Ook verschenen van deze auteur:

Het meisje dat op een olifant ontsnapte

ISBN 978 90 483 1906 0

ISBN 978 90 483 2042 4 (e-book)

Oorspronkelijke titel: The Boy Who Met a Whale

Oorspronkelijk uitgegeven in Groot-Brittannië in 2021 door Nosy Crow Ltd

Deze vertaling van The Boy Who met a Whale is uitgegeven in overeenstemming met Nosy Crow® Limited.

Tekst © Nizrana Farook 2021

Omslag © David Dean 2021

Nederlandstalige uitgave:

© 2022 Veltman Uitgevers, Utrecht

Vertaling: Saskia Peeters/Vitataal

Redactie en productie: Vitataal, Feerwerd

Opmaak en omslagontwerp: Fenatic, Oostwold

ISBN 978 90 483 1996 1

Alle rechten voorbehouden

Voor meer informatie: www.veltman-uitgevers.nl

Aan de Maalu’s in mijn leven,
die altijd voor me klaarstaan,
niet alleen als de zon schijnt,
maar ook als het stormt.

Hoofdstuk
één

De jongen klampte zich uit alle macht vast aan de reling terwijl het schip heen en weer slingerde in de storm.

Het was aan het zinken.

Hij werd omringd door duisternis en het brullen en stampen van golven terwijl het schip schommelde en de regen omlaag kletterde. De wind was snijdend en fel. Maar ondanks alle lawaai was er geen mens aan boord. Waar was iedereen? De jongen rende over het dek, glibberend en glijdend naar de stuurhut.

Die was leeg.

Hij sprintte naar de andere kant van het schip en dook benedendeks om de kapiteinsvertrekken op te zoeken. Hij bonsde op de deur om gehoord te worden boven de donder en het janken van de wind. Maar dat was onmogelijk.

Ineens vloog de deur open en kwam de eerste stuurman naar buiten, met in zijn hand een langwerpige leren buidel. Hij schrok toen hij de jongen zag en verborg zijn hand snel achter zijn rug.

‘Meneer, de storm...’ begon de jongen, maar de man duwde hem aan de kant en snelde de gang door.

De jongen hield zich overeind tegen de wand en wankelde de hut binnen. De kapitein lag in zijn kooi, diep in slaap. De kamer was overhoopgehaald: laden hingen open en boeken waren in het rond gestrooid. Het schip helde ver opzij en de rommel op de vloer gleed naar de kant van de kamer waar water stond, dat de gevallen boeken doorweekt maakte.

De jongen stond als verstijfd. De bemanning wíst dat ze op een storm af voeren. Waarom lag de kapitein zo rustig te slapen? Waarom lag het héle schip te slapen? Behalve dan...

Hij stormde de kapiteinshut uit en klauterde weer het dek op. Er was een reddingssloep in zee gelaten en de eerste stuurman stond op het punt omlaag te klimmen, samen met een man die de jongen herkende als de scheepskok.

Hij staarde naar de mannen en een kille angst overviel hem terwijl de regen hem nat tot op het bot maakte. ‘Marco!’ schreeuwde hij. ‘Wat heb je gedaan? Heb je ze een sláápmiddel gegeven?’

De eerste stuurman keek hem aan en haalde zijn schouders op; hij nam niet eens de moeite om het te ontkennen.

De regen kletterde op de mannen neer toen ze in de sloep wilden stappen. De jongen kwam ineens tot leven; hij rende op de mannen af en griste de leren buidel uit de zak van de eerste stuurman.

De mannen kwamen schreeuwend achter hem aan en de jongen rende weg over het schip. De bliksem flitste boven zijn hoofd. Het schip kreunde en kraakte. De mannen struikelden en een van hen viel toen de jongen zich omdraaide, over de gevallen man heen sprong en langs zijn woedende metgezel snelde. De eerste stuurman trok een mes, dat als zilver oplichtte in het donker van de nacht. Hij rende hard en kwam steeds dichter bij de jongen terwijl water het dek vulde en rond zijn enkels klotste.

Het was afgelopen. Het schip zou zinken en het was te laat om nog iemand te redden. De jongen huilde van ellende toen hij over de reling in de reddingssloep sprong. Het schip helde over en kreunde hard en er klonk een enorm gekraak toen het in stukken brak. De mannen renden naar de reling en schreeuwden naar de jongen, maar de regen maakte alles onverstaanbaar en hij roeide snel weg. Het laatste wat hij van het schip zag, was dat het langzaam kapseisde.

De jongen schreeuwde in de wind en huilde om zijn verloren vrienden.

Hoofdstuk
twee

De babyschildpad scharrelde vochtig en bedekt met korreltjes zand over het gouden strand. Langzamerhand verschenen er steeds meer. Hun glanzende zwarte lijfjes, spartelende pootjes en kraaloogjes glinsterden in de vroege ochtendzon. Ze haastten zich naar het water, met hun pootjes krabbelend over het omgewoelde zand. Het was een grote groep piepkleine schildpadjes, die allemaal uitgelaten op weg waren naar hun eerste ontmoeting met de zee.

Razi lachte terwijl hij achter ze aan rende, voorzichtig zodat hij de kleine diertjes niet zou vertrappen. Het schouwspel wist hem altijd weer te verbazen en hij genoot ervan. Hij had het al honderd keer gezien. Elke dag kwam hij vroeg naar dit stuk strand om de net uitgekomen schildpadjes bij zonsopkomst naar de zee te zien rennen. Vandaag was er een witte bij, een albinoschildpad. Het patroon op de rug werd gevormd door glimmende zwarte lijnen. Hij kon de andere schildpadjes niet bijhouden en dreigde achterop te raken.

‘Toe dan! Schiet op, je vriendjes gaan weg!’ riep Razi. Hij wist dat hij het diertje niet mocht aanraken en hoopte dat zijn stem het zou aanmoedigen. En inderdaad, de witte schildpad versnelde en krabbelde achter de andere schildpadjes aan.

In de lucht zweefde een ooievaar. Razi hield hem in de gaten, voor het geval hij de jonge schildpadjes zou aanvallen.

De zee was grijsblauw en kleurde langzaam fel blauwgroen toen de opkomende zon op de golven scheen. Langs het strand stonden kokospalmen, met taaie stammen die deinden als dansende cobra’s.

Razi bekeek het tafereel vanaf de waterkant. Een golf rolde het strand op en spoelde over de babyschildpadjes heen. Ze sprongen het water in en begroetten het vol blijdschap. Razi hield zijn adem in. Dit deel vond hij ook een beetje eng. De schildpadden zagen er zo klein en kwetsbaar uit. Maar ze zwommen met zijn allen vrolijk weg, als zwarte stipjes op de deinende blauwe golven die aan kwamen rollen vanaf de enorme oceaan.

Hij ging in kleermakerszit op het zand zitten en zag ze dobberen. Ze verdwenen al snel uit het zicht, op weg naar hun nieuwe leven. Hij wist dat de schildpadden altijd terugkwamen naar het strand waar ze waren geboren om er hun eigen eieren te leggen. Dus als Razi hier als volwassen man terugkwam, zou hij de jongen van een van deze schildpadden kunnen zien.

Dat was een fijne gedachte. Maar die kon niet helemaal het verdriet verdrijven dat Razi’s wereld overschaduwde, hoe de zon ook scheen en de golven ook dansten.

De zon rees hoger en prikkelde zijn huid. Toen zag hij iets op het water deinen. Iets donkers.

Razi tuurde met samengeknepen ogen naar de horizon. De schildpadden waren allemaal verdwenen, en dit was te groot voor een schildpad.

Het voorwerp kwam dichterbij.

De zee was nu sprankelend blauw en het donkere voorwerp werd door elke golf dichter naar het strand gevoerd.

Het was een boot.

Razi stond op. Dit was geen vissersboot zoals op Serendib. Deze boot was kaal en simpel, zonder zeil of hengels, en toen hij dichterbij kwam, zag Razi ook vreemde letters op de zijkant.

Buitenlandse letters, dacht Razi opgewonden. Waar kwam deze boot vandaan?

De boot dook in een golf en werd toen weer opgetild, een eenzame vlek op de lege oceaan. Toen de boot dichterbij kwam, zag Razi iets over de zijkant heen hangen. Iets wat klein en verfrommeld was.

Een hand.

Een echte mensenhand! Er zat iemand in de boot!

Razi deinsde terug en stootte zijn voet aan een puntige schelp. Hij merkte de pijn nauwelijks op terwijl hij toekeek hoe de boot dichterbij dobberde. Hij liet zijn blik gejaagd over het strand gaan om te zien of er iemand was die kon helpen. Maar zoals gewoonlijk was er niemand.

De boot kwam dichterbij en Razi verstijfde. Moest hij nu het water ingaan? De schrik sloeg hem om het hart bij dat vooruitzicht.

In de lucht krijste een meeuw, waardoor Razi schrok. Het was het zetje dat hij nodig had en hij rende het door de zon verwarmde water in. Zijn kleren raakten doorweekt terwijl hij snel naar de boot waadde.

Het is goed, je kunt het, hield hij zichzelf voor terwijl hij probeerde te negeren dat het water al tot zijn borst kwam.

Razi kwam bij de boot en keek over de rand. Een reiger maakte een duikvlucht en schoot weer omhoog, waarna alleen de echo van zijn kreet achterbleef.

Razi hapte naar adem.

Op de bodem van de boot lag een door de zon verbrande, bewegingloze jongen.

Hoofdstuk
drie

‘Oké,’ zei Razi. ‘Rustig blijven, rustig blijven, dit is erg. Gewoon rustig blijven.’

Met al zijn kracht trok hij de boot uit de zee en sleepte hem het strand op, waar hij een groef achterliet in het zachte zand.

De jongen lag op zijn zij, met zijn wang tegen de bodem van de boot gedrukt. Zijn ogen waren dicht en zijn gezicht was uitdrukkingsloos. Zijn lippen waren gebarsten en op zijn huid zaten witte plekken opgedroogd zout. Zelfs zijn kleren waren uitgedroogd en ritselden als papier toen Razi aan zijn schouder schudde.

Zijn ogen bleven dicht.

‘Eh, hallo,’ zei Razi. ‘Zeg, luister eens, leef je nog?’

De jongen lag doodstil. De zon scheen genadeloos op hem neer en schroeide zijn al uitgedroogde lichaam. Het was veel te warm in de zon en hij leek uitgedroogd, dus moest hij snel water drinken.

Razi haalde diep adem en bleef tegen de jongen praten, ook al voelde dat onnozel. ‘Oké, ik ga je optillen en naar de schaduw brengen.’ Hij leunde voorover in de boot en greep de jongen onder zijn armen.

Tot zijn verrassing gaf de jongen gemakkelijk mee, alsof hij helemaal niets woog. Razi sleepte hem helemaal over het zand naar de schaduw van de kokos- palmen en legde hem neer. Uit de brandende zon voelde het meteen koeler en er stond ook een zacht briesje.

De jongen bewoog een beetje, zijn ogen gingen knipperend een stukje open en toen weer dicht.

Razi moest bijna huilen van opluchting.

‘Zo, dát is goed,’ zei Razi terwijl hij probeerde bemoedigend te klinken. Het had bij de schildpad ook gewerkt. ‘Blijf jij maar hier; ik ga op zoek naar wat water.’

Hij stond op en keek om zich heen.

Iets op zee trok zijn aandacht. Nog een boot, zo’n zelfde als waarin de jongen had gelegen. Er zaten twee mannen in de boot en de langste van de twee stond rechtop en maakte wilde gebaren terwijl de ander naar het strand roeide. Razi begreep er helemaal niets van. Wat was er aan de hand?

Razi kwam tussen de bomen uit en liep over het strand naar de mannen toe. De lange, die er sterk uitzag en heel kort haar had, sprong meteen het water in en rende op hem af. Tot Razi’s schrik greep hij hem bij zijn kraag en tilde hem de lucht in.

Razi probeerde te schreeuwen. Hij schrok van het woedende gezicht van de man.

‘Marco!’ zei de andere man, die het strand op kwam. ‘Dat is hem niet.’

De lange man duwde Razi van zich af. Hij leek boos dat hij de verkeerde persoon te pakken had. Razi draaide zich om en wilde wegrennen. Hij was doodsbang. Hij moest snel weg bij deze mannen.

‘Waar is hij?’ schreeuwde de man die Marco heette. Hij riep naar Razi. ‘Jij! Jij moet hem hebben gezien.’

Razi schudde hard zijn hoofd. Had de man het over de jongen in de boot? Hij wilde iets zeggen, wat dan ook, maar kon niet op de woorden komen.

‘Hij moet hier ergens zijn,’ zei de andere man. ‘Daar is zijn boot. We vinden hem wel.’

‘Vinden en vermoorden,’ zei Marco, die trapte naar een rondscharrelende krab.

Razi begon te beven. De jongen lag maar een paar meter verderop bewusteloos in de schaduw van de kokospalmen. Hij was zwak en leefde amper, en deze mannen wilden hem kwaad doen. Dat mocht hij niet laten gebeuren.

‘O! Be-bedoelen jullie de jongen in de boot?’ zei Razi, die eindelijk zijn stem hervond.

Marco bleef staan en draaide zich om. ‘Wat weet jij daarvan?’

‘N-niets,’ zei Razi, wat de waarheid was. Hij wees naar de stad Galle en vertelde toen een onwaarheid. ‘Hij vroeg de weg naar de dichtstbijzijnde stad en ik zei dat hij dan anderhalve kilometer het strand moest volgen. Dus hij is die kant op gerend.’

Marco stapte langzaam op Razi af. Zijn dikke nek en vlezige schouders zorgden ervoor dat Razi terugdeinsde tot hij met zijn rug tegen de zijkant van hun boot stond.

‘Wanneer was dat?’ zei Marco terwijl hij in Razi’s gezicht hijgde.

‘Een uur geleden.’

‘Waarom heb je niet meteen gezegd dat je hem had gezien?’ De man praatte langzaam, waardoor de woorden dubbel zo dreigend klonken.

Razi slikte en probeerde een reden te verzinnen. ‘Ik wist niet zeker wat u b-bedoelde. Ik b-bedoel, “waar is hij?” betekent niet zoveel, t-toch? Als u had gezegd “w-waar is die jongen die met die boot kwam...”’ Hij stond onzin uit te kramen en Marco keek hem achterdochtig aan.

‘Aha.’ Marco sprak langzaam en weloverwogen. ‘Als ik erachter kom dat je tegen me staat te liegen, zal ik je vinden en vermoorden. Begrepen?’

‘N-natuurlijk,’ stamelde Razi. ‘Dat-dat is duidelijk genoeg.’ Hij klapte zijn mond dicht voordat hij weer begon te raaskallen.

Daarop stapten Marco en zijn maat weer in hun boot en roeiden weg.

Hoofdstuk
vier

Razi keek de boot na die in de richting van Galle voer.

Hij ademde uit en drukte zijn handen tegen zijn voorhoofd. Waar was hij in verzeild geraakt? Hij keek over zijn schouder naar de bewusteloze jongen; zijn voeten waren van een afstand zichtbaar.

Hij moest gaan kijken of de jongen in orde was en dan zo snel mogelijk maken dat hij wegkwam.

Razi rende naar de bomen om een paar koningskokosnoten op te rapen. Toen hij een puntige steen had gevonden, lukte het hem met veel moeite om in een ervan een gat te maken. Hij voelde een welkom straaltje koel kokoswater op zijn gezicht.

Hij liep terug naar de jongen en tilde zijn hoofd op voordat hij de kokosnoot langzaam kantelde tegen zijn mond. De helft van het water liep er weer uit, maar de jongen schrok wakker en begon snel te drinken. Hij dronk een flinke hoeveelheid en ging toen weer liggen. Zijn ogen zakten weer dicht. Hij rook naar zout en het zilte van de diepzee. Razi huiverde, ondanks de warmte van de dag.

‘Eh, zo te zien gaat het weer een beetje beter met je,’ zei Razi terwijl hij naar achteren stapte en op zijn hurken ging zitten.

De jongen deed zijn ogen open. Zijn gezicht vertrok een beetje en zijn blik ging alle kanten op. Hij keek naar de fonkelende zee, het met schelpen bezaaide strand en de boot die ver het zand op getrokken was, en de trossen feloranje koningskokosnoten in de boom boven hem.

Hij knipperde verward met zijn ogen en probeerde rechtop te gaan zitten. ‘Huh?’

‘Ik zei dat het ernaar uitziet dat het beter met je gaat,’ zei Razi, ook al kon de jongen hem waarschijnlijk niet verstaan. Hij kwam vast uit een land ver weg. ‘Je bent veilig.’

De jongen keek Razi voor de eerste keer aan. ‘Waar is dit?’ vroeg hij vloeiend in Razi’s taal.

‘Serendib,’ zei Razi. ‘Je bent op het eiland Serendib.’

De jongen ging met een vermoeide blik weer liggen, maar er verscheen een klein lachje op zijn gezicht. Hij raakte zijn borst aan en zijn kleren ritselden weer.

Razi keek naar de jongen. Dat ritselende geluid kwam niet van zijn kleren. Er zat iets langs en ronds verborgen onder zijn shirt.

De jongen begon langzaam overeind te krabbelen tot hij tegen de boom leunde.

‘Hier,’ zei Razi toen hij de kokosnoot in twee helften had gebroken. Hij liet de jongen zien hoe hij het zachte vruchtvlees eruit kon schrapen. De jongen nam de kokosnoot aan en begon dankbaar te eten. Razi zag dat hij honger had en maakte nog een kokosnoot voor hem open terwijl hij bleef uitkijken naar de twee mannen.

‘Hoe heet je?’ vroeg de jongen nadat hij een grote slok kokoswater had gedronken. ‘Ik ben Zheng.’

‘Ik ben Razi. Ik woon in de stad verderop aan het strand. Hoe kan het dat je onze taal spreekt?’ Hij wierp een zenuwachtige blik op de zee. Zouden de mannen terugkomen? En kon hij de jongen wel in deze toestand achterlaten?

Zheng veegde zijn mond af met de achterkant van zijn hand. ‘O, ik spreek heel veel talen. Ik wil niet opscheppen, maar ik kan geen taal bedenken die ik niet een klein beetje spreek. Ik ben de hele wereld over gereisd, zie je.’

Razi fronste. Dat vond hij best opschepperig.

Zheng legde de kokosnoot neer en zuchtte.

‘Hoor eens,’ zei Razi. ‘Ik wil je niet opjagen nu je nog zo bent, maar je moet hier snel weg.’

‘Waarom zeg je dat?’

‘Omdat een man met de naam Marco van plan is je te vermoorden.’

De jongen schrok en liet de kokosnoot vallen. Het water klotste over zijn benen. Hij krabbelde om zich heen terwijl hij probeerde op te staan.

‘Wacht even!’ zei Razi. ‘Ik bedoelde niet zo snel!’

Zheng staarde hem met zo veel paniek in zijn ogen aan dat Razi meteen medelijden met hem kreeg. ‘Wie bén jij?’ vroeg Zheng. ‘Werk je voor Marco?’

‘Nee! Hij en die andere man kwamen vlak na jou met een boot aan land.’

‘Is Marco híér?’ Zheng kwam overeind en wankelde als een krab voordat hij stabiel stond.

‘Wacht, waar ga je naartoe?’ zei Razi, die Zheng volgde terwijl hij in paniek rondstapte.

‘Ik weet het niet. Gewoon wég. Ik bedenk wel iets. Dat doe ik altijd.’

Razi kon hem nu niet alleen laten. Zheng schuifelde in zijn haveloze kleren weg. Hij was moe en verzwakt en kon amper op zijn benen staan.

‘Wacht, Zheng.’ Razi rende naar hem toe. ‘Er is een plek vlakbij waar je even kunt bijkomen.’

Zheng draaide zich naar hem om en keek hem hoopvol aan.

‘Kom mee.’ Razi ging voorop over het strand. Hij liep tussen de kokosbomen door naar de verlaten vissershut waarvan hij wist dat die daar stond. ‘Je kunt hem vanaf het strand echt niet zien. Daar ben je veilig terwijl je je schuilhoudt en bedenkt wat je moet doen.’

De hut stond een minuut lopen verderop en was klein en bedekt met kokosbladeren. Er zat een houten raam in dat niet goed sloot. De hoeken zaten vol spinnenwebben en de deur hing scheef in de scharnieren. Het was niet mooi, maar wel veilig.

‘Kan hier niemand komen?’ vroeg Zheng.

‘Nee. Hij wordt al heel lang niet meer gebruikt. Er komt sowieso niemand op dit strand. Ik kom hier alleen vanwege de schildpadden.’

Zheng ontspande en ging op de harde zandvloer zitten. Hij rekte zich uit.

‘Wat is dat ritselende geluid dat uit je shirt komt?’ vroeg Razi.

Zhengs zonverbrande gezicht werd bleek. ‘Ik weet niet wat je bedoelt. Ik denk dat je mijn botten hoort kraken.’

Razi probeerde niet te grinniken. Wat het ook was, Zheng wilde duidelijk niet hebben dat Razi het wist.

‘Dank je wel voor alles,’ zei Zheng. ‘Hoe minder je hierover weet, hoe beter. Marco is een gevaarlijke man en Kok is ook geen lieverdje.’

‘Ik weet er alles van.’ Razi leunde tegen het raam. ‘Hij dreigde me te vermoorden als hij erachter kwam dat ik tegen hem heb gelogen. En dat heb ik gedaan.’

Zheng schudde verward zijn hoofd. ‘Waar heb je het over?’

‘Marco vroeg of ik je had gezien. Ik zei dat je naar de stad was gegaan en heb hem de verkeerde kant op gestuurd.’

Zhengs gezicht vertrok. ‘O nee. Hij is niet iemand die je boos moet maken.’

‘Maar jij dan? Red jij je wel?’

‘Natuurlijk,’ zei Zheng, die zijn hoofd tegen de muur legde en zijn ogen dichtdeed. Hij leek zich veel beter te voelen nu hij in de hut was. ‘Ik ben al in allerlei situaties terechtgekomen. Als je op een schip werkt en de hele wereld hebt gezien, kun je álles aan. Dat doet me denken aan die keer dat we tegen piraten moesten vechten. Niet dat dat maar één keer is gebeurd, maar die keer was wel extra spannend omdat ik toen maar één arm kon gebruiken.’