DE ZWITSERSE DOCHTER

SORAYA LANE

DE
ZWITSERSE
DOCHTER

DE VERLOREN DOCHTERS 4

Vertaald door Erica Disco

De Zwitserse dochter is deel 4 van de serie De verloren dochters

Eerste druk juni 2024

Tweede druk juli 2024

Derde druk juli 2024

Oorspronkelijke titel The Lost Daughters – The Sapphire Daughter.

Bookouture, imprint of Storyfire Ltd., Londen

© 2024 Soraya Lane

© 2024 Nederlandse vertaling Erica Disco / Oceaan

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd bestand, of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Tekst- en datamining van (delen van) deze uitgave is uitdrukkelijk niet toegestaan.

All rights are reserved, including those for text and data mining, AI training and similar technologies.

Omslagontwerp bij Barbara

Omslagbeelden © Shutterstock

Foto auteur © Jemima Helmore

NUR 302

ISBN 9789046831724

ISBN 9789046831731 (audiobook)

www.oceaanboeken.nl

Oceaan maakt deel uit van Park Uitgevers

Deze digitale editie is gemaakt naar de derde druk, 2024, met ISBN 9789046831717

Voor Lisa.

Bedankt voor alles wat je week in, week uit voor me doet.
Ik zou echt niet weten wat ik zonder je moest!

Proloog

Het Meer van Genève, september 1951
Zomerverblijf van Florian Lengacher

Delphine lag languit op een ligstoel aan het zwembad. Haar zijden kamerjas gleed van haar schouder en ze koesterde zich in de zon terwijl ze met een glimlach Florians voetstappen hoorde naderen. Ze stak haar hand uit voor het drankje dat hij haar had beloofd, maar in plaats van een glas drukte hij zijn handpalm tegen de hare.

Ze deed haar ogen open en ging bij het zien van zijn ernstige gezicht meteen rechtop zitten. In de verte schitterde de late middagzon op het meer. ‘Wat kijk je bezorgd.’

Hij ging naast haar zitten, zijn donkere haar viel naar voren toen hij naar haar toe leunde.

Haar vrije hand legde ze tegen zijn gladde wang. ‘Wat scheelt eraan?’

‘Helemaal niets.’ Met een glimlachje kneep hij even in haar hand. ‘Integendeel, zelfs. Ik wil je iets laten zien.’

Delphine speelde het spelletje maar al te graag mee en glimlachte terug. Hun gestolen momenten samen maakten haar zo gelukkig dat ze al het hartzeer dat eraan voorafgegaan was vergat. Geduldig wachtte ze tot hij verder zou vertellen, maar toen ze zag dat hij een doosje in zijn andere hand hield, kon ze haar nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. ‘Wat wil je me laten zien?’

‘Dit.’ Florian liet haar hand los om het doosje te kunnen openmaken. ‘Hij is van de voormalige koningin-gemalin van Italië geweest. Ik dacht dat je hem misschien wel zou herkennen.’

‘De tiara met de roze saffieren.’ Met ingehouden adem keek ze hem aan, nauwelijks in staat het te geloven. ‘Die ken ik maar al te goed. Sterker nog, ik heb hem uitgebreid bewonderd toen de koningin hem na de oorlog droeg op een bruiloft waar ik ook was. Volgens mij is er geen vrouw in Italië die hem niet zou herkennen.’ Ze schudde haar hoofd en boog zich naar voren om het prachtige sieraad beter te kunnen bekijken. Het deed haar denken aan haar tijd in Italië, aan de beginjaren van haar huwelijk waarin ze glamoureuze feesten had bijgewoond en in het gezelschap van de Italiaanse adel had verkeerd. ‘Hoe ben je hieraan gekomen?’

‘Nadat de koninklijke familie uit Italië was vertrokken, hebben ze discreet een aantal unieke voorwerpen uit hun collectie van de hand gedaan. Mijn zaakwaarnemer heeft ervoor gezorgd dat ik de hoogste bieder was. De meeste andere stukken zijn in bewaring gegeven aan de Banca d’Italia in Rome, wat de weinige stukken die ze verkocht hebben des te bijzonderder maakt.’ Hij hield de tiara omhoog zodat Delphine hem van dichterbij kon bekijken. ‘Door de jaren heen heb ik heel wat prachtige diamanten en kunstwerken verzameld, maar qua schoonheid en de geschiedenis die eraan kleeft kan niets hieraan tippen.’

De tiara was absoluut uniek. Dat Florian hem had kunnen kopen, deed haar eraan denken hoeveel connecties hij had. Terwijl hij het sieraad liet ronddraaien in zijn handen vingen de saffieren het licht. Het ene moment leken ze helderroze, het volgende moment bijna paars. De zon maakte de schittering des te feller. Florian had gelijk; dit was misschien wel een van de meest gewilde en mooiste juwelen waarin hij had kunnen investeren.

‘De tiara behoorde sinds de negentiende eeuw aan de koninklijke familie toe, totdat ze vijf jaar geleden in ballingschap gingen,’ vertelde Florian verder. ‘De komende generaties zal hij in mijn familie blijven. Dit is zo’n stuk waarvan ik nooit afstand wil doen.’

‘Ik heb enorme bewondering voor de voormalige koningin,’ merkte Delphine op. ‘Ik weet nog dat ze een keer zei dat ze er spijt van had dat ze tijdens de oorlog Adolf Hitler niet om het leven heeft gebracht toen ze met hem in één ruimte was. Daar acht ik haar zeker toe in staat. Ze is een van die zeldzame vrouwen die tegelijkertijd vrouwelijk en onverzettelijk zijn, dus ik begrijp best dat je haar favoriete tiara hebt uitgekozen. Die is vast van onschatbare waarde.’

‘Ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden,’ zei Florian. ‘En je hebt gelijk, hij is van onschatbare waarde. Dit is het pareltje van mijn collectie, bij gebrek aan een betere benaming.’

‘Hij is adembenemend, Florian. Bedankt dat je hem aan me hebt laten zien.’ Ze trok haar benen onder zich.

Met een moeilijk te doorgronden uitdrukking op zijn gezicht glimlachte hij naar haar. ‘Ik wilde je die tiara niet zomaar laten zien, Delphine.’ Nadat hij het sieraad naast zich had neergelegd, pakte hij haar beide handen beet. ‘Ik wil graag dat je een van de saffieren uitkiest zodat ik een verlovingsring voor je kan laten maken.’ Zonder zijn donkerbruine ogen van de hare af te wenden drukte hij een kus op haar knokkels.

‘Florian–’ begon ze.

‘Ik wil de rest van mijn leven met je doorbrengen, Delphine. Ik wil niet meer zo geheimzinnig doen. Wat mij betreft mag de hele wereld weten dat je mijn vrouw wordt. Op deze manier wil ik je laten zien hoeveel je voor me betekent.’

Haar ogen vulden zich met tranen. Eentje ontsnapte en biggelde over haar wang. Terwijl ze haar gezicht afwendde, wenste ze dat het zo eenvoudig was, dat ze haar eigen keuzes kon maken in het leven. De tiara trok haar aandacht en ze vroeg zich af hoeveel hartzeer die had meegemaakt, van hoeveel liefde hij getuige was geweest, van hoeveel verdriet. ‘Je weet dat het voor mij geen kwestie is van gewoon ja zeggen. Als dat wel zo was…’ Ze kon zichzelf er niet toe zetten om haar zin af te maken. Als ze bij hem was, voelde het alsof ze de enige twee mensen op de wereld waren. Toch mochten ze buiten de muren van dit prachtige, afgelegen landgoed aan het meer dat de afgelopen maanden hun persoonlijke oase was geweest, niet samen gezien worden.

Florian knikte en trok haar naar zich toe totdat ze op zijn knie zat, met haar armen om zijn nek geslagen en haar gezicht tegen zijn borst. Zonder een van die saffieren zou de tiara niets voorstellen. Hij zou stukken minder waard zijn als hij ooit te koop werd aangeboden met een steen minder, maar ze wist dat dat juist zijn bedoeling was. Hij wilde haar duidelijk maken dat hij bereid was om het meest waardevolle stuk in zijn verzameling, het stuk dat het meeste voor hem betekende, voor haar kapot te maken. Hoewel hij genoeg geld had om de duurste diamant van Tiffany’s voor haar te kopen, wilde hij een van deze kostbare saffieren opofferen om haar zijn liefde te betonen.

‘Zonder jou ben ik niets,’ mompelde hij in haar haar. ‘Zeg alsjeblieft ja. Laat me een manier vinden om met je te kunnen trouwen.’

Dat geldt ook voor mij, Florian. Zonder jou ben ik niets.

Delphine keek naar hem, streek met haar vingers langs zijn wang en drukte haar mond op de zijne voor een lange, trage, warme zoen.

‘Ja,’ fluisterde ze uiteindelijk tegen zijn lippen. ‘Ik wil met je trouwen, Florian. Als jij een manier kunt vinden, dan beloof ik dat ik met je zal trouwen.’

1

Londen, 2022

Georgia stapte uit de taxi en controleerde het adres op haar telefoon nog eens terwijl ze zich door de smalle Londense straat haastte. Aan weerszijden strekten zich oude gebouwen uit, maar aan het eind van de straat stond een modern pand met een glazen pui waarop een discreet uithangbord was bevestigd. Daaraan zag ze dat dit het advocatenkantoor was dat ze zocht: Williamson, Clark & Duncan. Ze had zichzelf de hele ochtend voorgehouden dat ze niet zou gaan. Tot aan het moment dat ze haar kantoor uit was gelopen was ze ervan overtuigd geweest dat de brief die ze had ontvangen een oplichterstruc was.

En toch ben ik hier.

Ze ademde diep in, rechtte haar schouders en ging naar binnen. Nadat ze zich had gemeld bij de receptioniste, ging ze in de stoel het dichtst bij de balie zitten. Tot haar verbazing zaten er nog meer jonge vrouwen te wachten. Een van hen wierp een blik op haar en keek daarna snel weer in haar tijdschrift.

Toen Georgia de brief had ontvangen waarin stond dat ze hier werd verwacht omdat er iets aan haar familie was nagelaten, had dat haar nogal overvallen. Als laatste overgebleven lid van haar familie had ze echter besloten dat het dom zou zijn om niet te gaan, zeker nadat haar assistent haar ervan had verzekerd dat het om een legitieme advocatenfirma ging.

Alleen had ze niet verwacht dat haar naam kort na haar aankomst samen met nog vijf namen omgeroepen zou worden en dat ze met zijn allen een vergaderzaal binnen zouden worden geleid. Toen ze naar de andere jonge vrouwen keek, begon haar hart wild te bonken en voelde ze zich niet op haar gemak. Ze zouden toch niet te horen krijgen dat ze allemaal familie van elkaar waren?

Plotseling had ze een droge keel. Terwijl ze ging zitten, nam ze snel een slok water uit het glas dat op tafel klaarstond. Ze keek om zich heen in het moderne kantoor en naar een goedgeklede vrouw die opstond en zich voorstelde als Mia Jones. Het was niet dat ze het niet interessant vond wat de vrouw te zeggen had, ze moest gewoon nog ergens anders heen. Toen haar telefoon begon te trillen in haar tas, wist ze dat ze onmogelijk langer dan een kwartier zou kunnen blijven. Ze pakte de tas en zette die op haar schoot in de hoop zo het geluid te kunnen verhullen, maar zelfs met haar armen om de tas heen geslagen was het onmogelijk om het gezoem niet te horen.

Zou het onbeleefd zijn om te vragen of ik een andere keer mag terugkomen?

Terwijl de man die zichzelf had voorgesteld als de advocaat zijn keel schraapte en van wal stak, begon Georgia ongeduldig met haar voet te tikken. Ze herkende zijn naam als die van de advocaat die haar de brief had gestuurd. Ook al was ze er met haar gedachten niet helemaal bij, toch was ze razend benieuwd waarom ze hier was uitgenodigd. Ze keek naar de andere vrouwen, nog steeds niet zeker van wat hen met elkaar verbond. Daar had je die knappe brunette met sproetjes op haar neus die in de wachtruimte een blik op haar had geworpen. Tegenover Georgia zaten ook nog een andere brunette en een heel aantrekkelijke blondine, die allebei naar haar hadden geglimlacht toen ze hadden plaatsgenomen. Een van de andere vrouwen had donkerblond haar en een brede glimlach die werd geaccentueerd door felrode lippenstift. En dan was er nog een vrouw, met haar dat bijna net zo donker was als dat van Georgia, maar die haar blik had neergeslagen en nerveus aan de rand van de tafel friemelde.

Pas toen Georgia haar blik van die laatste vrouw afwendde en Mia houten kistjes die ongeveer twee keer zo groot waren als een ringendoosje op de tafel begon uit te stallen, kreeg ze een vermoeden waarom ze hier was. Haar blik viel op een naam die ze kende, een naam die ze al jaren niet meer had gezien, op een kaartje dat met een stuk touw aan een van de kistjes was bevestigd. Cara Montano. Was ze daarom hier, om dat kistje in ontvangst te nemen? Ze keek naar de andere vrouwen en vroeg zich af of zij de naam ook hadden herkend, maar als ze de naam al hadden gezien, leek die hun niets te zeggen.

Georgia ging een beetje rechterop zitten toen Mia, de vrouw die er kennelijk voor had gezorgd dat zij allemaal hierheen waren geroepen, nog meer kistjes op de tafel zette.

‘Zoals jullie net al hebben gehoord, heette mijn tante Hope Berenson. Ze heeft jarenlang een privétehuis gerund hier in Londen, Hope’s House, voor ongehuwde moeders en hun kinderen. Ze stond bekend om haar discretie en haar vriendelijkheid, iets wat in die tijd niet zo vanzelfsprekend was.’

Hope’s House?

Hoewel Georgia geen idee had wat dit met haar te maken had, kon ze haar blik niet van het kistje afhouden. De naam van haar grootmoeder staarde haar recht aan. Haar rug verstijfde en zonder het zelf te willen drukte ze haar vingernagels in haar handpalmen. Als ze had geweten dat dit over haar grootmoeder ging, was ze misschien niet eens gekomen.

Na al die jaren waarin ik heb gewenst dat ze me zou komen halen, dat ik door haar gewenst zou zijn, doet alleen de aanblik van haar naam me al verdriet.

Zonder acht te slaan op het trillen van haar telefoon luisterde ze naar Mia, die vertelde dat ze de kistjes onder de vloerplanken in het huis van haar tante had gevonden en had besloten ze terug te geven aan de afstammelingen van de vrouwen voor wie ze bedoeld waren geweest. Het was een fascinerend verhaal en op elk ander moment had Georgia er graag meer over willen horen.

Ze rukte haar blik los van het handgeschreven naamkaartje en keek naar de advocaat, die het woord weer nam.

‘Nadat Mia de kistjes had gevonden, kwam ze ermee naar mij toe en hebben we alle oude dossiers in het kantoor van haar tante uitgeplozen. Ze had alles nauwkeurig bijgehouden en hoewel de informatie in de dossiers vertrouwelijk was, hebben we er in dit geval voor gekozen de namen op de kistjes te zoeken en te kijken of we ze konden teruggeven aan hun rechtmatige eigenaar. Dat zag ik als mijn plicht.’

‘Heb je de kistjes opengemaakt?’ vroeg een van de vrouwen die tegenover Georgia zaten aan Mia.

‘Nee.’ Mia’s stem werd nu veel zachter dan eerst. ‘Daarom heb ik jullie allemaal gevraagd om vandaag hierheen te komen, zodat jullie zelf kunnen bepalen of jullie ze willen openmaken of niet.’ Haar ogen vulden zich met tranen, en Georgia zag dat ze ze snel wegveegde. ‘Omdat mijn tante de kistjes al die jaren heeft bewaard, zullen ze wel erg belangrijk voor haar zijn geweest. Alleen begrijp ik niet waarom ze ze niet aan hun rechtmatige eigenaar heeft teruggegeven toen ze nog leefde. Ik vond dat ik het aan haar verplicht was om het op zijn minst te proberen, en nu is het aan jullie of ze verzegeld blijven of niet.’

‘We weten niet,’ zei de advocaat, terwijl hij met zijn handen op de tafel leunde en langzaam opstond, ‘of er door de jaren heen nog meer kistjes zijn geweest. Misschien heeft Hope er om de een of andere reden voor gekozen om deze zeven niet terug te geven, of misschien zijn ze gewoon nooit opgehaald.’

‘Of ze vond, om wat voor reden dan ook, dat de inhoud beter geheim kon blijven,’ vulde Mia aan. ‘In dat geval was het misschien niet de bedoeling dat ik ze zou vinden.’

De advocaat schraapte zijn keel toen Georgia’s telefoon weer begon te trillen.

Met een zucht pakte ze het toestel uit haar tas, en ze zag dat het haar zakenpartner Sam was. Wie anders? Als Georgia niet opnam, zou ze gewoon blijven bellen. Dit beloofde een van de opwindendste dagen van hun beider carrières te worden. Daarom had ze in eerste instantie ook niet hiernaartoe willen komen en moest ze er nu echt vandoor. Ze wachtte af tot er een stilte viel zodat ze zich kon excuseren.

‘Wat haar beweegredenen ook geweest mogen zijn,’ vervolgde de advocaat, ‘het is mijn taak om de kistjes terug te geven aan hun rechtmatige eigenaren. Of in dit geval aan hun erfgenamen.’

‘En jullie hebben geen idee wat erin zit?’ vroeg een van de andere vrouwen.

‘Nee, geen flauw idee,’ antwoordde Mia.

Op dat moment stond Georgia op en zwaaide ze haar tas over haar schouder. ‘Nou, dit klinkt allemaal bijster interessant, maar ik moet weer aan het werk,’ zei ze, in de hoop dat ze niet zo onbeleefd overkwam als ze zich voelde. Eén blik op de overige vrouwen was echter genoeg om te weten dat dat wel zo was. ‘Als jullie me het kistje met de naam Cara Montano erop kunnen geven, dan ga ik weer. Het spijt me dat ik niet langer kan blijven.’

‘Bedankt voor je komst.’ De advocaat knikte naar haar. ‘Mochten er vragen zijn, neem dan gerust contact met me op. We zijn graag bereid om dit op een ander moment verder te bespreken.’

Georgia knikte, ondertekende het papier dat Mia naar haar toe schoof en rommelde in haar tas om haar legitimatiebewijs te laten zien. Hoewel haar wangen een beetje begonnen te gloeien omdat ze alle blikken op zich gericht voelde, liet ze zich niet van de wijs brengen. ‘Bedankt,’ mompelde ze tegen Mia. Even legde ze haar hand op de arm van de andere vrouw. ‘Ik zie dat dit veel voor je betekent. Het spijt me echt.’

Mia glimlachte zwakjes naar haar voordat ze haar het kistje overhandigde.

Georgia stopte het in haar tas en pakte op weg naar de deur haar telefoon er weer bij.

Toen Sam opnam, klonk ze net zo afgemeten als het getik van Georgia’s hakken op de tegelvloer. ‘G, waar zat je nou? Ik heb je nodig! De investeerder–’

‘Ik ben onderweg.’ Eenmaal buiten hield Georgia een taxi aan en stampte ze met haar voeten tegen de kou terwijl de taxi een U-bocht voor haar maakte. ‘Over twintig minuten ben ik weer terug op kantoor en dan kom ik meteen naar je toe, beloofd.’ Ze verbrak de verbinding, stapte zodra de taxi tot stilstand kwam in en gaf de chauffeur het adres.

Op dat moment liet Georgia haar hoofd tegen de rugleuning rusten en haalde ze eens diep adem om te verwerken wat er zojuist gebeurd was. Soms voelde het alsof ze al jaren niet meer echt had uitgerust, alsof elke minuut van elke dag in beslag genomen werd door haar werk en ze ’s nachts alleen bezig was met e-mails beantwoorden en rechtop in bed zitten tot ze achter haar laptop in slaap viel. Zo ging het dag in, dag uit. Inmiddels wist ze niet meer hoe het voelde om níét afgepeigerd te zijn.

Ze leunde naar voren en haalde het kistje uit haar tas. Terwijl ze het omdraaide in haar hand en een beetje stof wegblies dat zich op het touwtje had opgehoopt, vroeg ze zich af of ze wel wilde weten wat erin zat. De afgelopen tien jaar had ze zich erbij neergelegd dat ze geen familie had en had ze aan zichzelf en aan de rest van de wereld bewezen dat ze ondanks alles wat ze had meegemaakt succesvol kon worden. Dat ze boven het verdriet uit haar tienerjaren kon uitstijgen. Het voelde alsof ze door het kistje open te maken de muren die ze zo zorgvuldig om zich heen had opgetrokken weer zou afbreken.

Maak nou maar open. Niet te veel nadenken, gewoon openmaken.

Het duurde even om het touwtje los te krijgen, omdat haar nagels erachter bleven haken. Uiteindelijk gaf het mee en gooide ze het samen met het naamkaartje in haar tas, die zo groot was dat ze het misschien nooit meer terug zou vinden. Toen ze het deksel openmaakte, zag ze een enorme edelsteen in het kistje liggen. Haar adem stokte. Zoiets buitensporigs had ze helemaal niet verwacht, zeker aangezien het tientallen jaren lang onder de vloerplanken van een oud huis had liggen verstoffen. Ze zette het kistje op haar schoot en draaide de edelsteen verwonderd rond tussen haar vingers. Zou het een zeldzame edelsteen zijn, of misschien zelfs een diamant? De roze tinten waren zo helder dat ze bijna paars leken toen ze het licht vingen. De grootte was bijna niet te bevatten – hij was zeker twee keer zo groot als de grootste steen die ze ooit in een verlovingsring had gezien.

Op de bodem van het kistje lag een krantenknipsel en ze legde met tegenzin de steen neer en pakte het vergeelde papier eruit. Het artikel was geschreven in een taal die ze niet herkende, dus vouwde ze het weer dicht en pakte de steen op om alles weer netjes terug te kunnen leggen. Een van de weinige dingen die ze over haar grootmoeder wist, was dat ze rijk was geweest en zich tot aan haar dood aan die rijkdom had vastgeklampt. Toch had Georgia nu het idee dat haar grootmoeder nooit van het bestaan van deze steen op de hoogte was geweest. Of had ze er misschien haar leven lang naar gezocht? Had haar grootmoeder geweten dat ze geadopteerd was?

‘Verder kan ik niet komen, mevrouw,’ zei de taxichauffeur.

Georgia keek op. De inhoud van het kistje had haar zo in beslag genomen dat ze niet eens had gemerkt dat ze al bijna bij haar kantoor waren. Toen haar telefoon weer begon te trillen, deed ze het kistje snel dicht en stopte het in haar tas. Ze knikte naar de chauffeur en betaalde hem terwijl ze de telefoon al opnam.

‘Sam, ik ben er. Ik zei toch al–’

Even legde ze haar hand op haar tas, met haar gedachten nog steeds bij de edelsteen.

Haar beste vriendin annex zakenpartner gilde het uit van enthousiasme en vertelde dat ze over een uur een laatste bespreking hadden over de voorgenomen verkoop van hun bedrijf.

Georgia stak de straat over en haastte zich naar haar gebouw. Ze nam zich voor om voordat ze naar boven ging beneden in de koffiebar twee sterke koppen koffie voor hen te halen, ook al had Sam gezegd dat ze meteen naar haar kantoor moest komen. Ondanks Georgia’s opwinding over wat ze misschien zouden bereiken, was ze voor de verandering niet met haar gedachten bij haar werk toen ze op hun espresso’s stond te wachten. Al die jaren was ze blijven rouwen om haar liefhebbende ouders, had ze graag meer over hen willen weten en had ze verlangd naar een aandenken aan haar familie. Nu had ze er eindelijk een gekregen.

Alleen had ze liever geen aandenken gehad aan het enige familielid dat ze liever was vergeten.

2

Een jaar later

Georgia liep door het veilinghuis en bewonderde alle juwelen die er tentoongesteld werden. Even stootte ze Sams schouder aan, om haar attent te maken op een ketting met diamanten die zo groot waren dat het bijna niet te geloven was dat ze echt waren. Ze kon zich niet voorstellen dat iemand zoiets zou dragen. Of misschien had ze het mis en gingen dit soort juwelen gewoonweg een kluis in, als een investering die niet bedoeld was als gebruiksvoorwerp.

‘Toen je zei dat we onszelf best eens mochten verwennen, had ik eerlijk gezegd iets bescheideners in gedachten,’ fluisterde Sam.

Ze schoten allebei in de lach en liepen verder naar een collectie designerhandtassen. Nadat Georgia jarenlang weinig anders had gedaan dan werken, had ze besloten dat het tijd werd om zichzelf op een luxeartikel te trakteren, en het had haar weinig moeite gekost om Sam ook zover te krijgen.

‘Weet je, toen we bij mijn ouders op zolder ons bedrijfje begonnen, had ik nooit gedacht dat we hier terecht zouden komen,’ verzuchtte Sam, die naar een felroze Birkin Bag van slangenleer wees. ‘Ik vind het nog steeds moeilijk om zoveel geld uit te geven, maar alleen al het feit dat we hier rondkijken, dat we iets zouden kunnen kopen als we dat wilden…’

Georgia haakte haar arm door die van Sam en dacht terug aan die beginjaren, aan haar vaste voornemen om zich niet te laten tegenhouden door de tragedie die haar leven had getekend. Datzelfde vuur voelde ze nog steeds, alleen wilde ze nu vooral aan zichzelf bewijzen dat ze alles kon bereiken wat ze maar wilde. ‘Ik weet precies wat je bedoelt. Het voelt alsof ik jarenlang alleen maar etalages heb bekeken en nu eindelijk de winkel in mag. Het is gewoon niet te geloven.’ Net zoals het niet te geloven was dat ze dit weekend niet hoefde te werken, terwijl ze normaal gesproken elk wakker moment achter haar laptop doorbracht.

Ze liepen verder en bleven geen van beiden lang staan, tot Sam haar oog op een Love-armband van Cartier liet vallen. ‘Die is echt iets voor mij,’ merkte ze op, terwijl ze een medewerkster wenkte. ‘Vind je hem niet prachtig?’

Georgia knikte, maar keek al niet meer naar de roségouden armband die was ingelegd met diamanten. In een glazen vitrine een paar stappen verderop was een paar oorbellen te zien. Ze bevatten elk een enorme roze steen, die aan een cirkel van diamanten en kleinere, bijpassende roze stenen was bevestigd. Georgia kon haar ogen er niet van afhouden. Het roze kleurde bijna paars in het licht. Die kleur had ze nog maar één keer eerder gezien bij een edelsteen, en ze liep om de vitrine heen om de oorbellen beter te bekijken.

‘Georgia?’ riep Sam. ‘Wat vind jij ervan?’

Ze richtte haar aandacht weer op haar vriendin en liep naar haar toe om de armband om haar opgestoken pols te bewonderen. ‘Wat mooi. Ik vind dat je erop moet bieden.’

‘Waar stond jij naar te kijken?’ vroeg Sam, terwijl ze naar de medewerkster knikte dat de armband weer af mocht.

Er was een klein stukje gereedschap nodig om hem open te schroeven, en Georgia bedacht hoe benauwend zij het zou vinden om iets te dragen wat ze niet elk moment af kon doen.

‘Ik kan het mis hebben, maar volgens mij is alles wat in een met een alarm uitgeruste glazen vitrine ligt een beetje boven je budget.’

Georgia schoot in de lach en Sam lachte mee.

Uiteindelijk schraapte de vrouw die hen hielp haar keel. ‘Bedoelt u de roze oorbellen?’

Georgia volgde haar blik naar de vitrine. ‘Ja. Ze zijn oogverblindend, vind je niet? De kleur trok mijn aandacht toen ik erlangs liep, maar ik zie zelf ook wel dat ze veel te duur voor me zijn.’ Trouwens, de oorbellen waren niet haar stijl. Zelf droeg ze een paar diamanten oorknopjes die nog van haar moeder waren geweest, en om haar pols prijkte een smartwatch. Haar stijl was eerder praktisch dan extravagant te noemen.

‘De stenen zijn roze toermalijnen. Uniek, gezien hun omvang,’ vertelde de vrouw. Nadat ze de armband van Cartier weer had opgeborgen, liep ze voor hen uit naar de glazen vitrine.

Georgia ging achter haar aan en keek weer bewonderend naar de oorbellen. Ook al had ze gezegd dat ze niet van plan was ze te kopen, het was duidelijk dat de vrouw haar er meer over wilde vertellen.

‘Vanaf de negentiende eeuw waren ze eigendom van de Italiaanse koninklijke familie. De voormalige koningin heeft ze zelf nog gedragen, kort voordat de koning troonsafstand deed. Nadat ze in ballingschap waren gegaan en naar Londen waren verhuisd, werd er gefluisterd dat een paar stukken in het diepste geheim waren verkocht aan de rijkste verzamelaars uit Zwitserland en Londen, onder het strenge voorbehoud dat ze minstens een halve eeuw niet tentoongesteld zouden worden.’ Ze liep om de vitrine heen en boog zich naar voren.

Georgia volgde haar voorbeeld.

‘Veel mensen die zich de Italiaanse kroonjuwelen nog kunnen herinneren gaan ervan uit dat dit saffieren zijn, net als de beroemde tiara met roze saffieren. Deze oorbellen zijn echter op een ander moment vervaardigd, uit andere stenen. Al worden beide stukken wel beschouwd als de meest waardevolle van de Italiaanse kroonjuwelen.’

‘Dus de verzamelaars die de juwelen hebben gekocht hebben die al die jaren verborgen moeten houden? Nadat ze er naar ik aanneem een exorbitant hoog bedrag voor hebben moeten neertellen?’ Georgia kon zich nauwelijks voorstellen hoe het moest zijn om iets te bezitten wat zó adembenemend was, maar dat zo lang te moeten verbergen.

‘Dat klopt,’ zei de medewerkster. ‘Onze aankomende veiling is de eerste openbare veiling waarop deze oorbellen aangeboden worden. Veel mensen zijn benieuwd of er nog meer investeerders naar voren zullen treden wanneer ze hier lucht van krijgen. Misschien zal nu eindelijk duidelijk worden hoeveel stukken er nog in handen van verzamelaars uit Europa zijn. Of misschien is de Italiaanse koninklijke familie zelf wel onder de indruk van de belangstelling voor deze stukken en zullen ze er zelf nog meer te koop aanbieden.’

‘Jeetje, ik snap wel waarom je oog hierop viel. Het moet hartverscheurend voor hen zijn geweest om afstand te moeten doen van zoveel van hun juwelen,’ merkte Sam op, terwijl ze over Georgia’s schouder meekeek.

‘Voor zover we weten hebben ze het grootste gedeelte van hun collectie kunnen behouden, in tegenstelling tot veel andere Europese vorsten die alles hebben verkocht toen ze in ballingschap gingen. Wat ze wél hebben verkocht, moet een klein fortuin hebben opgebracht.’

Toen de vrouw zich excuseerde om een andere klant te helpen, glimlachte Georgia en wist ze met enige moeite haar blik van de oorbellen los te rukken.

‘Heb je al iets gevonden waar je op wilt bieden?’ vroeg Sam, die aanstalten maakte om verder te lopen. ‘Volgens mij kan ik niet verder leven zonder die armband.’

‘Nee.’ Met een zucht haakte Georgia haar arm weer door die van haar vriendin. ‘Ik…’ Ze maakte haar zin niet af.

Sam kreunde en bleef staan. ‘Wil jij die armband ook? Typisch iets voor ons, om allebei–’

‘Nee, het gaat niet om de armband. Die staat je prachtig, Sam. Echt waar.’

Vragend trok Sam haar wenkbrauwen op.

‘Die oorbellen zijn gewoon…’ Georgia vroeg zich af of ze gek werd, maar als ze het niet tegen Sam kon zeggen, tegen wie dan wel? ‘Weet je nog, die dag dat we midden in de onderhandelingen zaten om ons bedrijf te verkopen en ik naar die bespreking op dat advocatenkantoor moest? Jij bleef me maar bellen omdat het allemaal zo spannend was en omdat ze ons hadden uitgenodigd voor een laatste gesprek.’

‘Die bespreking over de nalatenschap van je grootmoeder, bedoel je?’ vroeg Sam terwijl ze weer verderliepen. ‘Ja hoor, dat weet ik nog wel. Wat een gek idee dat het daarna nog zo lang heeft geduurd voordat de verkoop echt rond was.’

‘In die tijd hadden we het zo druk dat we amper naar huis gingen om te slapen. Daardoor heb ik het gewoon uit mijn hoofd gezet. Sindsdien heb ik er helemaal niet meer aan gedacht, tot ik die oorbellen zojuist zag.’

Sam gaf een kneepje in haar arm. Zij was de enige die de waarheid kende over Georgia’s familie, daarom hoefde Georgia haar ook niet uit te leggen waarom alles wat met haar grootmoeder te maken had traumatisch voor haar was. Sam was er voor haar geweest toen ze te horen had gekregen dat haar grootmoeder haar niet zou komen halen, toen de advocaat van haar familie haar duidelijk had gemaakt hoe de zaken ervoor stonden voor Georgia, als minderjarig meisje zonder naaste familie die als voogd kon optreden. Ze zou nooit vergeten hoe Sam haar had opgevangen, hoe fel ze had gezegd dat Georgia er nooit alleen voor zou komen te staan, dat ze altijd bij haar familie terechtkon.

‘Ik begrijp het niet helemaal,’ zei Sam. ‘Wat heeft die bespreking met die oorbellen te maken?’

‘Die dag heeft de advocaat me een kistje gegeven dat voor mijn grootmoeder bestemd was. Er zat een steen in die precies dezelfde kleur had als die toermalijnen.’

‘Precies dezelfde kleur?’ vroeg Sam.

‘Ja. Ik bedoel, ik heb hem in de lade van mijn nachtkastje gelegd en er sindsdien niet meer naar omgekeken, dus ik kan het mis hebben, maar–’

‘Waarom heb je me dit destijds niet verteld? Zat er verder nog iets in dat kistje?’

‘Een krantenknipsel, maar dat kon ik niet lezen. Volgens mij was het in het Italiaans geschreven, of misschien in het Frans.’

Sam ging recht voor Georgia staan. ‘Even voor de duidelijkheid. Jij hebt een mysterieus kistje ontvangen met een roze edelsteen en een krantenknipsel erin, en dat vertel je me nu pas? Heb je er sindsdien echt niet meer aan gedacht?’

Georgia haalde haar schouders op. ‘Nee, echt niet. Ik heb het gewoon uit mijn hoofd gezet. Maar nu je het zo zegt…’

‘Kom mee. Eerst ga ik me inschrijven voor de veiling, daarna gaan we iets drinken en kun je me precies vertellen wat er die dag is gebeurd. Ik kan gewoon niet geloven dat je dit zo lang voor je hebt gehouden.’

Georgia wist dat ze beter niet tegen Sam in kon gaan. Ze waren als zusjes voor elkaar, al sinds Georgia’s wereld op haar vijftiende op zijn kop was gezet en ze als wees bij Sam en haar ouders was ingetrokken. Als Sam iets wilde, liet ze zich nergens door weerhouden. Zelfs niet als ze Georgia moest dwingen om haar al haar geheimen te vertellen.

‘Voordat we gaan, kun je alsjeblieft iets zoeken wat je mooi vindt? Ik wil niet als enige meebieden.’

Georgia knikte en loodste Sam mee terug naar de handtassen. Ze kon op zijn minst een designerhandtas zoeken die mettertijd misschien zelfs nog meer waard zou worden.

Die avond stond Georgia voor de spiegel in haar badkamer, masseerde ze nachtcrème in haar gezicht en staarde ze naar haar eigen spiegelbeeld. Als ze het over familie had, zelfs met Sam, riep dat allerlei herinneringen op die ze al haar hele volwassen leven probeerde te verdringen. Nu ze naar zichzelf keek, zag ze de blik van haar moeder en herkende ze het kuiltje in haar linkerwang als dat van haar vader. Ze streek er met haar vingers over en dacht aan hem, al vroeg ze zich wel af of ze zich écht herinnerde hoe hij eruitzag, of dat ze hem eigenlijk alleen nog van foto’s kende. Normaal gesproken was ze altijd druk bezig, altijd aan het werk, om maar niet te hoeven denken aan het verleden of aan haar gevoelens over wat er allemaal gebeurd was. Nu ze wat meer ademruimte had, leek alles weer naar boven te komen.

Vanuit de badkamer liep ze naar haar nachtkastje. Ze ging op haar hurken zitten, trok de lade open en reikte helemaal naar achteren, waar ze het kistje destijds had weggestopt. Haar vingers sloten zich eromheen en nadat ze het had gepakt, deed ze de lade dicht en ging ze met het dekbed over haar benen tegen de kussens genesteld in bed zitten. Haar adem stokte toen ze het kistje openmaakte en de roze steen op het krantenknipsel zag liggen.

Hij was prachtig; zeker zo mooi als de edelstenen in de oorbellen die ze vandaag had gezien. Daardoor vroeg ze zich af wat dit voor steen was. Een toermalijn, een saffier of misschien een roze diamant? Dat ze het kistje had weggestopt, had niets te maken met de inhoud. Diep vanbinnen wist ze dat ze het had gedaan vanwege alle gevoelens die eraan kleefden, niet omdat ze geen interesse in het kistje had gehad of niet onder de indruk was geweest van de schat erin. Als het om haar familie ging, was het soms gewoon makkelijker om haar gevoelens te verdrukken.

Ze zette het kistje naast zich neer en boog zich opzij om de Harry Potter-tas te pakken die onder haar bed lag. De tas had ze bewaard nadat ze een jaar voor hun overlijden met haar ouders een rondleiding door de studio had gevolgd. Toen ze als tiener een kamer met Sam had gedeeld, had ze de tas onder haar bed gelegd en er ’s nachts vaak even aan gevoeld om geruststelling te zoeken in het verleden. Nu, als vrouw van dertig met een eigen flat, bewaarde ze de tas daar nog steeds.

Zelfs na al die jaren was Georgia ervan overtuigd dat de trui van haar vader nog naar hem rook. Ze pakte hem uit de tas, drukte hem tegen haar neus en snoof de geur diep op, alsof ze hem op die manier om zich heen kon voelen. Zoals altijd hield ze een vaste volgorde aan. Na de trui volgden een zachte kasjmieren sjaal die haar moeder ’s winters elke dag gedragen had, foto’s, haar oude teddybeer en tot slot een brief. Die lag onderop en telkens wanneer ze hem las zou ze hem het liefst in kleine stukjes scheuren. Toch stopte ze hem elke keer weer samen met al het andere terug in de tas.

Die brief had namelijk een vlammetje in haar hart aangewakkerd. Daardoor was ze vastbesloten geworden om het bedrijf op te bouwen dat ze met Sam had opgericht toen ze nog maar net twintig was. De brief vormde de basis van haar verlangen om op te bouwen wat ze was kwijtgeraakt, om een thuis en een leven te creëren dat niemand haar nog kon afpakken. Zelfs al had het enige familielid dat zich over haar had kunnen ontfermen haar afgewezen, ze was erin geslaagd een interessant leven te krijgen.

Nu las ze de brief opnieuw. Haar ogen gingen langzaam over de woorden, hoewel ze die al zo vaak had gelezen dat ze ze uit haar hoofd kende.

Geachte heer/mevrouw,

Hoewel ik Georgia’s biologische grootmoeder ben, lijkt het me niet in haar belang om bij mij te komen wonen. Daarom zal ik niet de voogdij over haar opeisen. Haar vader en ik hadden geen contact meer met elkaar en toen hij besloot te trouwen, heb ik hem duidelijk te kennen gegeven dat ik het niet eens was met zijn keuze. Zoals ik hem al had gewaarschuwd, heb ik hem als gevolg daarvan onterfd. Ondanks de trieste omstandigheden zal ik hierover niet van gedachten veranderen. Dat betekent dat zijn dochter ook na mijn dood niets zal ontvangen uit de familienalatenschap. Daarom zal er alternatieve opvang voor het kind geregeld moeten worden. Dat gezegd hebbende, ben ik wel bereid om zo nodig haar opleiding te bekostigen. In dat geval kan er een verzoek worden ingediend bij mijn advocaat. Ik ben ervan overtuigd dat een goede opleiding de sleutel is tot succes, en ik kan alleen maar hopen dat Georgia er ondanks de tegenslagen die ze nu ervaart voor zal kiezen iets van haar leven te maken. Ik wens Georgia het allerbeste, maar verzoek u wel om niet nogmaals direct contact met me op te nemen.

Hoogachtend,
Cara Montano

Als klein meisje had Georgia elk jaar een cadeautje ontvangen van haar onbereikbare grootmoeder, waardoor ze altijd het idee had gehad dat haar vader hen bij elkaar weghield. Hoewel het nooit het soort cadeau was waar ze op hoopte, aangezien haar grootmoeder ervoor koos om haar jaarlijks vijfentwintig pond aan aandelen te schenken, was het beter dan niets. Al die jaren had ze een beeld in haar hoofd gehad van een lieve, witharige vrouw die het liefst na school of in het weekend een ijsje met haar zou gaan eten of naar de bioscoop zou gaan. Een vrouw die alles zou willen weten van haar enige kleindochter, als Georgia’s vader haar maar in hun leven zou toelaten.

Die illusie was uiteengespat toen haar ouders kort na haar vijftiende verjaardag waren verongelukt en zij als wees alleen haar toevlucht had kunnen zoeken bij de oma die ze nooit gekend had. Nadat ze de brief had ontvangen, had ze geweten dat de grootmoeder die ze zich had voorgesteld in geen enkel opzicht overeenkwam met de werkelijkheid. Hoewel haar vader nooit een kwaad woord over zijn moeder had gezegd, had Georgia altijd wel geweten dat haar grootmoeder het niet eens was met de vrouw die hij had uitgekozen. Volgens hem hadden zijn ouders gewild dat hij met iemand uit een vooraanstaande familie trouwde. Ze hadden ervan gegruwd dat haar moeder met haar studie was gestopt omdat ze zwanger was en hadden het zelfs nog erger gevonden dat Georgia’s vader met haar had willen trouwen. Toen Georgia na het noodlottige ongeluk de spullen van haar moeder had uitgezocht, was ze erachter gekomen dat zij ervoor had gezorgd dat Georgia’s grootmoeder haar nooit had gezien. Ze had haar per brief een ultimatum gesteld: ofwel ze zou accepteren dat ze een gezin waren en een rol van betekenis in hun leven gaan spelen, of ze zou wegblijven. Kennelijk had haar grootmoeder voor het laatste gekozen.

Georgia knipperde haar tranen weg. De brief maakte haar altijd aan het huilen, hoe hard ze zich daar ook tegen verzette. Snel vouwde ze het papier weer op en haalde ze diep adem. Net toen ze de brief weer in de tas wilde stoppen, veranderde ze van gedachten.

Ze had de brief al die tijd bewaard om haar grootmoeder te bewijzen dat ze het mis had, om haar te laten zien dat ze het zonder haar had gered. Zonder haar liefde, zonder haar mededogen en al helemaal zonder haar geld. Ze had een bedrijf opgericht dat was opgekocht door een van de grootste cosmeticafabrikanten ter wereld, maar zelfs dat leek niet genoeg.

Nu weet ik hoe jij je voelde, papa. Wat je ook deed, het was nooit goed genoeg voor haar, of voor jezelf.

Haar grootmoeder was een paar jaar geleden gestorven, iets wat Georgia alleen wist omdat een advocaat haar door middel van een brief op de hoogte had gesteld. Toch beschikte ze op de een of andere manier nog steeds over de macht om haar te kwetsen.

Georgia verfrommelde het papier en gooide de prop op de grond, al wist ze nog niet zeker of ze de brief morgen weer in de tas zou stoppen of in de prullenbak zou gooien. Nadat ze de sjaal, haar teddybeer en de trui nog één keer tegen zich aangedrukt had, borg ze alles zorgvuldig op in de tas en richtte ze haar aandacht weer op de steen.

Morgen zou ze ermee naar het veilinghuis gaan om te kijken of ze hem konden taxeren en eventueel verkopen. Haar grootmoeder had haar niet gewild, dus hoefde zij die edelsteen niet, zo simpel was het. Na de taxatie zou ze iemand zoeken die het krantenartikel kon vertalen, voor het geval dat er belangrijke informatie over haar familie in stond die iets met haar vader te maken had. Als dat achter de rug was, kon ze die hele bespreking en het mogelijke bastaardverleden van haar grootmoeder gewoon vergeten.

Ze stopte alles weer in het kistje, zette dat op haar nachtkastje, deed de lamp uit en kroop onder het dekbed.

Het was de juiste beslissing om de steen weg te doen, net zoals ze er goed aan had gedaan om die brief na al die jaren weg te gooien. Ze was de hele dag al in een melancholische bui vanwege de grootmoeder die ze nooit had ontmoet. Het was het beste om zich te ontdoen van alles waardoor ze zich verdrietig of minderwaardig voelde. Ze had te hard gewerkt om haar verleden achter zich te laten, nu mocht het haar niet meer inhalen.

Georgia lachte in zichzelf en deed haar ogen dicht. Waarschijnlijk was de steen toch maar een nepper, niet zoiets als de toermalijnen waar ze haar ogen niet vanaf had kunnen houden in het veilinghuis. Na een leven lang op de centen te hebben gezeten, zou haar grootmoeder nooit een waardevol juweel nalaten dat haar kleindochter kon opeisen. Of toch wel?