Nick Bilton

DE TWITTER STORY

Het waargebeurde verhaal over macht, geld, vriendschap en verraad

Uitgeverij Business Contact
Amsterdam/Antwerpen

Copyright © 2013 by Nick Bilton. All rights reserved.

© 2013 Nederlandse vertaling Uitgeverij Business Contact

Vertaling Rob de Ridder

Redactie Martin Appelman, Ampersand, redactie & productie

Oorspronkelijke titel Hatching Twitter

Oorspronkelijke uitgever Penguin/Portfolio

Omslagontwerp Pankra

Foto auteur Christopher Michel

Typografie binnenwerk Elgraphic bv, Schiedam

ISBN 978 90 470 0579 7

D/2013/0108/908

NUR 780

Uitgeverij Business Contact maakt deel uit van

Uitgeverij Atlas Contact

Dit e-book werd gemaakt op basis van de eerste druk, 2013, ISBN 978 90 470 0578 0.

www.businesscontact.nl

Voor Sandra, Terry, Leanne, Elissa, hun gezinnen en Pixel.

OPMERKING VAN DE AUTEUR

De schrijver Julian Barnes schreef eens: ‘Geschiedenis is de zekerheid die wordt geproduceerd op het punt waar de imperfecties van het geheugen en de ontoereikendheid van het geschrevene elkaar ontmoeten.’

Wat je nu gaat lezen, is het resultaat van honderden uren interviews met huidige en voormalige werknemers van Twitter en Odeo, met ambtenaren, vrienden van Twitters leidinggevenden en andere belangrijke personen, met mensen van concurrerende bedrijven en met bijna iedereen die in het boek wordt genoemd. Het bedrijf Twitter weigerde me officieel toegang te verlenen ten behoeve van dit boek, maar huidige en voormalige leden van de raad van bestuur en alle vier de oprichters waren wel bereid om in totaal meer dan vijfenzestig uur met me te praten. Hoewel de meeste gesprekken zijn opgenomen om de nauwkeurigheid van de weergave van de dialogen te waarborgen, heb ik ze allemaal, hoewel vastgelegd ten behoeve van het boek, ‘op de achtergrond’ gehouden, dat wil zeggen dat het materiaal niet expliciet toegeschreven kan worden aan bepaalde, in het boek genoemde bronnen. Van de genoemde personen zijn er maar heel weinig die niet geïnterviewd wilden worden.

Tijdens de interviews werd duidelijk dat het geheugen van mensen in de loop van de tijd verandert. Slechts bij een klein aantal gelegenheden waren twee mensen het erover eens dat een gesprek had plaatsgevonden, maar hun herinneringen aan plaats of tijd verschilden soms hemelsbreed. In alle gevallen heb ik geprobeerd de locatie en de datum van de gebeurtenissen vast te stellen aan de hand van documenten die ik in bezit had, en natuurlijk aan de hand van social media. Het is echter een paar keer voorgekomen dat ik plaats en tijd niet exact heb kunnen traceren; in die gevallen heb ik een zo nauwkeurig mogelijke schatting gemaakt. Ik heb ervoor gekozen om bepaalde gebeurtenissen uit het verhaal weg te laten als de weergaven van betrokkenen te veel van elkaar verschilden. Soms worden gebeurtenissen enkele maanden eerder genoemd dan ze in werkelijkheid plaatsvonden, zodat de lezer een goed inzicht krijgt in hoe belangrijk een bepaald moment was.

Het boek is ook gebaseerd op meer dan duizend documenten die ik tijdens mijn onderzoek in bezit heb gekregen of heb ingezien, waaronder e-mails van werknemers, presentaties voor de raad van bestuur, registraties van investeringen, contracten, agenda’s van werknemers, documenten, correspondentie met officiële instellingen, instant messaging, krantenartikelen, blogposts en vertrouwelijke gerechtsstukken over Twitter en interne e-mails. Daar waar in het boek situaties gedetailleerd beschreven worden, heb ik vaak zelf de locatie bezocht. Steeds als overwegingen of gevoelens van een van de personen worden beschreven, is dat gebeurd op grond van interviews met hem of haar en niet door mij aangenomen.

Zelfs met honderden uren interviews en de vele interne documenten was de meest precieze locatie van een gebeurtenis vaak alleen te vinden op de sites van social media. Samen met een onderzoeker heb ik tienduizenden tweets, foto’s en video’s doorgeploegd.

Tijdens het werken aan dit boek werd duidelijk dat de onvolkomenheden in de geheugens van mijn gesprekspartners zich gedurende het afgelopen decennium soms wat hebben uitgebreid. Maar wat intact is gebleven, zijn al die honderdduizenden foto’s, video’s en tweets die ze in de loop der jaren hebben uitgewisseld, waardoor de momenten door bepaalde kleding, gespreksonderwerpen en de toon van de conversatie precies zijn te dateren. Op het moment zelf wisten de mensen in het boek het niet, maar het gebruik van de internetdiensten die ze zelf in het leven hebben geroepen, en vooral Twitter, heeft ervoor gezorgd dat er maar weinig aan de documentatie ontbreekt om deze geschiedenis zo getrouw mogelijk te kunnen volgen.

#START

4 oktober 2010, 10.43 uur ’s morgens
Het kantoor van Twitter

‘Ga weg,’ zei Evan Williams tegen de vrouw die op de drempel van zijn kantoor stond. ‘Ik moet overgeven.’

Ze deed een stapje achteruit en trok de deur achter zich dicht; een metalige klik klonk door het vertrek terwijl hij de zwarte prullenbak pakte die in de hoek van zijn kantoor stond, zijn handen nu trillend en zwetend.

Dit was het. Overgeven in de prullenbak zou zijn laatste daad zijn als CEO van Twitter.

Hij knielde even, zijn donkere jeans op de ruwe vloerbedekking, en leunde daarna achterover tegen de muur. Buiten ruiste de koele oktoberwind door de bomen langs Folsom Street. Het vioolachtige gezoef van het verkeer vermengde zich met het gedempte geluid van een gesprek bij de gesloten deur.

Even later waarschuwde iemand zijn vrouw Sara, die ook bij Twitter werkte: ‘Er is iets mis met Ev.’ Ze haastte zich naar zijn hoekkantoor; haar weelderige, zwarte bos krullen golfde op het ritme van haar pas.

Sara keek op haar horloge en besefte dat Ev nog maar drie kwartier had voordat hij driehonderd Twitterwerknemers toe moest spreken en hun het nieuws moest vertellen. Ze deed de deur open en stapte naar binnen.

Verderop in de gang bekeek het pr-team van Twitter nog eens de blogpost die om 11.40 uur op de website moest worden gezet, het moment waarop Ev klaar zou zijn met zijn toespraak voor het personeel en de microfoon zou geven aan de nieuwe CEO, waarmee hij de macht overhandigde met een gebaar dat zo simpel was als het overgeven van het stokje tijdens een estafette.

De blogpost, die overal ter wereld zou worden opgepikt en gepubliceerd door duizenden nieuwssites en blogs, maakte opgewekt bekend dat Twitter, het vier jaar oude sociale netwerk, nu 165 miljoen geregistreerde gebruikers had die iedere dag het verbijsterende aantal van 90 miljoen tweets plaatsten. Vijf alinea’s lager werd vermeld dat Evan Williams, de huidige CEO, vrijwillig aftrad.

‘Ik heb besloten onze COO, Dick Costolo, te vragen om Twitters CEO te worden,’ aldus de post, zogenaamd door Ev zelf geschreven.

Dat was natuurlijk niet waar.

Ev, die op de vloer van zijn kantoor lag met een prullenbak in zijn armen, wilde dat absoluut niet zeggen. De boerenzoon uit Nebraska, die een tiental jaren eerder in San Francisco was aangekomen met niet meer dan een paar tassen goedkope, te ruime en versleten kleren en tienduizenden dollars schuld op zijn creditcardrekening, wilde de baas blijven van het bedrijf waarvan hij medeoprichter was. Maar zo zou het niet gaan. Het deed er niet toe dat hij nu meer dan een miljard dollar bezat of dat hij zijn hele leven aan Twitter gewijd had. Hij had geen keus: zijn vertrek was afgedwongen in een verraderlijke, bloedige coup in de bestuurskamer door mensen die hij zelf had aangenomen en van wie sommigen tot zijn beste vrienden waren gaan behoren, en door enkele van de investeerders van het bedrijf.

Ev keek op toen hij Sara binnen hoorde komen. Hij veegde met de mouw van zijn trui over de donkere stoppels op zijn kin.

‘Hoe voel je je?’ vroeg Sara.

‘Kut,’ zei hij, niet zeker of het de zenuwen waren of dat hij iets onder de leden had. Of allebei.

Aan het einde van de gang, door de deuren die naar de centrale hal leidden waar de kantoren van Twitter op uitkwamen, was de wachtruimte, waar exemplaren van de New Yorker, de Economist en The New York Times in waaiers op de witte, vierkante koffietafel lagen. In elk blad stonden artikelen over Twitters rol in de revoluties die op dit moment in het Midden-Oosten plaatsvonden – opstanden die via Twitter en andere sociale netwerken uiteindelijk zouden leiden tot de val van dictators in Tunesië, Egypte, Libië en Jemen en aanleiding gaven tot protestdemonstraties in Bahrein, Syrië en Iran.

Om de hoek voltooide Biz Stone, eveneens een van de vier oprichters, een mail aan alle werknemers met de mededeling dat er om 11.30 uur een algemene personeelsvergadering gehouden zou worden in de kantine. Aanwezigheid verplicht, gasten verboden. Het ging niet om een kleinigheid, maar om iets belangrijks. Hij klikte op ‘send’ en stond op van zijn bureau om naar Evs kantoor te gaan en zijn vriend, die ook bijna tien jaar zijn baas was geweest, te troosten.

Jason Goldman, verantwoordelijk voor Twitters productontwikkeling en een van Evs weinige bondgenoten in de uit zeven man bestaande raad van bestuur, zat al op de bank toen Biz binnenkwam en naast hem neerviel. Ev dronk nu stil uit een flesje water terwijl hij mismoedig in de verte staarde. De beroering en gekte van de afgelopen week maalden door zijn hoofd.

‘Weet je nog…’ begonnen Goldman en Biz in koor in hun poging om Ev op te vrolijken met leuke herinneringen uit de laatste jaren bij Twitter. Er waren heel veel leuke verhalen. Zoals die keer dat Ev te gast was in de Oprah Winfrey Show en bloednerveus voor een miljoenenpubliek zat te stuntelen. Of die keer dat de Russische president het kantoor binnen kwam lopen, compleet met lijfwachten en de geheime dienst, om zijn allereerste tweet te sturen en dat precies op dat moment de site uit de lucht ging. Of dat Biz en Ev samen naar het appartement van Al Gore in het St. Regis Hotel gingen voor een etentje en ‘strontlazarus dronken’ werden terwijl de voormalige vicepresident van de Verenigde Staten hen probeerde over te halen hem een deel van Twitter te verkopen. Of die rare pogingen van Ashton Kutcher bij zijn zwembad in Los Angeles en van Mark Zuckerberg tijdens die vreselijke ontmoetingen in zijn spaarzaam ingerichte huis om het bedrijf over te nemen. Of al die keren dat beroemdheden en politici als Kanye West, will.i.am, Lady Gaga, Arnold Schwarzenegger, John McCain en talloze anderen soms onaangekondigd rappend, zingend, prekend, twitterend, sommigen zelfs high of dronken, in het kantoor waren verschenen om te proberen te begrijpen hoe dit bizarre ding dat de samenleving veranderde, beheerst kon worden en hoe ze er een deel van in handen konden krijgen.

Ev probeerde te glimlachen terwijl zijn vrienden spraken en deed zijn best om het verdriet en de verslagenheid op zijn gezicht te verbergen.

Er was één iemand die er misschien in zou kunnen slagen om Ev echt te laten glimlachen, en die man ijsbeerde nu in het kantoor ernaast, het kale hoofd voorovergebogen, zijn telefoon tegen zijn oor geplakt. Dick Costolo, ooit een bekend stand-upcomedian die op het podium had gestaan met acteur Steve Carell en actrice Tina Fey. Dezelfde Dick Costolo die Ev ‘besloten had te vragen’ Twitters nieuwe CEO te worden, de derde van het bedrijf dat pas vier jaar bestond.

Maar Dick was ook al niet in een joviale stemming. Hij praatte met de leden van de raad van bestuur die betrokken waren bij de machtsgreep en bevestigde de bewoording van de blogpost die kort daarna naar de media zou gaan, en ook wat hij tegen de honderden werknemers van Twitter zou gaan zeggen als hij de microfoon van Ev had overgenomen.

Hij liep op en neer terwijl ze overlegden over wat er zou gaan gebeuren: de terugkeer van Jack Dorsey.

Jack was de eerste CEO van Twitter geweest en een van de medeoprichters. Hij was in 2008 door Ev na een vergelijkbare machtsstrijd aan de kant geschoven. Op deze ochtend had hij verwacht in triomf terug te keren bij het bedrijf dat hij zo bezeten had opgebouwd, tot hij eruit was gezet.

Enkele uren eerder had de raad Jack ervan op de hoogte gesteld dat zijn terugkeer bij Twitter niet die dag nog zou plaatsvinden; er was enige vertraging opgetreden. Jack bevond zich slechts enkele straten verderop toen het drama zich die morgen bij Twitter afspeelde. Hij ijsbeerde in zijn kantoor bij Square, een bedrijf dat apparaten op de markt brengt die aan smartphones bevestigd kunnen worden om er met pinpas of creditcard betalingen mee te verrichten.

Hij was wakker geworden in zijn penthouse met muren van kaal beton aan Mint Plaza en had zich voor zijn werk gekleed in zijn nu kenmerkende, duizenden dollars kostende kleding: een mooi overhemd van Dior, een donkere blazer en een Rolex om zijn pols. Dat leek niet op wat hij droeg toen hij er bij Twitter werd uitgezet, met zijn ongestreken T-shirt en een zwarte pet.

Maar hoewel hij die ochtend een heel ander uniform droeg, had hij nog net zoveel minachting voor Ev, ooit zijn vriend en voor altijd medeoprichter, die Jacks plannen om bij Twitter terug te keren, had gedwarsboomd. Hoewel Ev dan wel zijn plaats als CEO op had moeten geven, hij was niet, zoals in de bedoeling had gelegen, openlijk ontslagen. Nog niet tenminste.

In het Twitterkantoor zag Ev op de klok dat het bijna 11.30 uur was. Tijd om te gaan.

Ev had geen idee dat hij een paar maanden later helemaal geen baan meer zou hebben bij Twitter. Biz en Jason volgden Ev het kantoor uit en de gangen door, zoals ze jaren hadden gedaan, eveneens zonder enig benul dat ook zij binnen korte tijd uit het bedrijf zouden worden gewerkt.

Ze liepen zwijgend langs de vrolijk gekleurde muren en witte schommelstoelen naar de bedrijfskantine, waar de verwarde werknemers op hun stoel gingen zitten. Geen van Twitters stafleden wist wat ze zouden gaan horen van hun populaire baas Evan Williams. Ze hadden geen idee dat het bedrijf waar ze voor werkten, een bedrijf dat de wereld op talloze manieren veranderd had, zelf op het punt stond voor altijd te veranderen.

I

#OPRICHTERS

@EV

Evs fietsbanden kraakten op de steentjes van de grindweg terwijl hij langs de eindeloze rijen groene en gele wijnstokken reed. De oranje gloed van de Californische zon verwarmde zijn rug, zijn feloranje sportschoenen stampten op de pedalen terwijl hij snelheid maakte op het dagelijkse, 6,5 kilometer lange fietstochtje naar zijn werk.

Hoe dichter hij bij Morris Street in Sebastopol, Californië, kwam, hoe meer auto’s hem voorbij zoefden met achter zich een luchtstroom die de kleine zweetdruppeltjes deden verdampen die zich op zijn voorhoofd hadden gevormd. Dit was het moment waarop hij iedere keer weer tegen zichzelf zei dat hij zich op een dag niet al te ver in de toekomst een auto kon permitteren, in plaats van op een oude fiets te moeten rijden die hij ook nog eens van een collega had geleend.

Hij had zich nooit kunnen voorstellen dat het voor mensen in San Francisco nodig was om een auto te bezitten, want daar was hij naartoe op weg toen hij eerder dat jaar in Californië arriveerde. Het was 1997, midden in de moderne goldrush die de tech boom genoemd werd. Jonge technische nerds zoals Ev waren, net als softwareontwerpers en programmeurs, naar juist deze streek op weg gegaan om hun droom waar te maken omdat je, zo ging het gerucht, rijker kon worden met het verkopen van enen en nullen dan met glanzende goudklompjes.

Hij was 25 jaar oud, platzak en vol idealen toen hij aankwam, om erachter te komen dat de baan waarvoor hij was aangenomen, het schrijven van advertentieteksten voor een bedrijf genaamd O’Reilly Media, in Sebastopol was, een klein, rustig, lieflijk stadje bijna 90 kilometer ten noorden van San Francisco.

Toen hij het met zijn moeder op een kaart op de keukentafel in Nebraska had bekeken, leek het veel dichter bij de grote stad te liggen. Ev besloot dat hij geen andere keus had dan de baan aan te nemen. Hij was niet afgestudeerd en hij had geen idee hoe je software schreef. De kans om elders werk te vinden, was zo goed als nul. Bovendien betaalde O’Reilly hem 48 500 dollar per jaar, wat de tienduizenden dollars schuld op zijn creditcard en zijn studieschuld van een enkel jaar aan de universiteit zou helpen verminderen. Ook dacht hij dat zijn nieuwe werkgever, die technologische handleidingen uitgaf, de perfecte plaats was om te leren programmeren. Dus huurde hij voor 600 dollar per maand een kamer boven een garage aan de rand van de stad.

Ev voelde zich tot zijn verbazing zeer prettig in de eenzaamheid van Sebastopol, omgeven door stilte. Het deed hem denken aan de boerderij in Nebraska waar hij was opgegroeid. Op de dag dat hij naar Californië vertrok, daalde het aantal inwoners van Clarks van 374 naar 373.

In zijn kantoor zat hij vaak rustig achter zijn computer met zijn wijde, goedkope jeans, een veel te ruim, bijna altijd ingestopt T-shirt en, als het weer ernaar was, een raar petje.

Als je ouders een boerderij hebben, is mode meestal geen gespreksonderwerp aan het ontbijt. Start-ups en San Francisco zijn dat ook niet, en daarom had zijn vader, Monte, nooit begrepen waarom zijn jonge zoon Ev naar Californië ging om met computers te spelen in plaats van de familieboerderij over te nemen. Maar het gezin Williams had Ev eigenlijk nooit helemaal begrepen.

Vanaf de dag dat hij kon lopen was hij een dagdromer. Als jongen zat hij op het spatbord van de groene tractor ergens op het land en staarde hij al in de verte. Hij was verlegen en soms sociaal onhandig en paste zelden ergens bij; urenlang was hij alleen met zijn gedachten. Toen hij ouder werd, vereiste het normale leven in Clarks van hem dat hij met zijn vader en broer meeging uit jagen. Zoals alle jongens uit de Midwest werd hij geacht te leren schieten met een geweer en pijl en boog, een hert te ontweien en op baars en forel te vissen in de meren van Nebraska. Van hem werd verwacht dat hij football fantastisch zou vinden. En al die dingen moesten natuurlijk gedaan worden terwijl hij achter het stuur van een enorme pick-up zat. Het maakte allemaal deel uit van de American dream.

Maar Ev zat liever in zijn kamer, waar hij plastic modellen in elkaar lijmde, waar hij uren bezig was met het uit elkaar halen van zijn fiets om die dan weer zorgvuldig in elkaar te zetten, en waar hij ideeën opschreef over computerspelletjes die hij wilde gaan maken als hij ouder was – als hij zich een computer kon veroorloven. Wapens, football en jagen waren gewoon niet zijn ding.

Toen Ev ouder was en het tijd werd voor zijn eerste auto, had hij in plaats van een grote, sterke truck een lichtgele BMW. Met vier wielen en vier deuren was hij op high school plotseling erg populair. In de Midwest is een auto voor een tiener zoiets als een waterkoeler in de woestijn, zeldzaam dus en zeer gewenst. Al gauw scheurde hij met zijn nieuwe vrienden naar feestjes, waar hij het met meisjes aanlegde en bier dronk uit rode plastic bekertjes.

Maar aan zijn zorgeloze nieuwe leventje kwam een einde toen zijn ouders in zijn laatste jaar op school scheidden. Dorpsroddelaars fluisterden dat zijn moeder later iets kreeg met de man van de kunstmest. Ev werd meegesleurd naar een ander stadje en een andere high school, waar hij terugviel in onopvallendheid en isolement.

Maar altijd zat zijn hoofd vol idiote plannetjes om iets te verdienen. De meeste vonden geen weerklank, zeker niet bij de plaatselijke Nebraskans. Toen het internet aan de Amerikaanse Oost- en Westkust steeds populairder werd, kreeg Ev het idee om videotapes te maken waarop werd uitgelegd wat dat internetgedoe precies was. Die zomer reed hij in zijn gele BMW rond om winkeliers over te halen om video’s van hem te kopen. Veel verkocht hij er niet.

Maar had Ev eenmaal een idee in zijn hoofd, dan was hij vastbesloten om het ook ten uitvoer te brengen. Je zou er eerder in slagen om de draaiing van de aarde tot stilstand te brengen dan dat je Evan Williams kon tegenhouden bij het uitvoeren van zijn meest recente ideetje.

Na high school ging hij niet ver van huis; hij schreef zich in aan de universiteit van Nebraska in Lincoln, maar na anderhalf jaar vond hij de studie en de professoren tijdverspilling. Op een middag in 1992 stuitte hij, toen hij in zijn studentenkamertje zat te lezen, op een obscuur artikel over een reclamegoeroe die in Florida woonde en werkte. Ev werd zo door het verhaal getroffen dat hij de man probeerde te bellen om te vragen of hij personeel nodig had. Na een paar gesprekken met een antwoordapparaat zei Ev: ‘Fuck it!’ en stapte in het oude Chevy-busje van het gezin. Hij reed de 3000 kilometer naar Key West, Florida. Daarmee had hij zijn studie beëindigd en was zijn geld op. Hij betaalde voor benzine met zijn creditcard en sliep in de auto. ’s Morgens, als de zon van de Deep South hem wekte, stopte hij een bandje – vaak met een luisterboek over marketing of bedrijfskunde – in het cassettedeck van de auto en luisterde hij terwijl hij over de lege wegen reed. Toen hij in Florida aankwam, klopte hij op de deur van de topreclameman en verzocht om een baan. Onder de indruk van Evs koppigheid en overtuiging nam de man hem meteen aan. Maar al na enkele maanden besefte Ev dat de goeroe eerder een zeikerige artiest was dan een advertentiekunstenaar. Dus deed hij nu hetzelfde de andere kant op; hij reed, met een korte onderbreking in Texas, rechtstreeks terug naar Nebraska.

Die koppigheid viel bij mensen ook nogal eens verkeerd. Bij O’Reilly Media werd hem een keer opgedragen om het reclamemateriaal voor een van de nieuwste producten van het bedrijf te schrijven. Ev reageerde door het hele bedrijf te mailen dat hij dat niet zou doen omdat het product ‘een stuk stront was’.

Met dit irritante trekje maakte hij in Californië niet veel vrienden, dus iedere avond reed hij op zijn geleende fiets terug naar huis langs de druiven, die algauw in iets zouden veranderen wat hij zich niet kon permitteren. Was hij eenmaal weer boven de garage, dan zat hij daar in zijn eentje goedkoop bier te drinken in die ene kamer die precies groot genoeg was voor een matras, een kleine, bruine kitchenette en zijn kostbaarste bezit: een pc.

Hier zou hij zichzelf leren programmeren, met als enige vrienden de krekels die hem rond de garage aanmoedigden om een taal te leren spreken die alleen computers konden verstaan.

Na een tijdje kon hij dan toch aan de beperkingen van het slaperige noorden van Californië ontsnappen en hij wist niet hoe snel hij in Palo Alto moest komen om bij Intel in dienst te treden en later bij Hewlett-Packard, waar hij standaardsoftware schreef en geleidelijk een paar vrienden kreeg, die net als hij in de hightechindustrie werkten. In de weekeinden nam hij de trein naar San Francisco, waar zijn nieuwe maatjes hem meenamen naar feestjes van jonge bedrijven. De aantrekkingskracht van de stad bracht hem er uiteindelijk toe een goedkoop, krakkemikkig appartement te huren in de wijk Mission District.

Hij ontmoette Meg Hourihan, een vrolijke programmeur die Evs opinies en passie voor computers deelde en de twee begonnen een kortstondige liefdesaffaire. De relatie duurde niet lang, maar ze besloten samen een bedrijfje op te richten. Ze begonnen zonder een cent met een handvol vrienden in Megs appartement met Pyra Labs. De groep wilde software gaan schrijven om de productiviteit op de werkplek te verhogen. Maar hier ontwikkelde zich al het patroon waar Ev zijn hele leven niet meer aan zou ontsnappen: Pyra groeide uit tot iets beters.

Ev en een andere werknemer hadden een eenvoudige interne website gebouwd die Pyra-werknemers op de hoogte moest houden van de dagelijkse vorderingen van de werkzaamheden. Meg hield niet zo van dit zijpad en liet dat merken ook; het was volgens haar weer eens een Ev-afleiding. Toen Meg in de zomer van 1999 een week op vakantie was, presenteerde Ev deze dagboekwebsite aan de wereld. Hij noemde hem Blogger, een woord dat tot dat moment niet bestond. Hij dacht dat hij mensen zonder enige kennis van programmeren in staat zou stellen een weblog te scheppen, een ‘blog’.

Toen Blogger steeds populairder begon te worden onder technische nerds, ging Meg eindelijk de mogelijkheden ervan inzien, maar nog niet die van Ev. Ze was bang dat hij niet de kwaliteiten had om een bedrijf te leiden, terwijl het papierwerk zich opstapelde en rekeningen niet betaald werden. Er brak een minimachtsstrijd uit, waarin Meg probeerde de start-up helemaal in handen te krijgen, maar Ev weigerde voor haar opzij te gaan. Uiteindelijk viel het vijf mensen tellende Pyra-team uiteen en bleef Ev zonder vrienden en alleen achter om vanuit zijn woonkamer zijn bedrijf te leiden.

Rond diezelfde tijd kwam ook een einde aan de tech boom, die getransformeerd was tot een internetbubbel en ontplofte. De prijzen van aandelen begonnen te zakken en op de NASDAQ, de beurs in aandelen van hightechbedrijven, gingen miljarden dollars in rook op. Binnen enkele maanden verdwenen talloze bedrijven. Banen werden schaars, bedrijven sloten hun deuren en de meeste mensen die naar Silicon Valley waren gekomen om rijk te worden, verlieten de streek bankroet.

Ev ging echter nergens naartoe. Hij had een toekomstbeeld van Blogger waarin iedereen zijn eigen blog kon krijgen, de tegenhanger van een eigen krant online. In tegenstelling tot zijn eenzame dagen op high school werd Evs afzondering nu verlicht door een connectie met de wereld via de honderden blogs die verrezen in dit stadje waarvoor hij de fundamenten had gelegd: Blogger, met een bevolking van tienduizenden.

Op zijn eigen blog, EvHead, sloot hij digitale vriendschappen met andere bloggers. Overdag schreef hij aanhoudend aan programma’s, soms wel veertien of zestien uur achtereen, om Blogger uit te breiden en nieuwe functies aan de service toe te voegen. ’s Nachts schreef hij op zijn blog over de electro waar hij naar luisterde, films die hij had gezien en een botsing die hij had met de IRS, de belastingdienst, over achterstallige belastingen. En als de maan al hoog aan de hemel stond, checkte hij de blogs voor de laatste keer, wenste de mensen van het internet welterusten, rolde zich op zijn bank op tot een bal tussen de lege pizzadozen van de afgelopen week en de lege Snapple-flessen en viel in slaap. Geen vrienden, geen werknemers, geen geld. Alleen maar Ev.

Hij kwam er al gauw achter dat, als je maar voldoende mensen een microfoon geeft, er altijd wel iemand iets in gaat roepen wat beledigend is voor iemand anders. Er kwamen dan ook constant klachten binnen bij Blogger. Mensen ergerden zich aan politieke blogs, religieuze blogs, naziblogs, blogs waarin woorden werden gebruikt als ‘nigger’ en ‘spic’ en ‘kike’ en ‘retard’ en ‘whitey’. Ev besefte dat het onmogelijk zou zijn alle posts op de site in de gaten te houden en dus koos hij voor een ‘alles-moet-kunnen’-mentaliteit.

Terwijl Blogger en de kunst van het bloggen steeds verder doorsijpelden in het dagelijks leven, begon Ev met advertenties op de site, en samen met donaties van mensen die er gebruik van maakten, verdiende hij net voldoende om een paar programmeurs in dienst te nemen. In 2002 verhuisden ze naar een kleine ruimte die ze voor 400 dollar per maand huurden en die griezelig veel leek op een oud detectivekantoor.

Van Blogger maakten inmiddels bijna een miljoen mensen overal ter wereld gebruik, met bijna 90 miljoen blogposts per dag – in 2002 enorme aantallen. Toch was het ‘kantoor’ niet groter dan een eenkamerstudio: bijna 4 bij 4 meter. Het vertrek was donker en vochtig. Een van de drie kleine witte klokken die aan de muur hingen, was al lang geleden gestopt met tikken en zag eruit alsof hij gewoon in slaap gevallen was, met de kleine wijzer die op de zeven een dutje deed en de grote bij de tien in winterslaap.

Snel werd duidelijk dat Ev een bureauchef nodig had om alledaagse zaken af te handelen zoals rekeningen en salarissen en de voortdurende stroom klachten over wat er op de site werd gezegd. Daarvoor nam hij Jason Goldman in dienst, een al kalende, 26 jaar oude gesjeesde student astrofysica van Princeton University, die naar het beloofde hightechland was gegaan en nu bereid was voor het armlastige bedrijfje te komen werken voor twintig dollar per uur.

Jason Goldman was niet de eerste Jason bij de zes werknemers van Blogger, maar de derde. Om te voorkomen dat drie mensen zijn kant op keken als hij een van hen bedoelde, noemde Ev alle Jasons bij hun achternaam. Jason Sutter, Jason Shellen en Jason Goldman werden dus Sutter, Shellen en Goldman.

‘Goldman!’ brulde Sutter op een van Goldmans eerste werkdagen op vriendelijke toon. ‘Jij wordt verantwoordelijk voor de e-mail van de klantenservice.’

‘Wat is dat?’ vroeg Goldman, die hem door zijn bril in verwarring aankeek. ‘En waarom grinnik je?’ Goldman was lang en mager en had een eivormig hoofd. Hij was in die tijd net zo weinig modieus als Ev en droeg vaak kleren die net te wijd van zijn schouders hingen, en broeken die net te lang waren.

‘O, dat zul je wel zien. Het is het e-mailadres op de site waar mensen klachten achter kunnen laten over andermans blogs.’ De anderen in het vertrek lachten besmuikt toen Sutter Goldman liet zien hoe hij de inbox moest openen. ‘Begin met dit bericht,’ zei hij en wees naar het scherm. Goldman klikte op de e-mail, een klacht van een vrouw in de Midwest die langs een blog gekomen was waarvan ze eiste dat die onmiddellijk werd verwijderd. Hij opende de link in de e-mail en zijn scherm vulde zich al gauw met het beeld van een groep naakte mannen die seks bedreven op een trampoline.

‘Uuuuh… man… Wat… wat, wat word ik nou geacht hieraan te doen?’ vroeg Goldman met een ongemakkelijk lachje terwijl de anderen grinnikten. Hij keek schuin naar het scherm, zijn hoofd afgewend terwijl hij trachtte te begrijpen wat die mannen precies aan het doen waren en wie er nu in zoiets bizars geïnteresseerd zou zijn.

‘Niets,’ zei Ev. ‘Push-button publishing for the people’, ‘Publiceren met één druk op de knop voor iedereen.’ Het was het motto van Blogger en betekende dat iedereen in zijn blogpost mocht zetten wat hij wilde. Er stonden mokken in het vertrek met deze tekst, met bruine strepen van de koffie die naar beneden liepen over de grote, vette letters met de morele code van Blogger: PUSH-BUTTON PUBLISHING FOR THE PEOPLE. En Ev was vast van plan zich aan dat motto te houden. In één geval dreigde een steenkolenmijn in Schotland Blogger te laten vervolgen als het niet ogenblikkelijk de blog van de vakbond sloot die gebruikt werd om de fouten van het bedrijf aan de kaak te stellen. Ev hield echter altijd voet bij stuk en liet liever zijn bedrijf kapotgaan dan dat hij toegaf aan druk van een bedrijf. Uiteindelijk was het de kolenmijn die opgaf.

Bloggen had een onbedoeld bijeffect voor Ev. Terwijl het bedrijf, met andere blogsites, groeide, werd er in de hightechpers over hem geschreven en kreeg hij in Silicon Valley enige bekendheid. Nu kwam er snel een einde aan die eindeloze nachten op de bank, alleen met zijn computer; zijn persoonlijk leven ging meer tijd in beslag nemen. Net als vroeger toen hij op school een auto bezat, werd hij meegesleurd naar de weinige hightechfeestjes die nog in de buurt gegeven werden, maakte hij opnieuw kennis met meisjes en dronk hij bier uit rode plastic bekertjes.

Buiten de kleine enclave in Silicon Valley geloofden maar weinig mensen in de toekomst van dit rare bloggedoe. Sommigen noemden het ‘stom’ en ‘kinderachtig’. Anderen vroegen zich af waarom iemand zich zo bloot zou geven.

Maar Ev niet. Ev was vastbesloten om Blogger steeds groter te laten worden, om iedereen met een pc in staat te stellen alles te publiceren wat hij of zij maar wilde. Om de wereld van de uitgevers te frustreren. Om de wereld in het algemeen te frustreren. Met een regeltje software per keer.

@NOAH

Noah Glass liet bijna de aflevering van Forbes waarin hij zat te bladeren, vallen toen hij de foto zag. Als twee magneten die elkaar aantrekken bracht hij het blad naar zijn gezicht en zijn gezicht naar het blad: de aantrekkingskracht van de nieuwsgierigheid.

Het was een warme zomermiddag in 2002 en hij had niets anders gedaan dan rondhangen in zijn appartement terwijl het geluid van het verkeer en van zwervers vanuit Church Street het raam binnendrong als een onontkoombare stank. Hij bladerde terug tot hij bij het profiel belandde van een twintiger die achter een snelgroeiende website genaamd Blogger zat.

Noah keek naar de foto – het waren niet de woorden waardoor hij bijna van zijn stoel viel. Het was de foto van Evan Williams, de grote man van Blogger die trots poseert voor de fotograaf voor een computer met een feloranje sticker van Blogger in een hoek onder aan het scherm. Op de achtergrond zag je, langs de glimlachende Ev, een keuken. Precies de keuken waar Noah op dat moment in zat.

Noah draaide zich in zijn stoel om en hield het blad in de lucht terwijl hij door het raam rechtstreeks in het appartement keek waar in werkelijkheid precies dezelfde computer te zien was die in het blad stond op precies hetzelfde bureau. Dezelfde sticker zat in de benedenhoek van het scherm en ervoor zat de man waarover het artikel ging dat hij in zijn hand had: Evan Williams.

‘Whoaaaa, holy shit!’ zei Noah hardop terwijl op zijn gezicht een brede glimlach verscheen. Hij bleef nog een tel staan, waarin hij weer naar de foto keek en naar de werkelijkheid.

Het tijdschrift leek erg klein in Noahs handen. Hij was groot: lang en breed, met een breed, vierkant gezicht. Zijn hangende oogleden gaven hem de blik van een droevig kijkende puppy. En net als een puppy had hij de energie van een kerncentrale.

Noah opende zijn keukendeur en stapte het balkon op. ‘Hé, Blogger!’ riep hij. Ev keek op, een beetje verward en verbaasd door de herrie. ‘Jij bent Evan Williams, van Blogger, toch?’ zei Noah. ‘Ik ben Noah. Noah Glass.’

‘Ja, dat ben ik,’ zei Ev met enige terughoudendheid terwijl hij zijn balkon opstapte.

Noah keek over Evs schouder het appartement binnen. Eerder die zomer zaten er wel vijf mensen in die ruimte op elkaar gepakt, wist hij nog, vaak zelfs in de keuken, werkend aan hun computers. Een paar servers, nauwelijks te vinden tussen de pizzadozen, stonden toen op de planken boven Evs aanrecht en handelden daar heel Blogger af. Maar nu was er niemand in de geïmproviseerde werkplaats, op Ev na.

‘Ben jij aan het bloggen? Ben jij op dit moment aan het bloggen?’ riep Noah opgewonden van het ene naar het andere balkon.

‘Ja,’ zei Ev, en hij lachte kort. Ze bleven er nog even staan babbelen terwijl Noah de hele tijd lachte en van verbazing in zijn handen klapte, trots dat ze buren waren.

In die tijd had Noah zijn hoofd kaal laten scheren. Als hij zijn haar liet groeien, dan werd het een enorme wilde bos, zoals van een surfer die op het strand leefde, en dat was precies waar Noah vandaan kwam. Hij was geboren in een klein, bouwvallig huisje naast een nog bouwvalliger schuur waarin de hippiecommune van Santa Cruz in noordelijk Californië woonde. Zijn moeder en de andere leden van de commune maakten kaarsen en prullaria om de rekeningen te kunnen betalen.

Zijn vader had op een ochtend kort na Noahs geboorte het huis verlaten om een pak melk te gaan kopen en was nooit meer teruggekomen.

Het communeleven duurde echter niet lang en al gauw werd Noah opgevangen door zijn grootouders, die vlakbij woonden. Een familielid, een taaie man uit de bergen, nam de rol op zich van vaderfiguur en begeleidde Noah naar de volwassenheid. Het was een gedenkwaardige les toen een van de paarden die op het land van zijn grootvader leefden, tegen een been van Noahs broer schopte en om hen te laten zien hoe je zo’n situatie aanpakte, nam de man een ijzeren pijp en sloeg het paard dood. ‘Zo kom je voor jezelf op,’ zei hij tegen de jongens, terwijl het bloed nog van de pijp droop. Noah stond daar diep geschokt. Hij had een vriendelijke inborst en miste de aanleg om ruig en hard te zijn. Hij was eerder kunstenaar dan revolutionair en vluchtte bij voorkeur in zijn creatieve en energieke geest.

Hoewel Ev wat afstandelijker en meer ingehouden was, werd hij aangetrokken door Noahs bruisende persoonlijkheid en ze werden vrienden. In een vorig tijdperk hadden ze zo’n raar stel kunnen zijn uit een tv-serie, twee compleet tegengestelde buurmannen die regelmatig samen een biertje dronken op hun aangrenzende veranda’s, met Noah die het grootste deel van de tijd volpraatte en Ev die vooral luisterde. Ze zaten samen op de terrasjes van koffietentjes in de buurt, lunchten samen bij Barney’s Burgers een stukje verderop en gingen tot diep in de nacht naar feestjes. Ze werden goede vrienden en het duurde niet lang of ze waren vaker samen te vinden dan apart.

Goldman, die inmiddels dik bevriend was geraakt met Ev, vergezelde hen vaak op hun uitjes.

Noah keek altijd door zijn keukenraam om te zien of zijn nieuwe vriend thuis was. Soms ging hij gewoon langs en klopte dan hard op de deur – meer dan eens als Ev een meisje op bezoek had – om dan als een wervelwind het appartement binnen te stormen.

Noah bood ook altijd aan om te helpen. Op een middag zeulden Goldman en Ev met de grootste moeite een bank de trap op van het appartementengebouw. Toen ze even uitrustten, stond Noah daar ineens, duwde hen opzij, zei niets en droeg de bank praktisch in zijn eentje de rest van de trap op.

Eind 2002 verhuisde Blogger van het gehuurde detectivebureau terug naar Evs appartement. Als Noah in de loop van de ochtend opstond, nam hij zijn koffie mee naar het raam en keek hij met bewondering naar de programmeurs in Evs keuken. Dat was iets waaraan hij mee wilde doen. Zeker, Blogger was geen gewone start-up: het had geen biljarttafel en geen koelkast vol bier en gaf geen luidruchtige feestjes – en de salarischeques konden wel eens niet geïnd worden omdat het bedrijf moeite had met het betalen van de rekeningen –, maar Noah verlangde hevig naar aansluiting bij de groep vrienden die bijeenkropen om te proberen met software de wereld te verbeteren.

Noah werkte al bijna twee jaar thuis aan een project over radiopiraterij; hij hackte de tools bij elkaar waarmee iemand een illegale radiozender in elkaar kon zetten en alle regels en bepalingen aan zijn laars kon lappen. Maar hij voelde zich vaak alleen; er was niemand om mee te praten over zijn ideeën. Zijn vrouw Erin was er vaak niet, ze studeerde op alle uren van de dag en avond rechten en was dan op de faculteit. Noah voelde zich als een enig kind dat in een enorme zandbak speelde.

In Evs appartement aan de overkant was dat in het geheel niet het geval.

Als Noah bij Ev in diens appartement op bezoek was, luisterden ze samen naar muziek en wisselden ze hun ideetjes uit. Vaak keek Ev alleen maar en glimlachte en bewoog zijn hoofd als een ruitenwisser heen en weer terwijl zijn energieke gesprekspartner door zijn woonkamer ijsbeerde en ze concepten bespraken die ooit werkelijkheid zouden kunnen worden.

Nu ze zo goed bevriend waren geraakt, vertrouwde Ev Noah toe waarom Blogger weer in zijn keuken werkte en niet meer in het kantoor waar ze eerder naartoe waren gepromoveerd.

‘Je mag het niemand vertellen,’ ze Ev.

‘Natuurlijk niet, natuurlijk niet, doe ik echt niet,’ antwoordde Noah vrolijk. ‘Ik beloof het.’

Daarop legde Ev uit dat Google hem benaderd had om Blogger te kopen. Op dat moment waren er op Blogger meer dan een miljoen blogs actief en Ev stond op een tweesprong: hij kon bij mensen in Silicon Valley geld ophalen om te investeren of hij kon, als Google zijn aanbod echt door wilde zetten, verkopen voor ‘mogelijk miljoenen dollars’. Nu het huurcontract voor het detectivebureau verlengd moest worden, waren Ev en de werknemers naar het appartement teruggegaan voordat ze besloten wat de volgende stap moest zijn.

Noah liep door het nieuws over van trots en opwinding. Dat betekende dat Ev, die vaak zo weinig geld had dat hij nauwelijks eten kon kopen, zo rijk zou worden dat hij zich over een maaltijd nooit meer zorgen hoefde te maken. In de volgende paar maanden zag Noah hoe Ev bezorgd allerlei papieren bestudeerde – waarbij Goldman hem hielp – en tekende, in afwachting van het besluit of de deal door zou gaan of niet.

En toen, op 15 februari 2003, kwam het telefoontje. Evan Williams had goud gevonden. Tientallen miljoenen dollars in enen en nullen.

‘De overname betekent een geweldige boost voor een enorm gevarieerd genre van online publishing dat is begonnen met het veranderen van het huidige systeem van de verstrekking van online nieuws en informatie,’ schreef de verslaggever van de San Jose Mercury News die het nieuws over de deal als eerste bracht. ‘Een deel van die visie, die met andere blogpioniers wordt gedeeld, is dat het de schepping en stroming van het nieuws democratiseert in een wereld waarin reusachtige bedrijven zo veel van wat de meeste mensen te zien krijgen, controleren.’

Hoewel Ev de miljoenen van de overname niet direct in handen had, kreeg hij om te beginnen wel een kleine cheque die precies voldoende was om een flitsende nieuwe Subaru te kopen (weer een lichtgele). Voordat hij ermee wegreed van de dealer, plakte hij eerst een vierkante oranje Blogger-sticker op de achterbumper.

Het Blogger-team verhuisde naar Google’s mooie campus, met gratis eten in overvloed, en Ev werd beroemd. Nou ja, een beetje nerdberoemd onder een groepje ingewijde inwoners van San Francisco. Nu hij steeds vaker in blogs en in het nieuws opdook, begonnen mensen op hightechbeurzen hem te herkennen.

Noah had zich weer volledig op zijn radioproject geworpen, maar de doelstelling verlegd naar samenwerking met Blogger; daartoe schreef hij een applicatie genaamd AudBlog, afgeleid van ‘audioblogger’, waarmee iedereen gesproken posts aan een blog kon toevoegen met zijn mobiele telefoon, waar dan ook vandaan. Google’s acquisitie betekende automatisch ook meer aandacht voor Noahs project.

Na gesprekken met vrienden besloot Noah kort daarop van AudBlog een bedrijfje te maken en toen Ev aandelen Google ging verkopen vanwege het geld, vroeg Noah hem of hij een paar duizend dollar wilde investeren om zijn idee van de grond te krijgen.

‘Dat zou ik graag doen,’ zei Ev serieus, ‘maar ik stel onze vriendschap echt op prijs en ik wil niet investeren of samenwerken omdat dat onze vriendschap kan vertroebelen.’ Ev had dit per slot van rekening eerder meegemaakt; hij was al zijn vrienden kwijtgeraakt toen het Pyra-team implodeerde.

‘Kom op!’ zei Noah vol vertrouwen. ‘Wij kunnen wel samenwerken en toch vrienden blijven.’

Uiteindelijk wist hij Ev over te halen het bedrag neer te tellen dat hij nodig had om te beginnen. Noah ging verder met zijn project en zette een advertentiepost op zijn blog voor een freelancebaan bij een start-up genaamd Citizenware. Er kwamen een paar mails van programmeurs die het baantje wel wilden, maar één stak erbovenuit. Die kwam van een hacker die ‘Ruby on Rails’ beheerste, een nieuwe, hippe programmeertaal. Na wat heen en weer mailen maakten ze een afspraak voor een sollicitatiegesprek in een koffietentje in de Mission.

De sollicitant stelde zich voor als Rabble, al was zijn echte naam Evan Henshaw Plath. Hij was lang en liep met zijn hoofd en schouders iets voorovergebogen, als een dronkaard die zijn evenwicht tracht te bewaren. ‘Vertel eens iets over jezelf,’ zei Noah, zijn armen over elkaar. Rabble legde uit dat hij maar voor even met zijn verloofde Gabba in San Francisco was om wat geld te verdienen om dan verder te kunnen reizen. Ze wilden overal ter wereld meedoen aan politieke demonstraties. Dat, legde Rabble uit, was hun eigenlijke fulltimejob. Maar ze waren geen traditionele demonstranten: ze waren hacktivisten en maakten deel uit van een groeiende groep demonstranten die hun laptop gebruikten in plaats van spandoeken, blogs in plaats van toeters en over het internet marcheerden in plaats van door de straten. Rabble vertelde Noah dat hij dan ook van plan was om slechts een paar weken te werken om dan weer verder te gaan, op zoek naar een volgende protestdemonstratie om zich bij aan te sluiten en een andere manier om ‘the man’ te vertellen dat hij op moest zouten. Hij had net zijn biezen gepakt bij de demonstranten die bij de presidentsverkiezingen van 2004 betrokken waren geweest, legde hij uit, en als hij voldoende geld gespaard had voor een nieuw reisje, zou hij naar Zuid-Amerika vertrekken om het daar een regering lastig te gaan maken.

Noah vertelde enthousiast over zijn nieuwe audioblogproject, een muziekservice die het voor iedereen makkelijk zou maken om podcasts te produceren en met anderen te delen, die gedownload konden worden op Apple’s nog betrekkelijk nieuwe iPod. Ook praatte Noah een groot deel van het sollicitatiegesprek over Ev, diens betrokkenheid en dat dat het echte werk was.

Rabble had een dikke, lange, rode baard met plukken die naar alle kanten uitstaken. Terwijl Noah sprak, luisterde Rabble en ging hij met zijn linkerhand door zijn warrige baardharen – een typisch Rabble-trekje – en wrong dan als het ware zijn baard uit, als een bakker die het laatste beetje glazuur voor de taart uit de puntzak perst.

Rabble vertelde meer verhalen over zijn protestacties en hacks van de voorgaande jaren: over Boston, New York, Italië, Seattle; over zijn hulp aan May Day, de antikapitalistische rellen in Londen waar demonstranten constant de politie hadden weten te ontlopen met behulp van tools op hun mobiel, die Rabble had meegeholpen te bouwen. Hij was natuurlijk niet echt zelf in Londen geweest, dat kon niet nadat hij gearresteerd was in Praag en het land uitgezet vanwege het deelnemen aan een demonstratie. Nee, hij had geassisteerd vanuit zijn comfortabele hoekje bij Palm, Inc., de maker van de Palm Pilot, waar hij als freelancer werkte en de servers en pc’s van het bedrijf gebruikte (zonder dat zijn baas dat wist natuurlijk) om onrust te stoken onder bankiers die, nou ja, Palm Pilots gebruikten.

De tijd voor het vertellen van verhaaltjes was voorbij toen Ev opdook. Hij schoof een stoel aan en ging rustig naar Noah zitten kijken, die verlegen werd en zijn rug rechtte. Ev onderbrak het gesprek enkele keren met vragen over Rabble’s programmeerkwaliteiten en werkgewoonten. Toen Ev opstond om weer weg te gaan, tuitte hij zijn lippen en gaf Noah een kort knikje ter goedkeuring.

Rabble en Noah bleven nog enige tijd met elkaar praten. Toen ze opstonden om te vertrekken, vroeg Rabble waarom het nieuwe bedrijf eigenlijk Citizenware heette.

‘O,’ zei Noah, zweeg even en boog zich voorover. ‘Het project heet eigenlijk Odeo; Citizenware is slechts de codenaam,’ fluisterde hij. ‘Ev staat nogal in de belangstelling en daarom willen we niet dat iemand weet dat hij erbij betrokken is.’

Rabble verliet het koffietentje, ervan overtuigd dat hij zou worden aangenomen, en liep naar huis om Gabba te vertellen over het plan. Zoals te verwachten was, was Rabble’s ‘huis’ niet echt traditioneel. Het stel woonde in een Volkswagenbus van tweehonderd dollar die in Valencia Street geparkeerd stond. Hij had een gele, gedeukte carrosserie, waar iedere dag de roest onder lag als baksteengruis onder een meedogenloze klimop.

Gedurende de eerste paar weken was het officiële kantoor van Odeo nog niet zo officieel. Cafés verspreid door de stad werden de geïmproviseerde werkplaatsen van het zwervende beginnende bedrijf.

Het beginnen van een start-up heeft veel overeenkomsten met het bouwen van een huis, zoals Noah ontdekte, en hij moest al gauw meer bouwvakkers aannemen. Noah schetste het bedrijfsplan van de bouwplaats: hij was de architect. Rabble schreef de backend-software, die programmaonderdelen die je als gebruiker niet ziet, de tegenhanger van de gas-, water- en elektriciteitsleidingen van het huis. Daarna werd Gabba aangenomen om een desktopversie van Odeo te bouwen, zo’n beetje de oprijlaan en de garage van het huis; en ten slotte kwam Ray McClure erbij, een kleine, zacht pratende programmeur die eruitzag alsof hij net van de basisschool kwam; hij had aan Flash gewerkt en kwam nu de tools van de website ontwikkelen – de binnenhuisarchitectuur, zou je kunnen zeggen.

’s Avonds, na een lange dag van programmeren, verlieten Rabble en Gabba het koffietentje van die dag en werden onzichtbaar: ze openden de piepende deur van hun bus, kropen stilletjes naar binnen en klommen over het klimrek van de gescheurde leren stoelbekleding en vieze matten. Ze sliepen in het zelf van triplex en roestige spijkers in elkaar getimmerde bed tot de zon een paar uur later opkwam en er weer een dag begon van onvermoeibaar hacken.

Zodra Ev al zijn aandelen Google van de hand had gedaan, nam hij ontslag met het doel nooit meer voor dat bedrijf, of enig bedrijf dat erop leek, te werken. Het Bloggerteam was bij Google in een raamloos vertrek gestopt dat ‘drano’ genoemd werd, ‘riolo’, omdat het zich zo dicht bij de toiletten bevond. Hij paste niet bij al die programmeurs, die tijdens de lunch weinig anders deden dan opscheppen over de prestigieuze universiteiten waar ze hadden gestudeerd. Dezelfde programmeurs snapten niets van bloggen en Ev kwam er al snel achter dat de aankoop van Blogger alleen bedoeld was om advertenties naast de blogs kwijt te kunnen, en niet om te proberen de zaak van push-button publishing for the people verder te ontwikkelen.

Maar na Google kwam Ev ook niet in de buurt van Odeo. Hij ging met vervroegd pensioen, 32 jaar oud. Zijn bankrekening was van een getal van drie cijfers, vaak nauwelijks voldoende om de huur te betalen, naar een getal van twee cijfers met zes nullen gegaan. Voor Ev was het tijd om van het goede leven te gaan genieten en niet betrokken te raken bij de volgende start-up. Hij nam lessen Italiaans koken en ging musea bezoeken. Hij kocht een huis, een miljonair waardig, met grote ramen met uitzicht over San Francisco, als een uil die neerkijkt op zijn jachtterrein, en een snelle auto om in de miljonairsgarage te kunnen parkeren. Hij maakte dure vakantiereizen met zijn nieuwe vriendin Sara, die hij op een feestje bij Google had ontmoet.

Maar terwijl Sara en Ev steeds beter werden in de kunst van het spaghetti maken, zwoegden Noah en zijn groepje programmeurs almaar door in de hoeken van de koffietentjes in de stad, op verkeerde stoelen met op de tafel allerhande snoeren tussen de mokken en gescheurde suikerzakjes. Als Beatles van deze tijd, met laptops als hun instrumenten en software als hun muziek.

Noahs geest ging alle kanten op. Zijn gedachten schoten heen en weer met de snelheid van een enkele vuurvlieg die een heel donker voetbalstadion wil verlichten. Sommigen dachten dat het ADD was of ADHD of OCD of een willekeurige andere combinatie van al die letters, het deed er niet echt toe: dit was Noah. Zo was hij altijd al geweest.

Ooit, in zijn late tienerjaren, werd hij in Bakersfield, Californië, door de politie opgepakt omdat hij zich zo vreemd gedroeg. De agenten dachten dat hij tripte op paddenstoelen of methamfetamine. Ze boeiden hem en gooiden hem in de auto. Hoewel Noah ontkende dat hij iets anders gebruikt had dan een paar koppen koffie, werd hij gearresteerd en getest op iedere denkbare drug. Daarna werd hij in de cel gegooid. Toen de politie hem daar de volgende morgen aantrof, was hij nog precies zo druk als de dag daarvoor. Hij had geen drugs genomen, hij was gearresteerd omdat hij Noah was.

Zo af en toe kwam Ev in het koffietentje van de dag opdagen en stelde hij vragen. Noah, die bij Ev in het krijt stond vanwege het geld waarmee Odeo tot dan toe werd gefinancierd, had geen andere keus dan te antwoorden. Het duurde niet lang of de angst dat zaken de vriendschap zouden gaan verpesten, leek bewaarheid te worden.

Uiteindelijk trok de hele Odeo-troep in Noahs appartementje. Er was enige overtuigingskracht voor nodig om hiervoor de medewerking te krijgen van Noahs vrouw Erin, maar het zou maar tijdelijk zijn, zo verzekerde hij haar. Ze liet overduidelijk merken dat ze het niet echt leuk vond dat haar huiskamer nu bewoond werd door een zootje onbeschaafde programmeurs. (Rabble programmeerde vaak met één hand, terwijl hij met de andere aan zijn ballen krabde.)

Op sommige ochtenden deden de stank, die hand aan het scrotum en het kabaal Erin overkoken. ‘Noah, in de slaapkamer,’ riep ze dan. ‘Nu!’

Als een kind dat in problemen zit omdat hij de vuilcontainer niet op tijd buiten heeft gezet, liep hij dan achter haar aan, hoofd gebogen, hart bedroefd. Er volgde een scheldpartij van haar kant, verontschuldigingen van de zijne, stampende voeten door de gang en een deur die achter haar dichtsloeg wanneer ze vertrok. Hij kwam altijd in de woonkamer terug alsof er niets was gebeurd, glimlachend, met een grapje, en iedereen aanmoedigend : ‘Keep kicking ass!’

Terwijl het jaar voortschreed en de podcasting-site die op het web moest komen ergens op ging lijken, begon de rest van de hightechindustrie snel uiteen te vallen. Investeringen ging in rook op. De situatie in het appartement werd steeds benauwder en ging een bedreiging vormen voor Noahs huwelijk en voor hij het wist, stond hij voor de keuze: of de ontwikkeling van Odeo stopzetten, of Ev om meer geld vragen.

Noah koos voor het laatste en vroeg Ev 200 000 dollar om van Odeo van een idee een echt bedrijf te maken. Ev stemde ermee in om het project te blijven financieren en eventueel te helpen geld op te halen bij andere durfkapitalisten, maar op één voorwaarde: dat Ev CEO werd. Het was niet zozeer een staatsgreep, eerder een compromis. Voor Noah, die in de hightechwereld nog zo goed als onbekend was, zou dat betekenen dat Ev, heel bekend en met veel geloofwaardigheid in die wereld, voorgoed verbonden zou zijn aan Odeo. Om de deal te verzachten bood Ev aan om de huur van zijn oude appartement te blijven betalen, waar dan Odeo’s eerste echte kantoor in gevestigd kon worden.

Voor Ev was het een paradox. Hij had geen enkele belangstelling voor podcasten, maar hij was gaan genieten van het etiket dat bloggers en media op hem hadden geplakt: een van de nieuwe, opkomende hightechpioniers die van bloggen een trend had gemaakt. Nu deed zich hier de gelegenheid voor om met podcasting hetzelfde te doen.

Het was tijd voor Ev om te bewijzen dat hij geen eendagsvlieg was. En als Noah erin wilde slagen om radio te slopen en weer in elkaar te zetten, dan wist hij dat hij die boerenknul uit Nebraska beter zijn zin kon geven.

Noah, enigszins bedroefd, maar met zijn handen gebonden, moest wel ja zeggen en verkocht zijn rol als CEO van Odeo aan Ev voor 200 000 dollar aan investeringen en de sleutels van Evs voormalige appartement, dat hij ooit op een foto in Forbes had zien staan.

@JACK

Weinig mensen merkten de 28 jaar oude man op die dag in, dag uit in Caffe Centro bij het raam zat. Mensen schuifelden naar binnen voor de lunch of liepen langs het raam buiten, maar slechts weinigen zagen hem of spraken hem aan. Zo had hij het graag, en vaak nog het liefst met zijn koptelefoon op, terwijl vage klanken van een of ander obscuur punkdeuntje zijn oren binnenstroomden en zijn vingers over het toetsenbord gleden.

Hij keek vaak naar buiten, zoals hij een groot deel van zijn leven had gedaan. Voor veel mensen was hij dat zelf ook: een doorzichtig stuk glas waar je doorheen keek, een onzichtbare man. Hij was geboren met een spraakgebrek, waardoor het voor hem toen hij klein was moeilijk was om zich verstaanbaar te maken. ‘Hello’ kwam eruit als ‘hel’, ‘good-bye’ klonk meer als een bedeesd ‘goo’. Als mensen zijn naam vroegen, klonk het antwoord niet als ‘Jack Dorsey’ maar als ‘Ja’. Hoewel hij zijn spraakproblemen met therapie had weten te overwinnen, had het een onherstelbare deuk in zijn communicatieve vaardigheden geslagen.

Dat Jack weinig sprak, had ook zijn voordelen. In St. Louis, waar hij was opgegroeid, reed hij graag in de stadsbussen en nam hij de enorme omvang van de arbeiderswijk waarin hij woonde, in zich op terwijl zijn verbeelding bij iedere bocht met hem aan de haal ging. Zijn spraakgebrek hielp hem met het vinden van een vriend: toen hij 8 jaar werd, kwam er een computer het huis binnen, een IBM-pc Junior. Al gauw was hij verliefd op het monochrome scherm en leerde er in programmeertaal mee praten.

In de weekeinden werd zijn computertijd beperkt door zijn moeder, Marcia, die Jack en zijn broers door de straten van St. Louis meesleepte op zoek naar het ultieme handtasje, ‘de enige echte tas’ zoals zij het noemde. Jack zat stilletjes in de gangpaden van de vrouwenkledingwinkels terwijl Marcia shopte. Maar in plaats van op zoek te gaan naar handtasjes, haalde Jack zijn bevrediging uit schoudertassen.

In San Francisco, jaren later, droeg hij er iedere dag een. Een lichtgekleurde tas van Filson die contrasteerde met zijn donkere kleren: zwarte T-shirts, trui met rits en jeans, bijpassende hoge sportschoenen. Zijn jasjes hingen af van de neerhangende schouders van zijn magere, slungelige gestalte. Soms speelde hij met de zilveren ring die door een neusvleugel stak.

Hij was gek op die neusring. Enkele jaren eerder, toen hij nog een freelancebaantje had om software te schrijven voor een systeem dat gebruikt werd om kaartjes te verkopen aan toeristen die het gevangeniseiland Alcatraz wilden bezoeken, zei zijn baas dat hij hem niet naar zijn werk mocht dragen. Maar in plaats van hem af te doen, verborg hij de ring onder een enorme pleister, waardoor hij problemen had met ademhalen en vaak met zijn mond wijd open rondliep. Hij vond dat hij beter kon staan op het recht om een neusring te dragen en dan maar moeizaam adem moest halen, dan dat hij hem uitdeed alleen maar omdat zijn werkgever dat wilde.