Oorspronkelijke titel: The Girl Who Stole an Elephant

Oorspronkelijk uitgegeven in Groot-Brittannië
in 2020 door Nosy Crow Ltd

Tekst © Nizrana Farook 2020

Omslag © David Dean 2020

Nederlandstalige uitgave:

© 2021 Veltman Uitgevers, Utrecht

Vertaling: Jolanda Jongedijk/Vitataal

Redactie en productie: Vitataal, Feerwerd

Opmaak en omslagontwerp: Fenatic, Oostwold

ISBN 978 90 483 1906 0

ISBN 978 90 483 2041 7 (e-book)

Alle rechten voorbehouden

Voor meer informatie: www.veltman-uitgevers.nl

Voor Nuha en Sanaa

Hoofdstuk
één

Chaya staarde naar de bronzen speer die op haar hals gericht was.

‘Geen stap verder,’ zei de schildwacht.

Chaya deed een stap terug en stak haar handen omhoog. De linnen buidel onder haar blouse tinkelde. Geroezemoes zweefde omhoog vanaf de promenade, waar het jaarlijkse feestmaal van de koning gehouden werd.

‘Wat doe jij hier, meisje?’ De schildwacht zwaaide met zijn speer naar haar. Beneden hen was het geluid van de vina’s te horen. De muziek begon.

Chaya haalde haar schouders op terwijl de buidel tegen haar borstbeen drukte. Ze wreef met haar handpalmen over haar rok en probeerde haar stem neutraal te houden. ‘Ik kijk gewoon wat rond.’

Twee andere schildwachten kwamen op haar stemgeluid af. Ze beklommen de stenen trap die was uitgehouwen in de heuvel. Zo was het koninklijk paleis gebouwd – een netwerk van gebouwen boven op de berg. Rotsen en richels vormden binnenplaatsen en zwembaden voor de koninklijke familie, terwijl ze van bovenaf regeerden.

‘Je mag hier niet komen,’ zei de schildwacht tegen Chaya. ‘Je hoort beneden te genieten van het eten en het feest.’

Dat was niets voor Chaya. Ze had meer zin in inbreken om de juwelen van de koningin uit haar vertrekken te stelen. In haar buidel zat een erg mooie blauwe saffier.

‘Nou?’ De man maakte een steekbeweging met zijn speer. ‘Wat heb je te zeggen?’

‘Ik wilde zien hoe het paleis er van dichtbij uitziet. Van beneden af is het zo mooi.’ Ze wees in de richting van haar dorp en trok een verlangend gezicht.

De schildwacht zuchtte. ‘Goed dan. Maar doe het niet weer.’ Hij liet zijn speer zakken. ‘Alles voorbij de ingang met de leeuw is verboden voor het publiek.’

Chaya keek om en knikte gedwee, alsof ze nu pas voor het eerst het enorme standbeeld van de leeuw zag, ook al kon je het in de dorpen van kilometers ver zien. De stenen trap die was uitgehakt tussen de poten van de leeuw leidde naar het complex van gebouwen dat het binnenste deel van het paleis vormde.

‘Kom mee.’ De schildwacht pakte haar bij de arm. Ze deinsde terug. Hij sleepte haar mee naar het met keien geplaveide pad dat naar beneden leidde, naar het feest. ‘Ik wil je hier niet weer zien.’

De juwelen van de koningin tinkelden in haar buidel. Er zaten saffieren, toermalijnen en ster-robijnen in, gezet in zwaar, glimmend goud. Niemand had zo veel juwelen nodig. En dit was alleen nog maar de inhoud van de la van de rozenhouten tafel naast het bed. Jammer dat ze zo overhaast had moeten vertrekken toen ze stemmen hoorde. En het was gewoon pech dat iemand haar had gezien toen ze bijna bij de promenade was.

Ze schudde de hand van de schildwacht van zich af en liep weg. Haar arm deed pijn waar zijn vingers erin hadden geknepen.

Ondanks alles hield Chaya haar adem in toen ze het uitzicht van daarboven zag. Het koninkrijk Serendib strekte zich uit tot in de verste verten, dichte groene bossen en zilveren rivieren, met de stad van de koning beneden haar en verderop kleinere dorpjes.

Ze was nog niet klaar om te gaan. Chaya stond stil bij een tamarindeboom en deed alsof ze naar de apen keek die op de takken zaten. Vlekjes zonlicht prikten in haar gezicht terwijl ze vanuit haar ooghoeken naar de schildwacht keek. Hij stond ook stil, maar hield haar nog steeds in de gaten.

Ze hoorde hem luid vloeken. ‘Wat doe je nu? Wegwezen, meisje, voor ik je een pak slaag geef.’

Het zou verstandig zijn om te maken dat ze wegkwam. Maar de vertrekken van de koningin lonkten. Ze kon hun lokroep horen in de warme zon. De zachte fluwelen tapijten, de gordijnen om het bed die zachtjes op het briesje dansten en de belofte van meer waardevolle schatten in de kasten van ebbenhout en teak.

Plotseling ontstond er rumoer boven haar, bij de vertrekken van de koningin. Ze hoorde mensen schreeuwen en rennen.

Chaya dacht snel na. Was ze in haar haast soms vergeten de la dicht te doen?

Ze keek stiekem over haar schouder en zag iemand over het keienpaadje hollen. Het was nu echt tijd om te gaan.

Chaya liep door, zo nonchalant mogelijk, terwijl haar hart tekeerging als een razende. Ze liep net onder de stenen leeuw door toen ze iemand hoorde roepen.

‘Hé, jij daar!’

Chaya begon sneller te lopen. De hete keien deden pijn aan haar voetzolen.

‘Hé! Ik wil even met je praten, meisje.’

Ze moest hier snel weg, anders was alles voorbij. Het geluid van haar voeten op het pad werd luider, haar adem kwam in horten en stoten. Achter zich hoorde ze snelle voetstappen. Chaya tilde haar rok iets op zodat ze sneller kon rennen. Zware voetstappen joegen achter haar aan; sandalen klepperden op de keien.

Ze stond met een schok stil toen ze een rij schildwachten vanaf beneden op haar af zag komen racen. Ze draaide zich om en rende blind opzij, een paar treden omhoog de gebedsruimte van de koningin in, zigzaggend door de granieten zuilen. Speren kletterden tegen de zuilen terwijl de schildwachten achter haar aan stampten. Toen ze aan het einde van de gang was, dook ze de struiken in. Ze worstelde zich erdoorheen, de trap af naar de officiële tuinen.

Ze bevond zich nu dicht bij de promenade waar het feestmaal was. Door de geur van zoete lekkernijen wist ze dat de tafels met eten om de hoek stonden.

Chaya stond stil bij twee jongens die rijstkoekjes in hun shirt propten. Haar plotselinge komst deed hen gealarmeerd opkijken. Ze renden weg, elk in een andere richting.

Ze stortte zich in een menigte dansers en muzikanten. Niemand was zich bewust van het drama dat zich ontvouwde. Bekkens kletterden en halfnaakte dansers sprongen en dansten op de maat van de trommels. Ze rende door het orkest, met haar handen stevig tegen haar oren vanwege de schrille fluittonen.

‘Hou haar tegen!’ riep iemand. ‘Hou haar tegen!’ De dansers staakten een voor een hun bewegingen en de muziek stierf weg. Mensen staarden met open mond naar de schildwachten die achter Chaya aan zaten. ‘Dat meisje! Hou dat meisje tegen!’

Een man in de menigte greep naar Chaya, maar ze ontglipte hem en rende naar de poorten van het koninklijke complex. Versieringen van kokosnootbloemen aan koorden werden meegetrokken en wikkelden zich om haar heen als een net. Al rennend rukte ze zich los.

Op het grasveld voor haar stonden olifanten uit de tempel, in hun tuig versierd met spiegeltjes, klaar voor de parade. In het midden stond de Grote Slagtand van de koning zelf, Ananda. Hij droeg zijn speciale gewaad, bruin met goud, en van dichtbij waren zijn slagtanden enorm en indrukwekkend.

Chaya stopte abrupt op het gras en keek om. Ze was ingesloten.

Ze sprintte naar Ananda toe en dook onder zijn machtige lijf. De wereld was meteen donker en bedompt. Zijn kornak schreeuwde en greep naar haar vlecht om haar hoofd naar zich toe te trekken, maar ze trok zich los en rolde naar de andere kant. Ze sprong op en zag hoe de kornak zich omdraaide en naar de schildwachten riep die naar hen toe denderden. Een aantal olifanten schudde verontrust met hun kop.

‘Stop!’ De kornak zwaaide met zijn armen naar de schildwachten. ‘De olifanten worden onrustig.’

De schildwachten vertraagden hun pas. Chaya greep haar kans. Ze rende naar de poorten en wierp zich erdoorheen. Ze was vrij.

Ze liep om de stad heen naar de wildernis aan de oostkant van het paleis. De wind liet haar haren wapperen terwijl ze erheen sprintte. Toen ze eenmaal in het bos was, leunde ze tegen een boom om op adem te komen. Ze gluurde door de wildernis en glimlachte.

Ze had hen afgeschud.

Chaya klauterde de boom in. De ruwe schors schraapte tegen haar handen. Ze streek neer op een van de hoge takken en plukte de kokosbloesem uit haar haren. Ze trok haar linnen buidel over haar hoofd en liet de juwelen in haar schoot vallen. Ze fonkelden helderblauw, groen en roze tegen het grijs van haar rok.

Ze had heel veel risico gelopen. Haar meest gedurfde diefstal tot nu toe. En toch was het gelukt.

Ze plukte een djamboevrucht van een nabije tak en beet in het sappige roze vruchtvlees. Ze tuurde door de bladeren naar het koninklijke gebouw in de verte. Het was er een chaos. De menigte verspreidde zich in paniek. Groepjes mensen gingen verschillende kanten op. De koning, die opviel door zijn met goud bedekte gewaad, was afgedaald van zijn podium en brulde tegen zijn personeel. De koningin en haar gevolg van hofdames werden van de promenade af geleid, naar het paleis. De kornaks op het gras probeerden wanhopig hun geschrokken dieren te kalmeren, zodat ze geen schade veroorzaakten.

Te midden van dat alles hief Ananda zijn majestueuze kop op en trompetterde luid naar de felblauwe hemel.

Hoofdstuk
twee

Nadat Chaya zich thuis snel had verkleed, haastte ze zich naar de rand van het dorp, naar haar vriend Neel. Ze baande zich een weg door de rijstvelden en keek af en toe om, om te zien of ze gevolgd werd. Voor haar lag de werkruimte van de timmerman waar Neel werkte. Achter de lage muurtjes stond hij over zijn werk gebogen.

‘Hoi, Neel,’ zei ze. Er hing een geur van houtsnippers en lak.

Neel keek op en glimlachte naar haar. Daarna boog hij zich weer over het vierkante stuk teak waaraan hij werkte. Er stonden stapels hout tegen de muren en door de hele ruimte stonden half afgemaakte meubels.

‘Wat ben je vroeg terug, Chaya. Ik dacht dat je langer op het feest zou zijn.’

Chaya liet zich op een krukje naast hem glijden. ‘Ik... moest plotseling weg. Jij had ook moeten komen. Het feestmaal was geweldig.’

Ze keek uit over de muurtjes. Zoals altijd was de omgeving verlaten. Slechts een zacht briesje blies over het veld en ritselde door de onderkant van het dakstro.

‘We moeten nog zo veel bestellingen afmaken. Meester wilde niet dat ik ging.’ Neel bewoog zijn beitel in het hout. Bruine snippers vielen rond zijn voeten.

Chaya vroeg zich af wat er op dat moment plaatsvond in het koninklijk paleis. Ze had hen afgeschud, maar zouden ze het gewoon opgeven? Zouden ze niet verder zoeken?

‘Gaat het wel?’ vroeg Neel.

‘Met mij? Ja, natuurlijk.’ Ze wees naar het houten vierkant waar hij aan werkte. ‘Dat ziet er anders uit. Geometrische patronen in plaats van je gebruikelijke krullen.’

‘O, dit maken we voor een van de buitenlandse kooplui. Er is een nieuwe specerijenkoopman in de stad. Het lijkt erop dat hij hier blijft. Hun patronen zien er zo uit. Ik had een liniaal nodig...’

Chaya liet haar gedachten de vrije loop terwijl Neel praatte. Hoelang zouden de soldaten van de koning naar haar zoeken? Ze zouden het niet zo gemakkelijk opgeven. Haar hoofd schoot met een ruk omhoog toen ze een geluid hoorde, maar het was gewoon een kraai die over de muur hupte.

‘Oké, Chaya, wat is er aan de hand?’ Neel legde zijn beitel neer en staarde haar aan.

‘Hoe bedoel je?’

‘Je bent zo schichtig. Wat is er gebeurd?’

‘Je zult dit niet leuk vinden.’

‘Vertel het toch maar.’

‘Het is... hetzelfde als anders.’

Neel zuchtte. ‘En waarvoor was het deze keer?’

‘Voor Vijay, een van de jongens bij de rivier. Hij is tijdens het zwemmen aangevallen door een krokodil. Ik was erbij toen het gebeurde.’

‘Ja, dat heb je verteld. Maar wat kun je nu voor hem doen?’ Neel blies op het stuk hout. Er kwam een wolk bruin stof af.

Chaya wreef over haar neus. ‘Zijn familie heeft gehoord over een medicijnman die hem kan genezen. Dan kan hij weer lopen. Maar ze hebben snel veel geld nodig. Ze moeten een kar huren voor drie dagen en de maandenlange behandeling kost natuurlijk ook veel.’

Neel schudde zijn hoofd. ‘Ik weet niet of ik je moet bewonderen of moet denken dat je stapelgek bent.’

‘Deze keer heb je misschien gelijk als je me stapelgek noemt.’

‘Hoezo? Wat is er nu anders?’

‘Zoals ik al zei: ze hebben heel veel geld nodig. Het zou kunnen dat ik iets heb meegenomen wat... waardevoller was dan anders.’

Neel staarde naar haar. ‘Wat dan?’

Chaya maakte de buidel los. De juwelen vielen eruit. Ze kletterden op Neels ingewikkelde gravure en rolden de groeven in. De saffier schitterde blauwer dan blauw en een fonkelende roze robijn was minstens zo mooi met een glinsterende zilveren ster erin.

Neel deinsde terug als door een wesp gestoken. ‘Chaya, wat is dit nou? Waar heb je die vandaan?’

Ze pakte de saffier en hield hem tegen het licht. ‘Uit het nachtkastje van de koningin.’

Neel keek naar de juwelen en toen naar Chaya. ‘Zeg alsjeblieft dat dit een grapje is.’

‘Zo erg is het niet.’ Chaya legde de saffier terug bij de andere juwelen. Neel maakte zich altijd zo veel zorgen. Dan leek het erger dan het was. ‘Volgens mij hebben ze me helemaal niet herkend.’

‘Wacht even. Heeft iemand je gezien?’

‘Rustig maar, Neel. Ik ben weggerend. Ik ben veilig.’

‘Rustig maar? Dit is iets anders dan een paar munten stelen. We hebben het wel over de koning.’

‘Koningin.’ Neel keek haar boos aan, dus praatte ze snel verder. ‘Wil je dan niet dat Vijay beter wordt? Als hij niet behandeld wordt, raakt hij zijn been kwijt. Dan kan hij nooit meer lopen. En iemand anders kan er ook wel wat van gebruiken.’

‘Wie dan?’

‘Jij.’

‘Ik?’

‘Je ouders kunnen het geld gebruiken zodat jij niet hoeft te werken. Je bent nog maar dertien, Neel. Je hoort op school te zitten.’

‘Ik heb het zo vaak gezegd: het gaat prima. Ik hoef geen liefdadigheid.’

‘Luister nou naar me. Niet alleen school, je zou zelfs Sanskriet kunnen leren en wetenschap in de tempel. Je zou een beter leven kunnen hebben.’

‘Een beter leven? Of bedoel je jouw leven?’

Chaya hief gefrustreerd haar handen. ‘Goed dan. Misschien ben ik iets te ver gegaan door te stelen van de koningin.’ Neels blik sprak boekdelen. ‘Oké, veel te ver. Maar ik moest zo snel mogelijk veel geld bij elkaar zien te krijgen, nu Vijay nog behandeld kan worden.’

Ze deed de juwelen weer in de buidel. ‘Ik breng deze naar zijn familie. Ze vertrekken vanavond.’

‘Wacht, Chaya. Denk even na. Hoe kan een arme boer de juwelen van de koningin verkopen? En wat is er gebeurd? Je zei dat iemand je had gezien.’

Ze hing de buidel weer om haar hals. ‘O, gewoon een van de schildwachten. Hij zat achter me aan tot aan de promenade. Andere mensen probeerden me ook te pakken. Het was wat hectisch. Maar ik ben ontsnapt.’

‘Dus nu zoeken ze je?’

‘Ja, misschien wel. Kijk niet zo geschokt! Dat is nergens voor nodig. Ik geef Vijays moeder één stuk dat ze tijdens de reis kan verkopen, heel ver weg. De rest verstop ik thuis.’

‘De soldaten van de koning zijn vast bezig de dorpen te doorzoeken. Ga nergens heen met die dingen. We moeten ze nu meteen verstoppen.’

‘Verstoppen? Hier?’ Chaya’s blik dwaalde door de ruimte. Aan de verre muur hingen hoge planken met gereedschappen, blikken lak en houten snuisterijen.

‘Alles is zo open en bloot. En dat kistje dat je me pas liet zien? Dat jij gemaakt hebt, met dat verborgen vakje? Heb je dat nog?’

‘Ja, dat is hier nog ergens.’

Neel liep naar de planken en doorzocht ze. Hij kwam terug met een klein kistje, met een gravure van een vogel met twee koppen die een slang in zijn klauwen hield. Hij opende het deksel en tilde een lade op. Na wat gepriegel opende hij een geheim vakje onder in het kistje.

Chaya pakte eerst een kleine kattenooghanger en legde die apart. Daarna stopte ze de juwelen in het kistje. Ze schepte met haar handen wat zaagsel uit een bult in de hoek en deed dat bij de juwelen, zodat ze goed bedekt waren. Neel sloot alles af en zette het kistje terug op de plank tussen de andere.

‘Er gebeurt niets mee,’ zei hij alsof hij kon raden wat ze dacht. ‘De meester neemt deze elke drie maanden mee naar Galle, maar hij is net geweest. Dus ze zijn veilig.’

‘Mooi. Dit waait vast snel over. Dan kan ik ze weer ophalen.’ Chaya hoopte dat dat waar was. Ze maakte een klein stukje stiksel los in de zoom van haar rok en duwde daar de kattenooghanger in. ‘Deze zal ik aan Vijays moeder geven.’

‘Prima, maar ga daarna direct naar huis. Ik ga naar de stad om te horen wat ze zeggen. Thuis ben je veilig. Je vader…’ Neel viel stil met een bezorgde blik.

‘Wat? Wat is er met mijn vader?’

‘O, Chaya. Als ze erachter komen dat jij de juwelen hebt gestolen, zit je vader in de problemen.’

‘Maar paps werk voor de koning is niet belangrijk. Waarom zouden ze hem de schuld geven?’ Maar terwijl ze het zei, besefte ze dat het waar was.

‘Hij is het dorpshoofd. Hij kent het paleis. De indeling, de toegangspunten, dat soort dingen. Ze zullen denken dat hij erachter zit. Ze geloven vast nooit dat een meisje dit alleen heeft gedaan. En je weet hoe de koning is als hij kwaad is. Hij zal je vader laten…’ Neel wendde zijn blik af van Chaya. ‘Kom. Je moet nu naar huis.’

Chaya volgde Neel naar buiten en keek over haar schouder naar het kistje op de plank. De zoom met de hanger van de koningin erin streek langs haar enkel.

Pap.

Had ze hem per ongeluk in gevaar gebracht?

Neels onuitgesproken woorden waren overduidelijk.

Hoofdstuk
drie

Toen Chaya de volgende ochtend wakker werd, was haar vader al weg. Er moest iets belangrijks zijn. Haar tante zat aan de ontbijttafel een van Chaya’s rokken te repareren.

‘Je moet voorzichtiger zijn, Chaya.’ Ze keek op van haar naaiwerk. ‘Je bent net zo onstuimig als een jongen. Dit is al de derde rok die ik deze week moet repareren. Speel je weer met die deugnieten bij de rivier?’

‘Soms wel. Er is niets mis met hen.’ Chaya ging zitten en opende een pan op tafel. Stukken vers gekookte zoete aardappel lagen erin te dampen. Ze pakte er eentje met wat geraspte kokosnoot. ‘Is pap vroeg weggegaan?’

‘Er zijn problemen hier in Nirissa. Heb je gehoord van de diefstal in het paleis?’

Chaya knikte terwijl ze een hap nam van haar zoete aardappel.

‘In het dorp verderop is het behoorlijk ernstig. De koning is woedend en reageert zijn woede af op het volk, zoals gewoonlijk.’ Tante haalde de naald door de stof en beet de draad door met haar tanden. ‘Degene die de juwelen heeft gestolen... Het is een doodvonnis, als je het mij vraagt.’

Het eten voelde zwaar en melig in Chaya’s mond, bijna te erg om door te slikken. Ze staarde uit het raam. Zonnestralen bedekten het gazon onder de neemboom met lichte vlekjes. Een mangoeste sloop over het gras. ‘Wie zoeken ze? Hebben ze een beschrijving of zo?’

‘Vreemd genoeg weet niemand het zeker.’ Tante fronste en vouwde de rok op haar schoot op. ‘Sommige mensen hebben het over een donkere, magere jongen. Anderen zeggen dat hij stevig was en met een been trok.’

De jongens met de rijstkoekjes! Die waren ook weggerend. Misschien waren ze beiden aangezien voor de juwelendief.

‘Een schildwacht van het paleis dacht zelfs dat het een meisje was,’ zei tante. ‘Ongeveer twaalf jaar, een bruine huid, een lange vlecht, lang.’

‘O.’ Chaya bekeek haar verwrongen spiegelbeeld in de raampanelen. ‘Dat kan iedereen zijn. Zelfs ik.’

Tante lachte. ‘Dat is waar. Natuurlijk gelooft niemand hem. Een meisje!’

‘Wat voor problemen verwachten ze vandaag, tante?’

‘Generaal Siri en zijn mannen marcheren door de omliggende dorpen om te proberen mensen... over te halen om de dief te verraden. Nu is het helaas onze beurt.’

Chaya werd bleek toen ze hoorde over generaal Siri. ‘Hoelang gaan ze daarmee door? Als niemand bekent, moeten ze het toch opgeven?’

‘Opgeven! De koning heeft vijanden die hem graag ten val zouden brengen. Je weet hoe paranoïde hij is over zijn positie. Het is een groot probleem voor hem dat iemand zomaar het paleis binnen kon komen. Dat laat hij niet los.’

Chaya’s mond was plotseling kurkdroog. Ze schonk een beker water in uit de kan van klei.

‘Wat is er?’ vroeg tante. ‘Waarom eet je niet?’

Chaya sloeg haar blik neer. Als ze alleen al naar het eten keek, werd ze misselijk. ‘Ik heb geen honger.’ Ze duwde haar bord resoluut van zich af.

Tante maakte een afkeurend geluidje, maar zei niets.

‘Ik moet gaan,’ zei Chaya.

‘Chaya, je hebt amper iets gegeten. De school begint nog niet. Eet je ontbijt op.’

‘Ik wil eerst nog naar Neel.’ Ze stond op en hees haar schooltas op haar schouder.

‘Die jongen, Neelan. Heeft hij niet genoeg werk zonder dat jij steeds langskomt? Mijn broer verwent je en laat je zomaar overal rondrennen. Andere meisjes van twaalf gaan niet eens meer naar school.’

‘Tot later, tante.’ Chaya haastte zich langs haar tante voordat ze nog meer kon zeggen en sprintte de deur uit.

Er was iets mis in Nirissa.

Waar was iedereen? Chaya liep naar de werkplaats door doodstille straten. Ze hoorde geen ekel-bezems die tuinen schoonveegden, geen metalen emmers in putten, geen stromen water die over badende mensen gutsten.

In de verte echode geschreeuw. Chaya rende over de kiezelpaden in de richting van het geluid. Haar schooltas bonkte tegen haar been. Een dichte groep mensen blokkeerde haar zicht.

Chaya baande zich een weg naar voren.

De soldaten van de koning waren er.

Ze stonden buiten een van de huisjes. De voordeur was open en de bezittingen van de familie waren naar buiten gegooid. Chaya herkende het huis. Bala woonde er, een jongen van school.

Een soldaat smeet een zakje met rijst naar buiten. De inhoud viel eruit, op de rieten matten, kussens en kleren waarop ook al linzen lagen. Een vrouw wierp zich snikkend op de rijst en probeerde die op te scheppen met haar handen.

Nee, nee, nee. Dit kon niet waar zijn.

Generaal Siri stond bij zijn paard, gekleed in zijn breedgeschouderde paarse jas, een versierde dolkholster op zijn heup. Haar vader stond naast hem. Ze leken ruzie te hebben. Haar vader wees naar Bala’s huis. Generaal Siri zuchtte en keerde zich om.

‘Jullie zijn de volgende!’ riep hij tegen de zwijgende menigte. ‘Jullie allemaal, tenzij jullie me vertellen wie de dief is.’

Gefluister ging door de mensenmassa. Chaya glipte weg, naar waar de dorpelingen en haar vader haar niet meer konden zien en zij het verdriet van Bala’s familie niet meer kon zien.

Ze leunde tegen een muur van gevlochten twijgen en leem en drukte haar hoofd tegen het ruwe oppervlak.

Al dat leed in haar dorp. Het was allemaal haar schuld.

Een jongen schreeuwde uit alle macht. ‘Ik was het niet. Echt niet.’

Chaya kneep haar ogen stijf dicht om Bala’s geschreeuw niet te hoeven horen. Ze veegde het zweet van haar gezicht. Ze moest iets doen.

Voor haar bewoog iets. Een klein meisje bestudeerde Chaya met haar duim in haar mond. Het was Bala’s kleine zusje.

‘Het spijt me,’ fluisterde Chaya. ‘Het spijt me zo. Ik zal het goedmaken. Ik beloof het.’

Het kind keek om zich heen. Ze vroeg zich vast af of Chaya het tegen haar had.