Kronieken

Karsten Kroon

Kronieken

Verzamelde wielercolumns

Veel van de columns in dit boek zijn eerder verschenen, in: Fiets, Sportweek, Procycling maar vooral in Dagblad van het Noorden.

© 2009 Karsten Kroon

Omslagontwerp Annemarie van Pruyssen

Omslagfoto Chris Keulen

ISBN 9789048200474

NUR 480

www.amstel-sport.nl

www.karstenkroon.com

Inhoud

Voorwoord

Inleiding: 14 juli 2002

Plouay

Asfalteczeem

WK Zolder

Cauberg

Mallorca

Tijdrit

Honderd procent

No easy races

Kerst

Luik-Bastenaken-Luik

Geselecteerd

Tour 2004

Athene

De Franse keuken

Loszittend rugnummer

Mijn obsessie voor symmetrie

Edze

Jens

Koffie

Quatorze Juillet

De ontknoping

Katja

Koekjes

Pink

Klassiekerrenner

Stress

Mijn droom

Wielrenhumor

Deadline

Die Heimat

Marco

Dikke Vette

Wereldkampioen

Wonderkind

Pipo

Kokusma

Ambities

George

Gewicht

Bijgeloof

Zwanger

Het weer

De proloog

Koevoet

Wat een I even

Drie seconden

Ernesto

Rocketscientist

Flexibel

Het zwaard van Damocles

Haat

Ventilator

Veiligheidsnetten

Overgangsetappe

Serial Killer

Kin

Henk

Moraal

De tijdrit

Links

BN’er

Boksbal

Mug

Excuses

Vijftien minuten beroemd zijn

De meest attente wielerjournalist van Nederland

Stilte

Citroenboom

Grasmaaier

Waar zijn de Russen?

Armoede

Paal

Chili con carne

De sterkste renner ter wereld

Het is koers

De ontbijtzaal

Olijfolie

Jeroen

Sigaret

Het thuisfront

Snurken

48 uur

Dekenkast

Brief aan Ivan

Beffa

Taart

Doping

Ivan Basso rijdt in een Skoda

Edgar

De laatste groep

Kinderbadje

Bruto

Terug naar de Mont de la Chambre

Antonio

Wat doet een wielrenner als hij de Tour niet rijdt?

Oud

Beginnersfout

Zwart

De Tour moet verder

De laatste kans

Wallonië

De Meerdijk

De fanclub

Trainen met de jeugd

Ierland

Picos de Europa

Carlos Sastre

De rustdag

Triki

Analyse

Jonathan Vaughters

Er hangt iets in de lucht

Verantwoordelijkheid

Parijs-Bourges

Levensverzekering

Soren

Breekbaar

Survival

Lene

Leenderstrijp

Instorten

De Muur

Rocking California

Talent

Werkloos

B.S.

Aanleiding

Nico en Nico

Gevaarlijke gek

Geluk

Relatie testen

De familie Kroon

Kushandjes

Voer voor psychologen

Stuart O’Grady

Aan alles komt een einde

Manolo

Laurens

Relativeren

De Cobra

Robot

Service

De monnik

Peking

De tandem

Jan Timmer

De nieuwe test

Starbucks

Harry

Harde werkers

Voorbereidingskoers

De eetzaal

Wegwedstrijd

JuanJo

Bruine streep

De Dromer

Angliru

De ezel

De tweede fiets van rechts

Boerenslim

Relus

Lombardije

Imlil

De rotte appel die Cancellara eet

Resultatenlijst

Voorwoord

Op 6 juli 2002 stond ik in Luxemburg aan de start van de proloog van mijn eerste Ronde van Frankrijk. Het was voor mij een verrassing dat ik geselecteerd was. Ik had in het voorjaar niet beter gereden dan de jaren ervoor en toen had ik steeds thuis moeten blijven. De mannen die dit jaar voor Rabobank aan de start stonden waren Levi Leipheimer, Michael Boogerd, Bram de Groot, Erik Dekker, Addy Engels, Grisha Niermann, Marc Wauters, Beat Zberg en ik. Rabobank neemt altijd graag een debutant mee naar de Tour omdat die met zijn ontwapenende interviews zorgt voor mooie publiciteit of zoiets. Die bedenkelijke rol was mij toebedeeld: de gelukkige debutant.

Toen na de Ronde van Zwitserland bekend werd gemaakt dat ik in de Tourselectie zat, werd ik gebeld door de sportredactie van het Dagblad van het Noorden met de vraag of ik mee wilde werken aan een dagelijkse column tijdens de Tour. Het zou niet veel werk voor me zijn, een telefoongesprekje van vijf minuten per dag zou voldoende zijn. Een zogenaamde ghostwriter zou dan het stukje schrijven. Zo gaat dat wel vaker met sportcolumns, verzekerderden ze mij bij de krant.

Nadat drie columns op deze manier gepubliceerd waren begon ik spijt te krijgen van onze afspraak. Ik schaamde me gewoon. Het was niet mijn taalgebruik maar mijn naam stond er wel onder. Oké, het was foutloos Nederlands, maar dan maar liever krom Nederlands dat uit mijn eigen hoofd afkomstig is, dan deze kleurloze slappe teksten. Ik besloot de column voortaan gewoon zelf te schrijven.

Graag zou ik dit boek beginnen met een dag die me mijn hele leven bij zal blijven, een dag van extreme emoties. Deze dag markeert eigenlijk ook min of meer het begin van mijn carrière als columnschrijver. Al jaren wil ik opschrijven wat er allemaal gebeurd is en wil ik uitleggen waarom deze dag zo speciaal voor me is. Er was altijd wel een excuus om het niet te doen, maar, voordat de herinneringen te vaag worden, is dit hét moment.

Inleiding: 14 juli 2002

Het is rustig in de bus van de ploeg onderweg van het hotel naar de start in Saint-Martin-de-Landelles. De Tour is nu zeven dagen onderweg en iedereen zit in zijn vaste ritme van slapen, eten, stress en pijn. Allemaal voelen we de vermoeidheid.

Vandaag gaat een grote dag worden. Een heuvelachtige rit over 218 kilometer. Bovendien is het 14 juli, de Franse nationale feestdag. In de Tour wordt iedere dag op het scherp van de snede gestreden maar de oudere renners hebben me verteld dat het lijkt of 14 juli, zeker voor de Franse renners, nog net iets belangrijker is en ze op deze dag nog een trap extra kunnen geven.

Ik zit in een hoekje van de bus te denken aan het telefoongesprek dat ik gisteren met Hendro heb gehad. Hendro woont vlak bij me in Maastricht en hij is een jeugdvriend van vriend, collega en buurman Gerben Löwik. Deze winter zijn we een paar keer op stap geweest en dan was Hendro’s vriendin Kirsten er ook bij. Echt een superleuke spontane meid die het leuk vindt om met de mannen op stap te gaan. Ze waren voor elkaar gemaakt. Vaak heb ik bij twee mensen die een relatie hebben twijfels of ze wel bij elkaar passen, maar dat had ik bij hen absoluut niet. Vorige week was Hendro met haar met de auto op vakantie naar Griekenland. Ze kampeerden op een van de Griekse eilanden, en om twaalf uur ’s nachts vierden ze de verjaardag van Kirsten en dronken ze nog wat. ’s Ochtends werd Hendro wakker omdat Kirsten raar deed. Ze bleek een hartstilstand te hebben. Een minuut later was ze dood, op haar verjaardag.

Daar lag Hendro dan in een tentje op een eiland in Griekenland met zijn dode vriendin. De dag erna is Gerben met de vader van Kirsten naar Griekenland gegaan. Kirstens moeder wilde graag een haarlok van haar dochter hebben. Haar vader en Hendro wilden haar zich blijven herinneren zoals ze was en wilden haar levenloze lichaam niet zien. Gerben is er toen voor naar het mortuarium gegaan. Twee dagen later was het papierwerk gereed en is Kirstens vader met het lichaam van zijn dochter naar huis gevlogen. Gerben en Hendro hebben met de auto terug moeten rijden naar Innsbruck waar Kirsten studeerde en waar haar nieuwe auto stond die ze voor haar verjaardag had gekregen. Gerben is met haar auto vervolgens naar huis gereden.

Het moet ongeveer 9 juli zijn geweest dat ik hoorde van het drama dat zich in Griekenland had afgespeeld. Ik kon het niet van me afzetten, ik dacht er dag en nacht aan. Ook tijdens de koers. Ik reed als een kip zonder kop rond, was kwaad en gefrustreerd tot op het bot. Ik demarreerde wanneer het geen zin had en als ik teruggepakt werd demarreerde ik weer tot ik niet meer kon. In de zesde rit had ik me op een belachelijke manier helemaal kapot gereden, en na afloop kwam Erik Dekker naar me toe en probeerde hij me voorzichtig duidelijk te maken dat ik niet zo slim reed. Het zou meer zin hebben als ik rustig het goede moment af zou wachten. Dat wist ik ook wel, maar het interesseerde me niet. De dag erna voelde ik me leeg en lusteloos en bolde ik de hele dag ongemotiveerd mee in de buik van het peloton. Na de finish belde ik Hendro.

Wat zeg je nou tegen iemand die zoiets heeft meegemaakt? Ik wist niets beters te verzinnen dan te zeggen hoe erg ik het voor hem vond en dat ik zou proberen een rit voor hem te winnen. De bloemen zouden voor hem zijn.

Mijn gedachten dwalen weer te veel af. Ik ben onderweg naar een veldslag, 14 juli in de Tour de France. Ik kan geen negatieve gedachten gebruiken. Ik zet mijn iPod op. Eminem. Fight music.

Until my legs

give out from underneath me

I will not fall,

I will stand tall,

Feels like no one could beat me.

these shoulders hold up so much, they won't budge,

I'll never fall or fold up,

I'm a soldier,

even if my collar bones crush or crumble,

I will never stumble…

Het is warm in Saint-Martin-de-Landelles als ik op het laatste moment uit de bus stap. Overal Franse vlaggen, overal nerveuze coureurs. Het is zoals verwacht een woedende start. Al voor kilometer nul demarreert een anonieme Fransman die de eer wil hebben de eerste aanvaller van deze dag te zijn.

Honderd kilometer lang is het vol koers zonder dat er een ontsnapping ver weg rijdt. Ik voel me goed, heel goed. Soms heb je van die dagen dat elke beslissing die je neemt de juiste is en je geen energie verspilt. Als de bevoorrading nadert is het Lance Armstrong himself die zegt dat het genoeg is geweest. Even wordt er naar hem geluisterd en rijdt het peloton rustig verder. Maar het blijft nerveus.

Er zijn ongeschreven wetten in het peloton. Een ervan is dat je niet demarreert tijdens de bevoorrading. Het peloton is zo nerveus vandaag dat zelfs deze wet niet meer geldt. Er zijn een paar renners die het toch doen en ervandoor gaan. Ik wil mee maar ik zit ingesloten. Ik overtreed een andere ongeschreven wet en duw mijn voorganger hardhandig aan de kant. Ik kan erlangs en we rijden uiteindelijk met zes man weg: Hinault, Augé, Renier, Belohvošiks, Knaven en ik. Even later komt mijn ploegmaat Erik Dekker aansluiten.

Onze voorsprong loopt op. Een minuut, twee minuten, drie minuten. We draaien perfect rond over het glooiende hete asfalt. Ik ben dolblij dat ik een keer in een ontsnapping zit, dat ik later kan zeggen dat mijn Tourdebuut niet roemloos voorbij is gegaan. Ik twijfel er niet aan dat de sprintersploegen het gat nog dicht zullen rijden, zoals ze dat de afgelopen dagen ook deden. Maar we gaan hard en de finish komt steeds dichterbij. Zeventig kilometer voor de finish hebben we zes minuten voorsprong als de sprintersploegen in het peloton vol gaan rijden.

Erik Dekker, die na een afschuwelijke val in Milaan-San Remo dit voorjaar zijn heup brak – net toen hij bovenaan stond in het uci-klassement – is na een wonderbaarlijk snelle revalidatie nog niet terug op zijn oude niveau. Hij zegt tegen me dat hij in de finale zal proberen weg te rijden. Ik moet me sparen voor de sprint. Pas dan dringt het tot me door dat we het wel eens zouden kunnen redden!

Look, if you had one shot, or one opportunity

To seize everything you ever wanted – One moment

Would you capture it or just let it slip?

Ik ga er pas echt in geloven als we dertig kilometer voor de meet nog drie en een halve minuut voorsprong hebben. Ik probeer mijn vluchtgenoten te doorgronden. De enigen die hun zenuwen in bedwang lijken te hebben zijn Dekker en Knaven. De rest is nerveus. Dekker is mijn ploegmaat, maar hij is niet super. De sluwe Knaven heeft al zoveel van deze finales gereden en ik weet dat hij geen trap teveel gaat doen. Hij heeft alleen nog nooit een rit in de Tour gewonnen en ik weet dat hij dat dolgraag zou willen. Hinault is snel, maar ik denk dat de finale te zwaar voor hem is om nog een goeie sprint te rijden. Augé is explosief maar erg nerveus. Renier is zo traag als dikke stront en heeft de afgelopen dagen ook al veel vooruit gereden. Voor hem ben ik dus niet bang. Belohvošiks maakt op mij de sterkste indruk. Hij kan ontzettend goed alleen rijden maar ik weet dat het niet de slimste coureur van het peloton is.

Ik voel de kramp opkomen, het is een hete en loodzware dag met een gemiddelde snelheid van boven de 47 kilometer per uur. Ik besluit blind op het wiel van de beresterke Belohvošiks te rijden. Hij is vandaag mijn grootste concurrent.

Until my legs

give out from underneath me

[Eminem:]

I will not fall,

I will stand tall,

Feels like no one could beat me.

Op een klimmetje twintig kilometer voor de meet demarreert Dekker. Precies zoals afgesproken. Hij komt alleen niet ver. Belohvošiks demarreert over hem heen en tot mijn grote schrik wordt Erik gelost: plotseling sta ik er alleen voor. Ik houd me aan mijn voornemen en volg Belohvošiks.

Ik ken het parkoers van de finale van het wereldkampioenschap dat hier twee jaar geleden werd verreden en ik weet dat er nog een paar lastige klimmetjes volgen. Vijftien kilometer voor de meet hebben we nog twee minuten voorsprong en op dat moment besef ik dat we voor de overwinning rijden.

Look, if you had one shot, or one opportunity

To seize everything you ever wanted – One moment

Would you capture it or just let it slip?

    You can do anything you set your mind to, man

Ik besef dat dit de kans van mijn leven is. Ik voel me onverslaanbaar, alsof ik door een muur heen zou kunnen rijden.

Op de Côte de Ty Marrec, vier kilometer voor de meet, kijk ik naar mijn medevluchters. Ze moeten me er nu afrijden, anders maak ik ze allemaal af. Ik ben zo agressief dat ik mezelf nu tot moord in staat acht. Ik schrik van mezelf. Ze rijden me er niet af, ze kunnen niet meer. Iedereen zit op zijn tandvlees. Ik voel me steeds sterker worden naarmate de finish nadert. Mijn bewustzijn vernauwt zich, het is alsof de tijd trager gaat. Boven op de Côte de Ty Marrec komt Dekker plotseling terug en gaat op kop rijden, precies zoals ik het wil. De zenuwen gieren door mijn keel, iedere vezel in mijn lichaam is gespannen.

He’s nervous, but on the surface he looks calm and ready

To drop bombs

Dit is het moment waarop ik heb gewacht. Hier heb ik jarenlang zo hard voor gewerkt. Nu moet ik het doen. Ik ken de aankomst, anderhalve kilometer voor de meet is er een afdaling, de laatste driehonderd meter stijgt de weg weer licht. Niet te vroeg aangaan, niet ingesloten raken. Ik moet het nu simpel houden.

So here I go, it’s my shot.

Feet fail me not cause maybe the only opportunity that I got.

We stormen op de meet af en duiken de mensenmassa in, het is een zee van geluid. De mensen in dit armoedige deel van Frankrijk houden van de koers. Bang als ik ben dat ik ingesloten raak zwiep ik naar de linkerkant van de weg.

Make me king.

Success is my only motherfucking option, failure is not.

Ik denk te weten dat ik sterker ben dan de rest, ik denk te weten dat ik niet kan verliezen en dat is ook zo. Ik voel me langzaam weglopen bij mijn medevluchters aan de andere kant van de weg.

Ik heb deze dag alle geluk van de wereld, alles valt op zijn plek. Ik heb een superdag en doe wat ik niet voor mogelijk had gehouden. Ik win de achtste rit van de Tour 2002, gestart in Saint-Martin-de-Landelles en gefinisht in Plouay op Quatorze Juillet. Een enorme explosie van emoties.

Na de finish ben ik gewoon heel blij. Ik word opgevangen door verzorger Dries Bos. Ik knuffel Erik Dekker, vertel mijn verhaal aan iedere camera die het wil weten. Als het peloton even later over de meet komt, meer felicitaties. Een gekkenhuis. Als ik achter het podium sta te wachten op de huldiging heb ik pas mijn eerste moment van rust. Voor het eerst sinds ik vanmorgen in de bus zat, moet ik denken aan Kirsten. Ik begin meteen te huilen. Verdomme Karsten, dit is niet het moment om te beginnen te janken. Ik kan het niet tegenhouden. Even later komt Bernard Hinault me halen om het podium op te gaan. Ik slik mijn tranen weg en besluit me te gedragen als een echte man. Als ik het podium oploop en de mensenmassa zie, wordt het me toch weer te veel. Daar sta ik dan voor het oog van de wereld te janken als een klein kind met mijn coca-colaflesje in de hand. Ik geniet intens van het moment en besef dat dit het is: het gaat nooit meer mooier worden dan nu.

Als ik na de persconferentie en dopingcontrole bij Adrie van Houwelingen in de auto zit op weg naar het hotel, belt mijn moeder. Ze is blij, maar zegt dat ik van haar echt niet had hoeven winnen. Ze is allang blij dat ik niet gevallen ben. Ze zegt dat ik mijn vader even moet bellen en geeft me een telefoonnummer.

Zoals zoveel mensen heb ik een merkwaardige en redelijk gecompliceerde relatie met mijn vader. Mijn moeder was altijd een gewone moeder. Vroeger als ik thuiskwam van school zat ze altijd klaar met thee, ze was er altijd voor me. Maar aan de liefde van mijn vader heb ik vaak getwijfeld. Het was niet snel goed en ik kan me niet herinneren dat hij me ooit een compliment heeft gegeven. Waar andere kinderen beloond werden voor een goed rapport kreeg ik een boete als ik een onvoldoende had. Wanneer ik naar een koers wilde dan moest ik als het even kon maar op de fiets gaan of met de trein. Tot ver in mijn profcarrière heeft hij gezegd dat ik mijn talenten vergooide met dat domme fietsen. Wist ik veel dat dat allemaal pedagogisch was. Dat veel bedoeld was om me te harden en onafhankelijk te maken. Waarschijnlijk had ik het zonder zijn opvoeding niet zover geschopt in de nietsontziende wielerwereld.

Mijn vader heeft uit principe geen gsm. Hij is op het moment alleen op fietsvakantie in de binnenlanden van Spanje. Hij heeft een tentje bij zich en kampeert normaal gesproken altijd, maar op deze dag kon hij geen camping vinden in Mata de Olmos. Hij besloot een hotelkamer te nemen. Op zijn kamer heeft hij live de achtste etappe van de Tour zitten kijken.

Hij heeft rechtstreeks kunnen zien hoe zijn enige zoon een etappe in de Tour de France won. Mijn vader heeft na mijn finish op zijn kamer met zijn ziel onder zijn arm zitten wachten op mijn telefoontje. Hij heeft even geprobeerd aan de mevrouw achter de bar duidelijk te maken dat zijn zoon net een rit in de Tour heeft gewonnen maar het interesseerde haar niet. Ik bel het nummer dat mijn moeder me heeft gegeven en krijg een Spanjaard aan de lijn die begrijpt dat het voor mijn vader is.

‘Met je vader,’ zegt hij met gebroken stem en dan hoor ik dat hij begint te huilen. En ik ook, alweer. Diep in mijn hart heb ik altijd wel geweten dat hij veel om me geeft, het is alleen moeilijk voor hem om het te tonen. Na een tijdje weet hij uit te brengen: ‘Ik ben zo trots op je.’

Mijn vader heeft een klein hart maar dat zal hij niet snel tonen, dat begrijp ik nu. De vader van mijn vader was kruidenier en een gesloten en op het eerste gezicht emotieloze man. Maar als er problemen waren met moeilijke leveranciers dan was het mijn oma die moest bellen. Toen mijn vader twaalf jaar was had hij besloten dat hij priester wilde worden en ging hij naar een seminarie. Dat betekende dat hij het warme nest voor het eerst in zijn leven moest verlaten en dat gelijk voor drie maanden. Mijn opa bracht hem weg met de auto. Tijdens de rit daarnaartoe werd er bijna niet gesproken, zoals gewoonlijk. Toen mijn opa zijn oudste zoon bij het internaat afzette keek mijn vader zijn vader na en hij zag hoe hij schokschouderend van het huilen naar de auto terugliep.

In het hotel aangekomen vraag ik bij de receptie om een doos, doe mijn bloemen erin en met een brok in mijn keel schrijf ik het adres van Hendro en Kirsten op de doos. Nog beduusd en verward van alle emoties van vandaag loop ik naar boven naar mijn kamer. Daar tref ik mijn kamergenoot en doorgewinterd professional Beat Zberg. ‘Zo, nu ga je veel geld verdienen zeker?’, is het eerste dat hij tegen me zegt. Nog geen haar op mijn hoofd heeft daaraan gedacht. Welkom terug in de keiharde wereld van het beroepswielrennen.

Tijdens de finale op 14 juli denk ik veel aan de teksten van het album 8 Mile (soundtrack) van Eminem. Een jaar later sprak iemand me aan op deze overwinning. Ik zei dat ik vooral met Eminem in mijn hoofd op de fiets had gezeten. En dat hij me had gemotiveerd om te kunnen doen wat ik deed. ‘Maar dat kan toch helemaal niet? 8 Mile kwam pas in het najaar van 2002 uit.’ Ik heb het nagekeken en het blijkt inderdaad waar te zijn. Ik kan het grootste gedeelte van die teksten toen helemaal niet in mijn hoofd hebben gehad. De herinnering aan de overwinning heeft zich vermengd met songteksten die ik pas een half jaar later voor het eerst hoorde. Mijn hoofd is blijkbaar in staat dingen waarvan ik achteraf besef dat ze onmogelijk samen kunnen vallen, als een ware en zekere herinnering op te slaan.

Ik denk dat toen ik de teksten later hoorde, vond dat ze perfect weergaven hoe ik die finale heb beleefd. Dat ze hun eigen leven gingen leiden in mijn hoofd. Ik besefte op die dag dat dit het moment was, dat dit waarschijnlijk de enige kans was die ik in mijn leven zou krijgen op het winnen van een etappe in de grootste wedstrijd ter wereld. Ik mocht niet verliezen. Ik had mijn zenuwen in bedwang en deed wat ik moest doen: winnen. Het blijft mijn mooiste overwinning tot nog toe.

Plouay

De afgelopen weken kan ik toch wel met recht de stormachtigste uit mijn leven noemen. Van diepe frustratie (door het zinloze aanvallen in de eerste week van de Tour) tot mijn ultieme moment of glory, mijn etappewinst op Quatorze Juillet. Door emoties overmand voor het oog van de wereld staan janken als een klein kind, onvergetelijke herinneringen. De dag erna, uitgeput door alle belevenissen, eervol laatste geworden in de individuele tijdrit.

En toen begon de ellende. In de eerste bergetappe, in de eerste afdaling van de Tour, heb ik een bochtje gemist en dat had bij nader inzien beter een ander bochtje kunnen zijn. Er wachtte me een ravijn. Toch maar weer verder fietsen, want opgeven in je eerste Tour doe je toch niet zomaar. Maar het kon allemaal nog spectaculairder. Een uur later, terwijl ik al kromgetrokken van de pijn achter aan de laatste groep bungelde, werd ik aangereden door een volgwagen. Ik voelde me openschuren op het hete asfalt en de stoppen sloegen door. Helemaal hysterisch vloog ik de dader aan. Gelukkig waren er verstandige mensen om me tegen te houden.

Vanaf toen begon het gevecht tegen de tijdslimiet, iedere dag weer. Het zwaarste gevecht uit mijn carrière tot nu toe. Ik heb het gevecht gelukkig gewonnen door Parijs te halen. Prachtig om daar met de complete ploeg aan te komen. Voor de hele Rabobankequipe is het een geweldige Tour geweest. We hebben ons van onze beste kant laten zien en veel goedgemaakt van het verloren voorjaar.

Maar het wielerleven gaat gewoon door. Gelijk maandag verschenen we alweer aan de start van het criterium van Boxmeer. Geweldig enthousiaste reacties van het publiek. Ik had duidelijk niet voor niets de Tour uitgereden. Ik wilde die lijn vasthouden en een goede koers rijden in Hamburg, de eerste wereldbekerwedstrijd na de Tour. En ik reed echt goed! Lekker gevoel, streed vorig jaar al tot diep in de finale mee voor de winst. Het is een wedstrijd die me ligt. Na tweehonderd kilometer sloeg het noodlot opnieuw toe. Ik ging met zestig kilometer per uur erg hard onderuit. Rollend over het asfalt met mijn armen om mijn hoofd, bleven de renners maar op me inbeuken, ze bleven vallen.

Daarna was ik minutenlang in shock. Nadat ik weer een beetje bij mijn positieven was gekomen ben ik naar het hotel gebracht. Daar zijn mijn wonden schoongemaakt en verbonden en daarna moest ik zes uur in de auto naar huis.

Nu ben ik het dus een beetje zat, constant pijn hebben is niet oké. Het is het beste om toch in beweging te blijven, dus ik probeer zo goed en zo kwaad als het gaat toch de criteriums te rijden deze week. De waardering die ik van het publiek krijg doet me goed. De Tour was voor mij dus een hoogtepunt uit mijn carrière, maar deze medaille heeft zeker ook een keerzijde.

Asfalteczeem

Sinds de Tour, die ik op mijn tandvlees uitreed, is het helaas niet naar wens gegaan. Volgens Gerrie Knetemann heb ik (of ik hoop eigenlijk: had ik) last van ‘asfalteczeem’. Daarmee bedoelt hij geloof ik dat het wegdek op een of andere manier een magische aantrekkingskracht op mij heeft, en wel in die mate, dat ik het niet kan laten toch minimaal eenmaal in de week even te gaan liggen… Een korte opsomming:

–  2 juli: tijdens training aangereden door een auto

–  9 juli: gevallen in het gedrang voorafgaand aan een massasprint in de derde etappe van de Tour

–  18 juli: gevallen in de afdaling van de Aubisque in de elfde etappe van de Tour

–  aangereden door een volgwagen tijdens diezelfde etappe

–  31 juli: gevallen tijdens een training in de regen

–  4 augustus: gevallen in massale valpartij tijdens de wereldbekerwedstrijd in Hamburg

–  23 augustus: tijdens training aangereden door een auto

–  1 September: gevallen tijdens koers in Leuven

–  7 September: gevallen tijdens koers in Zeeland

Maar het wonder is geschied: IK BEN NIET GEVALLEN TIJDENS DE GP RIK VAN STEENBERGEN AFGELOPEN WOENSDAG! Dat is toch wel een applausje waard. Eerlijk gezegd was dat ook mijn voornaamste doel in die wedstrijd: niet vallen. Ik ben niet bang om te vallen, maar het leek mij verstandiger op mijn zadel te blijven zitten. Het was wel een zware opgave: 200 kilometer in de regen om geparkeerde auto’s, bloembakken, vluchtheuvels en op de grond liggende renners heen laveren, allemaal in combinatie met rare gleuven in het wegdek en akelig gladde kasseien. Het leek wel een computerspelletje. Na afloop had ik hoofdpijn van de concentratie en inspanning. Ik wil dit jaar echt nog dolgraag een aantal goede koersen rijden.

WK Zolder

Tijdens het WK in Zolder verbleven we met de volledige Nederlandse ploeg in een hotel in Lummen, zo'n vijf kilometer verwijderd van de start van het parkoers. Goede coach als Gerrie Knetemann is, was onze eerste opdracht van de dag (na opstaan en ontbijten) om op de fiets naar de start te gaan. Dat klinkt makkelijker dan dat het in werkelijkheid was.

Want!

Het volledige parkoers was afgezet. Om toegang te krijgen tot het wielerfestijn moest iedere fietsfan twintig euro toegang betalen, en wel bij een van de checkpoints. Een uur voor aanvang van onze wegwedstrijd vertrokken we – de complete twaalfkoppige Nederlandse equipe, per wedstrijdklare fiets, kaderplaatje incluis – naar de start. De sfeer was geladen, nervositeit alom. Dat werd nog aangewakkerd door de uitgelaten vaderlandslievende Belgische supporters, die leuzen riepen als: ‘België!’, ‘Kaaskoppen!’ of ‘Merckx!’ (die al twintig jaar niet meer fietst, en zijn zoon deed ook al niet mee). Maar goed, we kwamen dus aan bij het checkpoint, waar de poortwachters goed geïnstrueerd bleken te zijn:

‘Goedemorgen.’

‘Goedemorgen.’

‘Wilt u ons er even doorlaten alstublieft, wij moeten koersen.’

‘Dat wordt dan twintig euro per persoon.’

‘U begrijpt het denk ik niet helemaal. Wij moeten hier het WK rijden, al die mensen hier komen om naar ons te kijken!’

‘Maakt niks uit, u moet gewoon twintig euro betalen.’

Na deze korte woordenwisseling begonnen de meest nerveuze van ons al dranghekken aan de kant te duwen om zo toch toegang te krijgen tot het circuit. Maar zo gemakkelijk waren de wachters, vier man en een meisje sterk, niet te passeren. Juist het meisje bleek het meest daadkrachtig. Met gevaar voor eigen leven klemde zij zich vast aan twee dranghekken, terwijl Jan Boven zijn functie van breekijzer voor de Nederlandse ploeg al ruim voor de start vervulde door toch te proberen zichzelf met fiets en al langs haar te wurmen. Het meisje liet zich dit niet zomaar gebeuren en stortte zich krijsend op de arme Jan. Die had niet genoeg houvast met zijn fietsschoenen aan en dat leidde tot (achteraf) hilarische taferelen.

De dappere Belgen streden een verloren strijd tegen ons; vijf tegen twaalf, dat kún je gewoonweg niet winnen. Uiteindelijk wist een van ons natuurlijk toch langs de hekken te glippen. Die werd uiteraard prompt achtervolgd en dat bood de rest de mogelijkheid om toch nog op tijd bij de start te zijn. Maar de grootste van de officials kreeg het toch nog voor elkaar om wielericoon Michael Boogerd bij zijn nek te grijpen, wat ontaardde in een heftige discussie:

‘Laat me los, gevaarlijke gek!’

‘Als je nu niet een kaartje koopt of weggaat, dan sla ik je in het kanaal!’

‘Moet je eens proberen!’

Uiteindelijk wisten we toch allemaal droog en zonder blauwe plekken de start fietsend te bereiken, zoals Knetemann ons had opgedragen. Achteraf bleek dat de grootste opgave van de dag. Tijdens de wedstrijd mikten veel ploegen op een massasprint en voor ons team was er weinig eer te behalen. Gelukkig leverde het een prachtige winnaar op. Mario Cipollini is een groot kampioen.

Cauberg

Vrijdag 25 oktober was het dan eindelijk zover, de laatste opdracht van het seizoen voor ons Rabobankrenners: de Cauberg Clinic. Voor ons als Raborenners is het de inmiddels traditionele afsluiter van het jaar, feestavond incluis. Voor fietsfanaten en relaties van de sponsor is de Cauberg Clinic een uitgelezen mogelijkheid om eens de krachten te meten met de mannen voor wie het fietsen hun broodwinning is. Verdeeld over twee dagen kwamen er dit jaar zo'n zeshonderd fanaten opdraven bij het Roda JC-stadion in Kerkrade, dat voor deze gelegenheid was omgetoverd tot een ware Rabotempel.

Na een korte uitleg van wielercoryfeeën Adrie van der Poel en Hennie Kuiper vertrokken er verschillende groepen van ongeveer twintig man voor hun Clinic. We slingerden door het prachtige Limburgse landschap, met als hoogtepunt natuurlijk de beklimming van de legendarische Cauberg. Samen met vice-wereldkampioen Hans Dekkers had ik een groep ondernemers onder mijn hoede, allemaal Rabobankklant.

Er woei een fikse oostenwind, die op de terugweg van de Cauberg eigenlijk de voornaamste tegenstander was. Op papier lag het zwaartepunt van de vijfenzestig kilometer lange route in de eerste helft. Na de beklimming van de Cauberg – die iedereen in zijn eigen tempo reed – hing er even een ontspannen sfeer in de groep. Het was nu alleen nog maar naar huis fietsen. Dat hadden ze gedacht.

Tegen de harde wind in beukend, met de striemende regen tegen het gelaat, begreep iedere deelnemer dat het leven van een wielrenner niet altijd over rozen gaat, voor zover dat besef er nog niet was. Maar Kerkrade naderde! Op een smerig stuk vals plat, vol ‘op de kant’, spatte de groep uiteen. De renners roken de finish. Het was koers! Ik bleef achter met de minst sterken, en toen we het stuk vals plat eindelijk overleefd hadden, kwamen we een jongen tegen die toevallig ook aan het fietsen was. Hij besloot met ons mee te rijden tot de finish. Vlak bij het stadion leek het me een leuk idee om nog te sprinten voor de overgebleven ereprijzen. Ons groepje van vijf stortte zich vol overgave in een sprint op het scherp van de snede. Ieder waande zich voor even Mario Cipollini of Erik Zabel, of misschien wel Karsten Kroon. Tot onze toevallige lotgenoot uit zijn trapper schoot, vol op de stoeprand reed en via een salto mortale met een harde smak op het asfalt belandde. Gelukkig zonder ernstig letsel tot gevolg. Risico van het vak zullen we maar zeggen! Zelf ben ik dit jaar veertien keer onderuitgegaan en ik moet zeggen: het went.

’s Avonds was voor de renners van de profploeg het traditionele feest ter afsluiting van het seizoen georganiseerd. Het monnikenbestaan tijdens het seizoen staat in schril contrast met de uitbundigheid van deze avond. Dat maakte de tweede dag van de Cauberg Clinic voor de meesten toch een stuk zwaarder dan de eerste, maar hierdoor niet minder gezellig.

Mallorca

Na een periode van drie weken zonder wedstrijden (Rund um den Henninger-Turm was de laatste) gaat het woensdag eindelijk weer beginnen. Dan start namelijk de Ronde van België. Ik ben erg benieuwd hoe het zal gaan. Na een mislukt voorjaar ben ik erop gebrand om wat te laten zien. Twee dagen geleden ben ik teruggekomen van een trainingsstage in Mallorca. Daar heb ik beestachtig hard getraind en ik hoop dat dat de komende weken zijn vruchten af gaat werpen. Ik heb acht dagen in het bergdorpje Alaro gezeten, in een herberg waar het enige gezelschap mijn fiets was. Leuk is misschien anders, maar het was voor mij een ideale manier om tot rust te komen en tegelijkertijd honderd procent met mijn vak bezig te zijn. Ik voelde me net Gert-Jan Theunisse (die, in mijn herinnering, altijd onmenselijk hard trainde in zijn eentje) als ik me over die bergen heen worstelde. Maar acht dagen was lang genoeg. Op het eind begon ik hardop tegen mezelf te praten. Toen werd het tijd om naar huis te gaan…

Tijdrit

Ik heb de afgelopen week het genoegen gehad te mogen fietsen in de Ronde van Catalonië, een van de zwaarste etappekoersen die Spanje rijk is. In Nederland word je gearresteerd als je je buiten durft te begeven als het 42 graden is (als dat al ooit is voorgekomen), laat staan als je dan ook wilt gaan sporten. Maar in de Ronde van Catalonië zijn we gewoon elke dag lekker met zijn allen gaan fietsen in die bakoven. De eerste dag mochten we rondom het kleurrijke Salou (speelplaats voor pubers) een ploegentijdrit rijden. We werden netjes derde achter ONCE en US Postal, vooral door het schofterig harde rijden van specialist Marc Wauters. De dag erna had iedere Noord-Europeaan verschrikkelijk veel last van de hitte, maar op de een of andere manier slaagde Bram de Groot erin om deze etappe knap te winnen. Ten eerste door mee te zitten met het gedemarreerde pelotonnetje, en vervolgens door verschrikkelijk veel risico’s te nemen in de laatste twee bochten (Brammie kan dat zonder te vallen). Met mij persoonlijk ging het iedere dag beter. In de vierde etappe, een bergetappe met vier klimmen, twee van eerste categorie, lukte het me zelfs om in de eerste groep van veertig klimgeiten te finishen, maar helaas had ik kramp tot achter mijn oren en kon ik niet korter sprinten dan de twaalfde plek. Oscar Freire won de dag erna de massasprint, wat hem wat makkelijker was gemaakt doordat oer-Duitser Erik Zabel vier kilometer voor de meet lek reed.

De dag erna stond er een klimtijdrit op het programma. Iedereen sprak al dagen over hoeveel tijd het als een raket omhooggeschoten fenomeen Pecharroman zou winnen op Heras. Uiteindelijk won hij met een voorsprong van 25 seconden en zette hij de concurrentie gewoon voor schut. Ik had me voorgenomen om eens vol te gaan in een tijdrit, zeker omdat ik me sterk voelde. Voor de start zat ik samen met Oscar, die twee minuten voor mij moest starten, in de camper. Tien minuten voordat hij het startpodium op moest, zat hij nog ijsjes te eten en Fristi te drinken. Het geheel was vrij slecht voor mijn moraal.

De tijdrit ging over een stijgend parkoers van acht kilometer, met maxima van 8 procent. Het lukte me om mijn voorgenomen tactiek ‘sterf, maar schakel níet naar het binnenblad’ te handhaven en reed de snelste tijd van de ploeg. Ik eindigde weliswaar als tweeënveertigste, maar voor mij is dat toch een historisch hoogtepunt. Ik zal lang moeten wachten voordat ik nog eens zo'n resultaat behaal.

De dag erna reden we een korte maar zware etappe met vier klimmen. Zoals gezegd voelde ik me goed en ik wilde een gooi doen naar de ritzege. Ik zat mee met een vroege ontsnapping van een groep van zeventien renners. Maar de groep was helaas te groot en niet iedereen reed mee. Het was dus onrustig en er demarreerden veel renners. Iedere keer zat ik mee, en aan de voet van de derde klim (van de tweede categorie) had ik samen met vijf renners (Hincapie, Tauler, Bartoli, Fagnini en nog iemand) vijftien seconden voorsprong op het aanstormende peloton. Toen heb ik maar aangeklampt, ternauwernood ook nog de laatste klim overleefd, maar de ziedende afdaling naar de finish was voor mij helaas niet lang genoeg om voldoende te herstellen. Ik rolde uitgewoond als vijftiende over de meet. Wat een vak…

Honderd procent

Na een jaar van vechten – vooral tegen mezelf – voel ik me eindelijk weer honderd procent. Een heerlijk gevoel. Vandaag heb ik tot de laatste meters mee kunnen strijden voor de overwinning in de 1.3 koers in Zottegem. Ik begrijp dat dat niet meteen de meest aansprekende koers is, maar toch een lastige wedstrijd met een aardig deelnemersveld. Ik heb trouwens nog nooit een makkelijke koers gereden bij de beroepsrenners. Dwars door Gendringen misschien, maar probeer daar maar eens bij de eerste drie te finishen! Helaas klopte Belgisch kampioen Geert Omloop me op de meet. Dat had ik liever anders gezien, maar hij was in de finale net iets linker dan ik. Fuck.

Ik heb nu het gevoel dat alles eindelijk weer eens op zijn plek valt. Hoog tijd ook met de Vuelta in het vooruitzicht. Ik hoop dat ik daarvoor geselecteerd word. Ik ben ervan overtuigd dat ik met een beetje geluk (wat ben je als wielrenner zonder een beetje geluk?) mee zal kunnen strijden voor etappewinst en daarnaast onze kopmannen Levi Leipheimer en Michael Rasmussen zal kunnen steunen waar nodig. Ik hoop dat ik een mooi najaar tegemoet ga. De toon is gezet en die verdomde overwinning moet er toch inzitten!

No easy races

Zoals ik al zei voel ik me eindelijk weer honderd procent. Dat heeft zich eindelijk vertaald in een overwinning! Levi Leipheimer klaagde er nog over de afgelopen week: ‘Fuck it man, there just are no easy races! Every day I'm hurting, I heard that in the old days they had easy races, well, I've never seen one!’ Oftewel, welke koers het ook is, het is nooit makkelijk om te winnen.

Nadat ik in de finale van de GP Plouay vorige week zondag nog langzaam doodging om op de allerlaatste klim van de dag met kramp te worden gelost uit de selecte groep die nog streed voor de negende plek, reed ik van dinsdag tot en met vrijdag de Tour du Poitou-Charentes, een etappekoers van vier dagen. De eerste twee dagen was ik nog wat vermoeid door mijn doodgaan in Plouay, maar de laatste twee dagen reed ik als een speer. Donderdag werd ik op drie kilometer van de meet door het peloton opgeslorpt. Vrijdag lukte het me om in de middagetappe het peloton voor te blijven, samen met vluchtmaat Berges. Vlak voor de meet kwam ploegleider Adri van Houwelingen naast me rijden en zei: ‘Als je nu niet wint vermoord ik je.’ Dat vond ik nou ook weer een beetje cru, maar de boodschap was duidelijk: het werd tijd dat ik weer eens een koers won. Ik klopte Berges uiteindelijk makkelijk in de sprint. Dat is een goed gevoel!

Kerst

Voor veel mensen is het najaar de tijd bij uitstek om toe te geven aan sluimerende weemoed, overpeinzingen en misschien wel droefenis. Voor mij daarentegen is het eigenlijk altijd een periode waarin ik me heel erg lekker voel. Ik houd van de vallende bladeren, de gure regenbuien afgewisseld met de meest prachtige dagen, de mooie kleuren van de natuur en vooral van de geur die er in de lucht hangt. De frisse geur van stervend groen. Maar waarom houd ik ervan? Goede vraag, waar ik eigenlijk geen antwoord op weet, maar ik heb wel een vaag vermoeden. Als beroepswielrenner heb je een prachtig afwisselend en vrij bestaan, maar je leeft wel onder constante druk. Dat begint eigenlijk al in januari, een maand voor aanvang van het seizoen, als de trainingskampen met de ploeg zijn. Hoe sterk zijn de anderen? Heb ik progressie gemaakt? Heb ik de afgelopen winter hard genoeg gewerkt? En belangrijker nog: hoe trainen de renners die bij andere ploegen rijden?

Als de wedstrijden eenmaal zijn begonnen, is het wel duidelijk dat er altijd wel iets is om je druk om te maken. De wedstrijddruk is bij het beroepswielrennen ongekend. Normaal gesproken heb je tussen de negentig en honderdtwintig wedstrijddagen per jaar, dus veel tijd voor ontspanning is er niet. Als het dan eenmaal September is, en het einde van het wielerseizoen nadert, dan valt die druk langzaam van je af en kijk je uit naar de winter. Een periode waarin je lekker je eigen plan kan trekken. Waarin je even niet als een monnik hoeft te leven, waarin je eens goed op stap kan gaan en jezelf een delirium kan drinken. Waarin je eindelijk tijd kan besteden aan je familie en vrienden. Waarin je op je gemak met je vriendin op vakantie kan gaan, kan eten wat je wilt en eens een goed glas bier kan drinken. En als de dagen dan eenmaal korter worden, dan is voor mij Kerstmis toch altijd een van de mooiste dagen. Veel mensen die ik ken zien op tegen al die verplichtingen. Eerste kerstdag bij schoonouders, tweede kerstdag bij eigen ouders, al die cadeautjes. Maar ik vind het fantastisch. Als ik afslag Dalen neem vanaf de snelweg en op het gemak door het met lichtjes versierde centrum rijd, komt er altijd een rust over me heen die ik nergens anders vind. Ik vind het altijd heerlijk om met kerst in Dalen te zijn, de relaxte sfeer die er hangt, het lekkere eten en de hele familie bij elkaar.

Luik-Bastenaken-Luik