C

Reeds verschenen van dezelfde auteur:

Het verdwenen kind

De zwarte weduwe

De huismeester

De mysterieuze inbraken

Tekst © 2017 Esther Vermeulen

© 2017 Veltman Uitgevers, Utrecht

Redactie: Bureau Bernards en Vitataal, Feerwerd

Opmaak: De ZrIJ, Maarssen

Omslagontwerp: Pinta, Benschop

ISBN 978 90 483 1576 5 papieren editie

ISBN 978 90 483 1630 4 e-book editie

Dit is eerder, in beperkte oplage, in eigen beheer uitgegeven.

NUR 331

Voor meer informatie over Bureau MaRiT:

• www.bureaumarit.nl of www.bureaumarit.be

• facebook.com/BureauMaRiT

• twitter.com/bureaumarit

Alle rechten voorbehouden

Voor meer informatie: www.veltman-uitgevers.nl

Just Wisdom:

Laugh a little now and then, it brightens life a lot.

You can see the brighter side just as well as not.

Don’t go mournfully around, gloomy and forlorn.

Try to make your fellow men glad that you were born.

(anoniem)

Voor mijn vader,

een man met een groot rechtvaardigheidsgevoel

‘EEN VOOROORDEEL IS ALS EEN MENING ZONDER KENNIS’

Proloog

Het was warm. Onbehaaglijk knipperde hij met zijn ogen. Het zweet van zijn voorhoofd gutste in straaltjes over zijn gezicht, het liep langs zijn gesloten oogleden naar zijn hals, over zijn schouders langs zijn oksels en van zijn buik naar zijn benen. Het zout van zijn hete lichaamsvocht kroop onverbiddelijk onder zijn half gesloten oogleden en hij kneep zijn ogen stevig dicht. Hij moest nog even doorzetten, het was goed voor hem.

De afgelopen tijd was niet gemakkelijk geweest, niet voor hem, maar ook niet voor zijn gezin, dat hij telkens had moeten voorliegen, terwijl de ongelovige blik in hun ogen hem al genoeg vertelde. Tienke geloofde hem misschien. Zij was de trouwste van het stel en ze was met hem getrouwd. Bovendien was ze kerkelijk en kwam het niet in haar gedachten op om aan hem te twijfelen. Zijn kinderen waren anders. Hun wantrouwende blikken priemden als naalden in zijn rug als hij het huis ontvluchtte, zoekend naar een plaats waar hij zichzelf kon zijn, zoekend naar genegenheid. Niemand zou het begrijpen, ook zijn ouders hadden het nooit begrepen.

Hij herinnerde zich zijn jeugd; zijn strenge ouders, die geen oog hadden gehad voor het teruggetrokken en stille jongetje dat hij toen was. Ze leefden volgens de starre regels van de kerk, met een vanzelfsprekendheid die geen ruimte bood voor ruimdenkendheid. Hij moest altijd mee. De kinderdiensten had hij leuk gevonden: de prachtige bijbelverhalen en de liedjes, iedereen was aardig en hij kon wegdromen in zijn eigen wereldje. Later, toen hij de kinderdienst was ontgroeid, had hij iedere zondag de preek moeten aanhoren, de veroordeling waardoor hij zich zondig voelde. De moed om het zijn ouders te vertellen was hem steeds verder in de schoenen gezonken. Ze zouden het afkeuren. Zelf een product van hun strenge opvoeding, wisten ze niet beter dan het voorbeeld van hun ouders te volgen, niet in staat tot het hebben van een eigen mening of tot begrip voor andersdenkenden. Misschien zouden ze hem wel de deur hebben gewezen, hem op zijn zestiende koelbloedig op straat hebben gezet; ze waren ertoe in staat geweest.

In plaats daarvan had hij geleerd om te gaan met zijn geheim en leefde hij een dubbelleven, in een wereld vol wilde fantasieën. Later, toen hij volwassen werd, was hij met een meisje uit de kerk getrouwd. Samen hadden ze twee kinderen gekregen, een jongen en een meisje. Het perfecte gezin. Hun huwelijk was een logische stap geweest, hoewel hij het zo lang mogelijk had uitgesteld. Lichamelijk had ze hem niet weten te boeien, zelfs niet die eerste keer tijdens hun huwelijksnacht, toen hij zich met een smoesje van haar had afgewend, geschrokken en trachtend zijn afkeer te verbergen. De huwelijkse plicht was hij met de nodige alcohol aangegaan, sober genoeg om haar te kunnen misleiden, in een benevelde gemoedstoestand fantaserend dat ze iemand anders was.

Het was bij Elsie en Job gebleven. Hij kon het niet meer, en zijn drukke werkzaamheden gaven hem een goed excuus om herhaaldelijke vermoeidheid te veinzen. Ongelukkig als hij was, ontvluchtte hij steeds vaker het huis. Soms wilde hij haar toeschreeuwen dat hij niet van haar hield, dat hun huwelijk gebaseerd was op een leugen. Maar steeds als hij naar de gekrenkte uitdrukking op haar gezicht keek, gerimpeld en door zorgen getekend, haar vroegtijdig grijzende haar, kon hij het niet.

De onmacht verscheurde hem. Hoewel hij ’s zondags in de kerk de schijn ophield, waren zijn gedachten mijlenver van de verkondigde boodschap verwijderd. Soms dommelde hij zelfs in slaap en werd hij plotseling gewekt door de klanken van psalmen en gezangen. Het was niet voor haar verborgen gebleven, maar ze had lijdzaam toegezien. Wel waren er ruzies. Waarom hij zich niet meer met de kinderen bemoeide. Ze hadden hem nodig. Vooral zijn zoon, die er het meest onder leek te lijden. Waarom was hij er nooit en ontvluchtte hij het huis? Kwam het door haar, door zijn gezin, zijn thuis, alles wat hem dierbaar moest zijn? Waar was hij dan als hij zomaar ineens in de auto stapte om pas vele uren later terug te keren? Haar schreeuw om begrip bleef onbeantwoord. Hij kon het niet…

Verhit veegde hij het zweet van zijn voorhoofd. Met zulke gedachten moest hij het ook wel benauwd krijgen. Hij moest juist ontspannen, zijn geest verruimen, zich verheugen op de tijdelijke vrijheid die in het verschiet lag.

Binnen de kortste keren was zijn gezicht weer kletsnat. Loom proefde hij het zout op zijn tong. Het zout en de hitte deden pijn aan zijn ogen en aan zijn gevoelige tepels. Het werd tijd om ermee te stoppen, zodat hij zich nog even kon opfrissen. Dan zou hij vast een fles wijn opentrekken, zich verheugend op het vooruitzicht van een ontspannen samenzijn en de vurige nacht die daarop volgde.

Traag opende hij zijn ogen en kwam moeizaam overeind. Zijn handdoek was doorweekt van het zweet. Was hij de tijd misschien vergeten? Zijn horloge lag in het huis, net als zijn kleding en zijn trouwring, die hij in zijn broekzak had gestopt. Misschien was hij wel in slaap gevallen en daardoor oververhit geraakt. Wankelend stond hij op en liep naar de deur, deze automatisch openduwend, loom en verhit, verlangend naar de koele buitenlucht. De deur klemde.

Werktuiglijk deed hij een nieuwe poging en duwde onbewust harder. Verwonderd fronste hij zijn wenkbrauwen. Er zat geen beweging in. Dit keer zette hij zich schrap en hield beide handen geklemd om het handvat, terwijl hij met een ruk zijn hele gewicht naar voren gooide. Verwonderd staarde hij naar zijn pijnlijke handen en naar de dichte deur. Er zat zelfs geen speling in. Zelfs geen paar millimeter. Zonder erbij na te denken deed hij een stap naar achteren en beukte met alle kracht die in hem zat tegen de houten deur. Afgezien van een pijnlijke schouder en een licht gekraak gebeurde er niets. Het zweet gutste nu in grote stralen van zijn hoofd en van zijn oksels langs zijn brede lijf, maar hij merkte het niet.

Door paniek bevangen keek hij wild om zich heen, terwijl hij ondertussen de zweetdruppels uit zijn bloeddoorlopen ogen wreef. Er moest een oplossing zijn. Dit was te onzinnig voor woorden.

Koortsachtig probeerde hij na te denken, maar zijn gedachten waren verward. Zijn tong en mond voelden droog aan en zijn keel was opgezwollen. Hij moest water hebben. Dit was niet goed voor zijn gezondheid. Die verzengende hitte. De warmte waarvan hij normaal zo genoot, leek nu te zijn veranderd in een bloeddorstige vijand. Hij moest vluchten uit deze nachtmerrie.

Lachend om zijn paniekaanval zou hij wakker worden, zijn lichaam volledig ontspannen, om vervolgens rustig onder de ijskoude douche te stappen die zijn lichaam zou verkwikken. Daarna zou hij als herboren zijn en samen met Marcel van een gezonde maaltijd genieten met een onbezorgde tijd in het vooruitzicht.

Een pijnscheut trok plotseling door hem heen, zijn tepels leken in brand te staan en hij sloeg zijn armen beschermend voor zijn borst. Het was geen droom, maar de vreselijke werkelijkheid. Als hij niet snel frisse lucht zou inademen, zou zijn naar verkoeling snakkende lichaam bezwijken. Hij moest iets doen.

Met een laatste krachtsinspanning probeerde hij met zijn voet de deur in te trappen. Maar ook die poging mislukte jammerlijk. Getergd veegde hij het zweet van zijn voorhoofd en slaakte een verwensing, omdat het zout zijn ogen verblindde.

Het raampje, dat was het. Met zijn handdoek veegde hij de condens van het glas en duwde ertegen aan. Het was dubbelglas. Verdwaasd keek hij om zich heen. Op zijn natte handdoek en een houten thermometer na was er niets waarmee hij ook maar enige schade aan het raampje zou kunnen aanrichten. Koortsachtig bond hij de handdoek om zijn hand en beukte met zijn vuist hard op het glas. Hij kon wel janken, het hielp allemaal niets.

Plotseling leek hij door het beslagen raam een gedaante te zien. Was dat Marcel?

Schreeuwend om hulp bonkte hij tegen het glas, terwijl hij met zijn vochtige handdoek het raampje probeerde schoon te vegen. Daar stond iemand; eindelijk was er hulp gekomen. Terwijl hij moeite deed om zijn pijnlijke ogen open te houden, tuurde hij gefixeerd naar buiten. De stille gestalte leek zich niet te verroeren. Was het Marcel? Maar waarom bleef hij daar dan zo onbeweeglijk staan? Waarom schoot hij hem niet te hulp? Hij zag toch wel dat hij in nood was?

Plotseling ging er een schok door zijn lichaam. Zou hij hallucineren? Was het zo erg met hem gesteld? Nog wilder beukte hij op het raam, zijn handen rood en pijnlijk. Schreeuwend dat hij het was, smekend om hulp. Biddend voor zijn leven.

Gespannen stond hij stil, zijn ziel smachtend naar woorden van troost, naar geluiden die zijn bevrijding aankondigden, maar die bleven uit. Wanhopig wierp hij een blik op de thermometer, die onveranderd op honderd graden stond. Niet lang meer en het zou over zijn. Zijn lichaam zou oververhit raken en zijn bloed zou gaan koken. Weldra zou het zijn hart bereiken en dan…

Het einde. Kon dit werkelijk het einde van zijn leven betekenen? Wat een onbezorgd weekend had moeten worden, was plotseling veranderd in een gevecht op leven en dood. Waar was zijn geliefde die hem zou bevrijden uit zijn benarde positie? Met de schrik vrijgekomen zou hij opgelucht ademhalen, zich schamend voor zijn paniek en zijn geschreeuw, het gebeuren bagatelliseren door er flauwe opmerkingen over te maken, euforisch dat hij was ontsnapt aan de allesverzengende hitte. Nooit van zijn leven zou hij nog een voet in de sauna zetten.

Verwoed wreef hij met zijn handdoek over het raampje, maar hij leek de strijd tegen de condens te verliezen. Door de intense hitte in de sauna en de koele avondlucht bleef het glas beslaan. Zijn natte handdoek verergerde het alleen maar.

Hij mocht de moed niet opgeven, niet berusten in zijn lot. Hij wilde genieten van het leven, inhalen wat hem al die tijd was ontzegd. Zijn schreeuw om hulp transformeerde tot een zwak gerochel. Zijn pijnlijke keel leek de hoop al te hebben opgegeven. Ze moesten zo nodig maar geweld gebruiken, de deur te lijf gaan met een hakbijl, alle grof geschut was geoorloofd.

Hij stond er niet eens bij stil waarom de deur niet openging. Waarom een deur die nooit klemde ineens kuren vertoonde waardoor de sauna in een gevangenis was veranderd, of erger: in een dodencel. Zich tot het uiterste concentrerend stond hij daar, zijn geest plotseling helder, terwijl het stil was om hem heen. Waarom hoorde hij niets? Was zijn gehoor het eerste zintuig dat hem zou ontvallen, al snel gevolgd door de andere lichaamsfuncties, totdat zijn hart aan de beurt was?

Waarom gebeurde er niets? Er had toch iemand in de tuin gestaan, of waren zijn hersens ook al aangetast en wist hij realiteit niet meer van waanbeelden te onderscheiden?

Uitgeput zakte hij door zijn knieën op de hete vloer. Alles aan hem deed pijn. Langzaam nam de hitte bezit van hem, kalm, troostend, terwijl hij weggleed in een diepe staat van bewusteloosheid. Zijn ogen sloten zich en zijn lichaam zakte verder onderuit in een vreemde houding.

Nog eenmaal keek hij omhoog, moeizaam, zich bespied wanend. Iemand staarde naar hem, het gezicht vreemd vervormd door de condens op het raam. Weer flitste er een vlaag van herkenning door hem heen. Was het een krankzinnige droom? Niemand wist dat hij hier was, niemand behalve Marcel. Marcel, zijn minnaar, die van hem hield om wie hij was. Waarom werd hij dan niet verlost uit deze nachtmerrie?

Zijn ademhaling ging steeds moeizamer. Het had geen zin meer. Zijn stervensuur was aangebroken, hij wist het plotseling heel zeker. Nooit had hij gedacht dat zijn leven zo zou eindigen. Misschien in een verzorgingstehuis op hoge leeftijd tussen klaverjassende lotgenoten, of tijdens zijn slaap waarin hij zachtjes werd meegevoerd naar de eindeloosheid. Maar niet nu, niet hier, alleen, naakt en vanbinnen verbrand, verguisd als ze hem vonden.

Wat zou zij ervan denken? Zou ze hem voor altijd haten totdat hij haar uiteindelijk onverschillig liet? Nog even goedgelovig, verontwaardigd misschien, dan beseffend, denkend aan hun huwelijk, aan zijn afwezigheid, om dan in razernij te ontbranden? Had hij spijt? Hij had haar geen pijn willen doen en zijn kinderen ook niet… Elsie en Job, ze waren bijna vreemden voor hem.

Zijn droge ogen leken zich niet meer te kunnen vullen met tranen. Hij had zich van hen verwijderd, geen tijd voor hen genomen, omdat hij het te druk had gehad met zichzelf. Hoe zouden ze zich hem herinneren, een doodgezwegen opa voor zijn kleinkinderen? Wat een puinhoop had hij van zijn leven gemaakt. Waarom had hij niet de juiste beslissing genomen toen het nog kon, toen er nog hoop was op een betere toekomst? Dan had hij niemand pijn hoeven doen, behalve misschien zijn ouders. Uitgeput viel zijn hoofd opzij, totdat zijn bewustzijn weggleed in een eindeloos niets.

Het was te laat, te laat voor bekentenissen…

DE BESCHADIGDE TOYOTA

Onopvallend keek Marit Johansen op haar horloge. Er leek geen einde te komen aan de stortvloed van klachten. Er werd met deuren geslagen, hard gepraat, de tuin was een puinhoop, tot diep in de nacht stond de televisie keihard aan, zelfs snurkgeluiden konden door het verontwaardigde echtpaar dat voor haar zat worden waargenomen.

Ze probeerde begripvol te zijn en knikte hen zo nu en dan meelevend toe. En dan hadden ze het nog niet eens gehad over de directe aanleiding om haar te benaderen: de beschadigde auto. Het afgelopen halfuur was haar duidelijk geworden dat er diepere gevoelens meespeelden dan de kras op hun auto alleen.

Met moeite probeerde ze een geeuw te onderdrukken. Toen ze deze opdracht aannam, had ze gehoopt op een beetje spanning, op een opwindende zoektocht naar de vernielzuchtige veroorzaker van de schade, een psychisch gestoorde wellicht. Misschien had hij het wel gemunt op het echtpaar en broedde hij in het geheim op een vervolgactie, liefst wat bruter of afschrikwekkender. Waarom zouden ze anders een detectivebureau inschakelen?

‘Die mensen zijn niet goed snik.’

In haar overpeinzingen gestoord keek ze hen opmerkzaam aan. De man: stevig, met een wollige baard, gekleed in een schipperstrui ondanks de warme najaarsdag. De vrouw: mager, met een verbeten trek om haar zuinige mond en haar bleekblauwe ogen tot spleetjes geknepen. Jan en Sjaan van Bremen, een degelijk echtpaar uit Crooswijk, een oude volkswijk in Rotterdam, hielden ongetwijfeld van hun Toyota, want daarom was Marit hier. En er leek geen twijfel over te bestaan dat ze een hekel hadden aan hun buren.

De toegetakelde Toyota was de welbekende druppel, het excuus dat ze nog nodig hadden om al hun frustraties de vrije loop te laten. En dat alles bij haar, Marit Johansen, eigenaar van detectivebureau Bureau MaRiT. Sinds afgelopen weekend werd de auto van het echtpaar ontsierd door een grote kras, de baldadige handtekening van een anonieme, lafhartige afzender.

Toen Jan van Bremen de advertentie van Bureau MaRiT ‘Mysterie & antwoorden, Relatie & info-Team’ in de krant was tegengekomen, had hij niet geaarzeld. Dit vandalisme moest tot op de bodem uitgezocht worden. Niet dat hij en zijn vrouw niet wisten wie de dader was. Al jarenlang hadden ze zich geërgerd aan hun ordinaire buren, maar dit keer waren die lui echt te ver gegaan.

Het echtpaar was rechtstreeks naar het detectivebureau gestapt, want in de politie hadden ze weinig vertrouwen. Die konden alleen maar hoge boetes uitdelen, terwijl de echte criminelen vrijelijk over straat liepen en de buurt onveilig maakten, was hun cynische commentaar.

‘Heeft u het hun op de man af gevraagd?’

De blik op hun gezicht sprak boekdelen, alsof ze zojuist naar hun bankrekening had gevraagd.

‘Die hebben het gedaan. Dat is toch logisch? Ze durven ons op straat niet eens meer aan te kijken. Die zijn zo schuldig als wat.’

De stelligheid waarmee Sjaan van Bremen reageerde, deed niets af aan Marits scepsis.

Marit zuchtte. Was haar broer James maar hier. Die was een stuk geduldiger dan zij en zou het gesprek tactisch een andere wending geven.

James was haar parttime partner, maar voelde zich meer thuis achter de computer, waar hij zich met de administratie van het detectivebureau bezighield. Marit zelf trok er liever op uit en ging een moeilijke situatie zelden uit de weg. Ze hield van de uitdaging die het detectivewerk haar bood.

Gelaten haalde ze haar schouders op en besefte dat ze dankbaar moest zijn. Het leek haar een eenvoudige opdracht en het was nog betaald werk ook, iets wat ze na de rustige zomerperiode goed kon gebruiken. De laatste maanden waren er weinig boeiende opdrachten binnengekomen, terwijl ze vóór de zomervakantie nog meegeholpen had een criminele bende op te rollen.*

Nu zat ze op de bank bij een echtpaar van middelbare leeftijd over hun bekraste auto te praten, en de vooroordelen waren niet van de lucht.

Ze concentreerde zich op het verbolgen stel dat voor haar op de bank zat. Blijkbaar was er in het verleden iets tussen deze mensen en hun buren voorgevallen, zodat ze nu de schuld in de schoenen geschoven kregen. Afgezien van een aantal onschuldige klachten over burenoverlast leek er geen gegronde reden voor dit vandalisme te bestaan. De ervaring leerde dat ergernis over de buren meestal beperkt bleef tot uitingen van ongenoegen.

‘Misschien moeten we de auto maar eens gaan bekijken,’ stelde ze voor. ‘Dan kunnen we direct even poolshoogte gaan nemen bij de buren.’

De man keek haar verontwaardigd aan. ‘Mij niet gezien. Ik heb daar niets te zoeken en Sjaan ook niet. We hebben jou ingehuurd om er iets aan te doen, dus ga je gang, als je ons er maar buiten laat.’

Afgaande op de felle blik in haar ogen was Sjaan het helemaal met haar echtgenoot eens.

Marit knikte geruststellend en stond abrupt op van de bank. Een beetje buitenlucht zou haar goed doen, ze had al veel te lang in de benauwde woonkamer naar hun klaagzang geluisterd.

Crooswijk was een typische volksbuurt, waar zich, naast de oorspronkelijke Rotterdamse bewoners, in de loop van de tijd veel allochtonen hadden gevestigd. Uit de openstaande ramen klonk salsamuziek en de kruidige kookgeuren gaven een exotisch tintje aan de Rotterdamse volksbuurt.

*Bureau MaRiT 3: De mysterieuze inbraken

Bij aankomst had ze de beschadigde Toyota al zien staan. In het zonlicht viel de grijze onregelmatige kras op het glanzende, rode metallic nog meer op. Was het vandalisme? Jongelui die uit verveling en stoerdoenerij andermans bezittingen vernielden, niet beseffend hoezeer ze de eigenaars ervan dupeerden? Of had het echtpaar Van Bremen het bij het rechte eind en waren de buren hiervoor verantwoordelijk, als wraak voor hun geklaag? Het was in ieder geval geen ongeluk. Daar was de kras, die horizontaal over de twee portieren liep, te kunstmatig voor. Het leek op een daad die rustig en weloverwogen was gepleegd, waarna de dader koelbloedig was doorgelopen zonder achterom te kijken, ingenomen met zichzelf.

De auto stond op een centraal gelegen parkeerplek die net iets groter was dan de overige plaatsen, zodat deze ook geschikt was voor een grote auto. Toen Marit terloops een blik op het hoekhuis van de buren wierp, leek de gebloemde vitrage even te bewegen. Blijkbaar was haar bezoek niet onopgemerkt gebleven. Sociale controle, zoals dat in de volksmond zo mooi werd genoemd, was in Crooswijk een vanzelfsprekendheid.

‘Moet je nou toch kijken naar die lelijke kras op mijn mooie auto. Dat doet een mens pijn aan het hart.’ Zichtbaar geëmotioneerd keek Jan van Bremen naar zijn geliefde Toyota. ‘Wist je dat je Toyota’s overal ter wereld tegenkomt? En ik kan het weten, want ik heb al heel wat van de wereld gezien.’

Sjaan van Bremen knikte instemmend.

‘Het zijn degelijke auto’s, hartstikke betrouwbaar, en de motor loopt als een zonnetje. Dat heb je met die Japanse makelij, niet kapot te krijgen. Behalve door dat stelletje vandalen.’ De blos op zijn bleke gezicht werd niet alleen veroorzaakt door zijn verhitte gevoelens, maar ook door het zonnetje dat onophoudelijk op zijn dikke schipperstrui scheen. Hij wierp een woedende blik op het huis van de buren. ‘Je zou ze voor hun kanis slaan, met die patserige Honda van hun met die lelijke velgen. Wat zij kunnen, kunnen wij ook, Sjaan. Maar wij zijn daar te fatsoenlijk voor.’

Troostend streelde ze haar man over zijn rug. ‘Inderdaad, Janus, wie doet nou zoiets? Misschien komt het door die vrouw van hem. Dat mens met d’r geblondeerde haar en die strakke leggings, die denkt dat ze nog twintig is. Als je het mij vraagt, is ze minstens tachtig.’ De verbeten trek om haar mond voorspelde weinig goeds.

‘Nou, één ding: hij blijft mooi op deze parkeerplek staan. Desnoods zet ik er zolang een kruiwagen vol met bakstenen op,’ zei Jan van Bremen verhit. ‘Zitten ze achter dat gordijntje nog te azen op mijn plek ook als de auto met reparatie gaat. Nou, mooi niet. Horen jullie dat?’ Zijn gebalde vuisten waren gericht op het huis van de buren, maar de gebloemde vitrage bleef op zijn plaats.

‘Het is inderdaad zonde van zo’n mooie auto,’ suste Marit meelevend. ‘Maar begrijp ik het goed en zijn dit vaste parkeerplekken?’

Verontwaardigd keek Jan van Bremen haar aan. ‘Het staat niet op papier als u dat soms bedoelt, maar het is toch logisch dat mijn auto voor mijn huis hoort te staan. Ze zoeken maar een andere plek, plaats genoeg.’

Toen Marit de situatie nog eens aandachtig bekeek, vond ze dat de populaire parkeerplek ook dicht bij het huis van de buren lag. Geen wonder dat die mensen daar ook graag gebruik van maakten. Zou dit de reden kunnen zijn voor een daad van vandalisme?

‘De verzekering dekt het wel, daar gaat het niet om, maar ons eigen risico gaat omhoog, dus gaan we ook meer premie betalen. Leuk is anders,’ ging Jan van Bremen onverstoorbaar door.

‘Misschien dat zij dat kan missen,’ deed Sjaan een duit in het zakje. ‘Zo welvarend ziet ze er nou niet uit, met dat zonnebankgezicht en haar kunstgebit. Het is allemaal zo nep als wat.’

Marit had genoeg gehoord en besloot dat het tijd werd om haar bezoek te beëindigen.

Mogelijk zou een praatje met de buren al enige opheldering kunnen verschaffen. Daarna wilde ze bij de politie informeren of er in deze buurt gevallen van vandalisme bekend waren.

Nadat ze het echtpaar bij het afscheid had verzekerd dat de daders beslist in de kraag gevat zouden worden, reed ze terug naar het Noordereiland. Ze hield van het unieke stukje Rotterdam, dat de schakel vormde tussen Rotterdam-Zuid en het centrum. Haar detectivebureau, Bureau MaRiT, dat tevens haar woonadres was, was er gevestigd.

Ze slaakte een diepe zucht. Als het gesprek niet zo vermoeiend was geweest, had ze er waarschijnlijk wel om kunnen lachen.

Nu zou ze blij zijn als het mysterie snel was opgelost.

EEN PLAN

Vandaag zou het gaan gebeuren, de ontmoeting tussen de rivaliserende buren. Hoewel niet zonder risico, leek het haar een goed idee, omdat je een conflict niet kon oplossen zonder er met elkaar over te praten. De dag ervoor had ze een ontmoeting geregeld tussen Jan en Sjaan van Bremen, het echtpaar Koevoets en de wijkagent, Jan Bol. De bijeenkomst zou bij Bureau MaRiT plaatsvinden. Er was alleen één probleem: beide buren waren niet op de hoogte van elkaars komst. De wijkagent, met wie ze de kwestie besproken had, wist dat wel. Het zou een interessante ochtend worden.

Het plannetje was in haar opgekomen toen ze van de wijkagent had vernomen dat er sinds enkele maanden een jeugdbende actief was in de buurt. Hoewel de bendeleden bekenden van de politie waren, hadden ze hen tot nu toe nog niet op heterdaad weten te betrappen. Toen onlangs de familie Koevoets slachtoffer was geworden van een inbraak, vermoedde men dan ook dat dit het werk was van de jeugdbende. Ook de beschadigde Toyota van het echtpaar Van Bremen droeg waarschijnlijk de handtekening van deze vernielzuchtige jongelui.

De voorgaande avond had Marit een bezoek gebracht aan Huib en Martine Koevoets, omdat ze zich een beeld wilde vormen van hun gevoelens ten opzichte van hun buren. Het bleken vriendelijke mensen te zijn, die geen wrok leken te koesteren tegen het echtpaar Van Bremen, maar zich hoogstens ergerden aan hun gedrag, een gevoel dat wederzijds bleek te zijn. De hoogste tijd om in te grijpen, vond Marit.

Ze had agent Bol weten over te halen om beide echtparen bij Bureau MaRiT te informeren over het vandalisme. Het uiteindelijke doel van deze bijeenkomst, het conflict tussen beide echtparen te beëindigen, had hij toegejuicht.

Jan en Sjaan van Bremen zouden die middag hun opwachting maken op het kantoor aan de Maaskade in de veronderstelling meer te horen over de voortgang van hun opdracht. Huib en Martine Koevoets waren onder het mom van een informatieve wijkbijeenkomst, gepresenteerd door wijkagent Jan Bol, naar Bureau MaRiT gelokt.

Hun list deed de waarheid niet eens geweld aan, aangezien het inderdaad een informatieve en leerzame middag zou worden, waarbij ook de wijkagent aanwezig zou zijn. Bol had aangegeven dat hij omwille van de lieve vrede in de wijk graag zijn medewerking wilde verlenen. Nu kwam het aan op de juiste timing.

Ze had juist een extra stoel uit de slaapkamer gehaald, toen haar mobiel ging. Het was Dix Boeks, haar vriend bij de recherche, met wie ze regelmatig afsprak om van gedachten te wisselen over criminele zaken.

‘Hai, Dix, alles goed met je?’ Ondertussen liep ze naar de intercom om te controleren of haar bezoek er al aankwam.

‘Prima, Marit, dank je. Maar dat geldt niet voor die arme kerel die afgelopen vrijdag letterlijk gekookt is in een sauna. Dat zag er niet mooi uit.’

Marit fronste haar wenkbrauwen en herinnerde zich daarover iets gelezen te hebben in de weekendeditie van het AD. Het leek haar een vreselijke manier om aan je einde te komen.

‘Ik heb erover gelezen. Wat een bizarre gebeurtenis. Weten jullie al iets meer over de toedracht?’

Hij zuchtte. ‘Vooralsnog zijn we er nog niet uit. De vraag is of iemand in een sauna in slaap kan vallen om daarna niet meer wakker te worden. Misschien heeft hij wel een hartstilstand gehad of een beroerte, maar dat blijkt vrij lastig te onderzoeken. Of misschien was er wel opzet in het spel, wie zal het zeggen. We hebben daar geen sporen van kunnen vinden, hoewel het erop lijkt dat het slachtoffer voor zijn leven heeft gevochten, te oordelen naar de verkrampte houding waarin wij hem hebben aangetroffen en de sporen op zijn lichaam. Het vreemde is dat de deur niet op slot zat en ook niet knelde. Hij had dus gewoon naar buiten kunnen lopen. Ook lijkt er geen vechtpartij of iets dergelijks te hebben plaatsgevonden, wat in die privésauna’s ook weleens voorkomt. De man is vermoedelijk alleen geweest. Het forensisch team is nog volop met de zaak bezig, maar vooralsnog zijn er weinig aanknopingspunten.’

‘Ik las dat hij in de sauna van een vriend was gevonden,’ zei Marit. ‘In het krantenartikel werd daar druk over gespeculeerd. Ondanks dat de man een gezin had, had hij vermoedelijk een relatie met die vriend. Er werd gesuggereerd dat dit een goed motief voor moord zou kunnen zijn. Hoe dan ook, het lijkt me een verschrikkelijke manier om aan je einde te komen. Ik kan me ook bijna niet voorstellen dat je zoiets niet zou merken.’

‘Tja, plezierig is anders. Zoals jij als geen ander weet, hechten wij weinig waarde aan roddels, maar proberen we de feiten boven tafel te krijgen. Toch is het inderdaad een merkwaardige zaak. De vriend lijkt oprecht overstuur te zijn door de dood van de man, hoewel dat natuurlijk niet betekent dat hij er niets mee te maken zou hebben. Op dit moment zijn we bezig om iedereen te ondervragen die in relatie tot zowel het slachtoffer als de vriend staat, in de hoop zo meer over de persoonlijke omstandigheden te weten te komen.’ Dix schraapte zijn keel. ‘Daar bel ik je dus voor. Ik heb je weer eens nodig, Marit.’

‘Hm, dat klinkt een beetje afgezaagd, maar in het kader van de misdaadbestrijding zet ik mij daar graag overheen.’

Hij lachte. ‘Dat klinkt inderdaad wel wat lomp, excuus daarvoor. Het gaat erom dat we meer persoonlijke informatie over de naaste familie van het slachtoffer nodig hebben. Aangezien jij ons in het verleden meer dan goed hebt geholpen, doen we graag een beroep op jouw expertise.’

‘Ah, dat klinkt beter,’ lachte ze. ‘Natuurlijk ben ik bereid me in te zetten voor het goede doel, met plezier zelfs. Dus zeg maar wat ik voor je kan betekenen.’

‘Als je het goed vindt, kom ik daar morgen op terug. Ik moet hier nog het een en ander kortsluiten, maar dan weet ik tenminste dat je beschikbaar bent. Daar ben ik blij om, Marit.’

Ze glimlachte. Dix was een goede vriend en ze was dankbaar voor zijn vriendschap. Het feit dat ze afgestudeerd psycholoog was en net als haar vader politieagent was geweest bij het politiekorps Rotterdam, maakte dat hij soms haar hulp inriep. Dix Boeks maakte deel uit van het rechercheteam Rotterdam-Rijnmond en had de bevoegdheid om zo nodig externe hulp in te schakelen. Voor Marit waren de soms ingrijpende gesprekken die ze met getuigen of met een potentiële dader mocht voeren een welkome afleiding van het vaak monotone detectivewerk.

‘Geen probleem, hoor. Op dit moment wordt mijn tijd in beslag genomen door een stel ruziënde buren, dus een beetje mysterie kan ik wel gebruiken.’

In gedachten staarde ze naar buiten, waar de wereld er vredig uitzag in het magere najaarszonnetje.

‘Dat klinkt interessant,’ probeerde Dix bemoedigend.

‘Het klinkt interessanter dan het is, maar met een beetje geduld en wat inventiviteit kom je een heel eind. En niet onbelangrijk: het brengt weer geld in het laatje.’

‘Ik meen me te kunnen herinneren dat geduld niet een van je beste eigenschappen was, daarentegen ben je inventief genoeg,’ lachte hij.

‘Dat heb je goed onthouden, Dix, maar oefening baart kunst,’ lachte ze nu ook. In ieder geval ontmoeten de vier kemphanen elkaar hier zo meteen op kantoor om alles eens rustig met elkaar uit te praten. Alleen is er een probleempje: de mensen zelf weten dit nog niet. Ik hoop dat het bij een rustig samenzijn zal blijven.’

‘Hoe krijg je dat nou weer voor elkaar? Een ontmoeting regelen waarvan de betrokkenen zelf niet eens weten wat hun boven het hoofd hangt? Je blijft me verbazen, Marit Johansen. Ik wens je veel succes vanmiddag en spreek je morgen. Hopelijk heb ik dan iets concreets voor je.’

‘Het gaat lukken. Echt bedankt en tot morgen.’

Toen niet veel later de bel ging, bekroop Marit een gevoel van opwinding. Als alles volgens plan verliep, zou er aan het eind van de middag heel wat minder geklaagd worden in Crooswijk.

Even wierp ze een snelle blik op het scherm van de bewakingscamera en zag Jan en Sjaan van Bremen bij de benedendeur van het complex staan. Met een opgelaten uitdrukking op hun gezicht keek het echtpaar afwachtend naar de deur van het appartementencomplex, en het viel haar op dat het stel heel wat minder zeker van zichzelf leek dan de dag ervoor.

Marit zette haar voordeur alvast uitnodigend open en liep naar de keuken om water op te zetten. Het spel kon beginnen.

De trappen naar de derde etage eisten hun tol van het uithoudingsvermogen van het echtpaar. Hijgend arriveerden ze ten slotte in de deuropening, het hoofd rood van de inspanning.

Niet in staat om een woord uit te brengen overhandigde Jan van Bremen zijn dikke schippersjas aan Marit. Geen wonder dat de man het benauwd had, want onder de dikke jas ontbrak ook nu de schipperstrui niet. Het zachte najaarsweer had blijkbaar geen invloed op zijn kleedgedrag.

‘Komt u verder. Kon u het makkelijk vinden?’

Het antwoord was een korte knik.

Vriendelijk gebaarde ze hen plaats te nemen op het leren bankstel. Nadat Jan en Sjaan van Bremen van een kop koffie waren voorzien en ze over en weer beleefdheden hadden uitgewisseld, kwam het vandalisme ter sprake.

‘Ik zal maar direct met de deur in huis vallen,’ zei Marit opgewekt. ‘De bespreking van de opdracht is niet de enige reden waarom u hier bent.’

Jan en Sjaan keken haar bevreemd aan.

‘Ik zal beginnen met de opdracht: die is gratis. Waarom die gratis is, zal u zo meteen uitgelegd worden door de wijkagent, Jan Bol. Ik verwacht hem hier elk ogenblik. Ook heb ik de vrijheid genomen om nog twee andere buren uit te nodigen om naar hem te komen luisteren, omdat ook zij vermoedelijk slachtoffer zijn geworden zijn van dezelfde daders.’

‘Ik dacht het wel!’ riep Jan van Bremen verontwaardigd uit. ‘Dat stelletje heeft heel wat op hun kerfstok, en daar wonen wij dan naast.’

Zijn vrouw knikte geestdriftig.

Juist toen Marit wilde reageren, ging de bel. Ze verontschuldigde zich bij het opgewonden echtpaar en verzocht de bezoekers via het trappenhuis naar de derde etage te komen.

Nieuwsgierig observeerde ze Jan en Sjaan van Bremen, die ondanks hun zojuist geuite beschuldiging erg gespannen leken.

‘Het echtpaar Koevoets is in aantocht,’ meldde Marit terloops, wetende dat haar opmerking de nodige beroering teweeg zou brengen. ‘Dan is het wachten alleen nog op wijkagent Bol.’

Deze laatste opmerking scheen weinig indruk op het geschrokken echtpaar te maken, dat hun blik strak op de deur gericht hield. Het had weinig zin om nu iets uit te leggen. Uiterlijk ontspannen liep Marit naar de voordeur en vroeg zich ondertussen nerveus af waarom ze zo nodig deze ontmoeting had moeten regelen. De vastgelopen opdracht verplichtte haar tot niets nu de politie met de zaak bezig was, en ook Jan en Sjaan van Bremen zouden hier vrede mee hebben, wat overigens niet betekende dat ze vrede zouden sluiten met hun buren.

Huib en Martine Koevoets hijgden weliswaar minder dan hun buren toen ze de derde etage bereikten, maar zij leken zich net zo min op hun gemak te voelen als hun voorgangers, die hen vanaf de bank vijandig aanstaarden.

Met een luchtig praatje over het mooie weer trachtte Marit beide buren op hun gemak te stellen, terwijl ze ondertussen de radio op een rustige muziekzender zette. De sfeer werd er niet beter door.

Nadat iedereen van koffie, thee en een koekje was voorzien, nam Marit het woord. ‘Ik wil u ontzettend bedanken voor uw komst, die veel maar niet alles te maken heeft met het vandalisme in de wijk.’

‘Eindelijk durven jullie er dus voor uit te komen,’ snoof Jan van Bremen, die zichtbaar moeite had om niet meteen op de vuist te gaan met zijn buurman. ‘Lekker veilig hier op een detectivebureau en straks nog met die agent erbij ook. En wat levert ons dat op? Krijgen wij hiermee onze mooie auto terug? Hopelijk worden jullie snel in de boeien geslagen, dan zijn we tenminste van jullie verlost.’

‘Dus nu komt eindelijk jullie ware aard naar boven,’ reageerde Martine Koevoets boos. ‘En wij maar vriendelijk wezen, terwijl jullie elke keer onze parkeerplek inpikken.’ Met bevende handen streek ze door haar gepermanente haren.

‘Die detectivevrouw heeft ons niet alles verteld, maar ik kan zelf wel een reden bedenken waarom we nu op een detectivebureau zitten. Onze buren vertrouwen ons niet en hebben niet het lef om ons dit recht in ons gezicht te zeggen.’ Huib Koevoets wierp Jan van Bremen een kwade blik toe, die blijkbaar niet werd opgemerkt.

‘Jullie parkeerplek! Onze parkeerplek zul je bedoelen. Dat is nou precies waarom we ons zo aan jullie ergeren. Jullie kennen je plek niet, hè, Sjaan?’

Sjaan knikte overdreven. ‘Maar goed dat wij het detectivebureau hebben ingeschakeld, dan kan zij samen met die agent afrekenen met jullie.’ Ze wierp Martine Koevoets een afkeurende blik toe.

‘Voordat we elkaar nu over en weer verwijten gaan maken, is het verstandiger om het bezoek van wijkagent Bol af te wachten,’ suste Marit de heetgebakerde buren. ‘Hij kan elk moment hier zijn.’

De plotseling ontstane stilte verbeterde de situatie niet. Ongeduldig keek Marit op de klok, die op onmiskenbare wijze aangaf dat de agent te laat was voor zijn afspraak. Als de buren nu maar bleven zitten, anders was haar inspanning voor niets geweest.

Opgelucht haalde ze adem toen de laatste bezoeker zich aankondigde. Ze kon haar troef nog even achter de hand houden. De agent bleek een betere conditie te hebben dan zijn voorgangers en stak meteen van wal.

‘Goedemiddag, allemaal. Ik ben wijkagent Bol. Aangenaam kennis te maken met u allen,’ begon de agent voortvarend. Vriendelijk knikte hij iedereen toe. ‘Mevrouw Johansen is zo vriendelijk geweest mij uit te nodigen voor een gesprek hier op haar kantoor. Het schijnt dat er het een en ander uitgepraat dient te worden en ik mag daarbij een handje helpen.’

De agent wond er geen doekjes om en begon zijn relaas met een duidelijke uitleg over de jeugdbende, die waarschijnlijk verantwoordelijk was voor het vandalisme in de wijk. Zowel de beschadigde Toyota als de recente inbraak bij het echtpaar Koevoets kwam daarbij ter sprake. Daarna gooide hij het over een andere boeg en vroeg zich hardop af op welke manier ze de bende te slim af konden zijn. Zijn idee was om de bewoners daarbij een rol te laten spelen, allereerst omdat ze daarbij gebaat waren, maar ook om het belangrijke feit dat ze vaak beter op de hoogte waren van de gebeurtenissen in de wijk dan de politie.

‘Daar kan ik me wel wat bij voorstellen,’ was het nuchtere commentaar van Jan van Bremen, die aanmerkelijk bedaard was sinds zijn laatste uitbarsting.

‘Als u onze hulp kunt gebruiken, zijn mijn vrouw en ik u graag van dienst,’ aldus Huib Koevoets. ‘U zegt maar wat we moeten doen.’

De zojuist nog vijandige sfeer in het kantoor leek langzaam plaats te maken voor een gevoel van saamhorigheid, terwijl beide buren ernstig nadachten over slinkse manieren om de bende in de val te lokken.

Nadat wijkagent Bol de aanwezigen nogmaals op het hart had gedrukt hoe belangrijk hun aandeel bij de handhaving van de orde in de wijk was, nam hij afscheid met de belofte contact met hen te houden.

Toen Marit even later ook nog opmerkte dat ze had begrepen dat zowel Jan van Bremen als Huib Koevoets ex-zeevarenden waren, was het ijs tussen beide buurmannen definitief gebroken.

Jan van Bremen kon er maar niet over uit dat hij niet eerder had opgemerkt dat ze praktisch collega’s waren, en daarnaast reden ze ook nog allebei in een Japanse auto. Waarop Huib Koevoets opmerkte dat Japanse auto’s overal ter wereld populair waren, want hij was ze tijdens zijn werk vaak genoeg tegengekomen. Met geen woord werd er meer gerept over de beschadiging aan de Toyota, die de directe aanleiding was geweest voor de bijeenkomst op het detectivebureau.

De spontaniteit van hun echtgenoten bleek echter geen reden voor de twee vrouwen om de strijdbijl te begraven en ze deden er hardnekkig het zwijgen toe.

Marit glimlachte bij zichzelf. Haar gewaagde initiatief was een schot in de roos geweest, en ook de twee vrouwen zouden vast nog wel bijdraaien.

Ze vroeg zich af of de opdracht van Dix net zo vlekkeloos zou verlopen.

EEN NIEUWE OPDRACHT

Marit was nog druk in gesprek met James toen zich een onverwachte bezoeker aandiende. Het was Jack Stevens, een collega-privédetective met wie ze een knipperlichtrelatie had.

Vorige week hadden ze elkaar voor het laatst gezien toen ze een paar dagen had gelogeerd op het landgoed in Hillegersberg waar hij verbleef. Ondanks zijn soms arrogante houding voelde ze zich tot hem aangetrokken, hoewel er momenten waren dat ze zich vertwijfeld afvroeg of het gevoel wederzijds was. Jack was een levensgenieter en een charmeur, het zat in zijn genen. Diep in haar hart wist ze dat hun relatie niet eeuwig kon duren en dat ze ooit meer zou verlangen, maar voor nu genoot ze van de dynamiek die het leven met hem haar bood.

Vandaag zou haar broer er maar even zijn, want ’s middag had hij een afspraak met een collega van het verzekeringskantoor waarvoor hij vier dagen per week werkte.

James keek haar opmerkzaam aan. ‘Hoe is het met Jack? Leven jullie twee nog steeds in goede harmonie met elkaar?’

‘Natuurlijk,’ antwoordde Marit opgewekt en ze gaf haar broer een vrolijke knipoog.

Hoewel James het goed kon vinden met Jack, vond hij het nog steeds jammer dat haar relatie met Dix op de klippen was gelopen. In de jaren van hun samenzijn had de rechercheur een goede band opgebouwd met de familie Johansen.

‘Hé, pops, of moet ik “schatje” zeggen?’ viel Jack grijnzend met de deur in huis en hij kuste haar vol op de mond.

Geamuseerd keek ze hem aan. Jack was gewoon een hopeloos geval. Hoewel ze zich soms flink kon ergeren aan het woordje “pops”, wilde ze zich niet laten kennen. Vandaag maakte het haar allemaal niets uit. De zon scheen, zijn mannelijke geur bedwelmde haar en hij zag er geweldig uit, al leek hij zich daar maar al te goed bewust van te zijn. Met een gevaarlijke glinstering in zijn zwarte ogen, zijn zwarte steile haar en zijn gebruinde huid die verleidelijk afstak tegen het wit van zijn overhemd was hij allesbehalve een doorsnee privédetective.

‘Hé, James, hoe staan de zaken?’

James kwam vanachter zijn bureau vandaan en liep met uitgestoken hand op Jack af. ‘Op zich niet slecht, zolang we de zaak maar een beetje draaiende weten te houden. Maar het wordt wel weer tijd voor een paar leuke opdrachten. Hoe gaat het met jou?’

‘Daar wilde ik het juist over hebben. Marit, wat denk je van een romantisch weekendje weg?’

Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze hem afwachtend aan.

‘Kom, pops, niet zo argwanend. Misschien moet er tegelijkertijd ook nog wat werk verricht worden, maar persoonlijk zie ik dat als een goede combinatie van geld verdienen en plezier maken. De locatie zal je overigens wel bevallen.’

‘Dat klinkt interessant. Wat mag die bijzondere locatie dan wel zijn?’

‘Dat kom je snel genoeg te weten, liefje. James, je zult haar even moeten missen, maar na de lunch is ze in het blijde bezit van een leuke opdracht.’

‘Prima,’ lachte James. ‘Veel plezier jullie twee.’

Achteloos haalde ze haar schouders op, pakte haar tas van de stoel en liep rustig naar de deur.

‘Kom op dan, laat me niet te lang in onzekerheid, want ik zou me weleens kunnen bedenken.’

Met een knipoog naar haar broer liep ze resoluut het trappenhuis in, terwijl ze haar best deed haar nieuwsgierigheid te verbergen.

‘Gaan we met mijn auto, jouw auto of met het openbaar vervoer?’

‘Dit keer gaan we met de watertaxi,’ zei hij veelbetekenend, omdat hij wist dat hij daarmee zijn geheim prijsgaf.

Een flauwe glimlach verscheen om haar lippen.

Terwijl ze even later genoten van het uitzicht vanaf het water, doemde het prestigieuze Hotel New York, ook wel ‘The Grand Old Lady’ genoemd, voor hen op.

Tegenwoordig was de pier ingericht als groot scheepsdek met ruimte om te wonen en te werken. Er was tevens een bruisend uitgaanscentrum met het nieuwe Luxor Theater, het Nederlands Fotomuseum en diverse restaurants die aan de mooie boulevard lagen. Hotel New York stond trots aan de kop van de pier.

Het einde van de rit met de watertaxi kwam al veel te snel in zicht. Stilzwijgend hadden ze genoten van de deining van de speedboot op het water, dat betoverd leek door de glinstering van de zonnestralen. Even later liepen ze als een verliefd stel hand in hand naar Hotel New York. Ze kozen een tafeltje uit op het terras met uitzicht op de Maas en op het centrum.

Genietend van elkaars gezelschap bevonden ze zich in een andere dimensie, ver weg van misdaad, overspelige echtgenoten of ruziënde buren. De prosecco steeg Marit naar het hoofd en ze kon alleen maar lachen om Jacks opmerkingen, die niet altijd even complimenteus waren.

‘Net als je denkt dat elkaar wantrouwende echtelieden zich deze zomer even inhouden en zich richten op hun liefhebbende gezin, belt er weer zo’n zielenpiet omdat hij zijn vrouw niet vertrouwt. Niet dat ik het erg vind, want ik verdien er tenslotte de kost mee. Maar als ik in die kerel z’n schoenen stond, zou ik mijn vrouw gewoon opsluiten in huis. En als ik genoeg van haar had, zou ik de sloten laten vervangen, zodat ze voor altijd bij haar vriendje kon zijn.’

‘Beetje primitieve opmerking, vind je niet?’

‘Soms werkt zoiets gewoon het beste. Van al die therapieën en praatgroepen wordt een mens alleen maar depressief. Als je tegenwoordig niet wekelijks een psychiater bezoekt, hoor je er niet bij. Zelfs kinderen moeten eraan geloven, de arme donders. Lucratieve business voor die lui overigens, en dan is het maar de vraag of de wereld er beter van wordt.’

‘Best een diepzinnige vraag voor jouw doen.’

Geamuseerd keek hij haar aan. ‘Ik geloof niet dat je mijn woorden erg serieus neemt, is het niet?’

Plagerig glimlachte ze naar hem, terwijl ze met halfgesloten ogen genoot van de zon, de wijn en het gezelschap, totdat de ober de magie verstoorde. Ze bestelden saté met stokbrood en een salade.

‘Wist je dat alle kamers in dit hotel verschillend zijn?’

Achteloos haalde ze haar schouders op. ‘Dat verbaast me niets. Het is een omgebouwd scheepskantoor, dus heeft de architect waarschijnlijk de ruimte gehad om er zijn creatieve ideeën op los te laten.’ Ze ging rechtop zitten. ‘Als ik mij niet vergis, zijn het de gebroeders Tieleman geweest die er toentertijd een horecagelegenheid van hebben gemaakt.’

‘Niet direct, dat waren, eens even denken, Hans Loos, Daan van der Have en Dorine de Vos. Een aantal jaren later namen De Tielemannen het over. Die lui timmeren hier in Rotterdam flink aan de weg met hun horeca-imperium, hoewel Parkzicht en de Euromast later weer van eigenaar gewisseld zijn. Ik meen me te herinneren dat ze toentertijd ook betrokken waren bij de exploitatie van restaurant Kip in de Van Vollenhovenstraat. Ik ben daar weleens geweest. Op zich prima eten, al had de kip wat minder sappig gemogen. Geef mij maar zo’n lekker doorbakken kippetje, een beetje mals, lekker krokant, zo eentje waar je je vingers bij aflikt.’

‘Ik ben onder de indruk, Jack. Wat mij betreft mogen ze snel komen met het eten, want het water loopt me in de mond.’

‘Ben je niet benieuwd naar de kamer die ik geboekt heb?’ De geheimzinnige blik in zijn zwarte ogen deed haar eetlust spontaan naar de achtergrond verdwijnen. Jammer dat ze ook nog moesten werken dat weekend. Veel liever zou ze genieten van de luxe van het hotelleven en van hun ongedwongen samenzijn.

‘Je kunt het toch niet voor je houden, dus vertel het me maar gewoon,’ lachte ze.

‘Hier vandaan is het de linker torenkamer. Niet slecht, hè? Ik heb al een kijkje mogen nemen: geweldig uitzicht op het water en het centrum en nog romantisch ook. Dat wil je toch altijd zo graag? In het puntje van de toren staat zelfs een handgeschilderd schaaktafeltje voor als we ons vervelen.’

‘Romantiek ten top,’ lachte Marit, die watertandend naar de saté keek die de ober voor hen op tafel zette.

Tijdens het eten kwam het gesprek onvermijdelijk op de werkelijke toedracht van hun uitje.

‘Ook dit keer niets opzienbarends, zij het dan dat we werk met plezier kunnen combineren,’ begon Jack laconiek. ‘Een zekere Van Rosmalen wil dat wij zijn vrouw voor hem in de gaten houden. Ze heeft een weekendje Hotel New York geboekt met haar vriendin. Niets bijzonders zou je denken, maar de man vermoedt dat de vriendin in rap tempo zal worden ingewisseld voor haar lover. Werk aan de winkel dus.’

‘Mm, en voor wanneer heeft ze geboekt?’ vroeg Marit tussen twee happen salade door.

‘Voor morgen, dus ik neem aan dat ze vroeg in de middag zal arriveren, misschien zelfs al met de lunch. Als wij ervoor zorgen hier rond een uur of elf te zijn, dan hebben we tijd genoeg om haar te observeren. Het zou mooi zijn als ze dan al in het gezelschap van die knakker is. Dan is het een kwestie van een paar fotootjes en klaar is onze opdracht. Daarna kunnen we ons het hele weekend bezighouden met dingen die echt belangrijk zijn.’

‘Oh ja, en wat is dat dan?’ vroeg ze plagend.