Tekst © 2017 Madsen

© 2017 Veltman Uitgevers, Utrecht

Opmaak: De ZrIJ, Maarssen

Omslagontwerp: Pinta, Benschop

ISBN 978 90 483 1041 8 papieren editie

ISBN 978 90 483 1481 2 e-book editie

NUR 332

Alle rechten voorbehouden

Voor meer informatie: www.veltman-uitgevers.nl

Niets uit deze uitgave mag worden gereproduceerd door middel van elektronische of andere middelen, met inbegrip van geautomatiseerde systemen, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Vermenigvuldiging en verspreiding zijn, behalve voor private, niet-commerciële doeleinden, verboden en worden civiel- en strafrechtelijk vervolgd. Dit geldt in het bijzonder voor verspreiding van het werk via fotokopieën, film, radio en televisie, elektronische media en internet alsmede voor commercieel gebruik van de teksten.

Succes heeft veel vaders.

Herman Blokpoel is er daar één van.

Dankjewel, Herman.

1 ~ Smile Like You Mean It
(Proloog)

Weet ze zeker dat ze dit wil, dat ze dit aankan?

Nu kan ze nog terug, als haar broer weg is niet meer.

Nee, het is wel goed zo.

En wil ze ook niet mee?

Nee, hij kan beter alleen gaan.

Dat ze dan in de auto blijft zitten als hij...

Nee echt, ze gaat niet mee, ze heeft haar besluit genomen.

Moet ze de kleine niet nog één keer zien?

Ze schudt het hoofd.

En wenst hem succes.

Een kort knikje, een omhelzing.

Nog een laatste keer kijken ze elkaar aan.

Op haar ogen verschijnt een lichte glans.

Daarna is er de blik van berusting.

’t Is oké zo, ze laat het los.

Dan draait hij zich om.

Opent zijn Peugeot 806, voorzichtig.

Neemt plaats achter het stuur.

Sluit de deur, zachtjes.

Start de motor.

En rijdt weg, rustig.

Een paar minuten later is hij op de parkeerplaats.

Zet de motor af.

Stapt uit.

Sluit de deur.

Opent de vijfde deur.

Pakt de reiswieg en het frame.

Maakt daar met een lichte klik een Mutsy Transporter van.

Kijkt nog even naar de inhoud.

Constateert dat die vast slaapt.

Sluit de deur.

Pakt de duwstang met beide handen vast.

En zet voet naar de ingang van het park.

2 ~ Daydream

Niets wijst er nog op dat haar leven over enkele uren voor jaren zal veranderen. Als ze de gordijnen opzij trekt, moet ze even met haar ogen knipperen. Het is op deze nieuwe zomerdag van 2010 nog geen half acht in de ochtend en de zon laat maar weer eens zien wie er vandaag de baas is. Ze opent de balkondeuren. Sluit haar ogen. En inhaleert de nieuwe ochtend. Tien meter lager begint ook de stad wakker te worden. Het zachte zoevende geluid van autobanden op zojuist schoongespoten straten. Zakkende zonweringen. Onverstaanbare stemmen. Veraf gepingel van een tram. De eerste barstjes in de serene stilte van de nacht zijn hoorbaar. Maar daar blijft het nog even bij. De stad rekt zich uit. Draait zich nog een keertje om. Heeft nog even geen zin om een pandemonium te worden. Heerlijk.

Ze loopt naar de keuken en doet de ontbijtresten van Peter in de vaatwasser. Hij is vroeg naar de zaak. Is de laatste tijd eerder regel dan uitzondering. Heeft te maken met het moment waarop de beurzen in Azië sluiten en het verre van nachtrustvriendelijke tijdsverschil met Europa. Als de markten nerveus zijn - en dat zijn ze onderhand zo’n beetje op permanente basis - moet hij er bovenop zitten. Hij had z’n geld wel eens makkelijker verdiend. Stukken makkelijker zelfs. Waait wel weer over, verzekert hij haar keer op keer. Maar voorlopig lijkt deze monetaire storm niet in het minst voornemens om te gaan liggen, hangt de euro zo onderhand aan een draadje van de allerfijnste zijde en gaan er dagen voorbij dat ze elkaar aan het ontbijt noch bij het avondeten treffen.

Ze luistert in de hal even of er al blije babygeluidjes uit de kinderkamer komen. Diepe rust. Wat is Tony toch in alle opzichten een godsgeschenk. Hij is niet alleen boven alle twijfel verheven het allermooiste mannetje van de hele wereld, maar ook nog eens een lekkere door- slaper. In de eerste weken waren ze ’s nachts nog wel eens ongerust gaan luisteren of-ie eigenlijk wel ademde, maar al gauw werd duidelijk dat dromenland er gewoon een bijzonder tevreden inwoner bij had gekregen. Een zegen volgens vrienden die het konden weten.

Ze doucht lauw, nog geen twee minuten, droogt zich af, kamt haar haar met haar vingers, spuit deo onder haar armen en kleedt zich aan. In de keuken zet ze de radio aan, kiest na wat wikken en wegen voor een beschuitje kersenjam, perst een verse jus en verjaagt de laatste slierten slaap uit haar hoofd met een espressootje. Waarmee ze helemaal klaar is voor stralende zomerdag nummer zoveel, ze is de tel inmiddels kwijt.

Dan meldt ook Tony zich. De geluiden die een twee maanden jong jongetje maakt zijn niet gemakkelijk te omschrijven. Murmelen is het niet, kreunen evenmin. Het is een cocktail van hoorbaar ademen, brommen, knorren, steunen en de aandacht trekken van je moeder door krampachtig met je armpjes en beentjes te bewegen. Het lukt, je moeder buigt zich over je heen, lacht je liefdevol toe en begint tegen je te praten met het hoge en melodieuze stemmetje waarmee op aarde alle moeders tegen alle baby’tjes praten:

- Hallo Tony, zijn we al een beetje wakker?

Ze slaat het lakentje open, pakt haar zoontje behoedzaam op, houdt hem tussen haar handen omhoog, vlakbij haar gezicht, en vraagt nog een keer met de vrolijkste lach die je je als baby kunt wensen:

- Hallo Tony, zijn we al een beetje wakker, heeft mijn kleine mannetje lekker geslapen?

Tony kijkt haar met grote ogen aan en doet iets wat op lachen lijkt. Ze knuffelt en kust hem en legt hem nog even terug in zijn wiegje. Tony wil nu niet meer terug in bed, maar legt zich er toch gewillig bij neer, hij lijkt het dagelijkse ritueel intussen te kennen. Zijn moeder klapt een aluminium standaard uit en vult een plastic badje dat daarin rust met handwarm water. Ze pakt hem weer op, trekt zijn kleertjes uit en laat hem een paar minuten in haar armen spartelend genieten van het water. Dan droogt ze hem af, trekt hem een verse Pamper en een luchtig zomerpakje aan, neemt hem mee de kamer in en legt hem in de box.

Zelf gaat ze naar de keuken om een flesje te maken. Op de radio is net een nieuw nummer begonnen. Leuk liedje, bekend intro, hoe heet ook alweer? Ze weet zeker dat ze het weet, maar kan er tijdelijk even niet opkomen, de titel vindt het puntje van haar tong ver genoeg. Werkelijk onuitstaanbaar zoiets. Om gek van te worden. Kan zomaar je hele dag gaan beheersen. Gelukkig brengen de eerste woorden van de zang het verlossende antwoord:

What a day for a daydream.

Natuurlijk, The Lovin’ Spoonful.

Toegegeven, een absoluut ouwelullennummer van ver voor haar geboorte.

Maar wat voor een ouwelullennummer!

Het akoestische gitaartje. Die zorgeloze stem. Dat simpele stukje jaren zestig filosofie. De perfecte soundtrack voor een dag als vandaag. You can be sure that if you’re feeling right a daydream will last long into the night. Het liedje nestelt zich in een split second in haar hoofd, niet van plan om daar binnen afzienbare tijd weer te vertrekken.

Ze loopt neuriënd terug naar de kamer, pakt Tony weer uit de box, neemt hem in haar armen, spuit voor alle zekerheid iets uit het plastic flesje op haar pols om te checken of het niet te warm is en laat Tony drinken. Na vijf minuten is het flesje leeg, een wapenfeit dat als altijd, terwijl hij over haar schouder kijkend zachte klopjes op de rug ontvangt, wordt gevierd met een daverende boer.

- Goed zo!

Ze zet hem in het verende zitje dat zo lekker zachtjes op en neer beweegt en waarin je als baby even kunt uitrusten van de inspanningen die het consumeren van een heel flesje melk veroorzaakt. In de tussentijd maakt ze de Maxi-Cosi klaar voor een paar uurtjes park. Terwijl ze het onderstel alvast het portiek afdraagt, dartelt The Lovin’ Spoonful nog steeds door haar hoofd. What a day for a daydream.

Niets wijst er nog op dat haar leven over enkele uren voor jaren zal veranderen.

3 ~ The Sound Of Silence

Haar zwangerschapsverlof was eigenlijk onopgemerkt ingegaan. Geen gebak op het makelaarskantoor waar ze werkte. Geen leuk bedoelde kaart van haar collega’s met creatieve wensen als: Ik hoop dat thuiszitten je zal bevallen, xxx Astrid. Geen stapel boeken cadeau om de dagen te slechten.

Ze was naar huis gereden en dat was het dan. Zelfs Peter had niet eens een bloemetje meegenomen toen hij ’s avonds ver na tienen thuis was gekomen van het brokerkantoor waar hij partner was. Na de eerste vrije week had ze haar Desperate Housewives achterstand weggekeken, kende ze de krantjes van Kruidvat, Blokker en de Waterbeddenconcurrent uit haar hoofd, waren alle keukenlaatjes opnieuw ingedeeld, was het doek gevallen voor een paar vetplanten die haar plotseling mateloos irriteerden en waren uiteindelijk de muren op haar afgekomen.

Het Vondelpark was dan ook al snel een dagelijks terugkerende bestemming geworden. Ook stilte. Daar hield ze wel van. Maar niet zo doods. Ze genoot van het park tot rond het middaguur. Daarna was de lol eraf. Eerst kwamen de hondenuitlaters met firmanamen als Canine Care en Dog Logistics Amsterdam Zuid. Op hun busjes stond in vrolijke letters ‘Voor de “uitgelaten” hond’, met het woordje uitgelaten uiteraard tussen dubbele aanhalingstekens, anders begrepen wij niet dat het een woordspeling was. Was een enkele kakkende hond al niet het gedroomde uitzicht vanaf een parkbankje, een roedel simultaan schijtende Golden Retrievers, Doberman Pinchers en Mechelse Herders zou bij wet verboden moeten worden.

Maar daar bleef het niet bij. Even later liep het park vol met mensen die in hun lunchpauze het kantoor niet even het kantoor konden laten en de vogels overstemden met oeverloos mobiel zakengeneutel. Ze droegen zonder uitzondering een bluetooth earpiece. Daarbij in het rond kijkend alsof ze een hoge functie in de geheime dienst hadden, iets heel erg groots op het spoor waren en geen moment zouden aarzelen om te schieten. Dat het leek of ze een gesprek voerden met een rododendron of boos waren op een nietsvermoedend berkje mocht het dan allemaal wel weer bijzonder sneu en lachwekkend maken, het kwaad was niettemin geschied, de magie was verstoord. Maar nu lekker vroeg in de ochtend is het park nog van haar. Met die stilte die je alleen kunt horen als je er oor voor hebt.

Ze kijkt om zich heen en snuift de geur op van dauw, blad en aarde. Dan buigt ze zich over de Maxi-Cosi, pakt Tony eruit en neemt het kleine wonder op haar schoot.

- Zo mannetje, kom jij maar eens even lekker bij me zitten.

Tony vindt het feest en kijkt haar aan met een blik van: Wij weten wel wat lol maken is, hè mam? Er vliegt een vlinder voorbij, vlak voor Tony’s neus. Hij slaakt een opgewonden kreetje.

- Kom, we gaan kijken waar de vlinder woont.

Ze staat op en loopt in de richting van een perkje waar de vlinder op een rozenstruik is geland. Het is nog steeds rustig in het park. Zij, Tony en verder niemand. De rozenstruik stelt kennelijk teleur, de vlinder fladdert alweer verder. Ze volgen hem nog even maar moeten afhaken als het koolwitje de grote overtocht naar de andere kant van de vijver begint. Een beetje buiten adem loopt ze terug. Toch maar weer naar de sportschool, denkt ze met enige tegenzin. Ze wist niet wat haar er het meest aan tegenstond. De fysieke inspanning of de uitslovers voor wie fitness een cult en een religie was geworden, en die een hele dag doorkwamen op een half blaadje magere ijsbergsla en naar jouw broodje Belegen Beemster keken alsof het was belegd door de duivel zelf.

Met een diepe zucht wil ze op het bankje gaan zitten. Maar zover komt ze niet. Ergens halverwege staan en zitten verstijft ze. Haar hersenen proberen te registreren en te verwerken wat ze ziet, maar komen niet verder dan de eerste fase van ongeloof.

In haar wandelwagen ligt een kindje.

Ze knippert even met haar ogen. Dat helpt niet. Het kindje ligt er nog steeds. Onmogelijk, ze moet zich hebben vergist. Dit is natuurlijk de wandelwagen van iemand anders. Moet wel. Maar als ze om zich heen kijkt, ziet ze al snel dat ze moederziel alleen is. Bovendien is het onmiskenbaar haar eigen wagentje. Met precies die kleur handvatten en alle opties uit de folder. En daar ligt dus nu, naast de knuffel van Tony, een kindje in. Een donker kindje. Een donker kindje van een maand of twee. Met zo’n plastic naambandje dat baby’s meteen na hun geboorte in het ziekenhuis om de pols wordt bevestigd.

Als ze de eerste schok te boven is, wint haar nieuwsgierigheid het van haar schrik. Met Tony stevig tegen zich aangeklemd buigt ze voorover om te kijken wat er op het bandje staat. Mokabe van Susteren, leest ze. Geboren op 22 mei 2010 om 21.04 uur. De wereld stopt even met draaien. Dit is exact hetzelfde moment dat Tony is geboren. Dan dringt het pas echt tot haar door. Verbijsterd gaat Patricia van Susteren weer zitten en grabbelt panisch in haar handtasje waar ze van alles vindt. Behalve haar telefoontje.

4 ~ Sometimes You Can’t Make
It On Your Own

Even nog denkt ze het slachtoffer te zijn van zo’n verborgen camera programma. Dat er elk moment vanuit de belendende bosjes een batterij buisbevuilers kan springen die haar vrolijk zwaaiend met plastic bananen ter grootte van honkbalknuppels duidelijk maken dat ze volgende week zaterdag op prime time bij de grootste familie van Nederland voor het oog van twee miljoen opgetogen kijkers in de maling genomen gaat worden. Maar als ze na een handvol seconden nog steeds de enige is op en in de buurt van het bankje, dringt het tot haar door dat het hier niet om een smakeloze grap gaat.

Bedachtzaam staat ze weer op, Tony nog altijd tegen zich aangeklemd alsof ze bang is dat iemand hem uit haar handen zal grissen. Ze kijkt naar Mokabe, buigt zich voorover, schuift hem voorzichtig een stukje opzij, legt Tony ernaast en loopt met een groot vraagteken in haar hoofd het park uit.

Het politiebureau, niet al te lang wandelen dichtbij, daar zouden ze haar kunnen helpen. Ze versnelt haar pas en is er in de helft van de tijd. Maar als ze de ingang van het gebouw nadert, mindert ze vaart. Natuurlijk, ze zou haar verhaal kwijt kunnen bij de dienstdoende brigadier. Maar ze is bang dat het wel weer net zo zou gaan als die keren dat haar fiets was gestolen. Of na die inbraak. Ze zouden haar opnieuw het gevoel geven hen met iets onbenulligs lastig te vallen. Iets waar ze eigenlijk geen tijd voor hadden binnen hun uitpuilende takenpakket. Waarna ze hooguit een plastic bekertje maagperforerende automatenkoffie zou krijgen, in zo’n bruin plastic houdertje met zo’n oortje waar je je wijsvinger wel altijd in maar meestal heel moeilijk ook weer uit krijgt.

Maar wat als ze haar wel serieus zouden nemen? Als er steeds meer politiefunctionarissen om haar heen zouden komen staan die beurtelings de ogen zouden richten op haar en de wandelwagen? Daar moest ze eigenlijk ook niet aan denken. Ze zou van de weeromstuit met half affe stamelzinnen pogen te vertellen dat er een baby ligt in haar wandelwagentje dat niet van haar is, dat wil zeggen, het wandelwagentje wel, maar de baby niet, als u begrijpt wat ik bedoel.

En wat zou er daarna allemaal over haar heen komen? Zou de vreemdelingenpolitie worden ingeschakeld? Zou ze worden verdacht van mensenhandel? Zou ze een advocaat moeten inschakelen? Er zou in elk geval een proces verbaal worden opgemaakt. Ze zou in een apart kamertje worden gezet met hard neonlicht, witte plafondtegels, een klein grijs formica tafeltje en een rug en ribben geselende zwarte plastic stoel. De wandelwagen zou haar worden afgenomen, al dan niet tijdelijk, daar had ze geen idee van. Tony zou protesterende geluiden maken. Mokabe zou het op een brullen zetten. Ze zou in paniek raken, het zweet zou haar zichtbaar uit poriën stromen op plekken waarvan ze niet eens wist dat ze poriën had. Hoewel gillend het pand verlaten niet in haar aard lag, achtte ze het niet uitgesloten dat ze in deze discipline haar debuut zou maken. Kortom, wat was wijsheid?

Wijsheid, weet ze nadat ze even voor de deur van het politiebureau heeft stilgestaan, is niet naar binnen gaan nu. Eerst zelf maar eens goed nadenken, dat heeft ze sinds de ontdekking van Mokabe nog niet kunnen doen. En ook eerst Peter vertellen natuurlijk. Na dit besluit lijkt de spanning even van haar gezicht te verdwijnen en met wat je een tevreden glimlach zou kunnen noemen laat ze het politiebureau links liggen en zet vlug voet naar huis.

Bijna had een buurvrouw het geheim ontdekt. Zij van tweehoog hing half uit het raam met een gezellig sigaretje en de armen over elkaar in de vensterbank en vroeg hoe het met moeder en zoon was (“Helemaal goed, we komen binnenkort wel een keer een cappuccinootje doen”). Snel had ze de zonnekap omlaag getrokken zodat de buurvrouw het zicht op de tweemaal zo groot als gebruikelijke inhoud van de wagen werd onthouden. Van het portiek via de gang en de woonkamer naar sneltoets 3 van de vaste telefoon duurt nog geen minuut.

- Welkom bij House of Brokers. Er volgt nu een keuzemenu.

Nog voor de meneer op het bandje het getal 1 heeft genoemd van Als U Zelf Wilt Beleggen, toetst ze al op de 5 van Als U Een Medewerker Wilt Spreken.

- Met House of Brokers, met Andrea, waarmee kan ik u van dienst zijn?

- Met Patricia, mag ik Peter van je?

- Hai Patries. Ogenblikje, ik verbind je door.

Anderhalve seconde later heeft ze Peter aan de lijn.

- Met mij, kan het even?

- Waarom bel je niet op m’n mobiel?

- Ik kan de mijne niet zo gauw vinden, dus ik bel even met de gewone...

- Wat is er?

- Zou jij weg kunnen nu?

- Weg nu, hoezo, waarom?

- Er is iets, ik heb, kun je, kun je nu weg even, ik heb je heel erg nodig.

- Ik moet zo in een meeting, wat, wat is er, wat is er aan de hand?

- Nee, niet, niet door de telefoon, het is echt heel belangrijk.

- O God, iets met je vader, met Tony, er is iets met Tony, wat is er met Tony?

- Nee nee, ik, nee, Tony is oké, maar je moet echt komen nu, echt.

- Oké, je ziet me zo, kwartiertje, halfuurtje max.

Ze zet het toestel terug in de houder, draait zich om en ziet op de salontafel naast de afstandsbediening van de tv haar mobieltje liggen dat ze vanochtend vergeten had in haar tasje te stoppen. Als ze het oppakt en in het schermpje kijkt, begint haar hart sneller te kloppen. Ze heeft 5 oproepen gemist.

5 ~ Strange Days

Er stonden genoeg computers op het bureau om een onbemand ruimtevaartuig met hooguit een paar millimeter en drie nanoseconden speling op Mars te laten landen. Moeiteloos. De ware functie van de halve cirkel beeldschermen lag een stuk dichter bij huis: China. Daar gebeurde het. Wall Street en de Europese beurzen zuchtten al maanden onder winstwaarschuwingen, oplopende werkloosheidscijfers, stagnerende huizenmarkten en een dalend consumentenvertrouwen. En dat was dan nog maar het topje van de ijsberg. Dat de boel niet in of uit elkaar klapte was te danken aan overheidssteun van een omvang die nog nauwelijks te bevatten was. En dan nog deed het effect van deze injecties eerder denken aan een rollator met een lekke band dan aan een solide toerende diesel.

Zo niet in China. Daar moest de regering de economie juist afremmen om oververhitting te voorkomen. Dit jaar zou de Chinese economie dan ook maar 9% groeien in plaats van de gebruikelijke 12%. Niet te geloven, dacht Peter, negen procent! Daar gaan we hier een jaar of zes over doen. En als het ook maar een beetje tegenzit nog veel langer. Als er ooit weer eindejaarsbonussen zouden zijn, dan kwamen ze uit het Oosten, zoveel was duidelijk.

China had dan ook zijn bovengemiddelde interesse. In een overmoedige bui had hij ooit een proefles van een schriftelijke cursus Chinees aangevraagd. Zou op een goede dag wel eens meer dan van pas kunnen komen. Hij had het pakket geopend, een blik geworpen op het Mandarijnse equivalent van Aap Noot Mies en binnen drie tellen besloten dat zijn kennis van het Chinees blijvend beperkt zou blijven tot Foe Yong Hai en Babi Pangang.

Patricia’s telefoontje overviel hem midden in een analyse van Q2 van Sjanghai en Shenzen, de twee grootste beurzen van China. Hij was onmiddellijk het kantoor uit gerend en had in het voorbijgaan “Afspraak buiten de deur” geroepen. De receptioniste wist natuurlijk wel beter. Het was nog geen minuut geleden dat ze Patricia’s telefoontje had doorverbonden. Maar ze onthield zich van een meesmuilend “Tuurlijk”. Ze had wel een zwak voor hem. Viel op het type. Dat van de Italiaanse voetballer die zich bewust is van de aanwezigheid van de camera. Het soort dat eerst elk haartje nauwkeurig op z’n plek strijkt alvorens over te gaan tot het nemen van corner, ingooi of directe dan wel indirecte vrije trap. En daarbij nog het liefst föhn en haarversteviger gebruikt als de FIFA zoiets binnen de lijnen reglementair zou toestaan. Zo’n type.

Intussen heeft Peter wel andere dingen aan zijn hoofd dan zijn kapsel. Hij is inmiddels bij zijn Land Rover, stapt in en scheurt de parkeerplaats af met een snelheid die mits betrapt garant staat voor minimaal een jaartje rijbewijs kwijt. Kutkutkut, hameren z’n hersens. Hoe is ze er in godsnaam achter gekomen? Waar had hij een steek laten vallen? Wanneer had hij zich versproken? Wie had hem verraden? Hoeveel weet ze precies? Wat als? Waarom nu? Meer vragende voornaamwoorden waren er niet.

Hij had z’n ups en downs met gokken altijd succesvol buiten hun relatie weten te houden. Ze waren zó goed verborgen, daar kon de kerk nog een puntje aan zuigen in casu priesters en koorknaapjes. Peter was niet voor niets zo voorzichtig. In het begin van hun relatie had hij verteld dat hij wel eens een gokje waagde. Patricia had hem in niet mis te verstane woorden duidelijk gemaakt dat ze geenszins van plan was haar leven te delen met iemand die een fortuin verspeelt omdat Juventus thuis tegen het nietige Livorno weliswaar tachtig procent balbezit heeft maar desondanks vlak voor tijd met 1-0 verliest of omdat Macedonië het Eurovisie Songfestival wint in plaats van gedoodverfd favoriet Moldavië. If only she knew.

Het ging om heel wat minder onschuldige zaken: Black Jack en Roulette. En dan met inzetten die zelden onder de drie nullen bleven. Hij had gezworen er meteen een punt achter te zetten, wat een poosje goed was gegaan. Maar het gokken trok, lonkte en verleidde hem tenslotte opnieuw. Met op dit moment als resultaat vijftig mille in de min. Stond je er tien in de plus, dan kon je de ontdekking misschien nog afkopen door van die opbrengst samen een paar weken romantisch te gaan Malediven. Maar dit was geen verhaal. Zo onderhand had hij trouwens ook geen verhaal meer bij zijn schuldeisers. Jongens van het zwaardere kaliber die onbedaarlijk de slappe lach kregen bij het horen van de begrippen afbetalen en termijnen in één en dezelfde zin. Hij zou daar op korte termijn over de brug moeten komen, maar is daar liquide gezien even helemaal niet toe in staat. Misschien dat zijn vader... Ja, gek dat hij daar nog niet eerder aan heeft gedacht. Het maakt hem iets rustiger.

Dan begint Peter zich ook langzaam te realiseren dat Patricia eerder ongerust dan woedend had geklonken, eerder panisch dan op oorlogspad. Die gedachte kalmeert hem verder. Het zou inderdaad ook zomaar wat anders kunnen zijn. Op de radio is Smells Like Teen Spirit begonnen. Hij schroeft het elf luidsprekers tellende audiosysteem op tot volume Lowlands en drumt mee op het stuur. Ook dat kalmeert hem. Muziek kan dat, spoken verjagen. De bijna negen minuten durende live versie van What Goes On van Velvet Underground is er zo eentje. En dit pronkstuk van Nirvana niet minder.

Zijn hoofd tolt van de vragen. Twee dingen zijn zeker, het is niks met Tony en ook niet met Patricia’s vader die nu alweer vier maanden op de wachtlijst staat voor een bypassoperatie. Godzijdank. Maar wat dan wel? Zijn gedachten worden onderbroken door de zelden gelukkige combinatie van hoge snelheid en dito verkeersdrempel. De Land Rover wordt gelanceerd. Heel even is the fourwheeldrive voor het eerst sinds hij uit de fabriek rolde ook daadwerkelijk even off the road. Om vervolgens met een klap weer op aarde terug te keren. Peter vloekt, zet het volume van de radio nu op trommelvlies bedreigend en steekt z’n middelvinger op naar een woedende weggenoot die hem gesticulerend duidelijk maakt dat hij een volslagen idioot is.

Als hij de straat indraait dempt hij het volume en brengt zijn snelheid terug tot wettelijk toegestaan binnen de bebouwde kom. Voor je het weet heb je in de buurt de reputatie van aso. Parkeren blijkt overdag geen enkel probleem. Op weg naar de voordeur kijkt hij even op z’n telefoon. Elf luidsprekers waaronder vier subwoofers, dan wil je nog wel eens een oproep missen. In dit geval zelfs vijf. Vijf verschillende nummers die wel allemaal hetzelfde begin hebben: +225. Hij kijkt er even gepuzzeld naar en stopt ’m in z’n zak. Geen idee. Geen tijd ook om erover na te denken. Nu even andere prioriteiten. Hij steekt de sleutel in het slot en loopt naar binnen.

6 ~ You’re My Best Friend

- Zo blij dat je kon komen!

Ze geeft Peter nauwelijks de kans de deur achter zich dicht te doen. Opgewonden slaat ze haar armen om zijn nek, plant haar lichaam zowat in het zijne, kust hem lang en hartstochtelijk op de mond en zucht hoorbaar. Van opluchting, onzekerheid of genot, dat weet hij nog even niet.

Hij voelt zijn voorhoofd fronsen, maar denkt al snel de situatie te kunnen duiden. Ze is weer net als voor de zwangerschap. Zijn Patricia heeft weer dezelfde prikkels als voorheen, de herkenbare honger naar snelle seks wanneer de zwoele zomer op onvermoede momenten de regie over haar hormonen in handen krijgt. Hij vermoedde al zoiets aan de telefoon. Ze wil hem dan hier en nu en snel en hevig. En al zit hij met Ben Bernanke zelf in een conference call, hij zal en moet dan eerst haar binnenbrandje komen blussen.

- Wowowo, Patries...

Lachend haalt hij zijn handen van haar billen, beëindigt de omhelzing en kijkt haar in de ogen. Wat is ze toch nog steeds een mooie meid, wat is hij toch nog altijd verliefd op haar. En wat is hij blij dat ze uiteindelijk toch weer bij elkaar zijn, nadat hun relatie ruim een half jaar geleden veranderde van 24/7 in nog minder dan LAT.

Zodra ze enkele maanden zwanger was, vond ze dat ze alleenstaande moeder wilde zijn. Kwam zomaar uit de lucht vallen. Ze gruwde plots van alles wat proefde naar burgerlijkheid. Ze verafschuwde het traditionele gezinnetje. Als ze op tv weer eens zo’n parlementariër uit de Veluwse Bible Belt hoorde reppen over de hoeksteen van de samenleving, stak ze een wijsvinger in haar mond en maakte een braakgeluid. Wat Peter ook probeerde, andere gedachten kwamen er niet. Hij hoort het zichzelf in een wanhopige poging nog vragen, die avond dat ze haar besluit met hem deelde:

- We hoeven toch niet te trouwen, we kunnen toch blijven samenwonen?

- Nee, dat is hetzelfde, dat wordt ook een gezin, moeten we niet willen.

- Maar maar...

- Maar we blijven wel eeuwig elkaars beste vrienden.

Veel dodelijker kun je het niet zeggen. Als je relatie ophoudt, terwijl jij dat niet wilt en de ander wel, en die ander zegt dan dat hij of zij wil dat jullie altijd goede vrienden blijven, kun je net zo goed met een stevig stuk kabeltouw en een driepotig kabouterkrukje op zoek gaan naar een zolder met op drie meter hoogte een stevige balk. Achter zijn ogen stak een zware mist op, zijn keel werd droog en hij voelde steken in het vooronder. Maar hij hield zich sterk.

- Dus ik moet ook ergens anders gaan wonen?

- Ik wil mijn kind alleen opvoeden, jij blijft altijd de vader, maar ik voed hem op, niet jij, althans niet elke dag, jij hebt daar trouwens helemaal geen tijd voor, je werkt tachtig uur in de week.

- Maar dan maak ik daar toch tijd voor, dan gaan we daar toch een schema voor bedenken, een kind is toch belangrijker dan een carrière?

- Nee nee, jij, nee echt, ik doe het alleen.

- Maar ik hou van je!

- Ik ook van jou, daarom juist.

- Hoezo daarom juist, waarom dan, hoezo dan, hoe kan je dat nou zeggen als je werkelijk van me houdt?

- Omdat ik altijd van je wil blijven houden en dat kan ik niet als we elke dag de hele dag op elkaars lip zitten, als we vadertje en moedertje spelen terwijl we ook allebei nog een drukke baan hebben, dat kan niet, dat kan gewoon niet, dat wordt beklemmend.

- Wat is dat nou voor egoïstisch gelul, waarom zou het nou niet lukken?

- Misschien krijg ik er later spijt van, maar dit is wat ik nu wil, dit wil ik, dit is, zo wil ik het en ik denk dat dit beter is, voor jou, voor mij en voor ons kind.

Waarmee de discussie beëindigd was.

Dus moest Peter opeens een eigen bestaan opbouwen. Na ruim twee decennia onder moeders veilige vleugels en een kleine twee jaar samenwonen met het meisje waarop hij al vanaf de middelbareschoolbanken verliefd was, moest hij nu op eigen benen proberen de wereld te vriend te houden.

Hij hoefde niet meteen het huis uit, ze hadden geen ruzie. Er kwamen ook geen advocaten aan te pas, ze regelden het gewoon onderling zonder gezeur en volgens het door Acda & De Munnik beproefde concept van Cd Van Jou, Cd Van Mij. Natuurlijk zouden ze elkaar blijven zien. Hij zou voortdurend van het zwangerschapsverloop op de hoogte blijven. Meegaan naar het consultatiebureau en vriendelijk doen tegen de dames en heren gynaecologen. Op een pretscan bewonderend naar onduidelijke beelden kijken van een sterk op ET gelijkend monstertje. Het hartje horen kloppen. Naar het Zweedse woonwarenhuis om Køtel, Drøtel en Sløtel te kopen en daar vloekend met zijn twee linkerhanden een babykamer van in elkaar prutsen. Meehelpen met puffen en persen. En al die andere spannende activiteiten die je als aanstaande vader het idee geven dat je er helemaal bij hoort. Maar het samenleven was voorbij. Ze waren geen officieel stelletje meer. De voordeur werd niet meer gedeeld.

Patricia had via haar makelaarskantoor al snel een knap appartement voor hem geregeld, een handvol autominuten verderop. En natuurlijk zagen en belden ze elkaar regelmatig en gingen ze samen naar vrienden, feesten en concerten. Zij bleef wel eens bij hem slapen ook en hij bij haar. Ondanks haar zwellende buik bleef de seks een feestje. Maar aan dat feestje hield hij steevast dezelfde kater over: al waren het en zij nog zo fantastisch geweest, al had alles weer net zo aangevoeld als vroeger, het was wat Patricia betreft tot daar en niet verder.

Was zij dan ook niet zielsgelukkig, had hij haar gevraagd. Zou ze het dan misschien toch nog een keer willen proberen, samen onder één dak? Ze vond het geen plan en bleef bij haar beslissing. Tot een maand voor Tony’s geboorte. Hij had er geen flauw idee van waar de ommezwaai in haar denken zo plots vandaan was gekomen. Maar ze was er opeens niet meer zo van overtuigd dat ze het allemaal in haar eentje wilde. En misschien was het ook wel beter dat hun kindje op dagelijkse basis toch een moeder én een vader had. Hij had niet te hardnekkig gevraagd naar het waarom. Was niet zozeer geïnteresseerd in de oorzaak. Maar had het gevolg met beide handen aangegrepen en omarmd. Vastbesloten om het nooit meer los te laten. Nooit meer zo’n nachtmerrie.

- Je gelooft het niet.

Ze pakt hem bij de hand en trekt hem mee naar de woonkamer, naar de Maxi-Cosi die naast de tafel staat en waar pruttelende geluidjes uit komen.

- Hoe is het met mijn gozertje, helemaal wakker en alive and kicking zo te horen, is hij... hè, wat is dat, wie is dat, wat is, wat krijgen we nou?

Patricia vertelt wat haar die ochtend is overkomen.

- Holy shit.

- Zeg dat wel, ja.

- En je hebt niet gezien wie...

- Nee.

- Helemaal niks gemerkt?

- Nee.

- Ook niet iemand hard weg zien lopen?

- Nee.

- Wat een krankzinnig verhaal, Patries. Hoe zei je nou ook alweer dat-ie heette volgens dat polsbandje?

- Mokabe.

- Mokabe, was dat niet een Keniaanse marathonloper, of de keeper van Trinidad & Tobago op het WK van 2006?

- Geen idee Peet, doet er ook even niet toe, lijkt me zo. Er is trouwens nog iets.

- Nog iets?

- Ja, kijk.

Ze pakt haar telefoontje en laat hem de vijf gemiste oproepen zien.

- Krijg nou wat.

- Wat, wou je soms zeggen, heb jij, ken jij die nummers?

- Nee, dat niet, maar ik heb ook vijf missed calls en als ik die nummers zo zie...

Tien seconden verbazing later is duidelijk dat ze beiden gebeld zijn door dezelfde vijf nummers.

- Wat is dit, wat, waar gaat dit in godsnaam over...

- Een plusje en dan twee twee vijf, dat is Noord-Holland. Lutjewinkel, Callantsoog of zo, Nibbixwoud, Tuitjenhorn, weet ik veel.

- Twisk, ik heb nog een vriendje in Twisk, of nee, Bovenkarspel, ja, het is Bovenkarspel denk ik. Of nee, Noord-Scharwoude.

Peter googlet vingervlug naar netnummers binnenland.

- Niks, bestaat niet.

Maar bij netnummers buitenland heeft hij al snel beet.

- Ivoorkust.

- Wat Ivoorkust?

- Ivoorkust, twee twee vijf is het landennummer van Ivoorkust. Die telefoontjes komen uit Afrika.

- God allemachtig.

7 ~ Permafrost

- Ken jij iemand in Ivoorkust?

- Kom Patries, wat denk je zelf?

- Nou ja, ik dacht, weet ik veel...

- Ja, Drogba en de gebroeders Kalou, nou goed. Nee, ik ken niemand in Ivoorkust en ook niet in Swaziland of voormalig Belgisch Congo. En nu ik er nog wat langer over nadenk, ken ik eigenlijk helemaal niemand in Afrika behalve Nelson Mandela, maar die heeft mij al dagen niet gebeld. Jou wel soms?

Peter loopt geïrriteerd door de kamer en werpt een blik in de wandelwagen van waaruit Duo Penotti hem met grote, vragende ogen aankijkt. Je hoeft geen afgestudeerd antropoloog te zijn om te zien dat er Afrikaans bloed door Mokabe’s adertjes stroomt. Die telefoontjes moeten er dus bijna wel iets mee te maken hebben. Niet zou een te groot toeval zijn.

Maar waarom in godsnaam? Waarom was Mokabe in hun wandelwagen gelegd? Waarom stond de achternaam van Patricia op zijn polsbandje? Waarom waren, volgens datzelfde polsbandje, zijn geboortedatum en tijdstip van ter wereld komen volledig identiek aan die van Tony? Waarom was er überhaupt een polsbandje, want dat verwijderen ze toch op het moment dat de baby het ziekenhuis verlaat? Waarom was Patricia vijf keer vanuit Ivoorkust gebeld terwijl ze in het park was. Waarom was ook hij gebeld, maar pas drie kwartier later in de auto op weg naar haar? Waarom waren ze überhaupt vanuit Ivoorkust gebeld? Dit was niet zomaar een vondeling.

- Misschien zijn het wel oplichters zoals die Nigerianen die je een mail sturen dat ze een erfenis hebben die ze het land niet kunnen uitkrijgen zonder jouw hulp.

Peter kauwt even op deze gedachte. Oplichters. Zou een mogelijkheid zijn. Ware het niet dat hij met de beste wil van de wereld niet kan bedenken wat in dit geval de oplichting dan precies zou inhouden. Bovendien werd die Nigeriaanse scam met hagel de wereld in geschoten, terwijl dit zo’n beetje de hoogste graad van persoonlijke benadering was.

- Nee, het moet wat anders zijn, Patries. Zullen we gewoon eens een van die nummers bellen? Dat is behalve naar de politie gaan het enige dat ik op dit moment kan bedenken.

- Is dat niet eng?

- Niet enger dan niet weten wat er aan de hand is.

Peter navigeert naar missed calls, selecteert een van de nummers en drukt op reply. Er klinkt een reeks piepjes en daarna wordt het stil, alsof de satelliet zelf ook even met stomheid is geslagen. Dan gaat er een telefoon over met een rare, verwrongen toon, gevolgd door een mannenstem.

- Hii ni ya kujibu ya duka la nguo nguo. Kusema ujumbe wako baada ya beep.

Waarna een piep.

- Het is een bandje, een antwoordapparaat.

- Van wie?

- Weet ik veel, van een Afrikaan die Afrikaans spreekt, geen touw aan vast te knopen.

Inmiddels heeft Peter het tweede nummer al gebeld en z’n telefoon op speaker gezet. Een vrouw ditmaal, ook machinaal.

- Pamoja na hoteli ya jua na mchanga. Wafanyakazi wetu wote kwa sasa ni busy. Kujaribu tabaka nyingine au kusema ujumbe.

- Misschien neemt er niemand op omdat het daar nu midden in de nacht is.

- Wie weet.

Google weet: het is er twee uur vroeger dan in Nederland. Vier minuten over half negen in de ochtend, dus allesbehalve het holst van de nacht. Ook het derde nummer weigert licht op de zaak te werpen.

- Hii simu ya mkononi kwa sasa hayapo. Kuwasiliana na mtoa huduma wako au michango yako ni sahihi kuwaita Ivory Coast. Piep.

Wanneer ze het vierde nummer willen proberen gaat de deurbel. Als door een adder gebeten springt Patricia van de bank, loopt naar het raam en inspecteert de straat op iets verdachts. Er staat een rode bestelwagen voor de deur. Ze gaat naar de voordeur en ziet door het kijkglaasje een bezorger in corresponderend uniform. Ze kan zich niet herinneren na Tony’s geboorte iets te hebben besteld.

- Wie is het?

- Flux Couriers. Maar ik verwacht geen pakjes. Zal ik wel open doen?

- Wacht even.

Ook Peter werpt een blik op de Flux-bezorger en opent vervolgens de deur.

- Goeiemorgen! Pakje voor, even spieken, Mokabe van Susteren.

- Wat!

- Pakje voor Mokabe van Susteren, speciale bestelling op ijs.

- Op ijs?!

- Ja.

- Voor Mokabe?!

- Inderdaad.

- Mokabe van Susteren?!

- Meneer, als u hier even wilt tekenen, dat zou mijn dag een stuk overzichtelijker maken.

- Laat mij maar tekenen, Peter.

Patricia zet haar handtekening op het digitale schrijfblok van de Flux-koerier.

- Dank u wel mevrouw, prettige dag verder.

Peter sluit de deur, neemt haar het pakje uit handen, loopt ermee naar de keuken en zet het op het aanrecht. Het eerste waar hij naar kijkt, is de afzender: Permafrost BV, Torensduin 1, 1931 BA Egmond aan Zee, plus telefoonnummer en mailadres.

Aan de kust maar in elk geval verre van ivoor, is het eerste dat door zijn hoofd schiet. Hij pakt een mesje en snijdt behoedzaam door het plakband. Met ingehouden adem kijken ze wat er tevoorschijn komt. In eerste instantie is dat een piepschuimen doos. En in tweede instantie een blok ijs waarin een lintvormig object lijkt bevroren.

- Is dit nou weer?

- Zou het niet weten Patries, moeilijk te zien, zal eerst moeten ontdooien.

- Zit er een briefje bij?

Peter haalt nu ook de bodemplaat van de piepschuimen doos uit de verpakking. Niets. Geen vrachtbrief. Geen kaartje met With Compliments. Geen rekening. Geen enkele mededeling whatsoever.

- Wat doen we?

- Hoe bedoel je, wat doen we?

- Gaan we hiermee naar de politie of niet?

Peter denkt even na.

-Weet je Patries, ik weet niet waarom, maar op de een of andere manier heb ik het idee dat we eerst zelf maar eens moeten uitzoeken wat dit allemaal is.

- Ik had vanochtend precies hetzelfde gevoel toen ik voor het politiebureau stond.

- En als we al naar de politie gaan, is het volgens mij sowieso beter om alleen maar te zeggen dat we Mokabe hebben gevonden.

- En dan?

- Zonder het hele verhaal van het polsbandje, al die telefoontjes en dit ijspakketje. Gevalletje Standaard Vondeling, niet meer dan dat, geen zin in gezeik.

- Dus?

- Dus doen we nog heel even niets, denk ik, eerst weten wat er in het ijs zit.

Peter pakt een grote pan, vult die met warm water, laat behoedzaam het brok ijs erin zakken en doet het deksel erop.

- Kwartiertje, dan weten we wat het is.

In de huiskamer is Tony in slaap gevallen en staat Mokabe op het punt van hongerhuilen.

- Hij zal wel hetzelfde eten als Tony, ze zijn even oud.

Peter schudt z’n hoofd.

- Moet je mee oppassen. Ik heb eens gelezen dat Afrikanen snel een allergie voor lactose hebben, dus Hollandse babyvoeding zou wel eens niet zo goed kunnen zijn. Ik kijk straks wel bij Albert Heijn of ze lactosevrije melk hebben, maar ik bel eerst naar de zaak dat ik niet precies weet hoe laat ze me weer zien.

Terwijl Peter een stukje de gang in loopt en begint te bellen, kijkt Patricia naar Mokabe. Ze betrapt zichzelf erop dat ze dat met een zekere vertedering doet. Hij lijkt haar een lief mannetje en de hormonen die belast zijn met het aanwakkeren van moedergevoelens hebben het door haar hele lijf op een dansen gezet. Waarom zouden ze hem niet houden? Leuk voor Tony, een even oud broertje zonder dat het een tweeling is. Dat kunnen niet veel mensen zeggen. Patricia als enig kind zeker niet. Ze aait nog eens door z’n gitzwarte haartjes en geeft hem zachtjes een kus op z’n voorhoofd. Wat haar betreft zou-ie best mogen blijven. Voor de tweede keer moeder in twee maanden tijd, denkt ze. Dat zou wat zijn. Dan hoort ze dat Peter is uitgebeld.

- Wat zeiden ze op de zaak?

- Hoop gedoe met de euro, een beetje paniek. Ze waren niet blij met m’n afwezigheid maar het is niet anders.

- Heb je gezegd wat de reden was?

- Ben jij gek! Gaat ze even helemaal niets aan.

- Wat heb je dan gezegd?

- Lekkage met de wasmachine, hele keuken blank en alle loodgieters aan de Costa’s.

Patricia kijkt naar de klok. Vijf voor elf. Twee uur geleden liep ze nietsvermoedend naar het park en nu breekt ze haar hoofd over een onbekend kindje met haar achternaam, mysterieuze telefoontjes en de inhoud van een stuk ijs dat best wat sneller mag smelten. All that she wants is another baby, yeaheh. Het liedje van Ace Of Base is ongemerkt in haar hoofd geslopen. Absolute baggerband maar dit nummer had ze altijd wel een leuke uitzondering op de regel gevonden. Ze glimlacht als ze beseft waarom het liedje zich in haar brein heeft genesteld. Wonderbaarlijk toch hoe snel dat kan gaan.

Het kwartier is weliswaar nog niet helemaal om, maar langer wachten wordt ondraaglijk. De pan staat als een pending doom op het aanrecht. In een film zou de camera er langzaam op inzoomen onder begeleiding van dreigende celloklanken. Het uitgerekte shot zou eindigen in een close-up van het deksel dat vervolgens plotseling wordt gelicht om het bioscooppubliek vol afgrijzen te confronteren met de inhoud.

Er zijn geen camera’s in de keuken. Evenmin is er in een straal van tien kilometer een cellist te bekennen. Maar het effect is er niet minder om. Met een kordaat gebaar rukt Peter het deksel van de pan. Samen staren ze verbijsterd naar de inhoud: een stuk navelstreng waaraan een sleutel is vastgeknoopt.

8 ~ Telephone

- Tang, heb je iets van een tang?

- Een tang?

- Een tang, of een grote pincet, ook goed.

- In de la rechts, spaghettitang.

- En handschoenen.

- Handschoenen? Wat ben je voor watje? Het water is hooguit dertig graden.

- Huishoudhandschoenen, plastic, rubber, maakt niet uit.

- Wat, wat...

- Vingerafdrukken, er mogen geen vingerafdrukken van ons op komen.

- Doe toch niet zo idioot man, waar werk je, bij CSI of zo?

- Nee, maar je weet maar nooit.

- Dat is een navelstreng, dat zie je toch.

- Ja dat zie ik.

- En die navelstreng is hoogstwaarschijnlijk van Mokabe, na alles wat er de afgelopen uren is gebeurd kun je daar donder op zeggen.

Dertig seconden later ligt de navelstreng - nauwgezet met de spaghettitang uit de pan gevist en met assistentie van de langnagelige vingers van Patricia ontdaan van de sleutel - in een met wit stripje afgesloten plastic boterhammenzakje in de vriezer, terwijl op het keukenblok de sleutel raadselachtig ligt te zijn op een velletje Lotus keukenpapier met vochtvangers. Peter en Patricia kijken naar het zilverkleurige object zoals een eend naar onweer.

- Wat is hier aan de hand Peet?

- Beats me, geen idee.

- Waar is die sleutel van?

- Zeg het maar.

- Dit is toch idioot, dit is, dit kan toch geen geintje zijn.

- Nee, dit is foute boel, ik denk toch dat we, ik denk dat de politie, ik weet niet...

- Ja, misschien wel. Maar...

- Of zullen we toch eerst die twee andere nummers proberen te bellen?

Als ze de woonkamer inlopen met de intentie de identiteit van telefoontje vier en vijf te achterhalen, komt hen een onwelriekende geur tegemoet. Terwijl Tony nietsvermoedend verder slaapt, hebben de darmpjes van Mokabe besloten het leefklimaat in Huize Van Susteren met een fiks aantal punten af te waarderen.

- Goedemorgen!

- Zo Mokabe, wat heb jij allemaal gegeten gisteren!

Patricia pakt hem liefdevol op en neemt hem mee naar Tony’s kamertje. Als ze hem op de commode heeft gelegd, knipt Peter voorzichtig het polsbandje los. Hij kijkt er even naar. Daarna kijkt hij naar Patricia.

- Denk jij?

- Bewaren.

- Bewaren? Ik weet niet.

- Je weet nooit.

- Je hebt gelijk, je kan niet weten.

Peter vouwt het polsbandje dubbel en stopt het in een zijvakje van zijn portemonnee. Dan laat hij het badje vollopen en voelt met zijn elleboog of het water niet te warm is. Niet lang daarna geniet Mokabe van een verfrissend ochtendbad. Patricia doet hem een Pamper en een pakje van Tony aan en laat hem smullen van iets warms en wits uit een flesje. Het kereltje laat een boertje, laat nog een boertje en zucht van tevredenheid als hij in het verende zitje wordt geplaatst dat zo lekker zachtjes op en neer deint.

- En nu maar hopen dat de lactose zich een beetje gedeisd wil houden.

- Hoop ik ook, we gaan het zien.

- Consultatiebureau, zal ik eerst even langs...

- Nee natuurlijk niet.

- Alleen maar om te informeren naar lactosevrije...

- Nee niet doen Peet, heb nou nog even geduld, wacht nou even, hij heeft net gegeten, we hebben tijd genoeg, we moeten eerst wat anders doen.

- Je hebt gelijk, we gaan eerst die nummers bellen.

- Bovendien heb je kans dat ze moeilijke vragen gaan stellen.

- Ja ja, nee, ik snap het, kunnen we nu even niet gebruiken, eerst die nummers bellen.

Peter pakt zijn telefoon. Als hij het vierde nummer wil replyen, komt er op hetzelfde moment een nieuw gesprek binnen. Hij schrikt, er staat ‘Unknown’ in het schermpje, de eigenaar van het nummer wil niet dat de ontvanger weet wie er belt.

- Ivoorkust? informeert Patricia met een tril in haar stem.

- Weet niet, zou kunnen, staat geen nummer.

- Wat is, kijken, wat...

Vier onzekere ogen ontmoeten elkaar. Maar dan keert in Peter de kordaatheid terug.

- Hallo?

Geen onbegrijpelijke lettergrepen aan de andere kant van de lijn. Maar een heldere Hollandse mannenstem die zo hard praat dat Patricia het kan verstaan zonder dat Peter het speakertje van zijn telefoon daarvoor hoeft in te schakelen.

- U spreekt met Jan Elias van Permafrost BV.

- Ja?

- Wij wilden even informeren of het pakje in goede orde ontvangen is.

Peter is even van slag, maar herpakt zich snel en doet alsof hij van niks weet.

- Pakje, welk pakje?

- Als het goed is, heeft u vanochtend via Flux Couriers een pakje van ons ontvangen.

Peter is weer stil, laat Jan Elias even in zijn sop gaar koken en speelt dan Manuel ‘I know nothing’ uit Fawlty Towers.

- Nee, ik heb geen pakje ontvangen, het spijt me.

- Een speciale bestelling.

- Speciale bestelling, nee, zegt me niets.

- Speciale bestelling op ijs.

- Het spijt me, u bent abuis.

- Kom nou meneer Smit, u heeft vanochtend een pakje van ons ontvangen, uw vrouw heeft er zelf voor getekend.

- Hoe weet u mijn naam?

- U bent toch Peter Smit?

- Hoe weet u mijn naam, hoe komt u aan mijn nummer?

- Uw vrouw heeft zelf voor ontvangst getekend. En u stond ernaast.

- We hebben nergens voor getekend en ook helemaal geen pakje van u ontvangen meneer, u moet zich vergissen.

- O nee, van wie is de handtekening dan die ik hier zie staan?

- Geen idee, ik weet echt niet waar u het over heeft.

- Meneer Smit, onze koerier heeft u herkend, u was vanochtend bij mevrouw Van Susteren.

- Geeft u even uw nummer, dan vraag ik of mevrouw Van Susteren u terugb...

Afgebroken.

Peter vloekt en kijkt Patricia aan die met haar hoofd schudt. Dan loopt hij met grote boze stappen naar de keuken, kijkt op het etiket van de verpakking en ziet het telefoonnummer van Permafrost. Hij schakelt eerst de identificatie van zijn eigen nummer uit en kiest dan de tien cijfers van het bedrijf uit de Noord-Hollandse badplaats. In plaats van Jan Elias, een telefoniste of iemand anders van Permafrost BV krijgt hij meteen een blikken mevrouw aan de lijn. Ze ontlokt hem een volgende krachtterm.

- Dit nummer is niet in gebruik, de verbinding wordt nu verbroken.

9 ~ Questions 67 & 68

Peter stuurt zijn Land Rover met een slakkengangetje door een langgerekt lint van laagbouw, op zoek naar Torensduin nummer 1. Na het telefoontje aan Permafrost is het Afrikaanse raadsel er niet kleiner op geworden. Maar in plaats van de resterende twee gemiste oproepen ook nog terug te bellen, had Peter besloten dat Egmond aan Zee een stuk dichterbij is dan Ivoorkust. Eerst daar maar eens kijken. Patricia had graag mee gewild, ook al omdat ze bang was om nu alleen thuis te blijven. maar het autozitje bood slechts plaats aan één baby. Los daarvan was het ook nog maar eens afwachten welke verrassingen de lactose zoal niet had geagendeerd.

En dus is Peter iets na twaalven in z’n eentje richting A9 vertrokken. Hij heeft het niet zo op met deze volledig dichtgeslibde verkeersader die niettemin nog steeds het predicaat snelweg mag dragen. In de loop der jaren heeft hij geleerd dat er ruwweg vier opties zijn.

Een: er is een rijstrook afgesloten wegens een botsing.

Twee: er is een rijstrook afgesloten wegens werkzaamheden.

Drie: er is een rijstrook afgesloten wegens een geschaarde vracht- wagen.

Vier: alle rijstroken zijn afgesloten omdat er een oplegger met biggen is gekanteld die hun herwonnen vrijheid vieren door in blinde paniek rondjes te rennen rond het Rottepolderplein.

Vandaag valt het mee. Alleen maar zes kilometer met versmalde rijstroken die de vaart halveren. De mevrouw van de navigatie adviseert Peter de afslag Castricum te nemen om vervolgens via Egmond Binnen en Egmond den Hoef uiteindelijk Egmond aan Zee binnen te rijden. Voordat hij het weet, heeft hij zijn bestemming bereikt. Torensduin blijkt een van de eerste straten in de Aan Zee versie van Egmond te zijn. Bij nummer 9 drukt Peter de koppeling in en zet de auto in z’n vrij om al uitrollend tot stilstand te komen voor nummer 1.

Peter weet niet wat hij had moeten verwachten. Een kil, glanzend technocratisch pand waarop diepvriesachtige letters duidelijk maken dat hier de firma Permafrost gevestigd was? Een komen en gaan van vrachtwagens met ijs en stikstof? Een gebouw in de vorm van een iglo? Een uithangbord met lachende ijsberen? In elk geval niet waar hij nu naar kijkt: de openbare bibliotheek van Egmond, een gedeeltelijk in de duinen liggend gebouwtje dat wel wat weg heeft van een bunker. Peter checkt voor alle zekerheid nog maar even het adres. Het is en blijft Torensduin nummer 1. Toch maar even naar binnen voor navraag.

De bibliotheek heeft geen grote, donkere zalen die ruiken naar hout en perkament. Maar een hel verlichte ruimte van het type huisartsenpraktijk annex fysiotherapie met de geur van vers geboend linoleum. En bemand door een tweetal vrouwen. Nee, dit was toch echt de plaatselijke bibliotheek en verder dan een koelkast met viersterrenvriesvak kwamen ze in het kader van Permafrost niet. En nee, het speet hen, maar er waren geen Torensheuvels of -bergen. Ook niet in de andere Egmonds. Evenmin hadden ze ooit van Permafrost gehoord. En als hij het hen niet kwalijk nam, het was een gekkenhuis want iedereen bracht boeken terug en als die niet meteen in het systeem werden ingevoerd, was het maar de vraag of je ze ooit nog terugvond en je moest er toch niet aan denken om mensen aanmaningen te sturen die te goeder trouw waren en zo door onachtzaamheid in het kwade daglicht kwamen te staan dat ze niet verdienden. En dan zaten ze ook nog met een zieke.

Als eindelijk de telefoon gaat, ziet Patricia tot haar opluchting dat het Peter is.

- Wat zeiden ze?

- Helemaal niks Patries, ze bestaan niet.

- Wat?

- Ze bestaan niet, Permafrost. Op het adres zit een bibliotheek en niemand heeft ooit van ze gehoord. Ze zijn ook niet op Google te vinden.

- Hoe kan dat nou. Wie belde er dan?

- Geen idee. Het is een koud kunstje om een nummer door te schakelen, het kan dus iedereen op elke plek ter wereld zijn geweest. En een hoorspelletje opvoeren is niet zo ingewikkeld. Is bij jou alles oké, niet nog meer vreemde dingen gebeurd?

- Nee, Tony en Mokabe slapen.

- Ook geen rare telefoontjes meer?

- Nee.

- Mooi, maar wat nu?

- Goeie vraag, weet je wat ik ga doen, Peet?

- Nou?

- Ik ga Flux Couriers even bellen, het pakje moet toch ergens vandaan zijn gestuurd. Bel je zo terug.

Tegen beter weten in loopt Peter Torensduin nog een stukje verder in. Maar Permafost blijft net zo afwezig als de toren zelf. Hij is bijna weer bij z’n auto als Patricia terugbelt.

- Het pakketje is niet afgehaald maar aangeboden. Gisteren.

- Hoe bedoel je.

- Nou, dat het gisteren bij Flux ter verzending is aangeboden.

- Door wie?

- Ja, dat willen ze dus niet zeggen, postgeheim, wet op de privacy, richtlijnen persoonsgegevens, heb je nog even?

- Maar dat is toch belachelijk?

- Het is niet anders. Ik probeer het straks nog wel een keer. Misschien krijg ik iemand anders aan de lijn die er net werkt en wat minder moeilijk doet. Waar ben jij nu?

- Ik sta hier nog voor de bibliotheek en wou net wegrijden.

- Je bent nog daar! Mooi, want ik kreeg een ingeving, dat het toch niet zomaar een willekeurig adres is.

- Wat dan.

- Kijk voor de aardigheid eens of ze daar een boek over de Ivoorkust hebben.

- Zou me niet verbazen, maar dan?

- Ja, geen idee, zomaar een opwelling.

- Wat verwacht je nou? Dat er een aanwijzing in zit? Of een gedetailleerde landkaart die ons leidt naar de drie andere baby’s van de vierling waar Mokabe deel van blijkt uit te maken? Of dat...

- Peet, ik weet het niet, het is maar...

- Lees jij niet een beetje teveel Dan Brown? Dit is de openbare bibliotheek van Egmond aan Zee, niet het Louvre in Parijs.

- Kijk nou gewoon even. Je staat er voor de deur en het kost maar een paar minuten, wat is the big deal nou, om je eigen woorden maar eens te gebruiken.

Peter zucht.

- Oké oké, ik kijk wel even.

En loopt de bibliotheek weer in.

De twee vrouwen zijn volledig in beslag genomen door een stapeltje boeken waar god mag weten wat mee aan de hand is (dag te laat, koffiekring op het omslag, pagina’s aan elkaar gekleefd) en Peter kan ongezien doorlopen. De afdeling Landen van de Wereld bevindt zich ergens links achterin naast Ons Dierenrijk en schuin tegenover Diverse Volkeren. De boeken zijn per continent gerubriceerd, het kost Peter weinig tijd om het enige boek over Ivoorkust te traceren. Verdomd goed georganiseerd, moet hij toegeven, zeker in de wetenschap dat ze met een zieke zitten en ten prooi zijn gevallen aan een invasie van misschien wel 12 leden die het zonde van hun geld vinden om een boek te kopen.

Hij slaat het boek open en leest op de titelpagina: Afrika in Woord en Beeld, Deel 17 – Ivoorkust, B. van de Capellen, Een uitgave van Het Tropisch Genootschap, 1986. Het boek voelt tegelijkertijd oud en nieuw aan. Het staat er waarschijnlijk al meer dan een kwart eeuw, maar de perfecte staat waarin het verkeert doet geen hoge uitleenfrequentie vermoeden. Peter pakt het boek bij de rug, schudt het flink, maar er valt niets uit. Dan begint hij te bladeren.

Het boek voldoet volledig aan wat je van een boek over Ivoorkust mag verwachten. De kaart van Afrika met alle landen in hun eigen pasteltint. De gedetailleerde kaart van Ivoorkust zelf met verrassend veel rivieren en de naam van hoofdstad Yamoussoukro vet gedrukt met een lijntje eronder. Een overzicht van waar landbouw, waar veeteelt, waar kopermijnen, waar koffie en waar visserij. Waarna 34 hoofdstukken die geen aspect van Ivoorkust onbelicht laten. Jacht, godsdienst, de kokosnoot en zijn derivaten, de schat aan locale dialecten zoals Baoulé, Dioula, Dan, Anyin en Cebaara Senufo: you name it, it’s there.

Op pagina 84 onderbreekt hij zijn gedachteloos geblader. Zijn oog valt op iets vreemds, iets heel vreemds eigenlijk. Een zwartwit foto van een rituele bestraffing. Het hele dorp lijkt uitgelopen om een ontspoorde stamgenoot weer in het gareel te geselen. De mannen dragen allemaal een masker en zijn dus totaal onherkenbaar. Maar over een van de maskers is een gekleurd gezicht geplakt. Voorzichtig gaat hij er met zijn vingers overheen en voelt inderdaad de randjes van het opgeplakte stukje foto. Het is het gezicht van een baby. Nu lijken alle baby’s op elkaar en vertonen daarbij ook nog eens een treffende gelijkenis met Alfred Hitchcock dan wel Winston Churchill. Maar hij zou toch zweren dat...

Dan ziet hij de titel van het hoofdstuk. Verbaasd fronst hij zijn wenkbrauwen, knippert even met zijn ogen en leest nog een keer goed wat er staat. Hij kijkt even om zich heen, steekt het boek onder zijn jasje, passeert de Dames Biblio die hem nu wel zien maar er niets van snappen want hij was toch al vertrokken, en rijdt weg uit Egmond aan Zee. Plankgas.

10 ~ Love The One You’re With

- Je zou toch niet meer komen de rest van de dag?

Andrea, de receptioniste van House of Brokers, kijkt verbaasd als ze Peter het kantoor ziet binnenstormen.

- Change of plans. Is Nico boven?

- Volgens mij wel.

Tweemaal negen traptreden, een gang en een deur verder staat Peter Smit aan het bureau van Nico van Dorp, zijn beste vriend en medeoprichter van het bedrijf, en vertelt hem in een halve minuut het hele verhaal.

- Griezelig.

- Zachtjes uitgedrukt.

- Laat mij die foto nog eens zien.

- Hier, hoofdstuk 13: Bloedwraak, offerandes en andere rituelen.

- Nooteboom.

- Nooteboom?

- Cees Nooteboom, Rituelen, had ik op mijn lijst.

- Dus?

- Bij het woord rituelen denk ik altijd aan het boek Rituelen.

- Kwam ik niet doorheen, hoog Klaas Vaakgehalte.

- Hoofdpersoon was wel een beetje, hoe zeg ik dat, was wel iemand die wat weg had van jou, Peet.

- Geen idee, ik weet er echt niets meer van, ik weet zelfs niet eens meer of je Cees als Cees moet uitspreken of als Cees.

- Volgens mij als Cees. Maar die jongen in dat boek, die deed ook iets op de Beurs dacht ik en hij had ook een grote liefde net als jij.

- Ja en ik ben blij dat ik die grote liefde weer terug in m’n leven heb.

- Had ik niet verwacht eerlijk gezegd, ze was zo stellig over dat solomoederschap, tenminste, als ik jou moet geloven.

- Kwam voor mij ook als een verrassing. Weet nog steeds niet waarom ze ineens een andere mindset had.

- Ze werd zwanger maar ze liet het weghalen.

- Huh, Patricia? Waar denk je dat Tony vandaan komt?

- Nee, die grote liefde van die hoofdpersoon in Rituelen en misschien is dat opgeplakte kinderhoofdje daar wel een verwijzing naar.

- Nah... veel te ver gezocht. Nooteboom, abortus, zie ik niet zo, Nooteboom.

- Die jongen was smoorverliefd op zijn vriendin maar neukte wel buiten de deur, if you get my drift.

- Ah, dat valt bij mij toch wel mee, kom nou.

- Hmmm. Vorig jaar? Saint Louis?

- Man, dat heb ik gedelete, dat was stom, doe ik nooit meer.

Met z’n tweeën waren ze in Saint Louis, ze hadden in House of Brokers in korte tijd een behoorlijk eigen vermogen opgebouwd en wilden er serieus mee investeren in een of meer kansrijke ondernemingen. Maar omdat ze geen euro vertrouwen hadden in de euro, waren ze, zoals Peter het formuleerde, different markets gaan exploren. Al snel kwamen ze op Touchency, een veelbelovend Amerikaans bedrijf in Saint Louis, Missouri, dat ‘helps companies plan and design innovative environments that answer to the business requirements of today and tomorrow.’ Dergelijke mission statements brachten Peter in extase. De toevoeging ‘Our solutions draw on current benchmarking trends to help companies reduce occupancy costs, leverage technology, attract and keep the best people and enhance their brand image’ deed de rest.

Na een aantal meetings en grondig onderzoek van alle mogelijke cijfers gaven ze de bank in Nederland vanuit Touchency HQ de opdracht om voor een substantieel bedrag te participeren in het bedrijf dat die investering nodig had om verder te kunnen groeien. Daarna nam het management van Touchency hen mee naar een the-place-to-be restaurant en genoten ze nog vijf copieuze courses na van de gesloten deal. Toen ze laat op de avond met de taxi richting hotel reden, besloten ze dat ze nog te wakker waren om al te willen slapen. De cabbie had aan een half woord genoeg en zette de twee foreigners af bij wat in het Nederlandse stapcircuit een sophuisje heet, maar in Amerika de naam Get Late Club draagt. Prostitutie is in het land van de onbegrensde mogelijkheden een misdrijf, maar wie de weg weet kan goed aan zijn trekken komen.

En toen zag hij haar. Peter was meteen verkocht. Binnen een kwartier was hij via de met tien centimeter dik bordeauxrood berber beklede trap voorlopig even uit het zicht verdwenen. Hoe ze heette had ze bij zijn weten niet gezegd. En als ze het al had gezegd was Peter het vergeten. En als hij het niet was vergeten zou het wel een alias zijn geweest. Prostituees werken altijd onder een schuilnaam. In Nederland noemen de Marga’s, Janny’s en Loezen zichzelf ook allemaal Scarlett, Grace of Lolita, dus waarom zou je als klant überhaupt vragen naar een echte of een artiestennaam.

Dit Afro-Amerikaanse meisje, hij vroeg zich af of ze wel achttien was, had behalve een niet-onplezierig lichaam ogen om in te verdrinken, glimmend gestifte volle lippen die je opwonden als je ze alleen al zag en een glimlach die complete poolvlaktes kon laten smelten. Ze leek hem de jongere versie van het meisje in de clip van 10CC, Dreadlock Holiday, want die had ze ook, al waren ze niet zo lang.

Dom was ze ook niet. Tijdens de meer dan twee uur dat ze met de nice and goodlooking Dutchman het waterbed deelde, kwam van alles en iedereen voorbij. Van het laatste album van The Killers tot en met de Campbell’s soup cans van Andy Warhol. Van de Noorse moeder en Zwitserse vader van Renée Zellweger tot en met de charity van Bill Gates. En van de homeruns van Joe DiMaggio tot en met het cultuurpessimisme van T.S. Eliot. Haar interesseveld was breder dan je van zo’n meisje zou verwachten.

Als hij er prijs op stelde, wilde ze graag integraal alle 433 regels van The Waste Land uit het hoofd voordragen. Maar dat vond Peter precies 432 regels te lang, hij zou morgen wel een verzameldichtbundel van Eliot kopen. Dat kon geen probleem zijn, werk van de eenmalige winnaar van de Nobelprijs voor de Literatuur was in zijn geboortestad overal te verkrijgen. En wist hij dat Saint Louis nog veel meer beroemdheden heeft voortgebracht? Wat dacht hij van Josephine Baker, Jimmy Connors, Vincent Price, Linda Blair en niet te vergeten Chuck Berry. Met diens fourty-fives was de Wurlitzer Nostalgia beneden in de bar bijkans geheel gevuld, dat moest hij straks maar eens gaan zien als ze weer beneden waren.

Toen ze de pikante uitspanning tegen het ochtendgloren verlieten, kregen de mannen nog een aardige verrassing. Ze hoefden niets te betalen, Touchency had taken care of everything.

Peter was down wakker geworden. Van bij het ontbijt tot in het vliegtuig zei hij nauwelijks iets. Het was een geweldige nacht geweest, daar niet van. Hij had van elke seconde genoten, het leek zelfs of hij een beetje verliefd was. Maar het klopte niet. Geslapen had hij al met al hooguit een uur. Steeds schrok hij wakker en elke keer streden verliefdheid en wroeging in zijn hoofd om voorrang.

Eenmaal in het hotel had hij eerst nog een door zijn geweten aangereikt mailtje naar Patricia gestuurd. In Nederland was de dag alweer begonnen en zij zou natuurlijk graag willen weten hoe het hem en Nico was vergaan. In een paar regels meldde hij dat Touchency een mooie hut was, dat ze de case easily hadden kunnen closen, dat Saint Louis een mooie stad was, dat hij van haar hield, haar miste en ernaar verlangde weer snel thuis te zijn en dat ze voordat ze naar Schiphol ging om de mannen op te halen voor alle zekerheid moest checken of de aankomsttijd nog klopte want daarvan wil met trans-Atlantische vluchten nog wel eens worden afgeweken.

Maar de hartstochtelijke uren met het mooie jonge meisje bleven zijn gedachten beheersen, hij wist niet wat hij ermee aan moest. If you can’t be with the one you love, love the one you’re with. De warme aanbeveling van Stephen Stills uit 1970 had hij met plezier opgevolgd. Maar of hij zich daar nu beter door was gaan voelen? Pas tijdens de vlucht hervond hij zijn balans. Hij had de liefde van zijn leven bedrogen en had daar spijt van. Maar het was gebeurd, het kon niet meer worden teruggedraaid. Nooit zou hij er tegen Patricia iets over zeggen, want wat niet weet kan ook niet deren. En Nico zou ook zijn mond wel houden, daar kenden ze elkaar lang genoeg voor. En het meisje, dat moest hij maar gauw vergeten. Meisje, welk meisje? Met een glimlach op de lippen viel hij in slaap en werd pas wakker nadat een cabin attendant hem had gevraagd of hij omdat de gezagvoerder de landing had ingezet het tafeltje wilde inklappen en zijn seatbelts wilde fastenen.

- Dus wat jij zegt is dat dat opgeplakte babyhoofdje van die vondeling is, Moccona of wat was het.

- Leuk, die had ik zelf nog niet bedacht, en nou ga je zeker ook nog iets roepen over oploskoffie?

- Geintje man, kom op hé, hoe heet dat ventje, Moccona, Meccano...

- Mokabe.

- Mokabe, ga ik niet meer vergeten, beloofd. En jij weet dus zeker dat deze foto...

- Duizend procent, dit is Mokabe.

- Zullen we Mokabe eens even Googlen?

De vraag zelf beantwoordend beroert Nico van Dorp zijn toetsenbord en leest samen met Peter Smit dat er maar één webpagina is die verwijst naar Mokabe. Het is een koffietent. In Saint Louis, Missouri.

11 ~ That’s What Friends Are For

Patricia loopt onrustig door het huis. Ze heeft nu al meer dan een uur niets van Peter gehoord en als ze belt krijgt ze onmiddellijk z’n voicemail, wat betekent dat z’n telefoon geen bereik heeft of is uitgezet. Ze kijkt voor de zoveelste keer naar buiten. Niks vreemds te zien. Gewoon een zomerse straat zoals zomerse straten er horen uit te zien. Vakantie vierende kinderen, bomen met het groen van de volle zomer, overal wijd open ramen en zelfs de onvermijdelijke cabrio inclusief midlife crisis stumper met baseballpetje.

Ze draait zich om, loopt naar de kinderkamer en kijkt even om het hoekje. De baby’s slapen. Ze gaat terug naar de kamer, ploft op de bank en staart naar haar zwijgende iPhone. Ze pakt ’m op en kijkt op nu.nl of er files staan. Wie weet staat Peter vast in de Velsertunnel wat zou verklaren dat-ie telefonisch even onbereikbaar is. Maar dat is dus niet zo. Ze browst even snel door het nieuws. Grieken die hun land nog een stukje dichter bij de afgrond staken. Met kogels doorzeefd duo aangetroffen op bospad nabij pannenkoekenhuis; een misdrijf wordt niet uitgesloten. Kat Gerard Joling uren zoek.

Verveeld klikt ze het nieuws weg, checkt haar mail en kijkt nog even op Twitter wat haar vrienden op dit moment doen. Marlies is bij de garage met een kapotte uitlaat. Karin vraagt zich af of iemand ooit in Cambodja op vakantie is geweest#durftevragen. Alex twittert dat hij even niets te twitteren heeft. Lekker belangrijk. Peter nog maar een keertje bellen. Voicemail. Tegen beter weten in ook maar kijken of ze misschien toch een oproep heeft gemist. Maar de laatste gemiste oproepen bestaan uit de vijf mysterieuze Ivoorkustnummers. En daarvan zijn het vierde en vijfde nummer nog niet terug- gebeld, bedenkt ze zich. Ze selecteert het vierde nummer en drukt op reply. Ruis. Satellietgebliep. Beltonen. En dan tot haar verbazing geen antwoordapparaat maar een echte Afrikaanse dame. In het Afrikaans, dat dan weer wel. Of ze ook Engels spreekt.

- No problem at all.

Het blijkt het nummer te zijn van het Novotel in Abidjan, de grootste havenstad van Ivoorkust. Patricia legt uit dat ze een paar uur geleden is gebeld vanuit het hotel, maar geen idee heeft door wie. Om elf minuten over zeven in de morgen lokale tijd, dus twee uur vroeger dan in Nederland. Zou ze misschien kunnen zien wie dat is geweest?

- No problem at all.

Ze wordt even in de wacht gezet. The Carpenters worden met Top Of The World verondersteld de wachttijd te veraangenamen. Een misvatting. Maar wat je er ook van vinden mag, aan die titel is geen millimeter overdreven als je zelfs tot in Ivoorkust bent doorgedrongen. De behulpzame dame meldt zich weer. Uit de computergegevens van de telefooncentrale blijkt dat er om die tijd inderdaad naar Nederland is gebeld. Vanuit kamer 804 om precies te zijn. Zou ze ook zo vriendelijk willen zijn om haar de naam van die persoon te geven?

- No problem at all.

Geklik van een toetsenbord. En daar is ze alweer.

- The call was made by a Mister Van Susteren.

Patricia slikt. Ze had er wel een beetje rekening mee gehouden, maar toch overvalt het haar dat haar eigen naam weer opduikt.

- Mister Van Susteren, he arrived yesterday late in the evening and checked out this morning at 08.03.

Holy shit, dat is dus heel kort nadat hij Peter heeft gebeld, beseft ze. Het lijkt wel of hij de kamer alleen maar heeft geboekt om te kunnen bellen om hen op een dwaalspoor te zetten. Weet ze misschien ook nog hoe hij eruit ziet? Dat niet maar een collega misschien wel. Zou ze dat misschien willen vragen?

- No problem at all.

The Carpenters hebben inmiddels plaats gemaakt voor Jonathan Richman and the Modern Lovers. Leuk stukje couleur continentale, Egyptian Reggae. Een nummer in de categorie Ongeneeslijk Aanstekelijk. Je werd er vrolijk van, of je het nou wilde of niet. Het enige andere nummer dat precies hetzelfde effect had op Patricia, was Walk Like An Egyptian van the Bangles. Zouden die Egyptenaren zo’n vrolijk volkje zijn geweest? Je kon het je haast niet voorstellen met 758 goden die allemaal tevreden gehouden moesten worden met specifieke wensen als de offerande van een zanduil vlak voor zonsopgang of het bakken van een sprinkhanentaart in de vorm van een gelijkbenig trapezium. En dan die kamelen. Ze had ooit in een dierentui...

- Hello, sorry you had to wait such a long time.

Volgens een beschrijving van haar collega is Mister Van Susteren een Afrikaanse man van rond de 25 jaar met een atletisch postuur. Zijn legitimatie bestond uit het paspoort van Ivoorkust en hij had contant afgerekend. En nee, geen idee waar hij naar toe ging.

En ja, ze hadden een kopie van z’n paspoort. Maar helaas, dat mochten ze niet zomaar geven. Patricia vraagt of Van Susteren een bekende naam is in Ivoorkust. Zoiets was natuurlijk niet geheel onmogelijk op een continent waarvan 90% van de historie uit westerse kolonisatie bestond. Maar het antwoord is helder: nooit van gehoord. Een heel vreemde naam eigenlijk voor iemand van hier mevrouw, dat zeiden we nog tegen elkaar. Patricia bedankt de vrouw voor de informatie en vraagt nog even naar haar naam die ze bij gebrek aan een schrijfblok op een blauwe belastingenveloppe noteert.

Dan hangt ze op, gaat op de bank liggen, legt een kussen op haar buik en plaatst daar haar laptop op. Ze tikt vondeling in en heeft 338.755 hits in 0.398 seconde. Na een beetje scrollen vindt ze wat ze zoekt: informatie over wat je moet doen als je een vondeling vindt. Nou, dat laat niets aan duidelijkheid te wensen over. Meteen naar de politie is de alternatiefloze actie die je moet ondernemen. Het is niet meteen duidelijk wat de represailles zijn als je dat niet doet, maar je bent dus absoluut strafbaar. Dat betekent dus dat ze het vandaag moeten doen. Als ze het doen. Want wil ze dat wel? Waarom belt die eikel nou niet?

Peter kijkt verdoofd naar de website van MoKaBe’s Coffeehouse, gevestigd in Saint Louis. You should be at MoKaBe’s nodigt een dampende kop koffie tegen een blauwe achtergrond hem uit. Maar Peter zou liever heel ergens anders zijn. Ver weg van deze zich snel ontwikkelende Mokabe-affaire die wel eens de nekslag voor z’n relatie met Patricia kan zijn.

Hij kan even niet nadenken, is mentaal knock-out. De waarheid is niet bepaald in overzichtelijke porties en hapklare brokken aan hem opgediend. Integendeel, de afkomst van Mokabe is met een enkele mokerslag in z’n brein gedreven. Vanuit de gedachte dat zoveel toeval niet bestaat, zit Patricia nu met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid thuis met twee kinderen van hem. Tony en zijn halfbroertje Mokabe. Temeer in de wetenschap dat de nacht in Saint Louis zich condoomloos had afgespeeld. Het meisje had voor hem een uitzondering willen maken, had zelfs een zeer recente non-HIV-verklaring laten zien en the heat of the moment had het laatste zetje gegeven.

- Wat moet ik doen, Niek?

- Blijf om te beginnen nou maar rustig. Als je in paniek raakt, ren je per definitie de verkeerde kant op. Ik heb laatst in de Quest gelezen...

- Hang nou even niet de professor uit Nico, wat zou jij doen?

Nico kijkt even naar het plafond alsof daar het antwoord te vinden zou zijn.

- Ik zou hem naar de politie brengen en met geen woord reppen over telefoontjes, navelstrengen, sleutels en verborgen boodschappen in bibliotheekboeken. Om nog maar te zwijgen over coffeeshops in Saint Louis. Gewoon zeggen dat-ie ineens in de wandelwagen lag, waar op zich niks aan gelogen is, and that’s it. En vooral niet zeggen dat-ie Mokabe heet, want dat kun je helemaal niet weten. Dus ook geen woord over dat polsbandje.

- Makes sense, zo had ik het zelf ook al een beetje bedacht.

- En ik zou Patricia in haar eentje laten gaan. Hoe minder je ermee te maken hebt, hoe beter.

- En al die geheimzinnige toestanden dan? Die gaan echt niet vanzelf weg.

- Zou ik niet van uitgaan, maar first things first, en dat is het ventje naar de politie brengen. Vanmiddag nog. Want het zou zomaar kunnen dat je nog strafbaar bent ook als je dat niet doet. En dan nog wat. Het allereerste wat je moet doen, tenminste dat zou ik doen, is die navelstreng verbranden. Die zit barstensvol met jouw DNA dus die moet niet ineens ergens opduiken of in verkeerde handen vallen. Weg ermee.

- Hoe verbrand je zoiets in godsnaam.

- Hoe moet ik dat nou weten. Zie ik eruit alsof ik thuis de Ravensburger editie Organen Verbranden Iedereen Kan Het in de kast heb staan? Probeer het eens met een lucifer en wat benzine, het is maar een suggestie.

- Jajaja oké, I got the message.

Peter zet zijn mobieltje weer aan. Hij had ’m uitgezet omdat-ie niet zeker wist hoe Patricia zou reageren als hij het hele verhaal aan Nico ging vertellen zonder het met haar te overleggen.

- Bedankt Nico en ik ga ervan uit dat dit onder ons blijft.

- My lips are sealed.

- Thanks man.

- That’s what friends are for. En dan nog wat: laat dat boek hier. Patricia is niet achterlijk. Als ze Mokabe en bloedwraak op dezelfde pagina ziet, is de kans groot dat ze één en één bij elkaar optelt, denk je niet?

- Thanks again, man. Blij dat er nog iemand is die helder na kan denken.

12 ~ Message To My Girl

Peter wist niet dat Patricia’s woordenschat zo’n rijkdom aan Bargoense krachttermen bevatte. Hij heeft nog maar net kunnen zeggen dat hij eerst langs Nico is gereden, of ze begint hem helemaal ondersteboven te schelden. En zo hard, dat hij zijn telefoon een armlengte van zijn oor moet houden om geen gescheurd trommelvlies op te lopen.

Hij is een kuttekop. Hij had moeten begrijpen dat zij op hem zat te wachten. Hij is een kloteklapper. Hij had haar moeten bellen voordat hij naar Nico ging. Hij is een zakkenwasser. Hij had zijn telefoon niet moeten uitzetten. Hij is een natnek. Hij kan de tering krijgen. Peter heeft geen moment de gelegenheid om iets terug te zeggen. Als hij denkt dat er na een halve minuut eindelijk een witje valt, blijkt dat niet alleen de kanonnade ten einde is, maar ook het gesprek. Tegen beter weten in probeert hij meteen terug te bellen, maar natuurlijk is het nu Patricia die haar telefoon heeft uitgeschakeld.