C

Reeds verschenen van dezelfde auteur:

Het verdwenen kind

De zwarte weduwe

De huismeester

Tekst © 2017 Esther Vermeulen

© 2017 Veltman Uitgevers, Utrecht

Redactie: Bureau Bernards en Vitataal, Feerwerd

Opmaak: De ZrIJ, Maarssen

Omslagontwerp: Pinta, Benschop

ISBN 978 90 483 1539 0 papieren editie

ISBN 978 90 483 1541 3 e-book editie

Dit is eerder, in beperkte oplage, in eigen beheer uitgegeven.

NUR 331

Voor meer informatie over Bureau MaRiT:

• www.bureaumarit.nl of www.bureaumarit.be

• facebook.com/BureauMaRiT

• twitter.com/bureaumarit

Alle rechten voorbehouden

Voor meer informatie: www.veltman-uitgevers.nl

Just Wisdom:

Laugh a little now and then, it brightens life a lot.

You can see the brighter side just as well as not.

Don’t go mournfully around, gloomy and forlorn.

Try to make your fellow men glad that you were born.

(anoniem)

Voor Imre en Ilean,

mijn mannen

‘VRIJE WIL IS EEN GIFT,

HET GEBRUIK ERVAN EEN GAVE’

Proloog

Ze lag te woelen in haar bed en voelde hoe het dekbed van haar afgleed. In haar slaap tastte ze ernaar, maar ze greep in een eindeloos niets. Het was stil om haar heen, doodstil.

Langzaam opende ze haar ogen en ze keek verwonderd om zich heen. Het dekbed zag ze niet. Slaapdronken stond ze op en liep in een roes naar de woonkamer. De verbindingsdeur met het kantoor stond open, zoals die ’s nachts altijd openstond, maar toch klopte er iets niet.

Plotseling hoorde ze een zacht, knerpend geluid, dat uit het stille vertrek leek te komen. Ze liep langzaam het kantoor binnen en tuurde in het duister om zich heen. Alles leek in orde…

Weer klonk dat knerpende geluid. Haar adem stokte in haar keel. Haar blik werd naar de voordeur getrokken. Langzaam liep ze ernaartoe.

Toen zag ze het, onopvallend, alsof de deurklink altijd iets omlaag stond. Ongelovig kneep ze haar ogen dicht om uit de bizarre droom te ontwaken, maar toen ze haar ogen opende, stond ze nog steeds in het donkere kantoor, starend naar de schuine deurklink. Er was daar iemand, iemand die vanuit het trappenhuis haar huis probeerde binnen te dringen.

Verstijfd van schrik stond ze daar. Ze wilde wegsnellen om haar pistool te pakken of haar telefoon, maar het leek of haar geest de macht over haar lichaam was kwijtgeraakt. Het angstzweet brak haar uit. Ze kon alleen maar wachten, wachten op wat komen ging.

De deur kraakte zachtjes bij het opengaan, tergend langzaam. Een hand verscheen om de deuropening, zwart en behaard. Met afgrijzen staarde ze ernaar. Ze wilde de deur hard dichtslaan om de eigenaar van die griezelige hand voorgoed buiten te sluiten, maar ze was niet in staat om haar armen te bewegen.

Hulpeloos keek ze toe hoe de deur verder openging, langzaam maar onvermijdelijk, totdat de brute, angstaanjagende indringer haar zou ontdekken, een gemakkelijke prooi voor hem.

Woedend om haar eigen machteloosheid en verwonderd over het lijdzaam accepteren van haar eigen lot, wachtte ze af. Het zou eindigen, hier en nu. Er was geen weg terug, nu niet meer. Ze had haar kansen verspeeld. Haar ogen sloten zich en ze voelde hoe haar hals omklemd werd door een vreemde, loodzware greep. Ze hapte naar adem.

Wanhopig greep ze om zich heen en voelde plotseling hoe de druk wegviel. Er schuurde iets nats tegen haar gezicht.

Op het ergste voorbereid opende ze haar ogen. Twee grote, zwarte, kogelronde ogen staarden haar nietszeggend aan. Het wezen opende zijn bek. Ze herkende hem. Langzaam drong de waarheid tot haar door.

Het was slechts een illusie geweest, een angstaanjagende, dwaze illusie.

EEN VEELBELOVENDE VOORJAARSDAG

Marit Johansen keek in gedachten uit het raam van haar appartement op het Noordereiland in Rotterdam. Het beloofde een mooie voorjaarsdag te worden. Het zwakke zonlicht scheen schuchter haar huiskamer binnen en verwarmde haar gezicht. Met haar blik gericht op de Maas koesterde ze zich dromerig in het weldadige licht. De rivier oogde vredig onder een bijna wolkeloze hemel, waar zelfs het normaal zo gehaaste vrachtverkeer in een trager tempo leek te zijn vervallen.

Marit zuchtte diep, terwijl ze genoot van het unieke uitzicht vanuit haar woonhuis op de derde etage aan de Maaskade. Ze besefte dat ze het enorm getroffen had met de locatie van haar appartement. Zelfs het parkeren was er nog gratis en het centrum van Rotterdam lag op een steenworp afstand en was te bereiken via een rode tuibrug, de Willemsbrug.

Toch had ze er de laatste tijd twijfels over of het wel zo’n verstandige keuze van haar was geweest om haar woon- en werk-
adres te combineren. Het idee van een kantoor aan huis had haar toentertijd erg aangetrokken, maar ze had er geen rekening mee gehouden dat Bureau MaRiT geen doorsneekantoor was met doorsneeklanten. Marit was privédetective en haar bedrijfsnaam
was een woordspeling voor ‘Misdaad & analyse, Relatie & info-Team’. Ze runde het bedrijf samen met haar broer James. Het afgelopen jaar had Marit ervaren dat het detectivewerk niet zonder risico’s was. Hoewel ze nooit fysiek bedreigd was, waren er wel situaties geweest waarin ze zich niet veilig had gevoeld in haar eigen huis.

Marit herinnerde zich de bizarre droom van afgelopen nacht, waaruit Tijs, haar gestreepte kater, haar zo ruw had doen ontwaken. Het was niet de eerste keer dat ze deze merkwaardige droom had, waarvan het einde nooit hetzelfde was, maar ze weigerde halsstarrig zich te laten intimideren door een dwaze nachtmerrie.

Zuchtend haalde ze haar schouders op. Voorlopig kon ze zich de luxe van een apart kantoor toch niet veroorloven. Misschien ooit, als ze een financiële reserve had opgebouwd, maar daarvoor bestond Bureau MaRiT nog te kort.

Haar gedachten werden onderbroken door de Roze Panter-beltoon van haar telefoon. Op de display van haar mobiel zag ze dat het Jack Stevens was, een collega-privédetective, met wie ze sinds kort een relatie had.

‘Hé, Jack,’ zei Marit vrolijk, ‘hoe is het met je?’

‘Prima, pops,’ antwoordde hij, ‘heb je nog veel aan mij moeten denken?’

Glimlachend schudde ze haar hoofd. Dat was Jack ten voeten uit, op het arrogante af en erg tevreden met zichzelf.

‘Afgezien van het feit dat er meer is dan Jack Stevens alleen om mijn gedachten aan te wijden, heb ik daar de tijd niet voor.’

Hij lachte geamuseerd. ‘Dan wordt het de hoogste tijd voor een afspraakje, dame, zodat je weer met beide benen op de grond staat en weet waar het in het leven om draait.’

‘Om Jack Stevens hoogstwaarschijnlijk,’ merkte ze gevat op. ‘Tja, een afspraakje kan nooit kwaad.’

Inwendig moest ze glimlachen. Jack was een figuur apart, boeiend en irritant tegelijk, maar met het hart op de juiste plaats en bovendien niet onaantrekkelijk met zijn donkere, markante voorkomen.

‘O ja, ik heb vandaag een aardig telefoontje gehad. Een wanhopige klant smeekte om mijn expertise, wat ik haar overigens niet kwalijk kan nemen. Ik denk dat het je zal interesseren.’

Marit fronste haar wenkbrauwen. ‘Een echtscheidingszaak?’

Hoewel hij haar te kennen had gegeven dat echtscheidingszaken hem steeds meer verveelden, was Jack inmiddels een expert op dat gebied en verdiende hij er de kost mee.

‘Gelukkig niet. Deze zaak lijkt me gecompliceerder, met hopelijk een beetje vuurwerk als dessert.’

‘Toch niet letterlijk, hè?’ grapte ze.

‘Wie weet,’ reageerde hij geheimzinnig. ‘In ieder geval denk ik dat het een zaak voor twee is. Dus wat denk je ervan?’

Marit en Jack hadden al eerder samen aan een opdracht gewerkt, en hoewel de samenwerking niet altijd even soepel was verlopen, hadden ze de klus, deels dankzij onorthodoxe methoden, weten te klaren.

‘Dan is het zeker de hoogste tijd voor een afspraakje,’ antwoordde ze resoluut, haar nieuwsgierigheid verbergend. ‘Wat denk je van Hotel New York? Misschien kunnen we zelfs wel buiten aan het water zitten in het zonnetje.’

Jack lachte. ‘Jij denkt weer aan eten terwijl ik het over de misdaad heb, maar verschil moet er zijn. Zullen we er een lunch van maken? Ik haal je zo wel op, dan bespreken we de rest bij een goed glas wijn.’

Marit stemde hiermee in. Fronsend hing ze op. Ze vroeg zich af of ze ooit aan zijn opmerkingen zou kunnen wennen. In ieder geval wist hij haar nieuwsgierigheid te prikkelen. Ze vroeg zich af in welk avontuur ze nu weer zou belanden. Blijkbaar was het dus geen echtscheidingszaak.

Ze besloot om haar broer James te bellen omdat ze hem die week nog niet gesproken had en het hun gewoonte was om elkaar regelmatig op de hoogte te houden van de zakelijke ontwikkelingen. Hoewel er altijd wel iets te doen was bij Bureau MaRiT, zoals het opsporen van vermiste huisdieren of van mensen die na een ongeluk waren doorgereden, was het op het moment niet druk en draaide James meer uren voor het verzekeringsbedrijf waar hij voor werkte.

Zoals altijd klonk James opgewekt toen ze hem belde.

‘Hé, zus, hoe staat het ermee? Heb je die verdwenen sint-bernard al weten te traceren?’

‘Prima, James,’ antwoordde ze vrolijk. ‘Over onze harige vriend gesproken, die heeft nog voor de nodige consternatie gezorgd bij zijn bazinnetje, maar het is allemaal goed gekomen.’

Het ging om een alleenstaande vrouw uit de buurt, die haar om assistentie had gevraagd bij het opsporen van haar bejaarde hond. Het bleek dat het dier zijn toevlucht had gezocht bij een eenzame man die de verdwaalde hond onderdak had verleend. De man was in korte tijd erg gehecht geraakt aan het dier en had zich weinig moeite getroost om de rechtmatige eigenaar te zoeken. Hij was gewend geraakt aan de gezamenlijke wandelingen en het gezelschap.

Het was tijdens zo’n wandeling dat Marit de viervoeter in het vizier kreeg. Toen het dierenmeldpunt haar niet had kunnen helpen, was ze er op goed geluk van uitgegaan dat de hond zich nog ergens in de buurt van het Noordereiland moest bevinden. Met moeite had de man afstand gedaan van de hond, maar niet zonder de verzekering van de eigenares dat hij zo nu en dan een ommetje met het dier mocht maken, omdat de oude sint-bernard nu ook aan hem gehecht leek te zijn.

Marit lachte even bij de herinnering en vroeg aan James of hij die week nog op kantoor was geweest. Haar broer had een eigen sleutel, zodat hij gewoon aan het werk kon gaan als Marit er niet was.

‘Dat is waar ook, Marit, er heeft nog iemand voor je gebeld gisteren,’ zei hij verontschuldigend. ‘Het is me helemaal ontschoten, sorry. Ik kreeg een dringend telefoontje van kantoor en ben direct weggegaan. Als het goed is, ligt er nog een krabbel van het gesprek op mijn bureau. Het klonk veelbelovend. Stom dat ik vergeten ben het door te geven.’

‘Staat je netjes, broer,’ lachte ze. ‘Als je nog een minuutje hebt, dan kijk ik gelijk even.’ Ze liep naar het aangrenzende kantoorvertrek en bekeek aandachtig zijn bureau. Lang hoefde ze niet te zoeken, want James was ordelijk ingesteld en het briefje lag netjes boven op een stapel papieren in zijn opbergbakje. ‘Gaat het om ene mevrouw Vosdonk? Er staat een 06-nummer bij.’

‘Ja inderdaad, ze zei dat ze jouw naam had doorgekregen van Cora Rokks.’

Cora Rokks, een rijke juweliersvrouw uit Wassenaar, had Marit benaderd omdat ze haar man verdacht van overspel. De vrouw in kwestie bleek echter zijn buitenechtelijke dochter te zijn. Helaas was dit misverstand nooit tussen hen uitgesproken, omdat Cora’s man voortijdig aan zijn einde was gekomen. Marit had de ongelukkige weduwe daarna geholpen in contact te komen met de familie van haar overleden man. Het was een bijzondere zaak geweest, die ze niet snel zou vergeten.*

‘Die Cora Rokks, ik moet nog steeds een keer bij haar langsgaan, dan kan ik haar meteen bedanken voor de klandizie. Ik ben benieuwd hoe het haar nu vergaat met haar kersverse familie. Heb je nog gehoord waar het over ging?’

‘Geen idee, ze wilde jou met alle geweld spreken. Ongelukkige uitdrukking trouwens, zo gewelddadig klonk ze niet. Volgens mij ging het om een verdwenen dochter of zoiets.’

Marit kon haar opwinding met moeite verbergen. ‘Ik zal haar direct bellen. We kunnen wel weer een leuke klus gebruiken en Cora Rokks heeft ons al eerder een opdracht toegespeeld, het tragische ongeval van haar man buiten beschouwing gelaten, natuurlijk.’

Ze spraken af om binnenkort nog even contact te hebben met elkaar en beëindigden het gesprek.

Nieuwsgierig toetste Marit het 06-nummer in.

‘Met Laura Vosdonk. Met wie spreek ik?’

*‘Het Verdwenen Kind’

‘Goedemorgen, mevrouw Vosdonk, u spreekt met Marit Johansen van Bureau MaRiT. U heeft mij gebeld?’

‘Ah, mevrouw Johansen, dat klopt, ik heb u gisteren gebeld. Als het u schikt, wil ik graag zo snel mogelijk een afspraak met u maken.’

Terwijl Marit in haar agenda bladerde, wist ze al dat ze tijd genoeg had en vroeg of de vrouw de volgende morgen eventueel tijd had om langs te komen. Dat bleek geen bezwaar te zijn.

‘Het gaat om de opsporing van mijn dochter, Emelie. Binnenkort vieren wij de eenentwintigste verjaardag van mijn dochter Natalie en ik wil dat haar tweelingzus daarbij is. Tenslotte is het voor beiden een bijzondere dag.’

Een feestelijke reden, dacht Marit bij zichzelf, maar of het daarmee een gemakkelijke opdracht werd, betwijfelde ze. Blijkbaar was Emelie een andere mening toegedaan, aangezien ze haar moest opsporen.

‘Ik begrijp dat Emelie en Natalie een tweeling zijn,’ herhaalde Marit voor de duidelijkheid, ‘een eeneiige tweeling?’

‘Nee, zeg!’ reageerde de vrouw impulsief en verzwakte haar uitroep snel door aan te geven dat ze dit liever niet over de telefoon besprak, maar hier de volgende dag persoonlijk op in wilde gaan.

Na het gesprek keek Marit op haar Rolex en zag dat ze zich moest haasten, want Jack kon elk moment voor de deur staan. Terwijl ze zich omkleedde, moest ze weer denken aan de mysterieuze opdracht van Jack en aan de zaak van de vermiste tweelingdochter, twee bijzondere opdrachten in één enkele ochtend.

Marit glimlachte bij zichzelf. Ze ging een boeiende tijd tegemoet.

JACK STEVENS

Toen Jack zich beneden bij het portiek van het appartementencomplex bekend maakte, antwoordde Marit door de intercom dat ze eraan kwam. Snel griste ze haar halflange, kasjmieren jas van de kapstok en wierp een zijdelingse blik in de spiegel. Met haar schouderlange, kastanjebruine haar, felgroene ogen en slanke figuur zag ze er jonger uit dan de veertiger die ze nu was. Tevreden over het resultaat sloot ze zorgvuldig de deur achter zich en haastte zich naar beneden.

Door het raam van de hal zag ze hem al staan: lang, mannelijk en aantrekkelijk, gekleed in een wollen colbert met een beige, linnen broek en met een crèmekleurige sjaal achteloos om zijn hals geslagen. Haar hart sloeg een slag over. Hoewel ze het gevoel hardnekkig probeerde te onderdrukken, had Jack dat effect op haar.

Toen ze de buitendeur opende, draaide hij zich naar haar om en begroette haar met een plagerige glimlach.

‘Ah, pops, je ziet er goed uit vandaag.’ Hij gaf haar een knipoog en sloeg zijn arm nonchalant om haar heen.

‘Dank je,’ zei ze vrolijk. ‘Jij ziet er zelf ook niet slecht uit vandaag…’

Even produceerde hij een glimlach en drukte haar kort tegen zich aan. Hij leek oprecht blij haar te zien en merkte op dat hij haar tot z’n verrassing gemist had.

‘Des te leuker is het weerzien,’ reageerde ze ondeugend en ze gaf hem een speelse knipoog.

Langzaam slenterden ze naar de watertaxiplaats en genoten van elkaars gezelschap. Het was heerlijk om verliefd te zijn, dacht Marit, al was ze zich maar al te zeer bewust van het fragiele karakter van hun relatie. Bij Jack wist je het immers nooit. Hij kon haar ieder moment weer bruusk doen ontwaken uit haar roes met zo’n typische opmerking van hem. Marit besloot om van het uitje te genieten en was bovendien erg benieuwd naar wat hij haar te vertellen had over de bewuste opdracht. Geduldig wachtte ze het moment af waarop hij hierover zou beginnen; ze hadden immers alle tijd.

Terwijl ze samen langs de kade wandelden, overviel haar een moment van gelukzaligheid, terwijl de geluiden van het passerende scheepvaartverkeer langs haar heen leken te glijden als een stille ruis op de achtergrond. Alleen zijn gezelschap was nu belangrijk, de gesprekken die ze voerden inclusief de stiltes. De rest was onbeduidend en ondergeschikt aan hun samenzijn. Zijn vurige blik deed haar alles om zich heen vergeten, een gevoel waartegen haar nieuwsgierigheid naar de nieuwe opdracht het een kortstondig moment moest afleggen.

Terwijl ze wachtten totdat de watertaxi was gearriveerd, bewonderden ze stilzwijgend de indrukwekkende skyline van Rotterdam. Ze waren de enige passagiers en de praatgrage watertaxichauffeur wekte de indruk blij te zijn met het tijdelijke gezelschap. Gepassioneerd vertelde hij over Rotterdam, zijn geboortestad. Dankzij de dagelijkse ritjes over de Maas had hij als echte Rotterdammer het voorrecht zijn geliefde stad op een andere manier te beleven dan de meeste Rotterdammers. Vragen leken aan hem niet besteed, omdat hij daarvoor te veel met zijn eigen verhaal bezig was, wat hen in het geheel niet deerde.

Met haar hoofd op Jacks schouder genoot Marit van de weldadige zonnestralen op haar gezicht en liet ze zich betoveren door het sprookjesachtige effect van het gouden licht op het opspattende water. Van haar mocht dit moment eeuwig duren. Veel te snel hadden ze hun bestemming bereikt. Nadat beide passagiers de man glimlachend hadden bedankt voor zijn enthousiaste betoog, gingen ze van boord.

Het was niet druk in het voormalige hoofdkantoor van de Holland-Amerikalijn. Ze zochten een rustig tafeltje uit op het terras, dicht bij de waterkant en beschut tegen de wind door een doorzichtig scherm.

Met tegenzin ontwaakte Marit uit haar roes, terwijl ze een blik wierp op de menukaart. Eigenlijk wist ze het al, want ze liet de maaltijdsalade, een van de specialiteiten van het restaurant, zelden aan zich voorbijgaan. Ze brachten een toost uit op hun samenzijn met een glas mousserende witte wijn.

‘Ik heb niet zoveel tijd, want vanmiddag is er weer werk aan de winkel.’

Zijn opmerking werkte ontnuchterend en verwonderd keek ze hem aan.

‘Gaat het over die nieuwe opdracht?’

‘Helemaal goed, een eenvoudig klusje, maar er is wel haast geboden.’

Afwachtend keek ze hem aan. Niet zelden vroeg ze zich af of ze Jack eigenlijk wel kende en ook dit was weer zo’n moment. Vaak leek hij zeer gedreven over een bepaalde opdracht, maar sprak hij er op een ander moment zo onverschillig over dat ze aan zijn gedrevenheid begon te twijfelen. Toch wist ze dat hij zich voor de volle honderd procent inzette als het erop aankwam. Tijdens hun telefoongesprek die ochtend had hij nog enthousiast geklonken, terwijl hij nu, enkele uren later, haast leek te hebben om dezelfde opdracht zo snel mogelijk af te ronden.

‘Zit je op zwart zaad of voldoet de opdracht niet aan je verwachtingen? Je bent toch nog niet begonnen?’ Nauwlettend observeerde ze hem, zich afvragend of hij haar nog wel nodig had, zoals hij eerder zo stellig had beweerd.

Schijnbaar afwezig staarde hij over het water, terwijl hij nog een slok van zijn wijn nam. ‘Vanmiddag maak ik een begin met de opdracht, omdat ik het niet helemaal vertrouw, en verder heb ik toch niet veel te doen. Maak je maar niet druk over eventuele geldzorgen, liefje, ik werk voor de lol en voor de ontspanning, anders zou ik er niet aan beginnen.’

Gelaten haalde ze haar schouders op en merkte op dat het een luxe was om zo te kunnen werken. Veel mensen konden zich dat niet permitteren.

‘Wat houdt die opdracht precies in?’ Marit voelde hoe haar wangen langzaam kleurden, en dat kwam niet alleen door de combinatie van drank, zon en liefde, maar ook door de opwinding die zich langzaam van haar meester maakte.

‘Ik zal het je vertellen. Voor jou is er ook een leuke rol weggelegd.’ Even keek hij haar doordringend aan en toen richtte hij zijn blik weer op de rivier. ‘Het gaat over een stalker, Cor de Haan. Marie Vonk, de jonge vrouw die om mijn hulp heeft gevraagd, is vrijgezel, heeft een succesvolle carrière en ziet er goed uit. Niet mijn type overigens, maar wel iemand voor wie mannen hun hoofd omdraaien. Het is een zelfverzekerd type, die haar dates via internet regelt, omdat ze soms behoefte heeft aan een verzetje.’

‘Wat voor dates bedoel je precies?’

‘Mannen voor een gezellig avondje uit plus de nodige ontspanning naderhand, zal ik maar zeggen.’

Marit knikte en probeerde zich een zo goed mogelijk beeld te vormen van de vrouw. Het leek haar een moderne vrouw, niet iemand die angstig thuis achter de gordijnen zat te loeren naar eventuele, ongure voorbijgangers.

‘In ieder geval verliep de laatste afspraak niet volgens wens. De man, Cor de Haan dus, bleek een instabiele persoonlijkheid, die haar al direct verveelde met naargeestige verhalen over zijn dominante moeder. Uit verveling dronk ze een glas te veel, waardoor ze uiteindelijk toch samen met hem in bed is beland. De dag erop kon ze hem maar moeilijk de deur uitwerken en gedroeg hij zich alsof ze inmiddels een diepgaande relatie hadden opgebouwd. Waarschijnlijk was het de eerste keer voor die arme stakker en dan nog wel met zo’n mooie meid. Hij begon haar te bellen en te e-mailen, hoewel ze hem duidelijk had gemaakt dat de nacht samen een grote vergissing was geweest, die niet voor herhaling vatbaar was en waarbij drank de grote boosdoener was geweest. De Haan leek dit niet te accepteren en ging stug door met zijn actie. Hij schuwde geen enkele manier om met haar in contact te komen en stond regelmatig onaangekondigd bij haar voor de deur.’ Jack pauzeerde even, terwijl hij zich tegoed deed aan een kipsaté.

‘Heeft ze de politie dan niet ingeschakeld?’ vroeg Marit.

‘Jawel.’ Jack spoelde de saté weg met een grote slok bubbeltjeswijn. ‘Toen ze merkte dat een normale conversatie niet mogelijk was met die figuur, heeft ze de politie gebeld, maar zonder resultaat. Bij een dergelijke situatie kan de politie pas ingrijpen als de dader op heterdaad betrapt wordt en hoewel de man duidelijk geen ladykiller is, blijkt hij wel sluw te zijn. Hij weet precies wanneer hij haar ongestoord kan lastigvallen. Aangezien zijn toenaderingspogingen nu lijken toe te nemen, heeft de vrouw in uiterste wanhoop mijn hulp ingeschakeld.’

Marit zuchtte en keek nadenkend voor zich uit. Een stalker, daarmee had ze nog nooit te maken gehad. De gedachte dat iemand je constant in de gaten hield, leek haar beangstigend. De dader als een onzichtbare en onberekenbare cipier, het slachtoffer hulpeloos onderworpen aan zijn grillen, gevangen in een onzichtbare gevangenis.

‘En wat voor soort rol had je voor mij in gedachten?’

Hij keek haar ernstig aan. ‘Een beschermende rol, iemand die de vrouw gezelschap houdt en bij voorkeur als getuige optreedt bij een volgende poging van die stakker of, nog beter zelfs, hem in zijn kraag vat, zodat de politie eindelijk actie kan ondernemen en de man een straatverbod kan opleggen of zo. Voor zover een straatverbod iets oplost.’

‘En wat doe jij dan ondertussen?’

‘Ik geef hem een koekje van eigen deeg. Dat is het enige wat bij die types werkt. Ik ga hem stalken.’

‘Schaduwen, bedoel je,’ zei Marit resoluut. ‘Stalken is als de persoon in kwestie dit als zodanig ervaart.’

‘Oké, mee eens, maar ik ga hem dag en nacht op de hielen zitten, totdat hij het op een dag in de gaten krijgt en zichzelf aanmeldt bij een inrichting om van me af te komen. Dan is de opdracht direct afgerond.’ Hij lachte vergenoegd.

Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze hem aan. ‘Dat klinkt interessant, Jack, maar een privédetective is niet hetzelfde als een stalker. Ik heb het idee dat die Cor de Haan zich niet zo snel gek laat maken.’

‘Omdat hij het al is, lief. Soms zou je die neuroten weleens een lesje willen leren; een straatverbod stelt niets voor. Ze gaan gewoon door met het smeden van duistere plannen in hun obscure kamertje, om jou het leven zuur te maken. De enige plaats voor die gasten is een gesticht.’

Zuchtend schudde ze haar hoofd. ‘Je weet het leuk te brengen, Jack. Het zijn inderdaad vaak dwangmatige mensen die een sterke drang hebben om iemand te bezitten, meestal omdat ze lijden aan een minderwaardigheidscomplex en onzeker zijn. Vaak hebben ze er behoefte aan om door hun omgeving gewaardeerd te worden, wat meestal niet het geval is. Ze snappen niet dat ze dit over zichzelf uitroepen. Die Cor de Haan zou zo iemand kunnen zijn: misschien al wat ouder, woont nog steeds bij zijn dominante moeder en krijgt waarschijnlijk ook van haar weinig appreciatie: weinig verantwoordelijke baan, wellicht met collega’s die hem negeren of juist treiteren.’ Marit fronste haar wenkbrauwen.

‘Het zou een grote vergissing zijn om zo iemand te onderschatten, zeker als hij denkt slim genoeg te zijn om de politie om de tuin te kunnen leiden, zoals deze man. Toch kan ik me goed voorstellen dat Marie Vonk, zelf een zelfverzekerde, moderne, jonge vrouw, zich door hem laat intimideren. Hoe kun je je wapenen tegen een onzichtbare vijand? Ze heeft er goed aan gedaan om jou in te schakelen.’

Jack keek op zijn horloge en sloeg het bodempje wijn in één keer achterover. ‘Het wordt tijd voor wat actie, pops. Net voordat ik bij jou aanbelde, kreeg ik een sms’je van haar, omdat ze net een verontrustend berichtje van hem had ontvangen. Dat is nog zoiets: hij gebruikt een schuilnaam. Hades noemt hij zichzelf en hij werkt waarschijnlijk met een ander IP-adres, zodat zijn adres niet via de computer achterhaald kan worden om als bewijs voor de politie te dienen. Maar goed, hij schreef haar dat het binnenkort tijd werd voor een definitieve verbintenis met elkaar. Ook niet iets om vrolijk van te worden.’

‘Maar heeft ze het IP-adres dan laten natrekken? En is Hades niet de Griekse god van de onderwereld?’

‘Ja, om op je eerste vraag antwoord te geven. Ze heeft dit gevraagd aan de systeembeheerder van het bedrijf waar ze werkt. Via de internetprovider is hij achter het adres gekomen van de betreffende computer. Het schijnt dat een internetprovider nooit zomaar gegevens van een IP-adres zal vrijgeven tenzij daar een heel goede reden voor is, in dit geval dus misbruik van het vrije e-mailverkeer. Het vermoeden is dat de berichten afkomstig zijn van een computer in een internetcafé in Spijkenisse, heel slinks dus en er is goed over nagedacht. Daaruit kun je concluderen dat die De Haan blijkbaar iets op zijn kerfstok heeft. Waarom een internetcafé opzoeken als je tegenwoordig al een gratis computer bij een pak wasmiddel kunt krijgen, zodat je onderuitgezakt in je luie stoel de wereld kunt bereiken of mensen kunt gaan stalken?’ Hij lachte schamper.

‘En je hebt gelijk. Hades is inderdaad de Griekse god van de onderwereld. Niet dat deze stumper iets in zich heeft wat ook maar enigszins in de buurt komt van het goddelijke, en al helemaal niet van een onderwereldfiguur, al gedraagt hij zich er wel naar.’

Marit nam een slok wijn en keek weer peinzend voor zich uit. Was zijn pseudoniem bedoeld om Marie te intimideren en was hij het wel echt, of leidde deze Cor de Haan een dubbelleven?

‘Kunnen we zijn adres achterhalen, bijvoorbeeld via het internetcafé, waar hij waarschijnlijk in de buurt woont, en is er iets bekend over zijn beroep?’

‘De man schijnt vuilnisman van beroep te zijn en werkt vermoedelijk in de omgeving van Rotterdam-Zuid, waar zij woont. Zo zou hij haar zelfs tijdens zijn werk ongemerkt in de gaten kunnen houden. Verder weet ik niet veel over hem, behalve dat hij in een grijze Skoda rijdt. Het maakt mij niet zoveel uit, want ik kom er toch wel achter. Je moest eens weten hoeveel informatie je over iemand kunt verzamelen tijdens een eenvoudige schaduwklus.’

Waarderend keek ze hem aan. ‘Ongetwijfeld. Ik denk dat het goed is om zo snel mogelijk contact met Marie Vonk op te nemen voor een bezoek. Het is nu donderdag, dus waarschijnlijk is ze aan het werk, maar misschien kunnen we iets afspreken aan het begin van de avond.’

‘Goed idee. Ondertussen ga ik mijn kostbare tijd besteden aan die De Haan. Ik heb het vermoeden dat het niet op zich kan laten wachten, want die knakker voert iets in zijn schild. Jammer voor hem dat wij er zijn om zijn miezerige plannen te dwarsbomen.’

Marit lachte. ‘Je bent onverbeterlijk, Jack, maar misschien heb je gelijk en kunnen we hem op heterdaad betrappen. Kun je een afspraak met Marie regelen? Dan zorg ik ervoor bij haar in de buurt te zijn zodra ik van jou een seintje krijg dat Cor de Haan de buurt onveilig maakt.’

‘Zo mag ik het horen, liefje. Ik bel haar gelijk even.’

Terwijl Jack belde, tuurde Marit dromerig over het donkergroene water van de Maas. Ze was rozig van de wijn en kon met moeite een geeuw onderdrukken. Ze verschoof haar zonnebril naar haar voorhoofd om met gesloten ogen van het zonnetje te kunnen genieten, al was het maar voor even. Ondertussen ving ze flarden op van het gesprek, al bleek het vooral Marie te zijn die aan het woord was. Blijkbaar zou het later worden omdat ze donderdags tennisles had.

Jack stootte Marit aan. ‘Kun je haar ontmoeten bij de tennishal en dan achter haar aan rijden naar haar huis?’ vroeg hij, terwijl hij de telefoon tegen zijn oor gedrukt hield.

Marit opende haar ogen en knikte naar hem.

‘Als je mij het adres en een tijd doorgeeft, dan zien jullie elkaar daar.’ Snel toverde hij een notitieblokje uit zijn borstzak tevoorschijn, waarop hij wat gegevens krabbelde met een zilveren pennetje. Met een korte groet beëindigde hij het gesprek.

‘Om negen uur op dit adres,’ zei hij zakelijk, terwijl hij het briefje afscheurde en aan haar gaf.

Marit tuurde naar het briefje en kon met moeite het onregelmatige handschrift ontcijferen. Ze dacht het adres wel te kennen. De tennishal lag enigszins afgelegen aan de A16 in Rotterdam-Zuid. Het woonadres was meer naar het centrum toe, op de Kop van Zuid, een gerenoveerd havengebied met veel moderne hoogbouw.

Toen het tijd was om te gaan, leek Jack zijn aanvankelijke haast te zijn vergeten en genoten ze stilzwijgend van de rit met de watertaxi, die hen terugbracht naar het Noordereiland.

Onwillig namen ze afscheid van elkaar met de afspraak elkaar nog te bellen als Cor de Haan zich niet zou laten zien die avond. Terloops wierp hij een blik in zijn achteruitkijkspiegel, naar Marit, die hem vanaf de kade nakeek. Even verscheen er een glimlach om zijn lippen, waarna hij zich concentreerde op zijn volgende agendapunt. Hij zou een bezoekje brengen aan de Roteb, de Rotterdamse afvalophaaldienst, en tevens de vermoedelijke werkgever van Cor de Haan. Met een beetje geluk zou de man zich laten zien en kon hij hem eventueel schaduwen.

Marit glimlachte bij zichzelf. Het was een heerlijke middag geweest, ontspannen en spannend tegelijk. Het leven was goed als zelfstandige privédetective.

De beltoon van de Roze Panter verstoorde haar dromerige gedachten. Het was Dix Boeks, een vriend die bij de recherche werkte.

‘Hé, die Marit, hoe staat het leven, gaat alles goed met je?’

Hoewel zijn opmerking oppervlakkig klonk, wist Marit dat zijn woorden gemeend waren. Dix had een zwak voor haar, een gevoel dat altijd had gesluimerd na hun dramatische breuk van bijna tien jaar geleden.

‘Prima,’ zei Marit vrolijk. ‘Alles ook goed met jou?’

‘Nu ik jouw stem hoor zeker. Vraagje over onze afspraak van morgenavond, die zou ik graag willen vervroegen naar de middag. Ze voorspellen mooi weer en het lijkt me leuk om naar het strand te rijden voor een frisse lentewandeling, dan kunnen we daar een leuke eettent opzoeken. Wat vind je ervan?’

Ze vond het een aantrekkelijk vooruitzicht, al was het niet Dix met wie ze een romantische wandeling zou willen maken. Eens zou ze hem over haar relatie met Jack moeten vertellen, op het gevaar af hem te kwetsen en hun wekelijkse etentjes te moeten missen. Dat zou jammer zijn, niet alleen vanwege het gezelschap, maar soms sleepte ze via Dix een leuke opdracht in de wacht. Het was ook altijd fijn om met hem van gedachten te kunnen wisselen over lopende politiezaken. Toch zou het wel zo eerlijk tegenover hem zijn. Dix was tenslotte een goede vriend.

‘Dat klinkt goed. Wat dacht je van een uur of vier? Dan kunnen we met een uurtje op het strand zijn.’

‘Geweldig, Marit, ik pik je wel op. We spreken elkaar dan.’

‘Prima, Dix, tot morgen.’

Ze stopte de telefoon in haar handtas en rechtte haar schouders. Even bleef ze stilstaan aan de waterkant om te genieten van het vrolijke geroezemoes om haar heen. Ondertussen observeerde ze de wandelaars die op hun gemak langs de kade zwierven, genietend van de mooie omgeving. Het was een zonnige namiddag en het leek of de wereld om haar heen vrij van zorgen was, ontspannen en overmoedig. Het werkte aanstekelijk.

Uit alle macht probeerde ze het gevoel vast te houden, totdat ze weer zou worden meegevoerd naar een andere wereld, waar schimmige en soms geesteszieke individuen de hoofdrol speelden.

MARIE VONK

Marit had zich voorgenomen ruim op tijd weg te gaan. Voordat ze Marie zou ontmoeten bij de tennishal wilde ze eerst de omgeving van de Kop van Zuid nader verkennen. Zo kon ze zich een beeld vormen van de mogelijkheden die Cor de Haan had om zijn slachtoffer onopvallend te observeren. Zelf woonde ze praktisch tegenover de Kop van Zuid, als ze niet op doorreis was zou ze het zelfs te voet kunnen doen. Nu reed ze over de Koninginnebrug, een van de bruggen die het Noordereiland met het vasteland verbond, en vervolgde haar weg naar de Rosestraat, waarna ze op zoek ging naar een geschikte parkeerplaats. Het parkeerterrein tegenover een winkelcentrum bood een goede uitvalsbasis.

Om in de tennishal niet uit de toon te vallen had ze zich sportief gekleed. Ze was benieuwd of de stalker zich daar zou laten zien. Dat zou ze snel genoeg weten, omdat Jack dan ongetwijfeld van de partij zou zijn. Nog even controleerde ze of ze alles bij zich had en deed toen haar rugzak om. Op naar de volgende opdracht, dacht ze opgewonden. Het werd tijd dat Cor de Haan een koekje van eigen deeg kreeg.

Marit stak de weg over naar een groot plein bij een haventje met diverse restaurantjes. Exotisch uitziende palmbomen in grote ovale potten wuifden zachtjes in de wind en creëerden een tropische sfeer, die nog benadrukt werd door het zachte geroezemoes van de gasten aan de houten tafeltjes. De omliggende stenen pakhuizen, omgebouwd tot moderne flats, en moderne hoogbouw boden de bezoekers beschutting tegen het drukke verkeer dat richting de Erasmusbrug reed.

Marit wandelde stevig door tot ze het roodstenen flatgebouw, het woonadres van Marie Vonk, in het vizier kreeg. Toen ze de huisnummers bekeek, concludeerde ze dat de vrouw op de eerste etage van het complex moest wonen. Eventuele pottenkijkers hadden in ieder geval gedurende de dag genoeg gelegenheid om vanaf de overkant een blik naar binnen te werpen. Nog even liet ze de omgeving op zich inwerken, toen ze terugwandelde naar haar donkergroene Mazda. Haar volgende bestemming lag ongeveer vijftien minuten verderop.

Na een korte rit via de Laan op Zuid richting deelgemeente IJsselmonde arriveerde ze zonder oponthoud bij het schaars verlichte parkeerterrein van de tennisclub. Het was lastig te zien of de zwarte Mercedes van Jack zich tussen de geparkeerde auto’s bevond, en ook de grijze Skoda van Cor de Haan leek zich niet op het terrein te bevinden. Maar daar kon ze zich in vergissen. De inmiddels ingetreden duisternis maakte het zicht op de parkeerplaats er niet veel beter op.

Marit parkeerde langs de verbindingsweg naar de tennis-
club, zodat ze op haar gemak over het parkeerterrein kon wandelen om zich ervan te verzekeren dat ze het bij het juiste eind had.
Huiverend trok ze de kraag van haar jack dichter tegen haar hals, want door de invallende avond was het opeens een stuk killer geworden.

Afgezien van het zacht zoemende geluid van het niet-aflatende verkeer op de A16 was het stil op het terrein, bijna te stil voor een recreatieterrein, dat te oordelen naar het aantal auto’s dat er stond goed bezocht werd. Plotseling werd de stilte doorbroken door het luidruchtige gesprek van enkele tennissers die in trainingspak de tennishal verlieten. Bijna opgelucht haalde ze adem. Vreemd hoe de sfeer ineens kon veranderen door een teken van leven.

Op haar gemak opende ze het hek en liep langs de buitentennisbanen naar de ingang van het complex. Binnengekomen nam ze de ruimte eens goed in zich op. Vanuit de hal bood een deur aan haar rechterhand toegang tot een bowlingcentrum, terwijl de deur links van haar naar een cafetaria leidde met uitzicht op de binnenbanen.

Het was nog ruimschoots voor negenen en ze besloot een kop koffie te gaan drinken in de cafetaria, waar ze een strategisch tafeltje uitzocht om geen enkele bezoeker te hoeven missen. Oplettend keek ze om zich heen. Tot nu toe voldeed niemand aan het beeld van de stalker. Ze verplaatste haar blik naar de mensen op de binnenbanen en probeerde Marie tussen de fanatieke tennissers te ontdekken. Als privédetective had ze er een sport van gemaakt om mensen op basis van een beknopte beschrijving van hun uiterlijk en karakter te herkennen.

Hoewel het druk was in de tennishal had ze een vaag vermoeden. Als ze van Jacks oordeel uit moest gaan, zou ze niet meer weten dan dat Marie Vonk een knappe, moderne dertiger was, die bovendien zijn type niet was. Veel schoot ze daar dus niet mee op. Over het algemeen voldeden veel sportieve, jonge vrouwen aan dat signalement en over smaak viel niet te twisten. Uit het gedrag van mensen viel daarentegen veel op te maken. Bijvoorbeeld de blonde vrouw aan de andere kant van het net, die zich niet leek te kunnen concentreren op haar spel. Ze maakte veel fouten, hetgeen de tegenpartij blijkbaar verwonderde.

Nadat ze haar koffie had opgedronken, wandelde Marit op haar gemak weer terug naar de ingang van het complex om Marie op te wachten. De klok in de cafetaria gaf aan dat het tegen negenen was. Opmerkzaam liet ze haar blik dwalen over de groep mensen die het pand verliet. Ze bleek het bij het rechte eind te hebben gehad, want even later liep de bewuste vrouw resoluut op haar af. Marie was van gemiddelde lengte, had lichtblond haar, dat geknipt was in een strakke boblijn, en zag er verzorgd uit.

‘Bent u Marit Johansen, de partner van Jack Stevens?’ vroeg ze vriendelijk, terwijl ze haar vragend aankeek.

‘Dat klopt en dan moet u Marie Vonk zijn,’ reageerde Marit
hartelijk en schudde haar de hand. ‘Zullen we naar de auto gaan of wilt u hier nog iets drinken?’

‘Zou je me alsjeblieft willen tutoyeren?’ zei de vrouw. ‘Ik heet Marie.’ Ze wilde liever direct naar huis, zodat ze daar ongestoord konden praten.

Bij het weggaan keek Marit nog eens oplettend om zich heen en ook Marie leek niet helemaal op haar gemak. De vrouw liep gehaast naar de deur. Toen Marit haar volgde, botste er iemand bruusk tegen haar op. Verontwaardigd draaide ze zich om, maar de man, die gekleed was in een korte regenjas, verdween zonder een verontschuldiging haastig naar binnen. Verbluft wierp ze een blik op Marie, maar de vrouw reageerde niet en leek het voorval gemist te hebben.

Buiten op het parkeerterrein was de rust inmiddels ver te zoeken. De lucht vulde zich met het geluid van mensen die vrolijk afscheid namen van elkaar om daarna in ijltempo het parkeerterrein te verlaten. Ook Marie haastte zich naar haar auto. Bedachtzaam keek Marit om zich heen. Nu de rust was weergekeerd, voelde de plotselinge stilte vreemd aan. Ineens dacht ze tussen de geparkeerde auto’s de Mercedes van Jack te herkennen.
Het kon bijna niet anders, want veel soortgelijke auto’s stonden er niet. Jack zelf was nergens te bekennen. Ze wist maar al te goed wat dat betekende: de eigenaar van de grijze Skoda kon niet ver weg zijn.

Onwillekeurig moest ze denken aan het voorval van zo-even, aan de onbeschofte man in de regenjas. Ze kreeg het vreemde voorgevoel dat ze op een brute manier had kennisgemaakt met Cor de Haan. Ze moest hem gehinderd hebben bij zijn toenaderingspoging tot zijn doelwit, Marie Vonk. Gelukkig dat Marie daar niets van had gemerkt. Marit besefte dat het weinig zin had om terug te gaan, want ze bevond zich op openbaar terrein, waar indringers niet bestonden. Bovendien was Jack er nog. Het goede nieuws was dat de stalker zijn schuilplaats had verlaten en zich blijkbaar onbespied waande, tenminste als het inderdaad Cor de Haan was.

Onwillig stapte ze in haar Mazda en volgde de auto van Marie. Een gevoel van opwinding maakte zich van haar meester. Ze zou een zekere afstand in het verkeer moeten bewaren om niet in de gaten te lopen. Hopelijk zou de man geen argwaan krijgen en zijn slachtoffer volgen naar haar huisadres. Ook Jack was in de buurt, dus eigenlijk was de situatie perfect, maar misschien ook weer te mooi om waar te zijn. Zouden ze hem al zo snel op heterdaad kunnen betrappen? Hoe kon ze Marie duidelijk maken dat ze nu niet samen gezien mochten worden? Misschien had Jack haar mobiele nummer bij de hand, zodat ze de vrouw kon waarschuwen.

Jack nam direct op. ‘Hé, pops, die gladjanus loopt regelrecht in onze val,’ merkte hij voldaan op. ‘Dat wordt een simpel opdrachtje.’

‘Zit hij weer in zijn auto?’ Marit voelde de adrenaline door haar lichaam stromen. De onzichtbare man was niet langer onzichtbaar, maar zelf een prooi waarop gejaagd werd, zonder dit te beseffen. Maar was het dezelfde man?

‘Heeft hij een korte, lichte regenjas aan?’ Haar adem stokte in haar keel.

‘Klopt, liefje, je hebt goed opgelet. Hij ziet eruit als een onbeduidend, miezerig mannetje in een regenjas. Gelukkig dat hij mij juist daarom opvalt. Dat is de ervaring.’

‘Dank je, Jack, maar je kunt beter niet op de zaken vooruitlopen. Ik moet Marie eerst duidelijk zien te maken dat hij ons nu niet samen mag zien. Heb jij haar telefoonnummer binnen handbereik, zodat ik contact met haar kan opnemen?’

‘Ik stuur je wel een sms’je, dan kun je het nummer gelijk in je mobiel zetten. Succes, schatje, ik zie je zo.’

‘Van hetzelfde, Jack. Hopelijk kunnen we korte metten maken met deze mafkees, zodat Marie weer rustig kan slapen.’

‘Inderdaad, zodra hij de flat binnengaat, grijp ik hem in zijn kraag. Dat zal hem leren onschuldige mensen de stuipen op het lijf te jagen. En hij kan nog een schop toe krijgen.’

‘Dan krijgt hij er waarschijnlijk twee als het aan Marie ligt,’ reageerde Marit fel met het voorval van zo-even nog vers in haar geheugen. ‘En we weten natuurlijk van niets als de politie arriveert.’

Gespannen toetste ze het nummer van Marie in. Nu maar
hopen dat ze bereikbaar was, anders zou hun plan jammerlijk mislukken.

Marit liet de telefoon lang overgaan, totdat ze uiteindelijk de ingesprektoon hoorde. Wat nu? Ze dacht koortsachtig na. Hoe kon ze Marie duidelijk maken dat ze niet samen haar flat konden binnengaan? Nogmaals probeerde ze haar te bellen, maar weer kreeg ze de ingesprektoon. Ze hadden nu bijna het woonadres van Marie bereikt en er zat niets anders op dan gewoon achter haar aan te rijden en een parkeerplaats te zoeken.

Terwijl Marie de parkeergarage binnenreed, parkeerde Marit tegenover de flat en stapte haastig uit. Wellicht was het nog niet te laat en kon ze de vrouw ongemerkt benaderen in de parkeergarage. Tot haar teleurstelling bleek de garage afgesloten te zijn en moest ze doorlopen naar de ingang van het complex. Het zat haar niet mee, want ook die was niet vrij toegankelijk. Alsof ze verwoed in haar rugzak naar haar huissleutel zocht, bleef ze voorovergebogen voor de ingang staan, koortsachtig zoekend naar een oplossing.

Plotseling werd de deur opengedaan. Marie stond glimlachend voor haar en hield de deur uitnodigend open. Schijnbaar onverschillig negeerde Marit haar glimlach en bedankte haar met een onpersoonlijk knikje, terwijl ze Marie met afgewend hoofd toefluisterde dat ze de trap moest nemen en dat zij later zou volgen. Eerder had ze opgemerkt dat de flat uit twee vleugels bestond, waarvan één gedeelte loodrecht op het andere stond. Marit hoopte zo ongezien het huis van Marie te bereiken.

Tot haar opluchting begreep de vrouw de hint en liep zonder om te kijken door naar het trappenhuis. Haastig liep Marit naar de lift en wachtte ongeduldig totdat deze kwam, terwijl ze zo nu en dan quasi-nonchalant een blik naar buiten wierp om de omgeving af te zoeken. Tot nu toe geen teken van Cor de Haan, dacht ze gespannen. Waar zou hij zijn?

Met een zachte plof kondigde de lift zich aan, waarna de liftdeur zich langzaam opende. Nog één keer wierp ze een blik naar buiten. Haar adem stokte in haar keel. De voorbijganger die ogenschijnlijk onverschillig langsliep, had een tenger postuur, steil, vlasblond haar dat slap langs zijn bleke gezicht hing en droeg een korte regenjas. Er was geen twijfel mogelijk, het was de man van de tennisbaan.

Plotseling draaide hij zijn hoofd naar haar toe en keek haar recht in de ogen. Er lag een vreemde glimlach op zijn gezicht, alsof hij het wist. Toen was het weer voorbij. De straat oogde verlaten en de ontmoeting leek zich alleen in haar gedachten te hebben afgespeeld. Onbewust huiverde ze en ze stapte haastig de lift in. Ze drukte op een willekeurige knop, zolang ze maar even op adem kon komen. Was hij het echt geweest?

Een diepe zucht ontsnapte haar, en ze wist het plotseling heel zeker. Het was Cor de Haan, de stalker in zijn regenjas. Wat een engerd. Het was duidelijk dat hij haar doorhad, zijn veelzeggende glimlach liet niets te raden over. Hij had haar gezien bij de tennisclub en nu hier, bij het woonadres van Marie Vonk. Haar merkwaardige gedrag van zo-even in de hal met Marie was hem waarschijnlijk niet ontgaan. Achteraf gezien was het beter geweest om gewoon met Marie mee te gaan als een vriendin, in plaats van haar ingewikkelde pogingen om niet samen gezien te worden.

Ze besloot Jack te bellen; hij zou haar meer kunnen vertellen.

‘Hé, pops, ik parkeer net mijn auto op drie plaatsen afstand van je Mazda en –’

Marit liet hem niet uitpraten. ‘Jack, hoe lang is hij hier al?’

‘Eh, even misschien, hij kon nog net doorrijden bij het stoplicht. Ik had minder geluk, maar ik wist natuurlijk al waar ik moest zijn. Ik –’

‘Dan is mijn dekmantel nu ontmaskerd,’ onderbrak ze hem abrupt. ‘Hij heeft mij samen met Marie bij de tennishal gezien en nu hier bij haar appartement, echt waardeloos.’

‘Trek het je niet aan, schat. Je kunt je toch gewoon voordoen als een vriendin van haar, niets mis mee. Alleen jammer dat hij nu niet zo snel uit zijn schulp zal kruipen.’

‘Je snapt het niet, Jack. Zojuist in de hal deed ik net of ik haar niet kende, terwijl hij mij in de tennishal met haar heeft zien praten. Niet erg geloofwaardig dus.’ Ze zuchtte.

‘Stomme pech, pops, dan maar gewoon bij haar aanbellen en er het beste van maken. Onze opzet zal vandaag wel niet meer slagen, maar ik blijf hem zeker schaduwen vannacht. We krijgen die gluiperd echt wel te pakken.’

‘Dat hoop ik echt, maar wel jammer dat onze opzet niet gelukt is. Maar goed, het was al te mooi om waar te zijn. Ik ben er. We spreken elkaar nog, sterkte.’

Marit stopte haar telefoon weer terug in haar rugzak en belde aan. Hoewel de galerij niet te zien was vanaf de kant van de weg, had ze het gevoel dat ze bespied werd, al kon ze zo gauw niemand ontdekken. Toen Marie met een samenzweerderige blik de deur opendeed, stapte ze gehaast de gang in en sloot de deur resoluut achter haar. Stilzwijgend, alsof Cor de Haan aan de buitendeur meeluisterde, nam Marie haar jack aan en hing het aan de kapstok.

Automatisch volgde Marit haar gastvrouw naar de woonkamer en keek nieuwsgierig om zich heen. Zoals ze al had verwacht, was het huis modern ingericht met een minimum aan roodgekleurde accessoires in een overwegend zwart-witgekleurd interieur. Hoewel Marit zelf een voorstander was van warme tinten, vond ze de zwart-wit geblokte vloer in combinatie met de zwarte meubels en witte gordijnen erg smaakvol.

Een beetje opgelaten nodigde Marie Vonk haar uit plaats te nemen op de zwarte, leren bank en vroeg of ze iets wilde drinken.

Terwijl de vrouw in de keuken verdween, liep Marit naar het raam. Vanuit de woonkamer had ze een goed zicht op de weg en de daaraan gelegen parkeerplaatsen. Zoals Jack zojuist had opgemerkt, stond de zwarte Mercedes een paar plaatsen achter de Mazda. Jack zelf zag ze niet. Ze fronste haar wenkbrauwen. Dat betekende waarschijnlijk dat Cor de Haan nog steeds in de buurt was. Toch had ze het vermoeden dat hij zich waarschijnlijk niet
te dicht bij het appartement zou wagen, in ieder geval niet vanavond.

Na het voorval van zo-even besefte ze pas goed wat Marie de laatste tijd moest hebben doorstaan en hoe zenuwslopend de situatie voor haar moest zijn. Toen ze beiden op de bank hadden plaatsgenomen, keek Marit de vrouw ernstig aan. ‘Na vanavond begrijp ik pas goed wat je moet doormaken. Heb je hem zojuist nog gezien bij de tennishal?’

Marie fronste haar wenkbrauwen en zei dat ze hem niet had opgemerkt, maar dat ze zich inderdaad niet op haar gemak had gevoeld. Om er zeker van te zijn dat ze het bij het rechte eind had, gaf Marit een zo nauwkeurig mogelijke beschrijving van de man, maar de vrouw knikte al direct toen ze over zijn regenjas begon. De man deed blijkbaar geen moeite om zijn identiteit te verbloemen.

‘We hadden gehoopt hem misschien vanavond al te kunnen ontmaskeren, maar helaas zal dat niet meer lukken, omdat hij mij gezien heeft.’

Toen Marie haar vragend aankeek, vertelde Marit over haar vermoedens. ‘Net voordat ik de lift instapte, wandelde hij langs de flat en kruisten onze blikken elkaar. Ik weet zeker dat hij me herkende, omdat hij ons samen gezien heeft bij de tennishal. Dat is wel jammer, want het was gemakkelijker geweest als ik onzichtbaar voor hem was gebleven. Gelukkig weet hij niet dat er nog iemand in het spel is. Vanaf vandaag zal Jack hem geen moment meer uit het oog verliezen en kunnen we hem hopelijk alsnog op heterdaad betrappen.’ Ze wierp de vrouw een geruststellende glimlach toe. ‘Na dit voorval begrijp ik wel dat je besloten hebt om onze hulp in te schakelen, maar wat is daar nu precies aan voorafgegaan?’

Marie knike bevestigend. ‘Misschien kan ik beter het hele verhaal vertellen, zodat je je een beeld kunt vormen van de situatie en van de man zelf.’

‘Dat zou fijn zijn,’ antwoordde Marit.

‘Ik ontmoette hem via een datingsite voor een gezellig avondje uit. Ik woon nog niet zo lang in Rotterdam en ken hier niet veel mensen. Onlangs ben ik namelijk voor mijn nieuwe werkgever vanuit Delfzijl hierheen verhuisd. Ik heb nu een ontzettend leuke en uitdagende baan bij een modebedrijf, waar ik een succes van wil maken. Helaas ontbreekt het me daardoor aan tijd om relaties aan te knopen. Via deze website kon ik toch leuke mannen ontmoeten om een avondje mee te stappen, zonder verdere verplichtingen. Eigenlijk is dat altijd heel goed gegaan, tot die laatste keer.’