Michael Lewis is een zeer succesvol journalist die al vijftien bestsellers op zijn naam heeft staan. Hij begon zijn werkende leven op de aandelenmarkt van Wall Street, maar merkte al snel dat erover schrijven leuker was dan erin verwikkeld zijn. Zijn eerste boek, Liar’s Poker, was meteen een groot succes: zijn stijl werd vergeleken met die van Tom Wolfe (Bonfire of the Vanities). Met humor, aandacht voor persoonlijke verhalen en een scherp oog voor absurde situaties schrijft hij over zijn ervaringen in de financiële wereld, over sport en over Silicon Valley.

Zijn artikelen verschenen onder meer in Vanity Fair, New York Times Magazine en The New Republic. Drie van zijn boeken werden al verfilmd, een vierde staat voor 2013 op de rol: Liar’s Poker, dat ook in een Nederlandse vertaling bij Business Contact zal verschijnen.

Michael Lewis vertelt hier over Moneyball.

Artikelen van Michael Lewis zijn onder meer te vinden in New York Times, Vanity Fair en Bloomberg. Hier vertellen Brad Pitt en Jonah Hill over de verfilming van Moneyball.

Uitgeverij Business Contact geeft kwalitatief hoogstaande boeken uit op het gebied van management, economie, werk en loopbaan. De serie Business Bibliotheek heeft een uitstekende reputatie opgebouwd bij managers en is met recht toonaangevend in dit vakgebied. Enkele grote namen zijn Stephen Covey, Jim Collins, Michael Porter, Daniel Pink, Menno Lanting, Jan van Setten en Donald Kalff.

www.businesscontact.nl

@businessboek

Voor Billy Fitzgerald
Ik hoor hem nog naar me schreeuwen

‘Ik was geobsedeerd door dit verhaal. Het gaat volgens mij niet alleen over sport maar over algemene waarden als succes en falen. Het is een verhaal over kerels die ondanks allerlei tegenwerking zichzelf opnieuw weten uit te vinden.’
Brad Pitt

‘Naar mijn mening is de sleutel tot teamsucces: werken vanuit het team en niet vanuit het individu. Van vijf vingers naar één vuist. Een coach moet dus kiezen voor zijn beste negen spelers, niet negen van de beste spelers.
De Oakland A’s en Billy Beane waren de eersten die op een nieuwe manier keken naar hoe we talent definiëren, beoordelen en aankopen. Ze ontketenden een revolutie die het spel tot de dag van vandaag beïnvloedt.’
Brian Farley, coach van het Nederlandse honkbalteam dat in 2011 wereldkampioen werd

‘Wederom een homerun van Lewis. Je hoeft niets van honkbal te weten om te kunnen genieten van de humor, snelheid en scherpte van Lewis’ ideeën over die sport. Moneyball beweegt zich moeiteloos tussen puur enthousiasme en strategische sluwheid.’
New York Times

‘Het bedrijfsleven kan leren van de manager in Moneyball (…) die met weinig geld, maar op basis van intensieve data-analyse van individuele spelers toch een winnend team samenstelt.’
De Telegraaf

‘Uiteindelijk gaat Moneyball over waarde vinden op plekken waar je concurrenten niet kijken.’
Wall Street Journal

’Moneyball is mogelijk het eerste en laatste verhaal dat het denken over voetbal ingrijpend zal veranderen.’
de Volkskrant

‘Een van de leukste boeken over honkbal van de laatste tijd.’
NY Times Book Review

‘Het beste en meest boeiende sportboek dat ik in lange tijd heb gelezen.’
Nick Hornby

‘Misschien wel het beste businessboek ooit.’
Weekly Standard

‘Een van de beste honkbal – en management! – boeken ooit.’
Forbes Magazine

‘Michael Lewis kan zo goed vertellen dat je bijna vergeet dat het nonfictie is. Wat een feest om te lezen.’
New York Times

 ‘Moneyball is, zoals bijna alles wat Lewis schrijft, bijzonder leesbaar en informatief, en staat vol leuke karakterschetsen. Het is fantastisch, je moest het maar eens gaan lezen.’
Wall Street Journal

Van Michael Lewis:
Boomerang

Recent bond in een zinkend schip uit Californië een van de passagiers een gordel met 80 kilo goud om zijn middel, waarmee hij later op de bodem werd aangetroffen. Hoe zat dat tijdens het zinken? Had hij het goud of had het goud hem?
John Ruskin, Unto This Last

In de originele tekst van Moneyball staan nogal wat honkbaltermen die in het Nederlands geen goede tegenhanger kennen. Om de lezer niet met omslachtige beschrijvingen op te zadelen is er in de Nederlandse vertaling van het boek voor gekozen die termen in het Engels te laten staan. Bij het eerste gebruik staat steeds een asterisk (*) die aangeeft dat de uitleg van die term voorkomt in de verklarende woordenlijst (bijlage 1) achter in dit boek. Bijlage 2 biedt een beknopte uitleg van de regels van het honkbal en de opbouw van een Amerikaans honkbalseizoen.

  Voorwoord

Ik heb dit boek geschreven omdat ik verliefd werd op een verhaal. Dat verhaal ging over een kleine groep ondergewaardeerde honkballers en bestuurders van honkbalclubs, die in veel gevallen waren afgewezen omdat ze ongeschikt zouden zijn voor het hoogste niveau maar niettemin onderdeel waren van een van de meest succesvolle franchises in het professionele honkbal. Maar het idee voor het boek was er al, lang voordat ik een goede reden had om het te schrijven – voordat ik een verhaal had om verliefd op te worden. Het begon met een onschuldige vraag: hoe was het mogelijk dat een van de armste honkbalclubs, de Oakland Athletics, zo veel wedstrijden won?

Al meer dan tien jaar beweren de mensen die het professionele honkbal besturen dat de sport steeds minder een sportieve en steeds meer een financiële competitie aan het worden is. De kloof tussen arm en rijk is aanmerkelijk groter dan in andere professionele sporten en wordt steeds groter. Aan het begin van het seizoen 2002 betaalde het rijkste team, de New York Yankees, 126 miljoen dollar aan spelerssalarissen terwijl de twee armste teams, de Oakland Athletics en de Tampa Bay Devil Rays, nog niet eens een derde van dat bedrag uitgaven: ongeveer 40 miljoen dollar. Tien jaar daarvoor betaalde het rijkste team, de New York Mets, zijn spelers 44 miljoen dollar terwijl het team met de goedkoopste loonlijst, de Cleveland Indians, iets meer dan 8 miljoen dollar besteedde. Die verschillen houden in dat alleen rijke teams zich de beste spelers kunnen veroorloven. Een arm team kan zich alleen kneuzen permitteren en heeft geen schijn van kans op succes. Althans, zo zien en zagen de honkbalmensen het.

Ik was geneigd ze gelijk te geven. De mensen met het meeste geld winnen meestal. Maar als je keek naar wat er de afgelopen jaren daadwerkelijk was gebeurd, kwamen er vragen bij je op. De onderste plaats in elke divisie was vaak weggelegd voor teams – de Rangers, de Orioles, de Dodgers, de Mets – die kapitalen hadden uitgegeven om vervolgens spectaculair onderuit te gaan. Aan de andere kant van het spectrum zat Oakland. Als je de resultaten van de afgelopen seizoenen optelde, bleken de Oakland A’s, ondanks de laagste of op een na laagste loonlijst in het professionele honkbal, in het reguliere seizoen meer wedstrijden te hebben gewonnen dan alle andere teams, behalve de Atlanta Braves. Ze hadden drie jaar achter elkaar de play-offs gehaald en waren er in twee van die seizoenen zelfs bijna in geslaagd het rijkste team, de New York Yankees, uit te schakelen. Hoe hadden ze dat in vredesnaam voor elkaar gekregen? Want de Yankees waren uiteraard het meest flagrante voorbeeld van financieel determinisme. De Yankees begrepen wat heel New York lijkt te begrijpen: dat het geen schande is om succes te kopen. Die schaamteloosheid was misschien wel de reden dat ze beter waren dan al hun concurrenten.

Al in 1999 had Allan H. (‘Bud’) Selig, de Commissioner* van Major League Baseball*, het succes van de Oakland A’s ‘een anomalie’ genoemd. Dat was minder een verklaring dan een excuus om niet te hoeven nadenken over de vraag: hoe flikken ze dat? Wat is hun geheim? Want hoe kon het dat het op een na armste team in de sport oog in oog met steeds hoger wordende bergen geld zelfs maar een kans op succes had, laat staan het vermogen om in het reguliere seizoen meer wedstrijden te winnen dan 28 van de andere 29 ploegen? En in bredere zin: hoe was het mogelijk dat succes in het honkbal immuun was voor de pogingen van rijke mannen om het zich exclusief toe te eigenen? Dat waren de vragen die me intrigeerden en die ik in dit boek wil proberen te beantwoorden.

Dat antwoord begint met een voor de hand liggende observatie: het is in het beroepshonkbal nog altijd minder belangrijk hoeveel geld je hebt dan hoe slim je het uitgeeft. Toen ik de bazen van Oakland voor het eerst bezocht, had de ploeg net een seizoen achter de rug waarin ze 34 miljoen dollar hadden uitgegeven en een verbijsterende 102 wedstrijden hadden gewonnen. Het jaar daarvoor, 2002, hadden ze 26 miljoen dollar uitgegeven en 91 wedstrijden en hun divisie gewonnen. De in Manhattan wonende advocaat Doug Pappas, een vooraanstaande en onafhankelijke expert op het gebied van honkbal en geld, merkte op dat er een kwantificeerbaar verschil bestond tussen Oakland en alle andere honkbalclubs. Het minimum wat je aan een team van 25 man kon uitgeven, was 5 miljoen dollar plus nog eens 2 miljoen dollar voor spelers die op de blessurelijst staan en de rest van de uit veertig spelers bestaande selectie. Op grond van de grote rol die de factor geluk in een honkbalwedstrijd speelt en het relatief kleine verschil in kwaliteit tussen de meeste major league-spelers en eerstejaars spelers die bereid zijn voor het minimumloon te spelen, had Pappas becijferd dat een team van minimumloners altijd minimaal 49 van de 162 wedstrijden van het honkbalseizoen zou winnen. Hij definieerde financiële efficiency als de uitkomst op de vraag: hoeveel dollars betaalt een team voor elke overwinning boven die gegarandeerde 49 zeges? Hoeveel extra dollars geeft elk team uit per extra overwinning?

In de afgelopen drie seizoenen had iedere overwinning Oakland ongeveer een half miljoen dollar gekost. Het enige andere team dat onder het miljoen bleef, waren de Minnesota Twins, met 675.000 dollar per geboekte zege. Sommige schandalig rijke clubs – de Baltimore Orioles bijvoorbeeld, of de Texas Rangers – betaalden bijna 3 miljoen dollar voor elke overwinning, zes keer zo veel dus als Oakland. Oakland leek een andere sport te spelen dan de andere teams. In iedere normale industrie zouden de Oakland A’s de meeste andere teams al opgekocht hebben en in een consortium zijn veranderd. Maar dit was honkbal, dus ze konden de rijkere teams alleen op het veld in verlegenheid brengen.

Aan de basis van het experiment in Oakland lag de bereidheid om over alle vaststaande zaken in het honkbal na te denken: hoe je de sport runt, hoe je de sport speelt, wie het meest geschikt is om de sport te spelen en waarom. Omdat hij begreep dat hij nooit zo veel zou kunnen uitgeven als bijvoorbeeld de Yankees, was Billy Beane, de general manager* van de A’s, op zoek gegaan naar inefficiënte aspecten van de sport. In wezen zocht hij naar nieuwe honkbalkennis. In wat neerkwam op een systematisch wiskundig onderzoek van hun sport probeerde de leiding van Oakland alles te herzien, van de marktprijs van loopsnelheid tot het inherente verschil tussen de gemiddelde major league-speler en de beste spelers uit de Triple-A*. Zo kwamen ze aan hun koopjes. Veel van de spelers die door de A’s werden geselecteerd of aangekocht, waren het slachtoffer geweest van diep in de tradities van het honkbal gewortelde, vaak onbewust toegepaste vooroordelen. Op grond van minutieus onderzoek bevrijdde Oakland die spelers van die vooroordelen en gaf hun de kans hun echte waarde te etaleren. En zo was het uitgerekend een honkbalteam dat een centrale rol speelde in een verhaal over de mogelijkheden – en begrenzingen – van de rede in menselijke aangelegenheden. En het was uitgerekend honkbal dat liet zien hoe een niet-wetenschappelijke cultuur reageert (of niet in staat is om te reageren) op een wetenschappelijke aanpak.

Zoals ik al zei: ik werd verliefd op een verhaal. Dat verhaal gaat over profhonkbal en de mannen die die sport beoefenen. Centraal staat een man wiens leven door honkbal compleet op zijn kop werd gezet en die op wonderlijke wijze terugsloeg. In een poging meer over die man en de revolutie die hij ontketende te weten te komen, bracht ik een paar dagen door met J.P. Ricciardi, de general manager van de Toronto Blue Jays. Ricciardi had in Oakland met Billy Beane samengewerkt en beleefde toen ik hem sprak veel plezier aan het afbreken van zijn nieuwe team om het in de geest van de Oakland A’s weer op te bouwen. Hij was aanvankelijk bespot, maar ten tijde van onze ontmoeting had hij het respect verworven van zelfs de meest sikkeneurige oude honkbaljournalisten. Tegen het einde van het seizoen 2002 was men in Toronto vooral bang dat Ricciardi het aanbod zou aannemen dat hij had gekregen om te werken voor de Boston Red Sox, een club die ook van plan was zichzelf opnieuw uit te vinden naar de gelijkenis van de Oakland A’s.

Het was bij een wedstrijd van diezelfde Red Sox dat ik Ricciardi probeerde te verlokken tot een onbescheiden opmerking. Hij had me een paar maanden eerder verzekerd dat er een verpletterende discrepantie bestond tussen Billy Beane en alle andere generals managers in het honkbal. Hij had zijn ene hand zo hoog mogelijk in de lucht gestoken en de andere zo ver mogelijk omlaag gedaan en gezegd: ‘Billy zit helemaal hier en de rest zit helemaal daar.’ Nu vroeg ik Ricciardi, terwijl de Red Sox aan het verliezen waren van zijn kersverse Blue Jays, of hij niet stiekem dacht dat hij dit merkwaardige werk, het runnen van een honkbalteam, net zo goed beheerste als de man die hij in Oakland had achtergelaten. Hij lachte me ijskoud uit. Er kon geen twijfel over bestaan dat Billy de allerbeste was. De vraag was alleen hoe dat kwam.

  Hoofdstuk Een
  De vloek van talent

Als de goden je willen vernietigen, noemen ze je eerst veelbelovend.
Cyril Connolly, Enemies of Promise

Eerst lieten ze je altijd rennen. Als scouts van de major league-teams een groep veelbelovende amateurspelers gingen testen, was loopsnelheid het eerste item op hun lijstje waar ze naar keken. De scouts hadden daadwerkelijk lijsten bij zich. De eigenschappen die ze bij jonge spelers wilden controleren, noemden ze ‘tools’. Daar waren er vijf van: de spelers moesten kunnen rennen, gooien, velden, slaan voor een slaggemiddelde en de lange bal slaan. Een speler die kon rennen, had ‘wheels’; een speler met een sterke arm had een ‘hose’. Scouts spraken de taal van automonteurs. Als je ze hoorde praten, kon je zomaar denken dat het niet over jonge spelers ging, maar over sportauto’s.

Op een late lentedag in San Diego onderzochten een paar major league-teams de kwaliteiten van vijf veelbelovende spelers. Omdat het 1980 was, gebeurde dat in een sfeer die wat gespannener was dan in het verleden. De risico’s bij het selecteren van honkballers waren recent drastisch gestegen. Een paar jaar eerder had een rechter professionele honkballers het recht op free agency* gegeven. Clubeigenaars maakten even pas op de plaats, waarna ze de spelers salarissen begonnen te betalen die de spot dreven met de eerder gehanteerde en door gezond verstand ingegeven ideeën over wat een honkballer zou moeten verdienen. In minder dan vier jaar werd het gemiddelde salaris van de spelers in de major league bijna verdriedubbeld, van 52.000 tot bijna 150.000 dollar per jaar. De nieuwe eigenaar van de New York Yankees, George Steinbrenner, was in 1973 10 miljoen dollar kwijt aan de salarissen voor zijn hele team; in 1975 betaalde hij 3,75 miljoen dollar aan Catfish Hunter, de eerste moderne free agent in de honkbalsport. Een paar jaar eerder maakte niemand zich druk over verkeerde beslissingen bij het selecteren van spelers. Maar wat ooit een vergissing van duizend dollar was geweest, kon een club nu een miljoen kosten.

Hoe dan ook, eerst lieten ze je altijd rennen. Vijf jonge mannen staan op het gras van het verreveld te strekken en lopen zich warm: Darnell Coles. Cecil Espy. Erik Erickson. Garry Harris. Billy Beane. Het zijn eigenlijk nog jongens. Ze hebben allemaal een brief bij zich waarin hun moeders hun toestemming hebben gegeven om hier te zijn. Buiten hun geboorteplaatsen kent niemand hun namen, maar voor de scouts zijn ze al beroemdheden. Ze zullen alle vijf in de eerste ronde van de draft* gekozen worden en behoren tot pakweg de dertig meest getalenteerde spelers van het land. Ze komen uit de meest vruchtbare streek van het land: het zuiden van Californië. Ze zijn uitgenodigd op het honkbalveld van Herbert Hoover High in San Diego te verschijnen om de vraag te beantwoorden wie de beste onder de besten is.

Terwijl de jongens zich opwarmen, staat een groepje scouts op het gras van het binnenveld een praatje te maken. In het verreveld staat Pat Gillick, de general manager van de Toronto Blue Jays. Hij heeft een stopwatch in zijn hand. Om Gillick heen staan nog vijf of zes scouts, elk met hun eigen stopwatch. Een van de scouts loopt zestig passen en trekt met zijn voet een finishlijn. De jongens stellen zich op langs de foutlijn in het linksveld. Aan hun linkerkant staat de muur waartegen de befaamde Ted Williams in zijn schooltijd talloze tweehonkslagen sloeg. Herbert Hoover High is Williams’ alma mater, maar daar hebben de vijf jongens geen boodschap aan. Ze merken niets van hun omgeving. Afgestompt. Ze zijn de afgelopen maanden door zo veel oude mannen zo grondig getest dat ze niet eens meer nadenken over waar ze hun trucje doen, of waarom. Ze voelen zich inmiddels meer als sportauto’s die een proefritje maken dan als jonge spelers die zich komen laten testen. Paul Weaver, een scout van de Padres, is ook aanwezig. Het valt hem op hoe onaangedaan deze piepjonge spelers zijn. Weaver heeft wel talentjes in paniek zien raken als ze scouts van hun kwaliteiten moesten overtuigen. Mark McLemore, dezelfde Mark McLemore die later als buitenvelder van de Seattle Mariners 3 miljoen dollar per jaar zou verdienen, stond voor een van Weavers selectietrainingen op het veld te kotsen. Dat zal deze jongens niet overkomen. Daar zijn ze al te lang te goed voor.

Darnell Coles. Cecil Espy. Erik Erickson. Garry Harris. Billy Beane. Een van de scouts spreekt een ander aan en zegt: ‘Ik gok op de drie donkere jongens [Coles, Espy, Harris]. Die vegen de vloer aan met die blanke jongens. En Espy veegt met iedereen de vloer aan, zelfs met Coles.’ Coles is een sprinter die al een contract getekend heeft om American football te spelen. Hij heeft van UCLA een beurs gekregen om als wide receiver hun team te versterken. Zo snel is Espy dus: de scouts zijn er zeker van dat zelfs Coles hem niet kan bijbenen.

Gillick brengt zijn hand omlaag. Vijf geboren atleten komen omhoog en starten. Na een paar passen liggen ze op topsnelheid. In minder dan zeven seconden is de race voorbij. Billy Beane heeft gewonnen; hij heeft de vier anderen gedeclasseerd. Espy is tweede geworden met een achterstand van drie volle passen.

En hoe eenduidig die uitslag ook lijkt – wat kan een sprintje van nog geen 60 meter aan ambiguïteit opleveren? –, Gillick is in de war. Hij roept naar een van de scouts dat hij het parcours nog een keer moet lopen om er zeker van te zijn dat de jongens precies 60 yard hebben afgelegd. Dan vraagt hij de spelers terug te lopen naar de startlijn. Dat begrijpen de jongens niet; ze laten je altijd eerst rennen, maar ze laten je meestal maar één keer rennen. Ze vermoeden dat Gillick hun uithoudingsvermogen wil testen, maar dat is niet wat hem bezighoudt. Het hoort bij Gillicks werk om te geloven wat hij ziet en niet te geloven wat hij niet ziet. Maar nu kan hij niet geloven wat hij net gezien heeft. Om te beginnen wil hij er niet aan dat Billy Beane in een eerlijke race gewonnen heeft van Cecil Espy en Darnell Coles. Hij gelooft al evenmin wat zijn stopwatch hem vertelt. Daar staat 6,4 seconden te lezen; een tijd die je van een sprinter verwacht, niet van zo’n uit de kluiten gewassen joch als Beane.

Zonder precies te begrijpen waarom het van ze gevraagd wordt, lopen de jongens terug naar de startlijn. De herkansing geeft dezelfde uitkomst. ‘Billy maakte gehakt van ze’, zegt Paul Weaver.

Als jonge man kon Billy Beane iedereen in elke sport verslaan. Hij was van nature zo veel beter dan iedereen tegen wie hij het opnam dat het wel eens leek alsof hij een andere, minder lastige tak van sport beoefende dan zijn tegenstanders. In zijn tweede jaar op high school was Billy quarterback van het footballteam en topscorer van de basketbalploeg. Het was alsof hij de talenten al in zichzelf aantrof voordat zijn lichaam in staat was er iets mee te doen: hij kon al een basketbal dunken voordat zijn handen groot genoeg waren om de bal met een hand mee te nemen.

Billy’s vader, zelf geen begenadigd atleet, had zijn zoon met behulp van handleidingen leren honkballen. Als beroeps in de marine was hij soms negen maanden aan een stuk op zee. Als hij thuis was, in het door de marine geregelde familiehuis, wilde hij zijn zoon graag iets leren. De keuze viel op pitchen: dat kon je leren door erover te lezen en het vervolgens te doen. Ongeacht het seizoen en het weer nam hij zijn zoon en zijn honkbalboeken vol ezelsoren mee naar lege little league-veldjes. Het ging er tijdens die sessies serieus aan toe. Billy’s vader was een perfectionist, die de werpoefeningen met militaire precisie en de intensiteit van een boot camp begeleidde.

Toch vond Billy zichzelf een geluksvogel. Hij wilde elke dag honkballen en kon erop vertrouwen dat zijn vader dagelijks met hem wilde spelen.

Op zijn veertiende stak Billy 15 centimeter boven zijn vader uit. Hij deed dingen die in diens boeken niet beschreven stonden. In zijn eerste jaar op high school liet zijn coach hem tegen de protesten van de oudere spelers in pitchen in de laatste wedstrijd van het seizoen. Hij kreeg geen punten tegen, stuurde tien man met drie slag naar de kant en sloeg twee honkslagen in vier slagbeurten. In zijn tweede jaar, toen hij vijftien was, haalde hij in een van de zwaarste high school-divisies van het land een slaggemiddelde* van meer dan .500. Toen hij aan zijn derde jaar begon, was hij 1 meter 95 en woog hij 82 kilo. Bij al zijn wedstrijden verschenen zwermen scouts van de major league-teams. Ze zagen hem opnieuw een slaggemiddelde van boven de .500 halen. In de eerste wedstrijd nadat de scouts hem hadden opgemerkt, liet hij als pitcher maar twee honkslagen toe; als slagman stal hij vier honken en sloeg hij drie driehonkslagen. Tweeëntwintig jaar later waren die driehonkslagen in zijn leeftijdscategorie nog altijd een Californisch record, maar veel mensen konden zich vooral herinneren hoe Billy ze geslagen had. Er stonden die dag geen hekken in het stadion; het veld was een eindeloze hete toendra in een voorstad van San Diego. Nadat Billy zijn eerste driehonkslag over de hoofden van de verrevelders van de tegenstander had geslagen, gingen die verrevelders de tweede keer dat hij aan slag kwam dieper staan. Toen hij de bal een tweede keer over hun hoofden had geslagen, gingen ze nog verder achteruit. Ze stonden nu ongeveer op de plek waar bij een stadion van een major league-club de parkeerplaats zou liggen. Niettemin sloeg Billy de bal voor de derde keer over hen heen. Het publiek moest er smakelijk om lachen. Zo ging het met Billy bij alle sporten, maar vooral bij honkbal: als je met je ogen knipperde, kon je iets missen wat je nooit meer zou zien.

Hij wakkerde sterke gevoelens aan in de oudere mannen die betaald werden om zich voor te stellen wat voor honkballers die jonge kerels zouden worden. Dat joch had een lichaam om van te dromen. Kaarsrecht en mager, maar niet zo mager dat je je niet kon voorstellen dat er later vlees op zijn botten zou komen. En dat gezicht! Onder een woeste haardos bezat hij de scherpe gelaatstrekken waar de scouts dol op waren. Sommige scouts geloofden nog altijd dat je aan de structuur van het gezicht van een jonge man zowel zijn karakter als zijn toekomst in het professionele honkbal kon aflezen. ‘Hij heeft een goeie kop’, zeiden ze dan. Billy had een goeie kop.

De aanwezigheid van al die scouts gaf Billy’s coach Sam Blalock een ongemakkelijk gevoel: ‘Ik had een speler die in de eerste ronde van de draft gekozen zou worden en ik zag bij elk oefenpartijtje vijftien of twintig scouts staan. Ik kon er niet goed mee overweg. Ik heb zelf nooit professioneel honkbal gespeeld.’ Twintig jaar later werd Sam Blalock door zijn collega’s gekozen als de beste op een high school werkzame honkbalcoach van het land. Zijn teams van de Rancho Bernardo High School in San Diego brachten zo veel major league-talenten voort dat de school in honkbalkringen bekend kwam te staan als ‘de fabriek’. Maar in 1979 was Blalock pas een paar jaar actief. Hij raakte geïntimideerd door de talloze vertegenwoordigers van major league-clubs die zijn trainingen bezochten. Het was alsof ze Billy Beane allemaal persoonlijk wilden leren kennen. Het werd zo dol dat Billy na zijn trainingen rechtstreeks naar het huis van een vriend ging omdat er thuis geen ontkomen was aan de doorlopend bellende scouts. Voor scouts was Billy immuun. Voor zijn coaches was hij ook immuun. De enige die hem wist te raken, was een docente Engels die hem op een dag uit de klas plukte om hem te vertellen dat hij te intelligent was om alles met zijn atletische vermogens en zijn charme op te lossen. Voor haar wilde Billy beter zijn dan hij was. En de scouts... ach, de scouts konden in hun sop gaar koken.

Inmiddels denkt Sam Blalock dat hij de scouts in een hoekje had moeten zetten om ze te vertellen dat ze keurig op hun beurt moesten wachten. Maar destijds deed hij precies wat ze van hem vroegen. Ze wilden dat hij zijn sterspeler constant voor inspecties liet opdraven. Ze vroegen of ze Billy konden zien rennen en dan vroeg Sam Billy wat sprintjes te trekken. Ze vroegen of ze Billy konden zien gooien en dan moest Billy naar het verreveld draven en strakke ballen gooien naar Sam, die op de thuisplaat stond. Ze vroegen of ze Billy konden zien slaan en dan gooide Sam balletjes aan op een veld waarop verder alleen Billy en de scouts stonden. (‘Ik gooide, Billy sloeg en twintig major league-scouts vingen in het verreveld de ballen’, herinnert Blalock zich.) En elke keer dat ze Billy zagen, zagen de scouts alleen wat ze wilden zien: een toekomstige topper op major league-niveau.

En Billy? Sam liet hem maar begaan. Blalock zag honkbal in de eerste jaren van zijn carrière als coach meer als een individuele sport dan als een teamsport, meer als een instinctieve atletische activiteit dan als een set aangeleerde talenten. Als een coach een atleet met Billy’s vermogens tot zijn beschikking kreeg, dacht Blalock, moest hij hem alle vrijheid geven. ‘Ik was jong en een beetje bang’, zegt Blalock. ‘Ik wilde hem niet verpesten.’ Later zou hij andere ideeën opdoen over wat honkbal is, maar hij is nooit anders gaan denken over Billy’s talent. Tweeëntwintig jaar later, nadat meer dan zestig van zijn spelers en twee van zijn neven geselecteerd waren om professioneel honkbal te spelen, zei Blalock nog nooit een speler van Billy’s kaliber te hebben gezien.

Maar iedereen zag de aanwijzingen over het hoofd. Het ontging ze bijvoorbeeld dat Billy’s slaggemiddelde instortte en van meer dan .500 in zijn derde jaar zakte naar net iets meer dan .300 in zijn vierde en laatste jaar. Het was lastig te zeggen hoe dat kwam. Misschien voelde hij de druk van de aandacht van al die scouts. Misschien hadden de andere teams bedacht hoe ze op hem moesten pitchen en wist hij zich niet aan te passen. Of misschien was het gewoon pech. Maar het punt is: zijn terugval viel niemand op. ‘Ik heb nooit naar Billy’s cijfers gekeken’, geeft een van de scouts toe. ‘Dat hoefde niet. Hij had alles in huis.’ Roger Jongewaard, de hoofdscout van de Mets, zegt: ‘Je moet begrijpen dat we niet alleen naar prestaties kijken. We kijken naar talent.’ Maar bij Billy was het talent een masker. De dingen liepen zo vaak zo goed voor hem dat niemand zich zorgen hoefde te maken over hoe hij zich zou gedragen als het hem eens tegenzat. Alleen Blalock maakte zich zorgen, maar hij leerde ermee te leven. Als Billy faalde, ging hij meteen op zoek naar iets om kapot te maken. Nadat hij een keer met drie slag naar de kant was gestuurd, beukte hij zijn aluminium knuppel zo hard tegen een muur dat hij er een hoek van 90 graden in sloeg. Bij zijn volgende slagbeurt later die middag was hij nog altijd zo boos op zichzelf dat hij erop stond om met de verwrongen knuppel te slaan. Bij een andere gelegenheid schopte hij zo’n heftige scène dat Blalock hem uit het team zette. ‘Je hebt spelers, als ze drie slag hebben gekregen en dan terugkomen in de dug-out, dan schuiven alle andere jongens zo ver mogelijk naar de andere kant van de bank’, zegt Blalock. ‘Zo was Billy ook.’

Als het Billy niet meezat op het veld, schoof er een muur tussen hem en zijn talent. Een gat in die muur beuken was vaak de enige mogelijkheid die hij zag om er doorheen te komen. Het was niet zomaar dat hij niet van mislukkingen hield; het was alsof hij niet wist hoe je moet mislukken.

De scouts hadden geen oog voor dit aspect van zijn persoonlijkheid. De enige vraag die ze aan het einde van zijn vierde jaar over hem stelden was: kan ik hem te pakken krijgen? Toen de datum van de draft van 1980 naderde, hadden ze alle reden om aan te nemen dat dat niet zo was. Het eerste slechte voorteken was dat de hoofdscout van de New York Mets, Roger Jongewaard, een bovengemiddelde belangstelling voor Billy aan de dag legde. De Mets hadden in de draft van 1980 het recht op de eerste keuze, dus niemand kon ze een strobreed in de weg leggen als ze Billy wilden hebben. Het gerucht ging dat de Mets twijfelden tussen twee spelers: Billy en de uit Los Angeles afkomstige high school-speler Darryl Strawberry. Het gerucht ging ook dat Jongewaard liever Billy had dan Strawberry. (Daar stond hij niet alleen in.) ‘Je hebt goede jongens en je hebt topjongens’, zegt Jongewaard. ‘Billy was de absolute top. Hij had de bouw, de snelheid, de arm, hij had alles. Hij was goed in andere sporten. Hij was een echte atleet. Daar kwam nog bij dat hij op school goede cijfers haalde en met de mooiste meisjes uitging. Hij was charmant. Hij kon worden wat hij wilde.’

Het andere slechte voorteken was dat Billy steeds zei dat hij geen beroepshonkballer wilde worden. Hij wilde naar de universiteit. Sterker nog, hij wilde naar Stanford University met een beurs voor honkbal en American football. Zijn opleiding was voor hem minstens zo belangrijk als de sport. Iemand die voor de University of Southern California honkballers rekruteerde, had een poging gedaan Billy te verleiden niet naar Stanford te gaan. ‘Ze laten je een week lang eindexamens doen’, had hij gezegd. En Billy had geantwoord: ‘Dat is toch ook de bedoeling?’ Sommige scouts hadden geopperd dat Billy helemaal geen football speelde; hij was er na zijn tweede jaar high school mee gestopt uit angst dat hij een blessure zou oplopen die zijn honkbalcarrière in gevaar zou brengen. Dat maakte Stanford niet uit. De universiteit was in de markt voor een quarterback die hun huidige ster, een tweedejaars met de naam John Elway, kon opvolgen. Het honkbalteam had minder invloed op het toelatingsbeleid dan het footballteam, dus de honkbalcoach vroeg de footballcoach of hij Billy ook een keer wilde bekijken. De footballcoach had na een paar uur op het trainingsveld genoeg gezien en was ervan overtuigd dat Billy Beane de juiste man was om het te zijner tijd van Elway¹ over te nemen. Billy hoefde alleen maar een 8,5 voor wiskunde te halen. De afdeling Sportzaken van Stanford zou de rest regelen. En zo gebeurde het ook.

Op de dag van de draft ging vrijwel iedere major league-scout ervan uit dat Billy niet beschikbaar was. ‘Billy had veel mensen afgeschrikt’, weet scout Paul Weaver nog. ‘Niemand dacht dat hij een contract zou tekenen.’ Het was waanzin voor een team om een keuze in de eerste ronde te verspillen aan een speler die niet wilde spelen.

De enige die weigerde zich te laten afschrikken was Roger Jongewaard. De Mets mochten in de eerste ronde van de draft van 1980 drie spelers uitkiezen. Jongewaard ging ervan uit dat zijn bazen bereid zouden zijn een van de drie kansen te riskeren voor een speler die misschien niet zou tekenen. Er speelde nog iets anders. In de maanden voorafgaande aan de draft had de leiding van de Mets meegedaan aan een merkwaardig experiment. Het tijdschrift Sports Illustrated had de general manager van de club, Frank Cashen, gevraagd of een verslaggever van het blad het team kon volgen in de aanloop naar de beslissing wie de eerst gekozen speler van het land zou worden. De Mets hadden het blad hun shortlist met talenten laten zien, waarop de redactie had laten weten dat het uit journalistiek oogpunt aantrekkelijk was als de club Darryl Strawberry zou kiezen.

Strawberry was namelijk een prachtig verhaal: een arm joch uit een achterstandswijk dat nog niet wist dat hij op het punt stond rijk en beroemd te worden. Jongewaard, die een voorkeur had voor Billy, wilde niet dat het tijdschrift bij het proces betrokken zou worden omdat, zoals hij later zei, ‘ik bang was dat we een monster zouden creëren. Het kon ons een fortuin kosten.’ Maar de club veegde zijn bezwaren van tafel. De leiding van de Mets was van mening dat de voordelen van alle nationale publiciteit opwogen tegen het opdrijven van de waarde en verwachtingen van Strawberry, en zelfs tegen de mogelijkheid dat ze de verkeerde speler zouden kiezen. De Mets kozen Strawberry als eerste en betaalden hem 210.000 dollar tekengeld, een voor die tijd formidabel bedrag. De Blue Jays hadden de tweede keus en namen Garry Harris. Darnell Coles ging (als zesde) naar de Seattle Mariners en Cecil Espy kwam (als achtste) bij de Chicago White Sox terecht. Met hun tweede draftkeuze, de 23ste uit de eerste ronde, gaven de Mets Roger Jongewaard de vrije hand. Jongewaard koos Billy Beane.

Jongewaard had al eerder meegemaakt dat jonge spelers zeiden dat ze wilden studeren om van gedachte te veranderen zodra het geld voor het grijpen lag. Maar in de weken na de draft had hij Billy’s ouders een ton geboden en dat had niets veranderd aan de teneur van de gesprekken. Hij begon zich zorgen te maken; misschien zou Billy voet bij stuk houden. Tot grote ergernis van Billy’s moeder vestigde Jongwaard zich zo ongeveer in huize Beane. Ook dat leidde tot niets. ‘Ik kreeg niet te horen wat ik wilde horen’, zegt Jongewaard er nu over. ‘Toen besloot ik Billy mee te nemen naar het team.’

Het was 1980. Billy kwam uit een middenklassegezin met een militaire achtergrond. Hij was bijna nooit buiten San Diego geweest, laat staan dat hij New York had bezocht. Voor hem waren de Mets meer een abstract concept dan een honkbalploeg. Maar die zomer, toen de Mets in San Diego waren om tegen de Padres te spelen, nam Jongewaard Billy mee naar de kleedkamer van het bezoekende team. Daar werd Billy opgewacht door een ontvangstcomité van spelers als Lee Mazzilli, Mookie Wilson en Wally Backman. Er hing een tenue met zijn naam voor hem klaar. De spelers wisten wie hij was. Ze kwamen op hem af en maakten grapjes dat hij moest voortmaken, dat hij zo snel mogelijk de big leagues moest zien te bereiken. Zelfs Joe Torre, de manager van de Mets, gaf blijk van zijn belangstelling. ‘Ik denk dat dat voor Billy de doorslag gaf’, zegt Jongewaard. ‘Hij ontmoette de spelers van het major league-team en dacht: ik kan met die gasten spelen.’ ‘Voor mij was het een gewijde plaats’, zegt Billy. ‘Bijna niemand mocht daar komen. En ik was wel binnen. Dat maakte het echt.’

De beslissing was aan Billy. Ongeveer een jaar eerder had Billy’s vader hem uitgedaagd voor een partijtje armworstelen. Billy vond het een merkwaardig gebaar dat niet bij zijn vader paste. Zijn vader was intens, maar in lichamelijk opzicht nooit agressief. Vader en zoon worstelden. Billy won. Later zei zijn vader tegen Billy dat als hij mans genoeg was om zijn vader te verslaan met armworstelen, dat hij dan ook zijn eigen beslissingen in het leven moest nemen. Het aanbod van de Mets was de eerste grote beslissing in Billy’s leven. Billy vertelde Roger Jongewaard dat hij zou tekenen.

Wat daarna gebeurde, is vreemd. Jaren later wist Billy niet meer of hij het gedroomd had of dat het echt was gebeurd. Nadat hij de Mets beloofd had te zullen tekenen, maar voordat hij dat daadwerkelijk deed, veranderde hij van gedachte. Toen hij tegen zijn vader zei dat hij weer twijfelde of hij beroeps wilde worden, zei zijn vader: ‘Je hebt je beslissing genomen, nu moet je ook tekenen.’

Hoe dan ook, Billy ging akkoord met de tekenbonus van 125.000 dollar die de Mets hem hadden geboden. Hij suste zijn moeder (en zijn eigen geweten) door haar (en zichzelf) wijs te maken dat hij buiten het honkbalseizoen naar Stanford zou gaan om colleges te volgen. Daar stak Stanford een stokje voor. Toen men daar vernam dat Billy niet voor hun sportteams zou uitkomen, werd hem verteld dat hij niet welkom was in de collegezalen van Stanford. ‘Geachte mevrouw Beane’, zo begon de brief van Fred A. Hargadon, hoofd van het toelatingsbureau van Stanford, ‘we trekken Billy’s toelating in... Ik wens hem alle succes met zijn carrière als professioneel honkballer en met zijn plannen om daarnaast te blijven studeren.’

En zo was zijn leven op slag veranderd. De ene dag kon Billy Beane worden wat hij maar wou, een dag later was hij zomaar een minor league-speler, en nog niet eens een rijke. Op advies van een vriend van de familie investeerden Billy’s ouders de bonus van 125.000 dollar in onroerend goed, maar dat liep verkeerd af. Billy’s moeder heeft jarenlang niet met Roger Jongewaard willen praten.

Voetnoot

1
Noot van de vertaler: Elway was een uitzonderlijk talent. Hij groeide uit tot een van de beste spelers uit de geschiedenis van de National Football League. Onder zijn leiding (de quarterback is een bepalende speler) kwam zijn team de Denver Broncos vijf keer in de Superbowl. Daarvan wonnen ze er twee.

  Hoofdstuk Twee
  Speurtocht naar een honkballer

Jaren later zei hij dat zijn besluit om professioneel honkballer te worden het enige moment in zijn leven was dat hij iets alleen maar voor het geld deed, en dat hij dat nooit van zijn leven meer zou doen. Hij zou nooit meer toestaan dat de markt de koers van zijn leven aangaf. Het grappige daarvan was dat hij nu leiding gaf aan een arm major league-team en dat zijn werk om niets anders dan geld draaide: waar je het kon vinden, waaraan je het kon uitgeven, aan wie je het kon uitgeven. Er was geen enkele periode waarin geld zo belangrijk was als in de paar weken voorafgaande aan de draft van amateurspelers, een periode die samenviel met de opening van het seizoen. Er was trouwens ook geen periode waar Billy meer van genoot. Hij vond het niet erg dat geld de toon zette in zijn leven. Als hij het maar uitgaf aan anderen en het niet aan hem werd besteed.

Aan het begin van die zomerdag in 2002 zat hij tegenover een kamer vol scouts. Billy Beane, nu in zijn veertigste levensjaar en in zijn vijfde jaar als general manager van de Oakland Athletics, was veranderd. De kaarsrechte houding van vroeger was verdwenen. Het warrige bruine haar was uitgedund. Hij bracht er zo nu en dan een scheiding in aan die gedoemd was te mislukken. Verder was hij ontkomen aan de verzakkingen en rimpels die doorgaans met het bereiken van de middelbare leeftijd gepaard gaan. De veranderingen in Billy waren niet veroorzaakt door wat hem overkomen was, maar door wat hem niet overkomen was. Hij wist donders goed dat er een leven was dat hij niet geleid had. Hij hoopte maar dat verder niemand het zou opmerken.

De scouts om hem heen waren de spirituele opvolgers van de oudere mannen die de zestienjarige Billy Beane voor een toekomstige sterhonkballer hadden aangezien. Hoewel de gemiddelde fan ze nooit zag, waren ze van cruciaal belang voor de sport. Het zijn de scouts die bepalen wie mag honkballen, en dus ook hoe de sport gespeeld wordt. Billy stond op het punt om voor de eerste keer in zijn carrière ruzie met ze te maken over hoe ze deden wat ze deden. Dat hij ze uit het veld had gehaald en voor de draft zeven dagen lang in een vochtige kamer in de krochten van het Coliseum liet zitten, dat was min of meer gebruikelijk. Nu ging hij de doelstellingen van dat proces veranderen.

Een jaar geleden, in de periode voorafgaande aan de draft van 2001, was het doel van de bijeenkomst geweest dat de general manager van de Oakland A’s en zijn scouts een aantal voor alle partijen bevredigende besluiten zouden nemen over wie ze in de eerste rondes van de draft gingen kiezen. Billy had goedgevonden dat de scouts de gesprekken leidden en hij had zich door hun ideeën laten beïnvloeden. Hij had zelfs toegestaan dat de scouts in de eerste rondes hun favoriete spelers kozen. Maar nog geen vijf seconden na de draft, die op een peperdure mislukking was uitgelopen, had hij besloten met die tolerante aanpak te stoppen. De elitespelers die Billy en de scouts vooraf hadden besproken, waren al door andere teams weggekaapt voordat de A’s aan de beurt waren om hun tweede keuze, hun laatste uit de eerste ronde, bekend te maken. Er waren alleen nog lievelingetjes van de scouts, spelers die Billy amper kende. In alle verwarring had Grady Fuson, de man die zijn baan als hoofd scouting niet lang daarna zou verliezen, gekozen voor de high school-pitcher Jeremy Bonderman. Dat joch bereikte met zijn fastball* een snelheid van 151 kilometer per uur, wierp de bal uiterst economisch en had een lichaam dat geschapen leek voor een honkbaltenue. Hij was kortom exact het type pitcher dat de scouts van Billy moesten laten lopen. Hij dacht dat hij hen dat ook duidelijk had gemaakt.

Het was onmogelijk om te zeggen of Jeremy Bonderman ooit de major leagues zou halen, maar daar ging het niet om. Hij had weinig kans, en dat gold voor alle high school-pitchers. De scouts liepen weg met high school-spelers, en al helemaal met high school-pitchers. Die waren nog zo ver verwijderd van wat ze zouden zijn als ze volgroeid waren dat je je van alles over hun toekomst kon voorstellen. High school-pitchers hadden ook nog splinternieuwe armen, en die konden het enige talent voortbrengen dat de scouts konden meten en kwantificeren: de snelheid van een fastball. Maar de belangrijkste eigenschap waarover een pitcher moet beschikken is niet brute kracht, maar zijn vermogen om slagmensen op het verkeerde been te zetten. En dat kan op allerlei manieren.

Je hoefde bovendien maar naar de geschiedenis van de draft te kijken om te zien dat de kans die high school-pitchers hebben om de major leagues te halen twee keer zo klein is als die van pitchers die naar de universiteit zijn geweest, en zelfs vier keer zo klein als die van positiespelers die naar de universiteit zijn geweest. Maar dat gebeurde als je de scouts hun zin gaf: dan werden er in de eerste ronde high school-pitchers geselecteerd, en dan moest je 1,2 miljoen dollar betalen om ze een contract te laten tekenen. Het spotte met de kansberekening en het spotte met de logica. En logica, of misschien zelfs wetenschap, was het aspect dat Billy Beane zo graag aan honkbal wilde toevoegen. Hij gebruikte allerlei onredelijke middelen – woede, passie, zelfs lichamelijke intimidatie – om dat te bewerkstelligen. ‘De ideeën die ik diep van binnen heb over het opbouwen van een honkbalploeg staan haaks op mijn persoonlijkheid’, zei hij. ‘Dat is een doorlopende worsteling voor me.’

Niemand wist precies wat Grady Fuson dacht dat er zou gebeuren nadat hij in de eerste ronde een high school-pitcher had genomen. Het ging er op ‘draft day’ plechtig aan toe in het stadion. De eigenaren en hun echtgenotes en vrienden – al die mensen die ervoor zorgden dat je goed uitkeek voordat je zomaar ‘kut!’ riep – stonden beleefd tegen de achtermuur toe te kijken hoe het team zijn toekomst vormgaf. Grady, een vriendelijke 1 meter 73 naast Beanes nog altijd intimiderende 1 meter 94, dacht misschien dat hun aanwezigheid hem zou behoeden voor Billy’s woede. Dat was niet zo. Het professionele honkbal had Billy nogal gewelddadig losgerukt van zijn jeugdige zelf, maar Billy was nog altijd de man wiens uitbarstingen als hij drie slag kreeg de rest van zijn team noopten aan het uiteinde van de spelersbank plaats te nemen. Toen Grady Bondermans naam uitsprak, sprong Billy uit zijn stoel omhoog om die stoel vervolgens in een beweging beet te pakken en tegen de muur te kwakken. De stoel spatte in stukken uiteen. Tot het moment dat ze het gat zagen dat Billy met de stoel in de muur had geslagen, hadden de scouts aangenomen dat zowel hun toekomst als de muur solide was.

Tot dat moment kon ook Grady gerust aannemen dat zijn positie veilig was. Als andere teams probeerden te verklaren waarom de Oakland A’s met zo weinig geld zo veel wedstrijden wonnen en excuses zochten waarom ze er zelf ondanks hun hoge budget zo weinig wonnen, noemden ze meestal de hoge kwaliteit van de scouting van de A’s. Grady had geen reden om rekening te houden met de aanstaande complete reorganisatie van zijn afdeling of met de mogelijkheid dat zijn baan op de tocht stond. Maar Billy wilde grote schoonmaak houden. Van alle afdelingen van zijn organisatie waren het de scouts die het meest leken op hun tegenhangers bij andere clubs. Dat betekende ook dat het de afdeling was die aan de meest ingrijpende verandering toe was. ‘De draft is verdomme niets meer of minder dan een loterij’, mocht hij graag zeggen. ‘We selecteren vijftig van die gasten en we zijn al blij als er twee het niveau hebben dat we zoeken. Noem mij eens een bedrijfstak waar twee op de vijftig een succes is? Als je op de aandelenmarkt zo presteerde, ging je failliet.’ Grady kon niet weten hoe sterk Billy Grady’s diep ingesleten ideeën afkeurde; dat Billy was gaan geloven dat het scouten van honkballers zich in de 21ste eeuw ongeveer in dezelfde ontwikkelingsfase bevond als de medische wetenschap in de achttiende. Of dat al Billy’s ideeën een nieuwe intensiteit hadden verkregen op het moment dat Grady zijn voorliefde voor Jeremy Bonderman in daden had omgezet.

Aan de andere kant kwam Billy’s vijandigheid voor Grady niet als een totale verrassing. Hij had kunnen weten dat hij op zijn hoede moest zijn toen Billy’s assistent Paul DePodesta de week voor de draft opeens met zijn laptop in het vergaderzaaltje verscheen. Paul had nooit professioneel honkbal gespeeld. Paul was afgestudeerd aan Harvard. Je zag en hoorde ook aan Paul dat hij aan Harvard had gestudeerd en dat hij geen honkbalachtergrond had. Paul had niets te zoeken in dat zaaltje. Dat was gereserveerd voor scouts en niet voor de assistent van de general manager.

Het was Pauls computer die Grady’s aandacht getrokken had. ‘Waar gebruik je dat ding eigenlijk voor?’ vroeg Grady Paul na de vergadering, alsof hij voorvoelde dat het apparaat op de een of andere manier zijn gezag ondermijnde. ‘Je zit daar met je computer en ik heb eerlijk gezegd geen idee wat je aan het doen bent.’

‘Ik kijk gewoon naar wat statistieken’, zei Paul. ‘Dat is makkelijker dan dat ik alles moet uitprinten.’

Paul wilde naar cijfers kijken omdat ze hem nieuwe manieren boden om amateurspelers te begrijpen. Hij was cum laude afgestudeerd in de economie, maar zijn belangstelling, die door de economiedocenten op Harvard ontmoedigd werd, ging in eerste instantie uit naar het ongemakkelijke grensgebied tussen psychologie en economie. Hij werd gefascineerd door irrationaliteit, want wie irrationaliteit wist uit te bannen creëerde mogelijkheden voor zichzelf. Hij had in de financiële wereld steenrijk kunnen worden, maar de markt voor honkballers was wat Paul betreft een stuk interessanter dan wat Wall Street hem te bieden had. Zo had iedereen die ooit gespeeld had de neiging om wat ze zelf hadden meegemaakt te generaliseren. Oud-spelers dachten altijd dat hun eigen ervaringen typisch waren, maar dat was lang niet altijd zo. Ook hadden veel mensen de neiging om zich overdadig te laten beïnvloeden door wat een speler recent gepresteerd had: maar het laatste wat hij had gedaan was niet noodzakelijkerwijs ook wat hij in de toekomst zou doen. Ten derde –  maar er was nog veel meer – bestond er een vooroordeel ten faveure van wat men met eigen ogen had gezien of dacht te hebben gezien. Het menselijk brein hield zichzelf voor de gek door exclusief te vertrouwen op wat het gezien had. Dat riep financiële mogelijkheden in het leven voor mensen die door de illusie heen de realiteit in het oog hielden. En er was tijdens een honkbalwedstrijd een heleboel wat je niet kon zien.

Voor Billy Beane lag het anders; hij was iets minder cerebraal en werkte meer vanuit de onderbuik. Billy wilde de scouts de macht uit handen rukken en zelf beslissen wie wel en wie niet een professionele honkballer kon worden. Paul was het wapen dat hij had gekozen om dat doel te bereiken.

Grady wist dat niet. Paul had hem namen gegeven van spelers die hij in de gaten moest houden; namen die Pauls computer had opgehoest. Grady had al die suggesties genegeerd. Paul had bijvoorbeeld gezegd dat de scouts eens moesten kijken naar Kevin Youkilis, een dikke derdehonkman die voor een universiteit speelde en niet kon rennen, gooien of velden. Waarom zouden ze daar in vredesnaam naar gaan kijken? (Omdat, zo kon Paul drie maanden later zeggen, Kevin Youkilis het op één na hoogste on base percentage* in het professionele honkbal had; alleen Barry Bonds scoorde hoger. Paul noemde hem Euclis: de Griekse god van de vrije loop.) Grady en zijn scouts hadden Paul voor gek verklaard toen hij zei dat ze moesten gaan kijken naar Kirk Saarloos, die ook voor een universiteit speelde. Saarloos was een kleine rechtshandige pitcher met een fastball van niet meer dan 141 kilometer per uur. Waarom zouden ze hun tijd verspillen aan een kleine rechtshandige pitcher? (Omdat, zo kon Paul minder dan een jaar later zeggen, Saarloos een van de slechts twee spelers uit de draft van 2001 is die nu al in de major leagues spelen.)

Grady’s aandacht was wel getrokken door de gewelddadige manier waarop Billy die stoel had behandeld. Het was een honkbaltraditie dat scouting directors en scouts de gelegenheid kregen naar spelers op zoek te gaan zonder dat ze zich veel hoefden aan te trekken van een general manager die constant over hun schouder meekeek. En als er één ding was dat Grady over Billy wist, dan was het dat traditie hem geen reet kon schelen. Winnen, dat was het enige wat telde voor Billy. Een paar dagen na de draft van 2001 – Billy was weg en sprak nog altijd niet met hem – liep Grady Pauls kantoor binnen en zei dat hij nog een pitcher zocht; dat deed hij op een toon die liet doorschemeren dat hij vond dat hij iets goed te maken had. Ze kwamen een pitcher tekort voor het rookieteam in Arizona. Er was een speler die Paul had genoemd en die Grady had genegeerd, zoals hij dat ook met Youkilis en Saarloos had gedaan. David Beck was zijn naam. Beck was in de draft niet opgepikt. Dertig major league-teams, die in de draft allemaal vijftig spelers hadden mogen uitkiezen, hadden hem links laten liggen. Vreemd genoeg had Pauls computer Becks naam alleen opgehoest omdat een van Becks ploeggenoten op Cumberland University in Tennessee, een forse knul met een fastball van 158 kilometer per uur, op alle lijstjes voorkwam als een speler die mogelijk in de eerste ronde zou worden gekozen. Paul had opgemerkt dat er in dezelfde werpersstaf als deze gegarandeerde eerste rondekeuze een volstrekt onbekende speler zat, een linkshandige pitcher van 1 meter 93, die nog betere cijfers had. Hij had een lager ERA*, kreeg minder homeruns tegen, gooide vaker drie slag en stond per negen innings minder vrije lopen toe. Paul vroeg zich af of dat joch misschien iets had wat de scouts collectief over het hoofd zagen.

Dat bleef hem bezighouden. Er verstreken maanden en er was geen scout die Becks naam ooit liet vallen. Eindelijk vroeg Paul aan Grady hoe het nou met die jongen zat. En Grady zei: ‘O ja, vergeten. Ik zal een van de scouts vragen hem eens te gaan bekijken.’ Maar dat deed hij niet, of in elk geval niet serieus. Toen Paul het later weer vroeg, rapporteerde Billy Owens, de scout die namens de A’s verantwoordelijk was voor Tennessee, met tegenzin dat die Beck geen harde fastball had. Onder scouts betekent die kwalificatie zoveel als: daar ga ik mijn tijd niet aan verdoen. Paul had nog altijd het idee dat niemand de moeite had genomen Beck degelijk te scouten.

Toen Grady na de draft bij Paul langsging, sloeg hij een andere toon aan over Beck. ‘Moeten we die jongen van jou een contract aanbieden?’ vroeg hij.

‘Welke jongen?’ vroeg Paul. Hij was Beck vergeten.

‘Beck’, zei Grady.

‘Grady, dat is niet mijn jongen’, zei Paul. ‘Ik heb alleen gevraagd of jullie hem wilden bekijken.’

Grady wilde een wit voetje halen bij de leiding en dacht dat te kunnen bereiken door Paul tegemoet te komen. Hij bood Beck ongezien een contract aan. Een paar dagen later meldde Beck zich op het trainingscomplex van de A’s in Scottsdale, Arizona. Naast veel scouts was toevallig ook Paul aanwezig toen Beck zijn warming-up deed in de bullpen van de A’s. Niemand had ooit zo’n bizar schouwspel gezien op een werpersheuvel. Als Beck zijn linkerarm naar achteren bracht om te gooien, flapte en tolde zijn linkerhand heen en weer. Het was alsof hij geen pols had. Het leek wel alsof die hand op elk moment kon loskomen en wegvliegen. Beck leed aan hypermobiliteit en was misschien zelfs gehandicapt. Op dat moment hield David Beck voor de scouts op te bestaan als David Beck. Ze noemden hem voortaan Het Wezen. Een scout van een andere organisatie liep grinnikend op Billy Owens af en vroeg hoe ze Het Wezen in vredesnaam hadden kunnen contracteren. Billy O wees naar Paul en zei: ‘Ik heb hem niet gecontracteerd. Het moest van hem.’

Vervolgens was Het Wezen de volledige rookiecompetitie de baas. Met zijn Halloweenhand en zijn fastball van net 135 kilometer per uur overweldigde hij zijn tegenstanders zo volledig dat ze niet eens begrepen wat ze overkwam. Het Wezen wierp in het korte seizoen achttien innings als relief pitcher*. Hij stuurde 32 man met drie slag naar de kant en behaalde een ERA van op de kop af 1,00. Hij maakte als closing pitcher deel uit van het All Star-team van zijn divisie.

Het Wezen was de eerste speler uit Pauls computer die van de scouts van de A’s een contract kreeg. Er zouden er nog heel wat volgen. De draft van 2002 zou de eerste keer worden dat Billy Beane amateurspelers gebruikte voor een wetenschappelijk experiment.

Het was nog voor tienen en op de Harvard-jongens na had iedereen in het draftzaaltje een flinke dot pruimtabak onder zijn lip. Dat spul veranderde hun gezichten in maskers van grimmige vastberadenheid. Iedereen wiens naam niet uit twee lettergrepen bestaat of eindigt op een klinker of een makkelijk spuugbare medeklinker heeft een ingekorte bijnaam gekregen; dat maakt de honkbalconversaties makkelijker. Ron Hopkins is ‘Hoppy’, Chris Pittaro is ‘Pitter’, Dick Bogard is ‘Bogie’. Deze mannen zijn overwegend voormalige infielders wier loopbanen ergens in de minor leagues gestagneerd zijn. Er zijn er een paar die de majors gehaald hebben, maar dan zo kort dat je het zomaar had kunnen missen. John Poloni gooide in 1977 zeven innings voor de Texas Rangers. Kelly Heath speelde zijn hele carrière tweede honk voor de verschillende teams van de Kansas City Royals en had uiteindelijk een slagbeurt in de major leagues toen Frank White, de reguliere tweedehonkman van de Royals, halverwege een wedstrijd besloot dat hij last had van aambeien. Of zoals een van de andere scouts zei: ‘Heath is de enige speler in de geschiedenis die zijn hele carrière op het hoogste niveau te danken heeft aan de reet van een ander.’ Chris Pittaro had tweede honk gespeeld voor de Detroit Tigers en de Minnesota Twins. In 1985, tijdens Pitters eerste jaar, had Sparky Anderson, de manager van de Tigers, over Pitter gezegd dat hij ‘een kans maakt de beste tweedehonkman aller tijden te worden’. Het was anders gelopen.

Ze hadden allemaal hun eigen versie van hetzelfde verhaal geleefd. Ze waren rotjes die niet waren afgegaan en zaten boordevol opgekropte emoties. De enige echte major leaguer in de zaal was Matt Keough, die in 1980 zestien wedstrijden voor de A’s had gewonnen. In zijn rookiejaar 1978 had hij in de All Star Game gespeeld. Hij kon beter relativeren dan de andere mannen in de zaal. Hij had de uitstraling van een man die een eeuwigdurende Hawaïaanse vakantie van de ziel onderbroken had om even bij te praten met zijn oude makkers. Zo waren de andere aanwezigen niet.

Er viel niet aan te ontkomen: de amateurdraft van 2002 was van cruciaal belang voor de toekomst van de Oakland A’s, een team dat alleen kon overleven door goedkope arbeidskrachten te vinden. De manier waarop amateurspelers behandeld worden is een van de meest flagrante schendingen van de principes van de vrije markt die Major League Baseball zich veroorlooft. Een club die een speler in de draft kiest en contracteert, verkrijgt daarmee de rechten op zijn eerste zeven jaar in de minor leagues en zijn eerste zes in de majors. De club verwerft ook het recht die speler veel minder te betalen dan hij waard is. Zo konden de Oakland A’s hun All Star-pitcher Barry Zito, die ze in 1999 gedraft hadden, in de jaren 2000-2002 respectievelijk 200.000, 240.000 en 500.000 dollar betalen, ondanks het feit dat Zito in dat laatste jaar als beste pitcher van de American League de Cy Young Award won. In de eerste drie jaren van zijn carrière als major leaguer zat Zito muurvast; voor de drie jaren daarna kon hij salarisarbitrage aanvragen; daar zou hij misschien een opslag van een paar miljoen per jaar aan overhouden. Maar dan was zijn salaris nog altijd miljoenen lager dan de bedragen van 10 à 15 miljoen dollar die hij op de open markt had kunnen verdienen. Pas in 2007, na zes jaar in de major leagues, zou het Barry Zito als iedere andere burger in de republiek vrij staan zijn diensten te verkopen aan de hoogste bieder. Op dat moment zouden de Oakland A’s hem uiteraard niet meer kunnen betalen. Vandaar dat het zo belangrijk was om Barry Zito in dit bedompte kamertje te vinden, zodat hij kon worden vastgelegd voor het gedeelte van zijn loopbaan waarin de A’s hem met het honkbalequivalent van een hongerloontje konden afschepen.

Dit jaar bood misschien wel de beste kans die ze ooit zouden krijgen om een aantal Barry Zito’s te vinden. In 2001 waren de A’s hun drie belangrijkste free agents kwijtgeraakt aan rijkere teams. Eerstehonkman Jason Giambi was vertrokken naar de Yankees, waar hij in zeven seizoenen in totaal 120 miljoen dollar ging verdienen. Verrevelder Johnny Damon was naar de Red Sox gegaan, waar hij in vier seizoenen 32 miljoen bij elkaar zou spelen. Closing pitcher Jason Isringhausen had voor 28 miljoen een contract voor vier seizoenen getekend bij de St. Louis Cardinals. De drie spelers zouden samen 33 miljoen per jaar opstrijken. Dat was maar vijf miljoen per jaar minder dan het hele team van Oakland verdiende. Volgens de regels mochten de A’s nu in de eerste ronde van de draft de keuzes overnemen van de ploegen waardoor ze waren leeggeplunderd. Daarnaast kregen ze ook nog eens drie ‘compensatiekeuzes’ aan het einde van de eerste ronde. De A’s hadden ook nog hun eigen keuze en mochten de in de eerste ronde dus maar liefst zeven spelers kiezen. Er was in de geschiedenis van de in 1965 ingestelde draft nog nooit een team geweest dat in de eerste ronde zo veel spelers mocht kiezen. De vraag die Billy Beane bezighield was hoe hij met die luxe moest omgaan. Wat hij absoluut niet ging doen, was wat Grady een jaar eerder had gedaan of wat oude baseballmannen de afgelopen 37 jaar hadden gedaan. ‘Eén ding is zeker’, zei Billy niet lang voor het begin van de vergaderingen tegen Paul. ‘Hoe we het ook doen, we zullen er nooit meer zo ver naast zitten als vroeger.’

De scouts hadden het enorme universum van het Amerikaanse amateurhonkbal teruggebracht (of dachten dat gedaan te hebben…) tot 680 spelers. Al hun namen waren op kleine magnetische strips geplakt. Nu had het team een week om enige orde aan te brengen in de stapel magnetische strips. Dat deden ze zo’n beetje met behulp van een proces van eliminatie. Erik las een spelersnaam van een vel papier. Dan kwam de scout die die jonge speler kende met een korte, emotieloze beschrijving. Vervolgens mochten de andere scouts die hem hadden zien spelen hun mening geven. Daarna werd de discussie opengegooid en kon iedereen een bijdrage leveren totdat iedereen vond dat alles gezegd was.

Ze begonnen op de eerste ochtend met het wieden van het onkruid. Een flink aantal amateurspelers kon om wat voor reden dan ook niet serieus in overweging worden genomen.

‘Lark’, zegt Erik bijvoorbeeld. Erik is Erik Kubota, de nieuwe jonge scouting director die Beane heeft aangenomen om Grady te vervangen. Erik gebruikte een gigantische pruim Copenhagen om te verhullen dat hij razend slim was en aan de University of California in Berkeley had gestudeerd. Hij was bij de A’s begonnen als stagiair op de afdeling public relations. Billy zag het als een voordeel dat Erik zelfs op high school geen honkbal had gespeeld. Dan had hij in elk geval niet de verkeerde lessen geleerd. Billy had wel op profniveau gespeeld en zag dat als een ervaring die hij moest zien te overwinnen om zijn werk naar behoren te doen. Hij beschreef zichzelf als ‘een alcoholist aan de beterende hand’.

Lark is een high school-pitcher met een vlammende fastball. Hij is de favoriet van een van de oudere scouts, die hem voor de anderen inleidt in iets wat vaag op Engels lijkt. ‘Goed lichaam, flinke arm. Goede fastball, speelbare slider*, matige change-up*’, zegt hij. ‘Een beetje rommelig van achteren, maar niets wat we niet kunnen verhelpen. Ik heb hem een keer goed gezien en een keer wat minder.’

‘Bestaat het risico dat hij gaat studeren?’ vraagt Erik.

‘Hij is niet het studententype’, zegt de oudere scout. ‘Ik weet eigenlijk niet eens of hij bij een universiteit ingeschreven staat.’

‘Is hij dan een sufkop?’ vraagt Pitter. Pitter (Chris Pittaro) is afgestudeerd aan de University of North Carolina. Hij was Beanes kamergenoot toen ze allebei voor de Minnesota Twins speelden. Billy ziet hem al jaren als iemand die bereid is alles wat hij tijdens het spelen van honkbal heeft geleerd of denkt te hebben geleerd in een nieuw licht te bekijken.

‘Ah’, zegt de oudere scout, die bedenkt hoe hij deze vraag moet beantwoorden. Het komt voor dat een honkballer te dom is voor het werk. Er zijn er ook die te slim zijn. ‘Hij is misschien te slim’ is een zinnetje dat deze week vaak zal worden uitgesproken.

‘Hij heeft zelfvertrouwen zat. Maar…’

‘Maar?’ zegt Erik.

‘Het is mogelijk dat er wat… familiekwesties spelen’, zegt de oude scout. ‘Ik heb gehoord dat zijn vader in de bak heeft gezeten. Porno of iets dergelijks.’

Daar lijkt niemand in de zaal chocola van te kunnen maken. Je ziet dertig mannen denken: is porno een misdrijf?

‘Heeft hij het in zich?’ vraagt iemand uiteindelijk. Dat neemt de spanning weg.

‘Ik zie die jongen wel als reliever in de wedstrijd komen en strepen gooien’, zegt de oudere scout. ‘Hij heeft een arm als een kanon.’ De scout loopt al tegen de 55 maar is nog altijd mager en alert, alsof hij de hoop dat hij op een dag weer mag honkballen nooit helemaal heeft opgegeven. De oude scout houdt van high school-jongens en steekt dat niet onder stoelen of banken.

‘Ik maak me zorgen over zijn mentaliteit’, zegt iemand.

‘Wat staat er in zijn profiel?’ vraagt een ander.

Een jonge vent zit stilletjes aan de andere kant van de ruimte achter de enige aanwezige desktop. Hij drukt op een paar toetsen. Hij is op zoek naar de uitslagen van de psychologische test die Lark net als alle andere talenten in opdracht van Major League Baseball heeft moeten afleggen.

‘Niet goed’, zegt hij na enige tijd. ‘Competitieve gedrevenheid: 1 op een schaal van 10. Leiderschap: 1 op 10. Arbeidsethos: 1 op 10.’ Hij leest de lijst verder voor, maar het arme joch heeft in alle categorieën dezelfde score.

‘Verdomme’, zegt Bogie uiteindelijk. ‘Heeft hij zelfs niet ergens een twee voor?’ Bogie is de oudste scout. In 1972, toen hij voor de Houston Astros werkte, was Bogie de eerste die honkballers een psychologische test afnam. Het eerste subject, de pitcher Dick Ruthven, slaagde.

‘Slechte mentaliteit’, zegt iemand anders en daar is niemand het mee oneens.

De scouts hebben allerlei stopwoorden om te beschrijven wat ze moeten vermijden. Het is duidelijk niet goed om een ‘sufkop’ te zijn, maar die kwalificatie valt te overwinnen. ‘Zacht’ is ook vrij lastig, omdat het connotaties heeft van zowel ‘uit vorm’ als ‘doetje’; maar ook die term is niet fataal. ‘Slechte mentaliteit’ daarentegen is een doodvonnis. ‘Slechte mentaliteit’ betekent ‘deze speler heeft problemen die wij het ons niet kunnen veroorloven op te lossen’. De term kan voor van alles staan, van een gevangenisstraf tot een drankprobleem of ernstige persoonlijkheidsstoornissen. Zodra een speler beschuldigd wordt van een ‘slechte mentaliteit’ haalt een jonge medewerker uit een kartonnen doos een magneetfoto tevoorschijn van Phil Milo, iemand die vroeger voor de A’s werkte. Milo was korte tijd een van Beanes assistenten geweest en was erin geslaagd vrijwel iedereen binnen de organisatie tegen zich in het harnas te jagen. Als ik Paul vraag hoe het kan dat een man symbool staat voor zo’n verscheidenheid aan slechte eigenschappen, zegt Paul: ‘Laat ik het zo zeggen. Op de dag dat ik hier werd aangenomen, kwam Milo me begroeten. Het eerste wat hij zei was: “Ik moet open kaart met je spelen. Ik ben er echt niet blij mee dat je hier komt werken.”’ Zo’n vent was Milo gewoon.

Tijdens de eerste dagen van de vergaderingen ter voorbereiding op de draft dwarrelden de foto’s van Phil Milo als confetti door de zaal. En uit de conversaties die ermee afliepen dat Milo’s beeltenis naast de naam van een talent werd geplakt, viel iets af te leiden: niet alleen de dingen die deze honkbalmannen in het karakter van spelers wantrouwden, maar ook hoe weinig ze eigenlijk wisten over de jongens die ze met geld gingen overladen.

Een high school-pitcher:

‘Aan welke universiteit gaat hij studeren?’ vraagt Billy zonder duidelijke bedoeling.

‘Hij gaat niet studeren’, zegt de scout die de speler het best kent. ‘Hij is christelijk en hij is rondgeleid op UC Irvine. De coach heeft hem voorgesteld aan een aantal spelers. Die namen hem mee naar een feestje waar flink werd gedronken. Daar nam het joch aanstoot aan. Toen is hij vertrokken en zei: “Ik ga niet studeren.”’

‘Nou, die zal zich goed thuis voelen in het beroepshonkbal’, zegt Billy.

‘Zet er maar een Milo naast’, zegt Erik.

Een rechtshandige pitcher die gestudeerd heeft:

‘Hij is nogal brutaal’, zegt Matt Keough, die het voor de pitcher opneemt. ‘Hij pakt je hoe hij maar kan. En dan daagt hij je nog uit ook. Hij wordt alom gehaat. Hij is er al een paar keer uitgestuurd.’

‘Maar geen drugs?’ vraagt Erik.

‘Geen drugs’, zegt Matty en denkt er nog eens over na. ‘Er zijn wel geruchten over wiet.’

Een oude scout lacht. ‘Wiet-rekt zich daar nou iets van aan?’

‘Het is niet bewezen’, zegt Matty.

‘Waar rook is, is vuur’, zegt een andere oude scout.

Erik kijkt op: ‘Is dat die gozer die op zijn high school rare sigaretjes verkocht?’

‘Verdorie’, zegt Matty, die nu echt verontwaardigd is. ‘Dat was drie jaar geleden.’

Iedereen kreunt. ‘Zet er maar een Milo naast’, zegt Erik en spuugt tabakssap uit.

Een verrevelder met veel slagkracht:

‘Ik weet niet zeker of hij wil tekenen. Hij zei dat hij misschien rechten wil gaan studeren.’

‘Rechten?’

‘Ik geloof dat zijn vriendin hem onder druk zet.’

‘Zo te horen is hij op zoek naar liefde.’

‘Zet er maar een Milo naast.’

Nog een linkshandige pitcher die naar de universiteit is geweest:

‘Deze gast heeft geen cijfers’, zegt een scout.

‘Bedoel je slechte cijfers?’ vraagt een ander.

‘Nee, ik bedoel geen cijfers’, zegt de eerste scout.

‘Hoe kan iemand van Chico State nou geen cijfers hebben?’ vraagt de ander.

‘Hij wil echt totaal niet studeren’, zegt de eerste scout met iets wat verdacht veel op bewondering lijkt. ‘Hij is echt geboren om te honkballen.’

‘Ik loop niet echt warm voor een jongen die totaal geen behoefte heeft aan studeren’, zegt Billy. ‘Dat werkt niet in zijn voordeel.’

‘Zet er maar een Milo naast.’

Billy bemoeit zich amper met de speurtocht naar slechte mentaliteit en Paul zegt zelfs helemaal niets. Vanuit hun perspectief draaien deze besprekingen om het minimaliseren van risico’s. Ze kunnen het zich niet permitteren spelers te kiezen die zullen mislukken. Het heeft geen nut om risico’s te nemen met spelers die vanwege hun temperament of juridische aangelegenheden niet geschikt zijn voor honkbal op het hoogste niveau. Op een gegeven moment kijkt Billy op en vraagt: ‘Wie was ook weer die gast die we vorig jaar kozen en moesten laten gaan omdat hij een bank had beroofd?’ De anderen gaan zozeer op in het uitwieden van slechte mentaliteit dat ze niet reageren of zelfs maar nadenken over hoe bizar de vraag is.

De eerste dagen werd er vooral gewerkt aan het verkleinen van de oorspronkelijke stapel van 680 spelers. Afgezien van een overdadige toewijding aan een liefje of een strafblad of andere tekenen van een slechte mentaliteit waren er maar twee redenen voor de Oakland A’s om te besluiten verder geen tijd aan een speler te verspillen. De ene was leeftijd: op een enkele uitzondering na laten de nieuwe scouting directors alle high school-spelers onmiddellijk afvallen, zodat de jonge scouts die deze spelers nauwgezet in de gaten gehouden hebben zich gaan afvragen waar ze al die moeite voor hebben gedaan. De andere reden is wat eufemistisch ‘verwachtingen’ worden genoemd.

‘Wat zijn zijn verwachtingen?’ vraagt Erik Kubota over een veelbelovende pitcher.

De scout die de speler het best kent, zegt: ‘Zijn vader heeft gezegd, en ik citeer: “Vanaf 4,2 miljoen kunnen we praten.”’

‘Leg daar maar neer’, zegt Erik. Niemand oppert bezwaren als de speler op de stapel afgedankte namen wordt gekwakt.

Aan het einde van de derde dag hebben de scouts de spelers in twee groepen verdeeld: de talenten die het niet waard zijn verder in overweging te worden genomen en de rest. Die tweede groep, die nog uit een man of vierhonderd bestaat, wordt per veldpositie opgedeeld. Ze zetten de 120 rechtshandige pitchers op volgorde van kwaliteit. Ze geven de 37 catchers een plekje, van 1 tot 37. Ze geven de 94 verrevelders een plekje, van 1 tot 94. Maar voordat ze dat doen, verleggen ze hun aandacht van het elimineren naar het selecteren van spelers. Billy heeft al duidelijk gemaakt dat hij pitchers dit jaar van secundair belang acht. Armen heeft hij de afgelopen jaren al genoeg ingeslagen. Nu heeft hij slagmensen nodig. Op het bord dat het dichtst bij Billy staat, het ‘Grote Bord’, was plaats voor zestig spelers. Er was pas één naam ingevuld, de bovenste:

SWISHER