Mijn dochter zit op voetbal

Voor Judith, mijn Lief, moeder van Maan en Lieve

Marcel Goedhart

Mijn dochter zit op voetbal

Met een voorwoord van Joost Prinsen

Uitgeverij Amstel Sport
Amsterdam/Antwerpen

Een aantal van deze columns verscheen eerder in De Gooi- en Eemlander.

© 2008 Marcel Goedhart en uitgeverij Amstel Sport
© voorwoord Joost Prinsen
Omslagontwerp Zeno
Omslagbeeld Ilja Meefout

ISBN 9789048200628
NUR 480
www.amstel-sport.nl

Voorwoord

‘Zou je niet eerst met haar naar NAS gaan,’ zei mijn vrouw. ‘Haar’ was onze zesjarige dochter en NAS – Na Arbeid Sport – de plaatselijke voetbalclub. Ik wilde zelf liever naar Haarlem. Die club voetbalde nog goed in die tijd. Balm, Huyg, Wentink en Edward Metgod in de goal. Moet ik meer vertellen? Maar NAS was om de hoek dus wij naar NAS. Goede keuze! Vijf minuten na de aftrap zei de kleine Ireen: ‘Duurt het nog lang pap?’ Ben je op weg naar Zuid-Frankrijk, hoor je bij Abcoude op de achterbank: ‘Is het nog ver?’ Zoiets. We hebben het gered tot de gevulde koek in de pauze en dat was meteen de laatste keer dat ik met mijn dochter een voetbalwedstrijd heb gezien.

Nee, dan Maan, de heldin van dit boek. Nog geen zes jaar en moeiteloos twee keer drie kwartier op de tribune. Niet bij NAS maar bij Ajax. Maar zoveel beter speelt die club deze eeuw ook weer niet. Daarna gaat Maan op voetbal. Ach man, wat had ik mijn dochter graag zien voetballen. Net als Marcel langs het lijntje als je kind het veld betreedt. Om jaloers van te worden. Jaloers op Marcel Goedhart. Oud gevoel.

Ik ken hem al vanaf de tijd dat we beiden voor Haarlems Dagbladwerkten. De tijd van Balm en Wentink. De tijd dat Marcel mij inwijdde in het columnistenvak. Toen ik jaloers was op zijn prachtige pen.

Tel Maan en Marcel bij elkaar op en je hebt wat de zakenlui geloof ik een win-winsituatie noemen.

Laat ik dus ophouden met klagen. Ik krijg vast een presentexemplaar van de avonturen van M en M. Mag ik lezen wat ik allemaal gemist heb indertijd. Sterker nog: Ik mag het voorwoord schrijven van deze prachtbundel. Ben ik stiekem toch trots op.

Imprimatur!

Joost Prinsen

Seizoen 2006–2007

Aso-club

‘Moet je nooit doen’, riepen mijn collega’s bij Studio Sport. ‘Wasmeer, dat is een aso-club joh.’ Ik had net trots verteld dat mijn dochter op voetbal ging en bij HSV Wasmeer zou gaan spelen. Lekker dicht in de buurt.

‘Na een sliding heb je een snijwond van een glasscherf. Het veld ligt op een oude vuilnisbelt.’ Ze waren tamelijk serieus. Zelfs het verhaal dat ‘er daar een man rondloopt die 365 dagen per jaar een korte broek aan heeft’ moest ik van ze geloven.

Ik ken de Hilversumse Sport Vereniging Wasmeer alleen van de buitenkant. We kwamen er langs op weg naar Maans zwemles. Het lijkt me eigenlijk een typisch geval van een volksclub. Daar is niks mis mee, ben ik ook lid van geweest. Van vv Schoten uit Haarlem. Hennie van Nee van Heracles en het Nederlands elftal bouwde er jaren geleden zijn carrière af. Ajax- en Oranjedoelman Maarten Stekelenburg komt ervandaan.

Oranje, de naam is gevallen. Ooit wil Maan debuteren voor Nederland.

Voor het WK in Portugal begon, was ze er van in de war dat coach Van Basten Klaas-Jan Huntelaar niet had meegenomen. (Wij vinden thuis trouwens dat KlaasJan op een van de Stampertjes lijkt uit Pluk van de Petteflet. Iemand met zo’n uitstraling moet je meteen selecteren.)

Maar het absolute dieptepunt kwam na de uitschakeling van het Nederlands elftal tegen Portugal. Toen ze ’s ochtends wakker werd en ze de uitslag hoorde, moest ze onbedaarlijk huilen. Haar eerste voetbalverdriet. Maan was ontroostbaar. ‘Waarom dan pap? Waarom?’ schreeuwde ze. ‘Waarom dan?’ Ik voelde me hulpeloos. Ik mompelde iets van: ‘Niet goed genoeg en pech en rare wissels.’ Maar dat kwam niet aan.

Het aanmeldingsformulier voor Wasmeer is opgestuurd.

Maan verheugt zich op het nieuwe voetbalseizoen. Op het pleintje steelt ze al de show met haar kersverse scheenbeschermers en in de tuin oefent ze hoe je moet liggen en vooral kijken bij een zware blessure. In volle stadions dribbelt ze langs potige jongens. Zo zal het later gaan, denkt ze.

‘Dans Maantje, dans!’

Huntelaars

Mijn vrouw roept naar boven: ‘Mars, doe toch niet zo nerveus.’ Ik kan het niet helpen. Maan gaat voor het eerst trainen. En ik geef toe, ik gedraag me als een opgewonden standje wanneer ik haar voetbaltas inpak en me zorgen maak of we wel op tijd komen.

We rijden naar het veld van HSV Wasmeer en lopen hand in hand richting kleedkamer. Alsof we naar een feestje gaan, waar we niemand kennen.

De nieuwe voetbalschoenen gaan uit de tas.

Jammer genoeg geen Quickies…

Toen ik zelf voetbalde, was dat merk echt heel uncool. Quick, dat was voor losers.

Gek eigenlijk, jaren daarvoor hadden Lenstra, Wilkes, Keizer en Moulijn nog op Quick gespeeld.

Maar nu is Quick weer helemaal hip. Maan had er al een paar fijne sneakers van, dus gingen we voor Quickies. Maar wat bleek? De voetbalkicksen van Quick werden dramatisch slecht verkocht aan kinderen en zijn dit jaar uit het assortiment gedonderd.

Dus was de volgende optie een paar ‘Lijkies’, zoals Maan ze noemt: Nike’s dus. Ze had ze in het goud gezien bij Ronaldinho en in hemelsblauw in een etalage. Alleen het volgende probleem doemde op. De grote sportzaken hebben geen voetbalschoenen met maatje 31.

We werden doorverwezen naar Scapino, waar we niet veel keus hadden. Wat overbleef, was een paar zwartwitte Adidasjes. Niks geen goud of flitsend kleurtje. Maan keek er erg sip bij. Ik was even bang dat ze alsnog zou zeggen: ‘Ja dahag, ik ga wel op streetdance, hebben ze tenminste wel coole kleuren.’ Hoe gingen we dit oplossen? ‘Maar…Dat is wel het merk van Klaas-Jan Huntelaar,’ probeerde ik.

Het werkte, ze glunderde. Echte Huntelaars! Verkocht.

In de kleedkamer van Wasmeer strik ik haar veters en zie die foto in polaroidkleuren uit mijn vergeelde plakboek. Een jochie met spierwit haar en mijn moeder, die m’n Adidasjes dichtknoopt, vlak voor mijn eerste wedstrijd. Ik houd Maans veters wat langer vast dan nodig.

‘Pap, ik moet zo nodig plassen.’ Er is een pisbak bij de douche, maar waar vind je in deze mannenwereld snel een gewone wc?

In de gang is er gelukkig een. En dan… Dan rent mijn dochter het trainingsveld op.

‘Lekker ballen, Maan,’ roep ik haar nog toe. Een meisje met wapperend wit haar begint aan een nieuw avontuur.

Sjonnie

In de kantine van onze nieuwe club zitten de nieuwe voetbalvaders en – moeders bij elkaar. We worden toegesproken door Sjonnie Appel, zoals hij zichzelf voorstelt. Hij is een van de jeugdcoördinatoren van HSV Wasmeer. Een man van – schat ik – begin veertig, met een zachtaardige bulderstem. Sjonnie is natuurlijk John, maar ‘zo gaat dat in de voetballerij’, zou Jack van Gelder zeggen. Herman wordt Her, Van Basten Bassie, Hedwiges Wieges. Zo had ik als pupil bij mijn oude club in Haarlem Jaap de Bok als jeugdleider. De man gaat richting pensioengerechtigde leeftijd maar hij blijft in onze familie Japie. Komt ie nooit meer vanaf.

Op het kunstgrasveld dartelt Maan om de pylonen. Het is de eerste training. Ze heeft een rood hoofd van de inspanning en ruziet nog met de bal. Ik glimlach van oor tot oor.

Om haar heen jongens en meisjes in shirtjes van Hakan Šükür, Ronaldinho, Van Nistelrooy en vooral Klaas-Jan Huntelaar. Het niveauverschil is groot. De een struikelt over zijn eigen benen, de ander weet al loeiharde knallen te produceren.

Maan krijgt training van Sjonnie Appel. Ik zie haar groeien als hij kwistig met complimenten strooit tijdens de speelse dribbeloefeningen, afmaken op doel, en partijtje.

Na afloop zitten Maan en ik naast elkaar aan de bar van de kantine. We bestellen een flesje bij ome Joop, zoals de barman wordt genoemd. ‘Die man moet heel rijk zijn,’ zegt Maan. ‘Want iedereen die heeft gevoetbald, komt iets bij hem drinken.’

Elke club heeft wel een ome Joop; mannen die goud waard zijn. Zo heeft hij vanmorgen al de hele kantine geschrobd, vertelt hij ons. Maan vindt het raar dat iedereen ome Joop zegt tegen oom Joop. Zo veel familie kan iemand toch niet hebben? zie je haar peinzen. Ik moet ineens denken aan ome Bert en tante Betje, die bij mijn ouwe cluppie in de kantine stonden. Schatten van mensen, maar je kon soms ongenadig op je donder van ze krijgen. Zo ziet ome Joop er ook uit. Een lieve man, maar don’t mess with ome Joop.

De schemer valt over Hilversum Oost. ‘Als het nou regent, gaan we dan ook trainen? En als het hagelt?’ vraagt Maan terwijl we het terrein van Wasmeer aflopen. In de verte echoot nog een schreeuw van de coach: ‘Wat je eerst rechts deed, doe je nu links.’ Zegt Maan ineens: ‘Pap, waarom doet die man zo boos?’ ‘Dat is niet boos Maan, zo praten trainers. Zo gaat dat in de voetballerij,’ praat ik Jack van Gelder na, die ook wel Djekkie wordt genoemd, maar bij zijn geboorte vast gewoon Jacob heette.

Onderbroek

‘Ik heb heel leuk gedoucht met een lief jongetje,’ zegt Maan als ze thuiskomt na de eerste training. Maan heeft een douchevriend bij HSV Wasmeer: Danny. Ze lachen zich slap terwijl ze het zweet van zich afspoelen.

Danny en Maan zijn de enige twee kinderen die douchen na de training.

Ouders droppen hun kroost tegenwoordig rechtstreeks vanuit de auto hup het veld op. Na de training gaan ze in voetbalkleren weer naar huis.

Als jongetje ging ik met m’n voetbaltas naar de club, schone onderbroek erin en later met natte haartjes, na een flesje in de kantine weer naar huis. Ik herinner me een jeugdleider die zelfs een briefje van je ouders eiste als je om wat voor reden dan ook niet kon douchen. Die tijden zijn blijkbaar voorbij. Niet alleen bij HSV Wasmeer. Overal in de Randstad, leerde ik na een steekproefje.

Ouders vinden het een hoop gedoe, dat douchen op de club, ze hebben minder tijd. Jammer.

Ik begrijp dat het niet is te verplichten, maar ik kan iedere ouder aanraden om het oude ritueel in ere te herstellen. Niet zozeer vanuit hygiënisch oogpunt, maar om de lol die je als kind onder de douche hebt. Ouwehoeren over gemiste kansen. Nog even de wedstrijd doornemen. Lachen om die jongen die al tien minuten zijn haar aan het wassen is. Omdat zijn teamgenoten de shampoofles langzaam boven zijn hoofd leeg knijpen, zonder dat hij het doorheeft. Flauwe kleedkamerhumor, maar toch… Goed voor de teamgeest.

Met z’n allen in je nakie. Het helpt ook tegen misplaatste preutsheid. Er is trouwens in de oudere groepen een opmerkelijke trend gaande. Moslimjongens mogen van hun geloof niet in hun blootje onder de gemeenschappelijke douche en houden daarom hun onderbroek aan. Het lijkt me lastig wassen, maar goed, dat moet je respecteren. Alleen wat doen de ‘Nederlandse’ jongens? Die trekken hun onderbroek ook niet meer uit! Zie je het voor je? De kleedkamer van psv. Cocu en Gomes, die uit solidariteit hun slip aanhouden, omdat hun teamgenoten Aissati en Afellay in hun onderbroek douchen. Maan doucht voorlopig met de boys. Tot haar tiende, gok ik. Dan zal ze wel gaan protesteren en mag ze in een aparte kleedkamer. Hopelijk zitten er dan een paar meiden in haar team zodat er genoeg blijft te keten.

Zo ver is het nog lang niet. Volgende week de eerste wedstrijd… En daarna lekker douchen.

Laf

‘Pap, waarom moet je eigenlijk trainen?’ In de auto, samen op weg naar de training. ‘Zo word je een hele goede voetballer. Je zou ook wat vaker op het pleintje moeten ballen. Deed pap ook, links, rechts tegen een muurtje, ik heb daardoor nog tegen twee beroemde voetballers gespeeld.’ Inderdaad heb ik in mijn jeugd tegen Gullit en Rijkaard gevoetbald, maar eerlijk gezegd was het meer ‘achter ze aan gerend’. Dat verzwijg ik natuurlijk.

Ik vertel ook nog dat Dennis Bergkamp me laatst had gezegd dat hij als jongetje thuis in de gang altijd met een tennisballetje aan het pielen was. Zo kreeg hij een weergaloze techniek, maakte hij van voetbal kunst.

‘Maar ik ben toch al goed,’ pareert Maan mijn wijsneuzerige praatje. ‘Het kan altijd beter. Vind je trainen dan niet leuk?’ ‘Jawel, maar ik wilde het gewoon even weten.’

Even onder ons: Maan is (nog) geen topper. Maar dat zal mij eigenlijk worst wezen. Ze geniet van het spelletje. Als een veulen dat na een lange winter op stal de Wel instuift. Ze verliest zich helemaal. En dat gebeurt niet heel vaak. Zelfs niet in haar roze periode op kleuterballet.

Ze is meer van het oberverende type, een denker die vindt dat Jezus een heel lieve man was, maar toch echt meent dat God onmogelijk zijn vader kan zijn. En hoe is trouwens de eerste mens op aarde gekomen?

De eerste wedstrijd komt eraan. Met de F9 tegen de F8. Een oefenpotje, omdat we nog niet zijn ingedeeld door de KNVB. Maan telt de dagen af en heeft de ganse familie met glimogen verteld dat ze zeker gaat winnen van de F8.

Nog twee nachtjes slapen. Telefoon: Sjonnie Appel van Wasmeer. De wedstrijd gaat niet door. De F8 moet van de voetbalbond ineens tegen Blaricum en voor Maans team kunnen ze geen tegenstander vinden. Ja, hallo! Niet Sjonnie Appels schuld natuurlijk, maar hoe gaan we dit morgen aan een zesjarige voetbalfanaat uitleggen? Het is zoiets als zeggen dat haar verjaardag niet door kan gaan, omdat de slingers en de feestneuzen zijn uitverkocht.

Ik verwacht een nog grotere huilbui dan na het verlies van Oranje tegen Portugal tijdens het WK deze zomer.

Omdat ik zelf niet goed ben in slechtnieuwsgesprekken, laat ik heel laf mijn vrouw dit klusje opknappen. ’s Ochtends bij het ontbijt krijgt Maan het te horen. Wat volgt is een rivier van voetbalwaterlanders. Ik kijk weg en laat mijn vrouw mijn dochter troosten.

Gieren

Maan stelt zich er veel van voor: de eerste echte officiële wedstrijd. Tegen de FH van Waterwijk uit Almere.

De avond voor de première moet mijn vrouw bij het in bed stoppen nog een Jack van Gelder-imitatie weggeven: ‘Daar gaat Maan, een man voorbij, nog een, en dan ja, nee, ja…Maan Goedhart scoort jaaaaaaaaaaaaa. Wat een goal zeg. On-ge-lo-fe-lijk!’

Ik heb er zelf ook veel zin in. Ik had die week Huub van der Lubbe van De Dijk zien huilen van geluk, toen zijn dochter als verrassing in Paradiso voor hem optrad. Zo moet ik me ook voelen dacht ik, als Maan in het rood-zwart van Wasmeer over het veld dartelt.

Halftwee aftrap op het Rie Mastenbroek Sportcomplex in Almere.