.

C

Reeds verschenen van dezelfde auteur:

Het verdwenen kind

De zwarte weduwe

De mysterieuze inbraken

Een hete dood

De huismeester

Tekst © 2018 Esther Vermeulen

© 2018 Veltman Uitgevers, Utrecht

Redactie: Bureau Bernards en Vitataal, Feerwerd

Opmaak: De ZrIJ, Maarssen

Omslagontwerp: Pinta, Benschop

ISBN 978 90 483 1603 8 papieren editie

ISBN 978 90 483 1606 9 e-book editie

Dit is eerder, in beperkte oplage, in eigen beheer uitgegeven.

NUR 331

Voor meer informatie over Bureau MaRiT:

• www.bureaumarit.nl of www.bureaumarit.be

• facebook.com/BureauMaRiT

• twitter.com/bureaumarit

Alle rechten voorbehouden

Voor meer informatie: www.veltman-uitgevers.nl

Just Wisdom:

Laugh a little now and then, it brightens life a lot.

You can see the brighter side just as well as not.

Don’t go mournfully around, gloomy and forlorn.

Try to make your fellow men glad that you were born.

(anoniem)

Voor Regina en Paul,

voor hun liefde en toewijding

‘actus non facit reum nisi mens sit rea’

(Een daad maakt een persoon niet schuldig tenzij de
geest schuldig is)

Proloog

De man wierp een nerveuze blik over zijn schouder.

Niemand te zien.

Zijn verbeelding speelde hem weer eens parten, maar toch versnelde hij zijn pas. Nog even en dan zou hij de wat saaie woonwijk bereiken, waar hij zich kon terugtrekken in de beslotenheid van zijn huurflat. Haastig vervolgde hij zijn weg.

Zo ging het nu al anderhalve week, hetzelfde gevoel in dezelfde straat.

Er was niks aan de hand als hij vanaf het kantoor waar hij werkte in het centrum van Rotterdam naar de metrohalte liep. Of tijdens de reis met het openbaar vervoer. Maar altijd daarna, tijdens zijn wandeling vanaf de bushalte in Oud-IJsselmonde naar zijn woning in Beverwaard. Wat mankeerde hem toch?

De laatste twee weken had hij de omgeving nauwlettend in de gaten gehouden, maar behalve een toevallige scholier die hem op de fiets passeerde en die net als hij voor de alternatieve route koos, was er niemand in de buurt. Deze week had hij zich al diverse keren voorgenomen om af te wijken van zijn dagelijkse routine, zodat hij direct voor de deur kon uitstappen, maar gewoontegetrouw was hij dan toch weer in de metro naar Kralingse Zoom beland, zodat de bus naar IJsselmonde het enige alternatief was.

Op zo’n moment kreeg hij bijna een hekel aan zichzelf. Waarom kon hij niet langer genieten van zijn dagelijkse wandeling door het beboste stukje niemandsland? Het verrassende stukje natuur dat de twee drukke Rotterdamse wijken van elkaar scheidde, was de reden dat hij nog steeds in Beverwaard woonde, een wijk die merendeels door allochtonen werd bevolkt. Al bijna tien jaar woonde hij er nu, sinds hij van baan was veranderd en noodgedwongen had moeten verhuizen. En al bijna tien jaar maakte hij dezelfde wandeling, behalve als het noodweer was en hij gedwongen werd een andere route te kiezen.

Onrustig stopte hij zijn handen dieper in de zakken van zijn dunne jack, maar hij vertraagde zijn pas niet. Normaal kon hij haar tijdens de wandeling even vergeten en kwam ze pas terug in zijn onstuimige dromen, waaruit hij haar niet kon bannen. Hij had altijd gedacht dat Els, zijn vrouwelijke collega, onbereikbaar voor hem was. Gelukkig getrouwd en moeder van een dochter van zeven, was zij niet de ideale persoon om als verstokte vrijgezel verliefd op te zijn. Maar onlangs bleek ze gescheiden te zijn en had ze haar hart bij hem uitgestort. Plotseling stond zijn wereld op zijn kop.

Terloops wierp hij een blik over zijn schouder, waar voor de zoveelste keer geen levende ziel te bekennen was.

Een getergde zucht ontsnapte hem.

Waarschijnlijk was hij gewoon oververmoeid en nam zijn verbeelding een loopje met hem. Hij moest zich niet zo aanstellen. De laatste maanden was het hectisch geweest op het scheepvaartkantoor waar hij werkte, waar van de algehele economische malaise nog maar weinig te merken was. Het plotselinge tekort aan personeel, ontstaan door de aanschaf van twee nieuwe olietankers, en het beleid van de directie dat achterstallig werk opgevangen moest worden door de huidige werknemers, begonnen hun tol te eisen. Loyaal als hij was, werkte hij stelselmatig over, ervan uitgaand dat het van tijdelijke aard zou zijn. Hoewel hij voldoening vond in zijn baan, hoopte hij ooit promotie te kunnen maken, zodat zijn heimelijke gevoelens voor zijn collega niet meer gevoed zouden worden door haar aanwezigheid op de werkvloer. De promotie die hem in het vooruitzicht werd gesteld, was veelbelovend. Een carrière als lid van de prestigieuze marketingafdeling, waardoor hij de mogelijkheid kreeg om de schepen op locatie te bezoeken. Hij hield van reizen, van andere culturen en onverwachte ontmoetingen, de belofte van een nieuw opwindend leven. Alles was beter dan zijn leven te slijten in een goedkope flat.

In de verte klonk een geluid dat hij niet kon thuisbrengen. Het gepiep werd onderbroken door regelmatige stiltes, als een wiel dat aanliep. Nieuwsgierig wierp hij een blik over zijn schouder. Ver achter hem op het fietspad reed een fietser, die waarschijnlijk de veroorzaker was van het roestige geluid. Enigszins opgelucht liep hij verder, blij dat de indringende stilte werd verstoord door de vertrouwde aanwezigheid van een tweewieler. Inmiddels had hij het viaduct achter zich gelaten en vervolgde hij zijn weg langs een groot veld met bomen. Het busje dat verderop stond en waarin de twee inzittenden hem aandachtig gadesloegen, ontsnapte aan zijn aandacht.

Zijn blik dwaalde langs de imposante rij bomen, die al eeuwenoud moesten zijn, de stammen gedeeltelijk verborgen onder een mantel van dieprode en gele bladeren. Voor een moment vergat hij zijn zorgen en genoot hij van het kleurenspel dat de natuur hem bood.

De lichte piepklank die hem in eerste instantie had gekalmeerd, begon hem langzaam maar zeker te irriteren toen het schrapende geluid in sterkte toenam. Bijna zou hij de berijder erover aanspreken en hem adviseren om eens een goede fietsenmaker op te zoeken. Hopelijk zou de fietser hem snel passeren.

Langzaam keerde het onbehaaglijke gevoel weer terug, alsof het toenemende piepende geluid er iets mee te maken had. Hij moest er wel naar luisteren.

Even liep er een rilling over zijn rug en onderzoekend hief hij zijn hoofd naar de hemel, die grijs gekleurd was. De geur van een aankomende regenbui hing in de lucht als een stilzwijgende belofte van verkoeling.

Ondanks het jaargetijde was het warm geweest deze afgelopen week, alsof het herfstseizoen nog even werd uitgesteld. Doorgaans hield hij van het gevoel, wanneer de wind plotseling begon aan te trekken en de hemel – die kort daarvoor nog stralend blauw was geweest – ineens was bedekt met donkere wolken. Nu benauwde het hem. Het opwindende gevoel dat als een plotselinge verliefdheid opkwam en waarvan hij doorgaans zo kon genieten, was omgeslagen in iets anders. Het voelde als een onheilstijding van iets wat op de loer lag en het op hem had voorzien.

Het gevoel was in volle hevigheid teruggekeerd.

Waarom had hij de tram dan niet genomen, dan had hij bij de halte voor zijn flat kunnen uitstappen. Zich verheugend op het biertje als hij onderuitgezakt op de bank de televisiekanalen zou scannen, op zoek naar mooie natuurprogramma’s. Maar er was geen reden om aan te nemen dat het nu anders zou zijn. Hij moest eens ophouden om zichzelf de stuipen op het lijf te jagen.

Nog even en dan was hij bij de tweesprong, waar de linker afslag hem zou leiden naar de drukke woonwijk waar altijd exotische etensgeuren leken te hangen. Langzamerhand vergden het snelle tempo en zijn niet ademende jack hun tol. Nerveus wreef hij over zijn vochtige voorhoofd, waar zich zweetdruppeltjes hadden gevormd, die niet alleen veroorzaakt werden door zijn gejaagde wandeling en het drukkende weer. Waarom passeerde die rotfiets hem nu niet?

De eerste regendruppels beroerden zijn gezicht, maar hij merkte het niet. Hoewel hij de tweesprong bijna was genaderd, viel hem het witte busje met de twee inzittenden nog steeds niet op.

Het enige doel dat hij voor ogen had, was om zo snel mogelijk de bewoonde wereld te bereiken, zodat hij weer opgelucht kon ademhalen. Nog een klein stukje en dan was er niets meer aan de hand. Uitgeput vertraagde hij zijn pas.

Uiteindelijk leek de fietser hem in te halen. Voor zijn gevoel had het een eeuwigheid geduurd.

Plotseling was het stil.

Hij begreep het niet. Na het constante geluid leek de stilte op een geluiddempende deken die heel de wereld buitensloot. Was de fietser afgestapt? Verwonderd keek hij achterom, naar het lege fietspad, en bemerkte tot zijn schrik dat er iemand op enkele meters afstand achter hem liep. De fiets lag afgedankt in het gras. Ontsteld keek hij voor zich uit, terwijl hij koortsachtig naar een verklaring zocht. Hoe kon de man hem zo dicht genaderd zijn zonder dat hij er iets van had gemerkt?

Het was geen gewone voetganger. Zijn gezicht leek een verwrongen uitdrukking te hebben, of waren zijn ogen nu ook al aangetast? Getergd liep hij verder.

Het liet hem niet los, stom dat hij niet de tijd had genomen om de man langer te observeren. Allerlei gedachten flitsten door zijn hoofd.

Zo kon het niet langer. Hij maakte zichzelf nog krankzinnig met zijn waanideeën. Vastbesloten draaide hij zich om in de hoop een einde te maken aan zijn verwarring.

Maar zijn verwarring veranderde in paniek.

Ontzet staarde hij in het afschrikwekkende gezicht van de voetganger. Zijn hart leek een moment stil te staan. Hoe kon deze weerzinwekkende figuur hem zo dicht genaderd zijn? Het leek een lugubere grap. Het plotselinge besef van reëel gevaar deed hem in tweestrijd belanden. Moest hij vluchten voor de man met de starre gelaatsuitdrukking en het steile, gitzwarte haar, of zou hij de confrontatie aangaan? Radeloos draaide hij zich om, maar het was te laat.

Op hetzelfde moment dat de gedaante zijn arm vastpakte, drukte een tweede, onzichtbare persoon ruw een doek tegen zijn mond met een weeïge, zoete lucht. Ineens leek hij alle controle over zijn lichaam te verliezen en werd hij overmand door duizeligheid. Krampachtig probeerde hij zijn evenwicht te bewaren en deed een armzalige poging zijn belager van zich af te schudden.

Hij maakte geen schijn van kans. Langzaam zakte hij in elkaar.

Twee paar handen grepen hem hardhandig beet en droegen hem naar de geparkeerde bus, waar ze hem als een slappe pop op een brancard neerlegden.

Machteloos keek hij toe hoe de fiets in de bus werd gezet en de man met het starre gezicht naast hem ging zitten, of was het iemand anders? Daarna werden de deuren met een klap dichtgegooid en was hij aan de goden overgeleverd.

In het donker werd alles hem te veel en ebde zijn paniek langzaam weg.

Geleidelijk verloor hij het bewustzijn.

1

Marit Johansen staarde nadenkend uit het raam, zich onbewust van het mooie uitzicht vanuit haar kantoor aan de Maaskade in Rotterdam.

Detectivebureau MaRiT, waarvan zij al ruim twee jaar de trotse eigenaar was, zou het voortaan zonder de assistentie van haar broer James moeten doen. Die gedachte stemde haar treurig. Afgezien van het feit dat ze gedurende de werkweek zijn gezelschap zou moeten missen – in het weekend bezocht ze met enige regelmaat haar broer en schoonzus – zou er hiermee een belangrijke periode uit haar leven worden afgesloten.

Vanaf de start van haar detectivebureau had James lief en leed met haar gedeeld. Ze had het vanzelfsprekend gevonden, de gedachte dat James er altijd zou zijn om haar te assisteren. Nu pas drong het tot haar door dat het juist zijn gezelschap was geweest waardoor ze zo succesvol had kunnen zijn. Lang niet altijd had ze haar waardering laten blijken en menig keer had ze hem teleurgesteld door hem in het ongewisse te laten over haar doen en laten. Iets waarvan ze nu spijt had. Ze zou hem missen.

Inmiddels had zich een andere kandidaat aangemeld, iemand die waarschijnlijk heel geschikt was, maar over wie ze ernstige twijfels had. Intensieve samenwerking met hem zou ongetwijfeld tot conflicten leiden en zijn weerslag op het detectivewerk hebben. Haar werk was heel belangrijk voor haar en bovendien wilde ze niets liever dan een succes maken van haar eigen bedrijf.

Ze was al aardig op weg.

In de korte periode dat ze zich eigenaar mocht noemen, had ze al diverse zaken tot een goed einde weten te brengen. Niet zonder hulp overigens. Dix Boeks, haar goede vriend bij de recherche Rotterdam Rijnmond, verleende haar maar al te graag zijn assistentie. Dix had een zwak voor haar, een gevoel dat nooit was verdwenen sinds ze lang geleden hun relatie had verbroken. Hoewel ze zijn gezelschap opnieuw had leren waarderen, was hij voor haar gewoon een goede vriend, al leek ze de laatste tijd gevoeliger te zijn voor zijn avances. Haar vriendschap met hem kwam Bureau MaRiT ten goede. Soms schakelde hij haar in als psycholoog bij een politieverhoor of mocht ze getuige zijn van een arrestatie, een ervaring die ze niet wilde missen.

Dan was Jack Stevens er nog, haar collega-privédetective en haar minnaar. Zowel op het werk als privé vormden ze een bijzonder stel. Marit, energiek en gedreven, soms een beetje ongeduldig, en Jack, de onweerstaanbare charmeur met wie iedereen wel een avondje zou willen stappen.

Zodra Jack het nieuws over het vertrek van James te horen had gekregen, had hij zich opgeworpen als zijn opvolger. Hij was de enige kandidaat. De enkele opdrachten waarbij ze samen hadden gewerkt, waren niet zonder kleerscheuren verlopen.

Haar constante ergernis aan zijn arrogante gedrag was niet van voorbijgaande aard. Doordat ze beiden gewend waren om zelfstandig te werken, had Marit het gevoel dat ze elkaar voortdurend voor de voeten liepen, hoewel Jack daar duidelijk een andere mening over had. Jack had het waarschijnlijk niet eens in de gaten en trok zich doorgaans weinig van de mensen in zijn omgeving aan, en dat gold dus ook voor haar. Op persoonlijk vlak lag dat anders. Jack was opwindend gezelschap. Ondanks zijn zwartgallige opmerkingen, waarmee hij veel mensen tegen zich in het harnas joeg, maar die niet slecht bedoeld waren, kon hij uiterst charmant zijn. Dat was die andere kant van hem, de kant waar ze hopeloos verliefd op was.

Dat ze nu uitgerekend zo’n zwak had voor Jack… Zonder partner kon ze haar kantoor niet runnen. In de branche waarin ze werkte, had ze iemand nodig die haar bescherming kon bieden, vooral tijdens het uitvoeren van bepaalde opdrachten. Het detectivevak was nu eenmaal niet zonder risico.

Die middag had zich een nieuwe klant aangediend. Onopvallend observeerde ze hem terwijl hij zijn halflange regenjas uitdeed. Wat was de reden van zijn komst? Telkens als een nieuwe klant zijn opwachting maakte, werd haar nieuwsgierigheid geprikkeld. Wat was het voor type, wat was zijn of haar geheim en wat was de werkelijke reden voor het bezoek? Bij een echtscheidingszaak bijvoorbeeld ging het veelal om de verdeling van het geld en probeerden de echtelieden elkaar de schuld in de schoenen te schuiven. Zoiets werd nooit met zoveel woorden gezegd, maar juist door het uitdrukkelijk vermijden ervan vielen ze wat Marit betreft al snel door de mand. Niet dat de werkelijke reden haar iets uitmaakte, want dat was de verantwoordelijkheid van de klant zelf, zolang het maar legaal was. Met malafide praktijken wilde ze niets te maken hebben. Ook maakte ze weleens mee dat echtelieden bang waren dat hun partner hun iets zou aandoen om zo de beschikking over het gezamenlijke kapitaal te verkrijgen. Niets verbaasde haar tegenwoordig meer en evenmin schuwde ze een alternatieve aanpak van het probleem. Meestal was haar klantenkring kapitaalkrachtig, want voor mensen met een modaal inkomen waren de diensten van een privédetective te kostbaar.

Uitzonderingen daargelaten.

Als iemand bijvoorbeeld ontroostbaar was door de vermissing van een geliefd huisdier, of als de bestuurder van een auto die betrokken was bij de aanrijding van een kind gewoon was doorgereden, bood ze tegen een gereduceerd tarief een helpende hand. Zeker als er weinig te doen was op het bureau was ze blij iets om handen te hebben.

Benno Mus heette de enigszins gereserveerde man. Hoewel hij niet voor niets een bezoek bracht aan Bureau MaRiT, leek hij allerminst op zijn gemak te zijn. Voortdurend wierp hij een nerveuze blik om zich heen alsof hij op zoek was naar geheime camera’s of naar belagers die zich in het kantoor verschansten en het op hem gemunt hadden.

Het was geen opvallend type. Marit schatte de man achter in de dertig; hij was van gemiddelde lengte en gekleed in een spijkerbroek met daarop een effen shirt, dat los om zijn smalle lichaam hing. Zijn spitse gezicht en sluike donkerblonde haar, dat in slierten om zijn hoofd hing, maakten hem tot een kleurloze verschijning, maar ze had geleerd om niet op het uiterlijk af te gaan.

Ze was benieuwd naar de reden van zijn komst.

Blijkbaar wist Benno Mus precies wat haar te wachten stond. Volgens hem ging het om een eenvoudige klus, iets wat haar niet te veel tijd en hem niet te veel geld zou kosten. Marit knikte eens vriendelijk naar hem, maar was niet van plan om toezeggingen te doen voordat ze wist wat de opdracht precies inhield. Iets waarschuwde haar dat zijn relaas wel erg oppervlakkig klonk. Waarom anders Bureau MaRiT, synoniem voor ‘Mysterie & antwoorden, Relatie & info-Team’, inschakelen? Blijkbaar had de man er toch geld voor over om deze ogenschijnlijk eenvoudige klus te laten klaren.

Hij voelde zich niet meer veilig in zijn eigen buurt, vertrouwde hij haar toe. Omdat hij zijn hond moest uitlaten, kwam hij vaak in het Zuiderpark, maar die dagelijkse wandeling werd hem praktisch onmogelijk gemaakt. Zijn bleke ogen keken onrustig langs haar heen, alsof het gevaar ook op het kantoor van Bureau MaRiT op de loer lag.

Het was net alsof hij achtervolgd werd door een onzichtbare schim, die hem dag en nacht in de gaten hield. Hij dacht dat het al enkele weken aan de gang was, hoewel hij dat niet met zekerheid kon zeggen. Er was geen enkele reden toe, geen problemen op zijn werk, geen burenruzies of relatieproblemen, helemaal niets. Toch wist hij het zeker. Daarom had hij Bureau MaRiT ingeschakeld, om de dader op heterdaad te betrappen. Voor het eerst sinds zijn relaas keek hij haar recht in haar ogen.

Al die tijd had Marit de man stilzwijgend gadegeslagen. Zijn angst leek niet geveinsd, evenmin leek hij zomaar een verhaal op te hangen om haar aandacht vast te houden. Waarom zou hij ook? Hij was hier met een doel.

Had hij vijanden, probeerde ze, of had hij redenen om aan te nemen dat hij in de gaten zou worden gehouden? Was er onlangs iets gebeurd, iets waarbij hij betrokken was geweest, of iets waarvan hij zelf dacht dat het niets te betekenen had? Misschien had hij iets over het hoofd gezien?

Ongeduldig schudde hij zijn hoofd. Hij was zich van geen kwaad bewust. Met een onhandig gebaar streek hij een dunne lok donkerblond haar uit zijn gezicht waardoor zijn gezicht er nog smaller uitzag.

Geïnteresseerd informeerde ze naar zijn werk, eventuele hobby’s, zijn vriendenkring, trachtend meer van deze merkwaardige man te weten te komen, maar daarbij kwam ze bedrogen uit. Zijn privéleven had niets met deze opdracht te maken, zo antwoordde hij ongeduldig. Dat was ook niet belangrijk, zolang ze de identiteit van de mysterieuze stalker maar wist te achterhalen.

Even keek ze hem nadenkend aan. Veel informatie had haar klant haar niet willen geven en ze had geen flauw idee waartoe deze zaak zou leiden, maar de omstandigheden waren geheimzinnig genoeg om hem het voordeel van de twijfel te gunnen.

Er was namelijk één ding dat ze niet kon weerstaan. Het was de bestaansreden van Bureau MaRiT, de reden van haar sprong in het duister: de verleiding van een goed mysterie.

2

Jack Stevens zag zijn kans schoon. Hoewel hij zichzelf goed kon bedruipen met de opdrachten van zijn vaak wanhopige klanten – voornamelijk echtgenoten die hun partner van overspel verdachten – verlangde hij naar meer. Bovendien kon hij Marit niet aan haar lot overlaten en haar het detectivebureau alleen laten runnen; zo werkte het nu eenmaal niet in hun branche. Zoals verwacht, was ze hem niet in de armen gevlogen toen hij haar zijn aanbod mededeelde, eerder het tegenovergestelde. Vrouwen, soms begreep hij niets van ze. Hij was ook te lang alleen geweest en gewend om zijn eigen gang te gaan. Zijn vrijheid was hem heilig, dat was altijd al zo geweest sinds hij als begin dertiger had besloten om vrijgezel te blijven. Hij wilde veel reizen, iets van de wereld zien, zonder zich te binden aan een vrouw of aan een gezin dat hem van zijn vrijheid zou beroven. Hij had niet gerekend op haar, de vrouw met het vlammende kastanjebruine haar en de intens groene ogen.

Marit Johansen liet zijn hart sneller kloppen. Zijn verlangen naar haar verdoofde hem, zodat hij aan niets anders meer kon denken. Het was om gek van te worden. De gedachte aan hun hartstochtelijke nachten samen verdreef al zijn idealen met een gemak alsof deze nooit hadden bestaan. Het leek haar allemaal niets uit te maken.

Net zo gemakkelijk keerde ze hem de rug toe als zijn reactie haar niet beviel of als hij eens een keer zelf het initiatief nam bij een gezamenlijke opdracht, zoals hij dat gewend was te doen. Als hij geen moeite voor haar zou doen, dan zou ze niets meer van zich laten horen, daar was hij van overtuigd. Ze zou hem gewoon in zijn sop gaar laten koken.

Soms dacht hij dat ze om hem gaf. Dan lachte ze uitbundig om zijn opmerkingen en maakte hem gek met haar vurige blik, totdat ze hem om onverklaarbare redenen de deur wees. Waarom kon hij de gedachte aan haar niet loslaten en doorgaan met zijn vrijgezellenleven, zonder zorgen, zonder verplichtingen, als een vrij man? Voor een relatie was hij niet in de wieg gelegd en bovendien kostte zoiets hem veel te veel energie. Hij wilde vrij zijn, zonder afhankelijk te zijn van de wispelturigheid van een vrouw. Dan kon hij gewoon zichzelf zijn en kon hem niets worden verweten.

Wel kon hij zich ergeren aan Dix Boeks, de vriend die zich overal mee bemoeide. Wat zag ze toch in die kerel? Het was gewoon meelijwekkend hoe wanhopig hij probeerde om haar aandacht te trekken. Hij kon dan wel een omhooggevallen rechercheur zijn – en hij had zeker respect voor goed politiewerk – maar dan nog was er geen enkele reden om zich zo uit te sloven.

Jack vroeg zich overigens vaak af of de vertrouwelijke gesprekken die Marit met haar vriend voerde wel legitiem waren. Ze leek veel over het werk van de rechercheur te weten en dat kwam echt niet alleen doordat ze vroeger ook bij de politie had gewerkt. Als die kerel lopende zaken met haar besprak, was hij behoorlijk verkeerd bezig. Een rechercheur had een geheimhoudingsplicht en mocht onder geen beding informatie met derden delen, ook niet met een vroeger vriendinnetje. Daarom verbaasde het hem dat Dix nog steeds bij de politie werkte en nog niet ontslagen was. Waarschijnlijk wist hij het voor zijn collega’s goed verborgen te houden, maar niet iedereen was zo naïef. Ooit zou de man door de mand vallen, en dan vroeg Jack zich serieus af of Marit nog steeds in hem geïnteresseerd zou zijn.

Zijn gedachten werden ruw verstoord door de telefoon. Als je het over de duivel had…

‘Marit, zeg het eens, lief.’

‘Jack, kunnen we praten?’

‘Als het over mijn aanbod gaat om jou te begeleiden bij het detectivewerk, dan ben ik een en al oor.’

‘Assisteren is een beter woord, daar wilde ik het inderdaad over hebben. Ik ben benaderd door een eventuele opdrachtgever en ben benieuwd wat jij ervan vindt. Heb je tijd om vandaag langs te komen?’

‘Pops, ik kom er direct aan, of zullen we ergens afspreken? Ik weet een leuk restaurantje.’

‘Nee, Jack, dit bespreek ik liever onder vier ogen. Je kunt komen wanneer je wilt, ik ben gewoon op kantoor.’

‘Dan zie je me zo. Zit maar nergens over in, je partner in crime komt eraan.’

Even moest ze lachen, de warme lach waar hij zo gek op was.

‘Oké, Jack, tot zo.’

3

Het busje stond geparkeerd op de vaste plek naast de boerderij. In de praktijkruimte was alles in gereedheid gebracht, zoals dat inmiddels al de gewoonte was. Op het bureau lagen slordig op elkaar gestapelde huidkleurige maskers, half bedekt door zwarte pruiken met halflang steil haar. De instrumenten om de patiënt de juiste behandelingen te laten ondergaan, lagen netjes gerangschikt naast elkaar op verrijdbare tafels. Op de ene tafel lag voornamelijk chirurgische apparatuur, glimmend en steriel. Op een grotere tafel lag een heel ander soort gereedschap voor een totaal ander doel. Met deze behandeling hield de vrouw zich voornamelijk bezig. Ondanks de opgedane ervaring van de leden van de Club – die al diverse patiënten van hun probleem hadden afgeholpen – bleef het een spannende klus. Het was precisiewerk en alles moest perfect verlopen, hun samenwerking rustig en weloverwogen, de operatie zelf zonder infectiegevaar of bloedverlies. Dat mocht nooit gebeuren. Afgezien van het feit dat de Club zo min mogelijk in de problemen wilde komen, moest de ingreep voor de patiënt genoeg zijn om er blijvend aan herinnerd te worden. Een levenslange herinnering, zo noemden de leden van de Club het graag. Een aandenken dat hem ervan zou weerhouden opnieuw een misdaad te begaan. Een duidelijke waarschuwing voor hemzelf en voor anderen.

Met moeite probeerde de vrouw haar plotselinge woede te onderdrukken. Dat was nog het moeilijkste, de machteloosheid waardoor ze een gevangene van haar eigen verleden bleef. Elk moment kon het spook van het verleden weer de kop opsteken.

Er vormden zich kleine zweetdruppeltjes op haar voorhoofd en voorzichtig depte ze haar hoofd met een papieren zakdoekje, waarna ze haar handen met desinfecterende zeep waste. De rest van haar leven zou ze met het verlies van haar dochter moeten leven, dat was haar lot, haar levensles. Het was zinloos om boos of gefrustreerd te zijn. Ze moest lijdzaam ondergaan hoe het verleden telkens weer opgerakeld werd als een boetedoening voor haar onwetendheid. De pijn had ze er graag voor over. Daarom was ze dankbaar voor de Club. Op een dag als vandaag kon ze daadwerkelijk iets betekenen, een klein stukje genezen door het besef meer leed te kunnen voorkomen. Niemand mocht het weten, niemand kon haar ervoor bedanken, maar dat deerde haar niet.

Zolang ze het zelf maar wist.

De twee anderen droegen het slappe lichaam naar de operatietafel, waar ze het voorzichtig op het met plastic bedekte blad neerlegden. De man zag er bleek en weerloos uit, net als zijn slachtoffers eruitgezien moesten hebben.

Zelfverzekerd wierpen ze elkaar een rustige blik toe. Er was geen ruimte voor fouten, ook niet door haar, hoewel die van haar minder ingrijpend zouden zijn. Het zou slordig zijn, dat wel, maar in ieder geval niet levensbedreigend. Ze hield ervan om goed werk af te leveren, iets waarop ze trots kon zijn en met voldoening kon terugkijken. Daarna maakte ze altijd een foto van het resultaat, een handeling die de anderen met tegenzin toelieten, aangezien het materiaal niet in verkeerde handen mocht vallen. De kans dat iemand de foto’s ooit zou vinden, was gering en bovendien moesten ze een archief hebben van hun behandelde patiënten. Misschien konden de foto’s als herinnering dienen voor degene die ooit weer een misstap zou kunnen begaan. Tot nu toe hadden ze dat niet gedaan, hoe konden ze ook. Deze operatie had hun leven voorgoed veranderd, geestelijk en lichamelijk, en zouden hun ziekelijke gevoelens toch weer de kop opsteken, dan waren ze gewaarschuwd.

Haar gedachten werden ruw verstoord door het geluid van brekend glas. Onder de operatietafel rolde een flesje, waarvan de inhoud langzaam een plasje vormde op de vloer. Ontzet staarde ze naar de man op de operatietafel, die zojuist uit zijn verdoofde staat was ontwaakt. Versuft keek hij om zich heen, totdat zijn lome blik op de zwarte pruiken viel die in een hoekje op het bureau lagen, net op ooghoogte. Zijn geheugen kwam terug. Met wijd opengesperde ogen keek hij om zich heen, naar de steriele ruimte, de operatietafel met de glimmende instrumenten, naar haar.

Zijn wanhopige blik sneed dwars door haar ziel en even kon ze zijn machteloosheid voelen, waardoor ze overspoeld werd door een golf van medelijden.

Onder het uiten van een grove verwensing gooide de arts een doek over het gezicht van de man en schreeuwde dat iemand hem het flesje GHB moest aangeven. Ruw pakten ze de patiënt beet, terwijl de arts de hals van het flesje in de mond van de man duwde en hem dwong om de zoutige vloeistof door te slikken. Na een korte worsteling begon het lichaam van de patiënt langzaam te verslappen. Pas toen ze er zeker van waren dat het middel werkte, lieten ze hem los.

Lamgeslagen deden ze een stap achteruit en ze keken elkaar geschrokken aan. Dit had nooit mogen gebeuren, de hoeveelheid van het verdovende middel had voldoende moeten zijn. In de steriele ruimte was er maar één vraag die hun gedachten beheerste. Die gedachte durfden ze niet hardop uit te spreken, bang dat hun woorden bewaarheid zouden worden en hun Club in de gevarenzone zou belanden.

De vrouw gaf niet om haar eigen leven, dat was immers al vele jaren terug van haar afgepakt. Voor haar was de kans op geluk verkeken, de droom van kleinkinderen ruw verstoord, en wel door haar eigen falen. Daarom moest de Club blijven bestaan.

Als eerste nam ze het woord. ‘Wat nu?’

Haar woorden klonken hol in de witte wereld waarin ze opereerden.

‘Gewoon doorgaan met ons programma.’ De assistent keek hen vastbesloten aan. ‘We wisten dat dit kon gebeuren, dat het risico op ontdekking aanwezig was. Nu gebeurd is wat we allen vreesden, kunnen we alleen maar hopen dat hij zich onze gezichten niet meer voor de geest kan halen. Maar we moeten doorgaan waarmee we zijn begonnen, dat zijn we aan onszelf verplicht. Dat is de bestaansreden van onze Club.’

Hij had gelijk, ook de vrouw knikte ernstig om haar goedkeuring te laten blijken. Verontrust liep ze naar het keukentje, terwijl de arts en de assistent haar zwijgend volgden. Het glaasje water werd dankbaar door hen aangenomen. Stilzwijgend sloegen ze de inhoud in één keer achterover, en met hernieuwde moed begonnen ze aan hun taak.

Voorzichtig werd zijn lichaam ontkleed. Zo te zien verzorgde de man zich goed. Onder zijn armen zat nagenoeg geen okselhaar en ook zijn geslachtsstreek was pas nog geschoren, dat deden ze lang niet allemaal. De vrouw had er oog voor, dat had ze inmiddels wel geleerd in de korte tijd dat de Club zich bezighield met het goede doel. In een tijdsbestek van ongeveer een jaar hadden ze ten minste elf patiënten behandeld, een ruw gemiddelde van één patiënt per maand. Wat haar betrof, was dat aantal veel te klein, maar ze hadden die tijd nu eenmaal nodig. Er mocht niets misgaan, de voorbereiding was zeker zo belangrijk als de operatie zelf. Het was een protocol dat nauwgezet moest worden gevolgd, zonder dat er haast in het spel was. Wat er zojuist was gebeurd, hadden ze godzijdank nog nooit meegemaakt.

Ze hoopte het nooit meer mee te maken.

De arts knikte ter bevestiging en liep naar de wastafel, waar hij zijn handen reinigde met desinfecterende zeep. De assistent stond al klaar en knikte haar bemoedigend toe. Inmiddels was hij een trouwe vriend gebleken en had hij een waardevolle bijdrage geleverd aan de Club, iets waarvoor ze hem dankbaar was. Ook voor hem waren de risico’s groot en zijn aandeel was misschien nog wel riskanter dan dat van hen. Zijn expertise was van cruciaal belang bij het voortraject en daardoor was ook hij een volwaardig lid van de Club. Rustig namen ze hun plaatsen in, de twee mannen bij het onderlijf en zij bij het hoofd, dat naar rechts gedraaid lag. Omdat de man een gladde nek had, konden de scheermesjes in de verpakking blijven.

Behoedzaam reed ze het tafeltje dichterbij en deed de nitril handschoenen aan, die zoals altijd een lichte irritatie veroorzaakten op haar handen. Ze reinigde de nek met gaasjes gedrenkt in alcohol. Toen controleerde ze nog eenmaal of de machine aangesloten was op de trafo en haalde de voetschakelaar naar zich toe.

Even observeerde ze haar collega’s.

De assistent had het toch nodig gevonden om de man te scheren en was bezig om de huid zorgvuldig te reinigen met de in jodium gedrenkte spons. Aandachtig keek ze toe hoe de in steriele handschoenen gestoken handen van de arts met behulp van een scalpel vakkundig hun werk deden. Hoewel ze inmiddels meerdere keren getuige was geweest van de handeling, vervulde de operatie haar met een mengeling van ontzag en afgrijzen. Het was een relatief kleine ingreep, hoewel deze grote gevolgen had voor de patiënt. Een insnijding in de balzak, gevolgd door het wegknippen van het eromheen liggende weefsel met een chirurgische schaar, waardoor de dikke ader zichtbaar werd. Ademloos keek ze toe hoe de arts zich concentreerde op de hechtingen, waardoor de kans op overmatig bloedverlies beperkt werd en de patiënt buiten levensgevaar bleef. Het was nu alleen nog maar een kwestie van tijd voordat de patiënt zijn mannelijkheid zou verliezen en zijn testikels verwijderd zouden worden.

Zij benijdde de patiënt niet, maar hij had het er zelf naar gemaakt. Bedachtzaam wendde ze haar hoofd af om zich op haar eigen taak te richten en ze wierp terloops een blik op de patiënt. De man had geen onaardig gezicht, maar dat was het probleem ook niet. Was het maar zo, dat je zo iemand kon herkennen aan zijn postuur of aan de vorm van zijn gezicht, aan de kilte van zijn ogen of aan zijn wellustige blik. Dat zou alles een stuk gemakkelijker maken. Er waren juist zo veel slachtoffers omdat ze zo vriendelijk leken, sociaal in de omgang en gemakkelijk in het maken van vrienden, in alle leeftijdscategorieën.

Nadat ze de huid met een vloeistof had bevochtigd, plakte ze het sjabloon voorzichtig op zijn nek. Ze nam de tijd, want de plaats moest precies goed zijn, mooi recht, halverwege de nek. Toen ze het verwijderde om de huid te laten drogen, was de afdruk duidelijk zichtbaar. Even staarde ze naar de letter van het woord dat zoveel ellende weerspiegelde en de levens van zoveel mensen had geruïneerd. Als ze haar werk eenmaal had gedaan, was de man voor het leven getekend en waren zijn daden niet langer onzichtbaar. Resoluut pakte ze het instrument van de tafel en liet haar handpalm op zijn nek steunen voor een stabiele grip. Rustig drukte ze de naald in de huid, niet te diep, om heftig bloeden te voorkomen en ook niet te ondiep, omdat het woord nooit meer mocht vervagen. Het begin was gemaakt, de eerste letter was gezet.

Plotseling slaakte de assistent een kreet en controleerde de polsslag van de patiënt. Heftig gebaarde hij de vrouw dat ze moest stoppen, terwijl hij het hoofd van de man terugdraaide. Gespannen bracht hij zijn wang boven de mond van de man. Paniekerig schudde hij zijn hoofd.

‘Hij is gestopt met ademen, we moeten hem reanimeren.’

De arts slaakte een verwensing en onderbrak abrupt zijn handelingen. Bijna was de operatie achter de rug geweest, maar nu liep het leven van de patiënt plotseling gevaar. Dit was het ergst denkbare scenario. Het was in de praktijk nog nooit voorgekomen dat een patiënt niet goed op de dosis GHB reageerde, en deze man had zelfs een tweede dosis gekregen. Verdwaasd streek de arts met zijn vlakke hand over zijn voorhoofd, dat nat was van overmatige transpiratie. Tijdens het ontwaken van de patiënt had hij niet stilgestaan bij de mogelijke gevolgen van zijn impulsieve handeling, hij had puur uit paniek gehandeld. Als geen ander lid van de Club wist hij dat een overdosis GHB kon leiden tot een hartstilstand en daarom was hij er altijd zorgvuldig mee omgesprongen. Tot op dit moment. Wat een ongelooflijke dwaas was hij geweest.

Uiterlijk kalm begon hij de patiënt te reanimeren, terwijl hij zijn toenemende paniek angstvallig onder controle probeerde te houden. Het moest goed komen, er was nog nooit iemand onder zijn handen gestorven, behalve dan misschien een dier. De assistent en de vrouw keken gespannen toe. Net als hun collega weigerden zij te geloven in de foute afloop van een goed voorbereide operatie.

Ineens kwam de hartslag weer op gang en bevend hield de vrouw zijn pols vast, onzeker over haar bevindingen. Toen slaakte ze een zucht van verlichting. Het was gelukt, de patiënt had het gered, maar voor hoelang? Opgelucht staakte de arts de reanimatie en hij keek hen vermoeid aan. Ze overdachten de hachelijke toestand waarin de patiënt verkeerde en daarmee ook hun eigen situatie. Het gevolg daarvan voor de Club zou onomkeerbaar zijn.

Ten slotte was het de vrouw die de beslissing voor hen nam.

‘Hij moet direct naar het ziekenhuis, anders redt hij het niet.’

‘Maar dan is het over…’

Plotseling was hun paniek overgegaan in een stil besef. Ze hadden altijd geweten dat de Club een groot risico met zich meebracht – dat ze speelden met vuur – maar na verloop van tijd, na een aantal geslaagde ingrepen, waren ze overmoedig geworden. Nu moesten ze de consequenties van hun daden onder ogen zien en hun eigenbelang ondergeschikt maken aan dat van hun patiënt. Als een goed geoliede machine werkten ze samen, zodat het niet meer dan een enkele minuut kostte om de man voorzichtig op de brancard in het busje te schuiven. Terwijl de vrouw en de assistent aan weerszijden van de patiënt plaatsnamen en nauwlettend zijn hartslag controleerden, startte de arts de motor.

4

De man bewoog schokkend mee met het onregelmatige ritme van het busje, lijkbleek als een zware, levensgrote pop. Zou hij het redden? Met veel moeite hadden ze hem zijn kleding aan weten te trekken, zodat de gevolgen van hun operatie verborgen bleven voor buitenstaanders. Terwijl de bus door de straten scheurde, hield de vrouw de patiënt angstvallig in de gaten en bad in stilte dat hij geen terugval zou krijgen. Ze had er een slecht gevoel over en hoopte vurig dat ze het mis had. Door hen was deze man nu in levensgevaar, iemand die er niet om had gevraagd door hen geholpen te worden.

Dat hadden ze geen van allen.

Daarom hadden zij gedrieën de Club opgezet – ‘de drie-eenheid’, zoals ze het weleens veelzeggend noemden – om de maatschappij te beschermen tegen mensen zoals hun patiënt, om
zichzelf te beschermen. Inmiddels had de Club haar nut al bewezen. In het afgelopen jaar was er een hechte band ontstaan tussen de leden van het verboden genootschap, en niet alleen vanwege het geheim dat ze met zich meedroegen. Het wederzijdse begrip dat er tussen hen heerste, kon de buitenwereld hun niet schenken, niet op de langere termijn. De vrouw begreep ook wel dat het leven doorging en dat wat zij had meegemaakt bij de mensen om haar heen in de vergetelheid zou raken, maar nooit bij haar. Daarom was ze ook zo dankbaar voor de leden, met wie zij het gevoel
kon delen, ongeacht hoeveel tijd ze nodig had om haar verdriet te verwerken. Ze brachten haar troost als het gevoel weer de kop opstak, waardoor een meedogenloze duisternis haar leven in één klap
zinloos maakte. Daarom had ze de Club nodig, en de Club had
haar nodig. De Club redde haar leven.

Ze veegde een donkere lok van haar bezwete voorhoofd, terwijl ze een blik wierp op de bleke man op de brancard. Eigenlijk wist ze niet eens zijn naam, want die taak nam de assistent voor zijn rekening. De leden van de Club stelden daarover geen vragen. Ieder had zijn eigen missie, maar de verantwoordelijkheid daarvoor lag altijd bij de gehele Club. Als er ooit iets zou gebeuren waardoor het bestaan van de Club gevaar dreigde te lopen, dan zouden zij gezamenlijk de schuld op zich nemen, ongeacht wie daarvan de oorzaak was.

Was dit het moment van de waarheid?

Plotseling stond het busje stil. De arts opende met een ruk de deur, waardoor hun een blik op het verlaten ziekenhuisterrein werd gegund. Hoewel de schemer inmiddels was ingevallen, baadde het ziekenhuis in het licht en bood het een warme aanblik voor degenen die zorg nodig hadden.

Met gedoofde lichten stond de witte bus op het parkeerterrein dicht bij de zijingang van het ziekenhuis, waar zich op dat moment geen mensen leken te bevinden. De rustige omgeving bood de leden van het geheime genootschap de kans om zich ongezien van hun lading te ontdoen.

‘Zo meteen zal ik aan het ziekenhuis doorgeven dat er hier een gewonde man op het trottoir ligt en dat ze er goed aan zouden doen een brancard te laten komen om hem zo snel mogelijk naar de spoedeisende hulp te brengen. Nu moeten we aan onszelf denken. Als we direct wegrijden, dan hoeft niemand te weten dat wij ermee te maken hebben gehad. We moeten opschieten. De tijd is gekomen om onze patiënt aan de zorg van het ziekenhuispersoneel toe te vertrouwen.’

Door de avondlucht ontnuchterd, pakten ze de patiënt voorzichtig op en legden hem op het voetpad naast het busje neer. Vermoeid door alle emoties en gespannen door de kans op ontdekking, haalden ze opgelucht adem toen hun patiënt uiteindelijk op de plaats van bestemming was afgeleverd. Snel klommen de assistent en de vrouw weer achter in de bus, waarna de arts vliegensvlug de deuren achter hen sloot en naar de cabine snelde om het telefoontje te plegen. Daarna reed hij vol gas weg.

Als er al ooggetuigen waren, zouden deze waarschijnlijk alleen een wit busje herkennen en heel misschien de arts, hoewel ze hun maskers hadden gedragen. Het kenteken was sinds die middag vervangen door een valse nummerplaat en het logo dat normaal de zijkant van het busje sierde, was afgeplakt met tape. Als een goed geoliede machine waren ze te werk gegaan, alsof ze in het dagelijks leven niets anders deden dan het afleveren van in levensgevaar verkerende patiënten op het voetpad van een ziekenhuis. In de achteruitkijkspiegel zag de arts nog net hoe een team van ambulancebroeders op de patiënt toesnelde, terwijl niemand zich leek af te vragen hoe de bewusteloze man daar was beland. Met een hulpeloos gebaar haalde de arts zijn schouders op.

Het was niet langer hun verantwoordelijkheid.

Achter in de bus staarden de assistent en de vrouw ieder voor zich uit, allebei verzonken in hun eigen gedachten. Nog opgewonden door de adrenaline die door haar lichaam joeg, dacht ze weer aan toen. Aan de dag dat ze had gehoord dat Korien zelfmoord had gepleegd. Het was op een zomerse dag.

Ze zou het nooit vergeten.

Zoals altijd was ze aan het werk geweest, toen de politie ineens op de stoep van de praktijk stond en met één zin voor altijd een einde had gemaakt aan haar levensvreugde. Een moment dat ze nooit meer zou vergeten. Een zucht ontsnapte aan haar lippen. Alweer aan het werk, de boosdoener die haar al eerder had gestraft, maar hiermee blijkbaar nog niet tevreden was.

Op die dag was haar hart gebroken en de hoop dat ze ooit de band met haar dochter kon herstellen voor altijd vervlogen. Alsof het niet genoeg was geweest dat Korien al die jaren niets meer met haar te maken had willen hebben, had ze zich plotseling van het leven beroofd en haar achtergelaten met een geweten dat nooit meer kon worden gesust. Zowel het leven van haar dochter als dat van haarzelf was verwoest. Het gevoel dat zij als moeder tekort was geschoten omdat ze de signalen van haar dochtertje niet had opgevangen, was bijna ondraaglijk. Het was haar verantwoordelijkheid geweest, toen ze haar liefste bezit had toevertrouwd aan iemand die dat vertrouwen op een gruwelijke wijze had geschonden. Alle schuld lag bij haar. Toen het weerloze kind in haar donkerste uur haar hulp had gezocht, smekend om haar te beschermen, was ze onbereikbaar geweest.

Tranen stroomden over haar gezicht en drupten van haar kin op haar witte schort, maar ze merkte het niet. Lamgeslagen keek ze naar de lege brancard, waar de doodzieke man op had gelegen, een lot dat zij had moeten ondergaan. Zij was net zo schuldig als de patiënt, die met opengesperde ogen, in doodsangst, als een lam naar de slachtbank was geleid. Het zou haar verdiende loon zijn geweest. Wat had ze haar liefste aangedaan, een onschuldig kind dat niet voor zichzelf kon opkomen? Ze was het niet waard om te leven.

Niet langer in staat tot stil verdriet, schokte haar lichaam in onregelmatige bewegingen, terwijl haar diepe uithalen getuigden van pure wanhoop. Haar verdriet zou nooit overgaan, ondanks de Club, en nu had ze nog een leven in gevaar gebracht.

De assistent keek haar aan met een blik vol medeleven. Ook hij vocht met zijn gevoelens, want hij wist wat haar bezielde. Uiterlijk kalm sloeg hij zijn arm om haar schouders, trachtend haar te troosten, als vriend en als lotgenoot. Hoewel hij dat laatste angstvallig voor iedereen verborgen hield. De pijn verenigde hen en was de aanleiding geweest om de Club op te richten. Ook hij had gedacht dat de tijd de wonden zou helen. Dat de Club hem voldoening zou schenken, zodat hij zou kunnen vergeten. De dramatische gebeurtenis van vandaag had het verleden in één klap weer opgerakeld en zijn wanhoop doen terugkeren, maar ook zijn woede die zijn lichaam bijna deed ontploffen. Ze mochten nu niet opgeven, wat de consequenties ook mochten zijn, want hun missie was nog niet volbracht.

Had Cees nog maar geleefd. Hij had haar kunnen troosten zoals niemand dat kon, toen ze kapot van verdriet afscheid van haar had moeten nemen.

Waarom was hij zo vroeg van haar weggenomen, haar achterlatend met een kind dat een vader en een moeder nodig had? Er was geen tijd geweest om haar verlies te verwerken. Zijn lichaam was weggevreten door een ziekte die niets en niemand ontzag, terwijl hij zelfs op zijn sterfbed alleen aan haar en Korien had gedacht. Hoe wreed kon het leven zijn.

Door haar fulltimebaan kon ze in de eerste levensbehoeften van haar en haar kind voorzien, maar die baan was tegelijkertijd de reden van Koriens trauma en de uiteindelijke oorzaak van de verwoesting van de moeder-dochterrelatie. De man die daarvoor verantwoordelijk was, zat opgesloten in de gevangenis, maar het leed was al geschied.

Hij had zo aardig geleken en had als geen ander met de dood van haar man meegeleefd. Door verdriet overmand, was ze daar gevoelig voor geweest in haar hunkering naar genegenheid en troost. Dat alles had hij haar geboden en meer. Geheel vrijwillig had hij haar een deel van zijn salaris geschonken, waardoor ze haar fulltimebaan had verruild voor een parttimebaan, om meer tijd aan haar dochtertje te kunnen besteden. De tijd die ze met Korien doorbracht, was haar dierbaar en daarvoor was ze hem haar dankbaarheid verschuldigd. Daarom was ze ook niet achterdochtig geweest toen hij haar had aangeboden op haar dochtertje te passen op de dagen dat ze moest werken. Als broeder in het ziekenhuis draaide hij onregelmatige diensten, waardoor ze hun werktijden op elkaar konden afstemmen. Het had zo mooi geklonken en een tijdlang had ze gedacht dat het ook zo was en was ze zelfs weer gelukkig geweest.

Hoe anders was de werkelijkheid gebleken.

Door haar drukke werkzaamheden was haar niet opgevallen dat Korien steeds verder in haar schulp was gekropen, onzichtbaar en geleidelijk, tot die dag dat ze onverwachts langs huis was gegaan om iets op te halen. Ze had mannenstemmen gehoord in het slaapkamertje en was verbaasd de trap opgelopen. Toen ze de deur opende, had ze met afgrijzen het schouwspel gadegeslagen. Ze had erover gelezen, maar de werkelijkheid was nog gruwelijker en het kostte haar moeite om niet te kokhalzen. Haar meisje leek niet bij bewustzijn, maar dat was kennelijk geen bezwaar voor de twee mannen die met haar bezig waren. Een van hen kende ze. Ontzet had ze het op een schreeuwen gezet, hen in razernij geschopt en geslagen, alsof de duivel in haar gevaren was. De monsters waren op de vlucht geslagen, maar haar achtjarige meisje lag daar maar, met haar lange blonde haar verward langs haar ontblote kinderlichaam. Ze had gevreesd voor het leven van haar kind, maar uiteindelijk had ze nog zeven jaar uitstel gekregen, zeven verschrikkelijke jaren.

Korien was het misbruik nooit te boven gekomen, ondanks de psychische hulp die haar was geboden. Langzaam had ze zich steeds meer afgezonderd van haar moeder.

In het begin onbewust, want ze was nog maar een kind, maar als tiener had ze haar gebrek aan bescherming verweten. Niet lang daarna was ze van huis weggelopen om niet meer terug te keren. Haar geschonden lichaam liet ze gewillig misbruiken door oudere mannen uit verlangen naar genegenheid, omdat ze niet beter wist.

Het openslaande portier bracht haar terug naar de realiteit. Razendsnel brachten ze het busje op orde en verwijderde de assistent de valse kentekenplaat en de tape, waarna ze de praktijk onder handen namen. Na het plastic zeil waarop het lichaam had gelegen te hebben schoongemaakt, gooide ze het in de vuilcontainer die op het terrein stond. Alle instrumenten werden zorgvuldig gereinigd en weer in de daarvoor bestemde kasten opgeruimd. Alleen de pruiken en de maskers zou de vrouw mee naar huis nemen. Het valse kenteken nam de assistent voor zijn rekening.