In Nederland kijkt meer dan driekwart van de mannen en bijna de helft van de vrouwen wel eens porno. Ontwijken is ook bijna niet meer mogelijk, helemaal op internet. Maar aan de ondernemerskant blijft deze bedrijfstak grotendeels onzichtbaar, al gaan er miljoenen in om.

Dit boek vertelt over de Nederlandse mannen en vrouwen die met veel gevoel voor avontuur en een neus voor geld de maatschappelijke grenzen opzochten. Pioniers als regisseur Willem van Batenburg, die met Pruimenbloesem lange rijen bezoekers trok voor de eerste Nederlandse pornofilm in de bioscoop. Of anarchist Willem de Ridder, naar eigen zeggen uitvinder van de betaalde sekslijn. Ook bekende seksondernemers als Menno Buch, Kim Holland en Bobbi Eden passeren de revue.

In De lustfabriek nemen Ophorst, Schrijver en De Vries een kijkje achter de coulissen bij zweterige filmsets, verboden uitgeverijen en poenerige boardrooms. Maar ook bij grauwe kantoorpanden op winderige industrieterreinen, waar lust niets meer is dan een batterij ronkende servers. Ze onthullen voor het eerst de naakte waarheid van de Nederlandse porno-industrie.

© 2014 Robbert Ophorst, Marijn Schrijver & Roelof de Vries
Uitgeverij Business Contact
Omslagontwerp Herman van Bostelen
Foto auteurs Merlijn Doomernik
Typografie binnenwerk Zeno
E-book 358atwork, Almere

ISBN 978 90 470 0686 2
D/2014/0108/779
NUR 320

Uitgeverij Business Contact maakt deel uit van Uitgeverij Atlas Contact

www.businesscontact.nl

Dit e-book werd gemaakt op basis van de eerste druk, 2014, ISBN 978 90 470 0657 2.

INHOUD

Deel een

1. Striptease en zo

2. Anarchistiese herrieschoppers

3. Heerlijk handwerk

4. Foei!!

5. De eerste sekskoning

6. Bad for business

7. The golden age of pornography

8. Erotiek nv

9. ‘You take Europe, I take America’

10. Ontwaken uit de roes

11. De wet en de tijdgeest

12. De tijden veranderen

Deel twee

1. Amateur

2. Vrouw aan de winnende hand

3. Het is net bungeejumpen

4. Passie tv

5. Blue movie

6. Verrassend kunstzinnig

7. Geploeter en gestruikel

8. De boodschap is niet aangekomen

Deel drie

1. Een op een

2. Niet dat commerciële gedoe

3. Een heftig gesprek

4. De grote winnaars

5. Een nieuw radioconcept

6. De kijkcijfers zijn niet misselijk

7. Een miljoenenindustrie

8. Fraude

9. Cammen voor dummies

10. Persoonlijke aandacht

Deel vier

1. Vuile vieze schooiers

2. Het aanbod is schaars

3. Wars van taboes

4. Een woud van websites

5. Geen dierenporno met onze kaarten

6. Walgelijk, smerig, vies

Deel vijf

1. Red Light Sex Trips

2. Een verzameling linkjes

3. 4,5 miljoen bezoekers per dag

4. ‘Gratis’ is de game changer

5. Ero-advertising

Verantwoording

Over de auteurs

Aan de Ceintuurbaan in Amsterdam Oud-Zuid, ingeklemd tussen Pizzeria Donna en Restaurant Kilim – waar ze wel raad weten met Turkse specialiteiten – is seksshop Blue and White gevestigd. Eigenaar Simon Aukema zet tegenwoordig bijzondere advertenties om klanten te trekken:

Uw oude sexboekjes zijn geld waard!
Gooi uw sexbladen dus niet weg!

In geen jaren had de telefoon zo vaak gerinkeld als de dag na zijn eerste oproep in de lokale krant.

Lezers uit de hele regio mestten hun garages en kelders uit, op zoek naar die ene Rosie of Candy die nog ergens moest liggen. Anderen kwamen met hele kratten vol bedrukt papier aanzetten. Eén man kwam doodleuk vierhonderd gebruikte boekjes langsbrengen. ‘Tsja. Crisis, hè? Dan ben ik er maar van af.’

Hoe zuinig er al die jaren ook mee is omgegaan, wie denkt met een goed gevulde kist vol bladen een flink deel van de hypotheek te kunnen aflossen, komt bedrogen uit. De boekjes mogen in de jaren zestig soms 25 gulden per stuk gekost hebben, nu verlaten ze Blue and White in pakketten van 1 euro. Voor een flinke stapel krijg je een waardebon. Wie liever contant geld wil, krijgt er een lagere prijs voor. Zo is de kans groot dat de klant naast een dvd nog net even dat sympathieke dildootje of die kinky onderbroek meepakt.

Maar de advertenties zijn niet alléén maar bedoeld om extra volk naar de Ceintuurbaan te trekken. Er is wel degelijk vraag naar oude edities. Vaak komen er klanten in de zaak die er speciaal naar vragen. Aukema had de boekjes niet meer op voorraad en ze worden bijna niet meer gemaakt, dus doet hij het maar zo. Hoeft hij tenminste geen nee te verkopen.

Het zijn vooral vijftigplussers die informeren naar de mogelijkheid om een vintage blaadje aan te schaffen, en niet alleen uit nostalgische overwegingen. Ouderen zitten niet zo veel op internet, maar nu Viagra uitkomst biedt bij onwillige lichaamsdelen, willen ze wel weer. En met zo’n boekje hebben ze iets om vast te houden. Vinden ze fijn. Laatst kwam er nog een man glunderend aan Aukema’s toonbank. ‘Ik ben zo blij dat u ze weer hebt. Ik lees ze altijd als ik zit te vissen.’ Sommige mensen willen nu eenmaal ouderwets. Op internet word je overspoeld door porno; met een boekje kun je zelf doseren. Een serviceproduct is het, voor een uitstervende doelgroep.

Tijden veranderen, weet Aukema. Vroeger was het nog bijzonder als je seks verkocht. Dat is het nu allang niet meer. Al vindt hij het jammer dat zelfs kinderen nu soms al weten wat fistfucken is.

Vies? Och. Het genre wordt niet op de salontafel bewaard, nee. Een vriend, die in een garage werkt, vertelde laatst nog dat hij de bladen vaak aantreft bij het verwisselen van reservebanden. Kennelijk zoeken sommige mensen een discrete schuilplaats voor hun hobby. Maar als de pagina’s aan elkaar kleven, geeft hij ze terug.

Kijk nou eens naar zo’n boekje van vijftig jaar oud. Soms scheurt hij de plaatjes eruit, lijst ze in en hangt ze op in de etalage. En er staan verhaaltjes in! Veel minder hard dan de porno van nu. Laatst nog eentje: over hoe je je als man kunt verkleden als travestiet. Dat is toch geweldig? Die bewaart hij. Om later nog eens te lezen hoe het vroeger was.

DEEL EEN

Jezus! Dit is
handel!
Dit wil iedereen
zien!

1

STRIPTEASE EN ZO

Met tweeduizend streng verboden seksbladen in de achterbak van zijn auto rijdt Eddy Dammann over de a1. Hij is onderweg naar een klant. Ter hoogte van knooppunt Hoevelaken hoort hij opeens een enorme knal. Een steen is van een viaduct gevallen en versplintert zijn voorruit. Dammann voelt dat hij in een fractie van een seconde de controle over het stuur verliest.

Zijn auto begint te tollen. Hij geeft verwoed een ruk aan het stuur, maar kan niet voorkomen dat zijn wagen over de kop slaat. En nog een keer. Naast de snelweg komt hij op zijn wielen terecht, maar de auto zit klem in een greppel.

Dammann voelt zijn hart in zijn keel bonzen en veegt met zijn mouw langs zijn bezwete hoofd. Hij schrikt zich het leplazarus: de mouw is besmeurd met bloed. In de verte klinken sirenes. Dit gaat niet goed, denkt hij. Als ze me pakken met al die blaadjes, heb ik pas echt een probleem.

Hij gaat rechtop zitten. De auto veert. Dammann voelt in zijn billen dat de wagen op zijn velgen staat. In zijn zijspiegel ziet hij de zwaailichten steeds dichterbij komen. Hij draait de contactsleutel om. De auto start, maar komt niet op eigen kracht uit de greppel. De agenten parkeren hun wagens al langs de weg. Ik moet een verhaal bedenken, snel, raast het door Dammanns hoofd. De agenten stappen uit. Tot Dammanns grote verrassing lopen ze naar een auto achter de zijne. Blijkbaar is er nog iemand van de weg geraakt.

Dammann stapt uit en loopt op een bezorgde automobilist af die zijn auto heeft stilgezet. ‘Kun je een sleepwagen voor me bellen?’ vraagt hij. ANWB-palen zijn er eind jaren zestig nog niet, maar wel telefooncellen bij parkeerplaatsen langs de snelweg. De voorbijganger kijkt hem verbaasd aan: een bebloede automobilist die niet om een ambulance, maar om de wegenwacht vraagt. Toch helpt hij. Dammann houdt de agenten zenuwachtig in de gaten. Het is een drukte van jewelste bij de andere auto die van de weg geraakt is. Blijkbaar is de bestuurder er slecht aan toe.

De sleepwagen arriveert, en inmiddels is duidelijk dat de man in de andere auto is overleden. ‘Snel, sleep me hieruit!’ zegt Dammann tegen de wegenwacht. Terwijl de politie zich nog ontfermt over het lichaam van de overledene, wordt de auto van Dammann weer op de weg gezet. De pornohandelaar start nog een keer de motor. De auto begint te pruttelen en op zijn velgen rijdt de wagen heel langzaam weg. ‘Hup, kom op!’

Terwijl het bloed langs zijn gezicht blijft stromen, tuft Dammann richting het Utrechtse Groenekan, naar de loods van zijn onderneming. Hij laadt er de hele vracht weer uit. Pas daarna zoekt hij een dokter op, die de gapende wond hecht en hem vier littekens voor het leven geeft.

De volgende dag leest Dammann in de krant dat de bestuurder achter hem zo geschrokken was van het ongeluk dat hij een hartaanval kreeg. Triest, denkt hij. Maar het was wel mijn redding.

Eddy Dammann is overal bij in de broeierige beginjaren van de Nederlandse pornografie. De lange, dikke Rotterdammer is pas drieëntwintig jaar oud, maar al een echte meneer: altijd degelijk gekleed. Het is 1967 en zijn dienstplicht zit er net op. Een paar jaar eerder was Dammann nog een veelbelovende midvoor bij Sparta; maar een doorbraak bleef uit. Hij raakte geblesseerd aan zijn knie. Een carrière als topsporter was daarmee van de baan, maar voor de militaire dienst bleek hij nog fit genoeg. In het leger leidden ze Dammann op tot raketspecialist. Maar ja, wat moet je daarmee in het dagelijks leven?

Dammann gaat in de havenstad op zoek naar een mooie baan. Hij is een nuchtere vent en allerminst van plan om een beetje te niksen, zoals veel van zijn leeftijdgenoten in de jaren zestig. Toch schiet het vinden van werk niet echt op. Wel loopt hij een leuk meisje tegen het lijf. De twee raken verliefd en krijgen verkering. Er is alleen één ding dat het meisje verborgen houdt voor Dammann, zelfs als het stel al aan trouwen begint te denken. De vraag naar wat haar vader nou precies doet ontduikt ze voortdurend. ‘Mijn vader zit in de uitgeefbranche,’ zegt ze alleen. ‘Hij woont in Kopenhagen. We gaan hem wel een keertje opzoeken,’ belooft ze.

Dat weekendje weg naar Denemarken komt er niet. ‘Mijn vader is gearresteerd,’ huilt zijn meisje opeens. ‘Hij zit in de gevangenis!’ Dammann troost zijn lichtelijk hysterische vriendin. ‘Kom, kom. Wat is er allemaal gebeurd?’ vraagt hij. Eindelijk krijgt hij het een en ander te horen. Zijn tot nu toe mysterieuze schoonvader blijkt ene Anton van Vuuren. Hij is in Kopenhagen gearresteerd in opdracht van de Nederlandse autoriteiten. ‘Maar waarom dan?’ wil Dammann weten. Het verdrietige meisje kan nog steeds niet veel helderheid bieden. ‘Die boeken van hem, dat is met striptease en zo,’ snikt ze alleen. Het zal wel, denkt Dammann.

De Denen leveren de vijftigjarige Van Vuuren uit aan Nederland. Als hij weer op vrije voeten is, ontmoet Dammann hem eindelijk. Voor iedere man is de eerste kop koffie met de vader van je meisje een spannend moment, maar voor Dammann is het nog net iets spannender. Zijn schoonvader begint opeens te vertellen over blote vrouwen. ‘Ik had Duitse naturistenbladen in Nederland geïmporteerd,’ legt Van Vuuren uit. De pornodistributeur was in de oorlog fotograaf bij de politie. Na de bevrijding begon hij in de pornografie. ‘Daar zijn ze achter gekomen. Nu moet ik iets anders bedenken.’

Dammann luistert aandachtig. Hij weet nog niet wat hij er allemaal van moet denken. Hij drinkt zijn koffie op, tikt zijn meisje aan en maakt aanstalten om te vertrekken.

‘Wacht heel even,’ zegt Van Vuuren. Hij loopt weg en komt terug met een kleine doos. Die drukt hij in Dammanns grote handen. ‘Als je tijd hebt, moet je daar maar eens naar kijken,’ zegt hij tegen de verkering van zijn dochter.

Nou, het zal mij benieuwen, denkt Dammann als hij die avond thuis op de bank zit. Hij opent de doos en ziet tien bladen. Hij slaat er eentje open. Dit had hij niet verwacht. ‘Nou nou…’ Hij krijgt er rode oortjes van. ‘Zo zo…’ Het ene na het andere blad staat vol met zwart-witfoto’s van blote dames. Dat dit bestaat, denkt hij. Jezus! Dit is handel, realiseert hij zich meteen. Dit wil iedereen zien!

Dat pornografie verboden is, maakt Dammann niet zoveel uit. Al snel zijn schoonvader en schoonzoon zakenpartners. Van Vuuren is de baas, legt nieuwe contacten en regelt de import. Dammann treedt in loondienst en levert de waar aan winkels. Hij begint op de fiets en rijdt alle mogelijk geïnteresseerde ondernemers van Rotterdam af. Niet iedereen zit te wachten op de handel. ‘Eruit! Wegwezen!’ schreeuwt een boekhandelaar hem toe als Dammann diens winkel binnenstapt. Als hij dan maar weer naar buiten wandelt, krijgt hij een boek naar zijn hoofd gesmeten. Toch zijn er ook genoeg winkeliers die maar wat graag zijn pornografische lectuur afnemen en al snel doet Dammann zijn rondjes in een spiksplinternieuwe Volkswagen Kever.

Van Vuuren en Dammann beginnen het bedrijf Intex BV. De naam is simpelweg een afkorting van ‘internationale export’. In Rotterdam en Amsterdam heeft het bedrijf twintig klanten. Den Haag telt er tien en in Utrecht zijn er nog eens vijf. Verder zijn de verkooppunten verspreid door het land. Om iedereen te kunnen voorzien van nieuwe bladen, neemt Intex een handvol vertegenwoordigers en grossiers (regionale onderdistributeurs) in dienst.

Dammann en zijn vrouw verhuizen naar Zeist. Hij is er niet vaak, want hij werkt vanaf nu achttien uur per dag. In Groenekan, vlakbij Utrecht, opent Intex zijn hoofdkantoor met een ruime opslag. De Rotterdammer, die over een aardige talenknobbel beschikt, gaat ook regelmatig naar het buitenland. Zelfs in de talen die hij niet spreekt, pikt hij al snel de belangrijkste woorden op om zaken te kunnen doen. Scheepsladingen pornobladen komen vanuit Amerika en Denemarken in zeecontainers via de haven van Rotterdam binnen.

In Rotterdam doet de douane ook niet zo moeilijk, ondanks dat de meeste pornografie illegaal is. Althans, de explicietere bladen waarin de dames niet solo poseren en de teksten vrij ver gaan. Alles wat ‘aanstotelijk voor de eerbaarheid’ is, is verboden. Het verbod op erotische afbeeldingen en teksten stamt uit 1811, toen de Fransen de vrijzinnige Hollandse republiek hervormden tot een beschaafd koninkrijk. Toen kreeg Nederland voor het eerst een verbod op ‘alle te koop- of tentoonstelling of verspreiding van liedtjens, blaadtjens of zogenaamde pamflet, afbeeldingen of prenten, strijdig met de goede zeden’.

In 1886 werd tijdens de kabinetsperiode van premier Jan Heemskerk (van wie de latere Playboy-hoofdredacteur Jan Heemskerk junior niet weet of het familie is) ook de verspreiding van deze lectuur verboden: ‘Hij is strafbaar die eenige voor de eerbaarheid aanstotelijke afbeelding of vliegend blaadje, waarvan hij de inhoud kent, verspreidt, openlijk tentoonstelt, aanslaat of ter verspreiding in voorraad heeft.’ Het was de tijd dat ‘pornografie’ in de kranten als begrip opdook. Sindsdien werd het verbod erop nog een paar keer aangescherpt, bijvoorbeeld bij de opkomst van de grammofoonplaat, toen in 1934 het ten gehore brengen van een aanstotelijk geschrift strafbaar werd gesteld. Maar het idee bleef steeds hetzelfde: alles wat ‘aanstotelijk voor de eerbaarheid’ is, is illegaal. Wat dan precies die ‘eerbaarheid’ is, verschilt nog weleens per rechter, officier van justitie of politiechef.

Intex beperkt zich niet tot Nederland. Heel Europa wordt voorzien van seksbladen.

Zo staat Dammann op een gegeven moment met zijn auto op de grens tussen Zweden en Noorwegen. Hij is onderweg naar een afnemer in Oslo. De Noorse douane ontdekt de koffer vol pornobladen die Dammann bij zich heeft. ‘Weet u niet dat dit verboden is?’ vraagt een douanier. Dammann moet razendsnel nadenken. ‘Nou kom ik helemaal voor niks uit Amsterdam naar Oslo,’ probeert hij. ‘Weet u wat we doen?’ stelt hij dan voor. ‘Geef me voor twee uur uw kantoor, dan bel ik de klant, maak ik de offerte op en ben ik weer weg.’ De grenswacht is zo overdonderd dat hij instemt. Dammann kan het zelf ook niet geloven, maar zit even later wel aan het bureau van de douane samen met zijn klant zaken te doen. Hij laat de bladen zien, geeft een offerte af en is – zoals beloofd – weer weg.

De verspreiding van pornografie blijkt een goede business. Al snel staat Dammann in De Bilt bij de zaak van Frits Hessing voor de deur voor weer een nieuwe auto. Deze keer mag het een Mercedes zijn. ‘Wat doet u, als ik zo vrij mag zijn?’ vraagt de autodealer van bekend en rijk Nederland nieuwsgierig. ‘Ach, gewoon, handel,’ antwoordt Dammann. ‘Maar het verdient goed.’

2

ANARCHISTIESE HERRIESCHOPPERS

Het is verdomde koud in de eerste maanden van 1968. Ook in de arbeiderswijken van Rotterdam-Noord. ‘Now, I found, that the world is round/ And of course it rains everyday,’ zingen de Bee Gees op de radio terwijl een donkerblauwe Mercedes door het Liskwartier sukkelt. De auto stopt voor een boekwinkeltje in de Rodenrijselaan. Eddy Dammann stapt uit, blaast in zijn handen en kijkt door de etalage. Ja, hier moet hij zijn.

De deur van de winkel is open. Met zijn aktetas onder de arm loopt hij naar binnen. Achter de toonbank staat een 21-jarige jongeman. Hij heeft lang haar. ‘Mijn naam is Eddy Dammann en ik heb iets voor u te koop. Hebt u even?’ De eigenaar stelt zich voor als Peter Muller. De twee lopen naar een hoekje van de winkel. Buiten gehoorsafstand van mevrouw Muller, die ook aanwezig is, vertelt Dammann dat hij een interessant aanbod heeft voor de winkeleigenaar. ‘Ik wil je iets laten zien, het is zeer de moeite waard,’ doet hij nog een beetje geheimzinnig.

‘Nou, kom maar op,’ zegt Muller.

‘Loop even mee naar mijn auto.’

De heren lopen naar buiten en bibberend van de kou kijkt Muller toe hoe Dammann de achterbak van de Mercedes opent. ‘Kijk eens,’ zegt hij. Muller buigt zich over de lading en is de kou in één klap vergeten. Nu trilt hij van opwinding. Zijn adem stokt.

De kofferbak ligt vol met seksbladen. Amerikaanse titels met dames met grote borsten, tijdschriften met chique Franse maîtresses en bladen met behaarde naturisten uit Scandinavië en Duitsland. Dit heeft hij nog nooit gezien. Vertwijfeld pakt hij een blad op en bladert erdoorheen.

‘Dit heb ik. Bent u daarin geïnteresseerd?’ vraagt Dammann met een ons-kent-ons-glimlach. Mullers mond is droog geworden en hij stottert een beetje als hij vraagt wat de verkoper voor de bladen moet hebben. ‘4 gulden, 5 voor die uit Amerika.’ Dammann ziet meteen dat Muller twijfelt. ‘Die zet je weg voor 10 tot 15 gulden,’ verzekert hij de boekenverkoper. Muller kijkt nog steeds bezorgd. ‘Weet je wat?’ stelt Dammann daarom voor. ‘Je betaalt nu de helft en de andere helft als je ze kwijt bent.’ Dit trekt Muller over de streep. ‘Nou, goed, we kunnen het altijd eens proberen.’

Als de Mercedes weer wegrijdt staat Muller in zijn boekwinkeltje met een stapeltje tijdschriften onder zijn arm en een factuur in zijn hand. Hij kijkt naar een van de bladen. Gent heet het, uit de Verenigde Staten. Een charmant meisje met een flinke boezem staart hem vanaf de cover uitdagend aan. Muller krijgt het weer warm. Maar gaat deze welgevormde dame ook zijn zaak redden?

Een jaar eerder was Mullers winkeltje geopend door kunstenares Phil Bloom, die zich toen net onsterfelijk had gemaakt door in het VPRO-programma Hoepla als eerste vrouw op de Nederlandse televisie uit de kleren te gaan. Het begon als platenzaak: Peter J. Muller’s Popshop. Aan de muur hingen psychedelische posters en portretten van Che Guevara. Maar het liep al snel uit op een fiasco.

Hoe anders was het vijf jaar geleden. Muller woonde toen in Amsterdam. Iedereen kende hem; hij genoot aanzien en had succes. Met zijn wapperende lange haren leek hij zelf wel op een popster. En dat terwijl hij eigenlijk van kleins af aan de journalistiek in wilde. Hij wilde bij de jongens van De Telegraaf, Het Parool en Haagse Post horen, die hij kende uit café Scheltema. Daar op de Nieuwezijds Voorburgwal in Amsterdam drinken de journalisten elkaar onder de tafel. Hij kijkt torenhoog tegen ze op, maar hem zien ze niet staan. Ook niet – misschien juist niet – als Muller aan de slag gaat als leerlingjournalist bij De Echo, het Amsterdamse sufferdje van De Telegraaf. In Scheltema vinden ze het geen serieus product.

Op kantoor staat Muller regelmatig in de lift naast Cherry Duyns, kopij-jongen bij de Haagse Post. Hij werkt wél voor een intellectueel blad. De jongen rookt pijp. Reden voor Muller om dat te doen. Samen staan ze dan in de lift, pijp te roken. Ze zwijgen. Het helpt niet om in de smaak te vallen bij Duyns en de andere journalisten. Dan begin ik zelf een blad, denkt hij. Iets waar hij al een beetje bekend mee is. Op de lagere school werd zijn schoolkrant Het Tikkertje verboden door de streng christelijke directeur. Er stonden moppen in die niet door de beugel konden.

Nu begint hij als zeventienjarige met Cinema, een tijdschrift over de filmindustrie. Niet dat films hem nou zo interesseren, maar bij De Telegraaf mag hij voor nop afgekeurde clichés mee naar huis nemen. Dat zijn metalen negatieven om foto’s mee af te drukken. En bij De Telegraaf zijn dat vaak foto’s van filmsterren – vandaar. Als het negatieven van hondenfoto’s waren geweest, dan was de jonge Muller een hondenblad begonnen. Urenlang zit hij in die dagen door de bak afdankertjes te zoeken, vaak met bebloede handen, want die dingen hebben scherpe randen.

Cinema is geen succes, dus komt er iets nieuws. Deze keer begint Muller een muziekblad: Beatbox. Zijn eerste klapper is te danken aan de chef fotoredactie van De Telegraaf. Die speelt Muller een afgekeurd cliché van het huwelijk van Ringo Starr toe. Apetrots op zijn exclusieve beeldmateriaal van de Beatles-drummer loopt Muller ermee naar de drukker. De kolommen tekst worden in lood gezet en ingeslagen met een hamer. Het cliché blijkt alleen te groot voor het formaat van Beatbox, maar dat is voor de drukker geen probleem: met een ijzerzaag haalt hij de getuigen van de trouwfoto af. Het resultaat is een Beatbox met een prachtige foto van Ringo Starr. Muller pakt zijn nieuwe creatie op en houdt hem omhoog. ‘Zo, jongens, nu ben ik ook journalist.’

Hij schrijft kritische stukken over Cliff Richard, hoe schandalig het is dat de Britse zanger optreedt in het door apartheid verscheurde Zuid-Afrika, en over chocoladefabriek Verkade, die zijn meisjes financieel uitmelkt. En jawel, als maker van Beatbox gaat Muller erbij horen in café Scheltema. Kunstenaar Willem de Ridder besluit zich zelfs aan te sluiten bij het blad. En in zijn kielzog komen ook grote mannen in spe, zoals grafisch ontwerper Anthon Beeke, schrijver Gerben Hellinga en Simon Vinkenoog. De Ridder ziet het hitblad als kunst. Althans, het tijdschrift is zo raar gemaakt dat de Fluxus-voorman het kan waarderen als antikunst. Muller vindt het prima. Zijn blad heeft al snel een oplage van 10 000 exemplaren. De rebelse Amsterdamse jeugd smult van Beatbox, dat zich afzet tegen grote platenmaatschappijen en tienerbladen. Muller heeft persoonlijk niks tegen het grootkapitaal, maar doet met liefde alsof, omdat Beatbox er commercieel beter van wordt.

De groep talentvolle mediamakers wordt steeds professioneler. ‘Jongens, we moeten een krant beginnen!’ klinkt het opeens. En de jongemannen zetten in 1965 de formule van Beatbox om in Hitweek. Er komen nog meer beginnende grote creatievelingen langs, zoals André van der Louw (later PvdA-kopstuk, minister en burgemeester van Rotterdam) en Wim de Bie.

Muller vindt het allemaal schitterend. Hij groeit steeds meer in zijn rol van herrieschopper en begint de Stichting Pro Lang Haar, waarmee hij sit-ins houdt bij kapperszaken in de strijd tegen kappers die weigeren jongens met lang haar te knippen en schoolhoofden die langharige leerlingen van school trappen. Hij verkoopt flesjes Amsterdams grachtenwater als origineel souvenir. En Muller lanceert de single Beter Langharig Dan Kortzichtig, die – dankzij een liveoptreden in de televisietalkshow Voor De Vuist Weg van Willem Duys – in 1966 een bescheiden hit wordt. Muller gaat ook als columnist aan de slag. Hij schrijft over popmuziek, onder andere voor De Telegraaf. Maar dat valt bij de rode rakkers op de redactie van zijn Hitweek niet in goede aarde.

Vooral Van der Louw, die als redactieoudste de toon weet te zetten, kan niet leven met een collega die ook voor een rechts vod als De Telegraaf schrijft. Er is steeds meer spanning: de rest heeft wel door dat Muller een commerciële inslag heeft. Dat is hun een doorn in het oog. Ze maken hem dat subtiel duidelijk. Muller voelt zich zo ongewenst dat hij besluit te vertrekken bij Hitweek. Als alleen losers bij die stickies rokende kliek mogen horen, hoeft het van hem niet. Muller heeft Hitweek zien veranderen van een rellerig popblad in een politiek pamflet: anti-Vietnam, anti-Amerika, anti-dit en anti-dat. De negentienjarige Muller is er klaar mee.

Muller kan na Hitweek nog twee jaar lang teren op zijn naamsbekendheid. Zijn geld verdient de beatprins met optredens als diskjockey. De rest van de tijd loopt hij graag een beetje te lanterfanten met andere hippe vogels zoals hij. Maar als hij zijn zestienjarige vriendin zwanger maakt, moet Muller van zijn schoonouders- in-spe niet alleen trouwen, maar ook een vaste baan zoeken. Het idee om dan ook meteen maar naar Rotterdam te vertrekken komt van zijn broer. ‘Ik ken daar iemand die een reiswinkel heeft, maar ermee wil stoppen. Daar kun jij mooi een eigen zaak van maken en in het achterhuis kun je wonen.’ Muller, die op dat moment bij zijn schoonouders woont, ziet het wel zitten. Met mijn reputatie als hitvip moet ik van dat reisbureau toch wel een goedlopende platenzaak kunnen maken, denkt hij bij zichzelf.

Maar zo werkt het niet, realiseert Muller zich al snel als hij weer eens half buiten adem door de wijk rent. Een klant was even daarvoor zijn winkel binnengestapt op zoek naar de nieuwe lp van de Beach Boys. ‘Natuurlijk hebben we die. Als u een ogenblik hebt, dan haal ik hem even uit het magazijn,’ had Muller gezegd, waarna hij via de achterdeur het pand uit glipte om een sprintje te trekken naar een platenzaak verderop. De Rotterdamse arbeiders zitten niet te wachten op de malle fratsen van een gekke Amsterdammer. Mullers zaak wordt al snel een boekenwinkel met truttige pocketboekjes voor dames.

3

HEERLIJK HANDWERK

De keurige gezinsman, inmiddels 21 jaar oud, maakt in zijn boekhandel na het bezoek van Eddy Dammann een hoekje voor volwassenen. Van de seksuele revolutie is Muller geen idealistisch aanhanger; die ziet hij in de eerste plaats als een middel om de omzet te verhogen. Eddy Dammann komt steeds vaker langs met nieuwe titels. Sommige bladen, zoals de naturistentijdschriften, mogen gewoon in de etalage liggen – mits voorzien van een papieren wikkel om de omslag. Voorbijgangers zien alleen de hoofden en voeten van de blote covermodellen. De rest ligt in een speciaal hoekje van de winkel.

Ook populair zijn de boeken van de Antwerpse uitgever Walter Soethoudt. De ‘felrealistische verhalen’ uit diens Bison-reeks hebben titels als De spion met de kleine mond en de grote zweep en De martelaars van Treblinka. Ze zijn vaak onder pseudoniem geschreven door Soethoudt zelf. Maar ook de Nederlandse schrijver Heere Heeresma (onder andere bekend van Een dagje naar het strand) schrijft onder een valse naam mee. De verhalen zijn erg expliciet en hebben volgens justitie de bedoeling om de lezer ‘overmatig te prikkelen’ met ‘ontuchtige en/of oneerbare handelingen met soms een pervers of sadistisch karakter in allerlei varianten’. Een andere auteur van dit soort boeken is Ludo van Eck van uitgeverij Kerco in Rotterdam, die tijdens de oorlog in concentratiekamp Dachau gevangenzat. Hij is verantwoordelijk voor onder andere De zweepgodin, Vrouwenbarak en Treblinka: Walhallah der sadisten, waarin nazimeesteressen slaven afranselen. Zelfs Dammann noemt deze boeken ‘spijkerhard’. Muller beperkt zich in zijn aanbod tot bladen waartegen de zedenpolitie niet optreedt. De schappen vult hij verder met erotische spulletjes (‘hygiënische artikelen’ heten ze), zoals fantasiecondooms (met stekels, vingertjes of zelfs een heel poppetje), vibrators, glij- en bustecrèmes en potentieverhogende middelen.

De gehoopte redding voor de winkel is deze handel niet. Muller en zijn gezin leven een paar maanden later nog steeds uit de kas. Is er iets verkocht, dan gaat zijn vrouw meteen met het kleingeld naar de bakker voor een brood. Het is gelukkig wel eindelijk warm in Rotterdam-Noord en in de zaak staat ‘Summertime Blues’ van Blue Cheer op. ‘Oh Lord, I got to raise a fuss, Lord I got to raise a holler/ About a workin’ all summer just to try to earn a dollar.’

Dan stopt er, geheel in de tijdgeest, een wit Volkswagenbusje voor de deur. Een vlotte vent stapt uit en komt de winkel binnen. Hij komt uit Amsterdam en heet Jan Wenderhold. Hij is oud-voetballer van dws, de topclub die een paar jaar daarvoor nog landskampioen werd. Nu is hij uitgever en hij denkt dat Muller wellicht geïnteresseerd is in zijn blad. Hij laat het zien: Chick heet het. Geen Amerikaans of Scandinavisch seksblad, maar een van eigen bodem.

Muller bladert erdoorheen en ziet zwart-witfoto’s van alleraardigste meisjes in verschillende stadia van ontkleding. Daar wil hij wel een stapeltje van hebben. De twee Amsterdammers lopen naar het busje. Voorin zit de andere maker van het blad, Joop Wilhelmus, te mokken. Een langharig, onverzorgd figuur. Omdat hij er niet uitziet, mag hij van Wenderhold niet mee als die zijn verkooppraatje houdt.

Als het Volkswagenbusje vertrokken is, gaat Muller er eens goed voor zitten. Hoewel hij inmiddels al heel wat kennis en ervaring heeft, bekruipt hem bij dit nieuwe blad het gevoel van spanning en sensatie van eerder dat jaar. Tussen de foto’s door staan spectaculaire seksverhalen en expliciete ingezonden brieven, waarin lezers hun wildste fantasieën en avonturen onthullen. Verder staan er openhartige contactadvertenties in, maar ook de nodige linkse provotaal. Ongelooflijk! Maar… Dit kan ik ook, denkt Muller. Sterker nog: ik kan het misschien wel beter! Nog diezelfde avond neemt hij een besluit: hij gaat weer een blad beginnen. En dit keer wordt het wél een commercieel succes. Hij zal ze bij Hitweek eens wat laten zien.

De uitgever is herboren en het bladenmakersbloed stroomt weer. Daarnaast is het voor de jong getrouwde vader persoonlijk ook allemaal razend interessant, al die onthullingen zo open en bloot in het Nederlands. Want eerlijk gezegd weet hij zelf nauwelijks iets van vrijgevochten vrouwen, seks en de moraal in de progressievere slaapkamers van eind jaren zestig. Net nadat de jonge Muller over zijn verlegenheid heen was gestapt om daadwerkelijk meisjes aan te spreken, had hij er al eentje zwanger gemaakt. Dat hij het zelf allemaal ook erg boeiend vindt, vertelt hij niet wanneer hij zijn plan aan zijn vrouw ontvouwt. ‘Er is hier een markt voor en ik kan het beter dan Chick,’ krijgt zij te horen.

Een naam voor het blad zit meteen al in zijn hoofd en gaat er ook niet meer uit. Candy, zo moet het heten. Net als het beroemde boek van Terry Southern en Mason Hoffenberg uit 1958. Die bestseller gaat over een jonge meid, Candy, die even mooi als naïef is. Alle mannen die ze tegenkomt maken maar wat graag misbruik van de goedgelovigheid van het verleidelijke meisje. Dat levert sexy, komische scènes op. Het boek is al jaren een enorme hype en Muller verkoopt het zelf ook in zijn winkel. Later dit jaar, 1968, komt de verfilming al uit, met daarin Marlon Brando en Ringo Starr. Daarnaast betekent candy ook gewoon ‘snoepje’, redeneert Muller. Ook leuk.

Muller kruipt achter zijn keukentafel. Hij zet er een lichtbak op die hij nog van Hitweek heeft: een kist met tl-lichten en een plaat melkglas erbovenop. Daarop plakt hij de losse foto’s, koppen en kolommen tekst om de lay-out zo goed mogelijk passend te maken. Koppen maken in één consequent, groot lettertype is eind jaren zestig nog een heel karwei. Omdat illustratoren het zat werden om juist gespatieerde, professionele koppen een voor een met de hand te maken, zijn er letters uitgevonden die je van folie kunt lospeuteren en gewoon op het papier kunt plakken. Ook van die velletjes letters heeft Muller er nog een boel overgehouden aan Hitweek. Voor de kolommen tekst huurt hij een typemachine. Het is een Executive van IBM met verwisselbare bolletjes in plaats van de ouderwetse ‘hamertjes’. Daardoor kan hij spelen met verschillende lettertypes. ‘Zo, hier kom ik al een heel eind mee,’ constateert hij tevreden.

Met een naam en alle benodigde techniek kan Muller nu het blad daadwerkelijk maken. Het wordt een maandblad, besluit hij, en er komen veertig pagina’s in. Dat zijn wel vrij smalle bladzijden, want de Amsterdammer kijkt het formaat af van het opruiende blaadje Provo. Dat is gemaakt van in de lengte dubbelgevouwen A4’tjes, zodat je het makkelijk kunt wegstoppen in je binnenzak als je even niet gezien wilt worden met anarchistische lectuur. In Amsterdam neemt de politie Provo om de haverklap in beslag. Zo tipte het blad in het eerste nummer al hoe je zelf bommen kon maken en lijkt majesteitsschennis een belangrijk onderdeel van de bladformule. Het smalle formaat van Mullers nieuwe blad is niet ideaal voor de foto’s waarmee het moet worden gevuld, maar klantvriendelijk is het wel.

Nu nog de inhoud. Normaal gesproken zijn foto’s een flinke kostenpost voor een tijdschrift. Maar Muller knipt de foto’s gewoon uit de bladen van Dammann, die hem ook nog wel wat gratis foto’s van een Franse pornofotograaf kan toespelen. Er is dus geen Nederlands meisje te bekennen in het eerste nummer van Mullers nieuwe, Hollandse seksblad. Heel naakt zijn de modellen ook niet. Ze hebben allemaal netjes een slipje aan en hoewel de dames hier en daar topless poseren, zit er vaak een handje, haarlok of schaduw over hun tepels. Voor de cover kiest Muller voor een stoute dame in lingerie, die uitdagend met haar handen op haar heupen van top tot knie te bewonderen is.

De grote meerwaarde van een Nederlands pornoblad zijn de erotische contactadvertenties. Naast Chick is er al het erotische advertentieblaadje Vriendencontact, maar dat bestaat uit weinig meer dan oproepjes, die bovendien niet in categorieën zijn opgedeeld. Muller besluit dat er zes pagina’s met ‘kontakt annonces’ in zijn blad komen. Die zullen na de lancering ongetwijfeld binnenstromen, maar hoe los je dat nu op? Gelukkig is er één landelijke krant waarin al seksadvertenties te vinden zijn: het linkse Vrij Nederland. Daarin zoekt bijvoorbeeld een ‘homofiele brildrager’ naar een ‘oprecht (mogelijk blonde) vriend […] met beslist belangstelling voor muziek en beeldende kunst’, maar ook kunnen oudere mannen er op zoek naar macrobiotische travestieten en kunnen onderdanige meisjes een oproep doen voor een leuk ouder stel.

Wat een reuze interessante afwijkingen, denkt Muller als hij een Vrij Nederland doorspit. ‘Anarchistiese, homofiele baardaap zoekt een links, rielekst, langharig element om samen VN, Hitweek en Gandalf te lezen.’ ‘Dick, 43, gesch. z.k.m. nymfomane.’ ‘21-jarige socialist zkt. een oudere kapitalist voor gezamenlijke vakantie.’ De mooiste werd overigens ooit geschreven – naar later bleek – door Gerard Reve: ‘Mislukt schrijver, arm, lelijk, oud, slecht gebit, riekend uit mond, homofiel, R.K., zoekt lief, leuk SPEELKAMERAADJE.’

Muller schrijft de meest seksuele, spannende advertenties over met zijn Executive en vult zo de zes pagina’s met advertenties. De reacties die erop binnenkomen stuurt hij wel gewoon door naar Vrij Nederland. Wekenlang is Muller er elke avond aan de keukentafel mee in de weer: advertenties overschrijven, kolommetjes tikken, koppen plakken, kaderlijntjes trekken. ‘Heerlijk handwerk,’ verzucht hij. ‘Net als bij Hitweek.’

Candy begint steeds meer vorm te krijgen en is zo goed als klaar voor de lancering. Er is alleen één probleem: Muller heeft geen geld voor de drukkerij. Voor dit obstakel heeft zelfs de vindingrijke Muller nog geen oplossing kunnen bedenken wanneer hij onderweg is naar Vught. Hij rijdt wel vaker op en neer naar het Brabantse dorp. Zijn alcoholistische vader verblijft daar sinds drie jaar in de streng katholieke psychiatrische inrichting Voorburg. Wat een vreselijk instituut is dit toch, denkt Muller als hij door de lange gangen naar de gesloten afdeling loopt. Mijn vader zit daar als een gekooid dier.

Hij klopt op de deur van zijn vader en een breekbare man doet open. De oude Muller is nog maar een schim van de robuuste meester-meubelmaker uit de Amsterdamse Transvaalbuurt die in de jaren vijftig zoveel aanzien had, maar zijn ogen glinsteren elke keer weer als hij zijn zoon ziet. Apetrots is hij. ‘Mijn zoon Peter staat in de kranten, hij is beatfenomeen,’ hebben alle zusters en medepatiënten al vaak moeten horen. Muller gaat zitten, en vader en zoon spreken over de dingen waarover vaders en zoons spreken, en er vallen stiltes zoals die alleen in zulke gesprekken vallen. ‘Pa, ik ben bezig met een nieuw blad. Het gaat nog groter en beter worden dan Hitweek,’ vertelt hij dan.

‘Wat voor blad is het dit keer?’ vraagt vader nieuwsgierig.

‘Een seksblad.’

‘Nou, dat is weer eens iets nieuws. Is dat niet verboden?’

‘Volgens mij niet.’

‘En wanneer komt het uit?’

‘Dat is het probleem: ik heb nog geen geld om het te laten drukken.’

Zijn vader heeft een oplossing. Tussen alle elektroshocks door is er jaren geleden tijdens zijn behandeling een medische fout gemaakt. Als compensatie hoefde hij daarom zijn uitkering niet in te leveren. ‘Kom,’ zegt de oude man, en de twee sloffen door dieptrieste, eindeloze gangen naar het kantoortje van de psychiater die zijn geld beheert. ‘Hier,’ zegt vader Muller, en hij stopt zijn zoon 2000 gulden in contanten toe. Het is al zijn spaargeld. Muller stribbelt niet tegen, maar zwijgt eerbiedig. Pas onderweg naar huis komen de tranen. ‘Tjongejongejonge… Jezus Christus. Die arme man. Die arme, arme man.’ Maar dankzij zijn vader rollen nu snel de eerste tienduizend exemplaren van Candy van de pers. Muller wil zijn vader later graag terugbetalen. Maar de apetrotse man weigert tot aan zijn dood ook maar een cent aan te nemen van zijn zoon.

4

FOEI!!

Eddy Dammann is er al enige tijd van op de hoogte dat Muller zijn eigen blad aan het maken is, maar de pornohandelaar heeft er weinig vertrouwen in. Dat wordt nooit wat met hem, denkt hij. Toch houdt hij Candy in de gaten, want stel dat het wel een succes blijkt, dan heeft Intex vanzelfsprekend interesse in de distributie. Dammann levert het blad Chick namelijk wel, maar hij is niet de primaire distributeur. In een eigen Nederlandse titel heeft de Rotterdammer dus wel interesse; dat levert hem veel voordeliger winstmarges op. Maar of Muller nou de aangewezen persoon is om het blad te maken, dat betwijfelt hij. ‘Hoe pikanter, hoe beter,’ geeft hij Muller wel mee.

De distributie van de eerste Candy gaat naar Pierre Barendrecht, een Rotterdammer die naast de damesromannetjes eveneens erotische bladen is gaan leveren aan Muller, al is zijn onderneming veel kleiner dan Intex. Ook hij is benieuwd naar wat Muller ervan heeft gemaakt. Hij schrikt een beetje van de cover. Zo’n halfnaakte mevrouw, in die pose…

‘Ik zal eerlijk zijn, Muller, ik vind het te riskant,’ zegt hij. ‘Al dat dijvlees… Binnenin oké, maar zo voorop… Zou je dat nou wel doen?’ Barendrecht is als de dood dat hij een wet overtreedt. Het is een keurige man. Muller besluit een grote witte balk schuin over de heupen van zijn covermodel te plakken. Daarop schrijft hij nog wat verkoopbevorderende teksten. En voilà: de eerste Candy is klaar voor verspreiding. Barendrecht gaat in oktober met de tienduizend Candy’s door het land. Ze kosten de consument een rijksdaalder per stuk.

Een paar weken later tikt Muller de redactionele opening van het tweede nummer van Candy, waarin hij beschrijft hoe het eerste met ‘laaiend enthousiasme’ is verwelkomd. ‘Nu, een maand na het verschijnen van het eerste nummer, mogen we met gepaste trots zeggen dat het succes van CANDY onze stoutste verwachtingen heeft overtroffen. Het blad vloog de winkels uit en onze telefoon stond roodgloeiend van mensen die inlichtingen, advertenties en abonnementen wilden opgeven,’ schrijft Muller. ‘Wij kunnen onze oplaag van 10 000 ex. (door pessimisten veel te hoog geschat) dan ook met gerust hart ook deze maand handhaven en binnen afzienbare tijd wellicht verhogen!’

Een enorm succes dus. Het is alleen niet waar. Er komen heel veel bladen terug. Chick nummer 2 moet het veel beter gaan doen, anders loopt de hele onderneming uit op een fiasco. Weer vindt Barendrecht het model op de omslag te bloot. Dit keer is het een topless brunette die uitnodigend haar nadrukkelijk aanwezige boezem laat zien. Muller moet opnieuw een creatieve oplossing bedenken. Hij besluit alle bladen te voorzien van een witte sticker over de tepels van de dame. Op het plakkertje schrijft hij: ‘FOEI!!’ Commercieel eigenlijk ook wel zo interessant, denkt Muller. Maar ook dit nummer komt massaal terug. De investering van zijn vader is al bijna op.

Ik moet iets doen, iets groots. Een klapper maken, denkt Muller wanneer hij achter zijn werktafel kruipt om Candy nummer 3 in elkaar te zetten. De advertenties zijn al binnen: ‘Heer, 38 jaar, goed uitziend, zoekt fijne seks-vriendin, tot 45 jaar, met woning in westen des lands. Wie nodigt mij eens uit? nr. 314.’ ‘Welke “getemde” j. vr. of meisje wil zich bij oudere heer gedwee tonen? Discr. verz. nr. 317.’ ‘Echtp. uit A’dam zoekt aansluiting bij clubje (strippoker enz.) geheimh. verz. nr. 334.’

Na lang peinzen grijpt Muller terug op een van de oudste marketingtrucs die er bestaan. Het decembernummer krijgt een speciale ‘Nieuwjaarsprijsvraag’. Op de cover zet hij weer een halfnaakte vrouw. Dit keer geen Frans model, maar de 22-jarige Jacqueline Hermans uit Utrecht. Ze krijgt er 400 gulden voor. Wat zij niet weet, is dat haar coverfoto vergezeld wordt van de enorme, in roze gezette tekst: ‘Dit is de vrouw die u kunt winnen!!’

Verderop in het nummer staat uitgelegd hoe lezers in potentie geheel gratis een weekend met deze ‘mooie, vurige en lieve’ meid mogen doorbrengen. ‘Dit jonge Utrechtse meisje, die we voorlopig maar Lotte (!) zullen noemen is de LEVENDE HOOFDPRIJS.’ Niet iedereen maakt kans. De geïnteresseerde heren moeten bereid zijn te verklaren dat ze ‘geestelijk en lichamelijk 100 procent in orde zijn en niet beneden de 21 jaar en niet boven de 75 jaar oud zijn’. Bij ‘aanwijsbare geestelijke storingen’ en ‘duidelijk zichtbare dronkenschap’ zou Jacqueline de winnaar contractueel mogen weigeren. De wedstrijd bestaat uit meerdere rondes en een grote finale met een jury, maar of Muller daadwerkelijk de hoofdprijs uitreikt… Dat zien we later wel, denkt hij.

De prijsvraag leidt vóór de publicatie al tot commotie. De drukker van Muller is een christelijke jongen met een klein drukkerijtje en niet zulke hoge tarieven. Maar bij het zien van de derde Candy komt de vrome jongeman in gewetensnood en ziet hij af van verdere medewerking.

Bij verschijning ontstaat vervolgens een lawine van publiciteit. Dat weet mediaman Peter Muller met een simpel persberichtje wel te regelen. Voor zijn deur staan verslaggevers en fotografen. Heel Nederland heeft het erover. ‘Begeleidende foto’s maakten duidelijk dat geen gezonde man deze vrouw van vlees en bloed zou kunnen afwijzen,’ schrijft De Telegraaf, die de actie niettemin ‘onsmakelijk’ noemt. Sterker nog: volgens de krant is deze Candy ‘een van de merkwaardigste blaadjes die ooit op de Nederlandse markt verschenen’. Het Nieuwsblad van het Noorden schrijft: ‘Zowel de tekst in het decembernummer van Candy […] of de tekst van het naar de kranten gestuurde stencil, wekken niet de indruk dat het weekeinde-uit met Lotte – dag en nacht, staat er – besteed zal worden aan het bezoeken van Artis.’

De oplage van 9000 exemplaren vindt nu wel gretig aftrek. Maar bij de Amsterdamse zedenpolitie gaan de alarmbellen rinkelen. Daar houden ze Candy al langer in de gaten. ‘Schandalig!’ briest officier van justitie Jan Frederik Hartsuiker als hij leest over de actie. De prijsvraag vindt hij verwerpelijk, maar ook de reguliere inhoud van het blad valt in zeer slechte aarde. ‘De eerbaarheid is in het geding!’ Hij geeft onmiddellijk opdracht om het nummer in beslag te nemen in zijn district en laat een telex uitgaan naar al zijn collega’s in Nederland met het dringende advies om hetzelfde te doen. Rechercheurs van de zedenpolitie gaan daarna door het hele land sekswinkels af om Candy uit de handel te halen. ‘Mr. Hartsuiker zal de uitgever – deze zou een Amsterdammer zijn die een boekhandel in Rotterdam heeft – gaan vervolgen,’ schrijven de kranten op zaterdag 7 december 1968.

Wat de zaterdagkranten nog niet weten, is dat de uitgever van het blad op vrijdag 6 december naar het hoofdbureau van de Amsterdamse politie is gesommeerd. Terwijl Muller lekker geniet van alle publiciteit, gaat in Rotterdam de telefoon. ‘Met Pels, hoofd Amsterdamse zedenpolitie,’ klinkt het aan de andere kant van de lijn. ‘Ik zou graag willen dat u het een en ander komt toelichten. Kunt u even langskomen op het hoofdbureau in Amsterdam?’ Volgens Pels gaat het om een vriendelijk gesprekje, meer niet. Muller is benieuwd en besluit op de uitnodiging in te gaan.