THE IDEA OF YOU

Oorspronkelijke titel The Idea of You. St. Martin’s Griffin, New York

© 2017 Robinne Lee

© 2024 Nederlandse vertaling Textcase / Oceaan

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Lee Motley // MJ

Omslagbewerking Studio Jan de Boer

Omslagbeeld © Shutterstock

Foto auteur © Theo & Juliet

NUR 343

ISBN 9789046832004

ISBN 9789046832011 (audiobook)

www.oceaanboeken.nl

Oceaan maakt deel uit van Park Uitgevers

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2024, met ISBN 9789046831991

Voor Eric,
die het meeste van me houdt

Las Vegas

Ik zou Daniel de schuld kunnen geven van alles.

Twee dagen voor mijn geplande uitje naar Ojai, verscheen hij in een smoking bij het huis, gevolgd door onze dochter, Isabelle. Hij had de auto op de oprit laten draaien.

‘Ik red het reisje naar Vegas niet,’ zei hij, en duwde een manilla envelop in mijn hand. ‘Ik ben nog steeds bezig met de Foxdeal en die is voorlopig nog niet rond.’

Ik moet hem vol ongeloof hebben aangekeken, want hij vervolgde met: ‘Het spijt me. Ik weet dat ik het de meisjes heb beloofd, maar ik kan niet. Neem jij ze maar mee. Of de kaartjes zijn weggegooid geld. Ook goed.’

Op de tafel in de hal lagen een ongeopende verpakking Da Vinci Maestro Kolinsky-penselen en een 36-delige set aquarelverf van Holbein. Ik had een fortuin uitgegeven bij Blick om materiaal in te slaan voor mijn schilderretraite. Ze waren, net als de reis naar Ojai, mijn cadeau aan mezelf. Achtenveertig uur aan kunst, slaap en wijn. En nu stond mijn ex-man in formele avondkleding in mijn woonkamer om me te vertellen dat de plannen waren gewijzigd.

‘Weet ze het al?’ vroeg ik. Isabelle, die – ongetwijfeld om te gaan bellen – onmiddellijk naar haar kamer was gegaan, had het hele gesprek gemist.

Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik heb geen tijd gehad om het haar te vertellen. Ik wilde eerst kijken of jij met ze kon gaan.’

‘Handig.’

‘Begin nou niet zo, oké?’ Hij draaide zich om naar de deur. ‘Als je niet kunt, moet ze mij bellen. Dan maak ik het goed als de groep de volgende keer in de stad is.’

Het was typisch iets voor hem om altijd een doekje voor het bloeden te hebben. Om zonder schuldgevoel weg te lopen van verplichtingen. Ik wou dat ik dat gen had gehad.

Isabelle en haar twee vriendinnen hadden de dagen afgeteld om de band August Moon te zien, een vijftal knappe jongens uit Groot-Brittannië die leuke popliedjes zongen en tienermeisjes gek maakten. Daniel had de kaartjes ‘gewonnen’ op de stille veiling van school. Hij had een aanzienlijk bedrag betaald voor vier vliegtickets naar Vegas, een verblijf in het Mandalay Bay en het bijwonen van het concert, gevolgd door een meet-and-greet met de band. Nu afzeggen zou verkeerd vallen.

‘Ik heb plannen,’ zei ik, en volgde hem de oprit op. Hij liep naar de achterkant van de BMW en haalde een logge tas uit de kofferbak. Isabelles schermspullen. ‘Daar was ik al bang voor. Het spijt me, Sol.’

Hij was even stil terwijl hij me in zich opnam: gympen, legging, nog vochtig van acht kilometer hardlopen. En toen: ‘Je hebt je haar geknipt.’

Ik knikte en bracht mijn handen onzeker naar mijn nek. Het kwam nu nog maar net tot aan mijn schouders. Mijn daad van verzet. ‘Het was tijd voor iets anders.’

Hij glimlacht flauwtjes. ‘Je bent nooit niet mooi, hè?’

Op dat moment rolde het getinte raam aan de passagierskant naar beneden. Een elegant wezen leunde naar buiten en zwaaide. Eva. Mijn vervangster.

Ze droeg een smaragdgroene jurk. Haar lange, honingkleurige haar was in een chignon gedraaid. Er bungelden diamanten oorbellen aan beide oren. Het was al erg genoeg dat ze een jonge, prachtige sterpartner bij de firma was, half Nederlands, half Chinees, maar dat ze nu in Daniels 7-serie op mijn oprit zat en eruitzag als een prinses terwijl ik droop van het zweet – dát deed pijn.

‘Prima. Ik neem ze wel mee.’

‘Dank je.’ Hij overhandigde me de tas. ‘Je bent de beste.’

‘Dat zeggen alle jongens.’

Hij zweeg even en trok zijn aristocratische neus op. Ik verwachtte een reactie, maar die kwam niet. In plaats daarvan glimlachte hij flauwtjes en boog zich voorover voor de onhandige kus op de wang die typisch was voor gescheiden stellen. Hij droeg eau de cologne, wat hij in al zijn jaren met mij nog nooit had gedaan.

Ik keek toe hoe hij naar de bestuurderskant liep. ‘Waar ga je heen? Helemaal opgedirkt…’

‘Benefietavond,’ zei hij, en stapte in de auto. ‘Van Katzenberg.’ En daarmee reed hij weg en liet hij mij achter met de bagage.

Ik was geen fan van Vegas: het was er luid, vet en vies. De onderbuik van Amerika, verzameld in een schreeuwerig remspoor in de woestijn. Ik was er één keer eerder geweest, jaren geleden, voor een vrijgezellenfeestje dat ik nog steeds probeerde te vergeten. De geur van stripclubs, goedkope parfum en braaksel. Die dingen blijven hangen. Maar dit was niet mijn avontuur. Deze keer ging ik alleen maar mee. Isabelle en haar vriendinnen hadden dat duidelijk gemaakt.

Ze renden die hele middag rondjes in het resort, op zoek naar hun idolen, terwijl ik plichtsgetrouw volgde. Ik was hier inmiddels aan gewend geraakt: mijn hartstochtelijke dochter die alles probeerde, haar zinnen ergens op zette en een manier vond. Isabelle met haar Amerikaanse ik-kan-alles-mentaliteit. Trapezeschool, kunstschaatsen, muziektheater, schermen… Ze was onbevreesd en dat vond ik geweldig aan haar. Ik benijdde haar zelfs. Ik vond het leuk dat ze risico’s nam, niet wachtte op toestemming, en haar hart volgde. Isabelle vond het prima om buiten de lijntjes te kleuren.

Ik had gehoopt de meisjes te kunnen overhalen om het Contemporary Arts Center te bezoeken. Het was leuk geweest om wat echte cultuur in het weekend te proppen. Om iets waardevols in hun beïnvloedbare geesten te prenten. Als kind liep ik ontelbare uren achter mijn moeder aan door het Museum of Fine Arts in Boston. Ik volgde het geluid van haar hakken van Vivier en de geur van de op bestelling gemaakte parfum die ze elke zomer in Grasse kocht. Ik vond haar toen zo kundig, zo vrouwelijk. Ik kende de zalen van dat museum even goed als mijn klaslokaal van groep vijf. Maar Isabelle en haar handlangers hadden tegen het idee geprotesteerd.

‘Mam, je weet dat ik op elk ander moment ja zou zeggen. Maar deze reis is anders. Alsjeblieft?’ had ze gesmeekt.

Ze waren naar Vegas gekomen met maar één reden en niets zou hun missie in de weg staan. ‘Ons leven begint vanavond,’ had Georgia met de zijdezachte bruine huid tijdens de vlucht verklaard.

Rose, de roodharige, was het daarmee eens geweest en al snel hadden de drie het tot hun motto gemaakt. Geen verwachting te hoog. Ze hadden hun hele leven voor zich. Ze waren twaalf.

De meet-and-greet was om zes uur. Ik weet niet wat ik precies had verwacht. Iets elegants, beschaafds misschien, maar nee. Ze propten ons in een wachtkamer met tl-verlichting in de krochten van de arena. Zo’n vijftig aanbidders in verschillende stadia van de puberteit: meisjes met beugels, meisjes in rolstoelen, hitsige meisjes. Naïef, smoorverliefd en op het punt om uit elkaar te barsten. Het was prachtig en wanhopig tegelijk. En het deed me pijn om te beseffen dat Isabelle nu deel uitmaakte van deze groep. Dit bonte gezelschap dat zijn heil zocht in vijf jongens uit Groot-Brittannië die ze niet kenden, nooit zouden kunnen kennen en wiens adoratie nooit wederzijds zou zijn.

Her en der stonden ook enkele ouders. Een selecte groep uit Midden-Amerika: T-shirts, praktische schoenen. Gezichten roze door de brute kennismaking met de Vegaszon. Ik begon te beseffen dat ik over één kam zou worden geschoren met deze lui. ‘Augies’, zoals de media het fandom had genoemd. Of, erger nog, een ‘Augiemoeder’.

De meisjes begonnen ongedurig te worden toen er een zijdeur openging en een enorme, kale man met een nek vol gelamineerde pasjes binnenkwam. ‘Wie is er hier klaar om de band te ontmoeten?’

Geschreeuw doorkliefde de lucht en ik herinnerde me plotseling dat ik mijn oordopjes in de hotelkamer had laten liggen. Lulit, mijn zakenpartner en vertrouwelinge in wat er ook maar toe te vertrouwen viel, had het er gisteren in de galerie over. Ze zei dat ik gek zou zijn om zonder oordopjes een stadion vol Augies binnen te stappen. Ze was kennelijk een keer naar een concert geweest met haar nichtje. ‘De jongens zijn schattig, maar mijn god, wat zijn de fans luidruchtig.’

Naast me begon Isabelles hele lichaam te trillen.

‘Opgewonden?’ Ik kneep in haar schouders.

‘Koud.’ Ze haalde haar schouders op. Ontoeschietelijk als altijd.

‘De jongens zijn er over vijf minuten,’ ging de kolossale man verder. ‘Ze zullen ongeveer twintig minuten blijven. Ik wil graag dat jullie hier aan de linkerkant in een rij gaan staan. Jullie krijgen om de beurt de tijd voor een snelle begroeting en een foto met de groep. Geen selfies. Onze fotograaf zal de foto’s nemen. Die kun je later online downloaden. De link daarvoor krijg je van ons. Heeft iedereen dat begrepen?’

Het leek zo onpersoonlijk. Daniel had zijn geld vast op een betere manier kunnen uitgeven. Ik besefte, terwijl ze ons op een rij zetten, dat ik te netjes gekleed was met mijn sandalen van Alaïa en dat ik niet op mijn plaats was. Dat ik er verzorgd en verfijnd uitzag en dat ik wederom, ten goede dan wel ten kwade, uit de toon viel. Dit, had de moeder van mijn vader me meerdere keren uitgelegd, was mijn geboorterecht: ‘Je bent Frans, in je kern. Il ne faut pas l’oublier.’ En dat kon ik ook niet vergeten: mijn Fransheid. En dus weigerde ik om op één hoop gegooid te worden met deze vrouwen, hoewel ik me tegelijkertijd scherp bewust was van hun onbaatzuchtigheid, hun geduld. De dingen die we voor onze kinderen deden. Wat voor moeder zou ik zijn, Isabelle dit moment te ontzeggen?

En toen kwamen ze binnen. Met z’n vijven. Er klonk een golf van hoorbaar gezwijmel en Rose slaakte een kreetje als een puppy die op haar staart werd getrapt. Georgia wierp haar een blik toe die zei: vermán jezelf, meid. En dat deed Rose.

Ze waren jong – dat was mijn eerste gedachte. Ze hadden een frisse huid, alsof ze waren opgegroeid op een biologische boerderij. Ze waren langer dan ik had verwacht. Slank. Zoals het zwemteam op Brown. Alleen knapper.

‘Wie is wie?’ vroeg ik, en Isabelle maande me tot stilte. Juist.

We verplaatsten ons naar waar de jongens voor een spandoek stonden met het logo van August Moon erop: grote gele letters op een grijze achtergrond. Ze leken blij te zijn, giechelig zelfs, zich onder hun fans te mengen. Een wederzijdse liefdesaffaire. De overdreven manier waarop ze voor de camera acteerden en de ongemakkelijke pubers op hun gemak stelden, de manier waarop ze met hun oudere fans flirtten – geslepen, maar niet over de schreef – de manier waarop ze met de jongere tieners omgingen en de moeders charmeerden. Het was een kunst. Die ze perfect onder de knie hadden.

Toen we de volgende in de rij waren, boog Isabelle zich naar me toe. ‘Van links naar rechts: Rory, Oliver, Simon, Liam en Hayes.’

‘Begrepen.’

‘Niets gênants zeggen, oké?’

Ik beloofde haar dat ik dat niet zou doen.

En toen was het onze beurt.

‘Hallo, meiden,’ bulderde Simon, zijn ogen wijd open en zijn armen uitgestrekt. Hij had een indrukwekkende spanwijdte. Isabelle had in het vliegtuig gezegd dat hij in het roeiteam had gezeten van de kostschool. ‘Kom maar hier. Niet verlegen zijn!’

Dat hoefde hij de meisjes geen twee keer te zeggen. Georgia wierp zich in Simons armen en Rose ging naast Liam staan, de jongste van het stel, met de groene ogen en sproeten. Alleen Isabelle aarzelde. Haar blik schoot heen en weer. Iene, miene, mutte… Wat een snoepwinkel.

‘Kun je niet kiezen?’ vroeg de lange jongen die het verste weg stond. ‘Kom maar bij mij staan. Ik zal niet bijten, dat beloof ik. Rory kan wel bijten en Ollie is onvoorspelbaar, dus…’ Hij glimlachte een oogverblindende glimlach. Brede mond, volle lippen, perfecte tanden, kuiltjes. Hayes.

Isabelle glimlachte en liep zijn kant op.

‘Ha, ik win! Ik win… Hoe heet je, liefje?’

‘Isabelle.’

‘Ik win Isabelle!’ Hij sloeg zijn arm beschermend om haar smalle schouders en keek toen naar mij. ‘En jij moet de grote zus zijn?’

Isabelle lachte en bedekte haar mond. Haar gelaatstrekken verfijnd, als een klein vogeltje. ‘Dat is mijn moeder.’

‘Je moeder?’ Hayes trok een wenkbrauw op en hield mijn blik vast. ‘Echt? Oké dan. Isabelles móéder. Wil je met ons op de foto?’

‘Nee, dat hoeft niet. Dank je.’

‘Zeker weten? Ik zal je ervoor belonen.’

Daar moest ik om lachen. ‘Dat wil ik je weleens zien doen.’

‘Ik zal het je graag tónen.’ Hij glimlachte brutaal. ‘Kom op. Je zult een aandenken willen hebben aan onze wilde avond in Vegas.’

‘Nou, als je het zo aantrekkelijk maakt…’

De eerste foto die ik van mezelf en Hayes heb, is van ons negenen in het souterrain van het Mandalay Bay. Hij heeft één arm om mij heen geslagen en de andere om Isabelle. Ik had twee afdrukken besteld. Uiteindelijk zou Isabelle die van haar vernietigen.

‘Ik ben onder de indruk dat jullie hier alleen voor ons naartoe gevlogen zijn.’ De jongens waren volop in gesprek met mijn kroost om onze negentig seconden optimaal te benutten. Liam vroeg Rose naar onze reis naar Sin City en Simon raakte Georgia’s haar aan.

‘Ik vind deze krullen prachtig.’

‘O, ja?’ kaatste Georgia terug. Ze had geprofiteerd van een oudere zus.

‘Het is een flinke uitspatting om hier voor een dag naartoe te vliegen.’ Hayes was in gesprek met Isabelle en leunde op haar schouder als een grote broer. Alsof hij haar al zijn hele leven kende. Ik wist dat ze vanbinnen doodging.

‘Twee dagen,’ verduidelijkte ze.

‘Het was een cadeau van haar vader,’ zei ik.

‘Haar vader?’ Hij keek me aan. Daar was die opgetrokken wenkbrauw weer. ‘Niet je mán?’

‘Hij wás mijn man. Nu is hij gewoon haar vader.’

‘Nou…’ Hij zweeg even. ‘Dat is dan een gelukkig toeval, hè?’

Ik lachte. ‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Ik weet het niet. Zeg jij het maar.’

Hij had iets over zich op dat moment. Zijn gemak. Zijn accent. Zijn zelfverzekerde glimlach. Ontwapenend.

‘Volgende!’ Onze tijd was om.

Aan het eind van de meet-and-greet deed hij ons opnieuw een plezier. Toen alle foto’s waren genomen en de groep hun handtekeningen zette, baanden we ons door de zee van bewegende lichamen een weg naar hem toe. Vissen die stroomopwaarts zwommen. Overal om ons heen werd collectief gegild en gedeind en ‘Hayes, mag ik je haar aanraken?’

Maar mijn groepje hield zichzelf onder controle. Misschien kwam het door L.A. Dat ze het gewend waren om de Beckhamjongens in het buurtpark tegen te komen of ‘Spiderman’ op de carpoolstrook bij school.

Er was wel meer voor nodig om ze van hun stuk te brengen. Ze waren verrassend evenwichtig, ook al hadden ze die middag het resort uitgekamd.

‘Ik vind het Petty Desires-album echt geweldig. Het is op zo veel manieren diepzinnig,’ glunderde Georgia.

‘Ja,’ voegde Rose toe. ‘De songteksten zijn zo doordacht. Ik ben dol op “Seven Minutes”.’

‘Dus je vindt het mooi?’ Hij keek op van het signeren van een T-shirt.

‘Het is alsof… je onze generatie echt snapt. Je spreekt voor ons allemaal.’ Isabelle gooide haar haar over haar schouder, een poging tot flirten, maar de ongemakkelijke samengeperste glimlach verraadde haar jeugdigheid. Er zat een beugel achter. O, lieve meid, mettertijd…

Ze had mijn gezicht. Grote amandelvormige ogen, volle Franse lippen en een lichte olijfkleurige tint. Haar haar was dik en bruin, bijna zwart.

Ik keek toe hoe Hayes de meisjes in zich opnam. Zijn blik ging geamuseerd van de een naar de ander. Ik kon me voorstellen dat hij dit gewend was. Uiteindelijk landde zijn blik op mij.

‘Waar zitten jullie, dames?’

De meisjes dreunden hun stoelnummers op.

‘Kom na het optreden backstage. Ik zal iemand jullie uit de zaal laten halen. Niet weggaan.’ Toen keek hij naar mij. Doordringende blauwgroene ogen en een bos donkere krullen. Hij kon niet ouder zijn dan negentien. ‘Goed?’

Ik knikte. ‘Goed.’

Het was nogal hallucinerend om van een intiem gesprek met een lid van de grootste boyband van de laatste tien jaar te belanden in een arena met twaalfduizend van zijn gillende fans. Er was sprake van een verschuiving van evenwicht, een ontkoppeling. Even raakte ik het besef kwijt van waar ik was, hoe ik daar was gekomen en wat mijn rol hoorde te zijn. De meisjes waren opgewonden en haastten zich om onze stoelen te vinden en mij duizelde het. Ik was niet voorbereid op deze aanslag: het gebrul, de toonhoogte, het energieniveau van zo veel pubermeisjes op het toppunt van opwinding. Het leek ondenkbaar dat dit, dit alles, voor de jongens kon zijn die we net hadden achtergelaten in het souterrain. Ja, ze waren betoverend, maar nog steeds van vlees en bloed.

Het schreeuwfestijn begon al voordat de jongens op het podium waren en ging de volgende twee en een half uur onverstoord door. Lulit had gelijk gehad. Het was op een decibelniveau waar je haast onmogelijk aan kon wennen. Vooral niet als vrouw die tegen de veertig liep.

Het jaar dat ik zestien werd, zag ik de New Kids on the Block in het Foxboro Stadium tijdens hun Magic Summer Tour. We gingen met een handjevol voor de verjaardag van Alison Aserkoff. Haar vader had stoelen op de eerste rij en backstagepassen geregeld. Het was luid en lomp en niet typisch iets voor mij. Boybands maakten geen deel uit van de kostschoolcultuur. We groeiden op met luisteren naar de Stones, U2, Bob Marley. Muziek die nooit uit de tijd raakte. Dus vijf arbeidersjongens uit Dorchester, Massachusetts, zouden theoretisch gezien geen aantrekkingskracht moeten hebben gehad.

Maar het had gewoon iets. De roes, de hormonen, de hitte van het podium. Het idee dat er zo naar ze verlangd werd en dat ze door zovelen begeerd werden, maakte hen exponentieel aantrekkelijker. En heel even dacht ik dat ik mezelf kon laten gaan, in de waanzin. Maar toen realiseerde ik me hoe onfatsoenlijk dat zou lijken, hoe onbetamelijk. En ik bedacht me wie ik hoorde te zijn, in mijn kern. En ik hield elke buitensporige adoratie die zich had kunnen voordoen tegen voordat hij wortel kon schieten. Ruim voor de toegift bij het concert van de New Kids.

Bijna een kwart eeuw later dreigde het opnieuw te gebeuren.

Ondanks het lawaai en de hormonen die door het Mandalay Bay raasden, zette de band een geweldige show neer – hoewel ik niet wist of een groep zich echt een band kon noemen als ze geen instrumenten bespeelden. Rory sloeg gedurende enkele nummers een paar gitaarakkoorden aan en Oliver ging een of twee keer achter de piano zitten, maar verder kwam de instrumentatie van de begeleidingsband. De jongens sprongen voornamelijk rond op het podium als jonge, viriele pogosticks. Er werd veel gestoeid en gedold en er was maar weinig choreografie, maar dat leken de fans niet erg te vinden.

‘Ik hou van ze! Ik hou van ze! Ik hou van ze,’ riep Georgia na een opzwepende vertolking van ‘Fizzy Smile’, de titeltrack van het eerste album van de band. Er stroomden tranen over haar poppengezicht en haar krullen waren door de vochtigheid gaan kroezen. ‘Ze raken m’n zíél.’

Daar was Rose het duidelijk mee eens. Ze gilde elke keer dat Liam over het verlengde podium liep, waardoor hij op een steenworp afstand van ons kwam. Isabelle was in haar eigen trance en zong heen en weer wiegend mee met de muziek. Ze waren een gelukkig stel. En op dat moment vergaf ik Daniel dat hij het zo vaak liet afweten, want daardoor was ik nu getuige van de verrukking van de meisjes. Die was onbetaalbaar.

Zodra de band het podium verliet na de laatste toegift, verscheen er een potige zwarte man met een pasje bij onze stoelen. Hayes had zijn woord gehouden.

‘Is een van jullie Isabelle?’

Ik kon nauwelijks verstaan wat hij zei door het onophoudelijke gegons in mijn oren, het gevoel van een gesprek onder water. Maar we volgden hem naar het hek waar hij ons polsbandjes en sleutelkoorden met toegangspassen gaf.

Er werd geen woord gezegd tijdens de lange wandeling backstage. Ik vermoedde dat de meisjes het moment niet wilden verpesten en niet wilden ontwaken uit hun droom. Hun uitdrukkingen waren verwachtingsvol, ernstig. Ze konden elkaar nauwelijks aankijken van opwinding. Onze levens beginnen vanavond.

Ik kreeg de indruk dat de beveiliger het gewend was om jonge meisjes uit het publiek te plukken en af te leveren bij de band. Even was ik bang voor waar we in terecht zouden komen. Waar nam hij ons precies mee naartoe? En op welk punt zou ik aansprakelijk worden gehouden voor het in gevaar brengen van kinderen? Want het overhandigen van een drietal twaalfjarigen voor consumptie was vast een soort overtreding, zo niet misdrijf. Nee, ik zou ze niet uit het oog verliezen. Dit was tenslotte Vegas.

Maar toen we binnenkwamen bij de afterparty, werd duidelijk dat mijn zorgen ongegrond waren. Meisjes voor consumptie waren dun gezaaid: een paar onherkenbare modellen, de Deense van de badpakeditie van Sports Illustrated, een realityster en een actrice van de nieuwe Netflixserie. Verder leken het alleen familieleden en goede vrienden te zijn: een stel Britten, industrietypes en een handvol welgemanierde jonge fans met mazzel. Het voelde absoluut veilig.

Uiteindelijk kwam de band tevoorschijn, fris gedoucht met vochtig haar, vrij van stylingproducten. Er was applaus en er klonk gefluit en het geknal van champagne. En ik vroeg me af of dit elke avond gebeurde. Zo’n feest om zichzelf op de borst te kloppen. Isabelle en haar vriendinnen verspilden geen tijd en trokken naar Simon en Liam te midden van het feestgedruis. Ze hadden zich herpakt en waren weer op een missie. Ik wist niet precies wat die missie was. ‘Zorgen dat dat ene lid van August Moon verliefd op me wordt’ klonk ongeveer juist. En toch moesten ze zich gerealiseerd hebben dat dat hoogst onwaarschijnlijk was. Rory zat in een hoekje met het badpakmodel te flirten. Hij had zijn beanie laag over zijn voorhoofd getrokken en zijn handen diep in zijn zakken gestoken. Daardoor kwam de tailleband van zijn zwarte spijkerbroek nog lager te zitten dan hoe belachelijk laag hij al zat. De kanteling van zijn hoofd en zijn lichaamstaal waren duidelijk: hij had haar opgeëist.

Oliver was diep in gesprek met iemand die mij een platenbaas leek – een of andere kerel in een glanzend grijs pak die misschien wel of niet bij toeval op hem gestuit was. Hij was de elegantste van de groep. Slank en bedachtzaam met hazelnootkleurige ogen en goudkleurig haar. Het type op wie ik verliefd zou zijn geworden op de universiteit om er vervolgens achter te komen dat hij homo was. Of veel te diepzinnig om geïnteresseerd te zijn in kunstgeschiedenis. Hoe dan ook, hij zou mijn hart gebroken hebben.

En dan was daar Hayes nog. Hij hield audiëntie, net als Simon en Liam, maar op een manier die bewuster en intenser leek. Vanaf waar ik stond aan de andere kant van de kamer, waar de schrijver van Vanity Fair me aan het versieren was, zag ik Simon dollen en Liam jong zijn en hen allebei hun fans betoveren. Maar Hayes was moeilijker te doorgronden. Hayes’ aandacht leek oprecht. Zelfs van een afstand leek zijn gesprek met zijn aanbidders gemeend.

Pas zo’n dertig minuten later, toen ik bijna een glas Perrier-Jouët had leeggedronken en mezelf had losgemaakt van de schrijver, benaderde hij me in de hoek.

‘Nou, hallo, Isabelles moeder…’

‘Ik heet Solène.’

‘So-lène… Dat liet hij op zich inwerken. ‘Zoals “ik laat niet met me sollen”?’

Ik lachte. ‘Precies.’

‘So-lène,’ herhaalde hij. ‘Dat vind ik wel wat. Is het Frans? Ben je Frans?’

‘Mijn ouders. Heel erg.’

‘So-lène.’ Hij knikte. ‘Ik ben Hayes.’

‘Ik weet wie je bent.’

‘Ja. Wie had dat gedacht?’ Hij glimlachte zijn halve glimlach. De linkerkant van zijn mond krulde omhoog waardoor de verdomde kuiltjes te zien waren. Zijn mond was te groot voor zijn gezicht – breed en schaamteloos. Maar hij had kuiltjes, en wat misschien arrogantie was, kwam over als vertederend. ‘Heb je het naar je zin?’

‘Ja, dank je.’

‘Mooi zo.’ Hij stond daar, grijnzend, met zijn armen voor zijn brede borst gevouwen. Hij deed dat ene wat lange jongens soms doen, namelijk met zijn benen wijd uit elkaar staan om meer op mijn ooghoogte te komen. ‘Vond je de show leuk?’

‘Het was… vermakelijk.’

Zijn glimlach werd breder. ‘Je vond het niets.’

‘Het was verrassend hard,’ lachte ik.

‘Heeft niemand je gewaarschuwd? Het spijt me, Solène.’

Er was iets aan de manier waarop hij mijn naam bleef zeggen: schorre stem, niet-aflatende blik, het rollen van zijn tong. Het voelde… intiem.

‘Ik was gewaarschuwd, maar duidelijk niet genoeg. Je fans zijn…’

‘Snel opgewonden.’

‘Zo zou je het kunnen noemen, ja.’

Hij lachte en wierp zijn hoofd achterover. Hij had een prachtige kaaklijn. ‘Het is een wild stel. De volgende keer geven we je een koptelefoon.’

‘Volgende keer?’

‘Er is altijd een volgende keer.’ Hij zei het met een strakke blik, maar ik zag er iets in wat me aan het denken zette.

‘Hoe oud ben je, Hayes?’

‘Twintig.’

‘Twintig,’ herhaalde ik, en sloeg de rest van mijn champagne achterover. In één keer. Nou, dat was tenminste beter dan negentien.

‘Twintig.’ Hij beet op zijn onderlip en glimlachte.

Dit was een goed moment geweest om mezelf te excuseren. Om de meisjes te verzamelen en het die avond voor gezien te houden. Maar ik kon hun gezichtsuitdrukkingen aan de andere kant van de kamer zien. Simon aaide weer over Georgia’s haar, Liam liet zijn breakdancemoves zien en de euforie was voelbaar. We waren er nog geen uur. Het zou wreed zijn om ze nu al mee te nemen.

‘Je denkt erover om te vertrekken, hè?’ Hayes’ stem trok mijn aandacht weer. ‘Niet doen, alsjeblieft. Ik haal nog een drankje voor je.’

‘Nee, dat hoeft niet, dank je.’

‘Onzin. Dit is Vegas.’ Hij knipoogde voordat hij het lege glas uit mijn hand nam en naar de geïmproviseerde bar liep.

Er waren niet veel geweest sinds Daniel: een reeks afspraakjes met een van de vaders van Isabelles schermteam en een flirt van twee maanden met de tv-schrijver van mijn spinningles. Ze waren geen van beide vervolmaakt. Toen ze eenmaal meer dreigden te worden dan een gewone flirt, was ik dichtgeklapt. Had ik me afgesloten. En hoewel drie jaar van onbedoelde onthouding vaak ellendig waren geweest, was ik niet van plan het bed in te duiken met een rockster die half zo oud was als ik, omdat hij naar me had geknipoogd op een afterparty. Ik wilde geen cliché worden.

Voordat ik mijn vertrek kon plannen, kwam Hayes terug met nog een glas bubbels en een fles water voor zichzelf. Zijn haar was opgedroogd tot een benijdenswaardige bos zijden krullen. Er waren blogs gewijd aan Hayes’ haar – dat zou ik later ontdekken – maar hier in de buik van het Mandalay Bay weerstond ik de drang om het aan te raken.

‘Nou, Solène, wat doe je als je niet naar concerten van August Moon gaat?’

‘Je bent grappig, Hayes Campbell.’

‘Ha. Je weet mijn achternaam…’

‘Ja, want ik woon samen met een twaalfjarig meisje.’

‘Maar niet met je ex-man?’

‘Niet met mijn ex-man, nee,’ lachte ik. ‘Ik zou je moeder kunnen zijn, weet je.’

‘Maar dat ben je niet.’

‘Maar dat zou ik kunnen zijn.’

‘Maar dat bén je niet.’ Hij hield mijn blik vast en glimlachte zijn halve glimlach.

Op dat moment voelde ik die kriebels in mijn maag die me lieten weten dat wat deze twintigjarige ook aan het doen was, effect had.

‘Ga je me dat glas nog geven? Of heb je het alleen meegenomen om me te plagen?’

‘Om je te plagen,’ lachte hij. Hij nam een slok champagne voordat hij het overhandigde. ‘Proost.’

Ik stond daar en staarde naar hem, zonder te drinken. Ik genoot ervan. ‘Je bent érg.’

‘Soms…’

‘Heb je daar succes mee?’

Hij lachte. ‘Meestal wel. Werkt het nu niet?’

Ik glimlachte hoofdschuddend. ‘Niet zo goed als jij denkt.’

‘Au, dat doet pijn.’ Zijn blik schoot zoekend door de kamer. ‘Oliver!’

Oliver keek onze kant op. Hij werd nog steeds in een hoek gedreven door de man in het glimmende pak en leek maar al te graag te willen ontsnappen. Ik keek hoe hij zich verontschuldigde en naar ons toeliep.

‘Ol, dit is Solène.’

‘Hoi, Solène.’ Hij glimlachte charmant.

Ze keken met z’n tweeën op me neer, beiden even lang en zelfverzekerd. Even wenste ik dat ik geen platte schoenen had gedragen, want zelfs met mijn één meter zeventig voelde ik me klein tussen deze jongens.

‘Zeg eens, Ol. Zou Solène mijn moeder kunnen zijn?’

Oliver trok een wenkbrauw op en nam uitgebreid de tijd om me te bekijken. ‘Absoluut niet.’ Hij wendde zich tot Hayes. ‘En je moeder is een heel mooie vrouw…’

‘Mijn moeder ís een mooie vrouw.’

‘Maar ze ziet er niet zo uit.’

‘Nee.’ Hayes glimlachte.

Olivers blik was betoverend. ‘Wat doe jíj hier in Végas?’

Ik nam een slok champagne. Kom maar op. ‘Ik werd overgehaald om naar een concert van August Moon te gaan. Jij?’

Ze waren beiden even stil. Hayes lachte als eerste. ‘En ook nog eens ontzettend gevat. Ol, je kunt gaan.’

‘Je vraagt me er net bij, man.’

‘Nou, nu vraag ik je om te gaan.’

‘Hayes Campbell. Speelt niet goed met anderen,’ zei Oliver droog.

‘Ik heb je net gered van die rukker in het slechte pak. Je staat bij me in het krijt.’

Oliver schudde zijn hoofd voordat hij een sierlijke hand uitstak. ‘Solène, het was me een genoegen, hetzij kort.’

Hetzij kórt? Wie wáren deze kerels? Dit fraaie kwintet. Isabelle en de andere miljoenen meisjes over de hele wereld waren duidelijk iets op het spoor.

‘“Speelt niet goed”?’ vroeg ik toen Oliver weg was.

‘Ik speel heel goed. Ik deel alleen niet.’

Ik glimlachte naar hem, geïntrigeerd. Zijn gezicht, als kunst. Zijn mond, afleidend. En wat er door mijn hoofd ging, was niet allemaal beschaafd.

‘Nou,’ zei hij, ‘vertel me eens iets over jezelf.’

‘Wat wil je weten?’

‘Wat wil je met me delen?’

Daar moest ik om lachen. Hayes Campbell, twintig, en hij liet me zweten. ‘Zo weinig mogelijk.’

Hij glimlachte zijn halve glimlach. ‘Ik luister…’

‘Dat doe je inderdaad.’ Ik nam een slok uit mijn glas. ‘Waar zal ik beginnen… Ik woon in L.A.’

‘Kom je daar vandaan?’

‘Nee. De oostkust. Boston. Maar ik woon er al een tijdje, dus nu… is het mijn thuis, neem ik aan. Ik heb een kunstgalerie, samen met mijn vriendin Lulit.’

‘Vriendin?’ Hij trok een wenkbrauw op.

‘Niet zo’n soort vriendin.’

Hij glimlachte en haalde zijn schouders op. ‘Ik oordeelde niet…’

‘Je fantaseerde alleen maar?’

Hij lachte hard. ‘Kennen wij elkaar net?’

‘Wil je meer weten of niet?’

‘Ik wil alles weten.’

‘We hebben een kunstgalerie. In Culver City. We verkopen hedendaagse kunst.’

Hij liet dat even bezinken en toen: ‘Is dat anders dan moderne kunst?’

‘Moderne kunst is een brede term die ongeveer honderd jaar beslaat en veel verschillende stromingen omvat. Hedendaagse kunst is actueel.’

‘Dus al jullie kunstenaars leven nog?’

Ik glimlachte. ‘Meestal wel, ja. Nou…’ Ik had meer champagne nodig. ‘Wat doe jíj als je niet naar concerten van August Moon gaat?’

Daar moest hij om lachen en hij vouwde zijn armen voor zijn borst. ‘Ik weet niet of ik dat nog weet. Dit heeft de laatste paar jaar van mijn leven beheerst. Toeren, schrijven, opnemen, publiciteit…’

‘Schrijf je je eigen muziek?’

‘Grotendeels.’

‘Dat is indrukwekkend. Speel je piano?’

Hij knikte. ‘En gitaar. Bas. Een beetje saxofoon.’

Ik glimlachte. Ik had boybandleden duidelijk onderschat. ‘Ga je weleens gewoon naar huis om niets te doen?’

‘Niet vaak. Jij wel?’

‘Niet zo vaak als ik zou willen.’

Hij knikte langzaam en nam een slokje van zijn water. En toen: ‘Hoe ziet het eruit? Je huis?’

‘Het is modern. Strakke lijnen. Veel meubels uit het midden van de vorige eeuw. Het staat aan de Westside, in de heuvels, met uitzicht op de oceaan. Er zijn glazen wanden en het licht verandert altijd. De kamers veranderen, bij zonsopgang, bij schemering. Het is alsof je in een aquarel leeft. Daar hou ik van.’ Ik zweeg.

Hij stond naar me te staren op een manier die waarschijnlijk niet gepast was. Hij was zo belachelijk jong. En ik was iemands moeder. En in geen enkele wereld kon hier iets goeds van komen.

‘Wauw,’ zei hij zacht. ‘Dat klinkt als een behoorlijk perfect leven.’

‘Ja. Behalve –’

‘Behalve de ex-man,’ maakte hij mijn gedachte af.

‘Ja. En alles wat daarbij komt kijken.’

Precies op dat moment huppelde Isabelle naar ons toe, blij en met grote ogen. ‘Mam, dit is het beste feestje óóit! We hadden het erover en het is zelfs nog beter dan de bar mitswa van Harry Wasserman.’

‘Toch niet de bar mitswa van Harry Wasserman?’ Hayes was terug van waar zijn gedachten hem naartoe hadden geleid en weer in tieneridoolmodus.

Ze bloosde en bedekte haar mond. ‘Hoiii, Hayes.’

‘Hoiii, Isabelle.’

‘Je weet mijn naam nog?’

‘Goed gegokt.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Wat doet Liam daar? Laat hij jullie zien hoe hij de worm doet? Je weet dat ik hem alles heb geleerd, hè? Zullen we een wormwedstrijd houden? Liam,’ riep Hayes door de ruimte. ‘Wormwedstrijd! Nu!’

Ik merkte dat Isabelle bijna uit haar vel sprong toen Hayes zijn arm om haar schouder sloeg en haar meevoerde. ‘Neem ons niet kwalijk, Solène. Er moet een wedstrijd worden gehouden.’

De aanblik van die twee, mijn onhandige dochter en de bevallige rockster die zich een weg door de kamer baanden, was zo bizar en ironisch dat ik moest lachen.

Hayes was in zijn element. In een mum van tijd was hij het middelpunt van de belangstelling geworden. Hij lag op de grond en maakte zich klaar voor de wedstrijd terwijl zijn bandleden en fans zich om hem heen verzamelden. Liams pezige lichaam en schokkerige bewegingen maakten hem misschien de natuurlijkste danser, maar Hayes was veel boeiender. Hij had een bepaalde elegantie, glijdend over de vloer in zijn zwarte jeans en laarzen. Zijn voeten schopten hoog de lucht in en tilden zijn heupen van de grond. Zijn armspieren spanden aan bij elke stoot en er kwam een stukje buik onder zijn dunne T-shirt tevoorschijn. Hij was zo’n toonbeeld van mannelijkheid dat het bijna ondeugend voelde om naar te kijken.

Er werd gejoeld en gefloten en toen Hayes eindelijk overeind kwam, greep Simon hem vast in een mannenomhelzing. ‘Deze jongen hier,’ brulde hij met opengesperde blauwe ogen en zijn blonde haar dat overeind stond. ‘Is er niets wat hij niet kan?!’

Hayes wierp zijn hoofd achterover en lachte, zijn haar in de war, zijn kuiltjes blakend. ‘Niets,’ glunderde hij. Maar op dat moment kruiste zijn blik die van mij met zo’n sterke lading dat ik weg moest kijken.

We vertrokken kort na de ‘wormwedstrijd’. Toen een lenige, wellicht niet geheel meerderjarige brunette zich op Liams schoot had genesteld, Rory’s lippen vastgeplakt zaten op de nek van het badpakmodel in de hoek en minstens een stuk of zes crewleden naar buiten waren geglipt en weer met glazige ogen tevoorschijn waren gekomen, leek het me een goed moment om de meiden daar weg te halen. De schrijver van Vanity Fair was allang weg.

‘We hebben het zo leuk gehad. Bedankt voor de uitnodiging.’

We hadden ons bij de deur verzameld. Rose was afgepeigerd, Isabelle geeuwde en Georgia’s haar was tot indrukwekkende proporties gegroeid.

‘Kan ik jullie niet overtuigen om langer te blijven?’

‘Het is al laat en we vliegen morgenochtend.’

‘Je zou je vlucht kunnen omboeken.’

Ik voelde dat mijn ogen zich tot spleetjes knepen, een onwillekeurige tic die ik van mijn moeder moest hebben overgenomen.

‘Juist, oké, dat zou dus geen goed idee zijn,’ krabbelde hij terug.

‘Waarschijnlijk niet. Nee.’

‘Dit was de beste avond ooit.’ ‘Briljant.’ ‘Episch,’ zeiden de meisjes in koor.

‘Fijn dat jullie het leuk hebben gehad.’ Hayes glimlachte. ‘We doen het nog een keer, ja?’

Mijn gevolg stemde unaniem in.

‘Dus, eh…’ Hij was degene die tijdrekte, zijn ogen zoekend, terwijl hij zijn vingers door zijn volle haardos haalde. ‘Wat was de naam van je galerie ook alweer? Mocht ik ooit in Californië zijn en op zoek zijn naar hedendaagse kunst…’

‘Marchand Raphel.’ Ik glimlachte.

‘Marchand Raphel,’ herhaalde hij. ‘En dan ben jij…’

‘Zij is de Marchand,’ merkte Georgia op.

‘Solène Marchand.’ Zijn glimlach werd breder. Zijn tanden waren beslist on-Engels. Groot, recht, wit. Iemand had flink geld uitgegeven aan die tanden. ‘Tot de volgende keer dan maar?’

Ik knikte, maar het zaadje was geplant. Als ik de meisjes niet had gehad…

En toen, me volledig bewust van wat ik suggereerde en met verrassend weinig aarzeling, wierp ik het hengeltje uit: ‘Er is altijd een volgende keer.’

Bel-Air

Hij belde.

Vijf dagen na Vegas stond er een bericht op mijn voicemail in de galerie. Zijn stem: elegant en schor met die heerlijke Britse tongval. ‘Hallo, Solène. Met Hayes Campbell. Ik ben maar een paar dagen in Los Angeles. Ik vroeg me af of je zin had om een hapje te gaan eten.’

Ik moet er zeker vijf keer naar hebben geluisterd.

Hayes Campbell. Op mijn voicemail. Na al zijn terughoudende en berekende charme in Vegas, was ik echt verrast. Ik had niet verwacht dat hij zou doorzetten. En wat was doorgegaan voor een onschuldige flirt in de onderbuik van het Mandalay Bay, leek in het licht van Zuid-Californië plotseling heel choquerend. Een hapje éten. Met een twintigjarige. Uit een boyband. Onder welke omstandigheden zou dat ooit als acceptabel kunnen worden beschouwd?

Ik probeerde het weg te stoppen en door te gaan met mijn werk. Maar het bleef de hele dag aanwezig. Subtiel, verleidelijk, als het laatste stukje chocolade in de doos die ik voor de zekerheid had weggelegd. Een cadeautje dat ik voor mezelf hield. Ik deelde het niet eens met Lulit. En met haar deelde ik behoorlijk veel.

We hadden elkaar vijftien jaar geleden ontmoet in New York tijdens het exclusieve trainingsprogramma van Sotheby’s. Lulit viel me op in een klas van uitzonderlijke mensen. Elegante bruine ledematen, een zangerig Ethiopisch accent en een voorliefde voor Romare Bearden. Ik was dol op de manier waarop ze haar handen gebruikte als ze praatte, vooral over kunst: ‘Basquiat is zo bóós, nooit passen de tanden in de mond.’ En: ‘Dode schapen in een doos is geen kunst! Doe er wat brood bij en het is ávondeten.’

Ze had nog maar net haar bachelor van Yale behaald en ik had mijn master al afgerond toen we elkaar leerden kennen, maar we deelden een liefde voor hedendaagse kunst en het verlangen om deel uit te maken van iets opwindends en onverwachts. Dat vonden we in de opkomende kunstscene van L.A.

Het was Lulit die op het idee was gekomen om alleen vrouwelijke kunstenaars en kunstenaars van kleur te vertegenwoordigen. Na ons trainingsprogramma had ze drie jaar op de afdeling hedendaagse kunst van Sotheby’s gewerkt. Ik had een jaar bij de Gladstone Gallery gewerkt voordat Daniel en ik naar L.A. waren verhuisd. We waren vijf maanden getrouwd geweest toen ik zwanger raakte van Isabelle en alles had opgegeven wat mij míj had gemaakt. Toen Lulit aan de westkust arriveerde, temperamentvol en klaar om de kunstwereld te veranderen, liet ik me meeslepen door haar enthousiasme. Van dat van mij hadden het huwelijk en het moederschap hun tol geëist. ‘Laten we de boel een beetje opschudden, ja?’ had ze uitgeroepen bij de sushi in Sasabune. ‘Weet je, witte mannen worden zo overschat.’

In die tijd bracht ik mijn dagen door met het verzorgen van een eigenzinnige twintig maanden oude baby terwijl Daniel veertien uur per dag aan het werk was: ik was geneigd om akkoord te gaan. Binnen een jaar was Marchand Raphel geboren.

De dag dat Hayes Campbell een bericht achterliet op mijn voicemail, verkochten we het laatste stuk van onze huidige tentoonstelling. De in Argentinië geboren kunstenares Pilar Anchorena stond bekend om haar boeiende mixed-media-collages. Contemplatieve werken in levendige kleuren, altijd met commentaar op ras, klasse of privileges. Niet voor mensen die op zoek waren naar saaie, mooie foto’s, maar onweerstaanbaar voor de gevorderde verzamelaar.