LIEFDE IN DE PRAKTIJK

Katy Turner

Liefde
in de
praktijk

De dierenarts aan zee

Vertaald door Olga Leonhard

Oorspronkelijke titel The Best Thing That Never Happened to Me

© 2023 Katy Turner

© 2023 Nederlandse vertaling Olga Leonhard / Uitgeverij Oceaan

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Villa Grafica

Omslagbeeld © Shutterstock

NUR 302

ISBN 978 90 468 3074 1

www.oceaanboeken.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2023, met
ISBN 978 90 468 3073 4

1

Ken je dat gevoel, alsof het tapijt onder je voeten wordt weggetrokken? Dat was precies hoe Holly zich nu voelde. Of nou ja, hoe ze zich zou voelen als het tapijt niet al opgerold en wel achter in een verhuisbusje lag.

‘Een jaar in Schotland?’ Ze herhaalde Judiths woorden.

‘Het vliegt echt zo voorbij,’ zei Judith. ‘Zo jammer dat de dierenarts die jij zou vervangen toch besloot om in Ascot te blijven. Iets met haar partner die op het laatste moment van gedachten veranderde en een jaar langer in Londen wilde blijven voor werk. Maar zij is ook een voormalige studente van mij en ik weet zeker dat ze hun verhuizing naar Manchester volgend jaar wél doorzetten. Dan komt de positie die je nu zou krijgen alsnog vrij.’

Holly kon wel huilen. Ze wilde koste wat kost weg uit Londen en tot vijf minuten geleden leek alles in kannen en kruiken. Met de nieuwe baan bij VetCo Ascot waren al haar wanhopige gebeden verhoord. Toen het bij haar vorige baan helemaal in de soep was gelopen had Judith, haar voormalige docente en mentor van de universiteit, haar een paar vacatures doorgestuurd, waaronder deze functie in Ascot. Het had perfect geklonken.

Toen Holly niet antwoordde, ging Judith verder. ‘En Eastercraig is een van de mooiste plekjes op de Britse Eilanden. Een waar paradijsje op aarde.’

Allemaal leuk en aardig, zo’n paradijsje op aarde, maar – koortsachtig zocht Holly op haar laptop naar een kaart van het gebied – Eastercraig was een flink eind van Ascot vandaan. Sterker nog, het leek overal ver vandaan. Ze keek haar kamer rond, naar de stapels dozen gevuld met al haar aardse bezittingen.

‘Ik was helemaal klaar om aan de slag te gaan.’ Holly probeerde niet wanhopig te klinken. ‘En… ik ben al ingepakt en klaar voor vertrek.’

Ze beet op haar lip. Wat nou tapijt – de volledige grond zakte onder haar voeten weg. Toen ze tien minuten geleden een telefoontje kreeg van Judith, had ze verwacht wat handige informatie over de praktijk te krijgen. Wie haar collega’s zouden worden bijvoorbeeld, of wat roddels over de vaste clientèle. Niet de mededeling dat ze, in plaats van te starten bij de fantastische VetCo Ascot kliniek in Berkshire, moest vertrekken naar een of ander verafgelegen gat in de Schotse Hooglanden waar ze nog nooit van had gehoord. Voor een heel jaar.

Holly kromp ineen. Hoewel ze nog geen officieel contract had getekend met VetCo, had ze erop vertrouwd dat het goed zat. Ze had een heel fijn gesprek gehad met de leidinggevende, die haar had verteld dat er een appartement was waar ze in kon verblijven, dat de positie over een maand vrij zou komen en dat Holly haar van alle kanten was aanbevolen. Alles leek samen te komen. Holly had oprecht geloofd dat ze was aangenomen. Dat het contract nog in orde zou worden gemaakt, niets meer dan een formaliteit.

Het was niet de eerste keer dat ze ervan uit was gegaan dat ze een baan had binnengesleept terwijl dat niet het geval was. Goedgelovige Holly. Misschien had ze in haar haast om Londen te ontvluchten op de zaken vooruitgelopen; was de baan in Ascot een gevalletje van ‘de wens is de vader van de gedachte’ geweest. Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. Toen Judith weer sprak, klonk ze vriendelijk maar vastberaden. ‘Ik snap dat het een beetje onverwachts komt. Maar je spullen kun je zolang bij mij kwijt, ik heb ruimte over in mijn schuur. En je gaf aan dat je sinds de universiteit niet meer met boerderijdieren had gewerkt – ik dacht dat je blij zou zijn met de kans om daar ervaring mee op te doen.’

Nog iets waar Holly niet op zat te wachten. ‘Maar de taakomschrijving en het sollicitatiegesprek… ik dacht dat de nadruk lag op gezelschapsdieren.’

‘Het is een functie voor een ervaren dierenarts en die moet van álle markten thuis zijn. Een aanbevelingsbrief waaruit blijkt hoe breed onderlegd je bent kan echt het verschil maken als de positie bij Ascot weer vrijkomt. Veel pony’s hier, snap je. Bovendien, wat betreft de baan in Eastercraig – het is een gunst aan een oude studievriend van me. Die heeft per direct iemand nodig, want je voorganger is plotseling vertrokken.’

Holly wreef in haar ogen en woog de voor- en nadelen die in haar opkwamen tegen elkaar af. Het grootste nadeel was dat het niet klonk alsof ze er zelf iets over te zeggen had. ‘Misschien heeft het wel iets,’ wist ze uit te brengen.

‘In het sollicitatiegesprek zei je dat je graag een uitdaging aangaat.’

Verdorie! Judith had Holly’s eigen woorden tegen haar gebruikt. ‘Dat is ook zo. Maar –’

‘Op je cv stond dat je een natuurliefhebber bent.’

‘Dat is ook zo. Het is alleen –’

‘Dan ga je Eastercraig gewéldig vinden. Zal ik tegen Hugh zeggen dat je volgende week begint?’ vroeg Judith.

‘Uhm, oké.’ Holly probeerde niet al te beteuterd te klinken. Een baan was tenslotte een baan. Ze was niet in een positie om veeleisend te zijn. En ze zou in elk geval vertrekken uit Londen. ‘Dank je wel, Judith, ik waardeer al je hulp.’

‘Het spijt me dat ik je hiermee overval, maar ik ben blij dat we dit zo hebben geregeld, Holly. Ik kijk ernaar uit je volgend jaar terug te zien, en in de tussentijd houden we contact. Heel fijn om je te spreken. Fijne avond nog.’

Heel fijn? Dat is niet hoe Holly hun gesprek zou omschrijven. Hoe had dit kunnen gebeuren? Niet dat het iets uitmaakte – haar zelfvertrouwen was zo verpletterd door Judiths overdonderende mededeling dat ze zich overal zwakjes mee in had horen stemmen.

‘Tot ziens,’ zei ze, met een bedeesd stemmetje.

Judith hing op en Holly zat als verlamd op haar bed. Ze sloot haar ogen en probeerde het nieuws te verwerken. Niet Ascot, Berkshire, maar Eastercraig, Schotland. Geen huisdieren, waar ze zich op had voorbereid, maar werk op boerderijen, waar ze totaal níét op was voorbereid. Niet de gewilde baan bij een vooraanstaande praktijk, maar een functie die klonk alsof haar voorganger ervan was weggevlucht.

Holly was er zo zeker van geweest dat ze alles weer onder controle had, maar niets bleek minder waar. Nog geen maand geleden had ze haar vorige baan bij de Francis Dierenkliniek moeten verlaten. En nu voelde het alsof een volgende haar zomaar in een onbewaakt moment werd afgepakt. Ze keek opnieuw naar de kaart.

Eastercraig was echt aan het einde van de wereld. En dan nog verder. Toch zou, na het vernederende fiasco met de maffiafamilie Francis, een beetje afstand – een flinke afstand, letterlijk – haar weleens goed kunnen doen. Misschien was dit toch zo’n slecht plan nog niet.

Zo kwam het dus dat Holly Anderson zich, op een ijskoude dag in januari, op de boulevard van Eastercraig bevond. Ze stond met haar rug naar de MacDougal Dierenkliniek en nam het uitzicht in zich op, waarbij ze zich afvroeg hoe koud het water zou zijn. Even wennen dekte de lading waarschijnlijk niet, dacht ze bij zichzelf, maar toch wilde ze erin gaan. Of erop. Toen ze eenmaal over de eerste schrik van haar langdurige overplaatsing naar het verre noorden heen was, had ze besloten om er het beste van te maken.

Een dag eerder was ze met de auto uit Londen vertrokken, met een tussenstop in Edinburgh waar ze bij vrienden had overnacht. Vanochtend was ze vroeg opgestaan om nog voor de lunch in Eastercraig aan te komen. Toen ze de Schotse Laaglanden was uitgereden, waren de brede snelwegen overgegaan in smallere kronkelweggetjes, en door haar oren die af en toe plopten had ze beseft dat ze de hoogte inging. Voorwaarts en opwaarts, had ze gedacht.

Uiteindelijk, na een tocht door kronkelige bergpassen, heideachtige landschappen en donkere dennenbossen, was Holly een langgerekte heuvel afgereden en bij de kust aangekomen. En toen, nadat ze de auto had geparkeerd op het parkeerterrein van Eastercraig, was ze gaan wandelen langs de kust, waar een brede boulevard naast de weg liep.

Daar was de Noordzee, zo kalm als ze maar kon zijn. Op een paar kleine golfjes na, die de vissersbootjes in de halvemaanvormige, natuurlijke haven heen en weer deden schommelen, was de zee helemaal stil. Een paar verdwaalde wolkjes, waar het zwakke briesje nauwelijks vat op had, waren zichtbaar aan een verder strakblauwe hemel. Holly ademde diep in, en proefde de prikkelend koude, zilte zeelucht; heerlijk verfrissend na al die jaren in de grote stad.

Ze dook nog wat dieper weg in haar jas. Achter haar was het stadje zelf. Althans, ze dacht dat het een stad was, al was het niet erg groot. Het zou ook een flink dorp kunnen zijn. Hoe dan ook, het leek in niks op Milton Keynes, waar ze was opgegroeid. Of Londen, waar ze het grootste deel van haar twintiger jaren had doorgebracht. Of het groene Ascot, waar ze had gedacht te gaan werken. ‘Ascot, verdorie,’ zei ze hardop, waarbij ze opnieuw de schok voelde die Judiths woorden hadden opgeroepen.

Eastercraig bleek echter – en hierin moest Holly Judith gelijk geven – een waar paradijsje. Het was ontzettend mooi, romantisch zelfs, met witte huisjes en een paar statige bruinrode gebouwen. Iets verderop langs de boulevard stonden schattige rijtjeshuizen geverfd in vrolijke regenboogtinten. Aan een kant van de haven had ze een pub gespot, evenals een levensmiddelenwinkel, een apotheek en een buurtcafé met in de etalage een piramide van ronde zoete broodjes. Bij de aanblik van die lekkernijen voelde ze zich iets minder ellendig over de ongelukkige combinatie van factoren die hadden geleid tot haar plotselinge vertrek naar Schotland.

Maandag was Holly’s eerste werkdag, maar het had haar fijn geleken om vast voor het weekend aan te komen, zodat ze haar collega’s kon ontmoeten en een paar dagen de tijd had om vertrouwd te raken met haar nieuwe omgeving. Ze had zich voorgenomen om, als ze alles had uitgepakt, haar sportschoenen aan te trekken en een flink eind te gaan hardlopen. En als het weer mooi was dit weekend, kon ze haar supboard meenemen om de kust te verkennen, waar ze misschien nog een verdwaalde zeehond tegen zou komen. Alles om maar niet stil te hoeven zitten.

Holly draaide zich om en wierp een zenuwachtige blik op de dierenkliniek, alsof het een briesende stier was die tegenover haar in de arena stond. Judith had haar nauwelijks informatie gegeven over Hugh MacDougal of zijn werknemers. Van Hugh had ze een beknopte e-mail ontvangen over haar functie in Eastercraig – wanneer ze moest beginnen, waar de praktijk was – maar daarna niets meer. Het voelde als een grote sprong in het diepe, en haar maag draaide ervan om.

Holly haalde even diep adem. Niks om je druk over te maken, zei ze tegen zichzelf. Ze was een goede dierenarts. Ze kende de kneepjes van het vak. En wat ze niet wist, zou ze zich gauw genoeg eigen maken, toch? Ze was nog niet zó lang geleden afgestudeerd. Voor het grootste deel zou het gaan om huisdieren. Misschien wilde Hugh het werk wel zo verdelen dat hij naar de boerderijen ging en zij de praktijk voor haar rekening nam. Hoewel ze voor die aanbevelingsbrief juist een brede werkervaring op moest doen. Opnieuw kneep haar buik samen.

Nadat ze een fractie van haar gebruikelijke zelfvertrouwen had teruggekregen en ze het echt niet langer uit kon stellen, strekte ze haar rug en stak met opgeheven hoofd de straat over. Het belletje van de praktijk rinkelde toen ze de deur openduwde. Een vriendelijk ogende vrouw met bruin haar en felroze lippenstift keek op vanachter de balie.

‘Goedemorgen. Kan ik je ergens mee helpen?’ vroeg ze, in een vrolijk Highlands accent.

Holly aarzelde en keek om zich heen. De vrouw glimlachte haar verwachtingsvol toe. De wachtkamer zag er uitgeleefd uit, van de afbladderende verf op de muren tot de banken, waar de vulling uit meerdere gaten tevoorschijn piepte. Even bekroop Holly een angstig gevoel. Was dit wel echt? Misschien zat ze midden in een boze droom.

‘Ik ben Holly Anderson. De nieuwe dierenarts?’

Het klonk als een vraag, in plaats van een constatering. Een grote golf van paniek. Misschien zou ze nu elk moment wakker worden en aan haar eerste werkdag bij VetCo Ascot beginnen. Goeie genade! Wat was er met haar verstand gebeurd? Het was alsof ze het had achtergelaten op de toonbank van het tankstation op de grens tussen het zuiden en het noorden van Engeland.

Het gezicht van de jonge vrouw klaarde op. Ze stond op om haar de hand te schudden. ‘Chloe MacKenzie-Ling, receptioniste. We verwachtten je al.’

Toch geen droom dus, hemel zij dank. Holly slaakte een zucht van verlichting en schudde Chloe’s hand. ‘Aangenaam kennis te maken. Ik wilde even mijn gezicht laten zien, hallo zeggen. En ik begreep dat jij mijn huissleutels hebt?’

Chloe rommelde wat in een laatje en haalde een envelop tevoorschijn. ‘Zeker. Het is hier vlakbij aan het water – Sea Spray. Het mooie huisje met het bankje buiten. Ik ben enórm jaloers. Fabien heeft het onlangs nog opgeknapt. Handgeschilderde tegeltjes, antiek koperbeslag, een neutrale maar niet te neutrale inrichting. Mag ik een kijkje komen nemen als je een beetje bent gesetteld?’

Holly snapte er weinig van, maar ze wilde graag nieuwe vrienden maken. ‘Zeker weten! Kom maar langs voor een kopje thee dit weekend – ik heb niks in mijn agenda staan.’

Chloe schreef iets op een post-it. ‘Heel graag. Hier, dit is mijn nummer.’

Holly begon zich net af te vragen wat haar te wachten stond in het huisje, toen een deur links van de receptie openging en een man met een zongebruinde huid, een bos donkere krullen en fonkelende ogen de kamer binnenstapte. Hij trok zijn medische schort recht, leunde tegen de balie en vouwde zijn armen over elkaar.

‘Ah, de vreemdeling is gearriveerd,’ zei hij, terwijl hij zijn wenkbrauwen optrok. ‘Wat zullen we eens met je doen? Je voeren aan de plaatselijke bewoners?’

Jeetje, hier had ze geen rekening mee gehouden. Dat mensen haar niet aardig zouden vinden. Holly voelde hoe de zenuwen weer grip op haar kregen; ze had geen gevoel meer in haar tenen.

‘Doe niet zo vervelend.’ Chloe keek de man strak aan. ‘Dit is Paolo Rossini, onze dierenartsassistent.’

Paolo gniffelde en bracht zijn handen naar zijn zakken. ‘Ik plaag je maar, joh. Ik ben juist blij met een nieuw gezicht hier in het stadje. De afgelopen veertien maanden heb ik de zijdelingse blikken en het weinig subtiele gefluister moeten doorstaan. Nu verschuift hun aandacht vast naar jou. Al is het maar omdat je eruitziet alsof je rechtstreeks uit een Noorse sage tevoorschijn bent getoverd.’

Holly merkte het nauwelijks meer op als mensen haar aanstaarden – daar was ze lang geleden al aan gewend geraakt. Toch gebeurde het vaak. Met haar een meter tachtig was ze flink wat centimeters langer dan haar beide nieuwe collega’s, met warrig haar dat ze in een rommelige vlecht droeg en blauwe ogen met een doordringende blik. Paolo had gelijk – met een tuniek en een harnas aan zou ze niet misstaan op een Vikingschip.

‘Dat vat ik maar op als een compliment,’ zei ze.

‘Zeker,’ ging hij verder. ‘Zo was het ook bedoeld. En mensen zijn hoe dan ook dol op de dierenarts.’

‘Een gemeenplaats, maar hopelijk waar, dat zal mijn verblijf hier een stuk dragelijker maken dan als ze me met hooivorken het stadje uit willen jagen,’ zei Holly. Paolo grijnsde.

‘Je wil nu vast naar huis om uit te pakken, maar heb je misschien zin om vanavond met ons mee te gaan naar de pub?’ vroeg Chloe.

‘Echt?’ Holly was blij dat ze mee uit werd gevraagd en dat het gesprek van onderwerp veranderde. ‘Nou, heel graag.’

‘Wij zijn daar vanaf een uur of acht,’ zei Paolo. ‘En kleed je vooral niet om. Het kledingvoorschrift is truien en spijkerbroeken, mocht je het je afvragen. Aangezien je uit de grote stad komt en zo. Niet te veel glitter en glamour, anders val je behoorlijk uit de toon.’

Holly wierp een vluchtige blik op haar outfit: een oude trui en skinny jeans. ‘Ik woon zowat in deze kleren. Is dit oké?’

‘Perfect,’ zei Chloe.

‘Dank je. Dan zie ik jullie straks,’ zei ze. Ze maakte aanstalten om te gaan, maar bedacht zich en draaide zich weer om. ‘Wacht even – is Hugh aanwezig?’

‘Die is vandaag in Ullapool, voor zijn tweewekelijkse spreekuur daar,’ zei Chloe. ‘Maandag wil hij het schema geloof ik wat omgooien, zodat je de omgeving kan leren kennen. Je zal hem dan wel ontmoeten.’

‘Heel goed! Ik kijk ernaar uit,’ zei Holly. ‘Tot straks.’

Eenmaal buiten slaakte ze een diepe zucht van verlichting. Hoewel ze doorgaans altijd de moed erin hield, had ze echt in haar piepzak gezeten over deze baan. Eastercraig was ver van huis en in elk opzicht onbekend terrein – hoe het eruitzag, hoe het er klonk en zelfs hoe het er rook. Niet per se in negatieve zin, maar wel dusdanig dat het haar flinke buikpijn had bezorgd toen ze voor het eerst uit de auto was gestapt.

Een beeld van VetCo Ascot doemde bij haar op, met de schitterende entree en de deuren die automatisch openden. De toekomst waar ze zo hard voor had gewerkt was zo dichtbij geweest. De armoedige inrichting die ze net had gezien, gaf haar het gevoel dat dit een grote stap terug was. En toch, je moet niet alleen op het uiterlijk afgaan, sprak ze zichzelf streng toe. Het ging niet alleen om de voorzieningen. De mensen waren ook belangrijk, al moest ze Hugh MacDougal nog ontmoeten.

De ontmoeting met Chloe en Paolo had in elk geval al iets van haar onzekerheid weggenomen. Ze hadden haar zo warm welkom geheten. En een bezoekje aan de pub op haar eerste avond was een goede manier om alle ins en outs over het stadje te weten te komen. Of was het toch een dorp? Dat kon ze Chloe en Paolo straks vragen.

In de kliniek keek Chloe Paolo aan.

‘En, wat is je indruk van haar?’ vroeg ze, zodra Holly de deur achter zich dichttrok.

‘Ze is lang,’ zei Paolo.

‘Niet zo flauw. Kom op.’

Paolo plofte neer op een van de wachtkamerstoelen en strekte zijn benen uit. ‘Ik weet het nog niet. Straks in The Anchor kunnen we haar eens goed uithoren.’

Als Paolo nog iets had willen zeggen, werd hij nu onderbroken door de praktijktelefoon. Hij ging twee keer over voor Chloe opnam.

‘MacDougal Dierenkliniek, met Chloe…’ zei ze met haar telefoonstem. Die had ze dusdanig geperfectioneerd dat hij warm klonk, maar op een professionele manier. Als een ingetogen, Schotse Marilyn Monroe.

De bromstem aan de andere kant van de lijn herkende ze meteen.

‘Hé Chlo! Kan je voor mij dubbelchecken of Hugh volgende week langskomt? Ik heb het niet genoteerd.’

‘Angus! Je moet echt een agenda aanschaffen,’ zei Chloe, meteen weer met haar gewone accent.

Ze keek op van haar bureau en zag dat Paolo haar een veelbetekenende blik toewierp. Toen ze niet meteen antwoordde, gebaarde hij dat ze verder moest praten. Chloe voelde haar handen klam worden terwijl ze klooide met de online agenda. Die verdomde Paolo. Toekijken hoe ze van haar stuk werd gebracht door een telefoontje van Angus.

‘Ik zoek het even op.’ Ze keek Paolo aan, die nu met zijn handen gebaarde als een dirigent tijdens de climax van een muziekstuk. ‘Hoe gaat het verder, Angus? Kom je nog naar de pub straks?’ Hierop stak Paolo zijn duimen op en knipoogde naar haar. Chloe beet op haar lippen terwijl ze de reactie afwachtte.

‘Ik kom misschien nog wel even aanwaaien.’

‘We nemen de nieuwe dierenarts mee.’

‘Ah.’

Chloe wist niet goed wat ze verder nog moest zeggen. Angus was niet bepaald de spraakzaamste man van Eastercraig, op z’n zachtst gezegd. En met een enkele lettergreep had hij het gesprek stilgelegd. Compleet dood laten bloeden. Chloe onderdrukte een zucht en ging weer over tot de orde van de dag. ‘Hugh komt maandag. Na de lunch.’

‘Dank je, Chlo. Spreek je later.’

‘Doei Angus.’ Ze vroeg zich af of hij het verlangen in haar stem kon horen.

Ze hing op en keek Paolo aan. Zich bewust van haar gloeiende wangen, bracht ze haar handen naar haar gezicht en kreunde. Ooit zou ze haar innerlijke Holly Golightly aanwakkeren en een lichtend baken van charisma en zelfvertrouwen zijn. Nu was ze niet meer dan een knipperlicht, een zweterig knipperlicht.

‘Nou, was dát even vreselijk,’ zei ze, terwijl ze haar voorhoofd fronste.

‘Komt hij naar de pub?’ vroeg Paolo.

‘Onduidelijk. Het klonk niet alsof het hem boeide dat ik daar zou zijn.’

‘Je moet wel doortastend zijn, Chloe.’

Chloe wierp hem een nijdige blik toe. Ze was de minst doortastende persoon die ze kende. Als ze niet beter wist zou ze denken dat ze half mens, half muis was. Paolo mocht haar dan aanmoedigen vanaf de zijlijn, het was moeilijk om je niet verslagen te voelen als de man met wie je een diep en betekenisvol gesprek wilde voeren iemand was van zo weinig woorden.

‘Fijn dat je mijn persoonlijke cheerleader bent,’ wist ze uit te brengen. ‘Maar misschien moet ik het opgeven.’

‘Opgeven? Je bent toch nog niet eens begonnen?’

Pijnlijk, maar wel de waarheid.

‘Moet jij niet wat dieren gaan verzorgen?’ Chloe veranderde van onderwerp.

Paolo grijnsde. Ze glimlachte naar hem, dankbaar dat hij nog steeds achter haar stond, ook als ze op wilde geven.

‘Hup, aan de slag. Volgens mij hoor ik Tiddles je naam roepen,’ ging ze verder. ‘Het is tijd voor zijn druppels.’

‘Oké, ik snap de hint.’ Paolo stond op en hief twee denkbeeldige pompons in de lucht. ‘Wees. Doortastend. Wees, wees doortastend,’ scandeerde hij.

Chloe keek toe hoe hij zich al ronddansend naar achteren begaf. Was het maar zo simpel als een paar mantra’s herhalen.

2

Nadat Holly haar koffers had uitgepakt, hulde ze zich in haar pufferjack tegen de kou en wandelde langs de kust naar The Anchor. In het donker kon ze de contouren van de golven zien die ze tegen de kademuur hoorde klotsen. Aan de buitenkant was de pub een saai, bescheiden gebouwtje. Binnen was het echter een en al uitbundigheid. De muren waren versierd met slingers van vissersnetten, boeien hingen van het plafond en mensen praatten luid en met een sterk accent.

Paolo wenkte haar vanaf een klein tafeltje in de hoek en stuurde meteen aan op een uitgebreider kennismakingsgesprek.

‘We hadden het net over hoe we onszelf het beste aan je kunnen voorstellen. We gaan jou allebei iets over de ander vertellen,’ kondigde hij aan, terwijl hij haar een gevaarlijk groot glas inschonk. ‘Een mix van feiten en meningen.’

‘Hoho! Meningen? Als je je maar gedraagt,’ onderbrak Chloe hem.

‘Doe ik dat weleens niet dan?’ vroeg Paolo.

‘Je speelt nu de vermoorde onschuld, maar o wee als je een van mijn diepste, donkerste geheimen onthult.’

Holly trok een wenkbrauw op, terwijl ze het tempo van het gesprek probeerde bij te benen. ‘Heb je er veel dan?’

Chloe schudde haar hoofd. ‘Ach, nee. Niet echt.’

Paolo stak een hand in de lucht. ‘Kom team, we raken afgeleid. Ga jij maar eerst, Chloe. Je mag Holly alles over me vertellen wat je maar wil. Ik heb niets te verbergen.’

‘Zijn beste eigenschappen,’ begon Chloe, ‘zijn dat hij attent is en gul en gevat. Daar staat tegenover dat je niet het mikpunt van zijn kritiek wil zijn.’

‘Ach, wat ben je toch een tere bloem,’ zei Paolo. ‘Maar wel in positieve zin. En net als een bloem ruikt Chloe altijd lekker. En ze is gek op oude dingen. Vooral oude kleren, die haar altijd goed staan, en oude films.’

‘Dank, Rossini, je mag er zelf ook zijn,’ antwoordde Chloe. ‘Een pietje-precies, dat is onze Paolo. Altijd tot in de puntjes verzorgd, en dat terwijl het gangbare uniform hier bestaat uit een wollen trui en sokken die eeuwen geleden al weggegooid hadden moeten worden.’

‘Jij bent ook niet bepaald in spijkerbroek,’ merkte Holly op.

Holly had zich niet verkleed voor ze naar de pub ging, zoals haar was opgedragen, maar het viel haar op dat Paolo zijn uniform had verruild voor een outfit in een soort Franse plattelandsstijl, met een vest en een stropdas. Chloe droeg wat ze in de kliniek ook al aanhad, een bloemetjesjurk met een ceintuur.

‘Yep. Chloe draagt geen broeken. En ik doe niet aan denim,’ zei Paolo. ‘We hebben zo onze standaarden.’

‘Wacht eens even,’ sputterde Holly tegen, terwijl ze naar haar eigen outfit wees, die ze nu ineens wat sjofel vond. ‘Je zei dat dit prima was.’

‘Is het ook. We wilden gewoon niet de indruk wekken dat hakken en een nauwsluitende jurk de bedoeling waren,’ zei Paolo.

‘Dan valt de hele pub stil, heel stil, totdat de persoon in kwestie zich genoodzaakt voelt om te vertrekken. Terug naar Aberdeen bijvoorbeeld,’ ging Paolo verder.

‘Oké. Begrepen,’ zei Holly. ‘Jammer. Ik zal mijn nauwsluitende jurk in de kast laten hangen.’

Chloe’s ogen werden groot. ‘Ik dacht dat je eerder zei… We wilden je niet beledigen of zo.’

‘Daar had ik je even,’ grijnsde Holly. ‘Ik heb twee jurken en die liggen allebei stof te verzamelen.’

Paolo glimlachte en Chloe haalde opgelucht adem. Holly nam een slok van haar drankje.

Holly had een volgende fles besteld en zette het dienblad op tafel om iedereen een glas in te schenken. Ze had hun advies opgevolgd en zich voorgesteld aan Mhairi, de uitbater, een vrouw van in de veertig met twee sleeve tatoeages en eentje van klimrozen in haar hals, en in elk oor ten minste zes oorbellen. Je deed er goed aan om Mhairi aan je kant te krijgen, had Paolo haar gezegd, aangezien dit de enige pub in het stadje was.

‘Is Eastercraig een stad, eigenlijk?’ Terwijl Holly ging zitten, herinnerde ze zich haar vraag. ‘Het is niet bepaald groot.’

‘O, zeker.’ Chloe knikte enthousiast. ‘Klein maar fijn, zoals men zegt, en Eastercraig is inderdaad piepklein. Maar toch echt een stad.’

Holly begon Paolo en Chloe steeds sympathieker te vinden – hun gegein over en weer stemde haar hoopvol dat het in de praktijk ook gezellig ging worden. Als Hugh net zo was als zij, zou ze er met plezier aan de slag gaan. Naarmate de avond vorderde kon ze zich steeds meer ontspannen. Dat kwam, in alle eerlijkheid, ook doordat ze al aan de tweede fles wijn zaten.

‘Dank hiervoor hè,’ zei Paolo, terwijl hij zijn glas pakte. ‘Vertel… wat vond je van het huis?’

‘Perfect,’ antwoordde Holly, terwijl ze het dromerige, lichte interieur van Sea Spray voor zich zag, dat goed paste bij haar opgeruimde aard. ‘De indeling beneden is ruimtelijk, met een prachtige nieuwe open keuken en een zachte bank met uitzicht op zee. Boven in de nok is een grote slaapkamer en een kleine badkamer met een douche. En dan het allermooiste: in de slaapkamer staat naast het raam een groot wit bad, van waaruit je liggend naar de oceaan kan kijken.’

Wat had ze geboft. Een piepklein vissershuisje in een lange straat met rijtjeshuizen, ongeveer vier minuten lopen naar de kliniek. Het enige nadeel was dat ze geen excuus had om te laat te komen – maar dat kwam ze toch nooit. Het was zo prachtig dat ze er foto’s van had gemaakt voor haar vrienden in Londen. Ze had er zelfs eentje gestuurd aan haar onmogelijke moeder.

Paolo bracht een hand naar zijn hart. ‘Die rottige Fabien.’

Holly keek hem aan. ‘Dit is de tweede keer dat ik zijn naam hoor. Hoe zit dat? Wie is hij en waarom wilde hij vertrekken uit zo’n prachtig huis?’

‘Hij was de liefde van Paolo’s leven,’ zei Chloe, terwijl ze haar hand op Paolo’s arm legde.

Paolo fronste zijn voorhoofd. ‘Maar hij is ervandoor gegaan, de stomme sukkel. En hij komt voorlopig niet terug. Ik probeer het niet persoonlijk op te vatten, maar het is lastig.’

‘Dus… jij en Fabien waren aan het daten?’ vroeg Holly.

‘Ik en Fabien – we waren samen. Of misschien hádden we iets samen. Ik weet het niet. Maar het is voorbij. Het was hoe dan ook niet algemeen bekend, dus graag niet verder vertellen.’

‘Paolo valt op mannen.’ Chloe boog zich naar Holly en fluisterde: ‘Als je daar nog niet achter was. En jullie waren absoluut samen, Paolo, ook al was het maar een paar maanden. Het was lastig omdat Fabien – een geweldige vent, daar niet van – niet aan zijn ouders of veel andere mensen had verteld dat hij homo was. Het was een gígageheim. En in plaats van ervoor te gaan, zette Fabe er een punt achter en sloot een tweejarig contract af bij een Zwitserse bank. In Zwitserland, ook echt.’

‘Waar hij het aan gaat leggen met knappe buitenlandse mannen in maatpakken, ver van de loerende ogen van het stadje,’ zei Paolo. ‘Waarschijnlijk had hij de baan toch wel aangenomen, maar ergens vraag ik me af of hij niet gewoon de confrontatie met zijn familie uit de weg wilde gaan.’

‘Ik weet zeker dat je de juiste persoon gauw tegenkomt.’ Holly probeerde optimistisch te klinken. ‘Hoe is de gayscene in Eastercraig?’

‘Je kijkt ernaar,’ zei Paolo. ‘Ik. Dat ben ik. Wat een cliché.’

‘Paolo is kapot van de situatie,’ zei Chloe. ‘Maar hij heeft wel gelijk. Kijk maar om je heen, Holly – alle kerels hier zijn zo hetero als wat.’

Terwijl Holly de pub rondkeek, nam Paolo weer het woord. ‘Ik wil er niet te veel aandacht aan besteden verder. Hoe zit het met jou, Holly? Heb je iemand in Londen?’

‘Nee. Ik doe niet aan mannen,’ zei ze.

Even leek Paolo zijn ellende te vergeten, hij klaarde helemaal op. ‘Wacht eens even – dan kunnen we samen optrekken. Eastercraig trotseren.’

‘Of vrouwen,’ voegde ze eraan toe.

Chloe keek haar nieuwsgierig aan. ‘Ben je in helemaal niemand geïnteresseerd? Wil je überhaupt geen partner?’

‘Nee nee. Dat ook weer niet. Alleen niet nu.’

Zowel Paolo als Chloe keek teleurgesteld, om – zo vermoedde Holly – uiteenlopende redenen.

‘Ik ben nu niet naar iemand op zoek,’ ging Holly verder. ‘Ik heb er op dit moment geen tijd voor en geen behoefte aan, met werk en alles. Voor ik ga settelen wil ik eerst mijn carrière op de rails krijgen.’

Andere redenen liet ze even achterwege. Ze wilde ze niet opzadelen met haar levensverhaal. Niet de heftige delen daarvan, in elk geval.

Samenzweerderig boog Paolo voorover. ‘Je kan het ook allebei tegelijk hebben, hè.’

Holly knikte. ‘Ik weet het, maar ik heb het zien gebeuren. Je wordt verliefd. Je raakt je focus kwijt. Je hart wordt gebroken. Je raakt je focus nog meer kwijt. Ik heb zo hard gewerkt om zo ver te komen, dat wil ik niet zomaar weggooien. En trouwens, het is niet makkelijk om iemand te vinden als je eruitziet alsof je uit een Noorse sage komt.’

‘Dat was bedoeld als compliment!’ wierp Paolo tegen. Holly glimlachte geruststellend naar hem.

‘Maar dan neem je toch een scharrel.’ Chloe’s ogen glinsterden al bij het idee. ‘Ik ken echt íédereen hier. Geef je voorkeuren maar door en ik zorg voor een match.’

‘Een scharrel hoef ik ook niet, geloof ik,’ zei Holly, en ze wiebelde zenuwachtig op haar stoel.

‘Toe nou,’ zei Paolo. ‘Je bent hier een jaar. Je kan best een lolletje hebben met een van die sexy vissers. Je weet dat de beste scheepslui aan wal staan, toch?’

‘Jezus, Paolo.’ Chloe deed alsof ze geschokt was. ‘Jaag die arme meid geen schrik aan alsjeblieft.’

‘Hé, je zit nergens aan vast natuurlijk,’ ging hij verder. ‘Al kan je een van die kerels zo aan de haak slaan.’

‘Zei je dat nou echt?’ zuchtte Holly.

‘Yup. Goeie toch?’ zei Paolo.

‘Dank voor het aanbod om me te koppelen. Maar ik heb er geen behoefte aan op dit moment.’

Holly liet zich niet afleiden. Ze móést zich blijven concentreren op haar werk. Er was nooit genoeg geld geweest toen ze jong was. Ze wilde zich geen zorgen meer hoeven maken dat ze niets had om op terug te vallen. En mannen? Die brachten je alleen maar verder van je pad af.

Haar moeder was daar het levende bewijs van. Holly hield van haar moeder – op een nogal plichtsgetrouwe manier – maar Jackie Anderson was een tornado op hakken als het op mannen aankwam en liet een spoor van vernieling achter. Als Holly zich in een eventuele relatie en de breuk die daarop volgde ook maar enigszins gedroeg als haar moeder, zou ze haar eigen graf graven.

Al sinds Holly een klein meisje was, had Jackie de ene na de andere man verslonden. Holly’s kindertijd werd gekleurd door affaires die gedoemd waren te mislukken, waardoor ze haar moeder zag als een schoolvoorbeeld van onverantwoordelijkheid – ze wist niet beter dan dat een relatie vragen om moeilijkheden was. Soms was de breuk in goed overleg gegaan en zwaaide de ex Holly vriendelijk vaarwel voor hij voorgoed van het toneel verdween. In andere gevallen, waar de breuk gepaard ging met een pittige woordenwisseling en vervloekingen over en weer, kon ze alleen maar gissen naar wat er was gebeurd. En de allerergste breuk…? Die gedachte onderdrukte ze gauw, daar wilde ze niet te lang bij stilstaan.

Zodra ze een beetje financiële zekerheid had, zou ze overwegen om te settelen. Tot die tijd was ze van plan ver uit de buurt te blijven van het andere geslacht.

‘Laat maar weten als je van gedachten verandert,’ zei Chloe. ‘Dan hengel ik er een voor je binnen.’

Holly grijnsde. ‘Fijn dat ik bij jou niet achter het net hoef te vissen.’

‘Kijk eens. Je draait al helemaal mee in onze woordgrapjes. Je bent nog nauwelijks geland, maar ik weet nu al dat je er helemaal bij gaat horen,’ zei Paolo, terwijl hij zijn hand in de lucht stak. ‘Niet-ironische high five?’

Holly beantwoordde zijn gebaar. Paolo had gelijk. Hoewel ze nog maar een paar uur in Eastercraig was, was ze er nu al van overtuigd dat het goed zou komen. Beter dan goed, zelfs.

‘Dank je,’ zei ze. ‘Heee, wie is dat?’ Chloe hield haar blik strak gericht op iemand die net binnenkwam, alsof ze betoverd was.

Paolo draaide zijn hoofd die kant op. ‘Als díé man nou homo was, zou ík geen nee zeggen tegen een scharrel.’

Holly bestudeerde de nieuwkomer. Hij was lang en gespierd, met een sterke kaaklijn, vuurrood haar en diepbruine ogen. In een modderig waxjasje en stevige stappers stampte hij naar de bar; Holly voelde de vloer trillen in het voorbijgaan.

‘Hé Chlo,’ knikte de man toen hij langs hun tafeltje liep.

‘Hem ga je nog wel vaker tegenkomen. Angus Dunbar van Boerderij Auchintraid – vee, en een flinke kudde ook,’ vervolgde Paolo. ‘Hé Chloe, leef je nog?’

Chloe knipperde met haar ogen. ‘Wat?’

‘Naar Angus aan het gluren zeker?’ vroeg hij.

Chloe bloosde en mompelde iets dat Holly niet verstond. Maar één beeld zegt meer dan duizend woorden, en Chloe’s gezicht was een Louvre-waardig meesterwerk.

‘Is hier iets gaande?’ vroeg Holly.

‘Dat zou zo kunnen zijn, als Chloe Angus eens aan durfde te spreken. Tot nog toe breekt het zweet haar uit zodra ze hem ziet,’ zei Paolo. ‘Kijk die bovenlip dan. Geef die arme meid een zakdoekje.’

‘Sst, Paolo,’ fluisterde Chloe, duidelijk van de kaart. ‘Kunnen we het ergens anders over hebben?’

‘Wat jij wil.’ Paolo rolde met zijn ogen en richtte zich tot Holly. ‘Waarom geven we Hols – mag ik je Hols noemen?’ (Holly kreeg geen kans om ‘ja’ te zeggen.) ‘Waarom geven we Hols geen snelle samenvatting van een jaar in Eastercraig? De hoogtepunten en de dieptepunten.’

‘Ooo, graag,’ zei Holly, terwijl ze haar handen samenwreef. Dat zou veel ophelderen.

‘Oké, in de periode dat je hier bent, is er een bal bij Kasteel Glenalmond. Ze hebben het nog niet aangekondigd, maar het is meestal aan het begin van het jaar, omdat de winters zo lang en donker zijn en het de inwoners van het stadje helpt om de moed erin te houden,’ begon Paolo.

‘Jammer dat je Burns’ Night al hebt gemist,’ onderbrak Chloe hem. ‘Maar we kunnen het natuurlijk altijd nog een keer overdoen voor je, voor de leuk.’

‘En dan is er de halve marathon, in de periode mei–juni. Het is hier nogal heuvelachtig, maar als je een beetje sportief bent kan je zo meedoen,’ ging Paolo verder.

‘Of je kan met mij toekijken vanaf de zijlijn,’ vulde Chloe aan. ‘Als je niet zo van het sporten bent. Ben je dat?’

‘Toevallig ben ik gek op hardlopen,’ zei Holly, al opgetogen bij het idee.

‘Dan is er ook nog de braderie in augustus,’ zei Paolo enthousiast.

Chloe leek verrukt. Holly fronste. Ze zag niet goed hoe dit zo veel enthousiasme teweeg kon brengen bij twee mensen van haar leeftijd.

‘Niet zo sceptisch kijken. We gaan er heus niet heen om de prijswinnende pastinaken te bekijken,’ zei Chloe. ‘Vorig jaar smeet Janet Murray de worteltaart van Doreen Douglas in zee, waarna ze ruzie kregen. Het bleek dat Janets prachtige haar, waar heel Eastercraig jaloers op is…’

‘Uit haarextensions bestaat,’ riep Paolo uit. ‘Ik snap je hoor, Hols. Zo voelde ik me ook vorig jaar. Verbijsterd. Maar het was hilarisch. Ze gingen echt met elkaar op de vuist. Iemand stond op het punt om de politie te bellen, maar toen greep Mhairi in en haalde ze uit elkaar.’

‘Als het tot zo veel opwinding leidt, ben ik er zeker bij,’ zei Holly. Het klonk raar, maar ze wilde hoe dan ook een kijkje nemen.

Paolo keek haar aan. ‘En hoe zit het met jou dan, Hols? We hebben je over ons verteld. En Eastercraig. Maak je nu maar op voor een kruisverhoor van onze zijde.’

Holly moet wit zijn weggetrokken, want Chloe maakte een stopgebaar naar Paolo. ‘Rustig aan, zuipschuit. Wel aardig blijven, hè? Let maar niet op hem, Holly. Hij is dronken aan het worden.’

‘Vrijpostig.’ Paolo rolde met zijn ogen. ‘Oké, oké. Maar wie geen doortastende vragen stelt krijgt halve waarheden te horen.’

Holly glimlachte. ‘Waar zal ik beginnen?’

‘Het begin, duh,’ antwoordde hij.

Het leek wel een sollicitatiegesprek, al had ze die nooit in een pub gevoerd met een drankje op. Ze vroeg zich af of het een soort test was.

Chloe stelde als eerste een vraag. ‘Wat doe je in je vrije tijd?’

Gelukkig. Een makkelijk begin. ‘Met vrienden afspreken en tijd buiten doorbrengen. Ik ben gek op wandelen, hardlopen, fietsen en sinds kort ook suppen – ik heb een extra dikke wetsuit aangeschaft zodat ik hier ook een poging kan wagen.’

‘Mijn beurt,’ zei Paolo. ‘Wat is je lievelingsboek?’

Nog een vraag die goed te doen was. ‘Ik hou van detectiveverhalen. Zoals Agatha Christie. En als kind vond ik James Herriot natuurlijk het einde.’

‘Ik zal me inhouden,’ zei Paolo.

Chloe sloeg haar ogen ten hemel. ‘Paolo is een literatuursnob. Volgende vraag: waarom ben je weggegaan bij je vorige baan?’

Holly aarzelde. Ze had een behoorlijk conflict gehad met Rob Francis, haar baas, nadat hij zijn zoon Peter had aangenomen als partner, terwijl die nog maar nauwelijks klaar was met zijn studie en nooit interesse had getoond om met zijn vader samen te werken. Holly had daar al acht jaar gewerkt en Rob had vaak gezegd hoe fantastisch ze was, waarbij hij hintte dat zij de zaak over kon nemen.

Erger nog, op een borrel, niet lang nadat Rob had aangekondigd dat hij met pensioen zou gaan, had Holly aan een flink aantal collega’s verteld dat zij een promotie zou krijgen. Alleen aan degenen met wie ze bevriend was en niet om op te scheppen of zo… Holly kromp ineen bij de gedachte. Ze was ineens bang dat het wel opschepperig over was gekomen. Toch had ze het niet kunnen helpen. Ze had zich al die jaren te pletter gewerkt en was door het dolle heen.

Twee weken later had Rob de praktijk laten weten dat hij het stokje over zou dragen aan Peter. De aankondiging van Rob, die zonder enige blijk van schuldgevoel vertelde dat het altijd al zijn droom was geweest om de praktijk over te dragen aan zijn zoon, kwam voor haar als een donderslag bij heldere hemel en kwetste haar diep. Ze schaamde zich diep dat haar trots misplaatst was geweest en ze voelde zich verraden door Rob. Ze zag geen andere mogelijkheid dan te vertrekken. Liever dat dan elke dag tegen de zelfingenomen kop van Peter aankijken, die daar rondbanjerde alsof hij het voor het zeggen had – wat ook zo was, natuurlijk.

Het was niet alleen de praktijk die Holly achter zich wilde laten. Ze moest weg uit Londen. Ze had een nieuwe start nodig, weg van de stad en haar kennissen die allemaal zonder haar de carrièreladder aan het beklimmen waren. Weg van haar collega’s die allemaal, behalve Peter, met medelijden naar haar keken. Zelfs de dieren die ze behandelde leken haar vreemde blikken toe te werpen. Ze moest ergens anders heen met haar gekrenkte trots.

Nadat ze Judith had gebeld, die haar de nieuwe baan in Ascot zou bezorgen, had ze haar ontslag ingediend. Peter, die een vreselijke combinatie was van arrogant en incompetent, had alleen geknikt en haar succes gewenst. Londen de rug toekeren voelde overdreven en het was eigenlijk niet haar stijl, maar ze trok het echt niet langer.

‘De directie en ik hadden een verschil van mening,’ zei ze.

‘Interessant. Daar gaan we een andere keer nog wel eens dieper op in,’ zei Paolo. ‘Waar ben je het meest bang voor?’

Dit was echt een ondervraging. In haar hoofd ging ze alle dingen af waar ze bang voor was, als een soort rolodex van angst: relaties, geen eigen huis hebben, boerderijdieren (die stonden sinds kort weer bovenaan). Allemaal geen onderwerpen waar ze het over wilde hebben. Gelukkig ging de deur open, en een oude man wankelde naar binnen. ‘Sporran is er weer. Kan iemand zich over die vlegel ontfermen?’ bromde hij, tegen niemand in het bijzonder.

Paolo en Chloe sprongen op en trokken Holly mee. ‘Geen tijd voor je volgende antwoord. Neem je drankje mee,’ zei Paolo.

Holly, verbijsterd, had nog nauwelijks haar jas gepakt of ze werd al mee naar buiten gesleurd. Het was een vrijdagavond in de pub, dus had ze zich ingesteld op een beschonken buurtgenoot die in het water lag te spartelen, maar haar ogen bleven rusten op een gigantische zeehond.

Hij keek ze verwachtingsvol aan. Paolo zwaaide naar hem. ‘Dag ouwe makker.’

De zeehond spartelde rond tot hij op zijn rug dreef, flapperend met zijn vinnen. Hij blafte tweemaal, alsof hij antwoordde.

‘Je gaat me toch niet vertellen dat dít Sporran is?’ Holly tuurde over de rand van de kademuur.

‘Yep. Hugh heeft hem een keer geholpen toen hij in een net verstrikt was geraakt. Je herkent hem aan het lange litteken dat over zijn neus loopt, en aan het feit dat hij graag om patat komt bedelen,’ zei Paolo.

‘Dat zal hem geen goed doen,’ zei Holly.

Ze zakte langzaam door haar knieën, in een poging dichterbij te komen. Ze was nog nooit zo dicht bij een zeehond geweest. Zijn gitzwarte ogen hadden iets bovenaards, hoe ze glinsterden in het maanlicht. Zijn blik drukte iets van verlangen uit, als een puppy die mee naar huis genomen wilde worden. Holly moest zich inhouden om haar arm niet uit te strekken en hem te aaien.

Chloe knielde naast haar neer. ‘Toeristen voeren hem graag beetjes van hun avondeten. Inmiddels is hij een stuk dikker dan veel andere zeehonden hier in de buurt. We proberen het voeren te ontmoedigen door bordjes op te hangen, maar Sporran is zo’n knapperd dat mensen het toch doen.’

‘Het is de belangrijkste reden dat we ons naar buiten haasten als hij op komt dagen, om mensen tegen te houden. Het is een dwaze rakker, maar we zijn gek op hem,’ zei Paolo. ‘De meeste buurtbewoners gaan er goed mee om, maar er is altijd wel die ene stomkop.’

Holly knikte. Ze zag mensen het zo doen. Naast haar begon Chloe te gapen.

‘Houden we je wakker?’ vroeg Paolo.

‘Ik was vroeg op vanochtend,’ antwoordde Chloe. ‘Al die administratie. Je weet hoe Hugh…’ Ze verstomde.

Holly staarde hen aan, terwijl ze wachtte tot Chloe haar zin afmaakte. ‘Hoe Hugh…?’

‘Niks,’ zei Chloe snel. ‘Ik heb de zaakjes gewoon graag op orde. Nou, ik moest er maar eens vandoor.’

Ze stond op en liep naar haar fiets, die tegen de pub stond geparkeerd – een roze omafiets met een mandje. Holly en Paolo zwaaiden haar uit, terwijl Holly zich nog steeds afvroeg wat Chloe haar nou liever niet over Hugh wilde vertellen. Haar buik kneep weer samen van de spanning als ze dacht aan maandag, en ze beet op haar lip.

‘Zal ik even met je mee naar huis lopen?’ vroeg Paolo aan Holly, terwijl hij naar de weg gebaarde.

‘Is goed,’ zei ze. Het was een lange dag geweest; na een nachtje lekker slapen en een ontspannen weekend zou ze zich een stuk beter voelen over beginnen aan haar nieuwe baan.

Ze wandelden rustig terug naar Sea Spray. Holly zag hoe de huizen langs het water nu werden verlicht met sprankelende lampjes; van een afstandje waren het net sterren die uit de lucht waren gevallen.

‘Hoe is een meid als jij op een plek als deze terechtgekomen?’ vroeg Paolo. ‘Ik bedoel, het is prachtig hier, maar waar je vandaan komt is wel aan de andere kant van het spectrum. Je oude praktijk in Londen schijnt een en al vernuftige machines en computersystemen te zijn. Chlo en ik hebben het gegoogeld.’

‘Ik dacht dat we al hadden vastgesteld dat ik op een Vikingschip hierheen was gekomen,’ zei ze.

‘Ga je me die opmerking ooit vergeven?’

‘Geef me een week of twee, dan ben ik er wel overheen. En jij dan?’

Paolo leek opgelucht. ‘Ik ben gek op het buitenleven. Nadat ik klaar was met mijn opleiding heb ik twee jaar in mijn geboortestad Glasgow gewerkt, maar dat begon een beetje te vervelen en ik was toe aan iets nieuws. Toen deze baan bij een afgelegen praktijk aan zee op mijn pad kwam, besloot ik ervoor te gaan. Ik had me niet ingesteld op gedumpt worden en het gebrek aan andere geschikte mannen, maar verder is het geweldig hier.’

Holly zag hem uitkijken over zee. Ze volgde zijn blik. In duisternis gehulde geankerde bootjes dobberden op de zachte deining en het wateroppervlak weerspiegelde de maan.

Hij bood Holly zijn arm en ze haakte de hare in die van hem. ‘Dank u, mijnheer,’ giechelde ze.

‘Het is me een waar genoegen, dame.’ Hij voerde haar met zich mee. ‘Het is echt fijn om een nieuw gezicht in het stadje te hebben, trouwens. Misschien kan jij wat leven in de brouwerij brengen. Me afleiden van mijn gefaalde romance?’

‘Je weet het, hè. Geen scharrels voor mij.’

‘Zelfs geen hele kleine? Een scharreltje?’

‘Leuk geprobeerd, maar het idee blijft hetzelfde… Als je je verveelt, waarom ga je dan niet met me mee suppen morgen?’ stelde Holly voor. ‘Ik weet zeker dat je het heerlijk zult vinden. Half negen? Op tijd voor de zonsopgang?’

‘Als jij zorgt voor koffie, hebben we een deal,’ zei hij. ‘Ik woon in de flat helemaal aan het eind van de haven, maar we kunnen hier afspreken.’

Ze waren aangekomen bij Holly’s huisje. Holly zei Paolo gedag. Ze bleef even op de drempel staan, om nog een laatste blik te werpen op de zee.

Paolo trok de kraag van zijn jack omhoog, wikkelde zijn sjaal nog wat strakker om zijn nek en wandelde de laatste paar honderd meter naar zijn huis. Hij wreef over zijn armen en vroeg zich af of het niet idioot was geweest, ingaan op Holly’s aanbod om te gaan suppen. Het was tenslotte januari.

Maar goed, hij kon wel wat afleiding gebruiken. Elk uur waarin hij niet nadacht over wat Fabien aan het doen was, was mooi meegenomen. Niet dat hij moeite had met alleen zijn. Maar als je de hele dag in je eentje de winkels afgaat, of in je uppie een lange wandeling maakt, verlang je naar iemand om mee te kletsen. Die iemand was tot voor kort Fabien geweest.

Paolo was er zo zeker van geweest dat het goed zat. Oké, Fabien had niemand over hen willen vertellen. Dat was niet ideaal geweest. Maar hij had zich vastgehouden aan de gedachte dat Fabien op een dag het licht zou zien en zijn liefde voor Paolo van de daken van Eastercraig zou schreeuwen. Met zo’n gigantische megafoon.

Zo ver was het nooit gekomen. Nee, Fabien had een enkeltje geboekt naar Genève en het land verlaten. Het voelde als een grote klap in zijn gezicht. Sindsdien kon hij geen Toblerone meer zien.

Op een dag zou hij zijn prins op het witte paard tegenkomen. Goed, de kans dat dat in Eastercraig zou gebeuren was klein, zoals hij al tegen Holly had opgemerkt, maar de wonderen waren de wereld nog niet uit. En Eastercraig, zo zei hij tegen zichzelf, was wonderschoon.