De essentiële gids voor vrouwelijke entrepreneurs

Steeds meer vrouwen starten een eigen bedrijf, maar slechts 3 procent weet dat bedrijf om te toveren tot een miljoenenbusiness; de meesten blijven steken op het niveau ‘leuk en aardig’ of komen net rond. Julia Pimsleur niet. Zij slaagde erin door te dringen tot de 1 miljoen dollar-club. Haar nieuwe missie: meer vrouwen de kans bieden in haar voetsporen te treden.

==

In Powervrouwen vertelt ze op luchtige en slimme toon hoe zij en verschillende andere vrouwen met een fantastisch idee fondsen ophaalden, een relevant en sterk netwerk bouwden en uiteindelijk opschaalden naar een miljoenenbedrijf. In al hun verhalen zitten krachtige lessen, zoals Pimsleurs eigen besef dat als je als vrouw echt wilt doorbreken, je anders moet denken en doen. Met Powervrouwen heb je een gids in handen met de mindset, het jargon en de stappen die je nodig hebt om groots te groeien.

Julia Pimsleur

Powervrouwen

8 stappen naar groot succes

==

Uitgeverij Business Contact

Amsterdam/Antwerpen

© 2015 Julia Pimsleur

Uitgeverij Business Contact

© 2016 Nederlandse vertaling Uitgeverij Business Contact

Vertaling Carla Zijlemaker

Oorspronkelijke titel Million Dollar Women

Oorspronkelijke uitgever Simon & Schuster

Omslagontwerp Adept Vormgeving

Foto auteur Jean-Luc Mege

E-book Perfect Service, Schoonhoven

Illustraties binnenwerk Heather Willems/ImageThink

==

ISBN 978 90 470 0874 3

NUR 800

==

Dit e-book werd gemaakt op basis van de eerste druk, 2015, ISBN 978 90 470 0873 6.

==

www.businesscontact.nl

Voor mijn moeder en alle andere vrouwen met lef

Inhoud

Inleiding: Een powervrouw worden

==

1. Hoe ik uit de ondernemerstredmolen stapte

2. Sterk en slim in plaats van lief en mooi

3. Herken je bondgenoten, je tegenstanders en je vijanden

4. Wees als de Notre-Dame, niet als de Eiffeltoren

5. Zet karakter om in kapitaal

6. Bewust netwerken

7. Delegeer je een weg naar de top

8. Zorg goed voor jezelf

==

Conclusie: Vrouwen die in beweging zijn blijven in beweging

Dankwoord

Oefeningen voor powervrouwen

Online hulpmiddelen

Woordenlijst

==

Bibliografie

Over de auteur

Inleiding

Een powervrouw worden

‘Wat zijn je brutomarges?’ vroeg Jeff. Ik stond met mijn mond vol tanden. Jeff en zijn collega, beiden durfkapitaalverstrekkers in overhemd en spijkerbroek, vroegen naar de financiële positie van mijn bedrijf. Ondanks hun casual look wist ik dat ze in de positie waren om ons miljoenen te geven. Hij keek me verwachtingsvol aan.1

‘Dat is een goede vraag. Daar kom ik straks nog op terug,’ zei ik zo zelfverzekerd als ik maar kon veinzen. Ik wist wat mijn marges waren.2 Maar was brutomarge hetzelfde of was dat iets anders? Ik kon het in ieder geval niet aan Jeff vragen. Ik wist niet of ik de kennis en de flair had om deze bespreking goed door te komen of de tientallen besprekingen die nog zouden volgen. Maar ik wist wel dat ik alles op een rijtje moest zien te krijgen als ik mijn bedrijf gefinancierd wilde hebben, en snel ook.

Steeds meer vrouwen komen in de situatie dat ze geld nodig hebben voor hun bedrijf, maar dat ze niet weten hoe ze daaraan moeten komen. De afgelopen twintig jaar waren er in Amerika bijna twee keer zoveel vrouwen als mannen die een eigen bedrijf begonnen,3 maar die bedrijven bleven meestal klein. Slechts 3 procent van de vrouwelijke ondernemers komt uit op een omzet van een miljoen dollar of meer per jaar, wat in het bedrijfsleven geldt als een leuk begin.4 De meeste vrouwelijke ondernemers hebben een keukentafelbedrijfje waarmee ze het net redden of, erger nog, ze komen zonder cash te zitten en houden ermee op. Toen ik een paar jaar geleden de grens van de één miljoen passeerde, werd ik gebeld door een journalist die een portret wilde maken van mij en andere zakenvrouwen die bedrijven met een ‘hoge omzet’ hadden. Ik voelde me gevleid, maar was toch vooral verbaasd. Waarom zijn er zo weinig vrouwen met een bedrijf dat dikke winsten maakt?’ In het jaar na dat telefoontje haalde ik 2,1 miljoen dollar aan durfkapitaal binnen, realiseerde ik een omzetstijging van 85 procent en coachte ik in mijn vrije tijd vrouwen die wilden leren hoe ze risicodragend durfkapitaal konden binnenhalen.

Ik ben ervan overtuigd dat financiële vrijheid een van de laatste obstakels voor vrouwen is. Als je bedenkt dat er in 1920 algemeen stemrecht kwam, is het bijna niet te geloven dat vrouwen in de VS tot aan de invoering van de Equal Credit Opportunity Act (de Wet gelijke behandeling kredietverstrekking) van 1974 nog altijd konden worden afgewezen als ze een huis wilden kopen of een creditcard wilden aanvragen.5 We hebben nog een lange weg te gaan voordat er sprake is van financiële gelijkheid tussen mannen en vrouwen, of het nu gaat om het feit dat Amerikaanse vrouwen nog steeds 77 cent krijgen voor iedere dollar die een Amerikaanse man verdient, of om de miljoenensalarissen die mannelijke CEO’s krijgen. Op dit moment halen bedrijven van vrouwen gemiddeld een omzet die 27 procent bedraagt van de gemiddelde omzet van bedrijven die eigendom zijn van een man.6

Recent verschenen boeken voor vrouwen die willen uitblinken in hun werk, zoals Lean In van Sheryl Sandberg en Knowing Your Value van Mika Brzezinski, bieden vrouwen in het Amerikaanse bedrijfsleven een routebeschrijving naar de top. Nu wordt het tijd om kennis te maken met vrouwen die het Amerikaanse bedrijfsleven simpelweg de rug hebben toegekeerd (of er nooit in zijn gestapt) en zich op het ondernemerschap hebben gestort. Ze hebben kapitaal binnengehaald, goede netwerken ontwikkeld en van de grond af een nieuw bedrijf opgebouwd. Dat zijn powervrouwen, en ik zal je laten zien hoe je een van hen kunt worden.

Nadat ik tientallen Jeffs had gesproken (en maar heel weinig Jennifers), maakte ik me het kapitaalverwervingsritueel eigen en haalde ik 2,1 miljoen dollar aan durfkapitaal binnen, waardoor ik van mijn kleine bedrijfje een bedrijf met een miljoenenomzet kon maken. Toen ik begon met Little Pim, een programma waarmee jonge kinderen thuis een vreemde taal kunnen leren, wilde ik een buitengewone taalleerervaring voor jonge kinderen ontwikkelen. Ik wist dat het meer dan een ‘lifestyle-bedrijf’ kon worden, maar ik wist niet precies hoe groot ik het zou kunnen maken. Op een bepaald moment liep ik tegen een grens op en overwoog ik zelfs er helemaal mee te stoppen. Maar in plaats daarvan besloot ik de inzet op mijn droom te verdubbelen. Ik besefte dat ik anders moest gaan denken en handelen als ik CEO van een miljoenenbedrijf wilde worden.

Als ik andere resultaten wilde voor mijn onderneming, moest ik mijn instelling veranderen, nieuwe vaardigheden leren en kapitaal bijeenbrengen. Ik moest op zoek naar deskundigen en coaches die me konden helpen mijn grootste angsten aan te pakken en me konden bijstaan tijdens mijn ontwikkeling van creatieveling met een zakelijk idee naar CEO van een onderneming op basis van een creatief idee. Powervrouwen houdt je een spiegel voor waarmee je naar je eigen instelling en vaardigheden kunt kijken, en helpt je die mijlpaal van een miljoen sneller te halen.

Toen ik probeerde een miljoenenomzet te halen, had ik maar wat graag willen leren van andere vrouwen die wisten wat daarvoor nodig was. Ik heb met fantastische adviseurs, coaches en mentoren gewerkt – maar dat waren bijna allemaal mannen. Ik wist dat er vrouwen moesten zijn die een groot bedrijf aan het opzetten waren, maar ik las daar maar zelden iets over en ik kende niet één vrouw met een miljoenenbedrijf die ik kon vragen hoe ik hetzelfde kon bereiken.

Ondanks alle media-aandacht voor ondernemerschap kennen de meeste mensen alleen Oprah Winfrey en Martha Stewart als het om vrouwelijke ondernemers gaat. Ik denk dat we ondernemende vrouwen kunnen helpen groter te denken, sneller te groeien en van elkaars mijlpalen en fouten te leren door onze verhalen te delen.

Vanuit die gedachte wil ik je graag kennis laten maken met vrouwen overal in de VS die succesvolle bedrijven hebben die ze van de grond af aan hebben opgebouwd. De ondernemers die in dit boek worden genoemd staan nog niet op de lijst van machtigste vrouwen van Forbes. Dit zijn verhalen van vrouwen die nu ongeveer vijf tot tien jaar op weg zijn naar de top. Ze hebben dus nog niet zo’n heel grote voorsprong en je kunt van iedere stap die ze zetten iets leren. We bevinden ons in het basiskamp van de Mount Everest. Slechts een klein percentage dat op weg gaat om de top, op 8848 meter hoogte, te beklimmen haalt dat ook. De meesten halen het basiskamp, dat op 5034 meter ligt, niet eens. Het is algemeen bekend dat 50 procent van de nieuwe ondernemingen in de eerste vijf jaar mislukt. Het basiskamp halen is een enorme prestatie. Daar komen de volhouders samen om sterke verhalen uit te wisselen en zich voor te bereiden op het volgende deel van de klim.

Niet alle powervrouwen die in dit boek voorkomen zullen de top halen, maar ze hebben allemaal bloeiende bedrijven opgebouwd en dat hebben ze grotendeels gedaan zonder bedrijfskundeopleiding, rijke man of trustfonds. Ze kunnen je een heleboel blaren besparen door te vertellen hoe ze de klim tot 5034 meter hebben volbracht en welk spoor je het beste kunt volgen. Ze bezitten bedrijven op het gebied van techniek, luchtvaart, mode, onderwijs en e-commerce, en zorgen voor een goede bedrijfscultuur. Daarnaast brengen ze hun kinderen groot en laten hun omgeving delen in hun succes, en dat doen ze allemaal met veel plezier. Het zijn sterke voorbeelden van wat er allemaal mogelijk is als je groot denkt. In de VS hebben we kunnen zien wat er mogelijk is als je je niet laat ontmoedigen, toen zwemster Diana Nyad op haar vierenzestigste, na vier eerdere mislukte pogingen, de eerste mens was die non-stop van Florida naar Cuba zwom (kijk naar haar TED-talk om het inspirerende verhaal in zijn geheel te horen). ‘Het zal me op de een of andere manier wel lukken,’ zei ze tegen haar team op de dag dat ze het uiteindelijk zou halen en in bijna drieënvijftig uur naar de overkant zwom.

In de afgelopen tien jaar hebben we een explosieve groei gezien van het aantal vrouwen dat een eigen bedrijf begint. Vrouwen zijn zelfs twee keer zo vaak een bedrijf begonnen als mannen. Ook zij proberen het op de een of andere manier voor elkaar te krijgen, ondanks het feit dat ze in koud water zwemmen, omringd door haaien. Er zijn meer dan 120 miljoen vrouwen wereldwijd die hiermee bezig zijn, waarvan bijna tien miljoen in de VS. Ze zijn verantwoordelijk voor 1,4 biljoen dollar aan omzet per jaar en hebben alleen al in de VS 7,9 miljoen mensen in dienst.7 Steeds meer vrouwen halen bovendien een hoger opleidingsniveau en krijgen meer vertrouwen in hun vaardigheden. Sinds 2010 halen vrouwen gemiddeld een hoger opleidingsniveau dan mannen.8 Wereldwijd is 60 procent van de masterstudenten en 30 procent van de studenten aan bedrijfskundeopleidingen een vrouw. Vroeger gingen jonge vrouwen studeren om advocaat of dokter te worden; nu willen veel vrouwen ondernemer of CEO worden.

Je kent vast wel een vrouw die haar eigen bedrijf aan het opzetten is of dat al heeft gedaan. Misschien is het een energieke vrouw van in de dertig, die gezien heeft hoe haar moeder worstelde met het glazen plafond en gezworen heeft dat het voor haar anders zou zijn. Misschien ook is het een moeder die zich afvroeg waarom een specifiek product voor haar kind niet bestond en besloot het dan maar zelf op de markt te brengen. Het kan een gedreven twintiger zijn die als kind al met programmeren bezig was en die haar eigen technologiebedrijfje is begonnen om een nieuwe app of een nieuw platform te introduceren. Je vindt ze overal. Goedkope of kosteloze business tools zijn gemakkelijker verkrijgbaar dan ooit tevoren, en nieuwe ondernemers worden gemotiveerd doordat ze problemen op een andere manier willen oplossen; ze zien hoe leeftijdgenoten in een paar jaar tijd een bedrijf met een omzet van 100 miljoen dollar per jaar opbouwen.

En toch maak ik me zorgen. Hoe zullen de vrouwen die nu een bedrijf opstarten er over vijf jaar voor staan? Zullen ze grote namen in het bedrijfsleven zijn? Worden het topvrouwen? Of hebben ze dan net hun faillissement aangevraagd, hun kantoormeubilair verkocht en hun LinkedIn-profiel aangepast? Bijna 97 procent van de vrouwen met een eigen bedrijf is zelfstandige zonder personeel. Vrouwen lopen twee keer zoveel kans hun bedrijf te moeten sluiten wegens geldgebrek dan mannen.9 Ik wil meer vrouwen ervan overtuigen dat kapitaal binnenhalen voor een bedrijf dat een topomzet kan halen binnen hun bereik ligt. Investeerders vormen vaak de eerste stap op weg naar het vinden van de juiste partners om successen mee te boeken.

De precaire situatie van vrouwelijke ondernemers is geen gevolg van het feit dat vrouwen minder hard werken of tot minder in staat zijn. Het komt grotendeels doordat vrouwen nog altijd niet groot genoeg denken en niet het geld binnenhalen dat hun bedrijf nodig heeft. Vrouwen beginnen hun bedrijf met half zoveel kapitaal als mannen en deze trend verandert niet snel genoeg. Kortgeleden sprak ik een vrouwelijke ondernemer die een modeadviesbureau heeft. Ze vertelde me dat ze zakelijk een geweldig jaar had, maar dat het haar tegelijkertijd moeite kostte om het bedrijf zodanig te laten groeien dat ze het niet meer alleen afkon. Ik vroeg haar of ze had overwogen geld binnen te halen om nieuwe mensen aan te nemen en te proberen een grotere markt te vinden. Dat had ze niet. Sterker nog, ze had zich niet eens gerealiseerd dat ze vrijwel elk probleem dat ze genoemd had kon oplossen als ze meer geld ter beschikking had. Als ze kapitaal had, kon ze meer mensen aannemen, meer investeren in marketing, zich richten op de onderdelen van haar bedrijf die het meest winstgevend zijn en werken aan het grotere plaatje.

Ik heb tientallen van dit soort gesprekken gevoerd. Vrouwelijke ondernemers gaan vaak niet achter het geld aan dat ze nodig hebben om een grotere visie te realiseren. Hoewel geld binnenhalen voor geen enkele ondernemer gemakkelijk is, is het voor vrouwen exponentieel lastiger. Nog geen 12 procent van alle groeikapitaal in de VS en nog geen 7 procent van de hogere bedragen aan durfkapitaal wordt geïnvesteerd in bedrijven die in handen zijn van een vrouw.10

Mannen halen over het algemeen meer geld binnen dan vrouwen, nemen meer risico’s, zijn betere netwerkers en bezitten meer bedrijven die hoge omzetten genereren. Hoe kunnen vrouwen leren om hetzelfde te doen, maar dan wel op hun eigen manier? Als je de stappen volgt die ik hier schets en mijn interviews met topexperts uit het bedrijfsleven en de investeringsbranche leest, ben je al een flink eind op weg om een van de powervrouwen te worden die je in dit boek zult tegenkomen. Als je dieper in een van de onderwerpen wilt duiken, bijvoorbeeld als je wilt weten hoe je erachter komt of je een ‘financierbaar bedrijf’ of eerder een ‘lifestyle-bedrijf’ hebt, hoe je geld bij elkaar krijgt of hoe je de ondermijnende ideeën die je over jezelf als CEO hebt kunt doorbreken, kijk dan op www.juliapimsleur.com. Daar vind je gratis hulpmiddelen, online-cursussen en instrumenten die je helpen – sneller – op een hoger niveau te komen. Ik denk oprecht dat je het zelf kunt, maar ik kan je helpen sneller op je bestemming te komen, en met minder incidenten onderweg.

De win-win-winsituatie

Ik vind het heerlijk om vrouwen te helpen een miljoenenbedrijf op te bouwen, omdat ze daarmee op drie fronten kunnen scoren, namelijk op die van geld, zingeving en mobiliteit.

Mannen meten ‘succes’ van oudsher af aan het aantal nullen aan het eind van het bedrag dat ze jaarlijks omzetten of waar ze hun bedrijf voor hebben verkocht. Vrouwen willen die grote financiële voordelen natuurlijk ook, maar ze willen meer dan dat. We weten dat geld ons in staat stelt om te beslissen waar we willen wonen, waar onze kinderen naar school gaan en met wie we trouwen (en of we trouwen). Als vrouwelijke ondernemers willen we bovendien werk doen dat betekenis heeft en dat oplossingen biedt voor problemen die we in ons eigen leven zijn tegengekomen. We willen dat het werk dat zoveel van onze tijd en energie opslokt meer betekenis heeft dan alleen een salaris, vooral als het ons weghoudt bij onze kinderen en ons gezin. We willen leidinggeven aan een bedrijf dat op de best mogelijke manier gebruikmaakt van onze talenten.

Ten slotte – maar soms staat dit boven aan onze prioriteitenlijst – mobiliteit. Als ondernemers zijn we bereid 23 van de 24 uur per dag te werken, maar we willen zelf kunnen bepalen welke 23, en op welke plek. Ons werk biedt ons de mobiliteit om thuis te blijven met een ziek kind, om te reizen, om de schoolvoorstellingen van onze kinderen bij te wonen en om zitting te nemen in besturen van non-profitorganisaties. Als CEO koester ik de vrijheid om te werken hoe, waar en wanneer ik maar wil. Natuurlijk ben ik wel eens jaloers op vrienden die voor een groot bedrijf werken, als ik zie dat ze hun werk op kantoor achter zich kunnen laten. Maar ik weet ook dat banen in het bedrijfsleven die zekerheid lijken te bieden, dat eigenlijk niet doen. Werknemers van nu zullen in de loop van hun carrière vijftien tot twintig keer van baan veranderen.11 Die ‘zekere’ banen in het bedrijfsleven bieden minder zekerheid dan ooit tevoren. Tijdens de recessie van 2008 raakte 19 procent van de vrouwen op senior-niveau haar baan kwijt, vergeleken met 6 procent van de mannen op hetzelfde niveau.12

Als powervrouwen kunnen we een voorbeeld nemen aan deze win-win-winsituatie en een nieuwe definitie van succes formuleren. We kunnen onze kinderen laten zien dat het mogelijk is om hard te werken aan iets wat ons na aan het hart ligt, dat we erin kunnen uitblinken en nog altijd moeder, vriendin, echtgenote en/of tante kunnen zijn. We kunnen bestuursvergaderingen voorzitten, naar China vliegen om onze fabrikanten te bezoeken, onze producten verkopen op tv, trainen voor een marathon, een voorlichtingsavond bezoeken op school en voor een kantoorcultuur zorgen waarin vrouwen niet worden gestraft voor het opnemen van ouderschapsverlof.

Sommige vrouwen zeggen dat ze hun bedrijf niet verder willen laten groeien omdat dat te veel verantwoordelijkheden buitenshuis met zich meebrengt, zoals leidinggeven aan werknemers en externe investeerders aansturen. In eerste instantie lijkt dat misschien wat veel. Maar powervrouwen weten dat het aansturen van een bedrijf met een flinke omzet betekent dat je een seniorteam hebt dat de dagelijkse uitvoering voor zijn rekening neemt en dat je helpt je visie te implementeren. Dat geeft jou meer tijd om aan de onderdelen van je bedrijf te werken die je een warm hart toedraagt en een betere manager te worden, het talent van je medewerkers te ontwikkelen en, ten slotte, in alle opzichten meer vrijheid te verwerven.

Dit is het goede nieuws: je hoeft geen zakelijke of financiële achtergrond te hebben om de lessen uit dit boek direct in de praktijk te kunnen brengen. Ik heb geen bedrijfskunde-opleiding gevolgd en dat geldt ook voor de meeste vrouwen die in dit boek worden geïnterviewd. Om het win-win-win-idee in de praktijk te brengen hoef je aan slechts twee voorwaarden te voldoen: je moet de juiste instelling hebben en de juiste vaardigheden. Zo simpel is het, maar dat betekent niet dat het ook gemakkelijk is. Ik zal je laten zien wat het verschil is tussen een bedrijf dat werkt en een bedrijf dat werkt voor jou.

Ik wil dat je die één miljoen dollar-omzet haalt en dat je vervolgens doorstoomt naar de vijf miljoen, de tien miljoen enzovoort. Daarvoor moet je mogelijk kapitaal binnenhalen, hoewel dat op dit moment misschien nog mijlenver van je af staat. Misschien moet je je werk en je privéleven anders vormgeven. Zelfs als het niet je doel is een bepaalde omzet te halen kun je efficiënter en effectiever werken, hoe groot of klein je bedrijf ook is. De tijd die je zo vrijmaakt, kun je gebruiken om literatuur te lezen, Spaans te leren, met je kinderen te spelen, urenlang naar je favoriete tv-series te kijken – of de wereld te verbeteren.

De oefeningen aan het eind van dit boek – die je kunt invullen of downloaden op juliapimsleur.com – kunnen je helpen het geleerde aan te passen aan jouw bedrijf en direct in de praktijk te brengen. Dit boek is voor vrouwen die een bedrijf willen dat ten minste één miljoen dollar omzet, vrouwen die een bedrijf hebben en die nadenken over kapitaalverwerving, zelfstandige consultants die willen uitbreiden, of jonge vrouwen die nieuwsgierig zijn naar het ondernemerschap. Ik heb er een woordenlijst bijgevoegd voor het geval je vastloopt in de terminologie.

Verspreid in dit boek vind je tien mantra’s van powervrouwen die zijn afgebeeld als een soort virtuele armbandjes die je kunt dragen als je een extra duwtje in de rug nodig hebt. Waarom armbandjes? Toen ik workshops organiseerde op basis van dit boek met een paar van mijn meest dierbare collega-onderneemsters – de Million Dollar Women Brain Trust – kwam ik tot de ontdekking dat we allemaal persoonlijke mantra’s hebben waar we op teruggrijpen om verder te komen. Iedereen beschreef die mantra’s als instrumenten voor zelfbescherming, zoals de kogelvrije armbanden die Wonderwoman altijd droeg. Toen ik bezig was met kapitaalverwerving voor mijn bedrijf, liep ik in gedachten een aantal mantra’s door om mezelf op te laden, vooral als ik op weg was naar bijeenkomsten met massa’s mannen in pak die in mijn ogen potentiële investeerders waren. Deze mantra’s waren: ‘Als het gemakkelijk was, zou iedereen het doen’ en ‘Wees gerust bang, maar doe het dan toch’.

De armbanden van Wonderwoman lijken misschien een beetje maf, maar de vrouwen van de Brain Trust zijn gek op dit kitscherige machtssymbool. In het verhaal van Wonderwoman was het haar moeder, de koningin van de Amazones, die haar de armband gaf, gemaakt van het schild van de Griekse godin van wijsheid en strategie, Athene. Deze armbanden maakten Wonderwoman onverwoestbaar. Ze kon ze zelfs tegen elkaar slaan om een schokgolf te veroorzaken die haar grootste tegenstanders deed terugdeinzen, een truc die powervrouwen hebben overgenomen, vooral als ze moeten onderhandelen over durfkapitaal.

Ik hoop dat, als je je praatje gaat houden in een ruimte vol mannen in pak (en tegen de tijd dat je dit leest hoop ik dat er meer vrouwen in pak zullen zijn), je virtueel je favoriete armbanden omdoet die je superkrachten zullen geven. Je collega-powervrouwen zijn in die ruimte geweest en staan achter je. Als je klaar bent met dit boek, ga dan naar juliapimsleur.com om je eigen mantra’s te delen met mij en andere vrouwelijke ondernemers. Mijn doel bij het schrijven van dit boek is een miljoen vrouwen te helpen hun eerste miljoenenomzet te realiseren. Of je nu 50.000 dollar per jaar omzet of 500.000, of je nu een bedrijf hebt of je eerste kapitaalverwervingsronde overweegt, je bent al op weg. Het is tijd om je spullen te pakken voor de spannende en uitdagende klim die voor je ligt.

Een van de armbanden waar ik aan denk als ik ergens heel erg tegenop zie, is: ‘Het geluk is met de dapperen’ (Fortes fortuna juvat).

==

1. Ik heb de namen en kenmerken van de investeerders veranderd.

2. Zie de woordenlijst op p. 266 voor definities van ‘brutomarge’ en andere zakelijke termen.

3. Volgens een rapport van de National Women’s Business Council uit 2009 is van 1997 tot 2002 het aantal bedrijven dat eigendom is van een vrouw twee keer zo snel gegroeid als het aantal bedrijven in het algemeen. Center for Women’s Business Research, ‘The Economic Impact of Women-Owned Businesses in the United States’, nwbc.gov/sites/default/files/economic impactstu.pdf, p. 1.

4. Toen ik met het schrijven van dit boek begon, bedroeg het percentage vrouwen met een omzet van een miljoen dollar 1,8 procent (Emily Maltby, ‘Woman-Owned Businesses Make Strides’, Wall Street Journal, 21 maart 2012, http://online.wsj.com/articles/SB10001424052702304636404577294292971667480); inmiddels is dat toegenomen tot 3 procent, nog altijd een zeer laag percentage (volgens een rapport van de National Women’s Business Council uit 2014).

5. ‘Women’s Money: A New Vision for Women and Money’, Women’s Money, http://www.womensmoney.org/about-us (geraadpleegd op 24 november 2014).

6. Sharon Hardy, ‘Launching Women Owned Businesses on to a High Growth Trajectory’, NWBC.gov, http://www.nwbc.gov/research/launching-women-owned-businesses-high-growth-trajectory (geraadpleegd op 24 november 2014).

7. American Express OPEN, The 2014 State of Women Owned Businesses Report, maart 2014, http://www.womenable.com/content/user files/2014–State–of–Women-Owned–Businesses–public.pdf, p. 1.

8. Jessica Canning, Maryam Haque en Yimeng Wang, ‘Women at the Wheel: Do Female Executives Drive Start-up Succes?’, Dow Jones, 2012, http://www.dowjones.com/collateral/files/WomenPE–report–final.pdf.

9. ‘Women who have discontinued businesses were nearly twice as likely as men to cite inadequate financing as the reason they stopped their business.’ Donna J. Kelley, Abdul Ali, Candida Brush, Andrew C. Corbett, Mahdi Majbourhi, Edward G. Rogoff, Babson College en Baruch College, ‘GEM USA 2012 Report’, Global Entrepreneurship Monitor, 2012, http://www.gemconsortium.org/docs/2825/gem-2012-womens-report. ‘The leading cause of business failure for women across developing and industrial nations is lack of access to capital.’ Global Entrepreneurship Monitor 2012 Women’s Report, http://www.gemconsortium.org/docs/2825/gem-2012-womens-report.

10. ‘Women-owned firms started life with only 64 percent of the capital of male-owned firms and were less likely to tap outside financing over their lifetime, including loans, angel investments, and venture capital. Less start-up and growth capital means slower growth.’ Rebecca M. Blank, ‘Women Owned Businesses in the 21st Century,’ U.S. Department of Commerce Economics and Statistics Administration, oktober 2010, p. 16, http://www.esa.doc.gov/reports/women-owned-businesses-21st-century.

11. Jeanne Meister, ‘Job Hopping Is the “New Normal” for Millenials: Three Ways to Prevent a Human Resource Nightmare’, Leadership (blog), Forbes, 14 augustus 2012, http://www.forbes.com/sites/jeannemeister/2012/08/14/job-hopping-is-the-new-normal-for-millenials-three-ways-to-prevent-a-human-resource-nightmare/.

12. Deborah Spar, Wonder Women, geciteerd in Nancy M. Carter en Christine Silva, ‘Opportunity or Setback? High Potential Women and Men During Economic Crisis’, Catalyst, 2009. M. Carter en Christine Silva, ‘Opportunity or Setback? High Potential Women and Men During Economic Crisis’, Catalyst, 2009.

1

Hoe ik uit de ondernemerstredmolen stapte

Om succesvol een klein bedrijf te exploiteren moet je hard werken en er steeds aan blijven trekken. Toch kunnen positieve eigenschappen als volharding en inzet ons tot hamsters maken, die het wiel steeds harder laten draaien, maar uiteindelijk tot niets leiden. Deze houding van ‘Ik moet gewoon nog harder werken’ is bij uitstek een vrouwelijke benadering en is misschien wel wat ons ervan weerhoudt ons bedrijf groter te maken.

Ik heb als kleine ondernemer vier jaar in die molen gezeten en gerend zo hard als ik kon. Totdat de boel instortte heb ik zelfs nooit pas op de plaats gemaakt om te kijken of die inspanning me wel bracht waar ik naartoe wilde. Het kwartje viel pas toen een van mijn adviseurs tegen me zei: ‘Je kunt heel lang krap in je geld zitten, maar je kunt maar één keer zonder geld komen te zitten.’ Het totaal aan rekeningen oversteeg zo langzamerhand het totaal aan binnenkomende betalingen en we hadden nog geen manier gevonden om onze omzet een nieuwe impuls te geven.

Ternauwernood lukte het me om niet failliet te gaan en uiteindelijk heb ik geld bijeen weten te brengen om een miljoenenbedrijf op te bouwen. Maar voordat ik ga uitleggen hoe dat allemaal is gegaan, moet ik even een stukje terugspoelen. Mijn geschiedenis als ondernemer gaat een heel stuk terug, naar een tijd die velen van ons het liefst vergeten, de eerste jaren van de middelbare school.

Kindermeisje voor cash

Op de eerste dag van de zomervakantie zat ik achter in een Audi met twee kleine jongetjes op weg naar de Hamptons, waar veel welvarende New Yorkse gezinnen hun zomervakantie doorbrachten.

Ik ging mee als oppas om een prikkelbare New Yorkse moeder bij te staan met haar rouwdouwers van zoontjes van drie en vijf jaar. Ze was blij met elke vorm van hulp, al was het van een veertienjarige met weinig ervaring.

De baan bestond eruit dat ik in hun onafgewerkte kelder woonde en eindeloos op de vloer lag om autootjes te laten botsen en de bijbehorende geluiden te maken. Ik danste naar de pijpen van Marilyn en doorstond de beledigingen van haar man, een humeurige vader die op de beurs werkte en zich in de weekends bij ons voegde. Na een week of twee was de glans van mijn baan er wel zo’n beetje af.

Op het strand ontmoette ik andere tienermeisjes zoals ik met het enige betaalde baantje dat ze konden krijgen: dat van kindermeisje. Na de eerste maand waren drie van die meisjes opgestapt; ze gingen liever terug naar de kakkerlakken en de bergen stinkend afval in de straten van New York dan nog een dag langer de driftaanvallen van de kleine Michael te verduren als zijn kip niet op de juiste manier was gesneden.

Tegen de tijd dat augustus aanbrak had ik nog maar één lotgenoot, een andere oppas die op het strand zat te kniezen boven haar frietjes met zand. Ik vond mezelf behoorlijk volwassen met twee kleine kinderen onder mijn hoede en ik had mijn eerste zoenervaring al achter de rug, maar alles bij elkaar voelde ik me nogal ellendig. Ik weet nog wanneer mijn laatste collega-oppas besloot het bijltje erbij neer te gooien. Ik wilde niets liever dan haar achternagaan. Maar hoewel de jongens erop stonden 24 uur per dag non-stop de soundtrack van Annie te draaien en hun vader ongepaste dingen tegen me zei als: ‘Tegen de tijd dat je achttien bent, zul je wel dik zijn’, bleef ik. Ik wilde gewoon niet iemand zijn die opgaf.

Op mijn laatste dag kwam Marilyn naar de kelder en gaf me een fooi van 100 dollar. Boven op de 85 dollar per week die ik verdiend had, zat ik nu op bijna 1000 dollar. Dat was een heftig gevoel voor een veertienjarig meisje en vanaf dat moment was ik verslingerd aan mijn financiële vrijheid. De twee zomers daarop ging ik opnieuw naar de Hamptons en verdiende een paar duizend dollar, die ik opspaarde voor een reis van vier weken naar Italië met mijn beste vriendin toen ik zeventien was. Ik slaagde erin iedere keer dat ik naar de Hamptons ging betere gezinnen te vinden, en die zomers bleken een fantastische eerste managementcursus te zijn. Op het strand daar leerde ik een paar belangrijke vaardigheden die ik nodig had om mijn carrière te beginnen: hard werken, geduld hebben en mijn klanten tevreden houden.

Bovendien was ik in aanraking gekomen met een van de belangrijkste ingrediënten van ondernemerschap, het ingrediënt dat me later in staat zou stellen mijn eigen bedrijf op te zetten, ternauwernood een faillissement te vermijden en mensen te ontslaan wanneer dat nodig was: doorzettingsvermogen. Zonder doorzettingsvermogen, waarvan weerbaarheid een belangrijk onderdeel is, heeft niemand iets te zoeken in het bedrijfsleven. Zoals iedere ondernemer je kan vertellen, zal alles wat fout kan gaan ook fout gaan – en meestal in het eerste jaar. Degenen die doorzettingsvermogen hebben, gaan verder en vinden een weg, als water tussen de rotsen. Degenen die dat niet hebben, gaan terug naar hun kantoorbaan.

Doorzettingsvermogen heeft me ver gebracht in het leven. Ik heb me er altijd op laten voorstaan dat ik een harde werker was die lange klussenlijsten kon afwerken. Ook als jonge moeder met twee kinderen was ik degene die de telefoonlijst van de klas maakte en de boekenclub organiseerde. Ik was bij uitstek het voorbeeld van ‘Als je iets gedaan wilt hebben, vraag het dan aan iemand die het druk heeft’.

Maar na verloop van tijd besefte ik dat doorzettingsvermogen ook mijn zwakte was geworden. Ik was er zo goed in maar door te gaan en de klus te klaren, zo gericht op zorgen voor anderen, dat ik het grotere geheel niet overzag. Doorzettingsvermogen zou me niet het zelfvertrouwen geven dat nodig was om risico’s te nemen en mijn bedrijf groter te maken. Doorzettingsvermogen zou institutionele investeerders niet overtuigen om de gok met mij te nemen. Hoe kon ik van mijn bedrijf van 150.000 dollar per jaar een bedrijf van 1,5 miljoen dollar en uiteindelijk 15 miljoen dollar per jaar maken? Niet door mijn mouwen op te stropen en tachtig in plaats van zestig uur per week te werken. Ik realiseerde me dat ik iets moest doen aan hoe ik werkte en niet aan hoeveel.

Een van mijn coaches, Gina Mollicone-Long, citeert graag een oud spreekwoord over verandering: ‘Je kunt een kloof van twintig meter niet overbruggen in twee stappen van tien meter.’ Soms moet je met een heel nieuw plan komen om jezelf naar de andere kant te lanceren – of riskeren dat je na je eerste grote stap in de afgrond valt.

De geboorte van Little Pim

We spoelen ruim twintig jaar vooruit. Toen mijn oudste zoon Emmett was geboren, stond Frans leren hoog op mijn prioriteitenlijst voor hem. Ik was tweetalig opgevoed, in het Frans en Engels, en dit leidde tot wat ik een van mijn meest waardevolle ervaringen vond: beurzen voor topscholen, het zelfvertrouwen dat je krijgt als je ergens moeiteloos goed in bent, in Frankrijk wonen en werken, en banen in de internationale filmproductie. Ik was vastbesloten Emmett deze zelfde voordelen mee te geven. Bovendien zit talenonderwijs bij ons in de familie. Mijn vader, dr. Paul Pimsleur, ontwikkelde een taalverwervingsmethode die tot op de dag van vandaag op grote schaal wordt gebruikt. Hij overleed toen ik acht was, maar liet een erfenis na waar ik altijd erg trots op ben geweest: de Pimsleur-methode. Ik vind het heerlijk om overal ter wereld mensen te ontmoeten die de Pimsleur-methode hebben gebruikt om Franse, Spaanse of Chinese conversatie te leren en die in verschillende Pimsleur-talen kunnen zeggen: ‘Wil je wat met me drinken, straks om zeven uur?’

Ik had het geluk dat ik al op mijn zesde vloeiend Frans sprak en me niet eens herinner dat ik het ooit heb geleerd. We woonden in Parijs voor mijn vaders werk en ik ging naar een Franse school. Mijn broer en ik waren binnen een maand of drie tweetalig, en daar heb ik mijn hele leven plezier van gehad. Hoe kon ik dit geschenk aan mijn zoon Emmett doorgeven in de Verenigde Staten? Ik zong traditionele Franse wiegeliedjes voor hem, zoals Frère Jacques en sprak in het Frans met hem als ik met hem speelde, maar ik wist dat er veel meer voor nodig was om hem de taal echt te leren. Mijn man sprak geen Frans en we waren van plan een fulltime oppas aan te nemen als ik weer aan het werk ging. Ze was geweldig met baby’s, maar ze sprak ook al geen Frans.

Toen ik Emmetts fascinatie opmerkte voor alles wat een scherm had, of dat nu mijn telefoon was, Sesamstraat of een speciale kinder-dvd, kreeg ik een idee: zou hij het verschil zien als ik een Franse dvd opzette? Ik wilde hem in contact brengen met de geluiden en stembuigingen van de Franse taal zonder dat hij zich daarbij verveelde. Ik zocht het internet en boekwinkels af naar lesmateriaal, vond een Franse dvd speciaal voor baby’s en speelde die voor hem af. De dvd was slecht geproduceerd en, wat erger was, zat vol met vertaalfouten.

Mijn zwangerschapsverlof was nog niet voorbij; ik had wat tijd over en ging onderzoek doen naar het effect van tweede taalverwerving op jonge leeftijd. Ik wist intuïtief en uit eigen ervaring dat je het beste een taal kon leren op jonge leeftijd, maar was toch verbaasd toen ik onderzoek na onderzoek tegenkwam waaruit bleek dat van nul tot zes jaar een cruciale fase is waarin kinderen met gemak drie talen kunnen leren. Na het zesde levensjaar is er een sterke afname in ons vermogen een tweede taal te leren, na het tiende levensjaar neemt dat nog verder af. In de tussentijd lukte het me niet een taal-dvd te vinden voor Emmett die ik niet al na vijf minuten door de kamer wilde gooien.

In de tv-versie van mijn verhaal zou ik er daarna op uit getrokken zijn om 3 miljoen dollar bij elkaar te sprokkelen, een prijswinnende reeks hebben gemaakt, een kantoor hebben geopend met tien medewerkers en mijn bedrijf binnen twee jaar hebben laten groeien tot een omzet van 15 miljoen dollar.

In werkelijkheid gebeurde er het volgende: terwijl ik borstvoeding gaf, terugkeerde naar mijn fulltimebaan en half bewusteloos was van het slaapgebrek, kon ik het idee niet uit mijn hoofd krijgen dat iemand een betere manier moest vinden om kinderen talen te leren. Het zou een serie dvd’s moeten zijn die speciaal was ontworpen voor jonge kinderen, met een peutervriendelijke hoofdpersoon en een rijke inhoud. Iemand die van talen hield. Iemand die kwalitatief hoogwaardige video’s kon maken. Ik deed er drie hele maanden over om tot het besef te komen dat ik die iemand was.

Ik was documentairemaker geweest, ik was gek op talen, ik sprak er meerdere en ik was lid van de familie Pimsleur, die in bepaalde kringen werd beschouwd als de crème de la crème van het talenonderwijs. Bovendien was ik moeder. Maar ik verdiende een aanzienlijk deel van het gezinsinkomen in die tijd en mijn man, Darren, was net met een veeleisende nieuwe baan begonnen. Welke gevolgen zou het hebben voor onze financiën en onze relatie als ik een eigen bedrijf zou opzetten? Bovendien had ik geen bedrijfskunde gestudeerd. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ik een baby had en de best mogelijke moeder wilde zijn. En – o ja – ik had geen geld.

Maar zoals iedere ondernemer je kan vertellen gaat een idee soms een eigen leven leiden: het komt steeds weer terug, als een zwerfkat om eten, totdat je de deur openzet. Ik sprak met mijn familie over het idee van dvd’s met talencursussen, en mijn man en mijn moeder waren het erover eens dat het een geweldige zakelijke kans leek. Darren stelde voor dat ik taleninstituten voor jonge kinderen zou opzetten, maar dat idee sprak me veel minder aan. Het idee tientallen en uiteindelijk honderden mensen aan te moeten sturen, locaties te vinden en vergunningen aan te vragen om cursussen te mogen geven leek me niets. Bovendien appelleerde de dvd-serie aan mijn achtergrond als filmmaker en leek het iets wat ik erbij kon doen zonder mijn baan op te hoeven zeggen. Ik voelde intuïtief iets aan waar ik nog niet de managementtermen voor had, namelijk dat een mediabedrijf makkelijker opschaalbaar was dan een onderwijsinstelling. De marges waren hoger en het maken van de dvd’s zou een eenmalige verzonken kostenpost zijn die in de loop der tijd kon worden terugverdiend.

Mijn moeder kwam met het idee dat de serie zou worden gepresenteerd door een pandabeer en dat leek een kindvriendelijke en originele keuze. Het idee van de panda sprak ons aan omdat baby’s nog niet goed kleuren onderscheiden en omdat pandaberen uit China komen, waarmee meteen het idee van een ander land wordt geïntroduceerd. Ik vond online een nog onontdekte illustrator die een ronde en guitig-uitziende panda kon tekenen tegen een kleine vergoeding. We noemden hem ‘Little Pim’ en onze kleine taalleraar was geboren.

Stukje bij beetje werkte ik aan de andere onderdelen van het bedrijf: een bevriende jurist, Dominique Bravo, hielp me de contracten voor de illustrator op te stellen en copyright aan te vragen. Een vriend van de familie, dr. April Benasich, is neurowetenschapper. Ze werd bekend met haar onderzoek naar de manier waarop baby’s en peuters taal leren en bood zich spontaan aan als adviseur. Ik nam twee studenten van Columbia Business School in de arm om me te helpen een ondernemingsplan uit te werken. We kwamen iedere zaterdag anderhalf uur bij elkaar (ze deden hun werk in ruil voor yoghurtijs bij een chique bakker) en ze hielpen me in kaart brengen hoe Kleine Pim een succes kon worden. Ze gebruikten exclusieve managementdatabases om de geschiedenis van succesvolle dvd-bedrijven te onderzoeken en cijfers te vinden over de markt voor video-onderwijs.

Intussen zei ik mijn baan niet op; het kwam niet eens bij me op. Mijn man verdiende een behoorlijk salaris, maar niet genoeg om ons alle drie te onderhouden of een nieuw bedrijf te financieren. We hadden maar een klein beetje spaargeld. Bovendien hield ik van mijn baan als fondsenwerver bij de non-profitinstelling Echoing Green, een organisatie die beurzen verstrekte aan maatschappelijk duurzame bedrijven. Ik had goede secundaire arbeidsvoorwaarden, deed zinvol werk en maakte niet meer uren dan ik aankon. Maar ik kreeg Little Pim niet uit mijn hoofd. Als Emmett sliep of als ik niet meer kon slapen na een vroege borstvoeding, tekende ik storyboards van panda Little Pim en zijn avonturen en verdiepte me in kinderboeken met titels als First Thousand Words in French.

Het onderzoek van de Columbia-studenten wees uit dat er een grote en groeiende markt was voor onderwijsvideo’s voor kinderen. De dvd-markt voor alle leeftijden had al een omzet van 5,3 miljard dollar per jaar en talenonderwijs was wereldwijd goed voor 85 miljard dollar. Rosetta Stone, de marktleider in de Verenigde Staten, zette meer dan 250 miljoen dollar per jaar om. Maar het was lastiger inschatten hoeveel ouders vreemdetalenonderwijs voor hun kinderen belangrijk vonden. Ik was er erg enthousiast over en ik wist dat andere ouders in New York en andere grote steden er net zo over dachten, maar wat vonden ouders elders in de Verenigde Staten? En wereldwijd? We beseften dat we waarschijnlijk uit zouden komen op een nichemarkt van ouders die dit belangrijk vonden, maar ik was ervan overtuigd dat er meer interesse was in vreemdetalenonderwijs voor kinderen. Ik dacht dat we de vraag konden opdrijven en de markt voor talenonderwijs op jonge leeftijd konden vergroten door gebruik te maken van het merk Pimsleur, een grappige panda en kwalitatief goede video’s. Ik was ook enthousiast over het idee van wat ik zag als de ‘democratisering’ van talenonderwijs voor jonge kinderen – waarom zou dit enorme voordeel voorbehouden blijven aan de 1 procent kinderen in de VS wier ouders een buitenlandse nanny of dure taalcursussen konden betalen? Kleine Pim zou verkocht worden voor dezelfde prijs als andere kindervideo’s en zou miljoenen jonge kinderen in staat stellen een vreemde taal te leren.

Ik besloot het Little Pim-idee voor te leggen aan de uitgever die de rechten van de Pimsleur-methode zo’n tien jaar geleden van onze familie had overgenomen. De Pimsleur-methode was een van de best verkopende lesmethodes voor volwassenen geworden. Mijn moeder kreeg nog altijd royalty’s, maar verder hadden we geen banden meer met het bedrijf. Ik werd ontvangen door de uitgevers en die bespreking leidde tot nieuwe besprekingen. Maar een halfjaar later had ik vier ronden besprekingen achter de rug zonder dat er een duidelijk ‘ja’ of ‘nee’ uit gekomen was.

Vergeet de grote jongens

Te midden van de besprekingen met de uitgever dat voorjaar, besloten Darren en ik tien dagen naar Vietnam te gaan, onze eerste grote reis sinds we een kind hadden gekregen. We lieten Emmett, die inmiddels twee was, achter bij Darrens ouders in Californië en vertrokken richting Hanoi, de hoofdstad van Vietnam. Daar werden we geconfronteerd met grootschalige armoede; iedereen leek heel hard te werken voor heel weinig geld. Terwijl we door het weelderige groene land met al zijn rijstvelden reisden, dacht ik na over de levens van de jonge moeders die ik zag. Ik zag hele gezinnen gehurkt rondom een emmer water dat bestemd was om zich mee te wassen en mee te koken. Het stemde tot nederigheid als ik dacht aan mijn eigen leven en de dromen die ik had voor mijn zoon, en ik besefte dat het beste waar een jonge moeder hier op kon hopen voor haar zoon een baantje in Hanoi als ober was, waarmee hij aan het loon van een dollar per dag in de rijstvelden zou kunnen ontsnappen.

Terwijl we in zuidelijke richting naar het kustplaatsje Hoi An reisden, dacht ik serieus na over de privileges die ik thuis had (een baan, een familie die me steunde, diploma’s van prestigieuze scholen en universiteiten) en kwam tot de conclusie dat ik geen excuus had om dit nieuwe bedrijf niet zelf op te zetten. Wat maakte het uit dat de uitgever niet met me in zee wilde? Wat maakte het uit dat ik geen bedrijfskundeopleiding had gevolgd? Als het niet zou lukken, kon ik nog altijd terug naar fondsenwerving voor non-profitorganisaties.

Ik dacht ook aan mijn overgrootmoeder, Ava Goldwater, een Russisch-joodse immigrante die begin twintigste eeuw een sigaren- en snoepwinkel had geopend op Lower Broadway in New York. Haar man stierf op zesendertigjarige leeftijd aan een blindedarmontsteking en liet haar achter met zes kleine kinderen. Dankzij die winkel heeft ze haar kinderen tijdens de Depressie en daarna kunnen grootbrengen. Haar dochter Meira, mijn oma van moederskant, had een serieuze carrière in een tijd waarin vrouwen zelden verder kwamen dan een baan als secretaresse: ze was vijftig jaar lang hoofd inkoop bij de juridische bibliotheek van Columbia University. Meira’s zus, mijn oudtante Beatie, die nog geen een meter vijftig lang was en een vlinderbril droeg, herinnerde me er altijd aan dat ik afstamde van een oud geslacht van ondernemende vrouwen. ‘Denk erom,’ zei ze met haar zware New Yorkse accent, ‘Goldwater-meisjes zijn slim!’

Eindelijk besefte ik dat ik niet hoefde te wachten totdat de grote jongens van de uitgeverij over mijn lot zouden beslissen. Als Little Pim er zou komen, was het aan mij en aan mij alleen om stappen te zetten. Om een metafoor uit mijn fondsenwervingstijd te gebruiken: mensen stappen graag in een trein die net het station uit rijdt. De trein van Little Pim moest in beweging komen.

Onze eerste investeerders van buitenaf

Ik besloot een pilot van de Little Pim-video te produceren. Ik was ervan overtuigd dat als mensen konden zien wat ik in mijn hoofd had, ze het potentieel ervan zouden begrijpen. Via mijn contacten uit mijn productietijd in de video- en filmwereld vond ik een freelanceproducer die het project voor een kleine vergoeding wilde coördineren. Mijn moeder, die ooit haar eigen documentairebedrijfje had, bood aan om te helpen. We stelden een filmploeg samen, zochten moeders met kinderen voor in de pilot en filmden in Emmetts peuterspeelzaal en in de speelkamer van mijn vriendin Dominique in Brooklyn. Met de kinderen werken was een hele uitdaging, maar wel een leuke. We slaagden erin een paar aandoenlijke momenten vast te leggen. We hadden uren aan materiaal en konden niet wachten om ermee aan de slag te gaan.

Verder schreef ik Little Pim formeel in als naamloze vennootschap. Ik investeerde 10.000 dollar plus 15.000 dollar die ik van mijn moeder leende, opende een bankrekening op naam van Little Pim Corporation en vroeg een belastingnummer aan. Plotseling voelde het allemaal erg officieel.

Maar we raakten snel door ons productiegeld heen en het editen duurde langer dan verwacht, waardoor er veel geld naar de editor ging. Daarom vroeg ik mijn goede vrienden Mark en Jason of ze 20.000 dollar wilden inleggen als een lening die zou worden omgezet in aandelen. Ze zeiden ja en die kapitaalinjectie was onze redding. Met deze financiering konden we een extra week editen, de muziekrechten bekostigen en het pilotproject helemaal afronden.

Toen ik eenmaal een pilot had, begonnen de dingen op hun plaats te vallen. Ik liet hem aan mijn studievriendin Rebecca zien bij een kop koffie. Ik wilde haar om advies en eventueel een kleine investering vragen, en was dolgelukkig toen ze na het bekijken van de vijf minuten durende video zei: ‘Dit is een goudmijn! Ik wil investeren.’ Een paar maanden later investeerde Rebecca 100.000 dollar uit het trustfonds van haar familie, het eerste serieuze geldbedrag dat ik binnenhaalde in eigen kring.