.

Reeds verschenen van dezelfde auteur:

Het verdwenen kind BM1

De zwarte weduwe BM2

De mysterieuze inbraken BM3

Een hete dood BM4

Een fatale vergissing BM5

De huismeester BM6

Tekst © 2018 Esther Vermeulen

© 2018 Veltman Uitgevers, Utrecht

Redactie: Vitataal, Feerwerd

Opmaak: De ZrIJ, Maarssen

Omslagontwerp: Pinta, Benschop

Portretfoto: Jaco Wouters

ISBN 978 90 483 1697 7 papieren editie

ISBN 978 90 483 1700 4 e-book editie

NUR 331

Voor meer informatie over Bureau MaRiT:

• www.bureaumarit.nl of www.bureaumarit.be

• facebook.com/BureauMaRiT

• twitter.com/bureaumarit

Hoewel de gebeurtenissen in deze detectiveroman zo waarheids-
getrouw mogelijk worden weergegeven, blijft het toch vooral een fictief verhaal.

Alle rechten voorbehouden

Voor meer informatie: www.veltman-uitgevers.nl

Just Wisdom:

Laugh a little now and then, it brightens life a lot.

You can see the brighter side just as well as not.

Don’t go mournfully around, gloomy and forlorn.

Try to make your fellow men glad that you were born.

(anoniem)

Voor Astrid,

Sinds de start van Bureau MaRiT

een scherpzinnig en bevlogen raadgever

‘OMDAT DIERENLEED NOOIT
VANZELFSPREKEND MAG ZIJN’

Proloog

Net als altijd zat de voorraadkamer op slot. Tegen beter weten in had ze gehoopt dat ze dit keer meer geluk zou hebben. Waarom was de vrouw er dan ook nooit als die beestjes eten nodig hadden? Ze wist toch dat het voer bijna op was? Op sommige dagen twijfelde ze oprecht over haar motivatie. Zoals nu, wanneer de etensbakjes leeg waren en er hongerige magen gevoed moesten worden. De vrouw was er toch niet voor niets aan begonnen, dit initiatief vereiste inzet en compassie. Maar soms leek het of het haar niet interesseerde, alsof de dierenliefde plotseling verdwenen was nu ze er de verantwoording voor droeg. Misschien was die er wel nooit geweest? De vrouw liet het niet blijken, maar het was haar wel degelijk opgevallen. Het waren de kleine afwijkingen in haar gedrag waaraan ze het kon herkennen, de onverschilligheid waarmee ze met de dieren omging bijvoorbeeld. Dezelfde onverschilligheid waarmee zij behandeld werd, maar dat kon haar niets schelen.

Maar misschien moest ze haar het voordeel van de twijfel gunnen en had ze het bij het verkeerde eind? Het kon bijna niet anders. Bovendien kenden ze elkaar nog niet goed genoeg, en dat was maar goed ook wat haar betreft. Ze had er weinig behoefte aan.

Misschien zou de vrouw er zo meteen gewoon weer zijn?

Niet dat zij er iets over te zeggen had, ze werd hier wel vaker in het ongewisse gelaten. Alsof ze haar een kleine zonde aanrekende, terwijl ze zich met hart en ziel inzette en er geen klachten waren.

Geërgerd slaakte ze een diepe zucht. Alsof ze verder niets anders te doen had. Hoewel er thuis niemand op haar wachtte, wilde ze vandaag eens een keer op tijd naar huis. Ze maakte zich weinig illusies. De vrouw hield zelden rekening met haar, dus waarom zou dat nu ineens anders zijn? Haar taakomschrijving was duidelijk genoeg en daarbij werd er niet gerept over de omgangsnormen.

Het was vooral het gebrek aan vertrouwen waaraan ze zich kon ergeren. Inmiddels had ze zich toch wel genoeg bewezen? Wat moest er nog meer gebeuren om als volwaardig medewerkster te worden behandeld? Haar liefde voor dieren had bij haar altijd de hoogste prioriteit. Ook de vrouw wist dat.

Was dat de reden dat die rotdeur altijd op slot zat?

In het begin had ze er eigenlijk niet eens bij stilgestaan. Misschien was het haar zelfs wel verteld. Ze kon het zich in elk geval niet meer herinneren en ze begreep ook niet wat het belang ervan was. Was de vrouw bang dat ze iets zou stelen, was dat het? Nou, dan was ze hier snel vertrokken.

Zenuwachtig keek ze om zich heen.

Normaal stond de zak met voer altijd al klaar in de opvang, daar kon ze dan ongeveer een week mee doen. Soms langer, soms korter, het verloop was hier groot. Op sommige tijden verbaasde ze zich over de snelheid waarmee de dieren vervangen werden. Het was een teken dat ze hun zaakjes goed voor elkaar hadden en dat kwam de dieren alleen maar ten goede. Ook voor haar was het eigenlijk wel goed, want dan kon ze zich niet te veel hechten aan die beestjes.

Nadenkend keek ze naar de gesloten kantoorruimte. Normaal was het haar niet toegestaan om buiten werkuren het kantoor te bezoeken, maar dit was een noodgeval. Als de vrouw niet terugkwam hadden de dieren geen eten, terwijl ze al zoveel te verduren hadden gehad. Ze voeren was het minste wat ze voor de dieren zou kunnen betekenen; ze hadden eten en aandacht nodig, zo simpel was het. Na een goede verzorging was elk dier weer toonbaar en fit genoeg om het opvangadres te verruilen voor een thuis.

Ze richtte haar aandacht weer op het kantoor. De voorraadkamer was dan wel op slot, maar misschien was de vrouw vergeten om het kantoor af te sluiten? Misschien lagen de sleutels van de voorraadkamer daar wel? Het was de moeite waard om te proberen. Ineens schoot haar de reden weer te binnen: eventuele bezoekers zouden stiekem wat voer kunnen meenemen of een greep doen uit de kas op het kantoor. Daarom werd alles hermetisch afgesloten. Ze hadden ook liever dat ze zich alleen ophield in het opvanggedeelte en als de nood hoog was, kon ze gebruikmaken van het toilet in de hal. Dat hadden ze haar in het begin wel duidelijk gemaakt. Hoewel ze het onzin vond, had ze zich er niet aan gestoord. Toen niet. Vandaag stak het gevoel van ongenoegen weer de kop op. Zoveel bezoekers kwamen hier nu ook weer niet en meestal was er wel iemand aanwezig.

Schichtig wierp ze een blik door het raampje naast de deur. Het kantoor oogde verlaten, al kon ze niet het hele vertrek overzien. Langzaam duwde ze de deurhendel naar beneden terwijl ze zenuwachtig een blik over haar schouder wierp. Hoewel ze vond dat ze een legitieme reden had, was ze gespannen. Het liefst zou ze nu een sigaret opsteken om te kalmeren, maar ze hadden liever niet dat er in de opvang gerookt werd. Zogenaamd om de dieren te ontzien, hoewel er in de rest van het gebouw flink gepaft werd. Blijkbaar kon dat geen kwaad.

De deur ging gewoon open. Zou er dan toch iemand aanwezig zijn? Nadat ze nerveus een blik in het vertrek had geworpen, haalde ze opgelucht adem. De ruimte was verlaten. Aarzelend liep ze het kantoor binnen en keek om zich heen. Normaal kreeg ze nooit de kans om er eens rustig een kijkje te nemen, omdat ze er meestal weer direct werd weggewerkt. Alsof ze een indringer was die er niet thuishoorde.

Veel stelde het trouwens niet voor: op twee schamele bureaus en een kast met wat ordners na maakte de ruimte een mistroostige indruk. De kale muren zagen er somber uit, in tegenstelling tot het opvanggedeelte, waar elke centimeter beschikbare wand volgehangen was met indringende foto’s. Opeens viel haar oog op een slordige bos sleutels, die nonchalant op een van de bureaus lag. Opgelucht griste ze de sleutelbos van het bureau en maakte dat ze wegkwam.

Eenmaal terug in de hal liep ze direct door naar de voorraadkamer. Op de een of andere manier had ze er geen goed gevoel over. Ze kon het niet verklaren, misschien wel gewoon omdat het verboden terrein voor haar was. Na een aantal mislukte pogingen had ze de juiste sleutel te pakken en opende ze de deur.

Het was een gewone voorraadkamer. Enigszins teleurgesteld keek ze om zich heen. Ze wist ook niet wat ze had verwacht er aan te treffen. Op de houten planken aan de muur stonden zakken met droogvoer en op de grond lag een slordige stapel jute zakken. Tegen de wand stond een hoge dichte kast met daartegenover een grote tafel, en er waren twee grote koelkasten, waarschijnlijk bestemd voor het verse voer.

Onhandig schoof ze een zak brokken van een plank en sjouwde deze moeizaam met zich mee, toen haar ineens iets te binnen schoot. De dieren kregen helemaal geen vers voer, al had ze er vaak genoeg om gevraagd. De vrouw vond het te duur en wilde er geen geld aan verspillen. Maar wat zat er dan in die grote koel-
kasten?

Even aarzelde ze, omdat ze de kille ruimte weer zo snel mogelijk wilde ontvluchten, maar haar nieuwsgierigheid kreeg de overhand. Ze zette de zak met voer op de grond en liep op de dichtstbijzijnde koelkast af. Gespannen trok ze de deur van de koelkast open.

Ongelovig knipperde ze met haar ogen en staarde naar de inhoud. Haar hersens leken het in eerste instantie niet te registreren, maar opeens drong de realiteit in volle hevigheid tot haar door. Vol afschuw bekeek ze de inhoud en sloeg haar handen voor haar mond. Afgrijselijk. Ze sloeg de deur met een klap dicht. Het liefst wilde ze vluchten, weg van deze verschrikkelijke plek, maar ze stond als aan de grond genageld.

Er was nog een tweede koelkast… Ze huiverde.

Dadelijk kwam de vrouw terug en werd ze op heterdaad betrapt. Maar ze moest het weten. Met een ruk opende ze nu ook de tweede koelkast, huiverig, voorbereid op het ergste. Ze staarde naar de inhoud, maar kon het niet bevatten. Het leek wel een horrorscenario van een of andere macabere film. Geschokt gaf ze een duw tegen de deur en barstte in huilen uit. Machteloos en ontzet, niet in staat om zich te beheersen.

Plotseling viel de deur achter haar met een klap dicht en werd de sleutel omgedraaid. Ze had de sleutel in het slot laten zitten. Met een ruk draaide ze zich om en liep verdwaasd naar de deur. Uitzinnig bonsde ze erop en schreeuwde dat ze de deur weer moesten openen. Maar de sleutel werd niet omgedraaid. Nog harder schreeuwde ze, uitzinnig van angst nu. Het bleef stil in de hal, alsof de deur uit zichzelf op slot was gegaan. Maar ze had het duidelijk gehoord, iemand had de deur op slot gedraaid.

Dat was haar straf.

Onbewust was ze er bang voor geweest en nu was het realiteit geworden. Wezenloos draaide ze zich om en liet zich door haar knieën zakken, te overstuur om nog op haar wankele benen te kunnen staan. Rillend over heel haar lichaam, alsof ze plotseling geveld was door een hevige koortsaanval, leunde ze met haar hoofd zwaar tegen de deur terwijl haar tranen bleven stromen. Niet in staat tot helder nadenken bleef ze als een gebroken hoopje mens tegen de deur aan zitten.

Ze wist niet hoelang ze zo al had gezeten, toen ze plotseling een vreemde lucht rook. Rillend keek ze om zich heen, naar die twee afgrijselijke koelkasten en de houten planken met zakken voer, die opeens zo onbeduidend leken.

Een zwaar gevoel drukte op haar borst en ineens voelde ze zich doodmoe. Ze werd overvallen door een hoestbui die haar de adem benam. Wanhopig probeerde ze verse lucht in te ademen, maar het leek of ze zich in een vacuüm bevond waar geen zuurstof aanwezig was. Verbijsterd greep ze naar haar keel. Toen hoorde ze het. Een zacht gesis, alsof iemand langzaam een fietsband leeg liet lopen.

Het kwam onder de deur vandaan en benam haar de adem. Een onzichtbare vijand. Ze opende haar mond om te schreeuwen, maar er kwam geen geluid uit. Ontzet hield ze haar handen voor haar mond, maar het hielp allemaal niets. Ze moest vluchten, weg van deze afgrijselijke plek, maar het ontbrak haar aan de kracht om op te staan. Steeds meer verstikte het haar en getergd hapte ze naar adem, haar lichaam schokkend en bevend. Ze was niet meer in staat om zich te verzetten. Ze had altijd geweten dat de dag zou komen, dat ze de eeuwige strijd ooit zou verliezen, maar niet op deze manier. Alsjeblieft, niet op deze manier.

Toen werd het zwart voor haar ogen, inktzwart. Een moment zweefde ze tussen leven en dood. De duisternis overwon. Haar getergde lichaam verslapte. Haar geest zwierf door de ruimte, niet langer gehinderd door een gebrekkig en ziek lichaam.

Ze was eindelijk vrij.

MARIT

Marit Johansen had thuis de boel eens goed onderhanden genomen. Op dit moment had Bureau MaRiT geen opdrachten, dus kon ze net zo goed eens al die dingen doen die al zo lang waren blijven liggen. Tevreden leunde ze achterover op de bank met een kop thee in haar handen, terwijl Tijs voldaan tegen haar aan lag en uitgebreid zijn gestreepte luie kattenlijf strekte. Als de opdrachten nu maar niet te lang op zich lieten wachten, want ze was weer toe aan een nieuwe uitdaging.

Marit was van plan om die middag een bezoekje te brengen aan het landgoed van Annie en Hendrikje Havics, waar tegenwoordig een aantal personeelsleden van Bureau MaRiT zich ophield. Zelf was ze nog steeds tevreden over haar woon- en werkadres op het Noordereiland in Rotterdam. Het uitzicht vanuit haar woonkamer op de rivier verveelde nooit en bovendien was het dicht bij het centrum van Rotterdam, dat op loopafstand lag.

Ontspannen nam ze nog een slok thee, toen de deurbel klonk. Nieuwsgierig naar het onverwachte bezoek duwde ze Tijs van zich af en stond op om een snelle blik op het camerascherm van de intercom te werpen. Het was Jack. Dat bespaarde haar weer een ritje naar het landgoed in Hillegersberg, hoewel ze er altijd graag kwam, en dat was niet alleen omdat Jack daar woonde. Het mooie landgoed ademde een sfeer van rust, alsof ze een dagje vakantie had in plaats van een gepland werkbezoek. Marit drukte op de deuropener en zette de voordeur alvast op een kier. Haar appartement bevond zich op de derde verdieping, dus wachtte ze meestal niet totdat het bezoek gearriveerd was, of het moest om een klant gaan. Werktuiglijk liep ze naar de keuken, naar de Senseo, die Jack haar nog niet zo lang geleden cadeau had gedaan. Terwijl Jack de voorkeur gaf aan sterke zwarte koffie, had zij liever een koffie verkeerd, die hij plagerig ‘een slappe bak’ noemde.

Het aroma van koffie vulde de ruimte.

‘Ha lief, het ruikt hier verleidelijk,’ klonk zijn donkere stem vanuit de woonkamer. Zoals gewoonlijk zag hij er goed uit: in een wollen colbert met wit overhemd waarvan het bovenste knoopje openstond, zijn handen nonchalant in de zakken van een gebleekte spijkerbroek gestoken. Jack gaf haar een kus op haar mond. Hij rook naar een geurige mix van vanille en hout, hoewel zijn lippen een vage sigarettensmaak hadden. Jack was een fervent roker en had geen enkele intentie om ermee te stoppen. Hij beweerde dat het hem een welkome afleiding bood gedurende de vaak lange uren die hij tijdens het schaduwen in zijn auto sleet.

‘Hoe staan de zaken hier? Mis je me een beetje?’

‘Een beetje,’ lachte ze plagerig, want hoewel ze zijn gezelschap miste kon ze ook goed alleen zijn. ‘Hoe gaat het met jou en met Olaf? Voelt hij zich al een beetje thuis op het landgoed van de gezusters Havics?’

‘Als een vis in het water,’ lachte Jack. ‘Die Olaf is daar niet meer weg te slaan en de twee zustertjes zijn ook niet van plan om hem zomaar te laten gaan. De jongen wordt op handen gedragen. Op het moment wordt de hele benedenverdieping zelfs verbouwd om het huis rolstoelvriendelijk te maken, zodat hij geen last heeft van vervelende drempels en andere ongemakken als hij de dames wil bezoeken. Het wordt tijd dat hij weer aan het werk wordt gezet, anders kan hij weleens gaan wennen aan dat luxe leventje.’

Marit lachte. ‘Fijn dat beide partijen het zo getroffen hebben met elkaar. Het is voor mij soms nog onwerkelijk dat hij nu voor Bureau MaRiT werkt, dat had ik me tien jaar geleden niet kunnen voorstellen. En dat is nog zacht uitgedrukt. Ze zeggen dat de tijd alle wonden heelt en in mijn geval is dat zeker waar.’ Hoewel Olaf verantwoordelijk was voor de dood van haar vader, had hij niet met opzet gehandeld. Toen de politie een klopjacht opende op de bende waarvan Olaf destijds deel uitmaakte, had de jongen in paniek lukraak om zich heen geschoten en daarbij een van de agenten dodelijk verwond. Die agent was Harry Johansen, Marits vader. Olaf zelf was tijdens de schietpartij invalide geraakt. Sindsdien had hij zijn leven ingezet in de strijd tegen de misdaad. Marit was dankbaar dat ze die ingrijpende gebeurtenis na zoveel jaar van verbittering eindelijk achter zich had kunnen laten en had Olaf zelfs een baan aangeboden bij haar detectivebureau. Ze had zich geen trouwere collega kunnen wensen.

‘Maar we kunnen inderdaad wel weer een leuke opdracht gebruiken,’ vervolgde ze. ‘En hoe is het bij jou? Zijn de rijken der aarde nog steeds zo wantrouwend, en nog naarstig op zoek naar een behulpzame detective zoals jij om hun naasten op heterdaad te kunnen betrappen?’

‘Je zit er niet ver naast, liefje,’ grinnikte Jack voldaan. ‘Ik heb deze case via Shownieuws. Toevallig zag ik een interview met Twan Waan, je weet wel, die steenrijke oliemagnaat. In elk geval maakte hij een halfslachtig grapje over de aasgieren die zijn dochter belagen. En laat ik nou heel toevallig weten dat er ook nu weer zo’n type actief is om zijn dochter in te palmen. Dus ben ik zo vrij geweest om meneer Waan mijn diensten aan te bieden, niet geheel belangeloos zoals je weet, maar het is tenslotte allemaal voor het goede doel.’

‘Ja ja,’ lachte Marit, ‘en het goede doel heet in dit geval Jack Stevens, neem ik aan?’

‘En Bureau MaRiT, pops, vergeet dat niet. Dat is waar we het voor doen. Zodat ons detectivebureau ooit een gerenommeerd bureau is waar de klanten voor in de rij staan, smachtend om hen te verlossen van hun overspelige echtgenoten.’

‘Je weet het leuk te brengen, Jack,’ zei ze, waarna ze het laatste slokje koffie opdronk. ‘Nog een koffie of zullen we even een ommetje maken? Ik heb wel behoefte aan wat frisse buitenlucht.’

‘Prima idee, lief, hoewel ik ook wel iets anders weet om ons te vermaken…’ Met zijn zwarte ogen keek hij haar indringend aan, wilskrachtig en mannelijk, met een zelfverzekerde glimlach op zijn knappe gezicht. Het moment werd ruw verstoord door de beltoon van haar telefoon.

Het was Dix, een bevriende rechercheur van de politie Rotterdam.

‘Sorry,’ mompelde ze met een verontschuldigende blik naar Jack en beantwoordde de oproep. ‘Dix, wat kan ik voor je betekenen?’

‘Heel veel, Marit Johansen, als je dat maar weet.’ Ze was zich ervan bewust dat dat niet zomaar een loze opmerking was. Inmiddels lag de tijd dat ze samen een relatie hadden gehad in een ver verleden en ze koesterde hun hernieuwde vriendschap.

‘Marit, ik wilde even met je afstemmen of onze afspraak van aanstaande vrijdag nog doorgaat. Ik weet een leuke havenkroeg op de Parkkade, De Ballentent. Hier op het bureau wordt er beweerd dat de gehaktballen er prima zijn, en groot ook, wat niet onbelangrijk is.’

‘Klinkt leuk, Dix. Ik heb gehoord dat misdadig Rotterdam zich daar ook graag te goed doet aan een lekkere bal gehakt.’

‘Daar laten wij ons toch niet door weerhouden, Marit. Ik ben wel benieuwd of we er nog “bekenden” zullen aantreffen en als je van het Nederlandse lied houdt, kom je er ook goed aan je trekken.’

‘Dan gaan we zeker,’ lachte Marit, die een bezoekje aan de bekende havenkroeg van Rotterdam wel kon waarderen. Bovendien was het leuk om de Nieuwe Maas eens van een andere kant te bekijken. ‘Tot vrijdag dan, Dix, we laten de vertrouwelijke zaken even voor wat ze zijn en gaan lekker mee galmen met André Hazes.’

‘Vergeet het Rotterdam-lied De allermooiste rotstad niet.’

‘Inderdaad, Dix, uit volle borst,’ lachte Marit.

Het gesprek was nog maar amper beëindigd of haar telefoon ging weer over. Verontschuldigend haalde ze haar schouders op naar Jack, die verveeld voor zich uitkeek. ‘Waarschijnlijk wil Dix nog even iets kwijt, dan kunnen we gaan,’ zei ze vrolijk.

Maar het was niet Dix die haar belde. Het was ene mevrouw Pastel, die een opdracht voor haar had. De vrouw klonk geëmotioneerd.

‘Helpt u ook dieren?’ vroeg ze met een brok in haar keel.

‘Het ligt er een beetje aan wat de situatie is,’ reageerde Marit subtiel.

‘Het gaat om mijn Tobias. Hij is verdwenen.’

‘En Tobias is uw huisdier?’

‘Het is een kater, met een mooi tijgermotief. Tobias is vijf jaar oud en is nog nooit zolang van huis weggeweest als nu. Er is vast iets ergs met hem gebeurd,’ sprak de vrouw ontdaan.

Marit voelde medelijden met de verdrietige vrouw. ‘Wat is uw huisadres, mevrouw Pastel, woont u in Rotterdam?’

‘Ja, in de Van der Takstraat op het Noordereiland. Daarom ben ik ook bij u terechtgekomen.’

‘Dat is hier inderdaad om de hoek,’ reageerde Marit spontaan. ‘Wat vervelend voor u, mevrouw Pastel. Weet u wat, ik kom vanmiddag wel even bij u langs. Dan kunt u het me rustig uitleggen.’

De afspraak was gemaakt en werktuiglijk had Marit de opdracht aanvaard. Ze kon net zo goed op zoek gaan naar een vermiste kater als ze verder toch niets omhanden had. Bovendien was ze een dierenvriend en kon ze zich goed indenken hoeveel verdriet het moest doen om een geliefd huismaatje kwijt te zijn.

‘Daar gaan onze plannen,’ zei Jack quasi teleurgesteld, toen Marit het gesprek had beëindigd. ‘Dan ga ik maar eens richting Den Haag om een bezoekje te brengen aan Twan Waan en zijn lieftallige dochter.’

‘Sorry, Jack, maar het is weer werk. Dan kan ik tegelijkertijd mijn benen weer eens strekken, hoewel het niet mee zal vallen om een vermiste kat te vinden. Maar goed, zonder geluk vaart niemand wel.’

‘En zo is het, pops. Met een beetje goede wil en jouw speurderscapaciteiten is die Tobias binnen de kortste keren weer terug bij zijn vrouwtje. Jij en ik zien elkaar binnenkort weer, misschien heb ik vanavond nog wel even tijd. Ik bel je nog wel.’

‘Oké, schat. Succes met Twan en zijn dochter, ik ben benieuwd of je nog goudzoekers tegenkomt.’

Bij het afscheid nam hij haar stevig in zijn armen, een gevoel dat haar tegelijkertijd week en gelukkig maakte. Het zat wel goed met Jack, hun relatie kon wel een stootje hebben. Nu was het tijd om zich op mevrouw Pastel en de vermiste kater met het tijgermotief te richten.

TOBIAS

Roza Pastel woonde op een benedenverdieping, in een knus appartement met een kleine tuin. Bij binnenkomst werd het Marit al snel duidelijk waarom de vrouw zo overstuur had geklonken door de telefoon. Het eerste wat haar opviel was de collectie kattenbeeldjes, die aanwezig was in elk vertrek van het huis. Ze waren er in alle vormen, kleuren en maten en stonden op de vensterbank; in een wandkast met glazen deurtjes; op de schoorsteenmantel; in de keuken; en op een plank in het halletje. Ook op de vele schilderijtjes die de muren sierden had het kattenvolk een prominente rol. Roza Pastel had duidelijk één liefde: haar hele leven draaide om de poezelige viervoeters.

Toen ze beiden aan de keukentafel hadden plaatsgenomen, met een kopje thee en een speculaasje, kwam Tobias ter sprake.

‘Net zoals elke avond had ik hem gisteravond weer even naar buiten gelaten om een ommetje te maken,’ begon ze haar relaas. Dan is hij altijd een uurtje buiten en daarna staat hij weer braaf op de stoep. Maar gisteren stond mijn Tobias er niet. Ik heb hem wel tien keer geroepen, maar geen teken van hem. Eerst durfde ik het huis niet te verlaten uit angst dat ik er niet zou zijn als hij ineens toch voor de deur stond. Maar om negen uur was ik de wanhoop nabij en ben ik de straat opgegaan om hem te zoeken. Toevallig kwam ik enkele buren tegen die mij toen hebben meegeholpen. We zijn helemaal rond het Noordereiland gelopen en toen nog zoveel mogelijk binnendoor, het Noordereiland is best groot zoals u weet, maar geen spoor van Tobias. Vannacht kon ik de slaap niet vatten en ben ik vroeg opgestaan om vandaag weer verder te zoeken. Toen kwam ik uw naambordje tegen en besloot ik om
uw hulp in te schakelen.’ Met betraande ogen keek de vrouw haar aan.

‘Tobias is de enige die ik heb en hij houdt me altijd gezelschap. Wanneer ik opsta, wanneer ik naar bed ga, als ik schoonmaak of gewoon even een kopje thee drink. Hij verliest me geen seconde uit het oog en is altijd bij me in de buurt. Het is mijn maatje en hij luistert ook naar mij, hij doet zelfs trucjes die ik hem heb aangeleerd. Ik voel me verantwoordelijk voor hem, want het is een dier en huisdieren zijn van ons mensen afhankelijk. Tobias is in al die jaren nog nooit weggelopen, zelfs niet op een zomeravond als de buurtkatten flink van zich lieten horen en er genoeg krolse poezen door de tuin liepen. Het is een echte lieverd.’ Met haar geborduurde zakdoekje depte ze haar tranen.

‘Heeft u zelf een kat, mevrouw Johansen?’

‘Zegt u maar Marit hoor, mevrouw Pastel. Ja, ik heb zelf ook een kater, die toevallig ook vijf jaar is, alleen komt hij niet buiten. Het is wat lastiger omdat ik op de derde etage woon en een vrij onregelmatig leven leid. Dat is wel jammer voor hem, maar hij is niet anders gewend.’ Ze wierp de vrouw een vriendelijke glimlach toe.

‘Is Tobias gechipt?’

Roza Pastel knikte stellig. ‘Ik heb al met de dierenarts gesproken en hem gevraagd of hij een melding over Tobias heeft binnengekregen. Maar gelukkig was dat niet het geval. Als Tobias een ongeluk zou hebben gehad, had de dierenambulance mij rechtstreeks gebeld, want die kunnen zelf de chip uitlezen. Maar ja, het is natuurlijk geen garantie dat er niets ergs met hem is gebeurd,’ zei ze treurig. ‘Ik heb ook een aantal dierenasiels gebeld, in elk geval die in Rotterdam, maar niemand kon me iets over Tobias vertellen. Ze hadden wel katten die aan zijn beschrijving voldeden, maar die waren al langer in het asiel en bovendien waren ze niet gechipt.’ Wanhoop klonk door in haar stem.

Marit haastte zich op te staan. ‘Dan wordt het de hoogste tijd dat ik op onderzoek uitga. Als u nog niet gebeld bent door de dierenambulance, is er nog hoop voor Tobias en vinden we hem vast snel terug. Kunt u me een lijstje geven met de dierenasiels die u heeft benaderd? Dat zou fijn zijn. Oh, en heeft u nog een speeltje met een belletje bijvoorbeeld dat ik als lokkertje kan gebruiken? En ik zou ook graag een foto van hem willen hebben.’

De vrouw knikte en ging meteen op zoek naar haar notitieboekje en een kattenspeeltje. Trots overhandigde ze Marit een foto van een uit de kluiten gewassen gestreepte kater die haar met felgroene ogen strak aankeek.

‘Wat een prachtige kat. Die moet toch wel opvallen op straat. Bedankt voor de spullen, mevrouw Pastel, ik hoop ze u snel terug te kunnen geven.’

‘Ik ben degene die je moet bedanken voor je hulp, Marit. Ik hoop zo dat je Tobiasje vindt. Ik zou de gelukkigste vrouw van het hele Noordereiland zijn.’ Ondanks haar verdriet kon de vrouw toch nog lachen om haar eigen opmerking.

‘Ik ga mijn uiterste best voor u doen, mevrouw Pastel, maar ik kan u helaas niets beloven, hoe graag ik dat ook zou willen. Hartelijk bedankt voor de thee en het lekkers, ik hoop dat ik u snel goed nieuws kan brengen.’

Toen Marit weer buiten stond, besloot ze eerst de nabije omgeving te verkennen. Ook zou ze de struiken doorzoeken, omdat hij misschien gewond was en niet bij machte om zelf naar huis te lopen. Een kat zou niet snel weglopen, of hij moest slecht behandeld worden door zijn baasje. Dat was hier zeker niet het geval, anders had de vrouw ook niet haar hulp ingeroepen. Ook bleven katten vaak in de buurt, in elk geval binnen gehoorsafstand, zodat ze meestal direct tevoorschijn kwamen als ze geroepen werden. Tobias had al vijf jaar lang dezelfde gewoonte gehad. Er moest inderdaad iets gebeurd zijn waardoor hij dat nu niet had gedaan, peinsde ze.

Vol goede moed begon ze haar zoektocht, maar na uren van roepen, aanbellen bij buren en struinen door prikkelstruiken was Marit nog niet veel verder gekomen. Ook de voorbijgangers die ze had aangesproken en aan wie ze de foto had laten zien, hadden haar niet verder kunnen helpen. De vijfjarige Tobias leek van de aardbodem verdwenen, of in elk geval van het Noordereiland in Rotterdam.

Onverrichter zake keerde ze naar huis terug en ze bleef alert in de hoop alsnog een glimp op te vangen van de gestreepte kater. Thuis at ze een salade met wat sneetjes geroosterd brood. Met haar mond aan een glas karnemelk schoot haar ineens iets te binnen. Misschien zou Olaf haar een handje kunnen helpen? Hij zou op internet kunnen zoeken, dat was zijn specialiteit. Nu Olaf een volwaardig medewerker van haar detectivebureau was, had ze meer opsporingscapaciteit tot haar beschikking. Als Olaf iets niet online kon vinden, dan kon niemand het vinden. Nog niet zolang geleden was de invalide jongen zelfs door de politie ingehuurd vanwege zijn technische kwaliteiten. Zo had hij de politie geassisteerd bij het in kaart brengen van diverse criminele netwerken. Misschien kwam die kennis hem nu van pas als hij een kijkje nam op Marktplaats.nl. Ze zou hem direct de foto van Tobias e-mailen.

Marit dacht even na. Er stonden regelmatig advertenties van vermiste dieren in de lokale kranten, wat niet hoefde te betekenen dat de dieren allemaal waren overleden. Soms waren katten wekenlang spoorloos om daarna doodgemoedereerd weer op de stoep van het ongeruste baasje te staan. Niet in staat om aan te geven waar ze al die tijd geweest waren, bleef hun tijdelijke vermissing voor altijd een mysterie. Als een kat met een chip was verongelukt, was de eigenaar ervan bijna altijd te traceren. In veel gevallen las de dierenambulance de chip ter plaatse uit, zodat er direct contact kon worden opgenomen met de betreffende baasjes. Dierenartsen, dierenasiels en ook dierenambulances hadden daar de mogelijkheid toe. Daarom achtte Marit de kans klein dat de kat overleden was, hoewel ze er wel rekening mee moest houden. Er schuilden vele gevaren in de buitenwereld voor een loslopende kat. In de vorm van kattenhaters bijvoorbeeld, die de dieren vergiftigden omdat ze in hun tuin struinden of gewoon, voor hun pervers plezier. Maar hun lot lag niet altijd in de handen van mensen. Door hun aangeboren nieuwsgierigheid belandden de katten soms in hachelijke situaties, die ze fataal konden worden. Als ze ergens naar binnen glipten waar ze niet uit konden komen, zoals een openstaande schuur of een busje dat openstond en dat daarna werd afgesloten. Zonder eten of drinken had de kat niet lang meer te leven. Soms werden de sociale exemplaren ook nog weleens meegenomen als huisdier door een naïeve kattenliefhebber, die niet stilstond bij het leed dat hij berokkende. Maar onlangs was er een gevaar bijgekomen.

De laatste tijd waren er alarmerende berichten in de pers verschenen over mensen die katten stalen en verkochten via de digitale markt. Marktplaats was daar een voorbeeld van.

Marit trok haar schoenen en jack weer aan voor het vervolg van haar zoektocht. Hopelijk had ze vanavond meer geluk, maar zo niet, dan zou ze de volgende dag toch even een bezoekje brengen aan de dierenasiels in de buurt. Tobias was dan wel gechipt, maar misschien hadden ze tips voor haar of was er inmiddels een melding binnengekomen van iemand die Tobias had gezien.

Ze voelde medelijden met de ongeruste Roza Pastel, die haar enige maatje was kwijtgeraakt. Hopelijk zou Marit in staat zijn om haar te helpen.

HET ONDERZOEK

Het schemerde al toen Marit weer op pad ging, gewapend met een grote zaklamp, de foto, het speeltje, een riem en halsband en iets lekkers voor de kat. Zo-even had ze nog contact opgenomen met Roza Pastel, maar de kater met het tijgermotief was nog altijd niet teruggekeerd. Bij de visboer had ze zich eerder die dag laten vertellen dat hongerige katten gek waren op verse makreel, dus reden genoeg om een geurspoor uit te zetten. Zolang de complete kattenpopulatie van het Noordereiland er maar niet op afkwam.

Het was een kille avond en de gure herfstwind leek dwars door haar warme jack te blazen. Gelukkig liep ze verderop meer beschut, bedacht Marit huiverend, terwijl ze de kraag van haar jack dichter tegen zich aan trok. Ze liep in de richting van een speelplein, waar ze die middag nog kinderen rond had zien rennen. Nu lag het plein er uitgestorven bij en lieten zelfs de katten het afweten. Vastberaden liep ze door naar de Meeuwenstraat, waar aan de overkant van de rivier de Erasmusbrug opdoemde. De normaal zo indrukwekkende tuibrug zag er op dit tijdstip enigszins troosteloos uit, met een niet-aflatende stroom kleurloze auto’s die zich in een gestaag tempo voortbewogen.

Marit had de makreel in kleine stukjes gesneden. Tijdens haar speurtocht was ze van plan om papieren schoteltjes met stukjes vis op tactisch gekozen plaatsen achter te laten. Inmiddels begon ze aan de terugweg en hoopte op haar uitgestippelde route een smikkelende Tobias tegen het lijf te lopen. Tot nu toe had ze weinig geluk gehad. Onderweg had ze wel enkele katten betrapt die zich te goed deden aan het lekkers, maar geen van hen voldeed aan de omschrijving.

Inmiddels had de duisternis haar intrede gedaan. Nadenkend keek Marit om zich heen terwijl ze zich afvroeg wat ze nog meer kon doen om de vermiste Tobias op te sporen. Die middag had ze nog hulp gehad van buurtkinderen, die enthousiast Tobias’ naam hadden geroepen en luidruchtig de vele struiken aan een uitgebreid onderzoek hadden onderworpen. Ondertussen was ze weer aanbeland op het Burgemeester Hoffmanplein bij de Wilhelminafontein, een monument dat geplaatst was ter gelegenheid van de inhuldiging van koningin Wilhelmina in 1898. De straat kwam uit op de Van der Takstraat, waar Roza Pastel woonde. Ze besloot nog even bij de vrouw aan te bellen, maar er werd niet opengedaan. Mogelijk was zij ook op zoek naar de vermiste kat en zouden ze elkaar wellicht nog tegen het lijf lopen.

Ze stak de straat over en vervolgde haar weg over de Maaskade richting een klein park, dat in de zomer nog weleens als kampeerplek werd gebruikt. Ook daar had ze het aas uitgezet. Bij de ingang tuurde ze ingespannen naar het schijnbaar verlaten park, toen ze tussen de struiken ineens een gedaante ontwaarde. Was het Roza? De persoon scheen haar in elk geval niet op te merken. Toen Marit dichterbij kwam meende Marit inderdaad het postuur van een vrouw te zien, een vrouw die ergens naar leek te zoeken, want ze stond voorovergebogen over het gras.

‘Roza!’ riep ze. ‘Roza, ik ben het, Marit!’

Met een snelle beweging draaide de gedaante zich om, maar het was Roza niet. Gauw knipte Marit haar zaklantaarn aan en richtte de lichtstraal op de gestalte. Het leek een man. Onbeweeglijk bleef hij staan, zijn gezicht gedeeltelijk bedekt onder de capuchon van een donkere hoodie, met iets wat leek op een jute zak over zijn schouder geslagen. Toen ze haar zaklantaarn snel weer uitknipte leek hij zich nog steeds niet te verroeren. Ze huiverde en voelde de adrenaline door haar lichaam stromen. De rust die zojuist nog van het park was uitgegaan, had plotseling plaatsgemaakt voor een grimmige sfeer, waarin handelingen leken plaats te vinden die het daglicht niet konden verdragen. Aarzelend bleef ze staan, niet in staat om haar nieuwsgierigheid te bedwingen. Even leek het erop of hij op haar afkwam, toen hij zich scheen te bedenken en wegglipte in de duisternis. Onwillekeurig haalde ze opgelucht adem en probeerde zich te vermannen. Ze was toch zeker niet bang voor een vreemdeling? Ze kon zichzelf echt wel redden. En misschien had hij helemaal geen kwaad in de zin gehad en had hij, net als zij, wel een goede reden voor zijn aanwezigheid.

Nieuwsgierig liep ze naar de plek waar de mysterieuze gedaante zich had opgehouden en knipte haar lantaarn weer aan. Langzaam liet ze de lichtstraal over het pad glijden, totdat een glimmend voorwerp haar aandacht trok. Belangstellend pakte ze het op en rook eraan. Er kwam een sterke vislucht van het lege sardineblikje af. Was het van de geheimzinnige persoon afkomstig of had het er al langer gelegen? Verwonderd vroeg ze zich af wat het eventuele verband kon zijn tussen de man in de hoodie en het lege visblikje. Was hij ook op zoek geweest naar een vermist huisdier? Misschien was het wel een buurtbewoner die Roza hielp bij haar zoektocht naar Tobias? Had hij daarom die grote jute zak bij zich gedragen? Een vreemd transportmiddel voor een eventueel huisdier. En waarom had hij dan niet gereageerd toen ze Roza’s naam riep en was hij in plaats daarvan op de vlucht geslagen?

Nog even volgde ze het denkbeeldige pad tot waar de man uit het zicht was verdwenen, maar elk spoor leek te zijn opgeslokt door de duisternis. Gelaten haalde ze haar schouders op en maakte rechtsomkeert naar de ingang van het park. Toch was ze nog niet helemaal op haar gemak. Het gevoel van onrust deed haar extra waakzaam zijn. Het was alsof iemand haar nauwlettend gadesloeg. Ze versnelde haar pas totdat ze de Maaskade bereikte en het licht van de lantaarnpalen haar bescherming bood.

Plotseling greep iemand haar arm beet. Hij moest achter haar aan zijn gekomen. Vliegensvlug draaide ze zich om en wilde naar hem uithalen, toen een bekende stem haar naam noemde. Het was Jack.

‘Ben je gek geworden?’ was het enige dat ze kon uitbrengen, terwijl ze naar adem hapte.

‘Liefje, wat een felheid. Je hebt toch geen slecht geweten, hoop ik,’ waagde hij doodleuk op te merken. ‘Rustig maar! Ik dacht dat je mij wel had opgemerkt.’

‘Niet dus,’ reageerde ze nijdig. ‘Ik schrok me een ongeluk. Echt Jack, dat zijn geen leuke geintjes.’

‘Sorry, pops, maar wat doe je hier dan ook op dit late tijdstip? Je zou die ongure individuen de kost moeten geven die in het donker rondscharrelen op zoek naar wat vermaak.’

‘Ik kan me echt wel verweren hoor, Jack, maar wat doe jij hier eigenlijk?’ Ze keek hem verwijtend aan, nog niet in staat om hem te vergeven. ‘Ik ben er trouwens wel eentje tegengekomen.’

‘Een duister type?’

‘Ja, iemand in een soort hoodie, die naar iets op zoek was. Toen hij mij in het oog kreeg, maakte hij zich snel uit de voeten.’

‘Klinkt dubieus.’ Zijn gezicht stond ernstig. ‘Ik had bij je aangebeld maar je deed niet open. Ik zag je auto gewoon voor de deur staan en ben dus maar een wandelingetje gaan maken in de hoop je tegen het lijf te lopen. Wat spookte je hier trouwens uit in het holst van de nacht?’

‘Nou, zo laat is het nu ook weer niet.’ Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘Je was er toch bij toen ik gebeld werd over een vermiste kat? Daar was ik dus naar op zoek, maar tot op heden helaas zonder resultaat.’ Even trok er een rilling door haar lijf en leek de kou weer grip op haar te krijgen.

‘Ik had moeten weten dat jij geen type bent dat de kat uit de boom kijkt, liefje, maar je kunt het overdrijven. Kom, laten we maar snel een knus plekje opzoeken om ons aan elkaar te verwarmen.’

Ze lachte en liet zich graag overhalen. Innig gearmd liepen ze terug naar huis. Haar zoektocht had helaas niets opgeleverd, maar morgen was er weer een nieuwe dag.

DE VROUW IN HET PARK

De volgende ochtend was Jack alweer vroeg vertrokken omdat hij het fileverkeer in de richting van Den Haag voor wilde zijn. Dat kwam haar goed uit, want ook zij had allerlei plannen voor vandaag. Toen ze na het ontbijt met een kop koffie op de bank zat, dacht ze terug aan de ontmoeting in het park. Wat had die man daar in het verlaten park uitgespookt? Hoewel ze het niet zeker wist, ging ze er nog altijd van uit dat het een man was geweest. Haar gezelschap had hij in elk geval niet op prijs gesteld.

Ze geeuwde eens uitgebreid. Het was laat geworden en ze had onrustig geslapen. Ze was al vroeg wakker geworden, met de droom nog helder voor ogen. In haar zoektocht naar een gestreepte kater was ze niet alleen. Er was nog iemand aanwezig, heimelijk op de achtergrond. Steeds als ze dacht vanuit het struikgewas een glimp van de ronde, lichtgevende ogen van de kat met het tijgermotief op te vangen, was hij het geweest. Het geheimzinnige individu dat haar achtervolgde vanuit de schaduw. Het beklemmende gevoel had haar ten slotte de rollen doen omdraaien. In plaats van haar zoektocht naar de spookkat te vervolgen, ging ze op zoek naar hem. Op zoek naar een verklaring voor zijn mysterieuze aanwezigheid. De zonderling had een vreemdsoortige zak op zijn rug waarvan de inhoud soms leek te bewegen, alsof er iets levends in zat. Maar dan weer hing de zak doodstil op zijn rug, alsof het leven plotseling in de kiem was gesmoord. Juist toen ze hem eindelijk in het vizier kreeg, loste hij voor haar ogen op in het niets. Gelukkig was het maar een droom.

Het was de tweede dag van haar zoektocht naar Tobias. Gewapend met een plastic tasje om de schoteltjes in te verzamelen ging ze op weg. Voor de zekerheid nam ze ook de riem en het halsbandje weer mee. Het was een frisse ochtend, hoewel de gure wind van de dag ervoor was gaan liggen. Zoals ze al vermoedde waren de schoteltjes inmiddels keurig leeggegeten, maar van de likkebaardende dader of daders ontbrak elk spoor. Het interesseerde haar niet eens zoveel. Haastig liep ze verder naar het park, stiekem hopend de vreemdeling weer tegen het lijf te lopen.

Inmiddels had het park een metamorfose ondergaan. Zo troosteloos als het er de vorige avond had uitgezien, zo fris en herfstig zag het er nu uit. Ze wandelde er op haar gemak doorheen, terwijl ze de omgeving scherp observeerde en de lege schoteltjes opraapte. Ze was niet alleen. Er was een vrouw die met haar herdershond aan het wandelen was. Marit knoopte een praatje met haar aan en vroeg haar of ze misschien een uit de kluiten gewassen gestreepte kater had gezien. Verontschuldigend haalde de vrouw haar schouders op en wierp een veelbetekenende blik op haar hond. Katten lieten zich over het algemeen niet zien als zij en Wodan een wandelingetje maakten, vertelde ze glimlachend. Marit beantwoordde haar glimlach en beaamde dat de meeste katachtigen zich waarschijnlijk al lang van tevoren uit de voeten hadden gemaakt als ze haar hond zagen aankomen. Het gesprek kwam op de locatie van het park, dat vrij afgelegen lag, ondanks de nabijheid van de Hef, een buiten gebruik gestelde spoorweghefbrug, en het verkeer op de doorgangsweg van en naar het centrum. Marit informeerde of het haar was opgevallen dat er zich weleens ongure types in het park ophielden. Hoewel de vrouw beweerde zich er altijd veilig te voelen met haar Duitse herder, bekende ze de laatste tijd weleens iemand te zijn tegengekomen die er niets te zoeken leek te hebben.

Een man die geen hond uitliet. Wel droeg hij altijd een grote zak over zijn schouders en dus was ze ervan uitgegaan dat hij voor de gemeente werkte en het vuilnis inzamelde. ’s Avonds was ze de man echter nog nooit tegengekomen.

Marit drukte haar op het hart contact met haar op te nemen als ze de man weer tegen het lijf zou lopen en krabbelde haar telefoonnummer op een kassabonnetje. Ze bedankte de vrouw voor de informatie. Daarna vervolgde ze haar speurtocht annex inzameling van brandschoon gelikte schoteltjes die zo uit de vaatwasser leken te zijn gekomen. Het lege sardineblikje kon ze niet meer terugvinden. Achteloos haalde ze haar schouders op en wandelde verder langs de uitgestippelde route. Ze had nog meer te doen vandaag.

Op de terugweg belde ze nogmaals aan bij Roza Pastel, die dit keer wel thuis was. Als de vrouw al hoopvol was gestemd toen ze Marit zag, vervloog die hoop meteen toen Marit haar informeerde over de reden van haar bezoek. Het bleek dat Roza de dag ervoor haar zoektocht naar het vasteland had uitgebreid, ‘omdat een kat zich helaas niet liet tegenhouden door een drukke weg,’ zo was haar motivatie. Na de verzekering dat Marit snel weer contact met haar zou opnemen namen ze afscheid van elkaar. Thuisgekomen gooide ze de lege schoteltjes in de prullenbak en dronk een kop thee. Daarna maakte ze zich klaar voor haar afspraak met Olaf.

Tijdens de autorit naar Hillegersberg liet ze haar gedachten nog eens de vrije loop over alles wat er de afgelopen vierentwintig uur was voorgevallen. Over de vreemde ontmoeting in het park en over het gesprek met de vrouw met de herdershond, die eenzelfde ervaring had gehad als zij en haar eigen conclusie had getrokken. Vaststond dat er ook op het rustige Noordereiland dingen gebeurden die het daglicht niet konden verdragen. Maar misschien was ze wel te wantrouwig en had de vrouw het bij het rechte eind, hoewel er waarschijnlijk weinig vuilnismannen waren die er in het donker opuit trokken.

Voorlopig hoopte ze dat Olaf meer vooruitgang had geboekt dan zij met zijn digitale zoektocht.

MARKTPLAATS

De autorit naar Hillegersberg deed haar goed en langzamerhand kreeg haar goede humeur weer de overhand. Voorlopig was er nog kans genoeg om Tobias te vinden en had ze nog niet alle mogelijkheden benut.

Toen ze bij het landgoed aankwam, stond het hek al uitnodigend voor haar open, zodat ze direct kon doorrijden naar de parkeerplaats. Zoals altijd viel alle spanning van haar af zodra ze zich op het mooie landgoed bevond, een effect dat deze bijzondere plek op haar had. Langgerekte slierten rook kringelden in een traag tempo uit de schoorsteen van Jacks appartement. De geur deed haar denken aan uitgestrekte bossen en lange wandelingen in de natuur, iets waarvan de laatste jaren weinig was gekomen. Sinds ze haar eigen detectivebureau had opgestart, had ze zich niet meer de tijd gegund om op vakantie te gaan, ondanks de tijden dat er geen werk was en ze vrij was om te gaan en te staan waar ze wilde. Het was een van de kenmerken van een eigen bedrijf. Vakanties waren een luxe omdat er dan geen geld verdiend kon worden en er ook niemand aanwezig was om een eventuele potentiële klant te woord te staan.

De voordeur van het appartement stond uitnodigend op een kier, iets waar Olaf waarschijnlijk verantwoordelijk voor was. Jack zou daar niet bij stilstaan, ook al verwachtte hij haar. Ze maakte zich weinig illusies dat dit anders zou zijn nu ze een relatie hadden.

Eenmaal in het halletje kwam Olaf haar enthousiast in zijn rolstoel tegemoet. Ze bukte zich voorover en gaf hem een vluchtige kus op zijn wang. Hij rook prettig, naar zeep en naar wasmiddel.

‘Ha Olaf, hoe is het met je?’ vroeg ze opgewekt, terwijl ze achter hem aan liep naar de woonkamer. Er brandde een knapperend haardvuur, waardoor er een behaaglijke warmte in het vertrek hing. Het leven was goed op het landgoed van de gezusters Havics.

‘Heel goed, mevrouw Johansen, ik heb op u gewacht.’

Ze glimlachte. ‘Probeer me nu maar gewoon Marit te noemen, hoor. Dat vind ik echt niet erg.’ Het was niet de eerste keer dat ze hem dat op het hart drukte, maar Olaf had er zichtbaar moeite mee om haar te tutoyeren. Ze was benieuwd of hij Jack inmiddels wel bij zijn voornaam noemde en dacht dat het misschien te maken had met een zeker schuldbesef jegens haar.

Olaf verontschuldigde zich meteen, waarop ze hem lachend verzekerde dat het wel zou wennen. Het aangeboden kopje koffie nam ze graag aan. Hoewel Olaf de beschikking had over een eigen slaapkamer met douche en toilet en een kleine keuken, voelde hij zich al aardig thuis in Jacks appartement. Het leek erop dat de twee mannen goed met elkaar overweg konden en dat Jack er geen bezwaar tegen had als Olaf zich de ruimte toe-eigende als hij afwezig was. Het diende tenslotte ook als kantoorruimte.

Toen ze zich, voorzien van een kop koffie, genesteld hadden achter zijn laptop, vertelde hij haar over zijn bevindingen. ‘Ik ben eerst maar eens begonnen op Marktplaats, hoewel er nog veel meer sites zijn die huisdieren aanbieden en waar je kunt zoeken naar een vermist dier. De Dierenbescherming heeft ook een mooie site, of Amivedi bijvoorbeeld. De Dierenbescherming werkt samen met ruim vijftig asielen. Amivedi is het landelijk meldpunt voor huisdiereigenaren. Er staan op hun website ongeveer duizend katten, waarvan een aantal overleden is. Over het algemeen zijn het dieren die niet gechipt zijn en waar ze dus geen informatie van hebben, of katten die zo zijn toegetakeld dat de chip niet meer te lezen is.’

‘Dan ben je dus wel even aan het zoeken.’

‘Inderdaad, Marit..., maar gelukkig hanteren ze wel een zoekmachine, zodat je specifiek kunt zoeken. Toch heb ik er gisteren inderdaad heel wat uurtjes aan besteed, want ook op Marktplaats ben je wel even bezig. Daar staan talloze pagina’s over katten, in alle soorten en maten: verdwenen katten, aangeboden katten, dekkaters. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is er. Het is echt een enorme handel.’ Olaf keek haar opgewonden aan. ‘Er wordt soms ook gewaarschuwd voor fraude…’

‘Wat voor soort fraude, Olaf?’