DE GRIEKSE DOCHTER

SORAYA LANE

DE
GRIEKSE
DOCHTER

DE VERLOREN DOCHTERS 3

Vertaald door Erica Disco

De Griekse dochter is deel 3 van de serie De verloren dochters

Oorspronkelijke titel The Lost Daughters – The Royal Daughter.

Bookouture, imprint of Storyfire Ltd., Londen

© 2023 Soraya Lane

© 2024 Nederlandse vertaling Erica Disco / Oceaan

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp bij Barbara

Omslagbeelden © Shutterstock

Foto auteur © Jemima Helmore

NUR 302

ISBN 9789046831755

ISBN 9789046831762 (audiobook)

www.oceaanboeken.nl

Oceaan maakt deel uit van Park Uitgevers

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2024, met ISBN 9789046831748

Voor al mijn geweldige lezers, overal ter wereld.
Bedankt dat jullie me vergezellen op deze reis!

Proloog

Londen, 1973

Alexandra deed haar ogen dicht en merkte dat haar ademhaling oppervlakkig werd toen ze haar greep op de viool verstevigde. Ze hief haar kin, nam het stuk in gedachten nog eens door en probeerde niet te luisteren naar het uitmuntende optreden van de violist vóór haar. Daar mocht ze zichzelf niet mee vergelijken, niet nu ze zich moest voorbereiden op wat komen ging.

Ik kan dit niet.

De angst maakte zich van haar meester, haar hart ging tekeer en er vormde zich een lijntje zweet op haar bovenlip. Even kwam het bij haar op dat ze beter haar biezen kon pakken. Waarom zou ze dit zichzelf aandoen? Ze zou hier helemaal niet moeten zijn.

‘Alex.’

Een hand sloot zich om haar schouder, zacht en geruststellend.

Toen ze haar ogen opendeed, zag ze Bernard daar staan. Zijn dikke, donkere haar viel voor zijn voorhoofd en zijn zachte bruingroene ogen namen haar zenuwen weg nu ze naar hem staarde: naar de man die dit alles mogelijk had gemaakt.

‘Dit is je kans om aan de wereld te laten zien wie je echt bent,’ fluisterde hij. Zijn handen dwaalden naar haar rug en hij trok haar voorzichtig naar zich toe, terwijl ze hem met haar viool tegen haar borst gedrukt aanstaarde. ‘Je verdient het om hier te zijn, Alex. Je verdient alles wat je naar dit moment toe heeft geleid.’

Zijn lippen streken langs de hare en toen hij zich terugtrok, drukte hij zacht zijn voorhoofd tegen het hare en streelde hij haar haar. Zijn adem voelde warm aan op haar huid, het gevoel van hem zo dichtbij herinnerde haar eraan hoever ze was gekomen, aan de kans die ze had gekregen, het geschenk dat hij haar had gegeven.

‘Na vandaag wordt alles anders,’ mompelde hij. ‘Dit is jouw dag, liefste.’

Toen hij een stap naar achteren deed, keek ze naar hem op.

Hij reikte naar de hand waarmee ze haar strijkstok vasthield, bracht die voorzichtig naar zijn lippen en drukte er zonder zijn blik van haar af te wenden een kus op. Zijn ogen vertelden haar dat ze niets te vrezen had, dat hij in haar geloofde.

‘Dank je wel,’ fluisterde ze. Ze slikte haar angst weg en koos ervoor om te vertrouwen op de man die van haar hield.

Op dat moment werd haar naam omgeroepen.

Terwijl Bernard zich terugtrok, rechtte Alexandra haar rug en zette ze haar eerste schreden op het podium. Het enige geluid kwam van haar tikkende hakken, alles om haar heen viel stil.

Bernard had gelijk. Het was tijd om aan de wereld te laten zien wie ze echt was.

1

Londen, heden

Ella draaide het kistje om in haar handen en streek met haar vingertoppen over het kaartje met de naam van haar grootmoeder erop. Ze had er de hele dag aan moeten denken en verlangd naar een rustig moment waarop ze het kistje kon openmaken om te kijken wat erin zat. Nu was het al bijna donker, maar had ze nog steeds geen idee. Toen het tot haar doordrong hoelang het kistje afgesloten moest zijn geweest aarzelde ze even, ook al was ze ontzettend benieuwd wat ze erin zou aantreffen.

Ergens vroeg ze zich af of ze niet beter had kunnen wachten tot haar moeder of haar tante erbij was, maar aan de andere kant wist ze dat ze gewoonweg geen seconde langer geduld kon hebben. Ze had het kistje immers al de hele dag in haar bezit.

Voorzichtig trok ze aan het touwtje. Er stoven een paar pluisjes op toen de knoop loskwam en ze legde het naamkaartje op haar bureau voordat ze eens diep ademhaalde en het houten kistje openmaakte. Ze wist niet goed wat ze had verwacht, maar binnenin zat een stukje papier dat tot een piepklein vierkantje was gevouwen. Ze pakte het net zo voorzichtig op als ze met de kostbare kunst in haar galerie omging. Nadat ze het had opengevouwen, liet ze haar blik snel over de pagina gaan.

Het was een vel bladmuziek, met rechtsonder in de hoek een handgeschreven boodschap erbij.

Ik weet zeker dat je je dit eigen kunt maken. B.

B? Ze las de tekst keer op keer en hoewel ze er net zomin wijs uit kon worden als uit de muzieknoten zelf, was ze toch benieuwd wat dit allemaal te betekenen had. Toen ze weer in het kistje keek, zag ze dat er nog iets in lag, iets wat was dubbelgevouwen. Ze gebruikte haar nagels om het los te wrikken van de bodem, waar het deels aan vastgeplakt was. Een foto. In zwart-wit, maar zelfs zonder kleur sprak hij tot de verbeelding. De foto deed haar denken aan een Grieks eiland. Ze zag een zee die zich eindeloos leek uit te strekken, met aan één kant een glimp van een witgekalkt huis. Een vrouw en een kind – een meisje – staarden in de camera. Ze speurde hun gezichten af. De foto was korrelig en ze hield hem dichter bij haar toegeknepen ogen in de hoop dat ze hen zou herkennen of op zijn minst iets aan hun uiterlijk zou ontdekken dat haar bekend voorkwam. De vrouw zag eruit alsof ze ergens om had moeten lachen en het meisje stond tegen haar aangeleund, met haar hoofd op de schouder van de vrouw en hun handen in elkaar geslagen. Haar dochter, misschien?

Ze wendde haar blik van hen af en tuurde nog een tijdje naar de achtergrond. Daarna legde ze de foto neer en logde in op haar laptop om naar afbeeldingen van Griekenland te zoeken. De mensen herkende ze misschien niet, maar wat de locatie betrof had ze het in elk geval bij het rechte eind.

Ze werd meteen overspoeld door foto’s van eindeloos blauw water en pittoreske huisjes. Toen ze de foto er weer bij pakte en zich er de kleuren bij voorstelde, wist ze zeker dat dit een eiland ergens in Griekenland moest zijn. Daar was ze ooit al eens geweest, tijdens de zomervakantie voordat ze naar de universiteit was gegaan. De laatste zomer die ze met haar broer had doorgebracht.

Ze liet de foto op haar bureau vallen, stond op en rekte zich uit terwijl ze naar het kleine koelkastje achter de toonbank aan de achterzijde van de galerie liep. Amper een uur geleden had ze samen met een klant een fles champagne opengetrokken om op diens nieuwe aankoop te proosten. Hoewel ze op dat moment maar een klein slokje had genomen, kon ze nu wel een borrel gebruiken. Het was een lange dag geweest, die des te langer was geworden omdat ze vanochtend meteen bij binnenkomst een temperamentvolle kunstenares in de watten had moeten leggen. Om er nog maar over te zwijgen dat ze het ego had moeten strelen van een klant die altijd verwachtte dat er een hele heisa werd gemaakt van zijn komst naar de galerie. Het kistje met aanwijzingen had voor de nodige afleiding gezorgd tijdens die drukke dag en nadat Ella een glas voor zichzelf had ingeschonken, ging ze weer achter haar bureau zitten en staarde ze nogmaals naar de bladmuziek en de foto.

Ze wist niet wat ze verwacht had, maar in elk geval geen aanwijzingen waar ze geen steek wijzer van werd. Als het nou een brief was geweest, een erfstuk of een geboorteakte met namen erop, of iets waaruit bleek naar wie of wat ze op zoek moest gaan om meer over het verleden van haar grootmoeder te weten te komen, had ze het nut van dat kistje misschien beter begrepen. Deze aanwijzingen zeiden haar echter niets en ze betwijfelde of iemand in haar familie er wel wijs uit zou kunnen worden.

Op Harrison na, dan.

Misschien zou haar broer wel begrepen hebben wat die bladmuziek te betekenen had. Voor zover zij wist, was hij de enige in de familie die noten kon lezen. Wat haar betrof zou het net zo goed een vreemde taal kunnen zijn; niets meer dan een zorgvuldig genoteerde verzameling tekens op een vel papier.

Ze dronk haar glas leeg en genoot van de belletjes die in haar keel prikten. Daarna stopte ze de aanwijzingen zorgvuldig terug in het kistje en stak dat in haar tas. Zonder haar glas op te ruimen stond ze op. Onderweg naar buiten deed ze de lichten uit en hoorde ze haar hakken op de gladde betonvloer van de galerie klikken. Op dit tijdstip vond ze het hier altijd heerlijk. Als ze alleen was, werd elk kunstobject benadrukt door de weldoordachte verlichting en lag het gebouw er op het geluid van haar voetstappen na stil bij. Het deed haar denken aan die keren dat ze als tiener als eerste was komen opdagen voor de zwemles. Dat moment voordat er iemand in het zwembad sprong, waarin de stilte werd benadrukt door het volmaakt gladde, rimpelloze water.

Bij het schilderij dat het dichtst bij de deur hing bleef ze staan. Ze hief haar hand op en raakte voorzichtig de rand van het doek aan. Haar blik gleed over de sticker met VERKOCHT, en ze bewonderde de uitgesproken halen van de kwast en de weelderige kleuren. Het was een werk van een nieuwe kunstenares, iemand die ze zelf had ontdekt en nog maar een paar weken geleden had ingelijfd. Doordat Ella haar eerste schilderij binnen een paar dagen had verkocht, had ze er eigenhandig voor gezorgd dat de jonge vrouw wier naam bescheiden in een van de onderste hoeken stond een glansrijke carrière tegemoet ging.

Dat deed haar denken aan de handgeschreven woorden die ze even geleden had gelezen. Toen ze de laatste lamp uitdeed en de deur afsloot, vroeg ze zich af of ze er ooit achter zou komen wie die ‘B’ was en hoe dat briefje terecht was gekomen in een kistje dat de naam van haar grootmoeder droeg. Stond die letter voor een van de mensen op de foto, of was het briefje juist aan een van hen geschreven en ondertekend door een vriend of familielid? Hoe zou ze ooit wijs kunnen worden uit deze aanwijzingen zonder de hulp van iemand die er meer van wist? Wat kon die foto nou toch te maken hebben met een vel bladmuziek?

Ze zuchtte en drukte haar hand tegen haar tas om het kistje nog eens te bevoelen voordat ze het alarm inschakelde. Misschien zou haar tante er wel meer van weten. Over nog geen uur hadden ze afgesproken om samen iets te gaan eten, en ze zag al voor zich hoe de ogen van haar tante zouden oplichten als Ella erover begon dat haar grootmoeder mogelijk een schandalig verleden had.

Ella lachte. Eén ding stond vast: haar tante zou heel anders reageren dan haar moeder. Dat was ook precies de reden waarom ze het haar als eerste zou vertellen.

2

Toen Ella het restaurant Barrafina in Soho binnenkwam, zag ze meteen dat haar tante al op een van de hoge stoelen druk met een van de koks zat te kletsen en keek hoe hij zijn werk deed.

‘Kate,’ zei Ella, terwijl haar tante opstond om haar te omhelzen. Kate gaf altijd echte knuffels, het soort stevige omhelzingen waaraan je kon merken dat ze om je gaf, heel anders dan de luchtzoenen en klopjes op haar rug die Ella gewend was van alle andere mensen in haar leven. Daardoor hield ze des te meer van haar tante.

‘Ella, wat zie je er weer prachtig uit,’ zei Kate nadat ze waren gaan zitten. Haar blik dwaalde over Ella’s gezicht, alsof ze het in haar geheugen probeerde te prenten omdat ze elkaar al veel te lang niet hadden gezien. In werkelijkheid was het nog maar een paar weken geleden. ‘Hoe gaat het? Heb je het druk in de galerie?’

‘Met de galerie gaat het geweldig,’ antwoordde Ella met een zucht. ‘Geweldig, maar ook doodvermoeiend. Op het moment heb ik het gevoel dat ik van de ene dag in de andere rol, maar ik mag niet klagen.’

‘Schilder je nog?’ Er verscheen een bijna komische frons in Kates voorhoofd, zó serieus nam ze haar vragen.

Ella schoot in de lach. ‘Je beseft toch wel dat je dat elke keer dat je me ziet aan me vraagt en dat het antwoord altijd hetzelfde is?’

Ook de uitdrukking op het gezicht van haar tante bleef hetzelfde. ‘Ik blijf het gewoon vragen omdat ik hoop dat je me op een dag zult verrassen.’

Ella was blij dat de ober langskwam om te vragen wat ze wilden drinken. Ze bestelden allebei wijn, maar aan Kates opgetrokken wenkbrauwen te zien was het laatste woord hier nog niet over gezegd.

‘Is het niet genoeg dat ik mezelf elke dag met kunst omring?’ vroeg Ella.

‘Is dat zo?’ Kate zuchtte. ‘Het klinkt mij in de oren alsof je jezelf probeert te overtuigen.’

‘Ik heb een heerlijk leven.’ Kate frunnikte wat aan haar handtas, die nog steeds op haar schoot lag. ‘Ik hou van mijn werk, ik hou van mijn leven, alleen…’

Hun drankjes werden gebracht. Kate hief haar glas en wachtte af tot Ella het met het hare zou aanstoten. ‘Ik ben blij dat je blij bent met je leven, schat.’

Ze namen allebei een slok en zetten hun glas neer.

‘Maar?’ vroeg Ella lachend. ‘Ik hoor het je gewoon denken! Kom op, zeg het nou maar.’

Grijnzend trok Kate haar perfect bijgewerkte wenkbrauwen weer op en haalde ze haar schouders op alsof ze zich betrapt voelde. ‘Máár… ik moet de hele tijd denken aan die jonge kunstenares die erop gebrand was om dwars tegen de wensen van haar ouders in haar eigen levenspad te kiezen.’

Ella nam nog een slokje wijn. ‘Dat was vroeger.’

Een poosje bleven ze zwijgend zitten, terwijl Kate haar hand op de hare legde. ‘Dat weet ik, Ella. Dat weet ik.’ Ze schraapte haar keel. Zoals altijd wanneer Ella’s broer ter sprake kwam, of wat er allemaal veranderd was sinds zijn overlijden, was de sfeer bedrukt. ‘Maar goed, vertel eens hoe het vandaag is gegaan op dat advocatenkantoor. Ik was hier al een half uur te vroeg omdat ik niet kon wachten om er alles over te horen!’

Ella maakte haar tas open en keek haar tante met een glimlachje aan. ‘Je weet toch dat mam zei dat ik niet moest gaan? Dat het tijdsverspilling was?’

‘Ik hoor het haar al zeggen,’ reageerde Kate spottend. ‘Gelukkig heb je niet naar haar geluisterd.’

Ella haalde het kistje tevoorschijn en gaf het aan Kate. ‘Dit heb ik gekregen.’

‘Een kistje? Waar dient het voor? Zit er iets in?’

Met een knikje gebaarde Ella naar het kistje. ‘Kijk zelf maar.’

Nadat Kate haar nog eens had aangekeken, tilde ze aarzelend het deksel omhoog, alsof ze verwachtte iets vreselijks aan te treffen. Voorzichtig pakte ze de bladmuziek en nam de tijd om die te bestuderen alvorens de foto te pakken. Stomverbaasd keek ze Ella aan. ‘Wat is dit allemaal? Waarom heb je dit gekregen? Ik begrijp het geloof ik niet helemaal.’

‘Kennelijk zijn dit aanwijzingen van mijn grootmoeder, jouw moeder. Als het allemaal waar is, natuurlijk.’

‘Aanwijzingen? Ik dacht dat het om een erfenis ging. Maar dit?’ Kate schudde haar hoofd. ‘Goh, dit had ik niet zien aankomen.’

‘Geloof je me als ik zeg dat je moeder als baby is geadopteerd? Dat ze in een tehuis voor ongehuwde moeders is geboren?’

Op dat moment kwam de ober hun bestelling opnemen. Ella speurde het menu af en bestelde een paar gerechtjes die ze konden delen voordat ze haar aandacht weer op haar tante richtte. Ze zag dat Kate gefascineerd was door het kistje, dat ze het telkens omdraaide in haar handen en haar ogen er niet van af kon houden. Het gebeurde wel vaker dat Ella voor hen allebei bestelde wanneer ze uit eten gingen, dus ze wist dat Kate het niet vervelend zou vinden.

‘Vertel eens verder, Ella. Ik wil precies weten wat er vandaag is gebeurd. Laat niets achterwege.’

Ze leunde dichter naar haar tante toe en streek met haar vingertoppen over de foto. Iets aan de vrouw en het meisje trok telkens weer haar aandacht. Daardoor wilde ze de foto nog beter bestuderen om te zien of er iets op stond wat ze zou moeten herkennen, een aanwijzing die haar op weg zou helpen. ‘Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten toen ik vandaag daarnaartoe ging, maar ik was niet de enige genodigde. Er waren nog meer vrouwen, allemaal ongeveer van mijn leeftijd, en we werden allemaal tegelijk een vergaderruimte in geroepen.’

‘Waren ze daar allemaal namens hun grootmoeder? Net als jij?’

Ella knikte. ‘We waren daar allemaal om dezelfde reden. Er was een advocaat bij, degene die die brief aan de erven van oma heeft gestuurd. Hij vertelde dat hij jaren geleden een vrouw genaamd Hope had vertegenwoordigd. Blijkbaar runde zij een tehuis voor ongehuwde moeders en hun baby’s. Deze kistjes zijn daar een tijdje geleden gevonden door haar nichtje. Ze had het erover dat ze eerst niet goed wist wat ze ermee moest, omdat de kistjes zo lang verborgen zijn gebleven, maar uiteindelijk vond ze het toch geen prettig idee om niet op zoek te gaan naar de vrouwen voor wie die kistjes bedoeld waren.’

‘Wacht even.’ Kate stak haar hand op en nam een grote slok wijn. ‘Dus je wilt echt beweren dat jouw oma, mijn moeder, in dat tehuis geboren is? Dat ik geen bloedverwant ben van mijn grootouders? En dat dit kistje voor mijn moeder is achtergelaten toen ze geadopteerd werd? Dat het al die tijd verborgen is gebleven?’

Ella knikte weer. ‘Daar lijkt het wel op. De kistjes lagen verstopt onder de vloerplanken in een tehuis genaamd Hope’s House. Ze zijn alleen ontdekt omdat het gebouw op de planning stond om gesloopt te worden. Het mag een wonder heten dat ze überhaupt zijn gevonden.’

Met open mond keek Kate haar aan.

Ella trok een gezicht. ‘Dus je had geen idee dat ze geadopteerd was?’

‘Geen enkel!’ sputterde Kate. ‘Ella, dit is absurd. Dat we er nu pas achter komen dat deze spullen zijn achtergelaten… Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen. Denk je echt dat het waar is? Dat het niet een soort… Ik weet het niet. Zeg alsjeblieft niet dat ik nu net als je moeder klink, maar ze zullen het toch niet verzonnen hebben? Het zal toch geen oplichterstruc zijn? Dat soort dingen gebeurt tegenwoordig wel vaker, weet je.’

Ella gebaarde naar de ober dat ze meer wijn wilden en glimlachte toen de ober knikte. ‘Dat heb ik mezelf eerlijk gezegd ook afgevraagd, maar ik ben toch geneigd het te geloven. Ze hebben me alleen gevraagd om mezelf te legitimeren en te tekenen voor ontvangst van het kistje. Dat nichtje, Mia, kwam heel oprecht over. Ze wilde die kistjes gewoon teruggeven aan hun rechtmatige eigenaar, en dat advocatenkantoor zag er erg indrukwekkend uit. Sterker nog, ik heb vanwege de galerie al eens vaker te maken gehad met een van de advocaten daar, dus ik kan me niet voorstellen dat dit niet klopt.’

Kate pakte het kistje weer op en draaide het om in haar handen alsof ze nog iets zocht, een dubbele bodem misschien.

Dat had Ella op weg naar het restaurant zelf ook gedaan. Ze had bijna zeker geweten dat er meer achter dit kistje moest zitten dan alleen de twee voorwerpen die ze erin had gevonden.

‘Dus dit kistje is jarenlang verborgen gebleven? Decennialang, zelfs? In dat tehuis? Lag het daar maar te wachten totdat iemand het zou vinden?’

‘Hope’s House,’ vulde Ella aan. ‘Ja, het lijkt erop dat Hope aan een aantal van de moeders heeft gevraagd om iets voor hun kind achter te laten, zodat ze het op een dag aan hen zou kunnen geven. Alle kistjes waren voorzien van een naamkaartje. Haar nichtje wist alleen niet of er door de jaren heen al meer kistjes zijn opgehaald door vrouwen die op zoek waren naar antwoorden over hun afkomst. Het is niet duidelijk of deze kistjes om de een of andere reden verborgen zijn gebleven, of dat die vrouwen gewoonweg nooit hebben geweten dat ze geadopteerd waren. Misschien wilde Hope hun die kistjes wel geven, maar is ze gestorven voordat ze daar kans toe zag. Daar zullen we wel nooit achter komen.’

‘Denk je dat Hope die vrouwen gevraagd heeft om een kistje te vullen zodat de geadopteerde kinderen op een dag hun biologische familie zouden kunnen vinden?’

Ella haalde haar schouders op. ‘Misschien. Of misschien was het alleen de bedoeling dat ze een aandenken aan hun biologische moeder zouden krijgen, niet dat ze haar daadwerkelijk zouden vinden. Ik weet alleen dat die vrouw, die Hope, heel doordacht te werk is gegaan. Aan elk van de kistjes hing een handgeschreven naamkaartje, en ze waren dichtgebonden met touw. Ik weet niet waarom, maar ik kreeg de indruk dat dat met heel veel zorg was gedaan. Het was best indrukwekkend om al die kistjes bij elkaar te zien.’

‘Hoeveel waren het er?’

‘Zeven,’ antwoordde Ella. ‘Alleen waren er maar zes vrouwen. De familie van de zevende vrouw hebben ze niet kunnen bereiken, of anders is diegene niet komen opdagen.’

Op dat moment werd het eten gebracht. Ella legde de foto voorzichtig terug in het kistje, vouwde de bladmuziek weer tot hetzelfde formaat op en stopte alles in haar handtas.

Toen ze de rits dichtdeed, legde Kate haar hand even op de hare en keek ze haar doordringend aan. ‘Dit had je oma geweldig gevonden. Zij zou zich vol overgave op die aanwijzingen hebben gestort en niet hebben gerust voordat ze wist wat ze betekenden. Ik zie al voor me hoe haar ogen zouden glinsteren.’

Bij de gedachte aan haar oma moest Ella glimlachen. Het was nog maar een paar maanden geleden dat ze was gestorven en daar hadden ze het geen van allen makkelijk mee gehad. Toch was het uiteindelijk minder zwaar geweest dan haar nog langer te moeten zien lijden. De kanker was zo agressief geweest dat ze na de diagnose nog maar enkele maanden te leven had gehad. Ze had haar laatste adem uitgeblazen met Ella’s moeder aan haar zijde.

‘Denk je dat we moeten proberen erachter te komen wat dit betekent? Dat we dit voor haar moeten doen?’ vroeg Ella.

Kate knikte. ‘Ja, en ik denk ook dat dit voorlopig beter tussen ons kan blijven.’

‘Met andere woorden, je wilt niet dat mijn moeder roet in het eten gooit?’

‘Inderdaad, Ella. Je kent me veel te goed.’

Ze schoten allebei in de lach, met hun hoofden naar elkaar toe gebogen.

En jij kent mijn moeder veel te goed.

Terwijl Ella het glas hief, voelde ze zich schuldig omdat ze tegenwoordig veel liever met Kate omging dan met haar moeder. Inmiddels was Kate eerder een vriendin dan een tante van haar. ‘Dat we er maar achter mogen komen wie mijn overgrootouders waren.’

‘Daar drinken we op.’

Ze tikten hun glazen tegen elkaar en richtten hun aandacht op het eten dat voor hen stond.

Ella bracht haar vork naar haar mond om de zeeduivel te proeven, maar aarzelde toen Kate haar eigen vork opeens neerlegde en haar aanstaarde.

‘Stel dat dat nichtje van Hope meer weet dan ze laat doorschemeren? Misschien heeft zij wel dossiers die we zouden kunnen inzien. Meer aanwijzingen.’

Daar dacht Ella even over na. Mia, de vrouw die ze eerder die dag had ontmoet, was heel oprecht op haar overgekomen. Als iemand hen kon helpen om wijs te worden uit de aanwijzingen, was zij het misschien wel. Maar zou ze het niet gewoon gezegd hebben als er nog meer te vertellen viel? ‘Je hebt gelijk. Morgenochtend zal ik contact opnemen met de advocaat om naar haar contactgegevens te vragen. Het valt te proberen.’

Kate stootte Ella’s schouder aan met de hare. ‘Dat lijkt mij ook. Wie weet, misschien heeft ze wel veel meer informatie dan ze gezegd heeft.’

Ella schepte wat van de octopus op haar bord en nam genietend een hap. Toch was ze mijlenver weg met haar gedachten. Hoe zou ze Mia zover kunnen krijgen om meer prijs te geven over die mysterieuze Hope? Ze wilde dolgraag meer weten over Hope’s House, en ze vroeg zich af hoe één vrouw eigenhandig zoveel zwangere moeders en hun kindjes had kunnen helpen.

Ella zat achterovergeleund tegen de kussens op haar bed en krulde haar tenen in het dikke dekbed. Het kistje stond open op haar schoot, met de bladmuziek ernaast, en haar blik was op de foto gericht. Een tijdlang hield ze die zo dicht bij haar ogen dat hij bijna haar neus aanraakte, alsof ze zo als bij toverslag de mensen zou herkennen die haar vanaf de foto aanstaarden.

Als ze eerlijk was, kwam het door het landschap dat ze telkens weer naar de foto wilde kijken. Ze vroeg zich af hoe het zou zijn om dit te schilderen. Ze kon de gedachten maar niet tegenhouden, ze zag al voor zich dat ze een kwast oppakte om die typisch Griekse schoonheid vast te leggen. Haar huid gloeide en haar vingers zaten vol verfvlekken terwijl ze onder de goudgele zon aan het werk was.

Hoe zou het zijn? Het was al jaren geleden dat ze had geschilderd. De dag nadat Harrison was overleden, had ze haar werk-in-uitvoering ingepakt en haar ezel op de zolder van haar ouderlijk huis opgeborgen. Dat stukje van haar was samen met haar broer gestorven. Hoewel ze er nog steeds constant aan dacht en er soms naar hunkerde om weer te schilderen, had ze nooit aan haar besluit getwijfeld. Sinds Kate haar er vanavond naar had gevraagd, vroeg ze zich echter toch af: waarom niet? Zou het echt zo erg zijn om dat stukje van haarzelf weer terug te vinden? Waarom kon ze niet én carrière maken én haar droom najagen? Moest ze de rest van haar leven de perfecte dochter blijven, met de perfecte carrière die haar ouders voor ogen hadden? Of kon ze op de een of andere manier een weg vinden die beter bij haar eigen behoeftes en verlangens paste?

Ze keek op haar telefoon. Het liefst zou ze nu haar moeder bellen, maar ze wist dat ze dat beter niet kon doen. Vroeger was haar moeder altijd de eerste die ze belde als ze iets nieuws te vertellen had of over haar gevoelens wilde praten. Haar moeder was altijd degene die met haar meelachte, die vroeg aan wat voor schilderij ze werkte, die tegen haar zei dat haar creatieve kant net zo belangrijk was als haar nuchtere inslag. Vlak voor het begin van haar studie was ze echter niet alleen haar broer kwijtgeraakt, maar ook haar moeder. Opeens was de hartelijke, optimistische vrouw die haar had grootgebracht veranderd in iemand die ze amper herkende. Hoeveel jaren er sindsdien ook verstreken waren, ze had nooit meer een glimp van die moeder opgevangen. Niet één keer. Haar ouderlijk huis was nu een gedenkplek voor Harrison, een trieste plek waar de bewoners zich vastklampten aan een verleden dat voorgoed voorbij was, hoe graag ze allemaal ook zouden willen veranderen wat er was gebeurd.

Ella legde de aanwijzingen op haar nachtkastje, deed de lamp uit, ging onder het dekbed liggen en sloot haar ogen. Zodra ze dat deed, kon ze alleen nog maar zichzelf zien met een kwast in haar hand, starend naar een helderblauwe zee die op het doek voor haar werd weerspiegeld.

Ik wil weer kunstenares worden.

Die woorden fluisterde ze alleen in het donker voor zich uit, want haar werk was kunst verhandelen, niet creëren. Ze kon zich niet voorstellen hoe die twee kanten van haarzelf ooit naast elkaar zouden kunnen bestaan. Niet meer.

3

Het landgoed van de familie Konstantinidis, Athene, Griekenland, 1967

‘Weet je zeker dat je niet met me mee wilt, liefje?’

Alexandra keek op.

Haar moeder stond in de deuropening van haar slaapkamer, gekleed in een rijbroek, hoge zwarte leren laarzen en een mouwloos wit hemd, alsof ze op weg was naar een fotoshoot. Haar donkere haar was achterovergekamd en in een lage knot gebonden.

Alexandra schudde haar hoofd en raakte afwezig haar eigen donkere lokken aan, die zo op die van haar moeder leken. Alleen hingen die van haar los, in een golvende waterval die tot halverwege haar rug reikte. ‘Je weet dat ik niet zo dol ben op paardrijden als jij, mama. Misschien een andere keer.’

Haar moeder liep de kamer in en ging naast haar op het bed zitten, waar Alexandra languit op lag. Met een glimlach nam ze het boek uit de handen van haar dochter. ‘Ben je Jane Austen aan het lezen?’

Alexandra knikte en kreeg een kleur. Hoewel haar vader lezen maar tijdsverspilling vond, zat zij het liefst met haar neus in de boeken. ‘Ja.’ Ze wist hoe indrukwekkend haar moeder het vond dat ze zoveel las, vooral wanneer ze voor Engelstalige boeken koos. Voor paardrijles mocht ze dan nooit hebben warmgelopen, over haar leraar Engels was ze wél enthousiast.

‘Weet je zeker dat je dat boek niet een uurtje aan de kant wilt leggen om een rit te maken met je moeder? Het is zo’n mooie dag, en volgens mij gaat de koningin ook mee.’

Alexandra wierp een blik op haar boek en wilde net bezwaar maken toen haar moeder haar wang even aanraakte en vervolgens glimlachend een kus drukte op de plek waar haar vingers zonet nog hadden gelegen. ‘Geniet maar van je boek, liefje. Ik had het niet moeten vragen. Als je maar belooft dat je me vanavond tijdens het eten vertelt hoe jij over de adembenemende meneer Darcy denkt.’

‘Heb jij Pride and Prejudice dan ook gelezen?’

Met een lachje stond haar moeder op, en ze stopte haar dochter zorgvuldig het boek weer in handen. ‘Uiteraard. Al was ik wel iets ouder dan twaalf toen ik het voor het eerst in handen kreeg.’ Ze glimlachte. ‘Toen ik zo oud was als jij, mocht ik van je grootmoeder nooit romantische boeken lezen. Ze was altijd bang dat dat me op verkeerde ideeën zou brengen.’

Alexandra glimlachte en zag dat haar moeder weer naar de deur liep, waar ze even bleef staan. Hun blikken ontmoetten elkaar en haar moeder schonk haar een blik zoals alleen zij dat kon. Er stond in te lezen hoe dol ze was op haar dochter, haar enige kind.

‘Ik hou van je, Alexandra.’

‘Ik hou ook van jou.’ Een fractie van een seconde vroeg ze zich af of ze toch moest meegaan. Alleen was het heel warm en was zij lang niet zo verzot op paarden als haar moeder.

Ze sloeg haar boek weer open en las verder, maar toen ze een paar minuten later buiten mensen hoorde lachen, stond ze op en liep naar het raam. Over de met grind bedekte oprijlaan was een auto komen aanrijden, en haar moeder liep ernaartoe. Alsof ze aanvoelde dat haar dochter haar gadesloeg keek ze op naar het huis, terwijl ze haar ogen afschermde tegen de felle zon. Alexandra zwaaide naar haar en haar moeder blies haar een kushandje toe voordat ze in de auto stapte.

Met een zucht liep Alexandra weer naar het bed, liet zich in de kussens zakken en zocht de alinea waar ze gebleven was. Mama had gelijk. Vanavond tijdens het eten konden ze over het boek praten. Als mama haar morgen weer zou vragen om mee te gaan paardrijden, zou ze ja zeggen. Er waren ergere dingen dan een middagje paardrijden en ze vond het altijd heerlijk om haar moeders onverdeelde aandacht te krijgen.

Alexandra hief haar hoofd op van het kussen en wierp knipperend met haar ogen een blik op het raam. Het licht was zachter geworden en terwijl ze zich uitrekte, keek ze op de klok. Ze zwaaide haar voeten van het bed en zag dat haar boek op het nachtkastje lag, met de kaft naar boven, opengeslagen op de bladzijde waar ze was gebleven. Kennelijk had ze het daar neergelegd voordat ze in slaap was gevallen.

Grijnzend dacht ze terug aan wat haar moeder over het avondeten had gezegd. Snel controleerde ze hoe ze eruitzag in de hoge spiegel in de hoek van haar kamer en streek ze de vouwen in haar jurk glad. Ze borstelde haar haar en bond het in een staart. Met een vluchtige glimlach naar haar eigen spiegelbeeld haastte ze zich naar de overloop. Op weg naar beneden luisterde ze of ze haar moeder al hoorde.

Hoewel het stil was in huis, ging ze regelrecht naar de keuken, in de verwachting dat haar moeder daar toezicht zou houden op de bereiding van het diner. Hun kok keek glimlachend op, waarop Alexandra even zwaaide, teleurgesteld dat haar moeder er niet was. Ze keek in de eetkamer en de salon, maar ook daar was geen spoor van haar te bekennen. Dat was vreemd, want haar moeder was een gewoontedier en dronk rond deze tijd altijd een glaasje, terwijl ze erop toezag dat alle voorbereidingen voor de avond naar wens verliepen.

Alexandra hoorde stemmen uit de studeerkamer van haar vader komen en aarzelde voordat ze naar zijn deur toe liep. Ze vroeg zich af of haar moeder daar was, maar mocht dat niet zo zijn, dan wilde ze hem niet storen. Ze waakte er altijd voor om de enige ruimte in huis die alleen van hem was te betreden. Zelfs hun dienstbode moest toestemming vragen voordat ze daar mocht schoonmaken.

‘Alexandra? Kan ik iets voor je doen?’

Ze glimlachte beleefd naar haar vader toen hij gebaarde dat ze dichterbij moest komen. Er was nog een man in de studeerkamer, naar wie ze ook glimlachte. Bij haar binnenkomst was hun gesprek stilgevallen. Normaal gesproken was haar vader altijd blij om haar te zien, als ze maar niet lastig deed en maar niets van hem vroeg. Hij vond het het prettigst als hij haar wel zag, maar niet hoorde. ‘Ik ben op zoek naar mama,’ zei ze. ‘Hebt u haar gezien?’

Haar vader drukte een kus op haar kruin. ‘Ze zal wel aan het paardrijden zijn, denk ik.’

‘Maar ze is uren geleden al vertrokken,’ hield Alexandra vol. ‘Papa, ze…’

Hij wendde zijn blik van haar af en maakte haar door weer verder te praten met de andere man duidelijk dat ze kon gaan.

Ze zou nooit zo lang wegblijven.

Dat had ze tegen haar vader willen zeggen. In plaats daarvan liep ze met hangend hoofd de kamer uit en besloot ze boven te gaan kijken, voor het geval dat haar moeder in haar eigen vertrekken was om zich om te kleden. Haar vader zou de afwezigheid van haar moeder waarschijnlijk pas opmerken als de eettafel vanavond leeg bleek te zijn.

Haar vingers sloten zich net om de trapleuning toen er resoluut op de deur werd geklopt. Ze schrok en bleef als aan de grond genageld staan omdat er meteen weer geklopt werd. Niemand kwam opendoen, dus liep ze naar de deur en deed zelf open, al had ze dat nog bijna nooit gedaan. Er was vrijwel altijd iemand in huis die dat soort taken op zich nam.

‘Juffrouw Konstantinidis?’

Ze slikte moeizaam toen ze oog in oog kwam te staan met twee mannen in uniform die verrast leken haar te zien. Ze keek naar de politieauto achter hen en vervolgens weer naar hun gezichten. De blik in hun ogen werd zachter, ze keken haar aan alsof ze medelijden met haar hadden. Opeens voelde het alsof ze een knoop in haar maag had. Er was iets mis. Ze had de deur nooit moeten opendoen.

‘Is er iets met mijn moeder?’

Is ze daarom nog niet thuis? Komen deze mannen me vertellen waarom?

‘Is je vader thuis?’ vroeg de agent die haar had aangesproken vriendelijk. ‘We moeten–’

‘Alstublieft, vertel het me,’ fluisterde ze. Ze verstevigde haar greep op de deur omdat haar benen begonnen te trillen en het dreigden te begeven. ‘Gaat dit over mijn moeder? Is er iets gebeurd…’

Haar woorden stierven weg toen de agent een stap naar voren deed en haar arm door de stof van haar jurk heen onhandig aanraakte. Zodra ze tranen in zijn ogen zag glinsteren, wist ze het. Wat voor nieuws ze ook kwamen brengen, het zou haar hart breken.

Op dat moment kwam haar vader naast haar staan, maar ze verschuilde zich niet achter hem en bleef staan waar ze stond. Ze moest horen wat de mannen te zeggen hadden.

‘Gecondoleerd, meneer Konstantinidis,’ zei een van de mannen. ‘Tot onze spijt moeten we u mededelen dat uw vrouw is bezweken aan haar verwondingen als gevolg van…’

‘Gecondoleerd?’ riep Alexandra uit. Betekende dat dat haar moeder niet meer naar huis kwam? Ze knipperde de tranen weg die haar meteen in de ogen sprongen en probeerde te bevatten wat de agent had gezegd. ‘Is mijn… Ik bedoel, is mijn moeder…’

‘Is mijn vrouw dood? Komt u ons vertellen dat ze niet langer onder ons is?’

‘Ja, meneer. We hebben begrepen dat ze is overleden na een val van haar paard.’

Alexandra kneep haar ogen dicht. De wereld tolde om haar heen, ze kon niet horen wat de man nog meer zei, haar benen begaven het en ze zakte in elkaar op de vloer.

Waarom heb ik geen ja gezegd? Waarom ben ik niet met haar meegegaan? Waarom ben ik niet uit bed gekomen toen ze me kwam halen? Waarom was ik niet bij haar?

Er werden twee armen om haar heen geslagen en de stem van haar vader drong haar oren binnen, maar ze kneep haar ogen dicht en schreeuwde het uit. De tranen stroomden over haar wangen en haar hart brak om haar beeldschone moeder die ze nooit meer zou zien.

Haar vader had nauwelijks oog voor haar, hij had ’s ochtends amper tijd om haar te begroeten. Haar moeder… Haar moeder was haar alles geweest. Zij was het stralende middelpunt in een kamer vol saaie oude mannen, een vrouw die precies wist wat ze wilde en niet bang was om dat op te eisen voor zichzelf of voor haar dochter. Haar moeder had het leven de moeite waard gemaakt.

Mama, ik kan niet leven zonder jou. Dat kan ik echt niet.