DE GEHEIMEN VAN HET ITALIAANSE EILAND

BARBARA
JOSSELSOHN

Drie zussen. Drie liefdes.
Drie keuzes.

HET ITALIAANSE EILAND 1

Vertaald door Nellie Keukelaar – van Rijsbergen

De geheimen van het Italiaanse eiland is het eerste deel van Het Italiaanse eiland

Oorspronkelijke titel Secrets of the Italian Island. Bookouture, Londen

© 2023 Barbara Josselsohn

© 2024 Nederlandse vertaling Nellie Keukelaar – van Rijsbergen / Oceaan

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Villa Grafica

Omslagbeelden © Adobe Stock / Shutterstock / Adobe Firefly

NUR 302

ISBN 9789046832202

ISBN 9789046832219 (audiobook)

www.oceaanboeken.nl

Oceaan maakt deel uit van Park Uitgevers

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2024, met ISBN 9789046832196

Voor Betty en Irving; Sarah en Jacob; Ida, Rose en Bessie
Mijn grootouders en mijn oudtantes
Wat had ik jullie graag beter gekend.

EEN

2018

Donderdag

‘Ik vind het vreselijk als het zo vroeg donker wordt,’ zei de vrouw op de stoel achter haar. ‘Heb jij ook zo’n hekel aan deze tijd van het jaar? Het is nog niet eens half zeven! En het is pas… wat? 11 oktober? De klok wordt pas volgende maand verzet!’

De vrouw in de stoel ernaast mompelde iets, maar Mia deed geen moeite het antwoord te verstaan. Ze zette haar elleboog op de metalen armleuning en keek uit het raam. Het luidruchtige gekletter van de rails veranderde in een zacht metalig gezoem toen haar trein vanuit de diepte van Manhattan de buitenlucht inging. De vrouw had gelijk. De stad zag er heel anders uit dan zelfs maar een kwartier geleden, toen de ondergaande zon de lucht nog bescheen en ze Penn Station binnen was gelopen.

In tegenstelling tot de vrouw achter haar vond ze dat niet erg. Elk jaar wachtte ze met groeiend ongeduld op de herfst en de korter wordende dagen. Ze vond het fijn als straatverlichting en verkeerslichten, koplampen op auto’s en zaklampen op telefoons zwakke vervangers van daglicht werden. Hun doel was de nacht te temmen en in bedwang te houden, zoals een tijger achter glas in een hok in de dierentuin. Maar hun macht was een illusie. Niemand had macht over de nacht. Je kon de nacht maar beter te vriend houden.

Mia streek haar tot op haar sleutelbeen vallende bruine haar achter haar oren en drukte haar voorhoofd tegen de ruit, hield haar handen naast haar ogen om het felle licht af te schermen dat van de plafondverlichting van de trein kwam. Dat was een van de lessen die haar grootmoeder haar had geleerd toen ze klein was, dat de nacht een vriend kon zijn, maar alleen als je snapte wat die allemaal te bieden had. Toen ze opgroeide, had ze veel vriendinnen die bang waren in het donker. En kennelijk waren hun ouders dat ook. Veel gezinnen in het dorp lieten de hele nacht de lampen op de veranda aan. Als ze bij iemand ging logeren, verbaasde ze zich over de overvloed aan nachtlampjes: op de wc, in de gang, zelfs in de slaapkamer waar zij en haar vriendinnen sliepen. Haar grootmoeder had altijd naar het donker verlangd. Ze beweerde dat lampen, kroonluchters en dergelijke onaangenaam en onbehulpzaam waren, met hun felle gloeilampen en de afleidende schaduwen die ze wierpen.

‘Als je goed kijkt, zie je dat de nachtelijke lucht helder is,’ zei ze altijd. ‘Die maakt je duidelijk waar je naartoe moet.’

Mia’s telefoon ging, verstoorde haar herinneringen. Ze beet op haar lip toen ze naar haar tas op de stoel naast zich keek. Ze hoopte dat het haar vriendin Erica zou zijn, om te bevestigen dat ze om half acht bij de kaartjesautomaat op het station zou staan om haar op te halen, waarna ze samen uit eten zouden gaan. Toen ze haar telefoon uit haar tas haalde, zag ze dat het Ryan was. Ze aarzelde even en bracht de telefoon naar haar oor.

‘Hoi,’ zei ze, waarbij ze blij probeerde te klinken. ‘Waar ben je? Op de luchthaven?’

‘Ik ga zo boarden,’ zei hij. ‘Waar ben jij?’

‘Ik zit in de trein.’

‘Ga je meteen door naar het huis?’

‘Nee, Erica haalt me op. We gaan eerst eten en daarna zet ze me bij het huis af.’

Het bleef even stil en toen zei Ryan: ‘Weet je het zeker?’

Mia perste haar lippen op elkaar, smoorde haar zucht zodat hij die niet zou horen. ‘Het moet,’ zei ze. ‘Ik kan het huis niet aan zijn lot overlaten.’

‘Ik blijf niet lang weg. Twee weken maakt toch niet uit? Dan kan ik met je mee. Daar heb je een vriend voor, wist je dat?’ Hij gniffelde en vervolgde op serieuzere toon: ‘Je hoeft dit niet alleen te doen. Je hoeft niets te bewijzen.’

‘Ik probeer niets te bewijzen,’ zei ze tegen hem. Ze hadden het hier al vaak over gehad. Ryan vond het fijn om nodig te zijn. Hij vond het vervelend dat ze niet wilde dat hij met haar meeging nu ze voor het eerst sinds het overlijden van haar oma terugging naar het huis.

‘Ik wil daar in mijn eentje slapen,’ voegde ze eraan toe. ‘Morgen heb ik met Erica afgesproken en dan gaan we naar het Adirondack-gebergte.’

Ze zweeg even, wist zeker dat hij opnieuw zou protesteren, maar gelukkig hoorde ze een stem op de achtergrond roepen dat dit de laatste oproep tot boarden was voor vlucht 1642 naar Los Angeles.

‘Is dat jouw vlucht?’ vroeg ze.

‘Ja,’ antwoordde hij gelaten. ‘Oké, zorg dat je de exacte afmetingen noteert van de twee slaapkamers boven en van de gang. Ik kan het handschrift op de oude bouwtekeningen die je bij het gemeentehuis hebt opgehaald niet lezen, en ik wil intelligent overkomen als ik het met de architect ga hebben over die tussenmuur weghalen. En regel dat de tuinman de bladeren weghaalt. Wat je er ook mee gaat doen, het huis moet er goed uitzien. En stel alsjeblieft een timer in, zodat de verlichting in de gang automatisch aangaat.’

‘Dat is nergens voor…’

‘Mia, dit is mijn werk. Ik zit in het vastgoed, weet je nog? Ik hoor zoveel verhalen… Als een huis onbewoond lijkt, is dat zo’n beetje een persoonlijke uitnodiging aan iedere inbreker binnen een straal van veertig kilometer.’

‘Oké, ik zal het regelen. Ga nou maar, anders mis je je vlucht.’

‘En bel me als je het eng vindt. Maakt niet uit hoe laat het is. Oké?’

‘Ik zal niet bang zijn. Ik ben daar opgegroeid.’

‘En dat is precies de reden dat het misschien raar zal voelen, Mia.’

Ze hoorde geritsel toen zijn stem wegstierf. Ze zag voor zich dat hij opstond van de plastic stoel, zijn jas over zijn arm hing en met zijn rolkoffer naar de gate liep.

‘Ik moet ophangen,’ zei hij. ‘Ik hou van je. Ik bel je morgen, oké?’

‘Oké,’ zei ze. ‘Goede vlucht.’

Ze wachtte tot hij had opgehangen en keek even naar het scherm, waarna ze de telefoon weer in haar tas deed. Het verbaasde haar altijd dat hij moeiteloos aan het eind van elk gesprek ‘ik hou van je’ zei. Daar was hij een paar maanden geleden mee begonnen. Ze wist nog steeds niet of hij het meende of dat het een automatisme was doordat ze nu bijna een jaar een relatie hadden. Ze vroeg zich af of hij doorhad dat ze nooit ‘ik ook van jou’ zei. Maar ze voelde het niet, dat wil zeggen nog niet, en ze was niet iemand die dingen zei die ze niet meende.

Ze snapte zijn frustratie over vannacht. Ze had het gemakkelijk zo kunnen plannen dat hij mee kon. Sterker nog, ze had deze reis doelbewust vandaag gepland omdat ze wist dat hij dan op zakenreis was. Ze hoopte dat hij haar geloofde dat ze liever in haar eentje ging. Ze vond het vervelend om geheimen voor hem te hebben, maar ze kon hem niet meenemen naar het lege huis.

Er was daar namelijk iets wat hij niet mocht zien. Iets wat ze moest vinden en moest regelen voordat ze hem daar kon toelaten.

Ze ging lekker zitten voor de zeventig minuten durende rit. Toen de trein vaart minderde omdat ze station Soundport naderden, trok ze haar bruine herfstjas aan en ze hing haar tas over haar schouder. Ze stond op, glimlachte vluchtig naar de vrouw die over het donker had geklaagd, haalde haar koffer uit het bagagerek boven haar hoofd en liep naar het halletje. De deuren gingen open en ze stapte op het perron, voelde een nauwelijks waarneembare herfstkoelte in het briesje dat om de zoom van haar broek danste en langs de huid boven haar bruine enkellaarsjes streek. Een voorbode van het koude weer binnenkort. Er hing een vage, vertrouwde geur van houtkachels, zoet en aardachtig, die ongetwijfeld uit de schoorstenen van huizen dichtbij kwam. De bladeren aan de hoge eiken aan weerszijden van het stationsgebouw kleurden oranje, weerspiegelden het licht van de halve maan en de sterren. Dit rook en voelde als thuis, zag er ook zo uit. Hoewel ze niet snel emotioneel reageerde, werd haar ademhaling oppervlakkiger. Het was de eerste herfst hier zonder haar grootmoeder.

‘Mia!’ riep een stem. Ze keek de korte betonnen trap af en zag Erica uit het raam van haar Civic zwaaien. Ze haalde diep adem en liep naar de auto.

Ze legde haar koffer in de achterbak, ging op de passagiersstoel zitten en omhelsde haar vriendin. ‘Ik ben zo blij dat we dit doen,’ zei ze. ‘Het is heerlijk om er even tussenuit te zijn.’

‘Ja, hè,’ zei Erica. ‘Een hele week hiken. Heb je honger? Ik wel. Laten we meteen naar Caryn’s gaan.’

Ze reden het korte stuk naar de hoofdstraat, die dwars door het dorp liep en waar koffietentjes, restaurants, enkele supermarkten, woonwinkels en luxe kledingwinkels aan lagen. Erica parkeerde voor een laag gebouw met een felblauw bord in de etalage waarop CARYN’S FINE EATS stond. Mia vond het fijn dat Erica wist dat ze naar Caryn’s wilde. Daar kwamen ze al sinds ze oud genoeg waren om zelf auto te mogen rijden. Daar gingen ze met vriendinnen naartoe toen ze op de middelbare school zaten en als ze in hun studietijd in de vakanties thuis waren. Later gingen ze daarnaartoe om iets te eten en te drinken als Mia bij haar grootmoeder was.

Ze bestelden wat ze altijd bestelden: cheeseburgers, zoeteaardappelfrites, extra zoete augurken en lokaal bier dat nergens anders te krijgen was. Erica schoof de menukaart terug in de houder en boog zich over de tafel heen. ‘En, hoe gaat het?’

Mia nam een slokje uit het glas bier dat de serveerster voor haar had neergezet. ‘Goed. Vannacht zal zwaar zijn, maar ze wilde dat ik zonder haar in het huis zou durven zijn.’

Erica haalde haar vingers door haar golvende, champagnekleurige haar. ‘Ik kan nog steeds niet bevatten dat Lucy er niet meer is,’ mompelde ze. ‘Ik zag haar zo vaak in het dorp, tot vlak voor haar dood. Ze had zoveel energie en ze viel op met die grijze sweater en dat korte witgrijze haar, zoals ze stevig doorstapte. En zoals ze mensen aankeek als die praatten. Je weet wel, haar ogen vernauwd tot spleetjes, aandachtige blik, haar lippen op elkaar geperst. Alsof er miljoenen problemen op de wereld waren en ze zeker wilde weten dat ze niets miste, omdat ze die problemen stuk voor stuk moest oplossen.’

Mia knikte, zag die gezichtsuitdrukking voor zich. Dan werden Lucy’s amberkleurige ogen klein, fronste ze haar wenkbrauwen en perste ze haar dunne lippen op elkaar terwijl ze aandachtig luisterde. Op jonge leeftijd al probeerde Mia serieus en scherpzinnig te zijn als ze met Lucy praatte, want niets was zo fijn als iets zeggen wat haar grootmoeders volledige aandacht kreeg.

Erica hield haar hoofd schuin. ‘Wist je dat jij soms ook zo kijkt?’ vroeg ze voorzichtig.

‘Ik? Echt?’

‘Ja. Op zich lijk je niet veel op haar. De vorm van je gezicht is anders. Zij had een lang gezicht en dat van jou is ronder. Maar jullie hebben dezelfde ogen, diezelfde heldere goudbruine kleur. En als je geconcentreerd bent, tuit je je lippen – net nog toen je de menukaart zat te lezen om te kijken of er nieuwe bieren op stonden – toen zag ik haar echt in jou.’

Mia trok verbaasd haar kin in. ‘Meen je dat nou? Dat heb ik vast van haar overgenomen. Al heeft het bij mij waarschijnlijk niet hetzelfde effect als bij haar. Ze had zo’n sterke persoonlijkheid, hè? Mensen werden soms horendol van haar. Ryan kon maar niet aan haar wennen, maar gek genoeg vond ik het altijd gemakkelijk om van haar te houden. Jij toch ook?’

‘O, ja. En ze hield zielsveel van je, Mia. Je mag gerust weten dat ik, met drie zussen, daar weleens jaloers op was. Als ik haar tegenkwam in het dorp had ze het alleen maar over jou. Ze was apetrots toen je in het ziekenhuis werd aangenomen en naar Manhattan verhuisde. Een van de beste onderzoeksinstituten ter wereld, zei ze dan. En ze kon niet wachten tot je verder zou studeren en zou promoveren, zodat je je eigen laboratorium kon opzetten. Je was alles voor haar.’

Mia sloeg haar ogen neer, glimlachte bescheiden, was het met Erica eens. Haar grootmoeder zei dat niet vaak. Ze was een vrouw van weinig woorden en over gevoelens praatte ze al helemaal niet, maar Mia had altijd geweten dat Lucy trots op haar was.

De serveerster kwam hun eten brengen en Erica en zij vielen erop aan. De burgers waren net zo dik en sappig als Mia zich herinnerde.

‘Wat ga je met het huis doen?’ vroeg Erica, terwijl ze een flinke klodder ketchup over haar frites deed.

Mia schudde traag haar hoofd. ‘Ik weet het niet. Ik moet daar slapen en wennen aan het idee dat ze… er niet meer is…’ Ze knikte als om aan te geven dat dat een goed plan was. ‘Daarna zal ik een beslissing kunnen nemen.’

‘Ik zou het wel weten,’ zei Erica. ‘Kom weer hier wonen. Het is een geweldig huis, pal aan het water. Er zijn hier in de buurt veel ziekenhuizen en farmaceutische bedrijven die medisch onderzoek doen. Je kunt hier hetzelfde werk doen als wat je nu in de stad doet.’

Mia gniffelde. ‘Begin jij nu ook al?’ Iedereen had een mening over wat ze met het huis moest doen.

Ryan, die altijd zijn vastgoedontwikkelaarspet ophad, wilde haar helpen het te renoveren en dan te verkopen. Hij was ervan overtuigd dat het huis flink wat geld zou opbrengen als ze er wat tijd en moeite in staken. Milt, die al heel lang de advocaat en nu executeur-testamentair van haar grootmoeder was, vond dat Mia het moest verhuren, zodat ze huurinkomsten zou hebben en niet direct al grote beslissingen hoefde te nemen. En nu leek het erop dat Erica, die lesgaf op een basisschool in de buurt en samenwoonde met haar vriend, die fysiotherapeut was, hoopte dat ze weer hier zou komen wonen.

Allemaal goede ideeën, maar Mia wist niet wat de beste oplossing zou zijn en of er misschien een alternatief was waar ze nog niet aan had gedacht. Ze dacht ook niet dat ze dat kon weten, want ze had sinds de begrafenis vorige maand geen voet meer in het huis gezet. Ze moest het huis in gaan en door alle kamers lopen. Ze moest haar voetstappen op de houten keukenvloer horen, waar het geluid van haar oma’s pantoffels nu ontbrak. Ze moest haar tenen in de oude wollen kleden steken, die haar grootmoeder ondanks de slijtageplekken nooit had willen vervangen. Ze moest de armleuning van de stoelen in de keuken en in de woonkamer vastpakken, waar niet meer de warmte in hing van haar grootmoeders lange vingers en kleine lichaam. Zo had Lucy haar geleerd om beslissingen te nemen: je moest je ergens volledig in verdiepen, moest het beschikbare bewijs beoordelen. Je gebruikte je zintuigen, constateerde feiten en dan ging je door.

Maar voordat het zover was, moest ze eerst iets anders doen. Haar grootmoeder had iets voor haar achtergelaten, en hoewel Mia geen idee had wat het was, wist ze wel dat ze er niet over mocht praten. Niet met Ryan en zelfs niet met Erica.

Het was iets wat ze in haar eentje moest vinden.

TWEE

2018

Donderdag

Na het etentje reed Erica Mia naar Lucy’s huis, een kleine splitlevelwoning aan een met bomen omzoomde onverharde straat, waarvan de achtertuin aan de rotskust van de Long Island Sound grensde. Mia stapte uit de auto en pakte haar koffer.

‘Zeker weten dat je niet vannacht bij mij wilt logeren?’ vroeg Erica. ‘Het zal binnen supertriest zijn. Dylan is al naar Stamford voor het vrijgezellenfeest van zijn broer dit weekend, dus we zijn maar met z’n tweeën. Morgen kom je toch al logeren, dus waarom vannacht niet ook?’

‘Nee, het is goed zo,’ zei Mia. ‘Ik moet hier vannacht in mijn eentje zijn. Ik zie je morgen na je werk, oké? Om half vier ben ik bij je huis.’

‘En dan vertrekken we zaterdagochtend vroeg naar de bergen!’ zei Erica met een opgewekte klank in haar stem.

Mia knikte en zwaaide toen Erica wegreed. Ze stak haar hand in haar tas om de sleutelbos met de sleutels van het huis en de auto van haar grootmoeder te pakken, en liep met haar rolkoffer naar de deur. Het was donker in huis en het was lastig om het sleutelgat te vinden bij alleen het flauwe schijnsel van de straatlantaarn, maar ze had zo lang bij haar oma gewoond dat ze dat gewend was. Ze was blij dat Erica niet tegen haar beslissing geprotesteerd had. Ze moest vanavond alle gaten en hoeken van het huis doorzoeken, dat was duidelijk geworden toen Milt haar vorige week belde omdat er bij de post van haar grootmoeder een verlengingscontract van een opslagruimte had gezeten.

‘Het is heel gek,’ had hij gezegd. ‘Ik regelde alles voor haar: belasting, gas, water, licht, rekeningen, noem maar op. Maar ze heeft het nooit over een opslagruimte gehad… Ik had geen idee dat ze er een huurde tot ik haar doorgestuurde post doornam. De sleutel van die opslagruimte zal ergens in het huis liggen. Ik wil er zelf wel naar gaan zoeken, maar als jij volgende week toch komt, is het misschien handiger als jij dat doet. Ze zei altijd dat als er iets kwijt was jij wel zou weten waar het was.’

Dat gesprek was de aanleiding dat Mia in haar eentje een nacht in het huis zou doorbrengen. Haar grootmoeder had haar zaken tot in de puntjes geregeld en had alles aan Milt toevertrouwd. Als Milt niet op de hoogte was van een opslagruimte, dan had ze die informatie doelbewust voor hem achtergehouden. En dat laatste wat Milt zei – dat Mia zou weten waar alles was – had ze opgevat als een teken dat de inhoud van de opslagruimte alleen voor haar ogen bestemd was.

Eenmaal binnen knipte ze de lamp op het gangtafeltje aan. Doordat het huis nog steeds wekelijks werd schoongemaakt, zag het er smetteloos uit en er hing een lichte eucalyptusgeur, de lievelingsgeur van haar grootmoeder. Ze keek van de lamp naar de vier kleine familiefoto’s op het gangtafeltje, de enige tierlantijnen in het hele huis. De nieuwste foto was van Mia’s afstuderen, tien jaar geleden. Daarnaast stond een foto van de diplomauitreiking van de middelbare school. Op beide foto’s stond Mia in haar eentje, met hoed en toga, en ze waren door een officiële fotograaf genomen. Lucy moest niets hebben van foto’s nemen of er zelf op staan.

De enige foto waar ze wel zelf op stond, was de derde foto, een zwart-wittrouwfoto van ruim zestig jaar geleden. Lucy droeg een eenvoudige, nauwsluitende, witte jurk en haar korte donkerbruine piekhaar was achter haar oren gestreken. Ze hield één lange roos vast. Ze keek opzij en haar gezicht straalde ongeduld uit, alsof er heel veel dingen waren die ze liever zou doen dan voor de camera poseren. Mia’s grootvader, een knappe oudere man met achterovergekamd haar en een snor, keek zijn bruid geamuseerd aan. Hij wist ongetwijfeld precies wat ze dacht.

Op de vierde foto stond Mia’s moeder. De foto was in de achtertuin genomen toen ze een jaar of zeventien was. Ze was een knappe verschijning met goudblond haar dat tot op haar slanke schouders viel. Zo te zien kon je met haar lachen. Het was iemand met wie Mia bevriend had kunnen raken als ze elkaar als tiener waren tegengekomen. Maar Mia had haar moeder nooit gekend, haar vader trouwens ook niet. Haar ouders waren bij een auto-ongeluk om het leven gekomen toen ze nog heel jong was.

Mia pakte de trouwfoto van haar grootmoeder en hield die even vast, liet haar vingers over de randen van het rechthoekige zilveren lijstje glijden. Haar grootmoeder zag er beslist niet uit als een gelukkige bruid. Het was niet de eerste keer dat het Mia opviel dat haar grootmoeder nooit echt blij leek. En toch was Mia toen ze opgroeide die rustige momenten gaan herkennen waarop haar grootmoeder… niet ongegeneerd blij maar wel tevreden leek. Dat zag je aan haar houding: een alertheid, een opgewekte helderheid, als een verre ster die glinsterde in een verder donkere lucht.

Mia had altijd uitgekeken naar die uitdrukking op het gezicht van haar grootmoeder en genoot als die verscheen: bij haar diploma-uitreikingen op de middelbare school en op de universiteit; toen ze haar eerste baan kreeg als onderzoeker bij een laboratorium op Long Island; toen ze haar volgende baan kreeg als laboratoriummanager bij Weill Cornell Medical in Manhattan; en telkens als ze thuiskwam toen ze eenmaal in een appartement in Manhattan vlak bij haar werk woonde. Lucy was het meest in haar element als Mia gelukkig was. Mia voelde zich schuldig dat haar grootmoeder nooit echt gelukkig leek.

Ze keek nog eens aandachtig naar haar grootmoeders gezicht op de foto. Erica had gelijk. Ze leek helemaal niet op haar grootmoeder. Mia had een rond gezicht en bolle wangen, terwijl Lucy’s wangen vaak plat, zelfs ingevallen leken. Mia’s haar was dik en recht, dat van Lucy was dun. Mia herinnerde zich hoe hard haar oma moest borstelen toen Mia klein was om de klitten uit haar pasgewassen haar te krijgen. ‘O, Emilia, je haar!’ riep ze soms als ze de klitten er maar niet uit kreeg, waarna ze antiklit in Mia’s haar spoot en verderging met borstelen.

‘Emilia?’ zei Mia dan, waarbij ze Lucy via de badkamerspiegel aankeek. ‘Ik ben Mia!’

‘Ja, ja, Mia,’ zei Lucy dan. ‘Hou je hoofd stil dan kunnen we verder.’

Met een zucht zette Mia het fotolijstje terug op het gangtafeltje. Ze pakte het handvat van haar koffer vast en ging de eerste trap op. Ze liet haar koffer bij de ingang naar de woonkamer staan, stapte de keuken in en liep naar haar grootmoeders dierbaarste bezit – haar telescoop – die op een standaard stond. Voorzichtig raakte ze het gladde metaal aan. Hoe vaak hadden haar grootmoeder en zij de nacht niet op het terras doorgebracht, kijkend naar de lucht terwijl ze probeerden te berekenen hoe ver weg de sterren waren?

Ze wilde dat haar grootmoeder lang genoeg was blijven leven om te zien dat ze het geld bij elkaar had gespaard, haar baan opzei en ging promoveren. Het was Mia’s droom om bij een van de beste cardiovasculaire onderzoeksprogramma’s in het land – Boston University, Columbia University of Duke University – promotieonderzoek te doen en daarna bij een belangrijk wetenschappelijk onderzoeksinstituut te gaan werken. In dat opzicht leken ze op elkaar, haar grootmoeder en zij. Beiden hielden ervan de natuur te bestuderen. Maar waar haar grootmoeder zich aangetrokken voelde tot grote zaken als de lucht en de oceaan, concentreerde Mia zich juist op kleine dingen: cellen en moleculen, antilichamen en enzymen. Toch wist Mia dat er dezelfde drijfveer achter zat: in de leegte naar antwoorden zoeken.

Ze deed de keukendeur open, stapte het verhoogde stenen terras op en keek naar de lucht, bedacht dat die nu zelfs nog donkerder leek dan toen ze in de trein zat en de plafondverlichting het naar buiten kijken bemoeilijkte. Vlakbij hoorde ze water kabbelen. Haar grootmoeder had het heerlijk gevonden om zo dicht bij dat geluid te wonen.

Weer binnen doorzocht ze de keukenladen om te kijken of de sleutel van de opslagruimte daar ergens lag. Maar net als dat voor al het andere in het huis gold – apparaten, kookboeken, een agenda, een leesbril – was alles keurig opgeborgen. Nergens slingerden sleutels rond, maar ze had ook niet verwacht dat het zo gemakkelijk zou zijn. Die sleutel zou goed verstopt zijn, als haar grootmoeder niet had gewild dat iemand die zou vinden. Mia had vanavond eigenlijk geen zin om te zoeken. Ze was moe en ze miste haar grootmoeder. Het liefst zou ze zich uitkleden en gaan slapen.

Ze ging terug naar haar koffer en zeulde die de volgende trap op. Voordat ze bij haar oude slaapkamer was, gleed haar blik naar het luik van de vlizotrap. De zolder was Mia’s lievelingsplek in het huis geweest door zijn fascinerende kenmerken: het steile plafond, de dragende balken en de hoge openslaande ramen die de interessantste schaduwen op de vloer wierpen, waarvan de vormen met het uur veranderden doordat de zon door de lucht bewoog. Toen ze op de middelbare school zat, had ze gesmeekt of ze haar huiswerk daar mocht maken en dus had Lucy een klein bureau voor haar op de zolder neergezet.

Mia hapte naar adem. Opeens wist ze zeker dat als haar grootmoeder had gewild dat zij als enige de sleutel van de opslagruimte zou vinden, ze die op zolder verstopt zou hebben.

Ze klom naar de zolder en deed het licht aan. De schoonmakers kwamen hier nooit, dus het was er wat stoffig, maar verder zag het er opgeruimd uit. Haar kleine houten bureau stond nog tegen de muur, de stoel met latten rugleuning was ertegenaan geschoven. Er stonden opslagdozen langs de wanden, allemaal dichtgeplakt en voorzien van een etiket waar in haar grootmoeders hoekige handschrift ‘foto’s, schoolspullen Mia, boeken, beddengoed, overig’ op geschreven stond.

Toch klopte er iets niet, en Mia zag algauw wat het was. In de hoek van de zolder was een kleine inloopkast, waar haar grootmoeder hun kleren bewaarde die in dat seizoen niet gedragen werden: dikke truien en wollen sjaals in de zomer, zomerjurken en korte broeken in de winter. De deur van die kast stond een eindje open. In de meeste huizen zou dat niet raar zijn, maar Mia wist dat Lucy een deur nooit onbedoeld open zou laten staan: laden en kastdeuren moesten dicht nadat je gepakt had wat je wilde hebben. Mia twijfelde er niet aan dat haar grootmoeder geweten had dat ze hier boven naar de sleutel zou gaan zoeken en dat ze de deur expres open had gelaten, zodat Mia in de kast zou kijken.

Met gelijkmatige passen liep ze de kast in, ook al ging er een rilling over haar rug toen ze dat deed. De kast was vrijwel leeg, zo anders dan hoe die er het grootste gedeelte van Mia’s leven had uitgezien, met kleren aan kleerhangers die allemaal even ver uit elkaar aan de stang hingen of keurig opgestapeld lagen op de planken. Nu waren er geen kledingstukken die niet in dat seizoen gedragen werden. Er was alleen een grijze stoffen kledinghoes waar iets groots in zat, die helemaal aan het eind van de stang hing. Ze liep verder de kast in en raakte de kledinghoes met haar vingertoppen aan. Daarna maakte ze langzaam de rits open. Ze hapte naar adem.

Er zat een trouwjurk in.

Ze haalde de kledinghoes van de stang en legde die op de vloer, bekeek de trouwjurk aan de hanger en liet haar handen eroverheen glijden. Het was het mooiste kledingstuk dat ze ooit had gezien. Het lijfje was bedekt met honderden piepkleine glinsterende kraaltjes, en de hals en mouwen waren van kant. De rok bestond uit lagen fijne tule, de zoom was geschulpt. De rits zat verborgen achter verfijnde kiezelachtige knoopjes met een lichtroze glans. De trouwjurk was duidelijk tientallen jaren eerder gemaakt, want de zijde was vergeeld en de tule voelde oud aan toen ze die met haar vingertoppen aanraakte. Bij de taille ontbraken enkele knoopjes. Toch leek deze trouwjurk totaal niet op de eenvoudige nauwsluitende jurk die haar grootmoeder aanhad op de trouwfoto beneden. Van wie was deze trouwjurk? Waarom werd die op haar grootmoeders zolder bewaard? En waarom had ze gewild dat Mia die zou vinden?

Ze liet haar vingers weer over het lijfje glijden. Zo te zien was elke kraal er met de hand op genaaid, en ze vroeg zich af wie deze jurk had ontworpen. Hij was niet alleen mooi, maar zat ook heel vernuftig in elkaar, zoals de verschillende stoffen en texturen een organisch geheel vormden, alsof elk deel van de jurk een natuurlijk verlengstuk was van de delen ernaast. Ze stak haar vingers onder de halslijn en vroeg zich af hoe zo’n tere jurk het gewicht van al die kraaltjes kon dragen.

En toen voelde ze iets, een pakketje van vloeipapier dat aan het lijfje vast geregen zat. Omdat ze ervan overtuigd was dat haar grootmoeder gewild had dat ze dit zou vinden, brak ze de draad en ze vouwde het pakketje open. Er zat een metalen sleutel in, aan een klein zilverkleurig medaillon, waarin de woorden HEMPSTEAD SELF-STORAGE gegraveerd stonden.

Mia huiverde toen ze de sleutel vasthield. Ze deed hem weer in het vloeipapier, klemde het pakketje tegen haar borst en ging naar beneden. Er zat een verhaal achter de trouwjurk, dat wist ze zeker, en die informatie moest zich in de opslagruimte bevinden, anders zou haar grootmoeder de sleutel niet specifiek aan het lijfje vast hebben geregen. Morgen zou ze naar Hempstead Self-Storage gaan om te kijken wat daar was.

In haar slaapkamer legde Mia het pakketje met de sleutel op het nachtkastje. Haar grootmoeder had niets aan de kamer veranderd sinds Mia haar middelbareschooldiploma had behaald. Op de planken bij het raam stonden nog haar oude natuurwetenschapstrofeeën, en op het prikbord ernaast hingen haar prijzen en certificaten voor uitmuntende schoolprestaties. Ze pakte haar telefoon uit haar tas en zag toen pas dat ze een bericht van de advocaat van haar grootmoeder, Milt, had gemist toen ze uit eten was. Het was niets voor hem om ’s avonds contact met haar op te nemen. Toen ze het bericht opende, was ze nog verbaasder:

Ik weet dat je aan het inpakken bent om met je vriendin naar het Adirondack-gebergte te gaan, maar zou je morgenochtend even langs kunnen komen? Er zat iets bij de post van je grootmoeder wat je moet zien.

DRIE

2018

Donderdag

Toen ze later in bed lag, probeerde Mia de toon van Milts bericht te duiden.

Hij had haar nooit eerder zo op het laatste moment gevraagd om langs te komen. Dat was een van de dingen die ze prettig aan hem vond, dat hij zo rustig was. Als executeur-testamentair van haar grootmoeders nalatenschap – een woord dat ze nog steeds grappig vond klinken omdat haar grootmoeder, behalve het huis en haar oude auto, niets naliet – vroeg hij haar geregeld om documenten te ondertekenen, of rekeningen en bankoverzichten te controleren die hij had gevonden. Maar dit klonk anders. Hij klonk… nou ja, niet geschrokken, eerder verbaasd. Alsof datgene wat bij de post zat, hem voor een raadsel stelde.

Maar ze kon nu niets doen, want het was te laat om hem nog te bellen. Ze deed het licht uit en probeerde te gaan slapen. Zijn tekstbericht hield haar echter nog een tijdje wakker. Voor zover ze wist kreeg haar grootmoeder weinig post, afgezien van brieven ‘aan de bewoners’, doordat Milt al geruime tijd de standaardrekeningen afhandelde. Wat kon er zijn opgedoken dat ze moest zien? Een lening waar ze niets van afwisten? Iets met het huis of de auto? Dat leek onwaarschijnlijk, want Milt was al jaren betrokken bij elk aspect van Lucy’s leven.

Het hoefde uiteraard niet per definitie slecht nieuws te zijn. Misschien was het een condoleancekaart van iemand die haar adres in New York niet had. Maar als het dat was, zou Milt zich niet zo cryptisch hebben uitgedrukt. Ze dacht er nog even over na en ging toen op haar zij liggen. Haar grootmoeder zou zeggen dat het geen zin had om te speculeren. De verklaring lag in Milts kantoor, zou ze tegen haar gezegd hebben. Dus ga ernaartoe en kom erachter waar het over gaat.

De volgende ochtend werd ze vroeg wakker. Ze trok een spijkerbroek en een blauwe katoenen sweater aan, deed haar haar in een paardenstaart en pakte de sleutel van de opslagruimte van het nachtkastje, zodat ze daar direct nadat ze bij Milt was geweest naartoe kon rijden. Dan had ze nog tijd genoeg om terug te gaan, de auto weer in de garage te zetten, haar koffer te pakken en een taxi te nemen, zodat ze zoals afgesproken om half vier bij Erica zou zijn. Ze trok haar schoenen met platte hak aan en liep al naar de slaapkamerdeur, maar bleef opeens staan en liep terug om het bed op te maken. Haar grootmoeder zou nooit toestaan dat de lakens verfomfaaid waren of dat de kussens niet waren opgeschud en niet netjes naast elkaar stonden. Dat was niet alleen omdat ze een opgeruimd huis prettig vond. Nee, je huis netjes houden was een teken van moed, ja, zelfs van opstandigheid, had haar grootmoeder vaak gezegd. Zo maakte je het universum duidelijk dat wat er ook in de loop van de dag voorviel, je wist dat je ’s avonds thuis zou komen en dat je dan wilde dat de boel aan kant was.

Ze trok de lakens recht en stak ze onder het matras. Ze legde de sprei eroverheen en streek met haar handpalm de bobbels glad. Tevreden, omdat ze wist dat Lucy kritische blik dit zou goedkeuren, pakte ze haar schoudertas en ze ging naar beneden om nog snel koffie te zetten. Maar zodra haar vingers het koffiezetapparaat aanraakten, bedacht ze zich. Haar grootmoeder hoorde hier. Die hoorde de mokken en de lepeltjes te pakken, hoorde de ramen open te doen om de frisse herfstlucht binnen te laten, hoorde plannen voor die dag te maken. Ze zou naar het strand lopen of op de fiets naar het dorp gaan. Mia kon zich er in deze stilte en leegte niet toe brengen het koffiezetapparaat aan te zetten of het waterreservoir te vullen. Ze zou in het centrum wel ergens koffie halen.

Ze ging de volgende trap af en wierp vanuit de gang een blik in de kleine studeerkamer. Mia was pas vijf toen haar grootvader overleed, maar had altijd geweten dat dit zijn kamer was. Ze zag voor zich dat hij op regenachtige dagen of koude avonden in de bruinleren leunstoel bij de haard zat en een esoterisch boek over kwantummechanica las, of een legpuzzel maakte, zijn ronde bril laag op zijn neus en een pijp in zijn mondhoek. Grappig dat haar grootouders zo verschillend waren. Haar grootmoeder had nooit in deze kamer willen zijn. Die zei altijd dat ze liever buiten het leven onderzocht dan dat ze binnen een voorstelling ervan bestudeerde.

Toen ze op de drempel stond, haalde Mia diep adem, want ze wist waar ze nu naartoe moest. Met doelbewuste passen liep ze door de kamer naar de zware deur vlak achter de bank, liep door de verbindingsgang en ging de garage in. Ze liep naar de oude rode Camry van haar grootmoeder, en hoewel ze haar best deed dat te voorkomen, gleed haar blik toch naar de lichtblauwe fietsen in de hoek, met aan het handvat een witte fietshelm. Ze werd overvallen door somberheid en haar schouders zakten. De fietsen waren net achtergelaten dieren die ooit onbevreesd en in goede conditie waren, maar nu nog slechts een schim van zichzelf waren. Vanaf haar tienerjaren hadden Lucy en zij de fietsen elke zomer op de auto gezet en hadden ze de veerboot naar Shelter Island genomen om daar een week vakantie te vieren. Dan bezochten ze scheepvaartmusea en wandelden ze door natuurgebieden, aten verse zeevis en vruchtentaart met perziken en bessen uit de regio.

Wat ze beiden het leukst aan die fietstochten vonden, was langs de heuvels vlak bij het water rijden. De avonden waren warm. Het bleef tot half negen licht en de zonsondergang boven de baai was felgekleurd. Haar grootmoeder kon goed fietsen en vond de natuur betoverend: de maan, de oceaan, de wolken, de kiezelstranden. Mia herinnerde zich dat haar grootmoeder tranen in haar ogen had toen ze de fietsen zes jaar geleden op de auto zetten om weer naar huis te gaan. Dat was de week voordat Mia aan haar baan bij Weill Cornell begon en naar de stad verhuisde, waar ze in onderhuur in een kleine studio kon wonen die van een collega was die naar Los Angeles was overgeplaatst. Lucy had toen al jaren hartproblemen die steeds erger werden en ook de artrose in haar knieën was verergerd, zodat zelfs rustig fietsen pijnlijk en inspannend was. Ze hadden beiden geweten – zonder dat uit te spreken – dat het de laatste fietstocht van haar leven was.

Mia zette de herinnering van zich af, stak haar hand in haar tas en haalde de sleutel van haar grootmoeders auto eruit. In de auto hing nog de vertrouwde geur van eucalyptus, die toen Mia opgroeide in het hele huis had gehangen. Lucy had zelfs elke ochtend eucalyptustakken met ronde zilverblauwe bladeren gebruikt in het tafelstukje, altijd in combinatie met één lelie in het midden omdat, zo zei ze, een ontbijttafel lekker moest ruiken en er aanlokkelijk uit moest zien. Mia had nooit geweten hoe haar grootmoeder het zelfs midden in de winter voor elkaar had gekregen zo’n tafelstukje te maken, als het aanbod aan planten en bloemen in de plaatselijke winkels beperkt was. Lucy’s levensstijl was niet extravagant, maar als ze iets wilde, kreeg ze dat meestal ook voor elkaar. Ze had graag de regie over haar leven, dus Mia wist dat het vreselijk voor haar geweest moest zijn toen haar gezondheid verslechterde. Maar haar grootmoeder zei daar nooit iets over. Ze zou Mia nooit met haar geklaag belasten.

Mia startte de auto en reed het korte stuk naar de kruising van Main Street en First Road. Dat was een van de dingen die ze prettig vond aan Soundport: de eenvoud van de straatnamen. Front Street lag bij het water, aan de rand van het dorp. First, Second en Third Road lagen daar loodrecht op. Bridge Street liep over de kleine inham van de baai tussen First en Second Road, en North Road vormde de noordgrens van het dorp. Dat had iets geruststellends. Geen rare woorden die vrijwel niemand snapte en geen rare straatnamen zoals straten die naar willekeurige bomen en bloemen vernoemd waren en ook geen wijken waar alle straatnamen met dezelfde letter begonnen. Lucy had daar ook zo over gedacht. Ze vond het prettig dat haar straat Shore Lane heette, omdat de achtertuinen aan het water lagen. Mia hoorde het haar nog zeggen: je moet altijd weten waar je bent, Mia. Let goed op, dan zul je nooit verdwalen.

Ze parkeerde en liep het bekende gebouw binnen, waarvan de ingang tussen een bakkerij en een kledingboetiek in lag. Verderop in de gang zag ze het vertrouwde kantoor met de deur waarop in witte letters MILT KANDER, ADVOCAAT gegraveerd stond. Toen ze klein was, was ze hier graag met Lucy naartoe gegaan. Milt gaf haar altijd een kleurrijke regenbooglolly en een scherp potlood en een notitieblokje, zodat ze iets te doen had terwijl hij zaken met haar grootmoeder besprak.

Ze duwde de deur open en Milts assistente, Janet, een vrouw met witgrijs haar met een voorliefde voor sjaals met grote patronen, keek op van de receptiebalie. Janet, die ook weduwe was, was een van de beste vriendinnen van haar grootmoeder. Enkele jaren geleden had ze Lucy gevraagd met haar mee te gaan op een seniorenreis naar Europa, maar het antwoord was nee. Hoewel ze in Italië geboren was, had haar grootmoeder nooit terug gewild.

‘Ach, lieverd, hoe gaat het met je?’ zei Janet, die op Mia afkwam en haar handen vastpakte. ‘Milt zei dat je vannacht in je eentje in het huis was. Wat zal dat zwaar geweest zijn…’

Mia glimlachte, wist dat haar grootmoeder van haar verwachtte dat ze rustig en niet emotioneel was. ‘Hallo, Janet. Het gaat goed, hoor. Dank je. Milt heeft me gisteravond een tekstbericht gestuurd met de vraag of ik vanochtend kon langskomen. Heb je enig idee waar het over gaat?’

‘Nee, ik weet alleen dat hij je zo gauw mogelijk wil zien. Ik moest het direct komen zeggen als je er was. Volgens mij zit hij te bellen. Ga maar even zitten, dan steek ik mijn hoofd om de deur om te zeggen dat je er bent.’

Janet stapte een kantoor in, maar kwam er al vlug weer uit en wenkte haar. Mia knikte en stapte Milts kantoor binnen, een bescheiden maar zonnig vertrek met een eenvoudig lichthouten bureau en moderne kunst aan de wanden.

‘Mia!’ zei Milt toen hij opstond en zijn armen naar haar uitstak. Ze liep om zijn bureau heen en omhelsde hem.

Hoewel ze hem al haar hele leven kende, had ze geen idee hoe oud hij was. Hij was volledig kaal, dus er waren geen grijze of witte haren die een aanwijzing konden vormen. Hij had een atletische bouw, met een strak postuur en een slanke taille. Zijn overhemd en stropdas waren altijd frisgewassen en trendy, de stropdas was altijd keurig geknoopt, en zijn ogen waren helder en jeugdig blauw. Toch sprak hij op een hartelijke, vaderlijke toon tegen haar, iets wat ze altijd had gewaardeerd, doordat ze zonder vader en grootvader was opgegroeid. Als ze bedacht hoelang ze hem al kende, moest hij tegen of al in de zestig zijn, maar hij leek beslist jonger.

Hij deed een stap naar achteren en pakte haar bij de schouders vast. ‘Hoe gaat het met je, Mia? Hoe is het vannacht gegaan?’

Anders dan bij Janet besloot ze eerlijk tegenover hem te zijn. Ze wist dat haar grootmoeder dat zou snappen. Doordat Lucy geen broers of zussen had, had ze ook geen neven of nichten. Milt had de rol van neef op zich genomen. Hij kwam wekelijks bij haar grootmoeder op de koffie en toen Mia vorig jaar twee weken weg was voor een wetenschappelijk congres in New Orleans, had hij haar grootmoeder dagelijks gebeld en had hij haar zelfs een paar keer mee uit eten genomen. Afgelopen december waren Lucy en zij op de jaarlijkse kerstborrel van Milt geweest. Milt en zijn man, Danny, konden geweldig goed koken en hadden zoals altijd een voortreffelijk, feestelijk, multicultureel buffet verzorgd.

‘Het was zwaar,’ zei ze tegen Milt, toen die naar zijn bureaustoel liep en ze tegenover hem plaatsnam. ‘Toen ik onze fietsen zag staan… En ik kon het vanochtend niet opbrengen om koffie te zetten. Het idee dat ik in dat huis een slokje zou nemen terwijl zij er niet was om samen met mij koffie te drinken… Ik kon het gewoon niet.’

‘Tja, daar is tijd voor nodig. Eén stap tegelijk, oké? En wat die koffie betreft, dat is geen punt. Janet?’ riep hij naar de deur. ‘Kun je een beker koffie brengen?’

‘Bedankt,’ zei ze glimlachend. ‘Dat waardeer ik. Ik waardeer alles wat je voor haar hebt gedaan en nog steeds doet. Maar goed, wat wil je me laten zien? Eerlijk gezegd schrok ik een beetje van je bericht. Is het erg?’