou moeten terugnemen. Clara Belmonte was een prachtige dame. Ze was wel degelijk beschaafd en verfijnd, had een onbetwistbare gave voor koken en er bestond geen enkele twijfel over haar goede karakter, maar er werd hier een gevaarlijk spel gespeeld. Hij wilde ingrijpen, maar kreeg de kans niet omdat don Enrique de uitdaging al had aangenomen.

Diego keek geërgerd naar Alfredo, die geen aandacht schonk aan de hele zaak.

‘En als het niet zo is, dan zal de kokkin bij mij in dienst komen,’ zei de markies plotseling stellig.

Op dat moment werd het meer dan een simpele weddenschap. Don Enrique keek hem met samengeknepen ogen aan. Diego begreep nog altijd niet waarom de markies hem voortdurend uitdaagde, maar hij was er rotsvast van overtuigd dat zijn kokkin, met haar welgemanierdheid en ijver, deze verwaande kwast wel een toontje lager zou laten zingen. ‘Akkoord,’ besloot hij.

Nadat ze hadden genoten van de soep, een overheerlijke bouillon van gevogelte gegarneerd met een gekookt ei, geroosterd tarwebrood en dunne plakjes gebakken lever, bedacht hij dat de markies verplicht zou zijn de uitstekende kookkunsten van señorita Belmonte te erkennen, aangezien iedereen in de zaal al twintig minuten in stilte van het eten had gesmuld. De meeste gerechten van de tweede gang waren versierd met eetbare bloemen, gesuikerd eigeel en geraspte chocolade of bestrooid met kaneel. Er volgden gevulde eieren en courgettes, gegrilde biefstuk, stoofpot, gehaktballetjes, vlees met gesuikerde kweeperen en gebraad. Toen het tijd was voor de desserts, regende het complimenten over de gebakjes, de rijstpudding, de honingkoekjes en de bramentaart, een van señorita Clara’s specialiteiten. Iedereen was lovend en allemaal wilden ze hun loftuitingen overbrengen aan de kokkin. Diego was ontzettend trots op haar. Niemand zou ook maar één onaardige opmerking kunnen maken zonder zichzelf voor gek te zetten.

‘Diego, ik geloof dat dit het moment is om de kokkin persoonlijk te feliciteren. Laat haar maar komen,’ stelde Alfredo voor.

‘Als u mij wilt excuseren, dan ga ik haar zelf halen,’ antwoordde hij terwijl zijn moeder en de andere gasten verbijsterd toekeken.

Hij daalde af naar de keuken, maar in plaats van de hoofdingang nam hij de gang die de keuken verbond met de wijnkelder en de voorraadkamer. Als een ongenode gast wierp hij voorzichtig een blik naar binnen op zoek naar señorita Belmonte. Het duurde even voor hij tussen alle bedrijvigheid haar kleine gestalte in het oog kreeg. Hij glimlachte toen hij haar als een dirigent aanwijzingen zag geven en voelde een diepe vreugde bij het idee dat hij zo stiekem de wereld van Clara Belmonte was binnengeslopen.

Hij was gefascineerd door haar bewegingen; ze leek wel een elfje dat tussen de potten en pannen danste. Wat was ze een kwetsbaar maar moedig schepsel. Ze had zo veel tegenslagen in haar leven gehad dat ze nu een panische angst voelde voor open ruimtes. Hij had haar weleens gezien vanachter het raam op de eerste verdieping, vastbesloten haar aandoening het hoofd te bieden door zich op de binnenplaats te begeven. Volgens señor Casona was er enige vooruitgang en binnenkort zou ze in staat zijn enkele stappen buiten te zetten en zelfs even te rusten bij de deur. Diego was in gedachten verzonken toen doña Úrsula plotseling door de andere deur de keuken binnenkwam. ‘Ik kom controleren of alles hier op tijd klaar is,’ hoorde hij haar zeggen. ‘U bent vast niet vergeten dat de andere gasten over enkele minuten arriveren voor het feest.’

‘Ik denk dat dat wel even kan wachten, señora Berenguer,’ onderbrak Diego haar. Iedereen draaide zich om en begroette hem beleefd. ‘Mijn gasten hebben ontzettend genoten van de maaltijd en willen u graag ontmoeten, señorita Belmonte. Zou u zo vriendelijk willen zijn mij te volgen?’

Clara veegde haar handen schoon en knikte. Terwijl ze de eetzaal naderden, dacht Diego opnieuw aan de weddenschap met don Enrique. Hij zei er niets over tegen zijn kokkin omdat hij wilde dat ze zo snel mogelijk de felicitaties in ontvangst zou nemen en meteen weer zou vertrekken. Dat zou genoeg moeten zijn om die vreselijke markies in diskrediet te brengen. De bedienden hielden de deur voor hen open en ze gingen de eetzaal binnen. Señor Moguer, de opperkamerheer, stond kaarsrecht achter in de zaal en het viel Diego op dat hij señorita Belmonte subtiel groette. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, stelde de hertog haar ijverig aan alle gasten voor. Ze begroette hen uiterst beleefd en Francisco stond op om haar met een welgemeend applaus te onthalen. Alfredo volgde zijn voorbeeld en feliciteerde haar op dezelfde manier. Enigszins beschaamd maakte ze opnieuw een buiging en hield haar blik naar beneden gericht. ‘Het is me een grote eer,’ zei ze met rode wangen van verlegenheid.

Francisco wuifde haar woorden weg met zijn natuurlijke charme. ‘De eer is geheel aan ons om van elk gerecht te mogen genieten.’

Clara bedankte alle aanwezigen met benijdenswaardig fatsoen. Tijdens het applaus voelde Diego zich trots op haar en haar talent. Na enkele ogenblikken gaf hij een van de bedienden opdracht haar terug naar de keuken te begeleiden. Net toen ze beleefd afscheid nam van iedereen, voelde hij de indringende blik van don Enrique op hem gericht. ‘Het is zeker een gracieuze verschijning, don Diego. Maar voordat ze gaat, wil ik haar graag van dichtbij bewonderen, om er zeker van te zijn dat ze niet, zoals u beweerde, een vermomde dikke kok met grote handen is,’ zei hij.

Señorita Belmonte keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. Diego probeerde zijn zenuwen in bedwang te houden en wierp de markies een waarschuwende blik toe. Don Enrique stond op en zwaaide opzichtig met zijn wandelstok terwijl hij op de kokkin afliep. Diego verstijfde en zwoer bij zichzelf dat als don Enrique haar voor schut zou zetten, hij hem eigenhandig een kopje kleiner zou maken.

‘Haar schoonheid is onmiskenbaar, don Enrique,’ antwoordde don Alfredo.

Diego merkte dat Clara het spoor compleet bijster was en hij besefte dat de weddenschap een grote vergissing was geweest. Hij wendde zijn blik af en zag dat señor Moguer haar duidelijk maakte dat ze de eetzaal zo snel mogelijk moest verlaten. Ze knikte zonder het helemaal te begrijpen.

‘Ik vrees dat u heeft verloren, markies,’ oordeelde doña Leonor met een glimlach terwijl ze haar glas hief.

Op dat moment begreep Clara dat ze deel uitmaakte van een weddenschap. Diego kon zich wel voor zijn kop slaan. Hij had gedacht dat de markies zijn verlies zou nemen als hij zag dat ze echt zo mooi was als Diego had beschreven. De opmerkingen van don Enrique hadden hem zo kwaad gemaakt dat hij niets liever had gewild dan hem op een nederlaag te trakteren en hij verweet zichzelf dat hij zijn ware bedoelingen over het hoofd had gezien. Op een of andere manier had de schrandere markies door dat hij een oogje op Clara had en wilde hij hem in het nauw drijven.

Diego besefte dat señorita Belmonte zich tegenover dit onverbiddelijke publiek een object voelde en geen mens. Ze was zich niet bewust van de spanningen tussen hem en don Enrique en moest gedacht hebben dat het een vriend van hem was die gewoon wat plezier maakte ten koste van haar.

‘Ziet u, beste kokkin,’ zei de markies op spottende toon, ‘de hertog gelooft dat een vrouw ongeacht haar afkomst deugdzaam en verheven kan zijn, terwijl ik denk dat een edelvrouw boven andere vrouwen uitstijgt, omdat een adellijke afkomst een onmisbaar versterkend element is dat de vrouwelijke deugden op de meest verfijnde en uitmuntende wijze naar voren brengt. Wat vindt u?’

‘Denk goed na over uw antwoord, señorita Belmonte,’ zei Alfredo, die al uitkeek naar de nederlaag van de markies. ‘Als de hertog de weddenschap verliest, komt u in dienst bij don Enrique en moet u Castamar verlaten.’

Diego voelde woede opkomen en wilde don Enrique ter plekke uitdagen, maar hij wist dat hij daarmee zijn interesse in señorita Belmonte zou prijsgeven. Het zou don Enrique op een zwakke plek wijzen en als hij werkelijk hun heimelijke vijand was, zou hij Clara in zijn web kunnen vangen zoals hij met señorita Castro had gedaan.

Hij kon zien dat Clara zich machteloos voelde en dat het haar stoorde dat haar uiterlijk en intellect werden beoordeeld. Gespannen keek hij naar zijn broer, in de hoop dat die een einde kon maken aan deze schertsvertoning. Gabriel begreep de hint en wilde al opstaan om in te grijpen, toen señorita Belmonte plotseling het woord nam. ‘Aangezien uwe excellenties mijn mening vragen, geef ik die graag.’

Diego keek haar bewonderend aan. Ze stond dapper tegenover don Enrique en hield zijn blik vast alsof ze zijn gelijke was. Hij was trots op haar moedige houding.

‘Ik geloof dat adeldom geen enkele man of vrouw verhevener of gedistingeerder maakt,’ ging ze verder.

Don Enrique liep om haar heen. Diego schoof onrustig heen en weer in zijn stoel en probeerde te doen alsof er niets aan de hand was. Hij zag Clara verkrampen en het leek alsof de markies met zijn wandelstok haar billen aanraakte, maar hij kon het niet goed zien. Hij zwoer in stilte dat hij Enriques rug zou breken als zou blijken dat er ook maar de minste aanwijzing was dat er een ongepaste handeling had plaatsgevonden. Señorita Belmonte zei echter niets, en hoewel ze er heel ongemakkelijk uitzag, greep Diego niet in.

‘En welk bewijs heb je daarvoor, kokkin?’ vroeg de markies hooghartig.

‘Welk ander bewijs heeft uwe excellentie nodig dan het feit dat de meeste mensen die betekenisvolle bijdragen hebben geleverd aan wetenschap, muziek of kunst niet van adellijke afkomst waren?’

Haar antwoord deed het gelach verstommen. ‘Niet zo brutaal, kind,’ zei doña Mercedes.

Enrique voelde zich duidelijk aangevallen door het antwoord van señorita Belmonte. ‘U drukt zich buitengewoon zorgvuldig en vlot uit voor een eenvoudige kokkin,’ zei hij in een poging haar te beledigen.

Clara hield zijn blik vast en beantwoordde zijn opmerking met een onberispelijke buiging. ‘Was de weddenschap niet juist bedoeld om dat te bewijzen?’

Alfredo applaudisseerde en Francisco proostte op haar laatste opmerking. Don Enrique keek alsof hij haar iets wilde aandoen, maar herpakte zich meteen. ‘Ik heb blijkbaar geen verstand van vrouwenzaken,’ zei hij tegen de andere gasten.

‘Neem uw woorden dan terug,’ gebood Diego hem.

De markies bleef even stokstijf staan, maar hervond zijn kalmte en verborg zijn ergernis achter een glimlach. ‘Ik neem mijn woorden terug, excellentie.’

Iedereen applaudisseerde vrolijk. De markies en Diego wisselden een blik en wisten dat ze beiden schade hadden geleden en troepen hadden verloren in deze strijd. Clara vertrok en Diego besefte dat het grootste verlies voor hem nog moest komen. Hij verontschuldigde zich bij zijn gasten en ging achter haar aan om zijn excuses aan te bieden. Hij zag haar door de gangen verdwijnen, alsof ze zo snel mogelijk terug wilde naar de veiligheid van de keuken. Hij riep tot twee keer toe haar naam om haar tegen te houden. ‘Señorita Belmonte, ik moet me verontschuldigen. Ik wilde niet…’

‘Excellentie, nog nooit in mijn leven ben ik zo vernederd geweest als vanavond,’ zei ze met ogen die gloeiden van ingehouden woede.

‘Señorita, het was een onvergeeflijke vergissing en het spijt me vreselijk…’

‘Laat maar,’ zei ze met stemverheffing. ‘U bent mijn heer, maar u bezit mij niet. Ik ben geen trofee die gewonnen kan worden met een weddenschap, excellentie. Elke fatsoenlijke heer zou dat toch moeten begrijpen.’

Haar woorden raakten hem, want hij was wel degelijk een fatsoenlijke heer. Een beetje onhandig misschien, maar wel fatsoenlijk. ‘Señorita Belmonte, nu gaat u toch een beetje te ver,’ zei hij met opeengeklemde kaken. ‘Ik ben een fatsoenlijke heer…’

‘Nee!’ onderbrak ze hem bruusk. ‘Ik mag dan slechts een kokkin zijn en u, excellentie, heeft alle macht in handen, maar ik sta niet toe dat…’

‘Zwijg!’ riep hij, niet langer in staat zich te beheersen. ‘Ik ben uw heer en de hertog van Castamar en ik beveel u te zwijgen. Ik probeer mijn excuses aan te bieden.’

‘Wel, deze eenvoudige kokkin accepteert uw excuses niet, excellentie. Ik wil vertrekken uit dit huis,’ zei ze woedend.

‘Nee! Ik wil niet dat u weggaat,’ antwoordde hij stellig.

‘Moet ik dan zoals señor Melquíades als een gevangene op Castamar blijven?’

‘Natuurlijk niet!’ riep hij haar toe.

Er viel een stilte en Clara droogde haar tranen. Diego trok zijn mantel recht en wist zich geen houding te geven. Hij had zo veel tegenstrijdige gevoelens dat hij niet wist of hij haar moest kussen of haar naar de keuken moest laten gaan. Hij probeerde de controle terug te krijgen, maar voelde die steeds verder wegglippen. Toen verscheen Alfredo in de deuropening met de mededeling dat de koninklijke koets was gearriveerd.

Clara had zich onmiddellijk omgedraaid om te voorkomen dat Alfredo haar tranen zag en Diego schermde haar af met zijn lichaam. Hij wachtte tot Alfredo weg was en draaide zich opnieuw naar haar toe. Ze smeekte hem terug te mogen keren naar de keuken. Hij wilde haar omhelzen, tegen haar zeggen dat hij zich had vergist en dom was geweest, dat hij zich had laten meeslepen door zijn trots, toen hij plotseling de stem van zijn moeder hoorde die de komst van de koning aankondigde. ‘U kunt gaan, señorita Belmonte,’ zei hij inschikkelijk.

Ze liep weg en hij bleef haar als een volslagen idioot nakijken. Hij had don Enrique de hele situatie naar zijn hand laten zetten, en dat in zijn eigen huis. Stommeling, berispte hij zichzelf. Hij zuchtte en bedacht dat hij Clara wat tijd moest geven om tot bedaren te komen. Vervolgens draaide hij zich om en liep naar de hoofdingang om de koninklijke hoogheden te begroeten. Toen hij de feestzaal passeerde, ving hij de geuren op van het banket en viel hem plotseling iets in. Hij bleef roerloos staan omdat hij besefte dat deze gedachte uit het diepst van zijn wezen was ontsproten. Hij ademde de heerlijke geuren nogmaals in en vervolgde zijn weg, in het volle besef dat hij stapelverliefd was op Clara Belmonte.