DE VROUWEN VAN HET BLOEMENEILAND

Tabea Bach

De vrouwen van het bloemeneiland

Het bloemeneiland 2

Uit het Duits vertaald door Bonella van Beusekom

De vrouwen van het bloemeneiland is deel 2 van de serie Het bloemeneiland

Oorspronkelijke titel Die Frauen der Kamelieninsel

© 2018 Bastei Lübbe AG, Keulen

© 2023 Nederlandse vertaling Bonella van Beusekom / Uitgeverij Oceaan

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp bij Barbara

Omslagbeelden © Sandra Cunningham / Trevillion Images (prieeltje en omgeving); © MyStocks / Shutterstock (bloemenillustratie bovenin)

Foto auteur © Claudia Toman

NUR 302

ISBN 978 90 468 3051 2

www.oceaanboeken.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2023, met
ISBN 978 90 468 3050 5

1

Het feest

De klokken van Saint-Anne beierden en zetten de feestdag luister bij. Een zacht briesje droeg hun klanken ver de zee op naar het camelia-eiland, waar alles al in gereedheid was gebracht voor het grote huwelijksfeest.

Witte camelia’s tooiden het altaar waarvoor Sylvia en Maël elkaar net het jawoord hadden gegeven. De priester sprak de laatste zegening uit en met een donderend akkoord zette het orgel het naspel in.

Er ging een golf van geluk door Sylvia heen. Nu hadden ze het dus echt gedaan, al had ze na de vreselijke scheiding van Holger gedacht dat ze nooit meer een man zou kunnen vertrouwen. Maar met Maël was alles anders. De diepe, vanzelfsprekende liefde tussen hen maakte alles zo gemakkelijk.

Ze voelde zijn blik en keek hem aan. Zijn stralende ogen lieten haar hart dansen, en helemaal toen hij haar zacht tegen zich aan trok en zoende. Het was alsof ruimte en tijd verdwenen en een moment lang, dat een eeuwigheid leek te duren, bestonden alleen Maël en zij. Daarna liep de tijd weer verder en keken ze hun gasten stralend van geluk aan.

De kerk was tot de laatste plek gevuld en achter de met witte linten en bloemen versierde banken verdrongen zich nog meer mensen. Ze hadden de kerkdeuren opengelaten, zodat degenen die er niet meer in konden de grote gebeurtenis buiten konden volgen.

Sylvia ving de glimlach op van haar beste vriendin Veronika, die haar getuige was. Op de eerste rij naast Veronika zat haar man Laurent, met in een draagdoek hun dochtertje Lilianne van tien weken oud. En ze zag dat Solenn, een nuchtere Bretonse die normaal gesproken niet zo snel van haar stuk gebracht werd, met een zakdoek haar ogen depte. Ze was Maëls pleegmoeder en de eigenaresse van het camelia-eiland. De partner van Sylvia’s overleden tante Lucie was ondanks het leeftijdsverschil voor haar een echte hartsvriendin geworden.

Terwijl ze naar de uitgang schreed, keek ze omhoog naar het roosvenster van veelkleurig glas boven het portaal. Even moest ze er weer aan denken dat ze deze kerk ruim twee jaar geleden voor het eerst had bezocht. Toen was het eenvoudige gebouw met zijn machtige zuilen van grijs graniet voor haar een van de vele bezienswaardigheden geweest. Ze was gekomen als toerist, op zoek naar haar tante Lucie, het enige familielid dat ze nog over had, die op het eiland samen met Solenn Lambaol de kwekerij had gerund. Ze had niet kunnen vermoeden dat die reis haar hele leven op zijn kop zou zetten…

Maël drukte haar hand alsof hij haar gedachten kon lezen. De afgelopen twee jaar waren ze elkaar zo vertrouwd geworden dat de een vaak voelde wat de ander dacht en ook de kleinste verandering van stemming opmerkte. Glimlachend keek ze naar hem op. Ja, ze vond alles aan hem leuk: de manier waarop hij zijn dikke, donkere haar van zijn voorhoofd veegde, zijn energieke kin met het kuiltje erin en de fijne lachrimpeltjes in zijn altijd zongebruinde huid. Maar ze hield vooral van zijn ogen, die de kleuren van de zee en de lucht in zich verenigden en afhankelijk van zijn bui van nuance konden veranderen. Op dit moment waren ze groenblauw en stralend.

Hij beantwoordde haar blik. Ze begreep wat hij wilde zeggen. Dit was niet het moment om terug te denken aan alle moeilijkheden die op deze dag goddank ver achter hen lagen. Dit was het moment om feest te vieren en gelukkig te zijn.

Toen ze de kerk uit kwamen, werd ze even verblind en kneep ze haar ogen dicht, daarna was ze gewend aan het schelle zonlicht. Het plein was vol mensen. Het hele dorp was naar de bruiloft gekomen, het hoerageroep kwam hun tegemoet, bloemblaadjes regenden zacht op hen neer en vormden een wit-roze tapijt onder hun voeten.

De klank van het orgel stierf weg terwijl de afsluitende cadensen werden gespeeld, terwijl uit de Ruelle de la Mairie de onmiskenbaar nasale klanken van de biniou, een soort doedelzak, en de bombarde, de traditionele hobo, dichterbij kwamen. Dat duo mocht op geen enkel Bretons feest ontbreken. Een paar bruiloftsgasten zagen er in hun lokale dracht heel feestelijk uit: de mannen droegen een met goud versierd fluwelen jasje met een dubbele rij knoopjes op een wit overhemd en een ronde hoed, de vrouwen een rijkgeborduurde zwarte rok, een witte kanten kraag en een muts. Sommigen begonnen op de maat van de muziek te wiegen en steeds meer mensen zetten het oude bruiloftslied in het brezhoneg in, de voor haar nog steeds onverstaanbare, uit het Keltisch afkomstige taal van de Bretons.

Maël hielp haar de paar treden naar het kerkplein af, waar ze lachend door de haag van kinderen heen schreden, zodat iedereen zijn bloemenzegen over hen heen kon strooien. Ze voelde de vele goedkeurende blikken voor haar eenvoudige bruidsjurk, die als enige versiering een bovenstof van prachtige Bretonse kant had, waaraan veel vrouwen uit de streek hadden gewerkt. Haar halflange, donkerblonde haar had ze in een eenvoudige knot in haar nek, met één witte camelia erin, zodat niets afleidde van haar natuurlijke schoonheid, haar gave huid en vooral haar expressieve, korenbloemblauwe ogen.

Ja, ze was geland op dit stukje aarde. Hier op het uiterste puntje van Europa had ze niet alleen een vaderland gevonden, maar ook de liefde van haar leven. Toen de oudere vrouwen van het stadje op bezoek waren gekomen om haar te vragen of ze het leuk zou vinden om te trouwen in een jurk van Bretonse kant, was ze heel blij geweest met dat eervolle aanbod. Vol dankbaarheid had ze begrepen dat dat betekende dat ze haar, de vreemde, echt in hun midden hadden opgenomen. Pas later was haar ter ore gekomen dat een paar sceptische kustbewoners hadden gewed dat ze op haar huwelijksdag vast veel liever een elegante jurk uit Parijs zou willen dragen. Die sceptici waren hun inzet kwijtgeraakt, tot grote vreugde van de kantklosters, voor wie het daarna een erezaak was geworden om Sylvia een sprookjesjurk te bezorgen. Dus werd daar nu van alle kanten druk commentaar op geleverd.

Ten slotte week de menigte uiteen voor Sylvia en Maël, en naar oude traditie liep het bruidspaar aan de kop van een soort processie, gevolgd door de muzikanten, waar zich eerst de getuigen en de beste vrienden bij aansloten, tot iedereen die was gekomen zich in beweging zette en hen volgde naar beneden, naar de haven.

Daar aangekomen dacht ze dat ze haar ogen niet geloofde. Ze wist al dat ze vandaag niet zoals normaal per auto de smalle landbrug naar het eiland zouden nemen, maar zoals vroeger met de boot zouden gaan. Bij de aanblik van de prachtig met bloemen en linten versierde vloot van vissersboten kon ze echter geen woord uitbrengen.

Het rijkst versierd was echter niet een van de indrukwekkende schoeners, maar een eenvoudige viskotter: La Brise, de boot van de oude Pierrick, die altijd al op het camelia-eiland had gewoond en haar tante Lucie al had geholpen. Ze herkende hem haast niet in zijn feestkleding van zwart fluweel, helemaal versierd met goudkleurig borduursel. Pas toen hij zijn ronde hoed afdeed en ermee naar haar zwaaide en hij door zijn brede glimlach de vertrouwde rimpels in zijn gezicht kreeg, had ze door wie haar als kersverse getrouwde vrouw naar het eiland zou brengen.

‘Gourc’hemmenoù!’ riep hij uit en hij stak zijn hand uit om haar in de boot te helpen.

‘Weet je nog, die keer dat je me naar het vasteland bracht?’ vroeg Sylvia hem, terwijl ze zijn hand vastpakte en met haar andere hand de lange rok van haar jurk optilde en kordaat aan boord van de twaalf meter lange kotter sprong.

‘Gelukkig is het vandaag niet zo stormachtig,’ grijnsde Pierrick. ‘Maar jou kennende zou je zelfs in je trouwjurk met het slechtste weer naar het eiland varen, toch?’

‘O ja,’ bevestigde Solenn, die bij hen in de kotter was geklommen en nu helemaal achterin, bij het roer ging zitten. ‘Ik weet niet waar ze dat vandaan heeft. Lucie kreeg je alleen in een boot als het echt niet anders kon.’

Sylvia glimlachte. Ze had allang een vaarbewijs en bereidde zich nu met de hulp van Pierrick voor op haar stuurmansdiploma. Als de landbrug naar het camelia-eiland bij vloed onbegaanbaar werd, was het voor haar geen probleem om met een van de boten van de kwekerij naar het vasteland te varen. Maar vandaag stond ze stralend met Maël aan de boeg en liet ze het roer over aan Pierrick, die La Brise onder groot gejuich de haven uit voer.

De versierde boten die een voor een hun aanlegplaats verlieten en koers zetten naar open zee, was een prachtig gezicht. Vrolijk geroep ging heen en weer, de zeelieden vuurden elkaar aan. Ze ontdekte Veronika met Laurent en de kleine Lili in een schoener rechts naast hen. De boot van Morgane, de lerares van de dorpsschool, met haar speciaal uit Parijs overgekomen broer Éric en de havenmeester Brioc kwam aan de andere kant op snelheid.

Het was een schitterende dag in augustus, zacht en vrolijk. De zee was zo glad als een spiegel, de hemel wolkeloos, hoog boven hen cirkelden een paar meeuwen, terwijl aan de horizon het eiland langzaam uit het water leek op te stijgen en vorm aannam tot ten slotte het fraaie herenhuis en de hoge muur van de Jardin aux Camélias, de cameliatuin, steeds duidelijker te zien waren. Door deze heerlijke dag kon je je niet indenken welke hevige stormen er soms woedden aan deze kust, waardoor metershoge golven zich als uit het niets op het eiland stortten. Op haar huwelijksdag liet Bretagne zich van zijn zachtste kant zien, waarvoor ze heel dankbaar was.

Bij de aanlegsteiger werden ze al opgewacht. Rozenn, de zus van Solenn, had er samen met Coco en de andere medewerkers van de kwekerij voor gezorgd dat alles gereed was voor de ontvangst.

Onder de oude cameliabomen, beschut tegen de wind achter de muren, waren enorme tafels feestelijk gedekt. Maël en Sylvia hadden het hele stadje uitgenodigd, niemand uitgezonderd, en het zag ernaar uit dat er geen enkele boot in de haven was achtergebleven.

Rozenn sloot Sylvia stevig in haar armen om haar te feliciteren. De vriendelijke, rossige vrouw van midden in de vijftig had op het vasteland een pottenbakkerij en verhuurde daarnaast een paar kamers aan zomergasten. Ze had zich bereid verklaard om voor een soepel verloop van het feest te zorgen en ze zou de speciaal voor deze gelegenheid ingehuurde kok en de oudere leerlingen van Morgane, die zouden helpen serveren en afruimen, aansturen. Daarbij kreeg ze de voortvarende steun van Sylvia’s assistente Gwen.

De tafelkleden waren stralend wit onder het dak van donkergroen glanzend camelialoof en ook de bloemstukjes op de tafels waren wit met groen. Over de twee stoelen waar het bruidspaar zou gaan zitten, stond een boog van takken en bloemen.

‘En nu wil ik je omarmen, Sylvia,’ riep Veronika uit, die met haar man ook aan land was gegaan. Vlug legde ze de kleine Lili in Maëls armen. Daarna trok ze haar vriendin tegen zich aan en hield haar een paar seconden heel innig vast. ‘Ik wens jullie allebei alle geluk van de wereld.’

Sylvia zag ontroerd dat er tranen in Veronika’s ogen glommen. ‘Dank je, Vero,’ zei ze en ze keek haar vriendin glimlachend aan. ‘Het is zo fijn dat jullie konden komen!’

‘Ja, hállo.’ Veronika schudde onstuimig haar rode lokken. ‘Dacht je dat ik jou liet trouwen zonder een oogje in het zeil te houden?’

Ze lachten allebei. Toen Sylvia de moeilijkste tijd van haar leven had doorgemaakt, was Veronika haar rots in de branding geweest. Dat had hun band, ze waren al sinds hun studie met elkaar bevriend, nog sterker gemaakt.

‘Kijk die man van je eens,’ zei Veronika verrast toen ze zag dat Maël de kleine Lili liefdevol wiegde, zodat het kleintje kraaide van verrukking. ‘Zeg, Maël, hoe weet je eigenlijk hoe je een baby moet vasthouden?’

‘Wanneer je met camelia’s kunt omgaan, weet je ook hoe je een prinsesje moet vasthouden. Toch, Lili?’ antwoordde Maël vrolijk.

Het kleintje begon te juichen en roeide enthousiast met haar armpjes.

‘Met Laurent moest ik dat eerst oefenen toen Lili net geboren was. Ja toch, Laurent?’

‘Dat moet je allemaal leren.’ Laurent nam het kind voorzichtig van Maël over. ‘Kom maar weer bij je papa met zijn grove motoriek, Lili.’ Het kleintje kraaide van genoegen toen Laurent haar een paar zoentjes op de zijkant van haar hals gaf.

Een uur lang namen Sylvia en Maël gelukwensen in ontvangst, terwijl er champagne en hapjes werden geserveerd: met zalm gevulde pannenkoekenrolletjes, gegratineerde artisjokkenbodems met ansjovisvulling en kaaskoekjes, zo uit de oven.

Ten slotte ging iedereen aan tafel. Naar oud Bretons gebruik moest een ‘grijsaard’ een toespraak houden en na veel grapjes over zijn werkelijke leeftijd, die niemand exact wist, stond de oude Pierrick op. Iedereen werd stil.

‘Ma chère Sylvie, mon cher Maël,’ begon hij. ‘Ik ben geen man van veel woorden. Bovendien kent iedereen hier jullie verhaal. Maar één ding moet luid en duidelijk gezegd worden: het lot heeft jullie samengebracht. Vele jaren geleden ben je op het eiland gekomen, Maël, als een hondje zonder baas. Twaalf jaar was je en je ging doelbewust je neus achterna, naar de plek waar je bestemming op je wachtte: naar de camelia’s. In Solenn en Lucie heb je twee moeders gevonden, die je gaven wat je het hardst nodig had: liefde en een thuis.

Toen Lucie stierf, leek het alsof het geluk zich van het cameliaeiland had afgewend. De kwekerij stond op de rand van het faillissement. Maar toen heeft uitgerekend de vrouw van wie we allemaal dachten dat de ellende haar schuld was, uiteindelijk de redding gebracht. Nu ben je een van ons geworden, Sylvia. Je hebt je luxe bestaan opgegeven om ons eenvoudige leven te delen, want je bent een verstandige vrouw die weet dat het kostbaarste in een mensenleven maar één ding kan zijn: oprechte, ware liefde. En daarom willen we vandaag allemaal het glas op jullie beiden heffen, op Sylvia, op Maël en op de liefde die jullie voor altijd moge verbinden. Op het feit dat jullie één zullen blijven en niemand jullie kan scheiden. Dat er nog geen haar tussen jullie tweeën komt!’

Onder groot applaus hieven de gasten hun glazen op de gezondheid van het bruidspaar. Niemand bleef op zijn stoel zitten, iedereen wilde een glimp opvangen van de oude Pierrick en het stel. En ze zouden het nog lang hebben over Sylvia’s ogen die glommen van de tranen en over het stralende gezicht van de bruidegom.

Daarna werd het eten opgediend en naar oud gebruik speelden de muzikanten tussen elke gang een andere dansmelodie.

Als voorgerecht was er coquilles Saint-Jacques à la nage, sintjakobsschelpen in hun eigen vocht, en een godaille, Bretonse vissoep. Sylvia had die eenvoudige vissersmaaltijd gewild, omdat dat ook het gerecht was dat ze samen met Maël die eerste avond na haar verrassende aankomst op het eiland had gegeten. Het hoofdgerecht was lamsbout met artisjokken en als dessert de obligate Bretonse boterkoek kouign amann en natuurlijk Maëls lievelingsgerecht far breton, een soort soufflé, gevuld met in rum geweekte bakpruimen, lauwwarm geserveerd. Wie daarna nog plek in zijn maag had, tastte stevig toe bij de kaas of snoepte van de beroemde aardbeien uit Plougastel.

De zon stond al laag toen de allerlaatste borden werden afgeruimd. Een aantal oudere dorpsbewoners pakte elkaar op de klanken van de doedelzak en de hobo bij de handen om te gaan dansen.

‘Wat zou je zeggen van een lambig?’ Brioc zette een dienblad met flinterdunne tulpenglaasjes en een fles zonder etiket op de bruidstafel.

‘O, graag,’ zei Sylvia. ‘Die komt precies op het juiste moment. Vero, dat is de beste appeljenever die er bestaat. Geen enkele brandt zo in je keel als deze. Maar denk je dat Brioc iemand zijn geheim zou verklappen?’

‘Het geheim is geduld hebben, lieve Sylvie.’ De door weer en wind gebruinde havenmeester lachte ondeugend. ‘Hoe langer de lambig in het vat mag liggen, hoe beter hij wordt.’

‘En het ligt natuurlijk ook aan het vat,’ vulde Solenn aan. ‘Van welke houtsoort dat is, hoe oud het is en wat er daarvoor in heeft gezeten, toch? Ze zeggen dat Brioc zijn vaten beter bewaakt dan de haven.’

Iedereen moest lachen en Brioc schudde geheimzinnig zijn hoofd, terwijl hij verderging met inschenken.

‘Dit zijn vast wel driehonderd gasten, toch?’ Veronika was onder de indruk.

De kleine Lili was ingeslapen op haar arm, voldaan en uitgeput, Veronika had haar net de borst gegeven.

‘Vierhonderddertig,’ zei Rozenn tevreden en ze plofte met een zucht neer op een stoel. ‘En er was nog genoeg eten ook, er is zelfs heel veel taart over, toch Gwen? Waar zit Maël eigenlijk?’

‘Ik heb hem daarginds met Coco en die andere tuinman met het groene haar gezien,’ antwoordde Veronika.

‘Dat is mijn neef Gurvan,’ legde Gwen trots uit. ‘Ze bouwen samen een installatie op voor straks, als die oude doedelzak eindelijk ophoudt.’

‘O, fijn,’ zei Morgane kreunend. Ze was ook bij hen komen staan. ‘Werkt-ie jullie ook zo op de zenuwen? Merci beaucoup, Brioc, ja, een borrel kan ik nu wel gebruiken.’

‘Ze spelen nog tot de zon ondergaat,’ zei Solenn gnuivend. ‘Dan keren de oudere mensen terug naar het vasteland en is de tuin voor de jeugd.’

Solenn kreeg gelijk. De schemering viel nog maar net over het eiland of de doedelzak en de hobo werden ingepakt en verschillende gasten aanvaardden de terugtocht. Zaklampen in allerlei kleuren licht vlamden op en de Jardin aux Camélias veranderde steeds meer in een geheimzinnig sprookjesrijk.

Gurvan betoonde zich inderdaad een supergoede deejay. Onvermoeibaar zette de jonge tuinman aanstekelijke muziek op, die exact paste bij de stemming, zodat de bruiloftsgasten niet merkten dat de uren voorbijvlogen, tot ten slotte de ochtend begon aan te breken. Toen de zon in het oosten aan de horizon omhoogkroop en de nieuwe dag in een roze licht dompelde, bewogen alleen Sylvia en Maël nog op de dansvloer, langzaam en innig omstrengeld op de klanken van een oud Frans liefdeslied: de spetterende opname, vol ruis van het chanson ‘L’Hymne à l’amour’, die Gurvan ter afsluiting op de draaitafel had gelegd.

Edith Piaf zong: … Zolang de liefde mijn ochtenden nog overspoelt, zolang mijn lichaam nog trilt onder jouw handen, kunnen de problemen me weinig schelen, mijn lief, omdat jij van me houdt…

Hoe hoger de zon aan de hemel klom, des te intenser verdichtten zijn stralen zich tot puur goud en verlichtten eerst de kronen van de cameliabomen en ten slotte Sylvia’s haar. Ze toverden een aureool om Maëls hoofd. En iedereen die zijn ogen nog open kon houden, zag vol verbazing hoe het vroege licht de twee geliefden omhulde als een schitterende mantel.

… Als op een dag het leven je echter van mij wegneemt, zong Piaf, als je overlijdt of als je ver weg bent, maakt dat niet uit, zolang jij van mij houdt… We hebben de eeuwigheid voor ons, in het onmetelijke blauw, in de hemel… God herenigt hen die van elkaar houden.

De laatste maten stierven weg.

Ineens was het stil na al die uren vol muziek, en de geluiden van de ochtend kwamen tevoorschijn. In de verte hoorde je de golven ruisen. Boven in een boom begon een vogel te zingen. Uit de keuken kwam het zachte gerammel van servies en Sylvia ademde de geur van versgezette koffie in.

‘Ik kan het haast niet geloven,’ fluisterde ze in Maëls oor. ‘Het is al ochtend. Waar is de nacht gebleven?’

‘Dit is de eerste zonsopgang die we als man en vrouw meemaken,’ fluisterde hij terug.

Ze kroop nog een keer tegen hem aan, verdoofd van geluk en duizelig van de hele nacht dansen. Daarna maakten ze zich los van elkaar, keken elkaar glimlachend in de ogen en verlieten de dansvloer.

Solenn kwam met in elke hand een grote kan van het huis naar hen toe en haar zus droeg een dienblad vol bols, de typische Franse porseleinen kommen waaruit ze hier koffiedronken. Ze zetten alles op de bruidstafel en begonnen voor iedereen een bol te vullen.

‘Wie heeft er zin in boterkoek?’ vroeg Morgane. Ze stond op en rekte zich uit. ‘Daar is vast nog veel van over. En ook van de far breton, Maël, daar ben jij toch zo dol op? Wie komt er mee om me te helpen dragen?’

‘Ik geloof dat jullie het heel goed zonder ons kunnen redden,’ zei Maël, en met een tedere blik naar zijn vrouw voegde hij eraan toe: ‘Wij trekken ons namelijk eventjes terug. N’est-ce pas, Sylvie?’

Ten antwoord pakte ze zijn hand en trok hem lachend mee. Bij de grindweg aangekomen die door de tuin naar hun huis liep, trok ze haar elegante sandalen uit, ze tilde haar jurk wat op zodat ze niet op de zoom trapte en zonder een woord te zeggen renden ze er uitgelaten vandoor.

Buiten adem stopten ze voor het huis. Maël deed de deur open, waarna hij haar vastberaden optilde en haar behoedzaam over de drempel droeg. Hij bracht haar tot in de slaapkamer, waar hij haar voorzichtig op het bed legde.

‘Voor eeuwig en altijd,’ zei hij toen hij haar uit haar jurk hielp.

‘Voor eeuwig en altijd.’ En ze vlijde zich tegen hem aan.

’s Middags gaf Sylvia Veronika en Laurent een rondleiding over de kwekerij, die een paar kilometer verderop lag, in een natuurlijke, door de rotsen tegen de wind beschermde laagte, waar de camelia’s voor de verkoop groeiden.

‘Ik wil jullie iets heel bijzonders laten zien,’ zei Sylvia toen ze de motor van de terreinwagen uitschakelde en haar vrienden meenam langs de velden naar de kassen. ‘Jullie weten toch dat Maël hier de nieuwe soorten kweekt waar we beroemd om zijn. Jaren geleden, hij was toen nog een puber, is het hem gelukt om een heel mooie te kweken. Tante Lucie heeft die Sylviana gedoopt en mij de rechten voor het in de handel brengen nagelaten.’

Ze waren bij een van de oudere kassen aangekomen en uit de dikke bos zocht ze de passende sleutel.

‘Is dat een speciaal slot?’ informeerde Laurent geïnteresseerd. ‘Deze kas lijkt wel beter beveiligd dan mijn werkplaats.’

‘Met reden,’ legde ze ernstig uit. ‘Deze boom is een vermogen waard. Kom zelf maar kijken.’

Ze kwamen bij een tweede afgesloten deur. Daarachter rees een kas op met een koepeldak van zeker vijf meter hoog. Midden in het ronde gebouw stond een slanke boom met een zilvergrijs glanzende bast. Hij had een compacte kroon en smalle, donkergroene blaadjes die glansden alsof er een laklaagje overheen zat.

‘Kijk,’ zei Sylvia trots en ze wees op een paar spectaculaire bloemen die zo groot waren als haar handpalm, stralend tussen het nachtgroene loof. De amethistkleurige, dicht gevulde bloemen rustten op een krans van witte bloemblaadjes, het leken wel kanten kragen. Helemaal in het binnenste glansden zilverwitte meeldraden als sterren aan een nachthemel.

‘Een droom,’ fluisterde Veronika. ‘Ik moet van het voorjaar terugkomen als hij in volle bloei staat.’

‘Dan is hij er niet meer,’ legde Sylvia zuchtend uit. ‘We gaan hem namelijk verkopen. Van de opbrengst willen we het bezoekerscentrum bouwen, waarover ik jullie verteld heb. De Sylviana is ons kapitaal. Dit najaar nog begint er een in de hele geschiedenis van de camelia nog nooit vertoonde veiling. Op de wereld is er alleen dit volgroeide exemplaar. Ik ben benieuwd wat de boom opbrengt.’

Ze liet haar gasten nog meer fascinerend mooie cultivars zien, maar geen enkele was zo mooi als de Sylviana.

‘Vind je het niet zonde om die prachtige boom te verkopen?’ vroeg Veronika toen ze weer terugreden naar het hoofdgebouw. ‘Het is nota bene een herinnering aan je tante.’

Sylvia zweeg even, daarna schudde ze vastberaden haar hoofd. ‘Lucie was heel praktisch aangelegd,’ zei ze. ‘Ik weet zeker dat ze enthousiast zou zijn geweest over het idee van het bezoekerscentrum. Ik zie het al helemaal voor me. De bistro waar de klanten een hapje kunnen eten, want ze komen allemaal van heinde en verre naar het einde van de wereld. De winkel met producten met de camelia als thema: theesoorten, cosmetica, boeken en allerlei geschenkartikelen. En het informatiecentrum waar je alles over de geschiedenis van de camelia te weten kunt komen – hoe die uit Azië naar Europa is gekomen, welke verzorging die nodig heeft en nog veel meer. Moeten we daarvan afzien om de boom te behouden? Nee, ik denk dat het de juiste beslissing is.’

‘Het is echt een mooi idee,’ vervolgde Veronika peinzend, ‘om een bijzondere plant op te dragen aan iemand. Kennelijk mocht je tante je heel graag.’

Sylvia knikte verdrietig. Het deed haar nog steeds pijn dat ze toen Lucie nog leefde nooit de tijd had genomen haar hier in haar domein te bezoeken. Als succesvolle bedrijfsadviseur had ze indertijd een hectisch leven geleid en ze had alles op de lange baan geschoven wat niets met haar werk te maken had. Tot het te laat was en haar tante in de bloei van haar leven aan een hersentumor was gestorven…

Ze waren weer bij het hoofdgebouw aangekomen en ze schrok op uit haar gedachten doordat Veronika zei: ‘We wilden jou en Maël iets vragen. Misschien hebben we nog even wat tijd met elkaar voordat we zo vertrekken.’ Haar stem klonk heel anders dan normaal, een beetje ernstig.

‘Natuurlijk,’ antwoordde Sylvia verbaasd. ‘Altijd. Moet Maël erbij zijn? Kijk, hij staat daarginds.’

Kort daarna zaten ze in de gezellige keuken van Solenn. Lili lag alweer in Maëls armen en blies met getuite lipjes kleine glanzende spuugbelletjes.

‘We wilden jullie vragen of jullie het leuk zouden vinden om peettante en peetoom van Lili te worden,’ vroeg Veronika. ‘Ik weet dat jullie niet veel tijd hebben,’ voegde ze eraan toe. ‘Alleen kan ik me voor mijn Lili geen betere peettante en peetoom voorstellen…’

‘Maar Vero,’ onderbrak Sylvia haar stralend. ‘Natuurlijk willen we dat. Ja toch, Maël? Ik zou het in elk geval superleuk vinden!’

‘Uiteraard,’ stemde Maël ermee in. ‘Dat vinden we een grote eer. Ik zat de hele tijd al te denken wat ik kon verzinnen om Lili hier te houden zonder dat jullie het zouden merken.’

Veronika en Laurent lachten hartelijk. Ook Sylvia lachte mee, terwijl ze Maël een steelse, verbaasde blik toewierp. Over kinderen hadden ze het nooit gehad, dat was nog geen onderwerp voor hen geweest.

‘Daar zullen jullie zelf moeite voor moeten doen,’ merkte Veronika op en ze stak haar handen uit naar haar dochter. ‘Maar moeilijk is het niet. Mochten jullie tips nodig hebben, dan mogen jullie ons altijd vragen.’

Toen werd het tijd om afscheid te nemen. Het was dik twee uur rijden naar Le Mans, waar Veronika en Laurent woonden.

‘We zien elkaar bij de doop,’ riep Veronika haar vriendin goedgemutst uit het open raampje toe. ‘Ik neem contact op, zodra ik de datum weet. Ach, ik verheug me er zo op. Het was een fantastisch feest, Sylvia. Maar nu moet ik eerst een week slapen.’

Lang zwaaiden Sylvia en Maël de déesse – de godin – na, de legendarische Citroën DS uit de jaren zeventig die Laurent met veel liefde telkens weer had gerestaureerd.

‘Kleine Lili is zo schattig,’ zei ze peinzend.

‘Zou het niet mooi zijn…’ Maël trok haar tegen zich aan, ‘als wij ook een kind hadden?’

Haar adem stokte. Ze was zevenendertig en in haar levensplanning was een kind tot nog toe niet voorgekomen. Ze had altijd alleen maar haar carrière voor ogen gehad. Ook nu ze de commerciële leiding over het camelia-eiland had, werkte ze dag en nacht.

‘Daar heb ik nog nooit over nagedacht,’ bekende ze.

‘Dat weet ik.’ Maël glimlachte. ‘Ik eerlijk gezegd ook niet. Als je opgroeit zoals ik, vind je het waarschijnlijk niet zo’n goed idee om kinderen op de wereld te zetten.’

Hij zweeg peinzend en keek naar de lucht in het westen, waar zich enorme pluizige wolkenformaties vormden.

‘Maar nu heb je Lili op je arm gehad,’ zei ze liefdevol en ze nestelde zich tegen hem aan. ‘En die heeft je betoverd.’

Hij keek haar strak aan. ‘Jij bent de eerste en enige vrouw met wie ik me dat zou kunnen voorstellen,’ zei hij en hij ging met zijn wijsvinger teder langs de lijn van haar hals. ‘En dat niet alleen. Ik zou het prachtig vinden.’

Ze deed haar ogen dicht. Het duizelde haar bij de gedachte aan een kind van henzelf. Zou daardoor niet alles veranderen?

De volgende dagen had ze zo veel omhanden, dat het haar heel goed lukte om de verontrustende, maar ook aantrekkelijke gedachte aan een kind van henzelf opzij te schuiven, in elk geval overdag. Terwijl Maël bezig was met het werk dat op de kwekerij was blijven liggen, beantwoordde zij de vele schriftelijke felicitaties en schreef ze bedankjes voor de cadeaus. Bovendien was het de hoogste tijd om de internationale veiling van de Sylviana voor te bereiden, waar zo veel van afhing. De afgelopen twee jaar was gebleken dat Sylvia het bij het juiste eind had met haar toekomstplannen. Nu moesten ze dringend gerealiseerd worden.

Lange tijd was de Jardin aux Camélias – waar Solenn en Lucie en vooral de begenadigde kweker Maël oude cameliasoorten kweekten die elders allang waren uitgestorven en nieuwe kruisingen tot stand brachten – slechts bij een handjevol kenners en verzamelaars bekend geweest. Dat kwam door de afgelegen ligging van het eiland, voor de Bretonse kust. Je moest al weten dat daar in de buurt een kwekerij was en ernaar op zoek gaan om die te kunnen vinden.

Toen tante Lucie nog leefde, die de kwekerij samen met Solenn met veel geduld en liefde had opgebouwd, had dat de beide vrouwen niets kunnen schelen. En dat gold vooral voor Lucie, die voor haar familieleden in Duitsland was gevlucht, toen ze niet accepteerden dat ze van een vrouw hield en gelukkig met haar was. En toch had haar tante al voor haar veel te vroege dood geweten dat die idyllische tijd voorbij was. In een brief bij haar testament had ze Sylvia gevraagd Solenn te helpen bij de bedrijfseconomische kant van het bedrijf. Ook al had de familieruzie ervoor gezorgd dat het contact met de toen nog jonge Sylvia was verbroken, Lucie had de carrière van haar geliefde nichtje op afstand gevolgd en ze was ervan op de hoogte geweest dat ze een uitstekende zakenvrouw was.

‘De Jardin aux Camélias moet bezoekersvriendelijker worden,’ had Sylvia al geadviseerd toen ze naar het eiland was verhuisd. Dat af en toe een verzamelaar een bijzondere camelia kocht, was niet voldoende om het bedrijf rendabel te maken. Maar het schandaal rond de erfenis, de dreigende verkoop aan een Britse investeerder, die het eiland wilde veranderen in een golfresort en het feit dat Sylvia dat op het laatste nippertje had voorkomen, hadden de kwekerij in het nieuws gebracht. Het camelia-eiland werd sindsdien gezien als symbool van succesvol verzet. De beelden van de Bretonse vrouwen en mannen, kinderen en oude mensen die zich moedig hadden verzet tegen de bouwmachines van de speculant Sir James Ashton-Davenport waren over de hele wereld gegaan.

Maar Solenn en haar kleine groepje tuinmannen en -vrouwen konden de vele bezoekers die het eiland vervolgens hadden overspoeld bijna niet aan. Lange rijen auto’s zorgden vooral in de weekenden in het kustplaatsje en op de dam naar het eiland voor files.

Al sinds onheuglijke tijden was het eiland door een smalle landtong met het vasteland verbonden, en de zee had er zo lang aan geknaagd dat er nog maar een smalle dam van over was gebleven, waar je bij eb met de auto overheen kon. Intussen was die verbreed en beter verhard. Toch bleven de getijden en vooral de winterstormen aan het fundament vreten. Elk voorjaar werd hij gerepareerd en aangepast aan de veranderende stroming. Pierrick zorgde er al tientallen jaren voor en beweerde dat hij hem kende als zijn broekzak.

De kleine haven en de parkeerplaats waren inmiddels eveneens vergroot en Briocs oudste zoon Yann had een florerend watertaxibedrijf opgericht om bezoekers ook bij vloed naar de overkant te kunnen brengen als het weer het toeliet.

Maar eenmaal op het eiland wilden de gasten graag een tijdje blijven en omdat de systematisch in rijen aangelegde velden van de kwekerij voor leken geen echte bezienswaardigheid waren (de meeste planten kregen pas na een paar jaar prachtige bloemen), verbleven de bezoekers het liefst in de Jardin aux Camélias. In het enorme park bij het herenhuis waren de eerste camelia’s al meer dan honderd jaar geleden geplant, en al generatieslang toonden ze daar hun pracht. Alleen mensen die echt iets wilden kopen, werden naar de planten en de kassen in de verderop gelegen laagte gebracht.

Het camelia-eiland was tot een attractie in deze omgeving geworden, de hotels aan de kust waren nog nooit zo snel volgeboekt geweest. Diverse families in het kustplaatsje veranderden leegstaande kinderkamers in gastenkamers of bouwden oude geitenstallen om tot leuke vakantiehuisjes. Ook de restaurants, salons de thé en crêperies waren blij met de grote toeloop. Waarom zouden ze dus niet op het eiland zelf een kleine bistro openen en van alle mensen profiteren die niet per se een camelia wilden kopen, maar gekomen waren om het prachtige park met de oude bomen bij het grote huis te bewonderen?

Telkens weer werd er naar souvenirs gevraagd en ze had in de loop van de tijd een uitgebreide lijst met producten opgesteld die pasten bij het thema camelia. Het werd zo langzamerhand tijd om haar plannen te gaan realiseren.

‘Heb je erover nagedacht?’ vroeg Maël op een avond, nadat ze elkaar vol overgave hadden bemind en ze gelukkig en ontspannen in zijn armen lag.

‘Waarover?’ vroeg ze slaapdronken.

‘Je weet precies wat ik bedoel.’ Hij gaf een zoen op haar kin. ‘Of we gaan proberen om een kind te krijgen.’

Ze was ineens weer klaarwakker. ‘Ik ben al achter in de dertig,’ bracht ze er zacht tegen in.

‘Daarom juist,’ luidde zijn antwoord. ‘We moeten dus geen tijd verspillen.’ Ze bekeek de gelaatstrekken waar ze zo van hield, zijn volle lippen, die zo fluweelzacht aanvoelden, zijn door weer en wind getekende gezicht en vooral zijn ogen waarin ze zijn gevoelens kon lezen, hij was voor haar een open boek. Ze streek met haar vingers zacht door zijn haar en ineens betrapte ze zich op de gedachte hoe hun kind eruit zou zien. Het zou mooi zijn als het zijn ogen had. En de vorm van zijn lippen. En… ‘Ik weet dat je er bang voor bent,’ vervolgde Maël. ‘En heel eerlijk gezegd ben ik dat ook. Misschien nog wel meer dan jij. En toch. Natuurlijk ben ik bang dat ons leven volledig zal veranderen. Maar ik ben eigenlijk nog banger dat we iets belangrijks zouden kunnen missen. Iets waar we later spijt van zouden krijgen.’

‘Hoe stel je je dat voor?’ vroeg ze aarzelend. ‘Ik bedoel concreet. Alle moeders die ik ken zijn een paar jaar uit de running. Ze nemen zich voor dat hun werk echt niet zal lijden onder hun kind. Dat ze dat op de een of andere manier wel voor elkaar krijgen. Maar als het kind er eenmaal is, is het andere koek.’

‘Ik heb het er met Solenn over gehad,’ biechtte hij op. ‘Ik wilde haar mening horen. Ze zegt dat ze totaal geen problemen ziet als het om de verzorging gaat. Ze wil dolgraag helpen onze kinderen groot te brengen. Ze zou er toch al niet mee zitten om zich meer uit het bedrijf terug te kunnen trekken. Ik denk dat Solenn een geweldige oma zou zijn. Denk je niet? En desnoods nemen we een kindermeisje.’

… onze kinderen, echode het in haar hoofd. Nu heeft hij het al over kinderen…

‘Misschien moet jij ook een keer met haar praten,’ voegde hij eraan toe. ‘Of met Veronika, van vrouw tot vrouw.’ Nu grijnsde hij en hij drukte haar tegen zich aan. Daarna werd hij weer serieus. ‘Maar één ding moet je weten: als je nee zegt, ga ik je echt niet overhalen. Dat beloof ik je.’

‘De bal ligt nu dus bij mij?’ Het voelde een beetje ongemakkelijk.

Maël schudde zijn hoofd en keek haar in de ogen. ‘Nee, zo bedoel ik dat niet. We kunnen dat alleen samen beslissen. Het moet toch mogelijk zijn om daarover te praten, het te overleggen, n’est-ce pas?’

Ze knikte en kroop nog dichter tegen hem aan. Wat hield ze veel van hem. Ze zou in Frankrijk eindelijk op zoek gaan naar een gynaecoloog en informeren wat de risico’s op haar leeftijd waren. Dat stond al langer op de planning, en toch kwam er altijd iets tussen wat belangrijker was. En ze zou wat cijfers raadplegen. Met Veronika praten, haar om raad vragen. Haar vriendin was iets jonger dan zij. Was dat bepalend op hun leeftijd?

Hoewel haar geest nog druk in de weer was en steeds weer probeerde een verstandige strategie uit te werken, wist ze nu al dat iets diep in haar in vuur en vlam was gezet. Iets in haar binnenste trok en sjorde aan haar, er was een wens gewekt waarvan ze het bestaan nooit had vermoed. Ineens dacht ze die betoverende geuren van vanille en bittere amandelen en nog veel andere weer te ruiken, die ze had opgesnoven op het hoofdje van Lili, ze voelde de piepkleine handjes weer, het lichte gewicht op haar arm en herinnerde zich haar innerlijke neiging om dat wezentje tegen zich aan te drukken en te beschermen…

Naast haar ademde Maël rustig en gelijkmatig. In zijn slaap leek hij altijd nog een beetje een grote jongen. Er welde tederheid in haar op. Ze voelde de warmte die uitging van zijn lichaam, de fluwelen aanraking van zijn huid.

Waarom niet? vroeg een zacht stemmetje in haar. Waarom zou je je niet met hem versmelten en nieuw leven schenken?

Toen wist ze dat ze geen advies meer nodig had. Ja, ze wilde een kind van en met Maël. Het maakte niet uit hoe het verder zou lopen. En met die opwindende, betoverende en ook verontrustende gedachte viel ze ten slotte in slaap.

2

De veiling

‘Wat denk je dat de verkoop van de Sylviana zal opleveren?’

Buiten woedde een novemberstorm, maar de hoge muren om de Jardin aux Camélias boden beschutting. Het enige wat binnendrong was het huilen van de wind en het gebulder van de golven die krachtig tegen het eiland sloegen.

Zorgvuldig rolde Sylvia de tekeningen op, die ze zoals op veel avonden samen op de tafel in de keuken van het grote huis hadden uitgerold. Er moesten zo veel details worden ingevuld. De nieuwe gebouwen werden gebouwd van natuursteen, net als de huizen die er allang stonden, en de architectuur werd aangepast aan de rest van het eiland. De daken werden voorzien van lokale grijze leisteen, zodat ze onopvallend opgingen in de natuurlijke omgeving. De instanties hadden weliswaar ingestemd met de bouwplannen, maar een plaatselijke natuurbeschermingsorganisatie, en vooral een zekere Kilian Nuz, had laatst bezwaar gemaakt.

Ze nam de bedenkingen serieus, omdat ze wist dat ze absoluut geen vijanden mochten maken. Dus had ze voor volgend weekend een bijeenkomst op het eiland belegd, om te discussiëren over de verschillende standpunten, die te toetsen aan de algemene milieuregels en zo nodig een compromis te zoeken. Ze had zelfs een vertegenwoordiger van bouw- en woningtoezicht kunnen overhalen om daarbij aanwezig te zijn.

‘Wat de Sylviana zal opbrengen? Lastig te zeggen,’ zei Sylvia. ‘Mijn doel zou tweehonderdduizend zijn. Dan hebben we geen problemen met de lening.’

Ze noteerde nog een paar punten op haar laptop, zette hem uit en leunde moe achterover.

‘Je werkt weer te veel,’ merkte Solenn op met een blik naar de donkere kringen onder Sylvia’s ogen. ‘Dat is helaas niets nieuws.’

Ze zuchtte. ‘Lieve Solenn, zou je me een lambig willen inschenken?’

Solenn fronste haar wenkbrauwen. ‘Maar ben je niet stiekem…’

‘Nee,’ onderbrak Sylvia haar snel. ‘Ik ben vanochtend weer ongesteld geworden.’ Er klonk berusting in haar stem.

‘Dat is normaal, ma fille,’ zei Solenn troostend en ze haalde een fles appelbrandewijn uit de kast. ‘Je hebt jarenlang de pil geslikt. Nu heeft je lichaam tijd nodig.’

‘Dat weet ik. En toch. Misschien lukt het ook wel helemaal niet. Misschien ben ik gewoon te oud. Misschien…’

‘Arrête!’ onderbrak Solenn haar streng. ‘Zo mag je niet denken. Je moet geduld hebben. Het gaat vast lukken, dat voel ik.’

Ze keek haar vriendin liefdevol aan. Solenn was in de zestig en had veel meegemaakt. Als lesbische vrouw, opgegroeid op het platteland, was ze in haar jeugd niet geaccepteerd. Haar opleiding tot landschapsarchitect had ze in Normandië gedaan, waar ze een eeltlaag had gekweekt. Daar was ze voor het eerst in contact gekomen met camelia’s. Pas toen ze Lucie had leren kennen, verliefd op haar was geworden en met haar op het eiland was gaan wonen, had haar leven een gelukkige wending genomen. Lucie had er met haar innemende persoonlijkheid uiteindelijk voor gezorgd dat ze hier in de kuststreek als paar werden geaccepteerd en gerespecteerd.

Toen Lucie was overleden, was Solenn bijna de grond onder haar voeten verloren, en wel letterlijk. Lucies testament, waarmee ze het eiland aan haar partner naliet, was namelijk verdwenen. De autoriteiten hadden Sylvia als wettige erfgename aangewezen en door intriges van haar toenmalige man Holger waren ze het eiland bijna kwijtgeraakt. Telkens weer had Solenn grote moed getoond.

Ze heeft gelijk, dacht Sylvia, terwijl ze nipte van de aromatische lambig, de Bretonse versie van de Normandische calvados. Eigenlijk heb ik echt geen reden om neerslachtig te zijn.

En ineens begon ze zich bijna aan zichzelf te ergeren. Hoe was het mogelijk dat zoiets banaals als ongesteld worden haar zo van haar stuk bracht? Zo kende ze zichzelf helemaal niet. Elk zakelijk probleem, hoe groot het ook was, zag ze als welkome uitdaging om een oplossing voor te vinden. Maar dat was nu juist het punt. Problemen konden opgelost of uit de weg geruimd worden. Zo werkte dat alleen niet met haar lichaam, dat kon ze niet het bevel geven om zwanger te worden…

‘Ik heb erover gedroomd,’ zei Solenn waardoor ze uit haar gedachten werd gehaald. ‘Ik heb Maël met een zoon gezien,’ ging ze verder. ‘Vertrouw dus op je lichaam en geef het de tijd dat het nodig heeft.’ Sylvia kreeg er tranen van in de ogen. Solenn pakte haar hand en drukte die. Het was eigenlijk niets voor de Bretonse om overdreven sentimenteel te worden. ‘Goedenacht, Sylvie,’ zei ze en ze knikte nog één keer naar haar.

‘Goedenacht, Solenn,’ antwoordde ze zacht.

In gedachten voegde ze eraan toe: slaap lekker en droom nog maar vaker van zulke mooie dingen. Ze haalde diep adem en voelde dat haar neerslachtigheid helemaal oploste. Zij en Maël zouden een zoon krijgen. Ze moest alleen geduld hebben.

Tijdens de bijeenkomst met de natuurbeschermers was Sylvia weer eens in topvorm. Ze had niet voor niets jarenlang succesvol als bedrijfsadviseur en conflictmanager gewerkt. Ze wist dat elke deelnemer uiteindelijk het gevoel moest hebben dat hij erop vooruit was gegaan. De uitdaging was om dat niet ten koste van het project te laten gaan, want vaak hield een compromis in dat juist het unieke van een idee moest worden opgeofferd. En ze wilde beslist niet met de planning weer helemaal van voren af aan beginnen, het had tenslotte maanden gekost voordat ze alle vergunningen had gekregen.

Gelukkig bleek al snel dat de tegenstanders over veel details verkeerd geïnformeerd waren geweest en dat ze de meeste van hun argumenten met feiten kon weerleggen. Uiteindelijk vonden ze een oplossing die in Sylvia’s ogen zelfs een verbetering betekende. Ook zij vond het immers heel belangrijk dat het bezoekerscentrum de betovering en de eenvoud van het eiland niet zou verstoren. En zoals ze had verwacht waren Kilian Nuz en zijn medestrijders juist heel enthousiast over haar voorstel om een permanente expositie, met informatie over de zeldzame vogelsoorten die jaarlijks op het eiland broedden, te integreren in het bezoekerscentrum. Ze had het uitgezocht en was erachter gekomen dat ze voor een dergelijk project zelfs subsidie bij de Franse overheid en bij de EU kon aanvragen. Op die manier sloegen ze twee vliegen in één klap: ze kon rekenen op Kilians steun en tegelijkertijd werden de bouwkosten een stuk lager. Bovendien zou het vogelstation een extra attractie voor toeristen zijn.

Opgelucht nam ze afscheid van de delegatie en keerde moe maar tevreden terug in Ti Bag, zoals Maëls huis in het Bretons werd genoemd en dat inmiddels ook al een hele tijd van haar was.

De storm was gaan liggen en af en toe was dat weekend zelfs de zon tussen de dichte wolken tevoorschijn gekomen. Ti Bag, wat zoveel betekende als botenhuis, lag aan de buitenrand van het park en was van oorsprong een groot, van natuursteen opgetrokken botenhuis, waar de vissersfamilie in wier bezit het eiland generatieslang was geweest, hun kotters hadden onderhouden. De Kerguénnecs hadden een kleine visserijvloot bezeten en heel wat mannen van de kuststreek werk verschaft, onder wie de vader van Solenn.

Toen Maël na zijn studie plantkunde was teruggekeerd naar het eiland in plaats van een positie als hoogleraar aan een van de internationale universiteiten aan te nemen – dat soort banen werden hem nog steeds af en toe aangeboden – had hij de half vervallen loods in een paar jaar samen met Pierrick liefdevol gerestaureerd. Het resultaat was een eigenwijs huis, met als middelpunt ‘de grote hal’, zoals Maël de vroegere werkplaats noemde. Het had een open keuken, een eetgedeelte en een gezellig woongedeelte met fauteuils en een open haard. Boven de haard had het schilderij van tante Lucie, dat Solenn aan Sylvia had gegeven, een waardige plek gevonden. Alleen de slaap- en badkamer waren gescheiden vertrekken. Op een kleine gaanderij had ze een kantoortje ingericht, want ze nam telkens weer werk mee naar huis, al zag Maël dat niet graag.

In een opwelling liep ze naar de zolder, die door Maël ook voor een deel was uitgebouwd. Twee ovale ramen in de puntgevels gaven je het gevoel dat je op een schip zat, omringd door golven. Er stond een comfortabele bank, die in een handomdraai kon worden veranderd in een lekker logeerbed en tegen de schuine wanden waren boekenkasten getimmerd: met een goed gesorteerde bibliotheek over camelia’s van Maël en een steeds groeiende collectie over management van Sylvia. Zo was de zolder een prettige plek geworden om je terug te trekken, en ook Veronika en haar gezinnetje overnachtten er als ze kwamen logeren.

Net als elke keer genoot ze ook die avond van het uitzicht uit het raam op het westen, waardoorheen nog een bleek restje van de zonsondergang aan de horizon zichtbaar was. Wolkenbergen in verschillende tinten grijs joegen naar het vasteland, het zeewater kwam met onverbiddelijke brekers aanrollen. Aan de overkant weerkaatste de kustlijn het mauvekleurige avondlicht, de vuurtoren zond zijn ronddraaiende lichtsignaal al in een onverstoorbaar tempo over land en zee.

Hier zou hun gezamenlijke kind ooit slapen als het groter was, hadden ze besloten. In haar hoofd was ze al bezig de kamer voor een kind in te richten. In plaats van Maëls boeken en die van haar zouden de kasten vol staan met kinderboeken, spelletjes, tekenspullen… De eerste jaren zou het kind natuurlijk nog bij hen beneden slapen. Naast hun slaapkamer was nog een kamertje, dat ze niet gebruikten, met een klein raam, precies groot genoeg voor een baby. Dat zouden ze in zachte pasteltinten schilderen. Als het kind veilig alleen de trap op en af kon, werd het tijd voor zijn of haar eigen domein hierboven. En als er nog een broertje of zusje kwam, dan konden ze de dakconstructie vergroten…

Ze haalde diep adem en ging naar beneden naar de keuken om het avondeten klaar te maken: kaas, tomaten en kippenpastei met brood. Voor zichzelf sneed ze een stuk volkorenbrood af dat Solenn soms volgens Duits recept voor haar bakte, een bewijs van liefde en het enige uit haar vaderland waar ze maar moeilijk afstand van kon doen. Maël was kennelijk nog drukdoende in de kassen. Hij was weer eens bezig met de kruising tussen twee zeldzame camelia’s, nog niemand was erin geslaagd die te kruisen. Gurvan, zijn rechterhand, hielp hem daar meestal bij.

Ze nam haar bord mee naar de gaanderij en zette haar computer aan. Voor de laatste keer controleerde ze de teksten op de website voor de veiling van de Sylviana, ze klikte op de foto’s die de boom in al zijn prachtige details in de verschillende seizoenen liet zien, las nog een keer de tekst met zijn botanisch juiste beschrijving. Daarna controleerde ze voor de zoveelste keer de voorwaarden voor de veiling.

Een belangrijk onderdeel was een clausule die ze extra benadrukte: de Sylviana was een unicaat, van de Jardin aux Camélias zou er de komende tien jaar niet nog een exemplaar van die soort op de markt komen. ‘De rechtenbezitter Sylvia Riwall en de kweker Maël Riwall verplichten zich daartoe uitdrukkelijk en zijn bij overtreding daarvan aansprakelijk voor een contractuele boete van het dubbele van de aan het eind van de veiling vastgelegde verkoopprijs.’