TERUGKEER NAAR HET BLOEMENEILAND

Tabea Bach

Terugkeer
naar het
bloemeneiland

Het bloemeneiland 3

Uit het Duits vertaald door Hilke Makkink

Terugkeer naar het bloemeneiland is deel 3 van de serie Het bloemeneiland

Oorspronkelijke titel Heimkehr auf die Kamelieninsel

© 2019 Bastei Lübbe AG, Keulen

© 2024 Nederlandse vertaling Hilke Makkink / Oceaan

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp bij Barbara

Omslagbeelden © Drunaa / Trevillion Images

Foto auteur © Claudia Toman

NUR 302

ISBN 9789046830178

ISBN 9789046830185 (audiobook)

www.oceaanboeken.nl

Oceaan maakt deel uit van Park Uitgevers

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2023, met ISBN 978 90 468 3016 1

1

Het telefoontje

Even hing er een verwachtingsvolle stilte. Toen vulde een ritmisch geklop de behandelkamer, gedempt, alsof het uit de diepte van de zee kwam.

‘Is dat…’ Sylvia’s keel leek plotseling uitgedroogd.

‘Ja, dat is de hartslag van uw kindje,’ beantwoordde de gynaecoloog haar onuitgesproken vraag. Maëls hand omsloot liefdevol die van Sylvia.

‘Ons meisje,’ fluisterde hij.

‘U wilde toch niet weten of het een jongetje of een meisje is?’ vroeg de gynaecoloog met een fijn glimlachje. Ze wendde zich weer tot Sylvia. ‘In elk geval is alles helemaal in orde, madame Riwall. Ook de ligging van het kindje. Over een week of vier is het zover.’ Ze wierp een blik op Sylvia’s patiëntendossier. ‘Tiens,’ zei ze glimlachend. ‘Bent u jarig vandaag? Van harte gefeliciteerd!’

Tijdens de rit terug pakte Maël telkens als het verkeer het even toeliet Sylvia’s hand weer. Ze zeiden niet veel, maar dat was ook nergens voor nodig, allebei waren ze van top tot teen vervuld van geluk. Als ze eraan dacht hoe turbulent het afgelopen jaar geweest was en hoelang het geduurd had voordat ze eindelijk zwanger geworden was, kon ze het nog steeds amper geloven. Hoewel ze al eind dertig was, was de zwangerschap tot nu toe probleemloos verlopen en ondanks haar behoorlijke buikomvang voelde ze zich nog steeds fit genoeg voor het werk in de eilandkwekerij.

Hoe dichter ze bij de kust kwamen, hoe helderder de kleuren werden. Het was half april, een heerlijke voorjaarsdag, de lucht sprankelend als champagne en de hemel zo stralend blauw, dat het leek alsof een reusachtige saffier zich over het Bretonse landschap en de zee welfde. In de verte glinsterden de granietrotsen van het camelia-eiland als oud zilver in de middagzon.

‘De rest van de dag nemen we vrij, oké?’ stelde Maël voor. Zijn groenblauwe ogen fonkelden, toen hij naar haar grijnsde. ‘Of was je van plan om vandaag nog aan het werk te gaan?’

Ze moest lachen. ‘Ga je me nou vertellen dat je je camelia’s in de steek laat? Moet je niet meer naar het lab?’

‘Nee, mijn vrouw is jarig! Haar laatste verjaardag zonder kind.’

‘En Noah dan?’ vroeg ze vrolijk. ‘Telt die soms niet? Jammer dat hij morgen pas kan komen,’ voegde ze er spijtig aan toe. Maël wierp haar een liefdevolle blik toe. Noah was zijn zoon uit een eerdere relatie. Het was net een jaar geleden dat Chloé vanuit het niets met het jongetje op het camelia-eiland verschenen was. Dat was niet alleen voor Sylvia een schok geweest, maar vooral ook voor Maël, die tot dan toe niets van het bestaan van zijn zoon geweten had. Acht jaar eerder had deze vrouw bijna zijn hart gebroken, toen ze van de ene op de andere dag zomaar uit zijn leven verdwenen was. Wat hij destijds als de grote liefde gezien had, bleek voor Chloé niet meer dan een vakantieflirt geweest te zijn.

Dat de jonge Parisienne van rijke afkomst zwanger geweest was van hem, had ze verzwegen voor Maël. Of Chloé echt gedacht had, zoals ze beweerde, dat haar toenmalige verloofde Alain Noahs vader was, of dat ze hem bewust met het kind opgezadeld had, zou waarschijnlijk voor altijd haar geheim blijven. Pas jaren later, toen verdere kinderen uitbleven, had Alain Dufèvre te horen gekregen dat hij onvruchtbaar was en dus onmogelijk Noahs vader kon zijn. Diep gekwetst had hij zich niet alleen van Chloé laten scheiden, maar zich ook gedistantieerd van het jongetje, dat hij al die jaren als zijn zoon gezien had. Iets wat voor de destijds zevenjarige natuurlijk vreselijk geweest was.

Inmiddels waren de gemoederen wat tot bedaren gekomen. Chloé had weliswaar nog geprobeerd om Maël weer terug te winnen, maar ze had moeten inzien dat dat uitzichtloos was, aangezien hij met heel zijn hart van Sylvia hield. Noah bezocht op eigen wens een kostschool in Engeland, waar zijn moeder nu woonde. Zijn vakanties bracht hij door bij Maël en Sylvia en de voorjaarsvakantie stond nu voor de deur.

‘Misschien hadden we een feestje moeten organiseren,’ zei Maël, terwijl hij haar een korte, vragende blik toewierp. ‘Had je dat leuk gevonden?’

‘Een feestje?’ vroeg Sylvia verrast. ‘Met wie dan? Iedereen zit immers zo ver weg. Zelfs Vero heeft geen tijd.’

Ja, een beetje teleurgesteld was ze wel. Niet dat het nou per se een heel groot feest moest zijn, dacht ze. Maar ze had deze dag toch best graag willen vieren met iedereen die haar lief en dierbaar was. Dat zou ze leuk gevonden hebben, vooral omdat haar verjaardag vorig jaar, door alle commotie rondom Noahs komst, volledig ondergesneeuwd was. Maar goed, het was nu eenmaal niet anders. Iedereen had zijn eigen leven.

En tot haar grote spijt had haar beste vriendin Solenn, de eigenlijke eigenaar van de Jardin aux Camélias, die ooit samen met Sylvia’s tante Lucie de kwekerij opgebouwd had, een half jaar geleden het eiland verlaten. Wat niemand voor mogelijk gehouden had, was gebeurd: na Lucies dood was Solenn plotseling toch nog een keer verliefd geworden. Samen met haar nieuwe partner Aaltje woonde ze nu in Nederland. Wel had ze Sylvia beloofd dat ze voor de geboorte van haar kindje zou komen en dan meteen een paar weken zou blijven. Maar vandaag, op haar verjaardag, had ze geen tijd…

Ze hadden de oprit naar de smalle dam bereikt, die het cameliaeiland verbond met het vasteland. Het stoplicht stond op rood en tot haar blijdschap zag Sylvia dat enkele auto’s hun tegemoetkwamen. Bezoekers, die de ochtend gebruikt hadden voor een bezoekje aan de Jardin aux Camélias en hopelijk flink ingekocht hadden in de eilandkwekerij of de winkel van het bezoekerscentrum. De laatste auto verliet de dam en het stoplicht sprong op groen.

Hoewel het al vloed begon te worden, was de weg nog wel begaanbaar. Over een klein uurtje zouden de eerste golven over de dam heen slaan en zou het eiland tot aan de avond alleen nog per boot bereikbaar zijn.

‘Pierrick, zoals altijd aan het werk.’ Maël wees op een oude baggerboot naast de dam. ‘Elk jaar weer min of meer dezelfde plek, waar het fundament verzwakt is door de winterstormen. Hopelijk valt het deze keer mee.’

De dam was het overblijfsel van een landtong, waarmee het eiland lang geleden met het vasteland verbonden geweest was. De getijden hadden er in de loop van de eeuwen zo aan geknaagd, dat uiteindelijk alleen deze smalle weg nog overgebleven was. Pierrick, die al op het eiland gewoond had toen dat nog in bezit van een vissersfamilie geweest was, herstelde de dam elk voorjaar opnieuw. Zonder zijn buitengewone kennis van de stromingen was de verbinding met het vasteland waarschijnlijk allang ten prooi gevallen aan de Atlantische Oceaan.

‘Wie is die jonge knul bij Pierrick?’ vroeg Sylvia, toen ze de baggerboot passeerden.

‘Dat is Tristan, de jongste zoon van Brioc. Hij is net klaar met zijn militaire dienst. Zijn vader wil graag dat hij in de haven komt werken, maar daarvoor moeten de autoriteiten eerst een nieuwe functie goedkeuren. Tot die tijd helpt hij Pierrick.’

‘Zo te zien zijn ze klaar.’ Sylvia zag tot haar verbazing in de achteruitkijkspiegel hoe de baggerboot de scheppen weer aan boord haalde en koers zette naar het eiland. ‘Waarom brengt hij dat bakbeest niet terug naar de wal, zoals altijd?’

‘Geen idee.’ Maël wierp haar een steelse blik toe.

Aan weerszijden van de rijbaan sloegen de golven tegen de dam en Sylvia was nog even gefascineerd door deze spannende toegangsweg dwars door de zee als tijdens de eerste keer dat ze eroverheen reed. Ze waren nu halverwege en de details van het eiland werden steeds duidelijker herkenbaar.

Aan de zijkant van de dam bevond zich een natuurlijke haven, waarin de boten van het eiland aangemeerd lagen en waar de watertaxi, die bij vloed tussen het vasteland en het eiland voer, kon aanleggen. Een steile, in de rotsen uitgehouwen trap leidde naar de hoger gelegen parkeerplaats voor het grote huis van de Jardin aux Camélias, een statig gebouw van twee verdiepingen, dat al heel wat weersomstandigheden getrotseerd had.

Ze bereikten het eind van de dam en Maël stuurde de auto de steile oprit naar het eiland op. Sylvia woonde hier nu drie jaar en toch begon haar hart elke keer weer sneller te kloppen als ze terugkeerde naar dit heerlijke plekje midden in de Atlantische Oceaan. Ze kon zich amper nog voorstellen dat ze nog niet eens zo lang geleden in een grote stad als München gewoond had. Als veelgevraagd bedrijfsadviseur was ze hele dagen op pad geweest, ten koste van haar privéleven. Hoe anders was dat nu. Nog altijd bezocht ze haar meest trouwe klanten, als die haar nodig hadden, maar dat was inmiddels echt een uitzondering geworden. Ze had de bedrijfsleiding van de eilandkwekerij op zich genomen en het matig lopende bedrijf uitgebouwd tot een bloeiende business. Een taak die haar volledig in beslag nam.

‘Kun je even stoppen?’ vroeg ze Maël, toen ze langs het bezoekerscentrum tegenover de Jardin aux Camélias reden. ‘Ik wil Suzanne vragen of de monsters van die cosmeticaproducent er al zijn.’

‘Kan dat niet tot morgen wachten?’ Maar bij het zien van haar verwachtingsvolle gezicht bracht hij de auto met een glimlach tot stilstand.

‘Ik ben zo terug.’ Net toen Sylvia uitstapte kwam Suzanne, die de leiding had over de winkel en het bezoekerscentrum, al met een kleine doos in haar handen naar buiten.

‘Gefeliciteerd met je verjaardag!’ riep ze en ze kuste Sylvia op beide wangen. ‘Hier heb je de monsters. Een half uur geleden bezorgd. O, ik ben zo benieuwd.’

‘Heb je hem nog helemaal niet opengemaakt?’ vroeg Sylvia.

De sierlijke jonge vrouw schudde haar donkere krullen. ‘Nee,’ antwoordde ze met een hartelijke glimlach. ‘Ik dacht dat je dat vast liever zelf wilde doen, n’est-ce pas?’

‘Je bent een schat, Suzanne. Waarom kom je straks niet nog even langs? Dan kunnen we ze samen bekijken. Bij vloed hoeven we sowieso niet op bezoekers te rekenen.’

‘Graag.’ Suzanne probeerde een grijns te onderdrukken.

‘Wat is er?’ vroeg Sylvia.

‘Niets, helemaal niets,’ zei ze ontwijkend. ‘Ik dacht alleen even aan iets grappigs. Tot straks dan!’ Toen liep ze terug naar de eilandwinkel.

‘Het liefst zou ik het pakje meteen openmaken,’ zei Sylvia, toen ze weer in de auto zat.

In plaats van door de imposante poort het erf op te rijden, met daarboven een reusachtig houten bord met het opschrift LE JARDIN AUX CAMÉLIAS – BIENVENUS, volgde Maël een onverhard pad, dat aan de buitenkant van de hoge muur liep, die het hele terrein omsloot. Die was net als het grote huis opgetrokken uit de grijze natuursteen van het eiland en beschermde de cameliatuin tegen de gure Atlantische winden. Zo behoed gedijden hier zowel de oeroude cameliabomen, die nog stamden uit de tijd van de vorige eigenaars, de welgestelde vissersfamilie Kerguénnec, als de jongere exemplaren uit Maëls teelt.

Dankzij zijn gave om buitengewone soorten te creëren, en niet in de laatste plaats ook dankzij Sylvia’s doordachte management, had het camelia-eiland zich ontwikkeld tot een ware toeristische trekpleister aan de Bretons-Atlantische kust. Waar vroeger vooral specialisten en verzamelaars de verre reis gemaakt hadden, op zoek naar zeldzame soorten, kwamen ondertussen bloemenliefhebbers van over de hele wereld naar dit uiterste puntje van Europa, om te genieten van de prachtige winterbloeiers. In tegenstelling tot de meeste andere planten ontvouwden camelia’s hun bijzondere bloemen namelijk van november tot in het voorjaar. Op dit moment stonden de allerlaatste soorten nog in volle pracht te bloeien.

Ze waren onderaan het park aangekomen en Maël stopte voor een eenvoudig metalen hek. Meteen daarachter lag Ti Bag, hun thuis. Ti Bag was de Bretonse benaming voor ‘boothuis’ en het heette zo omdat hier ooit de viskotters van de Kerguénnecs onderhouden werden. Maël had de voormalige werkplaats omgebouwd tot een riant woonhuis.

‘Misschien had ik toch nog even snel bij het kantoor moeten langsgaan,’ zei Sylvia schuldbewust, met een blik op haar horloge. Het was even na enen. ‘O, en wacht Elise boven niet met het eten?’

‘Vandaag niet. Kom mee naar binnen, chérie. Dat kantoor kan wel tot morgen wachten.’

Ze volgde hem onwillig. In gedachten was ze bij een lastige klant, die voor een bedrijfsfeest dit weekend per se twee dozijn rode cameliaboeketten geleverd wilde hebben. Op zich geen probleem, alleen liep de bloeitijd van de camelia’s nu wel zo’n beetje op zijn eind en…

‘Joyeux Anniversaire!’ schalde het meerstemmig. ‘Van harte gefeliciteerd!’

Verbluft keek Sylvia om zich heen. De grote hal, zoals ze hun loftachtige woonkamer noemden, waarin ooit vissersboten met een lengte tot wel twaalf meter gepast hadden, stond vol mensen. Kleurige slingers versierden de hele lengte van de kamer, aan het plafond hingen trossen ballonnen en overal schitterden zilveren sterretjes. Verward bekeek ze al die mensen, die ze de afgelopen paar jaar als familie was gaan zien en van wie ze gedacht had dat ze vandaag ver weg zaten.

‘Solenn!’ Ze omhelsde haar vriendin, die begin zestig was en klein en enigszins gedrongen. In haar zoals altijd kortgeknipte donkere haar ontdekte Sylvia de eerste zilveren plukjes. ‘Wat doe jij hier?’ vroeg ze ontroerd. ‘Ik dacht dat Aaltje en jij op reis waren?’ De kordate en toch ook zo gevoelige Bretonse was ooit de levenspartner van Sylvia’s overleden tante Lucie geweest. ‘Mijn god, Solenn, wat heb ik je gemist!’

Toen ontdekte ze de vurige krullen van Veronika, haar vriendin uit haar studententijd, met haar tweejarige dochtertje op de arm. Het kleintje met de felrode pijpenkrulletjes straalde over haar hele gezicht.

‘En jij maar zeggen dat je geen tijd had,’ mopperde Sylvia lachend, terwijl ze haar vriendin omhelsde en de kleine Lili, haar petekind, een kusje gaf.

‘Heb ik ook niet. Mijn beste vriendin is jarig vandaag. Gefeliciteerd!’

Iemand trok aan Sylvia’s trui en toen ze omkeek, geloofde ze haar ogen niet. Voor haar stond een jongen met donkerbruine warrige krullen.

‘Noah!’ riep ze uit. ‘Ik dacht dat jij morgen pas kwam!’

‘Je bent toch vandáág jarig,’ zei het ventje, wiens gelijkenis met Maël overduidelijk was. ‘Happy birthday!’

‘Ik kan er niet over uit,’ bracht ze ontroerd uit, toen ze eerst Noah en vervolgens Morgane omhelsde, die schoolhoofd was aan wal. ‘Ik heb nog een hartig woordje met jullie te spreken,’ voegde ze er toen met gespeelde verontwaardiging aan toe, terwijl ze hartelijk haar assistente Gwen en alle andere medewerkers begroette. ‘Jullie hebben me allemaal voorgelogen! De een zei dat hij op vakantie was, de ander had het zogenaamd veel te druk…’

‘Ach, dat hoort er toch bij,’ grijnsde Coco, die hen al jaren hielp in de kwekerij. ‘Anders zou het geen verrassing zijn!’

‘Precies!’ viel Gurvan, Maëls naaste medewerker, zijn collega bij. ‘Snij nou maar liever de taart aan. Is dat een Duits recept, Elise? Het water loopt me in de mond.’

‘Die taart is voor het dessert,’ wees Elise, de huishoudster, hem terecht en ze sloeg zorgzaam een arm om Sylvia heen. ‘Hoe was de echo? Is alles in orde met de kleine meid?’

‘Ik heb geen idee,’ zei Sylvia geamuseerd, ‘waarom jullie er allemaal zo van overtuigd zijn dat het een meisje wordt. Volgens de dokter…’

‘Ach wat, die dokters,’ onderbrak Pierrick haar, die net met Tristan binnengekomen was. Nu snapte Sylvia ook waarom de baggerboot hen zo haastig gevolgd was. ‘Wat weten die er nou van. Deiz-ha-bloaz laouen!’ zei de oude Breton plechtig en hij sloot haar in zijn knokige armen.

‘Vaststaat,’ bemoeide Morgane zich ermee, ‘dat ze een behoorlijk spitse buik heeft. En mijn moeder zegt altijd dat een spitse buik een slim meisje betekent.’

Om hen heen werd gelachen.

‘Sylvia heeft helemaal geen spitse buik,’ zei de kleine Lili verontwaardigd. ‘Haar buik is rond. Omdat er een baby in zit!’

‘Precies.’ Maël tilde het meisje liefdevol op en gaf haar een kus op haar wang. ‘En binnenkort krijgen wij net zo’n slim meisje als jij!’

‘Wat het ook is,’ zei Solenn beslist, ‘we houden nu al van het kind. Zo, en nu eindelijk aan tafel! Elise heeft zichzelf vandaag namelijk weer eens overtroffen.’

Dat lieten de feestvierders zich geen twee keer zeggen en iedereen nam plaats aan de reusachtige tafel, die Maël ooit samen met Pierrick gemaakt had van oude scheepsplanken.

Op het menu stond Elises specialiteit Poulet à l’armoricaine, kip in een heerlijke saus, waarvan de huishoudster het recept weigerde prijs te geven, hoe vaak Sylvia het haar ook al gevraagd had. Als voorgerecht had ze een enorme schaal met gegratineerde oesters op tafel gezet, die hier aan de kust verzameld waren, en Maël ontkurkte een paar flessen sauvignon blanc.

‘Wat fijn dat je er nu al bent,’ zei Sylvia tegen Solenn en ze drukte haar hand. ‘Je blijft toch wel tot de bevalling?’

‘Nee, Sylvie,’ zei Solenn spijtig. ‘Dat duurt nog een maand. Aaltje heeft volgende week een afspraak bij de oogarts. Grijze staar. Dat mag dan een routineoperatie zijn, ze wil toch graag dat ik erbij ben.’

‘Natuurlijk.’ Sylvia was enigszins teleurgesteld. Opnieuw merkte ze hoe erg ze haar oudere vriendin miste.

‘Ze heeft de afspraak zo ingepland dat tegen de tijd dat het kindje geboren wordt, alles achter de rug is,’ voegde Solenn eraan toe. ‘Dan zal ik er zijn, maak je geen zorgen! En mijn zus is er ook nog. Waar is Rozenn eigenlijk? Heeft niemand haar uitgenodigd?’

‘Natuurlijk wel,’ verzekerde Gwen haar. ‘Maar ze moest nog op een paar gasten wachten en komt dus wat later.’

Solenns jongere zus Rozenn was keramiste en woonde in een prachtig huis aan wal; daarnaast verhuurde ze ’s zomers ook kamers aan toeristen.

‘Mag ik nog wat brood?’ vroeg Noah en hij hengelde twee plakken van Elises zelfgebakken pain Breton naar zich toe, dat half uit zachte tarwe en half uit volkorenmeel bestond. Door toevoeging van wat gezouten boter aan het deeg smaakte het heerlijk smeuïg en ziltig. Elise keek verheugd toe hoe Noah ook nog een oester pakte.

‘Wat krijg je op kostschool zo te eten?’ vroeg ze. Voordat Elise bij hen was komen werken, had ze de leiding over de keuken van een kostschool in Noord-Frankrijk gehad.

‘Och,’ zei de jongen, ‘het eten daar is best prima, hoor. Maar oesters hebben we nog nooit gehad.’

De volwassenen moesten lachen.

‘Zo goed als hier bij ons eet je nergens, jongen,’ zei Pierrick. ‘Zullen we een dezer dagen weer eens samen gaan vissen, kijken of we wat lekkers kunnen vangen?’

‘Ja!’ Noah straalde. ‘Vanmiddag al?’

‘Rustig aan,’ zei Pierrick met een brede grijns. ‘Je bent er nog maar net.’

‘Alain wil ook een keer langskomen,’ zei Noah toen tot Sylvia’s verbazing. Wilde Noahs pleegvader weer contact met de jongen opnemen?

‘Heeft hij dat gezegd?’ vroeg ze.

Noah had net de tweede plak brood naar binnen gewerkt en knikte met volle mond.

‘Hij heeft me geschreven,’ zei hij, nadat hij de hap doorgeslikt had. ‘Hij wil naar het eiland komen! Dan kan ik hem laten zien hoe goed ik al kan zeilen.’

Sylvia dacht aan de intelligente, veelbelovende jonge politicus, die tijdens hun eerdere ontmoetingen altijd wat afstandelijk overgekomen was. Hoe kon je een jongetje, van wie je zeven jaar lang gedacht had dat het je eigen zoon was, zomaar uit je leven bannen? Ze had het vreselijk gevonden en gehoopt dat Alain uiteindelijk wel weer bij zou draaien. Wat nu blijkbaar het geval was.

‘Wanneer komt hij? En… zeg, wie heeft jou eigenlijk van het vliegveld gehaald?’ vroeg ze toen, heel even bezorgd om Maëls toezichtsplicht.

‘Wij hebben hem opgepikt in Parijs,’ legde Solenn uit. ‘Dat ligt op de route. Maël had het allemaal perfect geregeld.’

Vol verbazing keek Sylvia naar haar man. Normaal gesproken was zij degene die alles tot in het kleinste detail organiseerde. Misschien nam ze hem wel te veel uit handen? Een gevoel van opluchting maakte zich van haar meester. Als het kindje er straks was, zou ze niet meer alles hoeven te regelen. Het was goed om Maël aan haar zijde te hebben. Hij zou ook bij de bevalling zijn, dat had vanaf het begin al vastgestaan. Afgelopen week hadden ze een bezoekje aan de geboortekliniek gebracht.

Rozenn arriveerde met een enorm blik kouign amann en werd enthousiast verwelkomd. Elise nam de beroemde Bretonse boterkoek van haar over en bracht hem naar de open keuken.

‘Waar heb je Maart gelaten?’ vroeg Pierrick.

‘Die moest helaas werken.’ Rozenn tilde Lili op, om haar een kusje te geven. ‘Maar ik moet jullie de hartelijke groeten doen. Jou vooral, Sylvie.’

‘Wie is Maart?’ vroeg Veronika verbaasd.

‘Ach, hebben jullie elkaar nog nooit ontmoet?’ vroeg Rozenn.

‘Maart is Rozenns winterliefde,’ antwoordde Pierrick in haar plaats. ‘Ze kennen elkaar al sinds hun jeugd, maar destijds werd het niets. Hij is een van de meest ervaren loodsen hier aan de kust.’

‘Wat is dat eigenlijk voor wagenwiel hier?’ vroeg Elise, wijzend op een enorme ronde kaas, die een deel van het aanrecht in beslag nam.

‘Die heb ik uit Nederland meegenomen,’ zei Aaltje en ze lachte verlegen. ‘Ik weet het, kaas mee naar Frankrijk nemen is net zoiets als water naar de zee dragen. Maar zo’n gerijpte, twaalf jaar oude Goudse kaas is toch wel iets heel bijzonders.’

‘En of het dat is,’ beaamde Sylvia. ‘Heel erg bedankt! Hebben jullie echt zo’n hele kaas meegenomen?’

Suzanne, die intussen bij hen was komen staan, hielp Elise met het aansnijden van de kaas, die over meerdere schalen te verdelen en naar de tafel te brengen. Lili greep meteen met beide handjes naar Aaltjes Goudse kaas en knabbelde bedachtzaam aan een stukje. Zelfs Noah, die behalve de lokale Palet de chèvre, die een oude vriend van Pierrick maakte, eigenlijk helemaal niet van kaas hield, vond deze acceptabel.

Elise had net alle kaarsjes aangestoken op Sylvia’s verjaardagstaart, een gigantische Frankfurter krans, toen de telefoon ging.

‘Vast iemand die je wil feliciteren,’ zei Noah.

‘Zut alors,’ mopperde Coco. ‘Net nu Sylvie de kaarsjes uit moet blazen!’

‘Ik zal het kort houden,’ suste Sylvia en ze nam op.

‘Bonjour, madame,’ klonk een formele mannenstem. ‘Zou ik de heer Riwall kunnen spreken? Maël Riwall?’

Ze gaf de telefoon door aan haar man. ‘Toch niet voor mij,’ zei ze vrolijk en ze wendde zich tot de vele kaarsjes.

‘Wie is het?’ wilde hij weten.

‘Een collega, neem ik aan,’ zei ze. ‘Of een klant.’

Maël fronste zijn voorhoofd. ‘Op ons privénummer?’

Hij pakte de telefoon aan en terwijl het Sylvia zowaar lukte om alle kaarsjes in één keer uit te blazen, tot grote hilariteit van haar gasten, trok hij zich terug in de slaapkamer.

Pas toen de rest hun taart al op had, kwam Maël terug. Plotseling leek de taart hem niet meer te interesseren.

‘Wie was het?’ vroeg Sylvia zacht, terwijl ze hem bezorgd aankeek. Alle kleur was uit zijn gezicht weggetrokken. Hij zag er ontdaan uit.

‘Dat vertel ik je later wel,’ zei hij al net zo zacht.

‘Je ziet eruit alsof er iemand dood is.’ Solenn keek hem onderzoekend aan.

Er waren weinig mensen die Maël zo goed kenden als zij. Tenslotte had ze hem samen met Lucie opgevoed, nadat hij als twaalfjarige op een dag plotseling bij hen op de stoep gestaan had. Alle ogen richtten zich nu op hem.

‘Er is niemand dood,’ antwoordde hij nors. Hij wilde zichzelf koffie inschenken, maar de pot was leeg. ‘Niets aan de hand. Zal ik nog wat bijzetten?’

‘Mais non,’ zei Elise en ze stond op. ‘Dat doe ik wel.’

‘Hoef je je taart niet?’ vroeg Noah, met een blik op Maëls onaangeroerde bordje.

Die glimlachte nu eindelijk. ‘Wil jij hem hebben? Pak gerust en laat het je smaken.’

Hij sloeg een arm om Sylvia heen en ze voelde hoeveel moeite het hem kostte om opgewekt over te komen. Er was iets niet in orde, hij maakte zich duidelijk zorgen. Ze wisselde een blik met Solenn, die blijkbaar hetzelfde dacht. Allebei kenden ze Maël echter goed genoeg om te wachten totdat hij er zelf over zou beginnen.

‘Maak je nu mijn cadeau open?’ Noah rukte Sylvia uit haar gedachten. Hij overhandigde haar een plat, rechthoekig pakje.

‘Wat zwaar,’ zei ze verbaasd.

Noah knikte ijverig en kreeg helemaal rode wangen. ‘Voorzichtig, het is breekbaar,’ waarschuwde hij. ‘Ik heb het de hele vlucht op mijn schoot gehouden, zodat er niets mee kon gebeuren.’

Sylvia maakte het plakband los en verwijderde de meerdere lagen papier, totdat een beschilderde glazen plaat tevoorschijn kwam. Ze slaakte een kreet van bewondering toen ze hem met beide handen optilde en tegen het licht hield.

‘Glas in lood,’ riep ze uit. ‘Wat prachtig! Heb jij dit gemaakt?’

‘Ja.’ Noah straalde van trots. ‘Vind je het mooi?’

‘Nou en of! Het is schitterend.’ Ze was vol bewondering.

‘Laat eens kijken,’ vroeg Pierrick, die het vertrouwen van de jongen als eerste gewonnen had, nadat zijn moeder hem vorig jaar zo onverwacht vanuit Parijs naar het eiland gebracht had. ‘Dis donc, is dat een boot?’

Noah knikte trots. ‘Ja, de La Brise. En aan boord staan wij allemaal: jij, Sylvie, Maël en ik.’ Ontroerd bekeek Sylvia de tekening. De boot leek echt goed en ook de vier kleine figuurtjes waren duidelijk herkenbaar. ‘Het is vroeg in de ochtend,’ vertelde Noah verder, ‘zien jullie? Daarachter komt net de zon op.’

‘Hier moeten we een heel speciaal plekje voor zoeken. Wat dacht je van dit raam hier, op het oosten?’ stelde Sylvia voor. ‘Dan kunnen we tijdens het ontbijt zien hoe de eerste zonnestralen je tekening verlichten.’

Noah knikte en liep met Pierrick mee om het benodigde gereedschap te halen. Terwijl zij het glas-in-loodkunstwerk voor het raam hingen, pakte Sylvia de rest van de cadeaus uit. Een praktisch wipstoeltje van haar vriendin Veronika. Een vederlichte en toch heerlijk warme zijdewollen badjas met bijpassende pantoffels van Solenn en Aaltje.

‘Vind je de kleur mooi?’ vroeg Aaltje gespannen. ‘Rosewood wordt die geloof ik genoemd.’

‘Heel mooi.’

‘Hij staat je ook goed,’ beaamde Veronika. ‘Past perfect bij je blonde haar en accentueert je blauwe ogen. Daarmee ben je straks de meest elegante moeder van de hele kraamafdeling, Sylvia!’

‘Dat is ze sowieso,’ bromde Maël trots.

De grootste verrassing kwam van Pierrick. Die had op de zolder van het grote huis een antieke Bretonse wieg gevonden en helemaal opgeknapt, een prachtig exemplaar van kastanjehout met houtsnijwerk aan de zijkanten en gedraaide grepen.

‘Waarschijnlijk hoorde hij bij een lit clos, zoals men dat hier vaak had.’ Hij vertelde Sylvia dat de mensen in deze omgeving vroeger in een soort bedstee sliepen, een bed dat eruitzag als een hemelbed, maar dan met dak en zijwanden met houtsnijwerk in plaats van stof, en met een schuifdeur in plaats van gordijnen. ‘In deze oude huizen tochtte het altijd vreselijk, zeker in de winter,’ zei Pierrick en hij glimlachte. ‘En iedereen sliep in een en dezelfde kamer. Dan was het wel handig om een bed met een deur te hebben, die je kon sluiten.’ Al had hij van zo’n lit clos niets meer kunnen ontdekken op de zolder. ‘Veel van die oude kasten zijn later omgebouwd tot inloopkasten,’ vertelde hij. ‘Of ze werden uit elkaar gehaald, waarna de onderdelen voor iets anders gebruikt werden. Er zal zelfs af en toe wel wat als brandhout in de haard beland zijn, wie zal het zeggen.’

Sylvia luisterde aandachtig en streek met haar hand over het fijne houtsnijwerk van de wieg, dat Pierrick met behulp van lijnzaadolie helemaal opgepoetst had.

‘Wat een prachtig cadeau,’ zei ze. ‘Heel erg bedankt, Pierrick! Wie zal er vroeger in dit bedje gelegen hebben?’

‘Misschien Nolff wel, de laatste van de Kerguénnec-clan,’ mijmerde Pierrick. ‘Hij was mijn vriend en had het vast fantastisch gevonden om te weten dat jullie kindje er nu in zal slapen.’

‘Maar voor het zover is,’ nam Gwen het woord, en ze overhandigde Sylvia een envelop, ‘moet je eerst dit cadeau nog openmaken. Het is van ons allemaal.’

Ze opende de envelop en trok er een dubbele kaart uit.

‘Wat is dit?’ vroeg ze verbluft. ‘Een tegoedbon voor een weekend in een hotel?’

‘In een heerlijk wellnesshotel,’ corrigeerde Gwen haar. ‘Voor jullie allebei. Ik ben er al eens geweest, het is fantastisch.’

‘Jullie moeten die bon echt nog voor de geboorte verzilveren, hoor,’ zei Morgane, ‘want daarna is het gedaan met de rust, ben ik bang.’

Het geluid van metaal tegen glas deed hen allemaal verstommen.

‘We willen jullie graag iets vertellen,’ zei Coco, die met haar vork tegen een glas getikt had. Ze gaf Gurvan een por tussen de ribben, waarop hij opstond.

‘Het zit zo,’ begon hij verlegen en hij zocht naar de juiste woorden, iets wat nooit zijn sterkste kant geweest was. ‘Ik bedoel, Coco en ik, we kennen elkaar nu natuurlijk al een tijdje. En dus… nou ja, dachten we…’

‘Mijn god,’ onderbrak Coco hem en ze rolde met haar ogen. ‘Hou het kort, Gurvan. Kort en bondig.’

‘We… we gaan trouwen,’ bracht de tuinman ten slotte moeizaam uit. Opgelucht liet hij zich weer op zijn stoel vallen.

Een milliseconde was het stil in de grote hal. Hoewel ze elke dag samenwerkten had zelfs Elise, van wie gezegd werd dat ze gras kon horen groeien, er geen idee van gehad dat deze twee, die dagelijks met elkaar kibbelden en ruziemaakten, een paar zouden kunnen zijn. Toen begon iedereen door elkaar te praten; allemaal sprongen ze op om Coco en Gurvan te omhelzen. Nu Sylvia er eens over nadacht, vond ze eigenlijk dat ze perfect bij elkaar pasten, en niet alleen omdat ze allebei zulke korte, felgekleurde kapsels hadden; dat van Coco peenrood en dat van Gurvan neongroen. De derde van het stel, tweedejaars stagiair Iven, wiens haar citroengeel geverfd was, zei plagend: ‘Volgens mij is daar meer aan de hand,’ wat hem prompt een pijnlijke tik van zijn baas opleverde.

‘Ja, we verwachten inderdaad een kleintje,’ zei Coco trots, waarbij ze Iven boos aankeek. ‘Attends un peu!’ voegde ze er halfluid aan toe, nadat het gejubel over dit nieuwtje weggeëbd was. ‘Ik weet al wie morgen Kas IV gaat schoonmaken. En wel helemaal alleen.’

‘Dus dan vieren we vandaag ook een verloving,’ zei Maël en hij stond op. ‘Daar moet op gedronken worden. Elise, zou jij de champagneglazen willen pakken? Dan zal ik eens even kijken of ik iets passends kan vinden.’

Terwijl ze uitgelaten proostten met elkaar, de zwangeren en kinderen met mineraalwater en alle anderen met een goede Crémant Brut uit Maëls voorraad voor bijzondere gebeurtenissen, zag Sylvia bezorgd hoe haar man, ondanks de vrolijke stemming, afwezig voor zich uit staarde.

‘Alors, les enfants,’ riep Solenn ten slotte, die dit ook niet ontgaan was. ‘Sylvie is moe. Ik stel voor dat we die twee nu wat rust gunnen. En zal ik jullie wat zeggen? Ik ga ook even een uurtje liggen. Dan zien we elkaar zoals elke avond om zeven uur in het grote huis. D’accord?’

Het duurde even voordat iedereen zijn spullen bij elkaar gepakt had. Pierrick stelde Noah voor om met hem mee naar zijn kleine huisje aan de andere kant van de tuin te komen, om naar het mariene weerbericht te luisteren, iets wat Noah altijd erg leuk vond. Elise verklaarde dat ze pas zou vertrekken nadat ze de tafel afgeruimd en de vieze vaat in de afwasmachine gezet had.

‘En als ik dan toch bezig ben, kan ik net zo goed ook nog even snel een bezem door de grote hal halen,’ voegde ze eraan toe.

Ondertussen liet Sylvia haar vriendin Veronika en Lili het kamertje naast hun slaapkamer zien, dat ze ingericht hadden voor de baby. De ruimte was net groot genoeg voor een bedje, een commode en een comfortabele stoel onder het vierkante raampje, waardoor je rechtstreeks uitkeek over de zee.

‘Wat is het prachtig geworden,’ complimenteerde Veronika. En met het oog op de zachtroze geschilderde muren voegde ze eraan toe: ‘Jullie rekenen zo te zien dus echt op een meisje?’

Sylvia moest lachen en Lili klapte in haar handjes.

‘Maël is er inderdaad heilig van overtuigd,’ zei ze. ‘Maar ik wilde sowieso deze kleur, of het nu een jongetje of een meisje wordt. Ik heb namelijk gelezen dat baby’s in de buik het daglicht door de buikwand kunnen zien schemeren. Een beetje zoals door een roze bril, dus! Misschien dat die uitspraak daar wel van afstamt. Hoe dan ook schijnt die kleur een rustgevende uitwerking op pasgeboren baby’s te hebben, of het nu meisjes of jongens zijn. Het herinnert ze aan hun eerste visuele indrukken van voor de geboorte.’

‘Wat interessant! Dat wist ik helemaal niet,’ zei Veronika verbaasd. ‘Hoe vind jij de kleur?’ vroeg ze Lili.

‘C’est joli!’ antwoordde die beslist.

Sylvia opende een lade van de commode en pakte er piepkleine, van dun wit garen gehaakte jasjes, mutsjes, schoentjes en wantjes uit. Lili greep naar een mutsje en probeerde het op te zetten, maar merkte dat het veel te klein voor haar was.

‘Dit zijn spulletjes voor Sylvia’s baby,’ legde Veronika uit. ‘Kom, dan leggen we ze terug bij de rest.’

‘Allemaal cadeau gekregen van de vrouwen van de handwerkgroep, die destijds ook het kant voor mijn bruidsjurk geklost hebben,’ zei Sylvia glunderend. ‘Die hebben me min of meer geadopteerd, weet je nog. Volgens mij hopen ze dat ik me ooit ook bij de groep aansluit en zelf ga beginnen met haken en kantklossen.’

Veronika schaterde het uit. ‘Dan kunnen ze lang wachten,’ proestte ze.

‘Wie weet,’ zei Sylvia grinnikend. ‘Misschien als ik oud ben en me verveel?’

‘Ik zal er wel voor zorgen dat je je nooit gaat vervelen.’ Toen werd ze serieus. ‘Is alles trouwens goed met Maël? Hij keek zo zorgelijk.’

‘Dat vond ik ook,’ beaamde Sylvia en ze sloot de lade weer. ‘Sinds dat telefoontje vanmiddag. Geen idee wie dat was.’

‘Dan zullen we jullie nu maar even alleen laten, nietwaar, Lili? Zullen wij een wandelingetje gaan maken met dit mooie weer en de bloemen bekijken? Weet je nog hoe ze heten?’

‘Die heten… kamelen,’ antwoordde Lili, waarop Sylvia en Veronika het opnieuw uitproestten.

2

De schitterende naam

Met een zucht liet Sylvia zich languit op de bank vallen.

‘Wil je niet liever in je schommelstoel zitten?’ vroeg Maël zorgzaam.

Ze wuifde het aanbod weg. ‘Sinds een paar dagen ben ik bang dat ik dan niet meer overeind kom,’ zei ze met een scheef glimlachje. ‘De wet van de zwaartekracht.’ Maël moest lachen en legde een deken over haar benen. ‘Kom,’ zei ze, ‘kom even bij me zitten. Zou je mijn benen willen masseren?’

Hij nam naast haar plaats, legde haar benen over zijn knieën en begon er met zijn vlakke hand voorzichtig overheen te wrijven. Ze ging achterover liggen, genoot van de aanraking en sloot haar ogen.

‘Je hebt die doos met crèmepjes niet eens uitgepakt,’ zei hij. ‘Zal ik hem even halen?’

Maar hoezeer ze zich er ook op verheugd had om de eerste producten van haar eigen cosmeticalijn met de naam Jardin aux Camélias uit te proberen, gemaakt met de kostbare olie uit cameliazaad van het eiland, op dit moment had ze andere dingen aan haar hoofd.

‘Dank je, maar dat kan later ook nog. Zou je me nu niet eens vertellen wie dat was, aan de telefoon?’

Maëls gezicht betrok. Zijn handen stopten midden in een beweging.

‘Het ging over mijn moeder,’ zei hij.

De adem stokte haar in de keel. Maël had zijn moeder voor het laatst gezien toen hij van huis weggelopen was. Nog nooit eerder had hij het met Sylvia over haar gehad. Het weinige wat ze wist, had ze van Solenn, die hem samen met Lucie in huis genomen had. ‘Ze was niet bijzonder geïnteresseerd in haar zoon,’ had die gezegd, toen ze vertelde hoe ze Fabienne Riwall opgespoord hadden om alles met haar te regelen. ‘Zonder enige aarzeling droeg ze de voogdij aan ons over, waarna ze nooit meer naar hem geinformeerd heeft.’ En nu was deze vrouw de aanleiding voor dat telefoontje geweest?

‘Wil je me erover vertellen?’ vroeg ze voorzichtig, omdat ze maar al te goed wist hoe moeilijk Maël het vond om over zijn afkomst te praten. ‘Wie was die man aan de telefoon?’

‘Een politieagent. Er was brand uitgebroken in mijn moeders keuken. Niemand is gewond geraakt, maar blijkbaar was het niet de eerste keer. De buren hebben haar aangegeven.’

Hij zweeg en keek door het raam naar buiten.

‘En nu?’ vroeg ze. ‘Wat moest de politie dan met jou?’

‘Ze weten niet wat ze met haar aan moeten,’ zei hij. ‘Volgens hen kan ze niet meer alleen wonen. Te gevaarlijk.’

‘Hoe kan het dat er al meerdere keren brand is uitgebroken bij haar?’ vroeg Sylvia verbaasd. ‘Is ze… in de war?’

Maël haalde terneergeslagen zijn schouders op. ‘Geen idee.’ Hij slaakte een diepe zucht. ‘Blijkbaar woont ze alleen. Ik zou weleens willen weten waar die klootzak gebleven is, met wie ze destijds samenwoonde en door wie ze zich zo liet misbruiken.’

Het was kil geworden. Voorzichtig duwde hij haar benen van zijn schoot. Toen stond hij op om wat houtblokken in de open haard te leggen. Aan zijn bewegingen kon ze zien hoezeer de zaak hem bezighield.

‘Waar woont Fabienne eigenlijk?’ vroeg ze.

‘In Le Havre. Nog steeds in hetzelfde appartement als toen, blijkbaar.’ Hij pakte een lucifer, maar zijn hand trilde zo dat het hem pas bij de derde poging lukte om het vuur aan te steken. Toen het eindelijk brandde, stond hij op en staarde in de vlammen. ‘Ze willen dat ik me om haar bekommer.’ Hij draaide zich naar haar om en keek haar aan, alsof er iets vreselijks van hem verlangd was.

‘Nou,’ zei ze zacht, ‘ze is je moeder. Toch?’

‘Mijn móéder?’ Hij brulde zo heftig dat Sylvia in elkaar kromp. Zo woedend had ze hem zelden gezien. ‘Fabienne is al heel lang mijn moeder niet meer. Ze heeft me… Ach wat, laat ook maar.’ Zwaar ademend wendde hij zich af, de herinneringen maakten hem duidelijk van streek. Toen herpakte hij zich. ‘Ik kan het gewoon niet, Sylvie. Het is onmogelijk. Na alles wat er gebeurd is, ben ik wel de laatste die voor haar kan zorgen.’

Op dat moment ging de telefoon weer. Even bleef Maël als verstard staan. Toen pakte hij zijn jas en stormde naar buiten.

Haar eerste impuls was om hem achterna te gaan, maar toen ze bij de voordeur was, was Maël in geen velden of wegen meer te zien.

De telefoon hield op met rinkelen.

Het was laat in de middag, de cameliatuin lag er vredig bij, een paar vogels vlogen op uit de boomkruinen en in de verte hoorde Sylvia het ruisen van de zee. Het had geen zin om het hele eiland af te zoeken naar haar man. Als hij alleen wilde zijn, had ze dat te respecteren. Ze sloot de deur en wilde net weer gaan liggen, toen de telefoon opnieuw ging. Eerst wilde ze het gewoon negeren. Maar toen het geluid aan bleef houden, nam ze uiteindelijk toch maar op. Wie weet was het de politie uit Le Havre weer.

Het was niet de politie, maar een arts van een psychiatrische kliniek.

‘Wij zijn verplicht de familie op de hoogte te brengen,’ legde ze haar uit, nadat ze zich voorgesteld had. ‘En om eerlijk te zijn, madame, trek ik me deze zaak persoonlijk aan. Omdat ik vind dat uw schoonmoeder niet thuishoort op de gesloten afdeling van onze instelling.’ Sylvia hield haar adem in. Zover was het al? ‘Maar als uw man niet binnen vierentwintig uur hiernaartoe komt en voor gepast onderdak zorgt,’ ging de arts verder, ‘dan is dat wel wat er gaat gebeuren.’

Sylvia slikte. ‘Wat scheelt haar precies?’ vroeg ze.

‘Om daarachter te komen, is ze hier opgenomen,’ luidde het antwoord. ‘Maar als ze onderdak zou hebben, zou ze natuurlijk ook poliklinisch kunnen worden onderzocht. Wat ik uw man echt wil zeggen: uit ervaring weet ik dat opname op een gesloten afdeling het begin van het einde is. Als je daar eenmaal zit, is het heel moeilijk om ontslagen te worden. Helaas moet ik zeggen dat de omgeving en het samenzijn met psychisch veel zwaardere patienten meestal een negatieve invloed heeft op de ontwikkeling van licht verwarde mensen. Vertel hem dat alstublieft. Ze zit trouwens tegenover mij. Wilt u haar even spreken?’

Sylvia hapte naar adem, maar voordat ze iets kon antwoorden, had de arts de telefoon al doorgegeven.

‘Ik wil naar huis,’ hoorde ze een hese stem vertwijfeld zeggen. ‘Âllo? Wie heb ik aan de lijn? Alsjeblieft! Ik wil naar huis…’

‘Naar mijn idee is er niets met haar aan de hand,’ hoorde Sylvia opnieuw de stem van de arts. ‘Hooguit een beetje verward, misschien. Maar wie zou dat niet zijn, na een brand en uren op het politiebureau. Wat ze nodig heeft, is een liefdevol thuis. Zodat ze in alle rust onderzocht kan worden en er gekeken kan worden wat het probleem is.’

Een liefdevol thuis. Hoe moest ze deze arts, die het ongetwijfeld goed bedoelde, uitleggen dat dat nou juist was wat Maël zijn moeder moeilijk kon bieden?

‘Mijn man heeft al zo’n dertig jaar geen contact meer met zijn moeder,’ zei ze zacht.

‘Geef het hem door,’ drong de arts aan. Toen gaf ze de naam van de kliniek en haar telefoonnummer.

Zuchtend stond Sylvia op, sloeg een poncho van Bretonse schapenwol om – jassen pasten haar allang niet meer – en verliet het huis. Misschien dat ze Maël zou vinden. En zo niet, dan zou een wandelingetje na dit gesprek haar zeker goeddoen. Nog altijd klonk Fabiennes angstige stem na in haar oor. Mijn god, dacht ze, kun je iemand in zo’n situatie echt in de steek laten?

Buiten ademde ze diep de prikkelende oceaanlucht in en probeerde ze haar gedachten op een rijtje te zetten. Ze keerde het park de rug toe en liep door het metalen hek, waardoor ze ook naar binnen gereden waren. Amper had ze de Jardin aux Camélias achter zich gelaten, of de zeewind omsloot haar, bracht haar haar in de war en rukte aan haar poncho.

Ze draaide haar gezicht naar de wind en sloot haar ogen. Heerlijk! Sinds enige tijd sliep ze niet goed meer. Ze wist gewoon niet hoe ze moest liggen, maar volgens Veronika was dat heel normaal aan het eind van de zwangerschap. Bij de gedachte aan de bevalling begon Sylvia’s hart te bonken van blijdschap en zenuwen tegelijk. Het feit dat ze moeder werd ervoer ze als zowel een onverwacht cadeau als een avontuur.

Alsof het kind haar gedachten gehoord had, begon het te bewegen. Ze bleef staan, legde een hand op de plek waar ze het nieuwe leven voelde, en werd vervuld van een grote liefde voor dit wezentje, dat in haar groeide. Je bent zo welkom, dacht ze.

Onwillekeurig moest ze aan Fabienne denken, en haar geluksgevoel verdween. Ook zij had Maël ooit onder haar hart gedragen, hem voelen bewegen, had hem op de wereld gezet en in haar armen gehouden. Wat kon er in vredesnaam gebeurd zijn, waardoor die onzichtbare band tussen moeder en kind verbroken was? Of was dat allemaal maar kletskoek, was deze diepe verbinding niets meer dan een romantisch ideaalbeeld van hoe een moeder zich moest voelen? Zag de werkelijkheid er misschien totaal anders uit?

Toen de zachte bewegingen in haar buik afnamen, liep ze verder over het vertrouwde pad langs de kust. Ze had hier al zo vaak gelopen, en toch werd ze ook vandaag weer betoverd door de aanblik van de grillige rotsen en het schouwspel van de aanstormende golven, het opwaaiende schuim en de kolkende stroom van de branding. Want ar Mor Atlantel, zoals de Atlantische Oceaan door de Bretonnen genoemd werd, veranderde onophoudelijk onder het steeds wisselende spel van het licht, de wolken en de getijden.

En toen zag ze Maël. Bijna bleef haar hart stilstaan. Hij stond op de smalle richel van een steil oprijzende, door water omspoelde rotspunt, even voor de steile kust. Sylvia had geen idee hoe je daar überhaupt kon komen, zonder je leven te riskeren. Ze besloot om niet te roepen, maar af te wachten, erop vertrouwend dat Maël wist wat hij deed. Wist hoe hij terug moest komen. Naar haar. Naar hun kind. Naar het leven.

Ten slotte bewoog de eenzame gedaante op de ruige rots. Ze hield haar adem in. Toen begon Maël, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, langs de zijkant van het steile blok graniet naar beneden te klimmen. Iets boven zeeniveau wachtte hij even totdat de golf, die net tegen de rots sloeg, zich weer terugtrok. Toen sprong hij behendig over het water en verdween onderaan de klif uit Sylvia’s zicht.

Het duurde niet lang voor hij een paar honderd meter verderop weer op het kustpad verscheen. Toen ze even later tegenover elkaar stonden, bonkte haar hart nog altijd van schrik. Ze haalde diep adem, om hem over het gesprek met de arts te vertellen, maar voordat ze iets kon zeggen, nam hij haar in zijn armen en verzegelde haar lippen met een kus.

‘Laten we naar Solenn gaan.’ Hij pakte haar hand. ‘Zij weet vast wat we moeten doen.’

‘Wát zeg je?’ Sylvia kende Solenn inmiddels lang genoeg om te weten dat er weinig was wat deze vrouw uit het veld kon slaan. ‘Ze hebben haar overgebracht naar een zenuwinrichting?’

‘Een psychiatrisch ziekenhuis,’ verbeterde Maël haar nors. ‘Toch, Sylvie? Ter observatie. Omdat ze niet weten wat ze met haar aan moeten. Wat doe je met mensen die proberen het hele huis, inclusief bewoners, af te fikken? Voor hetzelfde geld hadden ze haar in de gevangenis gegooid. Ik vind dat ze nog geluk gehad heeft.’

‘Nou, dat weet ik nog zo net niet,’ zei Aaltje. ‘Zit ze op een gesloten afdeling?’

Sylvia wilde iets zeggen, maar Maël was haar voor. ‘Weet ik veel,’ zei hij geïrriteerd. ‘En ik heb geen zin om me erom te bekommeren. Alsof zij zich al die jaren om mij bekommerd heeft.’

Er viel een ongemakkelijke stilte. Sylvia had het gevoel dat ze alle onaangename gedachten van iedereen bijna kon horen knetteren. Ze hadden zich teruggetrokken in Solenns privévertrek, terwijl de rest in de grote keuken van het huis verderging met het vieren van haar verjaardag.

‘Wat gebeurt er als je weigert te komen?’ vroeg Solenn.

Hij kreunde en haalde zijn schouders op.

‘Ik vrees,’ zei Sylvia voorzichtig, ‘dat ze er dan niet zo snel meer uit zal komen. Dat is in elk geval wat die arts zei.’

‘Nou en? Dan is dat maar zo. Alsof mij dat wat kan schelen!’

Ze betwijfelde of het hem inderdaad niets kon schelen, of dat hij zich alleen maar verzette tegen het onvermijdelijke.

‘En als ik met je meega?’ stelde ze voor.

Hij keek haar aan alsof ze niet goed bij haar hoofd was.

‘Geen sprake van, zo vlak voor de bevalling…’

‘Dat duurt nog zeker een maand,’ onderbrak ze hem. ‘En zo lang zal het toch hopelijk niet duren om een geschikte verblijfplaats voor Fabienne te vinden.’ We hebben in het verleden tenslotte wel voor hetere vuren gestaan, dacht ze. ‘Er moet uitgezocht worden wat er met haar aan de hand is. Volgens die arts is er een diagnose nodig. We zullen een verpleeghuis moeten vinden, dat…’

‘Ik heb daar helemaal geen zin in!’ viel Maël haar heftig in de rede en hij sloeg hard met zijn vlakke hand op het mooie bijzettafeltje voor Solenns bank. ‘Die vrouw verdient geen plek in ons leven. Ik wil niet dat je je met haar bemoeit. En ik wil al helemaal niet dat ons kind, ook al zit dat nu nog in je buik, met die… die vrouw in aanraking komt. Hoor je me? Ik wil het gewoon niet!’

Even viel er een beklemmende stilte. Ze voelde hoe het kindje in haar bewoog, zacht tegen haar arm trapte, die ze beschermend over haar buik gelegd had. Sussend legde ze een hand op de plek.

‘Ik vrees dat je niet onder deze plicht uitkomt,’ klonk Solenns rustige, lage stem. ‘Geloof me, ik voel ook geen enkele sympathie voor Fabienne. Maar ze is nu eenmaal je moeder. Buiten jou heeft ze niemand. En als je haar nu in de steek laat, zul je daar op een dag spijt van krijgen.’ Maël wilde al protesteren, maar Solenn pakte hem zacht bij de arm en legde hem zo het zwijgen op. ‘Want dan,’ ging ze verder, ‘ben je geen haar beter dan zij destijds.’ Sylvia hield haar adem in. Zoiets had ze zelf nooit durven zeggen. Maar het was wel zo. En blijkbaar wist hij dat ook. Zijn gezicht trok en trilde op een manier die ze nog nooit eerder bij hem gezien had. Hij perste zijn lippen op elkaar en kneep zijn ogen dicht, probeerde zich uit alle macht te beheersen. ‘Waar ik het wel mee eens ben,’ ging Solenn verder, ‘is dat Sylvie hier bij Noah moet blijven. Het zou natuurlijk koren op Chloés molen zijn als jullie hem tijdens zijn vakantie alleen zouden laten.’

Sylvia gaf haar stiekem gelijk. De goede relatie tussen hen en de jongen was Noahs moeder toch al een doorn in het oog. Het was al moeilijk genoeg geweest om tot een minnelijke schikking wat de gedeelde voogdij betreft te komen.

‘In mijn jonge jaren heb ik ooit een zomer in zo’n inrichting gewerkt,’ meldde Aaltje zich. ‘Het was het vreselijkste wat ik ooit meegemaakt heb. De omstandigheden waren echt verschrikkelijk. Als verplegend personeel hadden we veel te weinig tijd voor die mensen. Zodra iemand maar iets van agressief gedrag vertoonde, werd hij gefixeerd of met behulp van medicatie verdoofd. Zelfs ik zou onder zulke omstandigheden agressief geworden zijn, eerlijk gezegd.’ Alleen de herinnering al deed Aaltje rillen. ‘Ik huilde toen echt elke nacht,’ voegde ze er zacht aan toe. ‘Natuurlijk is het al heel lang geleden en er zal ondertussen heus wel het een en ander verbeterd zijn, maar toch: voorkom dat je moeder op de gesloten afdeling van een psychiatrische kliniek terechtkomt. Wat ze ook gedaan heeft. Zoiets wens je zelfs je ergste vijand niet toe.’

Van Maëls gezicht viel niet af te lezen of hij Aaltje überhaupt gehoord had. Maar Sylvia zag zijn jukbeenderen trekken, alsof hij zijn kaken stijf op elkaar klemde.

Op dat moment werd er aangeklopt. Het was Rozenn, die vroeg of ze kwamen eten.

‘Wat is hier aan de hand?’ vroeg ze geschrokken, toen ze de ernstige gezichten zag. ‘Is er iets ergs gebeurd?’

‘Nee.’ Maël stond op. ‘Alles oké. Je hebt gelijk, Rozenn, we verwaarlozen onze gasten. Kom je, lieverd?’

Het kostte Sylvia moeite om van de rest van de dag te genieten. Elise had met de beste bedoelingen en ter herinnering aan de Beierse afkomst van de jarige jet zuurkool met varkensschenkel en aardappelknoedels gemaakt, tot groot enthousiasme van Veronika, die ook uit München kwam. Sylvia daarentegen, toch al geen enorme fan van de stevige Duitse kost, at amper iets. Het nieuws rondom Fabienne had haar eetlust bedorven.

Wist ik maar, dacht ze, terwijl ze Noah nog een tweede knoedel opschepte en zelf een extra portie zuurkool afsloeg, hoe we deze kwestie het best kunnen oplossen. Het liefst was ze zelf naar Le Havre gereden. Ze wist zeker dat ze meteen een geschikte verblijfplaats voor Maëls moeder zou vinden. Voor haar zou het makkelijker zijn, omdat ze er emotioneel minder bij betrokken was, ze kende haar schoonmoeder immers niet eens. Maar ze snapte dat ze zich niet met Maëls familiezaken mocht bemoeien, zeker niet in dit geval. Ze wist niet wat er tussen hem en zijn moeder voorgevallen was. Met pijn in haar hart bedacht ze hoe ongelukkig de jeugd van de man, van wie ze hield, wel niet moest zijn geweest, om zijn moeder zo te haten.

Na het eten verdwenen Gurvan, Coco, Iven, Pierrick en Tristan op een bijna samenzweerderige manier naar buiten. Noah liet zich van zijn stoel glijden en volgde hen.

‘Wat voeren die in hun schild?’ vroeg Solenn geamuseerd.

‘Een verrassing.’ Rozenn glimlachte en begon de tafel af te ruimen. ‘Wie wil er nog koffie? Of liever een tisane?’

‘Doe mij maar een kruidenthee,’ zei Sylvia en ze wierp Maël een bezorgde blik toe.

Tijdens de hele maaltijd had hij geen woord gesproken en nu zat hij al een hele tijd met een zoutvaatje te spelen. Al wist Sylvia zeker dat hij het niet eens in de gaten had. Hij keek zelfs niet op toen Rozenn hem een kop koffie, sterk en zwart, zoals hij die het liefst dronk, voorzette.

Toen stormde Noah als een wervelwind de keuken weer in. ‘Jullie mogen komen!’ riep hij uitgelaten. ‘Sylvie, hup, haast je! Het is zover!’

‘Rustig aan, jongen,’ maande Elise hem, maar Noah trok zich niets van haar aan. Enthousiast pakte hij Sylvia’s hand en trok haar met zich mee.

Het was al bijna tien uur en een fluwelen duisternis was neergedaald op het eiland.

‘We moeten naar de parkeerplaats,’ zei Noah opgewonden en hij nam haar mee door de grote poort. Eerst zag ze helemaal niets, de maan ging verscholen achter een dik pak wolken. Plotseling vulde een gesis de lucht en daar, waar de dam het eiland bereikte, schoot een hele bundel van bonte vuurpijlen omhoog. Kleurig vuurwerk verlichtte de hemel, een zilveren sterrenregen daalde neer op land en zee.

‘O, mijn god, wat mooi!’ riep Sylvia uit en ze voelde hoe ze van achteren liefdevol omarmd werd. Het was Maël en toen ze om zich heen keek, zag ze dat de rest ook gevolgd was. ‘Jij wist dit, of niet?’ fluisterde ze hem toe, en zwijgend drukte hij haar tegen zich aan.

‘Dat was nog maar het begin,’ hoorde ze Noah zeggen, toen de veelkleurige lichtjes doofden. Even bleef het donker, toen schoten blauwe vuurwerkraketten de lucht in, als een lichtketting langs de dam, gevolgd door witte en rode pijlen.

‘Echte patriotten!’ zei Solenn geamuseerd. ‘De kleuren van de Franse vlag!’

‘Nu komt het mooiste!’ Vol verwachting hupte Noah van zijn ene op zijn andere been. ‘Je moet die kant opkijken, Sylvie!’

Hij wees op de weg die naar het midden van het eiland liep. Ze kneep haar ogen een beetje dicht, om het beter te kunnen zien. Zag ze daar nou een paar gedaanten in het donker rondsluipen? Plotseling vlamde een rood vuur op, een letter werd zichtbaar, toen een tweede, en uiteindelijk vormden de vlammen een naam, haar naam: S-Y-L-V-I-E.

‘Is dat…?’

‘Bengaals vuur heet dat,’ riep Noah. ‘Allemaal losse fakkels. Is het niet mooi?’

‘Prachtig,’ fluisterde ze, diep ontroerd. ‘Wie heeft dit allemaal bedacht?’

‘Maël,’ klonk de raspende stem van de oude Pierrick. ‘Het was zijn idee.’

‘Maar meer ook niet,’ zei Maël, ‘Pierrick heeft het allemaal gerealiseerd.’

‘Wij allemaal,’ zei de Breton bescheiden. ‘Iedereen heeft meegeholpen!’

In het schijnsel van de Bengaalse fakkels had het gezicht van de oude man wel iets weg van een tovenaar, geheimzinnig en kwajongensachtig.

‘Jammer,’ verbrak Noah de stilte, ‘dat de baby het niet kan zien.’

‘Wie weet,’ antwoordde Sylvia. ‘Misschien ook wel.’

‘Door de buik heen?’ vroeg Noah weifelend.

Zwijgend keek iedereen toe hoe de letters langzaam doofden. In haar rug voelde ze de warmte van haar man, en Noah hield nog steeds haar hand vast. Een diepe genegenheid voor haar stiefzoon maakte zich van haar meester.

Ze hadden een zwaar jaar achter de rug en Sylvia was blij dat alles inmiddels ten goede gekeerd was. Echt alles? Plotseling hoorde ze weer die hese, vertwijfelde stem. ‘Ik wil naar huis,’ had Maëls moeder gezegd. En te midden van al deze geweldige feestelijkheden zonk de moed haar in de schoenen.