DE MOORD OP SANDRINGHAM CASTLE

Van dezelfde auteur:

De moord op Windsor Castle

De moord op Buckingham Palace

Hare Majesteit de Queen
onderzoekt

ROMAN

S.J. Bennett

Vertaling Irene Paridaans

Nieuw Amsterdam

Oorspronkelijke titel Murder Most Royal. Uitgeverij Zaffre,
imprint van Bonnier Books, Londen

© 2022 S.J. Bennett

© 2023 Nederlandse vertaling Irene Paridaans / Uitgeverij Nieuw Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Nick Stearn en Iker Ayestaran

Omslagbewerking Rouwhorst + Van Roon

NUR 302/332

ISBN 978 90 468 3112 0

www.nieuwamsterdam.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2023, met ISBN 978 90 468 3111 3

Elizabeth II, 1926 – 2022

Dit boek is opgedragen aan de koningin,
in liefde en dankbaarheid

DEEL 1

DE HAND VAN HET LOT

We erven de aarde niet van onze voorouders,
we lenen hem van onze kinderen.

– Native American spreekwoord

December 2016

Het meisje op het strand stapte het zonlicht in en keek uit over de slikken aan de horizon. Ze had de vogelkijkhutten gecontroleerd aan het eind van het pad naar het natuurreservaat van Snettisham, aan de kust van Norfolk, om te zien hoe ze de storm van de nacht ervoor hadden doorstaan. Overdag fungeerden de hutjes als onderkomen voor vogelaars die van heinde en ver kwamen om de ganzen, de zeemeeuwen en de steltlopers te observeren. ’s Nachts schuilden er nog weleens mensen voor de koude zeewind, om bier te drinken en… andere dingen te doen. De laatste storm had enkele hutjes verwoest en meegesleurd naar de achtergelegen lagunes. Tot haar grote vreugde hadden de vrijwilligers van de Royal Society for the Protection of Birds deze keer de huisjes van steviger materiaal gebouwd.

Eenmaal weer buiten tuurde ze naar de horizon. Een van de dingen die ze zo leuk vond aan deze plek was dat het strand hier, aan de rand van East Anglia, aan de uiterste oostkust van het Verenigd Koninkrijk, op het westen uitkeek. Vanaf het strand keek je uit over de Wash, een baai die wel wat weg had van een rechthoekige hap uit de kustlijn tussen Norfolk en Lincolnshire, waar een handvol rivieren uitkwam in de Noordzee. Hier geen bleekroze zonsopgangen; de zon was achter haar rug boven de lagunes opgekomen. Voor haar lag een zware mistbank die in het waterige licht een gouden gloed had gekregen, en werd weerspiegeld in de slikken zodat je nauwelijks kon onderscheiden waar de aarde ophield en de lucht begon.

Niet ver van de lagunes, iets verderop langs de kust links van haar, lagen de drassige uitlopers van landgoed Sandringham. Normaal gesproken zou de koningin al zijn gearriveerd, zo vlak voor Kerstmis, maar het meisje had nog niets vernomen, wat nogal vreemd was. Samen met de zonsopgang en het getij was de komst van de koningin altijd een betrouwbaar baken in het verglijden van de tijd.

Ze keek omhoog, boven haar hoofd vloog een formatie rietganzen over, terug van zee. Nog hoger cirkelde een blauwe kiekendief. Snettisham Beach had een grauwe, sombere sfeer over zich. Het betonnen pad waar ze overheen liep en de skeletachtige houten structuren die achter de kiezels uit de modderige slikken oprezen, waren overblijfselen uit de oorlog van haar overgrootvader. Het afgraven van grind dat gebruikt werd voor de aanleg van starten landingsbanen had lagunes gevormd, waar zich nu duizenden eenden, ganzen en steltlopers verzamelden die zich stevig lieten gelden met hun geroep, getoeter en gekwaak. De meeuwen waren tientallen jaren weggebleven, zei haar vader, na de onafgebroken oefenbombardementen op zee. Dat ze waren teruggekeerd, was een overwinning van de natuur. En mijn hemel, wat had Moeder Natuur deze kleine overwinninkjes hard nodig. Ze had het zo zwaar te verduren.

De vogels zelf waren buiten beeld, maar ze hadden het dan ook druk. De uitgestrekte slikken in de verte waren het toneel van een recente massaslachting; in de modder stonden duizenden pootafdrukjes in alle soorten en maten, van brilduikers en strandlopers die zich, als het water zich had teruggetrokken, tegoed deden aan de beestjes die in het zand leefden.

Opeens werd de aandacht van het meisje getrokken door een zwart-wit harig bolletje dat van links naar rechts door de blubber stoof. Ze herkende het dier: een bordercollie uit een nestje in het dorp van iemand die ze nou niet direct als een goede vriend beschouwde. De eigenaar was nergens te bekennen en de pup rende naar het dichtstbijzijnde houten frame; zijn aandacht werd blijkbaar getrokken door iets wat ronddobberde in het grijze zeewater dat om de voorste verrotte houten paal kolkte.

Door de storm lag het strand bezaaid met allerlei soorten rommel, menselijke en natuurlijke. Dode vissen lagen tussen plastic flesjes en dichte kluwen rafelende visnetten. Ze dacht aan kwallen, die spoelden hier ook wel aan. Dat domme hondje zou er weleens een hap van kunnen nemen en gestoken of vergiftigd kunnen worden.

‘Hé!’ riep ze. De pup negeerde haar volledig. ‘Kom hier!’

Ze begon te rennen. Met wild zwaaiende armen holde ze over de strook korstmos en zeekraal die naar het kiezelstrand leidde. Eenmaal op het slik welde het zeewater op in elke voetafdruk die haar Dr. Martens achterlieten.

‘Sta stil, sufferd!’

De pup had zijn tanden in een natte, amorfe bundel gezet, en schudde die heen en weer. Net toen ze hem bij zijn halsband greep draaide hij zich om en keek haar aan. Ze trok hem opzij.

Het drijvende bundeltje was een oude plastic tas van de supermarkt, uitgerekt en gescheurd. Tussen de met elkaar verknoopte handvatten staken twee bleke tentakels naar buiten. Ze pakte een stok, tilde daarmee de tas hoog op zodat de pup er niet meer bij kon en keek gespannen in de zak. Het was geen kwal, maar een ander soort weekdier, bleek en opgezwollen, bedekt met zeewier. Ze besloot de tas mee te nemen zodat ze hem later weg kon gooien, maar toen ze met de worstelende pup aan haar voeten terugliep naar het strand, glibberde de inhoud door een scheur in de tas en plofte neer in het vochtige, donkere zand.

Het meisje nam in eerste instantie aan dat het een gemuteerde, bleke zeester was, maar toen ze beter keek en met haar stok het zeewier wat opzijschoof, besefte ze dat het iets anders was. Ze verbaasde zich erover hoe menselijk het ding eruitzag, met die op vingers lijkende tentakels aan een kant. Opeens zag ze goud blinken. Op de een of andere manier was een van de tentakels in een metalen voorwerp terechtgekomen, rond en glanzend. Ze boog zich wat dieper voorover en telde de dikke, wasachtige ‘tentakels’: een, twee, drie, vier, vijf. De gouden schittering was afkomstig van een ring om de pink. De ‘tentakels’ waren voorzien van loslatende menselijke nagels.

Ze liet de kapotte tas uit haar handen vallen en zette het op een gillen.

1

De koningin voelde zich lichamelijk en geestelijk een wrak. Ze keek Sir Simon Holcroft na met een mengeling van spijt en machteloze woede, pakte een schone zakdoek uit haar handtas naast haar bureau en veegde daarmee haar druipende neus schoon.

‘De dokter is vastbesloten… Een treinreis is nu uitgesloten… De hertog mag al helemaal niet reizen…’

Als ze niet zo’n knallende hoofdpijn had gehad, zou ze de juiste argumenten hebben kunnen vinden om haar privésecretaris te overtuigen van het eenvoudige gegeven dat men nu eenmaal altijd met de trein naar Sandringham reisde. De reis van Londen naar King’s Lynn stond al maanden in de agenda. De stationschef en zijn ploeg verwachtten haar over vierenhalf uur; ze zouden elk stukje koper hebben opgewreven, elke perrontegel hebben geveegd, en ongetwijfeld hun uniformen naar de stomerij hebben gebracht om er voor de gelegenheid weer piekfijn uit te zien. Men week nu eenmaal niet van het protocol af vanwege een druipneus. Als al je botten nog heel waren en er recentelijk geen familieleden waren overleden, dan ging men moedig voorwaarts.

Maar ze had wél knallende hoofdpijn. Haar korte toespraak was doorspekt geweest met hoestbuien. Philip was er niet bij geweest om haar te steunen, want hij lag in bed, net als gisteren. Hij had het griepvirus ongetwijfeld opgelopen van een van de achterkleinkinderen tijdens het kerstfeest dat ze voor de hele familie hadden gehouden op Buckingham Palace. ‘Kleine kweekschaaltjes’ had hij ze genoemd. De kinderen konden er uiteraard ook niets aan doen, maar zij liepen natuurlijk van alles op op het kinderdagverblijf en de basisschool, en verspreidden dat als wandelende biologische wapens om zich heen. Welk gezinnetje kon zij daar de schuld van geven? Op dat moment zagen ze er allemaal kerngezond uit.

Ze nam de hoorn van de telefoon op haar bureau op en vroeg of ze doorverbonden kon worden met haar man.

Hij was wakker, maar niet helemaal helder.

‘Wat? Praat eens wat harder, mens! Het lijkt wel of je ergens op de bodem van een meer zit.’

‘Ik zéí…’ Ze pauzeerde om even haar neus te snuiten. ‘… dat Simon heeft gezegd dat we morgen moeten vliegen naar Sandringham, in plaats van vandaag de trein te nemen.’ Ze zei er maar niet bij dat Simon ook had gesuggereerd dat Philip eigenlijk helemaal niet mee zou moeten gaan.

‘Met de helikopter?’ blafte Philip.

‘We kunnen moeilijk met een 747 gaan.’ Haar hoofd deed pijn en ze was prikkelbaar.

‘In het leger mochten we… hatsjie! … niet vliegen als we verkouden waren. Verrekte gevaarlijk.’

‘Jij gaat echt niet zelf vliegen.’

‘Als mijn trommelvliezen springen mag je Simon persoonlijk namens mij de schuld geven. Hij is knettergek. Hij weet helemaal niet waar hij het over heeft.’

De koningin besloot maar niet te benadrukken dat Sir Simon helikopterpiloot in het leger was geweest en dat de arts die hem had geadviseerd ze echt allemaal op een rijtje had. Hij had goede redenen om de voorkeur te geven aan een snelle vliegreis boven een lange treinreis. Philip was vijfennegentig; nauwelijks te geloven, maar waar. Hij zou eigenlijk gewoon in bed moeten blijven met die koorts. Hemel, wat een jaar was het geweest, en wat een passende afsluiting was dit. Ondanks de geweldige festiviteiten rond haar verjaardag in de lente was ze blij dat 2016 er bijna op zat.

‘Ik ben bang dat het besluit vastligt. We vliegen morgen.’

Ze deed net alsof ze Philips gierende inademing niet hoorde, die ongetwijfeld de opmaat was van een hele serie klachten, en legde de hoorn weer neer. Het was bijna Kerstmis en het enige wat ze wilde was zich rustig onderdompelen in het vertrouwde comfort van het landelijke Sandringham, en in staat zijn zich te concentreren op haar papierwerk zonder dat de letters voor haar ogen alle kanten op zwommen.

De herfst en vroege winter waren vol onzekerheden geweest. Het Brexit-referendum en de Amerikaanse verkiezingen hadden voor diepe verdeeldheid gezorgd in Whitehall en Washington, die alleen door een stevige hand hersteld kon worden. Al die tijd was de koningin gastvrouw geweest voor presidenten en politici, ze had ambassadeurs begroet, medailles opgespeld en liefdadigheidsbijeenkomsten bijgewoond, voornamelijk op Buckingham Palace, de plek die ze ‘het gouden kantoor aan de rotonde’ noemde. Nu lokte Norfolk haar, met zijn open vlaktes en uitgestrekte dennenbossen, zijn moerasland, weidse Engelse luchten en zwevende vogels.

Ze droomde er al dagen van. Sandringham wás Kerstmis. Haar vader had het daar altijd gevierd, en daarvoor de vader van haar vader, en dáárvoor weer diens vader. Toen de kinderen nog klein waren was het makkelijker geweest Kerstmis in Windsor te vieren, maar de Kerstmissen uit haar eigen kindertijd vonden plaats in Norfolk.

De volgende dag vloog de helikopter het koninklijke paar – dekentje over de knieën, hondjes aan de voeten – langs de prachtige middeleeuwse torens van Ely Cathedral noordwaarts naar King’s Lynn. Al snel maakte het moeras plaats voor akkers, afgewisseld met dennenbosjes, omheinde weilanden en natuurstenen huizen. Onder zich zagen ze heel even de zachtroze Regency villa van Abbottswood; tot haar verbazing zag de koningin een roedel herten traag over het grasveld kuieren. Daarna volgden de stoppelige, onberispelijke velden en de verspreid liggende bosjes van het Muncaster-landgoed, waarvan de uitlopers grensden aan een van de koninklijke boerderijen, en tot slot de velden, dijken en dorpjes van Sandringham zelf. Toen de helikopter een scherpe bocht maakte ving de koningin een glimp op van het zeewater in de Wash, en een minuut later verscheen vanachter een rij dennenbomen Sandringham House in haar blikveld; de formele en informele tuinen, de meertjes en de golvende grasvelden, groot genoeg om op te landen.

Het huis was gebouwd voor Edward VII, toen hij Prince of Wales was, een victoriaans roodstenen geval, een sprookjesvariant van wat een jacobijns huis zou moeten zijn; mensen die geïnteresseerd waren in architectuur vonden het over het algemeen wanstaltig. De koningin was, net als haar vader, dol op de eigenaardige hoekjes en gaatjes. Philip, die nogal een uitgesproken mening had over architectuur, had weleens vergeefs voorgesteld de hele zaak te laten slopen. Het belangrijkst waren echter de acht hectaren veen, moeras, bos, akkerland en boomgaarden die het omringende landgoed vormden. De koningin was een buitenmens, en hier konden Philip en zij in alle rust een beetje boeren. Oké, ze stonden niet in de stromende regen hekken te repareren en ze hoefden niet midden in de nacht bij het lammeren te helpen, maar ze hielden van deze plek en zorgden ervoor, omdat het hun eigen stukje van de planeet was. Hier, in het noorden van Norfolk, konden ze hun bijdrage leveren aan de verbetering van de wereld: voor de dieren, voor de consumenten van hun oogst, voor de arbeiders die het land bewerkten, voor de toekomst. Het was een erfgoed waar ze niet mee in de openbaarheid traden (Charles’ ervaringen hiermee maakten duidelijk waarom), maar wel een erfgoed dat hun zeer ter harte ging.

Vanuit haar kantoor in de werkvleugel van het huis keek Rozie Oshodi net op tijd op van haar laptop om de helikopter over de boomtoppen te zien verschijnen voordat deze voet aan de grond zette. Rozie was de assistent-privésecretaris van de koningin, en ze was die ochtend al per trein gearriveerd. Op dit moment was de vleugel met stafkamers, met daarin het functionele edwardiaanse meubilair – en in zekere zin het hele huis, en daarmee de hele natie – haar domein. Sir Simon, die het Private Office bestierde met de kwalificaties van de admiraal en de ambassadeur die hij had kunnen zijn, was voor de eerste helft van de vakantie afgereisd naar Schotland. Zijn vrouw Sarah en hij mochten een cottage op Balmoral gebruiken als dank voor zijn voortreffelijke werk gedurende de herfst, en als gevolg daarvan was Rozie twee kostbare weken lang de baas. ‘Het komt nu allemaal op jou aan,’ had haar moeder tegen haar gezegd. ‘Ik wil je niet opjagen, maar bedenk wel dat je zoiets als de eerste zwarte Thomas Cromwell bent. Jij bent de rechterhand van de koningin. Haar ogen en oren. Verpruts het niet.’ Ze kende haar moeder niet als een groot aanhanger en kenner van de Tudors. Hilary Mantel had een hoop op haar geweten.

Zo vlak voor Kerst verwachtte Rozie niet dat ze het erg druk zou krijgen. Als er geen kloosters gesloten en geen koninklijke huwelijken gered hoefden te worden, bestond de voornaamste taak van het Private Office uit het contact onderhouden met de regering, het managen van de communicatie en het regelen van alle openbare optredens van de koningin. Maar Whitehall en Downing Street waren zo goed als gesloten tijdens de feestdagen, de media richtten zich op kerstverhalen, en het eerstvolgende openbare optreden van de koningin was pas over drie weken, en dat betrof dan ook nog eens een teaparty in het dorp. Thomas Cromwell zou zich te pletter vervelen. Rozie had zich bijna helemaal door het restje e-mails heen gewerkt dat in haar inbox nooit de status ‘dringend’ had bereikt. Maar een uurtje geleden was er een nieuwe binnengekomen. Het zou zomaar kunnen dat deze vakantie uiteindelijk toch niet zo rustig zou verlopen als ze had verwacht.

Mrs Maddox, de onberispelijke huishoudster, en haar ploeg hadden zich in een rijtje opgesteld bij de voordeur om het koninklijk paar te verwelkomen. Binnen rook het heerlijk naar het houtvuur dat achter hen knapte en kraakte in de salon waar de familie later die middag bijeen zou komen voor een drankje en een spelletje. De honden, blij dat ze weer terug waren, trippelden opgetogen naar binnen en Philip ging linea recta naar bed.

De koningin kon het nog net opbrengen om in de lichte en frisse salon met uitzicht op de grasvelden een paar versgebakken mince pies en een pot darjeelingthee soldaat te maken. In een van de erkers stond al een kerstboom klaar, de takken waren deels versierd met rode en gouden ballen, de familie zou de volgende dag de rest doen. Normaal gesproken koos ze zelf de boom uit, maar daar was dit jaar geen tijd voor geweest. Dat was een klein offer dat ze graag bracht voor een knusse middag binnen, iets waar ze erg aan toe was.

Juist toen ze met Mrs Maddox de activiteiten voor de komende dagen had doorgesproken, verscheen Rozie in de deuropening van de salon. De efficiënte assistent-privésecretaris maakte een reverence en tot haar verbazing zag de koningin dat ze een gesloten laptop onder haar arm geklemd hield. ‘Majesteit, hebt u een ogenblikje?’

‘Is er iets mis?’ vroeg de koningin, in de hoop dat Rozie ontkennend zou antwoorden.

‘Dat niet, maar er is wel iets waar ik u van op de hoogte wil brengen.’

‘O, jeetje.’ Ze keken elkaar even aan en de koningin slaakte een zucht. ‘Naar de kleine salon dan maar.’

Ze ging Rozie voor naar de naastgelegen kamer. Het zijden bloemetjesbehang gaf de ruimte een vriendelijke, vrouwelijke sfeer, enigszins in contrast met de levendige vogelbeelden die Philip daar had neergezet: herinneringen aan zijn favoriete tijdverdrijf op het landgoed.

Rozie deed de deur achter zich dicht. De koningin hief haar hoofd en keek haar aan. Op haar naaldhakken was Rozie, een beeldschone jonge vrouw van dertig, ruim een meter tachtig lang. Op haar leeftijd haalde de koningin amper nog de één vijfenvijftig en was ze eraan gewend geraakt tegen iedereen op te kijken. Letterlijk dan. Ze vond het meestal niet erg, behalve als ze tegen lange, dove hertogen en ministers moest schreeuwen. Gelukkig beschikte haar APS over een uitstekend gehoor.

‘Oké. Wat is er aan de hand? Toch niks met de nieuwe president?’

‘Nee, Majesteit. De politie heeft contact gezocht. Ik ben bang dat ze iets hebben gevonden.’

‘O?’

‘Gisterochtend is er een hand gevonden, op de slikken bij Snettisham Beach.’

‘Een menselijke hand?’ vroeg de koningin geschrokken.

‘Ja, Majesteit. Hij was aangespoeld door de harde wind, verpakt in een plastic tas.’

‘Hemeltje. Enig idee waar die vandaan kan zijn gekomen?’

‘Van Ocado, Majesteit, een bezorgdienst. Zij bezorgen boodschappen van Waitrose.’

‘Ik bedoelde die hand.’

De APS fronste haar wenkbrauwen. ‘Nog niet. Ze hopen het slachtoffer snel te kunnen identificeren. Om een van de vingers zat een ongebruikelijke ring, dat zou kunnen helpen.’

‘Is het dan een vróúwenhand?’

Rozie schudde haar hoofd. ‘Nee, van een man. Het is een zegelring.’

Eindelijk begreep de koningin waarom Rozie die laptop bij zich had. Sir Simon zou zonder dat ding binnen zijn gekomen maar gelukkig, gezien de omstandigheden, was hij er niet. Haar privésecretaris zou haar elke ‘onaangenaamheid’ hebben willen besparen, maar na negentig jaar levenservaring, een abdicatie, een wereldoorlog, het vroegtijdige verlies van haar vader en een hele serie familieschandalen, was zij beter in staat onaangenaamheden te verdragen dan wie dan ook. Rozie was realistischer. Vrouwen begrepen elkaar, vond de koningin. Ze kenden elkaars sterke en zwakke kanten, en onderschatten vooral die sterke niet.

‘Mag ik eens zien?’ vroeg ze.

Rozie zette haar laptop op een klein bureautje bij het raam. Toen ze hem openklapte verschenen er op het scherm vier griezelige foto’s. De koningin zette haar bifocale bril op om ze beter te kunnen bekijken. Ze waren genomen in een forensisch onderzoekslaboratorium en toonden een onmiskenbaar mannelijke linkerhand en -pols. Onder de knokkels zaten blonde haartjes, de huid was lijkbleek en opgezwollen, maar grotendeels ongeschonden. Het zag eruit als een griezelig toneelrekwisiet, of iets uit een feestwinkel waarmee je een grap uithaalt. Ze richtte haar aandacht op de laatste foto, waarop de pink was uitvergroot. Strak om het spookachtige vlees zat de gouden ring waar Rozie naar had verwezen. Hij was inderdaad ongebruikelijk: groot voor zijn soort, met een rood-zwarte ovalen steen waarin een wapen was gegraveerd.

Rozie legde uit wat er was gebeurd. ‘De hand is gevonden door een meisje uit het dorp, Majesteit. Ik geloof dat ze met haar hond aan het wandelen was. Ze zijn nu bezig met de identificatie. Dat hoeft maar een paar dagen te duren, zelfs nu met de feestdagen. Ze denken dat hij misschien van een drugdealer is, want verderop op het strand is een tas met drugs gevonden. Ze denken dat het slachtoffer misschien is gekidnapt, en dat ze de hand hebben afgehakt als een soort waarschuwing, of misschien voor een losprijs. Het is met enig geweld gepaard gegaan, maar er is geen bewijs dat de eigenaar van deze hand dood is. Ze sluiten niets uit. Ze…’

‘Ik kan ze die moeite besparen,’ zei de koningin.

Rozie fronste haar wenkbrauwen. ‘U bedoelt?’

‘Dat niets uitsluiten. Dit is de hand van Edward St Cyr.’

Heel even sloot de koningin haar ogen. Goeie God. Ned.

Rozie was verbijsterd. ‘Herkent u die man? Hieraan?’

De koningin wees naar de foto linksboven op het scherm. ‘Zie je dat er een stukje ontbreekt van die middelvinger? Het topje van die vinger heeft hij afgezaagd toen hij als jonge jongen iets aan het timmeren was. Maar die zegelring doet het hem natuurlijk. Bloedsteen. Dat valt meteen op. En die zwaan komt uit zijn familiewapen.’ Ze bekeek de laatste foto nog eens goed. De ring was nogal opzichtig; ze had hem nooit mooi gevonden. Alle mannen uit de familie St Cyr droegen er een, maar geen van de anderen had het topje van zijn middelvinger afgezaagd. Ned moest ongeveer zestien zijn geweest toen dat gebeurde, het was zo’n enthousiaste, inventieve knul. Dat was nu al meer dan een halve eeuw geleden.

‘Ik neem aan dat hij niet de lokale drugbaron was, Majesteit?’ zei Rozie aarzelend.

‘Nee.’ De koningin keek naar haar op. ‘Hij was de kleinzoon van een échte baron. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat hij nooit drugs gebruikte. Of gebruikt.’ De gedachte die Rozie had geuit, dat Edward nog in leven kon zijn, verontrustte haar. Dat was vast niet zo. En God mocht weten hoe hij eraan toe was als het wél zo was. ‘Ik hoop dat ze dit snel kunnen uitzoeken.’

‘Dit zal het onderzoek zeker versnellen, Majesteit.’

De blauwe ogen van de koningin zochten de bruine van Rozie. ‘We hoeven natuurlijk niet te zeggen wie de ring heeft herkend.’

‘Natuurlijk niet.’ Na een jaar in dienst kende Rozie het protocol: de koningin loste pertinent geen misdaden op, ze verleende zelfs geen assistentie. Ze was hooguit een geïnteresseerde toeschouwer. Toch, zo had Rozie ontdekt, ging die interesse soms iets verder dan de meeste mensen wisten. ‘Kan ik verder nog iets voor u doen?’

‘Deze keer niet,’ zei de koningin beslist. ‘Ik denk dat het zo wel genoeg is.’

Dit mocht dan vreselijk nieuws zijn, ze realiseerde zich opgelucht dat Snettisham dan misschien wel dicht bij haar landgoed lag, maar beheerd werd door de Britse Vogelbescherming, en dus was het, om het maar eens bot te zeggen, niet haar probleem. En zo vlak voor de Kerst van wat een hellejaar was geweest, had ze daar ook geen enkele behoefte aan.

‘Natuurlijk, Majesteit.’ Rozie klapte haar laptop dicht, en liet de Boss de rest van de dag met rust.

2

De koningin liep met Mrs Maddox snel een rondje door het huis om te zien of alles naar wens in gereedheid was gebracht, wat onder deze huishoudster tot dusver altijd het geval was geweest. Daarna lokte de salon met zijn uitnodigende geur van houtvuur haar weer. De meeste kamers in Sandringham waren naar koninklijke maatstaven vrij klein en intiem van sfeer, maar de salon was gemaakt om indruk te maken. Hij was twee keer zo hoog als de andere kamers, had een gestuukt plafond, een muziekbalkon en een vleugel. Door de wandtapijten en de koninklijke portretten aan de muur leek het een beetje op een museum, wat het eigenlijk ook was als zij er niet was, maar de moderne banken, de roomwitte muren en het zachte lamplicht gaven de ruimte een knusse, gastvrije sfeer. Het knappende vuurtje in de open haard, de enige plek waar tegenwoordig nog vuur werd gestookt, was met Kerst een hoogtepunt.

Naast talloze foto’s van familieleden werd de salon voornamelijk opgesierd door bronzen paarden en zilveren beeldjes. Zo het al mogelijk was jezelf met te veel afbeeldingen van paarden te omringen, dan had de koningin dat nog niet helemaal onder de knie. Door het raam ving ze een glimp op van het schitterende, nieuwe, levensgrote standbeeld van een van haar favoriete renpaarden, de magnifieke Estimate, dat onlangs aan de andere kant van de binnenplaats, tegenover de poort was geïnstalleerd, en dat een mooie aanvulling was op haar verzameling. Ze liep naar het tafeltje naast de vleugel, waarop een houten legpuzzel lag. Legpuzzels vormden een vast ingrediënt van haar zesweekse verblijf op Sandringham en ze bekeek zorgvuldig de afbeelding. Het was een schilderij van Constable, constateerde ze, veel open luchten en woeste bomen. Morgen zou hij uit elkaar gehaald worden, zodat hij weer opnieuw gelegd kon worden. Er was geen voorbeeldafbeelding, wat de uitdaging nog spannender maakte. Je moest het hebben van geheugen en geduld, zaken waarover niet alle leden van de familie in gelijke mate beschikten.

Ze had gehoopt dat de afbeelding haar even zou afleiden, maar haar gedachten dwaalden toch af naar Ned St Cyr. Hij was twee jaar ouder dan Charles, dus hij zou nu zeventig zijn. Drie keer twintig plus tien. Een Bijbelse leeftijd, ofschoon veel mensen in deze tijd de honderd haalden, getuige haar moeder en de vele felicitatiekaarten die ze de laatste tijd moest sturen.

Arme, lieve Ned. In haar herinnering was hij nog steeds een schooljongen. In de jaren vijftig was hij een trouwe bezoeker van Sandringham geweest, in het gezelschap van zijn glamoureuze moeder en haar familie, met zijn bos stroblond haar en een triomfantelijke grijns op zijn gezicht, meestal excuses aanbiedend voor iets wat hij even daarvoor had uitgehaald of op het punt stond te doen. Een keer had hij Charles ervan overtuigd dat het een goed idee was om voor de grap een paar stukjes van de puzzel te verstoppen. Het gezicht van Philip toen Charles na twee weken opbiechtte wat hij had gedaan was het vereeuwigen waard.

Tijdens zijn daaropvolgende bezoekje nam Ned het standje sportief op. Hij had een zelfgemaakt vogelhuisje meegebracht als zoenoffer, dacht ze zich te herinneren, en vertelde een paar grappen over school die Philip deden bulderen van het lachen.

Ned kwam altijd weg met zijn streken. Net als bij zijn moeder en zijn geliefde oom Patrick maakten zijn charme en zijn charisma ‘een van die speciale mensen’ van hem, zoals haar moeder dat placht te zeggen, en die kon het weten, want de koninginmoeder was zelf het schoolvoorbeeld van ‘een van die speciale mensen’.

Misschien was het een ongeluk. Misschien was Ned op zee omgekomen, en was zijn hand in de schroef van een motorboot terechtgekomen. Maar nee, dat kon niet. Die tas. Iemand moest…

Ze hoopte maar dat zijn lichaam snel gevonden zou worden, het liefst intact. Ze moest nu niet toegeven aan haar ergste fantasieën. De koningin focuste zich weer op de legpuzzel en probeerde vergeefs zichzelf te verliezen in de woeste bomen van Constable.

Eenmaal terug achter haar bureau staarde Rozie gefrustreerd naar haar computerscherm. Na haar periode als kapitein bij de Royal Horse Artillery en een paar jaar in een hectische baan in de City, kon ze nu met haar ogen dicht een geweer uit elkaar halen en weer in elkaar zetten, een aanvaller ontwapenen, een paard optuigen en een resultatenrekening onderuithalen, maar het soort landgoed waar ze zelf was opgegroeid in West-Londen bevatte geen boerderijen en buitenhuizen, en er waren nog veel zaken die voor de koninklijke familie heel vanzelfsprekend waren maar die zij nog moest leren.

Ze had ‘Edward Sincere’ ingetikt en doorzocht elk handboek dat ze maar kon bedenken, te beginnen met Debrett’s, maar nergens was een aristocraat met die naam te vinden. Ze kon niet informeren bij de rest van de staf, want die vlogen door het huis als blauwkontvliegen, zoals Philip zou zeggen, om alles in gereedheid te brengen voor de komst van meerdere generaties leden van het koninklijk huis de volgende dag. Maar er was wel iemand die haar zeker zou kunnen helpen, als ze het zou kunnen opbrengen het hem te vragen.

Sir Simon Holcroft had het niet tot privésecretaris geschopt zonder een controlfreak te zijn. Hij had haar laten beloven hem in Schotland te bellen, ‘dag en nacht’, als ze een vraag had of ergens geen raad mee wist. Op haar beurt had Rozie haar periode als zwarte vrouwelijke officier in het Britse leger niet overleefd zonder een sterk gevoel van onafhankelijkheid te ontwikkelen, en dus had ze tegelijkertijd zichzelf beloofd dat niet te doen. Maar de koningin was nog geen twee uur in huis, of Rozies vinger hing al boven het nummer van Sir Simon op het schermpje van haar telefoon. Ze kon moeilijk de politie vragen om het slachtoffer te identificeren als ze zelf niet wist wie die man was. En men stelde de koningin nu eenmaal niet twee keer dezelfde vraag.

Verdomme.

Sir Simon was een en al charme. Op de achtergrond hoorde ze gemoedelijk gebabbel en het aanstoten van glazen. Het klonk alsof hij in een bar stond, of in een of andere club, en zo te horen had hij het goed naar zijn zin.

‘Rozie, Rozie. Edward Sincere, zei je? Hoe heb je die naam gespeld?’

Rozie fronste haar wenkbrauwen. Op hoeveel manieren kon je Sin…?

Verdomme.

Op het moment dat het tot haar doordrong verwoordde Sir Simon haar gedachten. ‘Ga me nou niet vertellen dat je S-i-n-c-e –’

‘Ja, dat heb ik gedaan,’ zei ze geërgerd terwijl ze met haar nagel op de leren bekleding van haar bureau tikte.

‘Heb ik je dan niets geleerd over de Engelse aristocratie? Denk nog eens aan Chumley.’

Rozie wist het nog. Dat werd gespeld als Cholmondeley. Simon had haar behoed voor valkuilen als de ‘Béévors’ (Belvoir), de ‘Órltrups’ (Althorp), de ‘Booklóós’ (Buccleuch), en de ‘Sínjons’ (St John). Ze had het kunnen weten.

‘Is het soms iets met St?’

‘Precies. S-t C-y-r.’ Hij spelde de naam voor haar. ‘Dat is de familienaam van Baron Mundy van Ladybridge Hall. Prachtig huis met een slotgracht, niet zo heel groot, ongeveer veertig minuten rijden van Sandringham. De Mundy’s zijn een oud adellijk geslacht in Norfolk. Ze werden in de dertiende eeuw door koning Jan in de adelstand verheven.’ Hij ging maar door; Sir Simon de amateurhistoricus wist het allemaal. ‘Dat was de koning die zo dom was de kroonjuwelen in de Wash te verliezen. Waarom?’

‘Waarom wat?’ Rozie was in gedachten nog bij die kroonjuwelen, verloren op zee, een beetje zoals de hand met de zegelring.

‘Waarom wilde je dit weten?’

‘Niets om je druk over te maken,’ zei ze gedecideerd. Dat was ook zo: de recente vondst was geen zaak voor het Private Office. Nu ze wist hoe die naam werd gespeld kon de politie het verder afhandelen.

‘Niets is ooit niets om me druk over te maken,’ zei Sir Simon niet erg behulpzaam. Rozie hoorde nu geen klinkende glazen meer op de achtergrond. Hij was een stille ruimte in gelopen om zich beter te kunnen concentreren. Met tegenzin vertelde ze Simon over de hand met de ring.

‘O mijn God. Wat bizar.’ Hij zweeg even en liet het nieuws op zich inwerken. ‘Was het letterlijk alleen de hand? Geen andere lichaamsdelen aangetroffen?’

‘Nog niet.’

‘Wees heel voorzichtig, Rozie.’ Plotseling klonk Simon bloedserieus. ‘Wat je ook doet, houd de Boss hierbuiten.’

‘Absoluut,’ zei Rozie met haar vingers gekruist achter haar rug. Rozie wist dat het nog niet mee zou vallen de Boss ergens buiten te houden waar ze zelf middenin wilde zitten, ongeacht wat zij wel of niet zou doen. Sir Simon kende Hare Majesteit niet zoals zij haar kende. ‘Ze zei dat het slachtoffer de kleinzoon was van een baron.’ ‘Niet van deze baron,’ zei Sir Simon. ‘Een verre neef, denk ik. Maar misschien moeten we wel contact opnemen met Ladybridge Hall om Lord Mundy te informeren.’

‘Waarom?’ vroeg Rozie. ‘Als hij toch maar een verre neef is?’

‘Hij is een vriend van de Boss. En verre familie. Als hij dit in de krant leest en ontdekt dat de identificatie door iemand op Sandringham is gedaan, zal hij het niet op prijs stellen dat wij hem daarvan niet op de hoogte hebben gesteld.’

Na een kort telefoontje naar haar contactpersoon op het hoofdbureau van politie in Norfolk om hem op de hoogte te brengen van de identificatie, belde Rozie met Ladybridge Hall. Ze had half en half gehoopt dat ze een medewerker zoals zijzelf aan de lijn zou krijgen aan wie ze de onsmakelijke details kon overbrengen, maar ze kreeg de Right Honourable Lord Mundy (ze had hem nog even opgezocht om zeker te zijn van zijn titel) in eigen persoon aan de lijn. Nadat ze hem het verhaal had verteld, zweeg Lord Mundy een hele poos. Rozie had het zo voorzichtig mogelijk gebracht en vroeg zich af of hij nog wel aan de lijn was.

‘Gaat het, meneer?’

‘Grote goedheid,’ stamelde Mundy. ‘Ik moet even gaan zitten. O, hemeltjelief.’

‘Het spijt me dat u dit nieuws van mij…’

‘O nee, nee, meisje, je hoeft je niet te verontschuldigen. En zeg maar Hugh. Dank je wel voor dit telefoontje. Heel attent van je.’

Hij had het messcherpe accent en de bijna overdreven goede manieren van zijn sociale klasse, en hij deed Rozie denken aan andere graven en hertogen die ze in deze baan had ontmoet. Zij klonken meestal heel formeel en beheerst, maar deze man leek helemaal de kluts kwijt.

‘Heb je de politie al op de hoogte gebracht?’

‘Ja, daarnet.’

‘O, jemig.’ Zijn stem klonk onvast. ‘O, grote goden. Een hánd, zei je? Ik heb hem pas nog gezien… We hadden elkaar jaren niet gesproken, zoals je misschien zult weten.’

‘Nee, dat wist ik niet,’ zei Rozie. Sir Simon wist het waarschijnlijk wel.

‘Na de begrafenis van mijn vrouw afgelopen zomer… Hij was uiterst voorkomend. Ik kreeg de indruk dat het een handreiking was. Hebben ze enig idee wat…?’

‘Daarvoor is het nog te vroeg. De politie weet nog niets,’ zei Rozie.

‘Nou, erg aardig van je dat je me op de hoogte hebt gebracht. Ik… excuseer. Ik weet niet wat ik… Hoe is Hare Majesteit hiervan op de hoogte gekomen?’

‘De hand werd gevonden in de buurt van Sandringham. De politie heeft ons uit beleefdheid op de hoogte gebracht.’

‘Bij Sandringham… Wat afschuwelijk. Hare Majesteit zal wel… Doe haar mijn hartelijke groeten. We zouden elkaar na Kerstmis ontmoeten, maar als dit de zaak compliceert heb ik daar alle begrip voor. Hoe wisten ze trouwens dat het om Edward ging?’

Rozie haalde diep adem. ‘Vanwege de ring, meneer.’ ‘Hugh’ kreeg ze niet over haar lippen. Ze had zich de soepele omgangsvormen met de aristocratie van Sir Simon nog niet eigen gemaakt.

‘Grote goedheid… De ring… Ik heb er zelf ook zo een…’

Hij zweeg en in gedachten zag Rozie hem naar zijn eigen linkerhand staren.

‘Dat spijt me.’

‘Niet nodig. Jij kunt er niets… O, goeie genade. Dank je wel voor dit belletje, lieverd. Wens Hare Majesteit namens ons een gezegend Kerstfeest. Ik hoop dat ze zich snel weer beter voelt.’

Rozie schrok een beetje van die laatste opmerking. Hoe wist deze man dat de koningin zich niet lekker voelde? Toen schoot haar te binnen dat The Times daarover had bericht in verband met de geannuleerde treinreis.

‘Ik zal het tegen haar zeggen,’ beloofde ze, maar ze wist dat ze dat niet zou doen. Dat mensen buiten de familiekring opmerkingen gingen maken over haar gezondheid was wel het laatste waar de Boss op zat te wachten.

Na het telefoongesprek liep ze terug naar haar laptop en tikte ‘Edward St Cyr’ in.

Wikipedia liet haar weten dat hij in 1946 was geboren, als enige kleinzoon van de tiende baron Mundy. Hij groeide op in de hoofdresidentie van de familie St Cyr, en maakte in de jaren zeventig korte uitstapjes naar Griekenland, Londen en Californië, waar hij het management deed voor twee mislukte rockbands. Daarna trok hij weer bij zijn moeder in op het bescheiden landgoed Abbottswood, ten zuiden van King’s Lynn, waar hij een paar controversiële rockconcerten organiseerde, en later ook het op een na populairste literaire festival van Norfolk. Hij was drie keer getrouwd en weer gescheiden, zijn tweede vrouw was de nanny van zijn kinderen uit zijn eerste huwelijk. Hier bevonden zich een paar links naar verschillende krantenartikelen over dit schandaal, maar die negeerde Rozie. Hij zat in het bestuur van verschillende liefdadigheidsorganisaties, twee in de verslavingszorg en een ter ondersteuning van het welzijn van vluchtelingen in Griekenland.

Nu ze toch bezig was, zocht ze ook maar even verder naar de huidige Lord Mundy. Hugh was de zoon van Ralph, de elfde baron, die op zijn beurt de neef was van de grootvader van Edward, de tiende baron, die was gestorven zonder mannelijke erfgenaam. Dat betekende dat Hugh en Edward St Cyr achterneven waren van elkaar. Sir Simon had zoals gewoonlijk weer eens gelijk. Rozie zocht naar vergelijkbare relaties in haar eigen stamboom. Ze had een hele sliert achter- en achterachterneven en -nichtjes, sommige in Nigeria, andere in Texas en New York, en een paar in Peckham, in Zuid-Londen. Dankzij de social media en de oeverloze chatsessies van haar moeder en haar tantes kon ze niet ontkomen aan alle familienieuwtjes: de goede studenten (daar was Rozie er een van), de lapzwansen, de braveriken, de financiële whizzkids, de Gen Z-goeroes, degenen die een gezin hadden gesticht (‘Zie je nou wel, Rozie?’ zei haar moeder dan), en degenen die, tot lichte wanhoop van haar moeder, uit alle macht hun leven op de rails probeerden te krijgen voordat ze nieuwe Oshodi’s wilden produceren. Het was niet helemaal hetzelfde als ‘een oude Norfolk-familie’, maar een grote familie, ja, dat kende ze wel. En inderdaad, als er iets met een van hen gebeurde zou haar moeder dat absoluut willen weten.

Haar volgende speurtocht op Google Afbeeldingen leverde plaatjes op van een lange, magere man met een huid die de kleur had van thee met melk, een scherpe neus, rode wangen en rechte, borstelige wenkbrauwen boven een paar ogen die net zo blauw en doordringend waren als die van de koningin.

Op oudere foto’s leunde Edward wat chagrijnig tegen witte, met bougainville begroeide muren, blootsvoets, gekleed in een spijkerbroek met wijde pijpen en een verschoten T-shirt, in het gezelschap van vrouwen in mini-jurkjes en met Brigitte Bardot-haar. Later, geflankeerd door een serie slanke, blonde vriendinnen in strakke jurkjes, leek hij de voorkeur te geven aan roze en paarse jasjes, die bijna voor verkleedkleren konden doorgaan.

Op de meest recente foto’s had hij zich een relaxte countrystijl aangemeten: een waxjasje over een denim overhemd, een versleten hoedje en een katoenen sjaal met franjes die de kleur van zijn ogen fraai liet uitkomen. Vanwege die wenkbrauwen en die prominente neus kon zijn gezicht iets grimmigs hebben, maar als hij lachte en zijn stralend witte, on-Brits gave gebit liet zien, nam zijn charisma je onmiddellijk voor hem in, zelfs op de foto’s waar zijn haar al was verschoten van gepolijst koper naar stroblond.

Op de laatste foto die Rozie kon vinden, stond hij achter een oude Land Rover Defender, roze gespoten, drie honden achterin. Hij leunde met zijn onderarm op het openstaande portier, aan de pink van zijn linkerhand was de zegelring duidelijk zichtbaar. Ze huiverde.