Khalid Boudou

Pizzamaffia

==

==

Kijk op www.pizzamaffia.nl voor meer informatie over het boek en de film.

© 2007 Khalid Boudou en Moon, Amsterdam

Omslagontwerp en -beeld Marlies Visser

==

ISBN 978 90 488 0360 6 / NUR 284

==

Uitgeverij De Vliegende Hollander is

een imprint van Dutch Media Uitgevers bv

==

www.moonuitgevers.nl

www.khalidboudou.nl

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de tweede druk, 2008

‘The world is yours.’

==

Tony Montana in Scarface

Proloog

Gebeurd is gebeurd

Gebeurd is gebeurd. Bijna alles is kapot. En wat nog niet kapot is, gaat straks wel kapot.

De auto’s zoeven links en rechts voorbij, zoals ze de laatste maanden voorbij zijn gezoefd. Het ging snel en met zoveel problemen en fokking herrie dat ik geen tijd had om op adem te komen. Het was werken en vechten. Vechten en werken. Wallah, in anderhalf jaar ben ik veranderd van een kind in een man. Ik kijk als een man. Ik luister als een man. Ik denk als een man en vooral: ik vecht als een man. Grote mannen vechten en maken alles kapot. Ik zal ook alles kapotmaken.

Er zit een beest in mij. Het kwam als een klein beestje en is flink gaan groeien. Nu is het een groot, wild beest. En Haas is mijn prooi. Ik laat hem niet ontsnappen. Ik buig me voorover op het stuur, druk er stevig op. Mijn hart bonst in mijn keel. Mijn maag voelt zwaar aan. Alsof er een ijzeren bal in zit of zo. Mijn lichaam staat strak. Mijn handen staan strak. Mijn benen zijn gespannen. Natuurlijk van de zenuwen, maar ook door alles wat ik vandaag gebruikt heb om al mijn medelijden voor Haas weg te slikken. Dat ik niet weer ga denken dat hij er ook allemaal niets aan kan doen en dat mensen nu eenmaal kinderachtige klootzakken zijn die elkaar niets gunnen. Nee, mannen mogen niets of niemand begrijpen of zielig vinden. Ze moeten de boel afbreken.

Dus geef ik flink gas. Meer gas. Nog meer gas. Nog meer. Arwiena! Ik ga de weg goed warm maken! Ik ga de weg laten trillen! Alles mag kapot. Fok iedereen! De bestuurders van de auto’s die ons voorbijscheuren tikken met hun wijsvinger op hun voorhoofd. Gekken! Gekken! Zij hebben makkelijk praten, al die gare gasten. Zij rijden lekker naar een huis waar de complete familie kaasblokjes eet en waar de kinderen op hun kamer zitten met vrienden of hun liefje.

Ik mis Alice. Haas weet niet half wat hij allemaal heeft aangericht.

Het is een raar gezicht: twee op de snelweg racende scooters met opvallende pizzakisten achterop. De rode van Novara Pizza’s en de blauwe van Melodia Pizza’s. Sommige automobilisten maken zwaaiende bewegingen met hun armen, waarmee ze willen zeggen dat we aan de kant moeten. Ze zullen wel denken: die pizzabezorgers lopen hier maar wat te dollen. Kowed fuckers. Kowed, jullie kunnen allemaal kapotvallen! Jullie weten niet hoe wij hier op de snelweg zijn geraakt! Onze blik staat op oneindig, het beest is los. Ik pers mijn tanden op elkaar. Ik zie hoe die stinkende Haas probeert uit te wijken naar de vluchtstrook.

Met een ruk kijkt hij achterom en crost dan wat meters op zijn achterwiel. Tazz, alsof hij me daarmee nog kan intimideren. Fok of, man. Al gaat hij ondersteboven rijden of voor mijn part vliegen, het kan me geen fuck schelen. Ik ben nu een man. En ik ga hem pakken. Niemand kan mij nog bang maken.

Haas kijkt nog een keer om. Hij ziet dat ik hem belachelijk maak door ook op mijn achterwiel te crossen. En dan natuurlijk wel wat langer dan hij. Hij is echt goed scared. Die spijker met krullen weet heel goed wat hij kapot heeft gemaakt en wat voor straf hem te wachten staat.

Nog een paar meter. Meer gas. Blazen. Blazen. Tot de limiet. De scooter trilt. De scooter huilt. De scooter brult. Ik tril ook. Ik huil ook. En ik brul ook. Gas. Meer gas! Meer gas! Meer! Hij gaat echt gillen! Arwiena!

Bijna. Ik kan zijn uitlaat zowat aantikken met mijn voet. Hij slalomt als een gek om auto’s heen. Die gaan daardoor langzamer rijden. De bestuurders kijken verdwaasd toe. Het interesseert me geen ruk. Ze kunnen kijken wat ze willen, maar dit is dus geen show. Dit is de realiteit, weet je. Dit is een gevecht tussen grote mannen. Tony Montana tegen Tony Banana. Met zijn hoofd vooruitgestoken racet Haas op de linkerrijstrook. Wat een stripfiguur! Auto’s toeteren. Iedereen kijkt. De snelweg is van ons tweeën. Straks voor mij alleen. Dat weet ik zeker. Ik word almaar nerveuzer en nerveuzer, bang dat de verkeerspolitie ons van de weg komt halen. Wat zal ik antwoorden als ze vragen: waar ben je mee bezig?

Waar zal ik dan mee beginnen? Met de pizzaoorlog? Met wraakgevoelens? Met het geschreeuw van mijn vader? Met de zieke buikdanseres?

Of zal ik vertellen over het vertrouwen dat ik had in oom Faris? Of toch maar meteen over mijn neef Haas? Echt, ze zouden helemaal lijp worden. Net als ik nu.

Het is bijna over. Ik zie hoe Haas klemgereden wordt door auto’s. Hij kan dus niet naar de rechterrijstrook uitwijken. Daar is totaal geen ruimte. Op deze kans heb ik geaasd.

Ik beweeg de scooter tot krijsen, piepen en snorren. Gas! Gas! Gas! Via de vluchtstrook snor ik hem voorbij. Haas kan toch niet meer terug. De auto’s pushen hem: nu moet hij wel naar rechts. Ha! Fok jou, Haas!

Ik ga veel langzamer rijden. Ik laat Haas iets verder door crossen en vlieg vervolgens als een raket langs hem heen. Nu slingert hij tussen mij en de vangrail in. Mijn hart dondert er zowat uit. Ik proef zijn bloed. Haas kan echt geen kant meer op. De Haas is bijna gevangen. Nog een klein stukje. Ik kan erbij. Ik kan erbij. Met alle kracht die ik nog over heb, geef ik die blauwe klotepizzakist van Melodia shitpizza’s een zet. Haas slingert wat en klapwiekt met zijn scooter uiteindelijk naar rechts, zo tegen de vangrail. Baf! Hij vliegt eroverheen en valt met een harde smak in de berm.

Ik rem. Zou nu dan eindelijk alles echt kapot zijn?

Anderhalf jaar eerder

Panjabipizzamixdonderdag

‘Een pizza is geen wieldop! Niet erin flikkeren, maar met liefde zachtjes in de doos leggen!’

Oom Faris wist goed hoe hij leiding moest geven.

Het was druk, druk, druk. Pizza hier, pasta daar. Doos open, doos dicht, hup, op de stapel. Calzone, Vesuvio, Salsiccia Picante, Funghi, Maffioso, een Mamma Mia… hup, allemaal in de thermobag en wegsturen. Door, door. Zied a, conio!

‘Robbie! Robbie! Deze met spoed naar de Hendrikskade!’ schreeuwde ik.

‘Waar is dat?’

‘Daar waar je moeder woont, nou goed. Ze moeten maar eens een navigatiesysteem in je kop stoppen. Schiet op, man! Je weet toch wel waar de Hendrikskade is? Bij het Mondriaancollege!’

‘O ja.’

‘Ja, o ja. Als je langer dan een dag op school had gezeten, zou je dat wel onthouden hebben, kale Pipo.’

‘Ik heb op school geleerd waar je zus woont, Bram. Dat was meer dan genoeg.’

‘Gaan we bijdehand doen, gabberkop?’

‘Jongens! Geen discussie! Hup, tiempo! Wegwezen! Maak de weg warm, Robbie!’

Dat riep oom Faris dus altijd als hij bedoelde dat er snel bezorgd moest worden: maak de weg warm!

Donderdag was het echt altijd superdruk. Om zowat vier uur ’s middags begon het lawaai al.

Onze zaak ligt vlak bij winkelcentrum Hexagon. Het is best groot daar. En op koopavond moet al het personeel daar tot laat werken. Dan bestelden ze zowat allemaal pizza bij ons. Echt, wallah, ze vraten zich helemaal geel aan onze pizza’s. Maar goed, eerlijk is eerlijk: we hadden dankzij oom Faris dan ook wel de lekkerste pizza’s. En we gaven die gare klanten ook van die spaarkaarten mee. Daar waren ze echt helemaal gek op.

==

TIENDE PIZZA GRATIS!

==

Maar donderdag was vooral de meest relaxte en gezelligste dag. Echt, iedereen was er dan. Mijn oom Faris, Haas, Robbie, Jeffrey en ik. Op die laatste donderdag, toen alles nog goed was dus, bakte oom Faris zoals bijna altijd pizza’s. Mijn neef Haas en kale Robbie bezorgden. Jeffrey, die kleine rat met die gare stekeltjes van hem, die een paar dagen per week wat uurtjes bij ons werkte, nam de bestellingen aan de balie aan en deed de kassa. Hij was een toffe gast en hij kon als het echt moest ook pizza’s maken of helpen met bezorgen. Iedereen die bij Novara werkte was tof en moest zowat honderd handen hebben en alles kunnen. Zelf nam ik de telefoon aan en tussendoor bakte ik de kleine bijgerechten en zo. Niet dat dat nou veel voorstelde: wat gebakken champignons of aubergine met olijven, tomatensaus en knoflook. Dat soort shit.

‘Brahim!’ riep mijn oom. ‘Brahim! Heb je die Melanzana en een Trifolati klaar?’

Shit, tfoe, helemaal vergeten dus!

‘Melanzana en Trifolati! Ja, komt eraan!’

Ondertussen ging ook nog eens de telefoon.

‘Hallo, pizzeria Novara, met Brahim.’

‘Ja hallo, spreek ik met Novara?’

‘Hallo? Hallo?’

‘Spreek ik met pizzeria Novaria?’

‘Novara, ja. Mag ik uw bestelling alstublieft?’

‘Ik wil een pizza Calzone di Mare en een Vegi… Vegitin…’

‘U bedoelt een Vegetariana.’

‘Ja die, die ja… die is toch zonder salami?’

‘Ja, vegetarisch, ja.’

‘Helemaal vegetarisch?’

‘Vegetarisch is vegetarisch, mevrouw. We hebben geen halve vegetarische. Snapt u? Die dan maar doen?’

Ik zuchtte maar eens diep. Trage kehba, dacht ik. Tfoe! Schiet op! Schiet op!

Ondertussen begon oom Faris ook nog eens harder te pushen.

‘De pizza’s voor Blokker zijn bijna klaar, Brahim! Die Melanzana en die Trifolati moeten nu echt komen! Anders kan ik de bestelling niet rondmaken! Handen los. Focus, neef! Tiempo! Tiempo! Zied! Zied! Arwiena! Arwiena!’

Ik lachte me altijd zowat kapot als mijn oom hard riep: ‘Arwiena!’ Dat betekent zoiets als chaos, geloof ik. Met mijn vrije hand pakte ik snel twee kleine pannen en smeet ze op het vuur. Wat olijfolie erin en dan een handje aubergines in de ene pan en champignons in de andere.

‘Hallo, bent u er nog?’ Dat zieke mens liep nog steeds in mijn oor te blazen.

‘Ja, ja.’

‘Kan er wat salami op die Vegi?’

‘Vegetariana? Dat kan. Maar waarom bestelt u dan niet de Valtellina, daar zit salami en groente op.’

‘Ja, maar die is niet echt vegetarisch.’

‘O, zo. U heeft helemaal gelijk, mevrouw. Die is niet echt vegetarisch. Dat was het?’

‘Ja, dat was het. O ja, heeft u er trouwens nog een bakje ketchup bij? Kan dat?’

‘Ketchup? Bij de pizza? Is prima, mevrouw Waaier. Ongeveer een half uurtje, mevrouwtje, het komt eraan.’

‘Ik vind het altijd zo leuk dat jullie “mevrouwtje” tegen me zeggen. En ik wil jullie nogmaals complimenteren met die heerlijke pizza’s. Ik…’

‘Dank u, mevrouwtje. Pizza met ketchup voor u. Tot zo!’ Ik hing op. ‘Oom! Azizi! Oom Faris! Een Calzone di Mare en een Vegetariana met wat salami!’

‘Wat? Waarom bestelt ze dan geen Valtellina?’

‘Weet ik veel. Het is die zieke tante van het uitzendbureau hier om de hoek.’

‘O ja, die is vreemd maar wel lekker. Die heeft geen Valtellina maar wat vaseline nodig.’

‘Haha, ze wil trouwens ook wat ketchup bij haar pizza!’

‘Ja dag, rot op zeg. Ik ben hier geen frietzaak. Oké, jongens. Alles eruit!’ Oom Faris haastte zich snel naar de oven. ‘Arwiena!’ riep hij nog maar eens.

En zo ging het de hele donderdag door, tot we ’s avonds laat met een blikje Red Bull in de hand de deuren sloten. En dan gingen we elkaar met deegballetjes te lijf en zetten we wat wrede muziek op, vooral van die Panjabishit van Panjabi Hit Squad, je weet wel, van die gare Indiase currydancemuziek. Echt cool is dat. Daar ga je dus echt sneller van schoonmaken. Om onze pizzagabber Robbie blij te maken, draaiden we ook een nummertje van dat harde hamer-en-zaag-werk, jumpstyle. En wat later op de avond beatboxte Haas erop los en zong oom Faris zoals altijd weer iets smerigs, iets zieks, iets gaars. Wallah, er zat toen echt veel energie in pizzeria Novara. Ook die laatste superdonderdag was weer gruwelijk.

Vette ansjovis en dikke vette pakken floes

Mijn vader houdt van vette ansjovis en van het wantrouwen van mensen.

‘Die… die zamel loopt me te belazeren!’ brulde hij de dag na superdonderdag. Net toen ik hem wilde vertellen dat ik voor de tweede keer een tien had gehaald voor wiskunde.

Als een militair zwaaide hij met zijn armen. Hij ijsbeerde als een stadswacht door het huis en rookte de ene na de andere sigaret. Het was raar om hem zo te zien, met zoveel temperament voor iemand met flink wat pijn in de botten vanwege de reuma. Hij liep er dan ook bij als een of andere hotdogverkoper of casinomedewerker. Een klein mannetje met een dikke buik (waarschijnlijk kwam dat door het eten van veel ansjovis). En dan die gestreepte vesten van hem. Echt lachwekkend.

‘Weer minder geld verdiend dan vorige maand!’ brulde hij. Hij wapperde met zijn handen in de lucht en de sigaret tussen zijn vingers – op een manier alsof hij het te warm had, weet je. ‘Dat is toch niet mogelijk? Dat kan toch niet? Ik zie alsmaar meer bestellingen en volgens de teller op de deur komen er steeds meer klanten binnen. Dus o God, o Allah, waar blijft hij met de grote floes? Waar? Eet hij dat soms op? Gokt hij? Bestelt hij dames van plezier?’

De ouwe was behoorlijk aan het ronken. En dat deed hij op een manier alsof hij die vragen aan mij stelde. Ik hield me maar stil. Dat was het beste, dacht ik zo.

‘Laat toch,’ probeerde mijn moeder hem te kalmeren. ‘Vertrouw je broer.’

Ondertussen bakte ze van die ansjovissen in een grote pan. Echt, ik kon die dwergvisjes niet meer zien. De geur ervan hing soms dagenlang in huis of aan je huid. En als je er eenmaal van gegeten had, plakten je vingers de hele dag zowat aan elkaar van het vet. Ze had weer een berg klaar en schepte ze op een groot bord.

‘Ga lekker zitten,’ zei ze tegen de ouwe. ‘Je hebt de hele dag niet gegeten.’

De ouwe nam plaats.

‘Faris heeft nu veel onkosten,’ zei mijn moeder. ‘Het is niet meer zoals vroeger. Een kilo meel kostte toen maar tien cent.’

Mijn vader peuzelde snel een ansjovisje op. Hij leek wel een aangeklede ijsbeer.

‘Denk je nou echt dat ik achterlijk ben, Mienoesj?’ vroeg hij kauwend, terwijl hij aan de volgende vis begon te plukken. ‘Huh? Denk je dat echt? Ik weet toch heus wel wat dat kost?’

‘Je moet leren vertrouwen, Amar.’

De ouwe propte het volgende visje met graat en al in zijn mond. Daarna schoof hij het bord opzij, veerde op en keek mij strak en verwijtend aan.

‘Mensen vertrouwen alleen hun kinderen,’ zei hij. Hij likte zijn vingers af. ‘Als ik gewoon net als alle andere mannen op deze wereld een echte kerel op de wereld had gezet, dan was dit dus allemaal niet gebeurd.’

Wallah, het stelde niet veel voor, maar ik voelde me dus echt vernederd. Ik was boos en verdrietig tegelijk. Het liefst wilde ik uit het raam springen, maar ik bleef staan als een standbeeld en keek toe hoe hij met zijn wijsvinger slaande bewegingen maakte, richting mij.

‘Hij,’ snauwde hij. ‘Hij hier… deze slaapmuts. Deze schetenkweker. Deze ballenpoetser. Deze kontenkrabber…’ Het was alsof hij het woordenboek voor scheldwoorden uit zijn hoofd aan het leren was. Hij ging maar door en door. ‘Deze tenenkaasvreter had allang in de zaak van zijn vader moeten staan.’

‘Mijn Brahim?’ vroeg mijn moeder, terwijl ze met een doek over de tafel ging. ‘Je draait nu echt door. Hij is praktisch nog een kind.’

‘Ja, en ik ben praktisch nog een schaapherder. Wat maakt het uit? Jouw Brahim? Praat maar lekker tegen hem als tegen een baby. Mijn Brahim dit, mijn Brahim dat. Weet je, jij hebt hem slap gemaakt, Mienoesj. Jij behandelt mijn enige zoon alsof hij de sjeik van Dubai is.’

‘Eten ze in Dubai trouwens ook ansjovis?’

‘Nee, alleen zand.’

Hoezeer mijn moeder ook haar best deed om het gesprek een andere kant op te sturen, hij ging maar door in zijn eigen richting. En alsof hij mij nog niet genoeg had beledigd, zette hij ook nog een vrouwenstemmetje op.

‘Heb je al gegeten, mijn Brahim? Heb je al gedronken, mijn Brahim? Wil je nog een sapje, mijn Brahim?’ En toen weer met zijn normale stem: ‘Die jongen kan niet eens zijn eigen brood smeren, laat staan de pizzazaak van zijn vader runnen.’ Hij stak een arm in de lucht en maakte een vuist. Echt, hij leek wel een kleine hooligan. ‘Een man moet vechten! Een man moet een leeuw zijn! Een man moet ruw zijn. Een man moet… moet, eh… ja… hij moet sterke schouders hebben, waarop hij een hele familie kan dragen. En een moeder moet daarop toezien.’

‘Dus je beweert dat ik gefaald heb? Laat hem toch kind zijn,’ zei mijn moeder kalm.

‘Noem je dat een kind? Hij heeft kloten zo groot als een voetbal!’

‘Gedraag je, Amar.’

‘Kijk, dan… Hij steekt wel een kop boven mij uit!’

‘Maar jij bent ook wel een heel klein mannetje,’ zei mijn moeder lachend. Je zag duidelijk dat ze haar best deed om mijn vader wat te kalmeren.

‘Toen ik zo oud was als hij, vocht ik met jakhalzen en leeuwen.’

‘Overdrijf niet, Amar. Dat waren andere tijden. Hier heb je geen leeuwen.’

‘Nee, maar wel de belastingdienst! Elke tijd is hetzelfde. Elke tijd kent gevaren en problemen. En elke tijd brengt sterke mannen of zamels voort. En ik ben er nog niet helemaal uit wat die jongen hier is. Een man of een zamel.’

Ik liet mijn hoofd zakken en staarde maar wat naar de vloer. Ik wilde zijn ogen niet zien. Ik wilde zijn minachting niet zien. Ik wilde zijn teleurstelling niet zien. Wat was er de laatste tijd toch met mijn vader aan de hand? Hij was al een paar weken zo bezig. Ik werd er echt zo gek van dat ik ergens haat tegen hem begon te voelen. Maar niet zoveel. Want ik dacht ook: misschien heeft hij wel gelijk. Misschien moet ik maar snel een man worden.

‘De vraag is: is Brahim een man of een zamel?’ raasde de ouwe. Hij pushte en pushte maar door. Ik stond op springen. Ik wilde schreeuwen dat hij een ouwe gek was en dat hij mij dus echt net zo para aan het maken was als hijzelf was. Maar ik hield mijn mond en ontweek zijn blik.

‘Willen jullie misschien nog wat ansjovis?’ vroeg mijn moeder, alsof er niets aan de hand was.

‘Heb je niets anders te doen in je leven?’ snauwde de ouwe tegen haar en hij klopte nerveus op de tafel. Toen veegde hij zijn voorhoofd af en waggelde al leunend op zijn krukken de kamer uit, de trap af naar beneden.

‘Je vader heeft een warm hoofd,’ zei mijn moeder. ‘Het zal wel van de medicijnen komen.’

Ik staarde haar aan. Ik zag dat ze haar verdriet probeerde te verbergen. Ze beet op haar onderlip. Maar ik zag ook dat haar ogen nat waren, weet je. Echt, ze heeft dezelfde ogen als ik. Blauwgrijs. Mensen vragen mij vaak: ‘Mocro’s hebben toch allemaal bruine ogen?’ Dan zeg ik: ‘Nee, de Berbers hebben ook blauwe en groene ogen.’

Ik wilde mijn moeder troosten, zoals Alice mij altijd troostte als ik verdrietig was. Dan pakte Alice mijn hand vast en legde die tegen haar hals. Ik voelde haar hartslag kloppen als muziek.

Taktak, taktak, taktak.

‘Het komt allemaal goed,’ fluisterde Alice in mijn oor, terwijl ze met de achterkant van haar vingers mijn wang streelde. ‘Brahim is mijn mannetje van de maan.’ Ze kneep in mijn hand en vervolgens omhelsde ze me. Als ze dat deed, voelde ik me zo sterk als een beer. Alice was echt mijn wonder.

Mijn moeder is ook een groot wonder, maar ik omhelsde haar niet. Ik pakte haar hand niet eens vast. En al wilde ik dat toen, ik zei ook niet dat ik van haar hield. Ik staarde haar alleen maar aan als een gare idioot. En ik keek naar haar mooie, smalle handen vol groeven. In een van die handen hield ze de vork waarmee ze zoveel ansjovisjes had omgedraaid in de pan. Voor mijn twee oudere zussen, voor mij, maar vooral voor mijn vader. Bergen ansjovis.

Zij begrijpt me, dacht ik bij mezelf. Want ze heeft dezelfde ogen als ik. Van die blauwgrijze Berberogen. Ik hoefde dus niets te zeggen. Maar misschien begreep ze me toch niet. Toch zei ik maar niks. Best raar allemaal eigenlijk. Dat je tegen mensen tegen wie je echt van die grote dingen wilt zeggen, die in je hart zitten en zo, niets zegt of alleen van die kleine dingen. Snap je?

‘Wil je een keer iets anders dan een melkbroodje?’ vroeg ze.

Ik schudde van nee.

‘Wil je geen ansjovissen? En ze zijn zo lekker.’

‘Nee, nee.’

‘Wil je pannenkoek? Ik heb vanmorgen pannenkoeken gebakken. Een donut? Ik heb ook donuts.’

‘Nee, yemma.’

‘Zal ik anders een linzensoepje voor je opwarmen?’

Ik zuchtte en liet mijn armen hangen. ‘Mam, ik hoef niets te eten. Ik heb echt geen honger!’

Toen nam ze zelf een donut en na twee happen zei ze: ‘Trek je er niets van aan, zoon. Het gaat snel over. Het is de reuma.’

‘Soms denk ik erover om weg te gaan,’ zei ik. ‘Ver van hier. Naar Frankrijk, Amerika of Afrika of zo. Studeren, mensen ontmoeten… eh… met leeuwen vechten.’

Ma lachte. Gelukkig maar. Ze zette een kopje thee en een zakje met melkbroodjes voor me neer op tafel.

‘Je moet nooit weglopen, Brahim. Je vader is ook ooit weggelopen. Niet naar Amerika, Afrika of de leeuwen. Maar naar de pizzazaak. Sinds hij de pizzazaak heeft, is hij nooit meer thuisgekomen. Het zou beter zijn voor iedereen en vooral voor zijn gezondheid als hij die zaak gewoon verkocht.’

Ze vulde een glaasje met water en dronk het leeg.

‘Waarom doet hij dat dan niet?’ vroeg ik. ‘Later word ik toch econoom.’

‘Dat zou hij als een nederlaag ervaren.’

‘Ik begrijp niet waarom. Wat is nou toch een nederlaag? En wanneer heb je nou eigenlijk gewonnen? Ik begrijp zulke dingen niet. Wat heeft hij nou gewonnen met die pizza’s?’

Ze legde een wijsvinger op haar lippen, waarmee ze bedoelde dat ik wat kalmer en met meer respect moest praten.

‘Heel zijn leven zit daarin, Brahim,’ zei ze zowat fluisterend. ‘Dat moet je gewoon accepteren en begrijpen. Die zaak is veel en veel ouder dan jij. Realiseer je je dat wel?’

‘Maar waar doet hij het allemaal voor, yemma? Hoe lang zijn we al niet echt op vakantie geweest? Alice gaat wel drie keer per jaar met haar ouders op vakantie.’

‘Dat is niet belangrijk, Brahim.’

‘Wat is dan wel belangrijk? Waarom leef ik? Waarom ga ik dan naar school? Waarom sta jij hier elke dag in de keuken? Mensen laten zien dat je een mooie pizzazaak hebt?’

‘Daar kom je nog wel achter, Brahim.’

‘Misschien wil ik daar niet achter komen, yemma.’

‘Je gaat er wel achter komen. Hoe dan ook.’

Waar is het geld gebleven?

Net op het moment dat ik naar mijn kamer wilde lopen om te msn’en met Alice, hoorde ik mijn vader naar boven stommelen. Ook hoorde ik oom Faris hoesten. Niet echt hoesten. Maar gewoon van dat ongemakkelijke hoesten, snap je. Van dat uche uche.

Toen hij eenmaal boven stond, zag ik dat zijn schoenen onder het meel zaten.

‘Trek je schoenen uit,’ snauwde mijn vader hem toe.

Wallah, ik schaamde me dood. Met een klein lachje op zijn gezicht knikte oom Faris naar me. Hij was best een knappe vent voor zijn leeftijd. Hij was iets groter en vooral veel slanker dan mijn vader. Hij had een sportieve borstkas en nog veel haar op zijn hoofd. En hij had altijd een warme lach op zijn gezicht. Daarmee begroette hij nu mijn moeder.

‘Wil jij misschien nog wat ansjovisjes?’ vroeg ze hem.

Toen stapte mijn vader naar voren. Hij pakte het bord met ansjovis en flikkerde alles zo de vuilnisbak in.

‘Zo. Daar zijn we mooi vanaf,’ zei hij. ‘Nu kunnen we praten.’

Mijn vader en oom Faris gingen tegenover elkaar zitten. Mijn vader veegde met de rug van zijn hand het zweet van zijn voorhoofd. Het was overduidelijk: hij was echt goed gestrest. Uit de la in de kast achter hem pakte hij zijn miezerige notitieboekje met groene kaft. Hij bladerde er als een gek doorheen en legde het daarna wijd opengeslagen op tafel.

‘Hier, kijk dan!’ wees hij. ‘Waar is die vijfhonderd euro dan voor? Waaraan heb je die uitgegeven?’

Oom Faris stak zijn kin in de lucht en zuchtte flink. ‘Het staat erbij. Voor schoonmakers.’

Hij zat er niet gemakkelijk bij. Met de bal van zijn voet draaide hij nerveus op de vloer.

Mijn moeder zette even later een kopje thee voor hem neer.

Wallah, ik voelde dat het niet goed zat. Dat er iets aan zat te komen.

Toen kreeg ik een sms’je. Van mijn schatje. Van Alice.

==

HI HABIBI. STRXX. BIJ MIJ?

WRKSTK FILM?

GEBAK MA.

LEKURRRRRRR. XXX

HVJ

==

‘Schoonmakers?’ vroeg mijn vader. ‘Waarom maak je je hoofd niet een keer schoon?’

‘Ik dacht dat ik die vrijheid van je had. Het is ontzettend druk in de zaak,’ reageerde oom Faris met zijn hoofd naar beneden gericht. ‘Het wordt almaar drukker en drukker, dus leek het me goed en handig om een schoonmaakster aan te nemen. Zo kunnen wij ons beter op de pizza’s richten. Ze werkt trouwens zwart. Ze is goedkoop. Vijfhonderd per maand. Twaalf uurtjes, zes dagen. Twee uurtjes op een dag, in de ochtend.’

‘Vijfhonderd. Is dat goedkoop? Tazz. Tazz. Vind jij dat goedkoop?’

Mijn ouwe schoof de rekenmachine naar zich toe. Hardop maakte hij een rekensommetje: ‘Vijfhonderd maal twaalf is zesduizend euro per jaar! Tazz, goedkoop? Komt Oprah Winfrey soms bij je schoonmaken?’ Toen sloeg hij een bladzijde om en wees naar een ander bedrag. ‘En waaraan is deze driehonderd hieronder uitgegeven?’

Oom Faris zuchtte weer eens flink en begon wild met zijn hoofd te schudden. Met gefronste wenkbrauwen en een vragende blik keek hij mijn vader in de ogen. Toen staarde hij op een minachtende manier naar de rekenmachine.

‘Zeg eerlijk, Amar,’ zei hij triest. Zijn vingers trilden. Toen legde hij een platte hand op zijn hart, onder het rode shirt met de afbeelding van Che Guevara. ‘Jij bent mijn broer,’ zei oom Faris zowat jankend. ‘Jouw bloed is mijn bloed. Jouw hart is mijn hart. Jouw zaak is mijn zaak. Jouw kinderen zijn mijn kinderen. Mijn kinderen zijn jouw kinderen. We zitten als schakels van een ketting aan elkaar vast. We zijn familie. Zeg het me daarom gewoon eerlijk, wacha. Vertrouw je mij soms niet meer? Vertrouw je je broer soms niet meer?’

De stilte daarna was fokking moordend. Wallah, ik dacht dat ik zowat doodging. En eerlijk, niet dat ik een poesje was of zo, maar ik moest dus ook echt bijna huilen.

‘In deze tijd kun je zelfs je kinderen niet meer vertrouwen,’ zei mijn vader droog.

‘Iwa, zeg dat dan,’ zei oom Faris rustig. ‘Zeg gewoon dat je me niet vertrouwt. Dan weet ik waar ik aan toe ben.’

De relaxte manier waarop oom Faris dat allemaal zei, wekte alleen maar meer wantrouwen en woede bij de ouwe.

‘Ik snap gewoon niet dat ik wél meer klanten heb, maar veel minder geld,’ zei hij luid. ‘Dat kun je zelfs een kleuter niet wijsmaken.’

‘Sinds je die sensor boven de deur hebt geplaatst, die klantenteller, slaat je fantasie op hol,’ zei oom Faris.

‘Ja, maar die sensor spreekt wel de waarheid.’

Mijn oom haalde wanhopig zijn schouders op. ‘Wat is dan de waarheid? Niet elke bezoeker die in de zaak komt, koopt een pizza. Soms komen ze gewoon om te babbelen of om even te buurten. Dat hoort er ook bij. Klanten moeten zich prettig voelen in de zaak.’

‘Als ze zich prettig willen voelen, moeten ze maar naar het café, de kermis, het buurthuis of voor mijn part naar de dames van plezier. Ik verkoop pizza’s en geen gevoelens en daarmee basta! En daar moet jij voor zorgen, Faris. Je wordt er goed voor betaald.’

‘God weet dat ik mijn best doe,’ zei oom Faris. Hij nam een kleine slok thee en zette het glas rustig neer. Toen stond hij op. Hij trilde nog steeds als een gek.

‘Ik ga snel naar beneden,’ zei hij toen. ‘Mijn zoon staat alleen.’

‘Ga maar snel,’ bromde de ouwe. ‘Zorg maar dat alles in orde komt. Zorg goed voor de pizza’s. Míjn pizza’s. En zorg goed voor het geld. Míjn geld.’

‘Ik zal goed voor je pizza’s zorgen,’ zei oom Faris. ‘Heb ik altijd gedaan, trouwens.’

Oom Faris draaide zich om en gaf mij een knipoog. Ik weet nog dat ik toen best opgelucht was. Best wel erg eigenlijk. Hij loopt in ieder geval niet kwaad weg, dacht ik nog. Want oom Faris was echt super. Zo wil ik zijn als ik later echt groot ben, dacht ik altijd. In sommige dingen deed ik hem zelfs na. Zoals overdreven je schouders laten rollen en je nek kraken voor je begint met werken. Of kauwen op van die munttheeblaadjes of heel hard met een lepel in de koffie roeren, zieke liedjes verzinnen of tegen mooie meisjes in de zaak zeggen: ‘Wil je deze nep-Italiaan er ook bij bezorgd hebben?’ En natuurlijk als het stressen geblazen was heel hard roepen: ‘Arwiena!’

Tony Montana en de sampler

Ergens twee weken voor de laatste superdonderdag en het begin van de ellende was ik voor het laatst in de gare kamer van Haas. Alice was bijna jarig.

Natuurlijk was het weer een ongelooflijke teringzooi in de kamer van Haas. Overal gekopieerde cd’s, handdoeken die bijna licht gaven van de smerigheid, maar vooral blikjes energiedrank. Wat hij er ook had staan, was zowat een hele muziekstudio. Allemaal verschillende trommels, microfoons, een gitaar en zelfs een keyboard, waaruit hij allerlei maffe melodielijntjes toverde. Maar het wreedste ding dat hij daar had, was toch wel die mpc-sampler. Daarmee kon hij geluiden inladen en bewerken en zelf ritmes maken. Best een duur apparaat. En hij had het op de een of andere manier met zijn pc verbonden. Daarop had hij muzieksoftware staan waarmee hij de boel mooi kon bewerken.

Haas liep altijd vaag te lullen: snare, bitcrusher, kicks, syncen, padmatrix en zo. Allemaal dingen waar ik geen bal van snapte. Ja, Haas kon amper een woord goed spellen, maar dansen en muziek maken, daar was hij een master in. Als je zag hoe simpel hij beats en tracks maakte, kreeg je het gevoel dat alle artiesten op tv ons allemaal flink bedonderden. Het was soms net of hij een blikje doperwten opentrok, zo makkelijk ging dat.

En hij had al heel wat wrede tracks gemaakt. Sommige gingen over de liefde, maar de meeste gingen toch wel over hoe oneerlijk hij het leven vond. Dat sommige mensen alles hadden en andere helemaal niets.

Raar vond ik dat wel, dat Haas zo serieus zong. Want hij straalde best veel plezier uit en zo. Maar toch, die tracks van hem klonken best cool.

‘Je moet er wat mee doen,’ heb ik hem zo vaak gezegd.

Maar dan antwoordde hij altijd: ‘Daar heb ik geen zin in, vriend. Dan moet je altijd hielen likken. Altijd maar slijmen bij mensen om je shit te verkopen. Dat doen anderen maar.’

Haas was in alles een aparte. Ook in hoe hij zich verzorgde en kleedde. Zelf vond hij dat hij erg op Johnny Depp leek. Je moest tien kilo paddo’s innemen voor je iets van Johnny Depp in hem kon zien. Haas was een iel mannetje met vreselijke stinkpoten. Hij droeg toen vaak een fout matje van krullen en had veel last van puistjes.

En zijn kledingsmaak was ook nogal vaag. Een beetje verwijfd, zeg maar. Veel stoffen broeken en zijden bloesjes waarvan hij de bovenste knoopjes losdeed. Daaronder droeg hij dan een grote nepgouden ketting die hij een keer op Koninginnedag van een asielzoeker had geript. Als je er iets van zei, dan antwoordde hij: ‘Alleen maffiosi begrijpen deze stijl.’

De bijnaam Haas had Iljas gekregen omdat hij zo verdomd atletisch en springerig was. Je zou het niet zeggen als je hem zag, maar als hij op de dansvloer stond te bewegen, had iedereen respect voor hem. Hij breakdancete erop los en haalde de gekste capriolen uit. Alsof hij van elastiek was. En hij kletste iedereen de oren van de kop, maar ja, dat kon ook niet anders, want hij zoop zich dus helemaal te pletter aan die goedkope energiedrank van de Aldi. Golden Power. Iedere week zoop hij wel een kratje van dat smerige zeikwater weg.

==

‘Dat is Red Bull voor zwervers, boehalie,’ zei ik die dag nog tegen hem. ‘Je krijgt er ooit een keer een grote klapper van op je lever, man.’

‘Golden Power is sexpower,’ zei hij toen.

Haas was net zijn vader. Totaal oversekst.

Hij pakte een lege koker Pringles van zijn bureau en hield die tegen zijn gulp. ‘Van deze drank krijg je zo’n lange,’ zei hij lachend. De grote poster van maffiaheld Tony Montana met een kettingzaag in zijn handen hing nog altijd scheef aan de muur. Naast die gare witte kledingkast waar de deur half af was. Het enige wat was veranderd sinds de laatste keer dat ik op zijn kamer was, was dat hij achter het motto van Tony Montana – The world is yours – iets geschreven had:

==

De wereld is van Haas

==

Ik weet nog dat ik hem vroeg: ‘Zou jij dat kunnen?’

Hij nam een slokje energiedrank. ‘Wat?’

‘Zo wreed leven als Tony Montana. Iemand killen?’

‘Waarom niet? Stel dat iemand met je eer fokt of zo. Of hij pakt je iets af wat echt bij jou hoort, wat moet je dan anders? Gewoon zitten en lachen soms?’

‘Zoals wat? Wat hoort nog echt bij jou?’

‘Ja, gewoon, wat bij jou hoort, hoort dus bij jou. Wat van jou is, is van jou. Ja toch?’

‘Dat snap ik dus niet,’ zei ik. ‘Wat hoort nou echt bij jou? We leven toch niet in de oertijd? Zo zielig is de wereld toch helemaal niet? Op een gegeven moment is toch alles van iedereen?’

‘Wat? Jij bent echt gestoord, man. Je moet dat niet te hard roepen. Straks nemen ze je billen en dan zeggen ze: “Ja, maar jij zei toch dat die van iedereen zijn.”’

Ik moest weer hardop lachen om die zieke Haas. Hij was echt bijdehand.

‘Je moet jezelf eens wat vaker in die ballen van je knijpen, man. Dan voel je goed wat van jou is en wat je moet verdedigen.’

‘Macho bullshit.’

‘Ooit breekt de dag aan dat ook jij een man wordt, Brahim.’

‘Begin jij nu ook al? Die ouwe van mij loopt ook altijd te zeuren dat ik een man moet worden.’

==

Aan dit soort gesprekken met Haas kwam nooit een einde. Ik ging dus maar gauw achter zijn bureau zitten.

‘Gaan we nou eindelijk aan de track voor Alice werken?’ begon ik zowat te smeken. ‘Die moet er echt snel komen, Haas. Ze is vrijdag al jarig.’

‘Dan geef je haar maar een bioscoopbon,’ zei Haas lachend.

‘Ja, dahag. Zie ik eruit als een loser?’

‘Ja.’

‘Fok jou, Haas.’

Weet je, ik wilde Alice deze keer echt een mooi, origineel cadeau geven.

En op een gegeven moment had ik dus best een vet idee. Voor CVK hadden we namelijk een vrije opdracht gekregen. Dans, tekenen, schrijven of theater: we mochten het helemaal zelf weten. Wel moesten we de opdracht klassikaal opvoeren.

Dus wat ik toen deed was juffrouw Jalema van CVK vragen of ik mijn opvoering mocht doen op de verjaardag van Alice. Had ik meteen twee vliegen in één klap: én een mooie CVK -opdracht én een fantastisch cadeau voor mijn liefje. Ik had namelijk het geweldig stomme idee om een track voor haar op te nemen en daar een clip bij te maken. Volgens Haas was dat allemaal simpel te doen. Een kwestie van knippen en plakken en zo. Maar zoals eigenlijk alles zo’n beetje bij hem ging: hij bleef maar uitstellen en uitstellen. Tot het laatste moment dus.

‘Ben je er eigenlijk wel aan begonnen?’ vroeg ik.

Met een smile op zijn gezicht ging hij achter de pc zitten. Hij klikte, toetste en klooide wat. Uiteindelijk vulde een sambabeat de kamer. ‘Wat dacht je van deze?’ vroeg hij met een big smile. ‘Dit is toch typisch iets voor die lekkere chick van je, vriend.’

Met zijn schouders rolde hij wat mee op het ritme. Hij begon mee te klappen en te zingen.

==

Ik kwam jou tegen, oweehooo

Jij was verleeegen, oweehooo

==

Ik keek hem maar eens echt goed onnozel aan.

‘Man! Flikker op, Haas. Doe effe serieus, zeg. Zoiets geef je niet eens aan je ziekste ex.’

‘Haha.’

Met die gare irritante smile van hem begon hij wat op zijn sampler te toetsen.

‘Oké, wacht, wacht… wat dacht je hiervan, neef?’ Hij draaide het volume wat hoger. En nu liet hij dus een slowbeat gaan. Hij klapte weer met het ritme mee en rapte eentonig:

==

Alice, ik geef je mijn breezer en jij mij je kleren

Ik geef je mijn buskaart en jij mag bij me logeren

Ik geef je mijn discomunt en jij mij je lip

Ik geef je mijn Malibu en jij mij je slip

Ik geef je mijn Shooter en jij mij je bed

Ik geef je mijn pizza en jij mij de pret

Ik geef jou mijn geslachtsziekte en dan een kop thee

En ga dan weer lekker met een ander mee

==

‘Fok off Haas, jij bent dus echt totaal gestoord gewoon!’

Hijzelf viel zowat van zijn stoel van het lachen. Met een hand op zijn buik en zijn mond ver open. Echt, ik dacht dat die mafketel doodging.

Ik pakte een map van zijn bureau en begon hem daarmee wat tikken op zijn zieke kop te verkopen. ‘Hé man, zo praat je toch niet over mijn meisje. Jij bent echt ziek. Respect voor mijn meisje, man. Die track geef je maar aan je eigen vriendin.’

‘Vriendin? Man, de enige vrouwen die ik tegenwoordig check, zijn die op Erotic Channel, haha.’

Toen trok hij het lipje van het zoveelste blikje energiedrank los en nam een grote slok.

‘Ja, dat snap ik, Haas. Als je zulke tracks blijft maken, kom je nooit aan een vriendin.’

‘Vriendin hè, ik geloof niet in dé vriendin.’ Weer nam hij een slok. Vervolgens stak hij een sigaret op.

‘Waar geloof je dan wel in?’ Hij reikte mij het pakje sigaretten aan. Ik schudde van nee.

‘Ik geloof in floes, vriend. In een villa, in power, in een big car. En natuurlijk in wrede muziek en maffiafilms.’

‘Jij bent echt ziek, Haas.’

‘Als je ziek bent, heb je tenminste nog een kans om beter te worden. Gezonde mensen zijn dood. Daar valt niets beters meer van te maken. Zo saai!’

‘Zo zo, Haas. Gaan we filosofisch doen?’

Hij blies wat grote kringen rook uit. ‘Ach, wat snap jij daar nou van, beste neef. Voor jou is ’t leven allemaal easy stuff.’ Even keek hij droevig naar de vloer.

‘Nou, kom op.’ Ik gaf hem een flinke por. ‘We moeten echt aan de slag.’ Ik keek op mijn horloge. ‘Man, het is al zes uur!’

‘Ach man, niet zo stressen. Zo’n track zet ik in een paar uurtjes in elkaar. Maar je track moet wel wreed en lekker spontaan zijn, weet je.’ Met een vlakke hand sloeg hij zich op zijn borst. ‘Die moet hieruit komen. Uit je fokking hart.’

Haas gooide zijn peuk in een van de lege blikjes op tafel. Geconcentreerd tikte hij wat op de toetsen van zijn sampler. Hij deinde lekker mee op het ritme dat hij geprogrammeerd had.

==

Boem tjak. Boem boem tjak. Boem tjak. Boem boem tjak.

==

Toen schoof hij een van de microfoons wat naar voren, in mijn richting.

‘Voor ik wat van die “exclusive made by the Haas lauwe shit” voor je ga maken, wil ik eerst effe een stemtest met je doen,’ zei hij alsof hij Dr. Dre himself was.

Met zijn wijsvinger maakte hij wat snelle, draaiende bewegingen.

‘Ik wil checken welke beat en flow het beste bij jou passen. Snappie? Dan kunnen we er later een mooie tekst bij verzinnen. En heb je honger of zo? Je hoeft dat ding echt niet op te eten. Met je mond iets van de mike af! Oké, zing mij maar na:

Ik vind je erg leuk.’

‘Ik vind je erg leuk.’

‘Jij bent zzo lekkurr sensueel.’

==

Terwijl ik hem verdwaasd aankeek, nam ik maar eens een slokje van zijn energiedrank. ‘Flikker op, Haas. Dat ga ik toch niet voor Alice zingen, man.’

‘Dit is niet voor Alice, vriend. Het is maar een test. Kom, gewoon doen!’

‘Kun je dan geen andere zin nemen?’

‘Nee, deze zinnen gebruik ik altijd om te testen. Het gaat om de medeklinkers die erin zitten. Zo check ik de sound, weet je. Of-ie niet te scherp of te dof is en zo. Wie heeft er hier nou verstand van muziek: jij of de grote meneer Haas?’

Ik schoof mijn stoel wat naar voren. Haas schoof met de muis en klikte wat. Hij liet de beat weer lopen:

==

Boem tjak. Boem boem tjak. Boem tjak. Boem boem tjak.

==

‘Ik vind je erg leuk.’

‘Jij bent lekker leuk.’

==

Haas zuchtte flink. ‘Wat doe je nou, vriend? Ik zei niet leuk, maar lekkurr sensueel. Dus: ik vind je erg leuk. Jij bent zzo lekkurr sensueel.’

‘Oké. Ik vind je erg leuk. Jij bent zzo lekkurr sensueel.’

‘En nu een kusje.’

‘Wil je een kusje?’

‘Nee, pik. Ik ga jou toch niet kussen. Gewoon een kusje op de mike geven.’

‘Waarom?’

‘Doe nou maar. Ik test of de microfoon niet te veel ploft en zo. Kus nou maar.’

‘Jij spoort echt niet, Haas.’

‘Doe nou maar. Je durft toch wel een mike te kussen?’

Ik kuste de microfoon.

‘En nu een zucht.’

‘Wat?’

‘Gewoon heel diep ademhalen en zuchten in de mike, man.’

‘Gaan we een track maken of ben je mijn gezondheid aan het testen, Haas?’

‘Zucht nou maar in de mike, vriend. Anders zijn we om twaalf uur vannacht nog niet klaar met die shit van jou.’

Ik zuchtte diep in de mike en schoof hem van me weg. ‘Het is wel goed zo,’ zei ik. ‘Nu serieus.’

Haas zette even de koptelefoon op en luisterde geconcentreerd naar wat ik allemaal ingesproken had. ‘Perfect stemgeluid,’ zei hij. ‘Wil je het naluisteren?’

‘Nee joh, ik hoef mezelf niet te horen. Maar wat ga je daar eigenlijk mee doen?’

‘Niks man. Gewoon wissen later.’

Daarna gingen we echt aan de slag. We waren nog geen drie uur bezig toen we al best een mooie track voor Alice hadden gemaakt. Die Haas kon dat echt wel goed.

‘Vannacht en morgen werk ik nog aan die clip,’ zei Haas, terwijl hij zijn koptelefoon afzette. ‘Dan heb je morgenavond alles klaar. Maar nu eerst effe relaxen, vriend.’

Met een vuist stootte hij zachtjes tegen mijn borst.

‘Wordt echt een wrede track, pik. Ze gaat nooit meer bij je weg, die arrogante chick van je.’

==

We zijn nog even op zijn bankje blijven hangen en hebben een dvd’tje gekeken. Ik weet het nog goed: het was een zieke film over een vrouwenkiller die het haar van de vrouwen verkocht aan een rijke Arabier die graag blond haar verzamelde. Echt ziek. We kauwden ondertussen flink op de Pringles. Toen de film afgelopen was, zapte Haas naar Animal Planet. Haas vond natuurfilms dus helemaal dope. Daar werd hij rustig van. Wel vroeg ik hem op een gegeven moment zijn schoenen aan te trekken. Wallah, Haas had echt stinkpoten. Die konden ze zelfs tot in Canada ruiken. Het voordeel was wel dat de smerige insecten in zijn kamer doodvielen als hij zijn schoenen uittrok.

Op een gegeven moment verscheen er een leeuwin in beeld.

‘Als je naar beesten op tv kijkt, kun je veel leren over hoe mensen zich gedragen,’ mompelde Haas met volle mond.

Dat zei Haas altijd. Haas geloofde namelijk in dierlijke krachten. Net als mijn vader.

‘Wow, wat een beest, zeg,’ zei Haas alsof hij er verliefd op was. ‘Zo is de natuur, weet je,’ ging hij verder. ‘Het gaat om concurrentie, vriend. Je eet of wordt opgegeten. Dat leer je nou dus nooit op school. De echte praktijk. Snap je? Jij leest te veel boeken, Bram. Boeken maken je slap. Het gaat om de praktijk. De praktijk is dat de ene mens de ander wil opeten. De mens is een beest. Dat leer je niet op school.’

Ik nam nog maar een extra handje chips.

‘Zo wil ik zijn,’ zei hij. ‘Als die leeuw daar. Sterk, scherp en machtig. Trots en krachtig. Iedereen in de wereld kust je voeten.’

‘Nou, in jouw geval lijkt me dat geen goed idee, Haas.’

‘Fok jou. Niemand kan je wat maken. Net als Tony Montana. Dat was een man. Dat was een leeuw.’

‘Hmm,’ zei ik alleen maar en ik pakte weer een chippie. Ik zei maar niet dat hij zich zat te vergelijken met een leeuwin.

‘Zo wil ik zijn,’ herhaalde hij en hij legde zijn voeten op het witte tafeltje. De stank was zo smerig… echt ondraaglijk. Hij maakte zijn duimen krom en drukt ze tegen zijn lippen aan. Toen begon hij te beatboxen.

==

Doef doef rakatakatakadoef doef.

==

En hij begon te rappen.

==

Ik ben als een leeuw

Met mijn scherpe tanden

neem ik prooien onder handen

Pik de chickies uit alle landen

Haas is de naam met reputatie

Ge-vaarrlijk in elke si-tu-atie

Haas…

==

Maar voor hij dus die gare rap van hem kon afmaken, verscheen er in beeld nog een beest. Deze keer dus wel een leeuw. En een grote ook. En die sloop op de leeuwin af. En ik zat daar dus maar te hopen dat die leeuw echt ging doen wat ik dacht dat hij met die leeuwin ging doen. De leeuw snuffelde even aan het gat van de leeuwin. Haas begon langzaam rood te worden. Ik kon mijn lachen niet meer inhouden. Ik kneep hem in zijn arm.

‘Check dat, check dat. Jij was die leeuwin toch, Haas? Daar gaat je fokking eer!’

‘Waar? Is dat een leeuwin? Wallah? Kowed, kowed. Echt? Wallah? Tfoe!’

Hij begon aan me te trekken en te duwen en met de chipskoker van die pestklapjes uit te delen.

‘Je ziet toch dat-ie geen manen heeft,’ zei ik lachend.

‘Wat zijn manen, man?’

‘Die lange haren aan de kop van dat beest, mister Tony Banana. Kijk, dat leer je dus wel op school. Dat is nou theorie. Als je niet genaaid wilt worden, zul je ook wat theorie moeten weten, Haas.’

‘Tazz.’

==

De leeuwin probeerde nog weg te komen, maar de leeuw zette zijn poten op haar rug. Dat was dus zijn enige voorspel. Want hij klom op haar en sekste maar een seconde of wat. Echt een quickie. Daarna ging hij verzadigd op zijn rug liggen rollen en relaxen. En ik lachte me echt helemaal suf. Haas zou nooit meer zeggen dat hij een leeuw was. Nooit meer. Zijn verdiende straf, altijd maar stoer doen, die gek. Zo lachten we ons die avond helemaal suf.

Nee echt, niemand die toen had kunnen bedenken dat ik voor de laatste keer in het hok van Haas zou zijn.

Alles voor Alice

De track die ik samen met Haas had gemaakt klonk best cool, maar toch was ik zo zenuwachtig als een patiënt in de wachtkamer. Dat was dus echt niet normaal op de verjaardag van je meisje.

Het CVK-lokaal waar ik nu in stond, was helemaal ingericht voor vrije lessen. Er stonden muziekinstrumenten, een naaimachine, maar ook gereedschap en zo. Soms kregen we er theorie als cultuurgeschiedenis, maar we deden vooral praktische dingen, zoals muziek maken, dansen, schilderen en schrijven. Als het lokaal vrij was, mocht je de sleutel halen bij onze gare conciërge Henk en kon je lekker zelf aan de gang.

Juffrouw Jalema, die de CVK-lessen gaf, vond het erg belangrijk dat we ons creatief uitten op school. Omdat we daardoor fantasierijk bleven en een open houding aannamen. Zodat we later niet star gingen denken over mensen en de wereld en zo.

‘Mensen die zich in niemand kunnen inleven, lopen er tegenwoordig al genoeg rond,’ zei juf Jalema.

Dat zal allemaal wel, dacht ik. Ik vond het gewoon een cool vak in een cool lokaal. Soms kwam er een gastdocent voor die CVK-lessen. Een week voor mijn presentatie was er nog een comedian geweest. Hij noemde zich Fredje. Hij kwam vertellen waarom hij nou eigenlijk een slome grappenmaker was geworden. Hij zei dat hij op school altijd heel druk was en veel aandacht wilde hebben. En ook dat hij nergens goed in was en thuis altijd de jurken van zijn moeder aantrok en zijn gezicht insmeerde met stroop. En dat hij dan zo allerlei showtjes opvoerde voor zijn opa en oma. En die hadden hem dus wijsgemaakt dat hij daar later iets mee moest gaan doen.

En toen heeft hij er dus zijn werk van gemaakt.

Ik vond het een vaag verhaal. Maar goed, zo leer je in ieder geval wel hoe mensen uiteindelijk iets zijn geworden. Uiteindelijk wilde ik toch ook iets worden in het leven.

Ik was als eerste in het lokaal. Het rook er goed muf; een beetje naar natte kranten, zeg maar. Dat kwam denk ik vooral door een werkstuk dat in de hoek lag. Een soort zwaan, gemaakt van papier-maché. Omdat het lokaal veel voor films werd gebruikt, hingen er zwarte gordijnen. Het was daar best donker.

Ik probeerde de dvd-speler te programmeren, maar mijn handen shaketen echt goed en ik beet zowat heel mijn onderlip kapot. Verder had ik last van een wazig benauwd gevoel. Straks vindt Alice het allemaal maar niks, kon ik alleen maar denken. Wat dan? Of misschien lacht heel de klas mij uit… Wat dan? Ja, wat dan? Dan dus shit. Echt, mijn kop begon flink te draaien. Als een tol.

Waarom had ik niet gewoon een leuk setje armbanden voor haar gekocht of haar iets anders speciaals gegeven? Waarom had ik haar niet gewoon een fotoshoot gegeven, zoals haar broer Maurice had voorgesteld? Kon ze zich mooi helemaal uitleven, lekker met haar lange blonde haren bezig zijn. Daar allerlei kleurtjes in doen en kraaltjes en zo. Dat vond Alice dus helemaal geweldig. Ook kon ze dan al haar kleren een keer aantrekken. Want, wallah, ze kocht echt van alles en propte het allemaal maar in haar kast. Nou ja, kast… Alice had dus twee kamers. Eentje om te slapen en eentje speciaal voor de kleren.

Uiteindelijk droeg ze maar een paar dingen, maar ze had al die kleding wel. Je wilt niet weten hoeveel schoenen ze had. Haar kamer was net Schoenenreus. Een keer heb ik voor de grap gezegd dat ze die allemaal naar Afrika moest sturen. Dan hoefde daar nooit meer iemand op blote voeten te lopen. Echt.

Maar goed, een fotoshoot kon ik trouwens niet eens betalen. En dus stond ik daar maar een beetje te hopen dat ik tijdens mijn optreden niet het verkeerde knopje zou indrukken en zo. Voor de zekerheid checkte ik voor de vijfde keer de hele boel. Dvd-speler stond op pauzestand. Aansluiting naar beamer stond goed. Scherm was ook goed aangesloten. Batterijen zaten goed in de afstandsbediening.

Nog een keer: de batterijen zaten inderdaad goed in de afstandsbediening. Alle stekkers waren aangesloten. Fok, wat een ellende. Ook strikte ik mijn veters maar eens goed, zodat ik er niet over zou struikelen of zo. En toen ik dat allemaal had gedaan, checkte ik voor alle zekerheid nog een keer of de batterijen echt wel goed in de afstandsbediening zaten. En, o ja, natuurlijk moest ik er ook goed uitzien. Dus deed ik in de display van mijn telefoon mijn haar en mijn wenkbrauwen goed.

En toen druppelden de eerste klasgenoten binnen.

Het waren Stijn met zijn altijd versleten jasje en Jordy met zijn afrokapsel. Ik noemde hem ook wel Jamaicaman en trok ook buiten schooltijd met hem op. Met slaperige ogen sloften ze vooruit en ze sleepten met hun tassen.

We klapten de handen tegen elkaar.

‘Je bent wel vroeg, man,’ mompelde Stijn.

‘Ja, moet mijn opdracht doen, hè.’

‘Videopresentatie?’

‘Ja, ’k heb samen met mijn neef een clip gemaakt, man.’

‘Oké, dan. Een clip? Cool man. Waarover?’

‘Over de liefde, man. Sweet shit.’

‘You gotta do what the girl needs, haha.’

‘Laat zien, man… laat zien,’ drong Jordy aan.

‘Later, man. Dat is al erg genoeg. En het is een speciale clip. Het is een cadeautje voor mijn schatje.’

‘Voor Alice?’

‘Ja, speciaal voor Alice.’

‘Hahaha! Je verliest je kop, man. Man, die chick heeft je echt helemaal wausie gemaakt. Wel stoer van je, man. Ik zou het dus niet durven.’

‘Voor de mooiste chick van school moet je wat overhebben, hè?’

Toen slenterde de rest van de halve klas binnen. De andere helft had de eerste twee uur vrij. Eerst Asmara, een mooi meisje met kroeshaar, dan de lange Marciano met zijn gymfobie.

Echt, Marciano durfde dus nooit mee te gymmen. Hij scheen een keer van een bok gevallen te zijn en een enkel gebroken te hebben en zo. En sindsdien kreeg niemand hem de gymzaal meer in. Al zette je een gun op zijn kop, hij zou er dus echt niet ingaan. Zijn ouders moesten er zelfs voor op school komen. Speciaal voor hem is er ook een psycholoog geweest, maar toch weigerde hij beslist. Echt maf.

Cynthia de vage was er ook, met haar zwart geverfde haren. Ook had ze overal piercings. Dat mens had zowat alle horrorverhalen van Stephen King gelezen. En ze kon me er toch mooi over vertellen, zeg! Cynthia groette me door haar vingers wat op en neer te bewegen.

Einstein Appie groette ook. Hij was zowat kleiner dan zijn eigen rugtas, maar haalde cijfers, dat wil je niet weten. Die slimme krullenkop is trouwens een keer zowat de pijp uitgegaan. Met de vastenmaand, de Ramadan weet je wel, is hij een keer stiekem een appel gaan eten op het toilet. Maar dat deed hij blijkbaar veel te snel. Er is toen dus een stuk in zijn keel blijven hangen! Wallah! Die kleine vloog zowat blauw het toilet uit. Meneer Fijnaard van natuurkunde heeft hem toen gered. Hij is achter hem gaan staan, drukte hem stevig tegen zich aan en tilde hem op. Uiteindelijk kwam dat stukje appel gelukkig los. Echt, wat hebben we toen gelachen, zeg.

‘Hé, man. Heb je vandaag video, Brahim?’

‘Ja, man.’

‘Tof. Toch niet over pizza’s, haha.’

‘Nee, een presentatie over het nut van kebabzaken in Nederland, haha.’

Ik groette Joshua de basketballer, Omar de casanova en Angela, dat luie spiegelei dat niets anders deed dan de hele dag naar zichzelf kijken. Maar ja, ze had dan ook heel rijke ouders die haar iedere dag Breezer-geld gaven. Alles was dus feest voor haar.

En daar was ook Jamal, wallah, hij was de enige in onze klas aan wie ik echt een ontiegelijke pesthekel had. Echt een vermoeiend zieke gast! Hij kraakte alles en iedereen af, maar zelf kon hij nooit tegen kritiek of een grapje. En hij was zo para als een geheim agent. Hij zocht overal wel iets achter. Als je tegen hem zei: ‘Je hebt een mooie jas aan’, dan begon-ie dus meteen te snauwen: ‘Wat? Bedoel je eigenlijk dat je hem niet mooi vindt of zo? Nee jij dan, die zwerversjas van jou dan!’

‘Ja rustig, man. Het was maar een compliment.’

‘Wat compliment? Nee, jij dan met je compliment!’

‘Rustig aan, man.’

‘Wat rustig? Nee, jij rustig!’

Je kon beter tegen een banaan lullen of zo, want je kwam er nooit uit met die gast. Ook keerde hij alles om. Zo had ik hem een keer geld geleend. Hij zou het binnen twee dagen teruggeven. Dat deed hij dus niet. Zelfs niet na een maand. En toen ik daar wat van zei, begon hij te jammeren: ‘Als ik had geweten dat jij zo’n gierige gast was, had ik het dus nooit van je geleend.’

Maar verder hadden we best wel een relaxte havoklas.

==

Allemaal liepen ze nu met kleine oogjes rond; zo sloom alsof ze een of andere marathon hadden gelopen. Iedereen smoesde wat en zocht een plaatsje op. Met een tas onder haar arm en een kop koffie in de hand kwam niet veel later juf Jalema binnen. Met haar hand nog aan de klink keek ze streng in de richting van Jamal.

‘We liggen hier niet op het strand, Jamal! Vieze schoenen van tafel en rechtop zitten.’

Juffrouw Jalema maakte zich altijd dik op en kleedde zich zoals wij. Altijd een beetje los. Nu had ze een spijkerbroek aan en daaronder gympen en daarboven een groen, mouwloos shirt. Ze had van die grote blauwe ogen die een beetje scheel stonden. Wallah, maar daardoor keek ze wel altijd heel vrolijk de klas in. Je kon nooit boos op haar worden of zo. Je kon goed zien dat ze les geven echt leuk vond.

Je had ook leraren die er de hele dag ongeïnspireerd bij liepen, alsof ze ooit hadden moeten kiezen: de doodstraf of lesgeven. Maar zo was juffrouw Jalema dus echt niet.

Om haar nek en armen had ze zowat een hele winkel aan kettingen en kralen.

‘Waar nu weer?’ hoorde ik haar zuchten toen ze achter haar bureau stond. Ze krabde op haar hoofd vol zwarte krullen en zuchtte weer. ‘Waar heb ik hem ook alweer gelaten?’

Uiteindelijk haalde ze een gekreukeld papier uit haar tas.

‘Iedereen is er, zo te zien,’ zei ze. ‘Keurig. Dan kan ik rustig even zitten en een slok koffie nemen. O, wat druk, druk, druk. Wat een ellende is het op de weg zeg.’

Ze dronk met kleine slokjes haar koffie op en liep ondertussen met een wijsvinger de presentielijst af. Waarschijnlijk ook om te kijken wie vandaag een opdracht moest presenteren. Opeens keek ze mij met een grote glimlach zowat smullend aan.

‘Brahim? Hallo jongen? Ben je er klaar voor?’

‘Juf, Brahim is echt gesmolten! Kijk, kijk! Hij heeft zweet op zijn rug,’ riep Yourie meteen.

Iedereen achter me joelde als een gek.

‘Je hebt een natte rug, Brahim! Oeeeeeee. Hij is echt nerveus, man!’

‘Wat gaat-ie doen dan?’ hoorde ik Angela vragen.

‘Hij heeft een track en een clip gemaakt, man,’ riep Appie.

‘Voor z’n chick, weet je,’ vulde Joshua aan.

‘Echt?’ riep die gekke Jamal. ‘Wooeeeeeeeeeeeeeeeee. Casanova!’

Allemaal joelden en klapten ze op tafel. Zo werd iedereen in ieder geval wel goed wakker.

‘Mag het wat zachter?’ vroeg juf Jalema.

Ik voelde aan de bovenkant van mijn rug. Inderdaad, die was zo nat als een zeehond. Ik draaide me ook maar meteen om, om Yourie een stomp tegen zijn arm te geven. ‘Moest dat nou, rat?’

‘Brahim! Jongens! Even allemaal deze kant opkijken!’ riep juf Jalema. ‘Kom! Allemaal naar voren kijken! We hebben maar twee lesuren en we moeten in die tijd wel vier presentaties afwerken!’

Streng keek ze op haar klokje.

‘Over een halfuur mag jij, Brahim. Dat heb ik afgesproken met meneer Hoek van wie Alice nu les heeft.’

‘Komt Alice hierheen? Wajaouw, wat een gare gast!’

Echt, ik had die Jamal toen graag een mep verkocht.

‘Dus gaan we eerst beginnen met Cynthia… die… die als het goed is een presentatie gaat houden over de jurk die ze gemaakt heeft,’ zei juffrouw Jalema. ‘En natuurlijk wil iedereen weten hoe ze dat gedaan heeft. Kom maar naar voren, meisje. De klas is helemaal van jou. En mensen, ik wil dat jullie allemaal rustig zijn. Cynthia heeft enorm haar best gedaan.’

Ik beleefde daarna dus de traagste minuten van mijn leven. Cynthia was best een aardige meid en zo, maar ze was echt een slome. Uit een Xenos-tas trok ze een lap stof, die een jurk moest voorstellen. Op een gegeven moment wist ze zelf niet eens meer wat de voor- of achterkant was.

‘O ja, hier… nee… waar was de mouw?’ stotterde ze.

Ik zat alleen maar zenuwachtig naar de klok te kijken.

‘Mijn presentatie gaat over het maken van een jurk,’ begon Cynthia.

‘Ja, duh!’ riep Angela.

‘Sssssssssst.’

‘Ik heb… eh… katoen gebruikt. Dat heb ik gekocht op de eh… markt. Eerst heb ik de lap mooi geknipt in twee delen. Je moet dan wel goed opletten dat je rekening houdt met een zoom van anderhalve centimeter. Dat is… is… het stukje dat je nodig hebt om hem… eh… vast te naaien. De vorm eh… van de jurk teken je uit op een papier…’

En zo ging ze dus de hele tijd door. Normaal zou het me allemaal geen flikker uitmaken, maar met alle zenuwen voor de presentatie aan Alice had ik nu echt zin om goed te schreeuwen. Ik hield het maar bij zuchten. Diep zuchten. Ik steunde met mijn hoofd op de ene en dan weer op de andere hand. Ondertussen flipperden de gedachten door mijn kop.

Wat zal jouw Alice er nou echt van vinden, meneer Brahim? Kinderachtig?

Misschien voelt ze zich wel voor schut gezet?

Of sta ik hier zelf voor schut?

Ga ik haperen?

Druk ik niet per ongeluk op de verkeerde knop?

Zit er geen kras in de dvd?

En zo bleef ik zitten piekeren. De rest van het verhaal van Cynthia over hoe je nou een jurk moet maken, ging totaal langs mij heen. Niet dat ik nou zo nodig ooit een jurk wilde maken of zo. Ik kon niet eens normaal mijn eigen boterhammen smeren, laat staan een jurk maken.

En toen was het zover. Ik hoorde Cynthia haar presentatie beëindigen:

‘Nou, dit was het dan. Ik heb het patroon ook op onze schoolsite gezet. Kan iedereen… eh… die wil… ook de jurk maken.’

Ik keek hoe ze uiteindelijk de paarszwarte jurk weer terug in haar tas frommelde en applaus ontving.

‘Mooi gedaan, meisje,’ zei juffrouw Jalema.

Ze meende er natuurlijk geen flikker van, maar dat maakte niets uit.

‘Fantastisch je best gedaan, meisje.’

Juffrouw Jalema stond op en plaatste de vingertoppen van haar beide handen tegen elkaar.

‘Zo zie je maar, jongens en meisjes,’ ging ze verder, ‘hoe je met een beetje nieuwsgierigheid en creativiteit mooie dingen kunt maken. Nog even dit: alle dingen die voortkomen uit deze vrije opdracht, worden geveild op onze jaarlijkse fancy fair, in april. Het geld dat we hiermee verdienen, storten we netjes op de rekening van de zeehondencrèche in Pieterburen. Dus ik zou willen vragen aan Cynthia om haar mooie jurk bij ons in de kast te leggen en dan…’

Er werd op de deur geklopt.

‘Komt u maar binnen!’ riep mevrouw Jalema vrolijk. Ze had er duidelijk meer zin in dan ik.

Met een grote grijns keek meneer Hoek om het hoekje. Achter hem stond niet alleen Alice – zoals ik had verwacht – maar de hele klas!

Fok! Een hele klas vol giechelende meiden. Echt voor schut dus.

‘Wij liepen toevallig langs en hoorden toevallig dat hier zo dadelijk mooie muziek te horen valt,’ acteerde meneer Hoek. ‘Dus we dachten, we gaan maar eens even naar binnen.’

Iedereen begon weer te joelen en te lachen.

‘Echt, je bent de lul, Brahim,’ riep Marciano.

‘Ga jij effe lekker de gymzaal in,’ pestte ik hem. Echt, als ik zenuwachtig ben, kan ik behoorlijk katten.

Alice is een jaar jonger dan ik, dus zit ze ook een klas lager. En die hele klas van haar slofte druk kletsend naar binnen.

Sommigen gingen op de nog vrije stoelen zitten en anderen leunden tegen de muur. Alice zelf was best relaxed. Kon ook niet anders: ze dacht dat ze gewoon naar een presentatie kwam kijken

‘Is daar geen stoel vrij, Bram?’ vroeg ze nog aan me. ‘Kan ik mooi naast je komen zitten.’

Terwijl ik om me heen zocht, vroeg ze: ‘Ben jij trouwens niets vergeten?’

‘Wie ik? Wat dan?’

‘Alice!’ riep juffrouw Jalema gelukkig op het juiste moment. Ze rolde haar eigen bureaustoel naar voren en zette hem pal voor het scherm neer.

‘Kom jij maar lekker hier op deze makkelijke stoel zitten, meisje,’ zei ze. ‘Kun je het allemaal veel beter zien.’ Ze gaf me een knipoog.

Maak het maar lekker erger, dacht ik.

Alice liep wat verbaasd naar voren en ging zitten. Gelukkig wist iedereen van mijn klas zich in te houden en niks te verraden en zo. Zelfs die maffe Jamal, die nu verveeld over de tafel hing alsof hij platgespoten was.

‘Goed, iedereen heeft een plaatsje. Dan gaan we beginnen,’ zei juffrouw Jalema. ‘Ik weet dat de verleiding zo dadelijk heel groot wordt om door elkaar heen te gaan schreeuwen en te doen. Maar laten we afspreken dat iedereen luistert en kijkt naar de volgende CVK-opdracht. De reden dat klas 3E nu bij ons is aangeschoven, zal vanzelf duidelijk worden. Jamal! Ga nou eens rechtop zitten! Graag wil ik nu Brahim naar voren vragen.’

‘Pas op dat je niet uitglijdt, slome Sjakie,’ pestte Jamal.

‘Ga peuken rapen, uienkop,’ bromde ik en ik stond op.

Een beetje verbluft keek Alice om. Snel ging ik maar voor het scherm staan. Ik hoestte flink in mijn vuist. Ik was gigantisch de lul. Had ik ook maar gewoon een jurk gemaakt, kon ik alleen maar denken. En ik deed alle moeite om de blik van Alice te ontwijken.

‘Hallo iedereen. Eh… leuk dat jullie er allemaal zijn. Mijn presentatie voor CVK is een clip en een eh… track en zo. Die heb ik samen met mijn neef Iljas gemaakt. Hij gaat over de eh… ja eh… eh… eh… over dingen als liefde en zo. Hoe iemand speciaal kan zijn en zo. Ja, dus. Liefde dus en zo. Ik eh… ik ga ’m maar snel laten zien.’

Ik greep de afstandsbediening en drukte snel de play-toets in. Even hoopte ik dat de boel niet zou werken. Maar het scherm flitste dus wel aan. Daar ging ik dan. Er was geen weg meer terug. Grote letters flikkerden en rolden over het scherm:

==

MONTANA PRODUCTIES PRESENTEERT:

==

LIEFDE VOOR ALICE IS ALLES

==

GEFELICITEERD MET JE VERJAARDAG HABIBI!

==

Alice’ mond viel open. Ik knipoogde naar haar. Wel draaide ik me snel weer om naar het scherm, want ik voelde mijn kop goed gloeien. Het was uiteindelijk best een coole clip geworden nu ik hem weer zo zag.

Haas had een filmpje gebruikt dat ik een keer van Alice had gemaakt toen ze lag te slapen op de bank. Terwijl ze slaapt, zie je als het ware de toekomstbeelden van ons samen voorbijgaan. De grote winkels in de stad, lekker eten, strand, dansen… allemaal mooie dingen in het leven en zo. Zo hebben wij die clip dus een beetje opgebouwd.

Maar het werd allemaal echt spannend toen mijn stem klonk.

De eerste versie van de clip had ik voor de zekerheid eerst stiekem aan de moeder van Alice laten zien om een reactie te checken. Echt, ze kuste zowat mijn wangen van mijn kop, zo mooi vond ze hem. Wel heeft ze me geholpen bij het sleutelen aan de tekst. En gelukkig had Haas ook nog wat galm in de track gemixt, waardoor mijn gare zang nog best aardig klonk.

==

Alice

Is de ster die gevallen is

Op een dag dat ik alle geluk had

Ze was de zonnebloem

Die daar opeens groeide op mijn pad

Daar stond ze

Zo betoverend voor me

Dat prachtige meisje met zoveel pit

==

Alles wat ik wil, is Alice

En alles wat nodig is, is Alice

Alice is alles

==

Het is haar warme glans

Die de polen doet smelten

En het gat in de ozonlaag

Zoveel groter maakt

Maar wat maakt het uit

Als je hart zo goed is geraakt

Als het mijne

Laat de wereld dan maar vergaan

Ik kan sterven bij de gedachte

Dat ik met Alice ben gegaan

==

Alles wat ik wil, is Alice

En alles wat nodig is, is Alice

Ja, Alice is alles

==

Toen de aftiteling over het scherm rolde (Haas had het natuurlijk niet kunnen laten om daar een foto van zichzelf in te verwerken), joelde de klas zich helemaal gek. En wat een applaus! Maar dan echt een hard applaus! Ik vond mezelf behoorlijk voor lul staan.

‘Geweldig!’ joelde juf Jalema, terwijl ze klapte alsof haar leven ervan af hing. ‘Ik zou willen dat ík zo door mijn vriend behandeld werd. Mijn jongen, wat heb je dat toch schattig gedaan!’

Ik wist even niet hoe ik mijn voeten moest stilzetten en waar ik mijn armen moest laten. En zeker niet waar ik moest kijken. Echt, mijn hoofd was een gloeilamp of zoiets.

Alice was van schrik ineengekropen en hield een hand tegen haar mond. Nila, dat vriendinnetje van haar met het Chinese uiterlijk, had meteen een arm om haar heen geslagen.

‘Hé, Bram! Heb je het rijmwoordenboek van je moeder geleend of zo?’ probeerde die gekke Jamal de boel nog te verpesten. Gelukkig nam Joshua het meteen voor mij op.

‘Het enige dat jij van je moeder hebt geleend, is een lelijke kop!’ riep hij naar Jamal.

Maar wat dan nog. Jamal mocht roepen wat hij wilde. Het was allemaal niet belangrijk meer. Het ging om Alice. Alleen maar om Alice. Alice die ik nu zag opveren van de bureaustoel van juffrouw Jalema. Alice die haar tas over haar schouders trok en met haar ogen naar de grond gericht de klas uit liep.

Nila schoot haar achterna.

En wat nu? dacht ik.

‘Laat haar maar even bijkomen,’ zei juffrouw Jalema met een trotse en goedkeurende blik. ‘Zo’n prachtig en origineel verjaardagscadeau krijg je niet elke dag.’

Wegens omstandigheden gesloten

De rolluiken waren naar beneden getrokken. Via de zijdeur rende ik naar binnen en flikkerde mijn helm op de balie. In de keuken stond mijn moeder op mij te wachten. Ze leunde op de tafel waarop we het deeg kneedden en keek ongelooflijk droevig voor zich uit.

‘Wat is er loos?’ vroeg ik nerveus. ‘Waar is oom Faris?’

‘Die hond is ’m gesmeerd,’ hoorde ik mijn vader zeggen die kreunend de trap afkwam. ‘Die smerige hond is eindelijk weg.’

‘Maar waarom?’

‘Diefstal,’ zei mijn moeder. ‘Je vader zegt dat hij van de zaak heeft gestolen.’

Ik maakte een wegwerpgebaar. Fok, dacht ik. Dat kan toch echt niet waar zijn. ‘Oom Faris? Dat kan niet,’ zei ik verontwaardigd. ‘Die steelt nog geen speld!’

Gekwetst en met een hand op zijn heup stond mijn vader naast mijn moeder. ‘Wie geloof je nou? Je vader of je oom?’ vroeg hij.

Toen knapte er iets in mijn hoofd. Ik werd echt pissig van die vraag. Ik begon er zowat van te kwijlen. ‘Waarom moet ik altijd fokking kiezen!’ schreeuwde ik. ‘Doe toch normaal! Ik vraag je toch gewoon wat er aan de hand is.’

‘Luister naar je vader, die hond heeft me bestolen!’ riep hij. ‘Toen ik ’m daarmee confronteerde, is hij ’m gesmeerd.’

‘Is dat zo?’ vroeg ik aan mijn moeder.

Ze haalde haar schouders op. ‘Ik weet niet wat er is gebeurd,’ zei ze. ‘Alleen God weet dat.’

‘Waar is hij dan naartoe?’

‘God?’

‘Nee… duh… oom Faris.’

‘Naar de hel!’ brulde de ouwe. En nog een keer: ‘Naar de hel met hem!’

Hij was echt vuurrood aangelopen en je zag dus dat de ader op zijn voorhoofd dik was geworden. En als die ader dik werd, kon je maar beter op vakantie gaan, want dan wist je dat er wat ging gebeuren.

‘En wat nu?’ vroeg ik.

Toen werd hij dus echt razend.

‘wat nu? wat nu?’ brulde hij. Hij greep wat pizzadozen en begon die in stukken te scheuren. Toen veegde hij met zijn armen over de balie. Alles flikkerde op de grond. Glazen, bakjes, tandenstokers, pepermuntjes… echt alles.

‘Doe rustig,’ zei mijn moeder. ‘Straks val je.’

Met een hand tegen zijn rug zakte hij naar de grond. ‘Ai, ayouw… ik ben dood,’ kreunde hij. ‘Ayouw, ik ben dood. Ik ben hartstikke dood!’

Mijn moeder boog zich over hem heen. ‘Rustig Amar,’ zei ze zacht. ‘Rustig.’ Met een servet veegde ze wat zweet van zijn voorhoofd. En terwijl ze dat deed, mekkerde hij verder.

‘Hoorde je wat mijn zoon vroeg, Mienoesj? “Wat nu?” Mijn enige zoon vraagt mij: “Wat nu?” Noem je dat een zoon? Iemand die aan zijn vader vraagt: “Wat nu?” Ik heb nooit aan mijn vader durven vragen: “Wat nu?”’

Hij stak zijn middelvinger op.

‘Naneshj, zou ik zeggen. Oftewel in heldere taal: donder op!’

Toen wees hij met een vinger in de rondte. Naar de muren, naar het plafond, naar de pizzaoven. ‘Voor wie heb ik dit allemaal opgebouwd?’ klaagde hij. ‘Voor wie heb ik gespaard? Voor wie heb ik minder gegeten? Voor wie heb ik gebeden? Voor wie heb ik dit allemaal gedaan? Voor wie?’

Ik staarde wat rond in de zaak die oom Faris helemaal had opgefrist. Voordat hij de dienst uitmaakte, waren er op de muren van die gare palmbomen en slome kamelen geschilderd. En alsof dat niet erg genoeg was, hingen er overal van die Italiaanse kruiken en trosjes nepdruiven. Echt lelijk. Ook stonden er van die goedkope tafeltjes met van die lichtkleurige houten poten en zo met daarop een glasplaat waaronder een lijst lag met onze pizza’s. Het had oom heel wat moeite gekost om de ouwe ervan te overtuigen dat er wat moest veranderen aan de uitstraling. De ouwe wilde er niets van weten. Hij was bang. Hij geloofde niet in vooruitgang.

‘Niemand zal hier nog een pizza kopen als de zaak er te mooi uitziet,’ had hij zich verdedigd. ‘De klanten zullen ons wantrouwen als we een te gelikte zaak hebben. Ze moeten altijd denken dat ze een goede daad verrichten als ze iets bestellen.’

Hij geloofde dus echt dat je je bescheiden moest opstellen om ergens winst uit te halen. En als bewijs voor zijn gelijk kwam hij dan altijd op de proppen met het verhaal over de buurman die hij had toen hij nog maar net in Nederland woonde. Wallah, hij vertelde het verhaal zo vaak dat je er helemaal blauw van werd.

==

‘Ik had een buurman die op een fruitveiling werkte. En die bracht iedere dag een kistje fruit voor me mee. Waarschijnlijk dacht hij dat ik een zielige arme sloeber was. Om mijn dankbaarheid te tonen, nodigde ik hem een keer thuis uit. Ik bood hem thee en koekjes aan. Die buurman bleef maar rondkijken in het huis. Waarschijnlijk was hij verbaasd dat ik gewoon een tafel en wat stoelen had. Uiteindelijk bleef zijn blik gericht op een foto aan de muur. Die van mijn huis in mijn dorpje in Marokko. Dat was gewoon een stapel natuurstenen, bij elkaar gehouden met leem. Maar dat wist die fruitboer dus niet. Op de foto zag dat huis eruit alsof het een flat was.

“Wat is dat?” vroeg hij aan me.

“Mijn huis,” zei ik trots. “Mijn huis.”

“Van u?” vroeg hij verbaasd.

“Ja,” zei ik. “Van mij.”

“Mooi… eh… groot huis.”

“Ja, en daarachter heb ik nog een grote garage,” zei ik toen.

Dat was dus de laatste keer dat de buurman fruit mee had genomen. Hij dacht waarschijnlijk: die Turk heeft verdomme meer poen dan ik. Hij heeft verdomme een flat! Waarom zou ik hem nog wat geven? Ik hou het fruit lekker zelf!’

==

‘Het leven is een competitie. Wat je ook doet. Blijf altijd loeren. Loop niet op je tenen. Loop niet te koop met wat je hebt,’ zei de ouwe. ‘Daar kunnen mensen niet tegen. Dan krijg je dus niks in het leven, waloe. Mensen zijn allemaal stinkjaloers.’

Ik vond dat toen al echt een para gedachte. Gelukkig had mijn oom doorgezet en hadden we nu een echt relaxte, hippe zaak. Met mooi gestucte, witte muren en strakke zwarte tafels met daaraan van die zwarte hippe stoelen waar je lekker met je rug tegenaan kon zitten als je een pizza at, zodat die lekker naar beneden viel.

Ook had mijn oom de kaart veranderd. Salades, soepjes en pasta’s en zo verkochten we wel, maar dus absoluut geen döner kebab zoals veel andere pizzeria’s. Je zou denken dat hij daardoor minder geld verdiende, maar zo simpel zag oom Faris dat allemaal niet.

‘Döner kebab is voor dronkaards, Tokkies en varkens,’ zei hij. ‘Ik verkoop eten aan mensen met een tong. Mensen die goed proeven. Mensen die kauwen. Mensen die niet alles wegspoelen met uien of knoflooksaus.’

Dan bracht hij zijn vingertoppen samen en kuste deze om vervolgens op zijn nep-Italiaans te zeggen: ‘Novara pizza iezze soeppier qualitait pizza.’

Zo keek ik dus rond in pizzeria Novara, met mijn gedachten aan oom Faris, met wie ik nooit meer zou samenwerken. Ik werd er droevig van – de fokking tijd leek dus even niet meer te tikken. En ondertussen ging steeds de telefoon. Allemaal mensen die zin hadden in een overheerlijke pizza van Novara. En dat maakte de ouwe alleen nog maar kwader.

‘Wie moet nu de Gorgonzola, Tricolore, Napoletana, Pescara, de Quattro Formaggi en Marocino bakken? Ja, wie moet dat doen? Brahim, die econoom wil worden?’

Zijn vragende ogen vraten mij zowat op.

Het is niet eerlijk, dacht ik. Dat hij zo naar me kijkt en dat hij allemaal van die rare dingen zegt. Ik wil tijd hebben om te voetballen, om te pokeren, om met Alice te eten en romantisch naar Texel te gaan. O, wat hadden we het op haar verjaardag toch leuk gehad. Ze was echt trots op die gare rap van me.

En ik wil zoveel mogelijk leren, om uiteindelijk op de beurs van Amsterdam te werken. Ik zou trouwens niet eens weten waar ik moest beginnen in zo’n zaak. Ik kon wel wat pizza’s in elkaar piemelen en zo, maar lang niet zo snel en goed als oom Faris.

En ja, een dagje in de zaak staan, dat kon ik wel, maar toch geen zes dagen? En hoe moest ik dat ooit combineren met school?

Ik kreeg de tijd niet om hierover na te denken.

‘Je bent nu een man,’ zei mijn vader.

Het was een rare situatie. Hij zittend op de grond. En ik staand. Alsof de rollen waren omgedraaid. Ik papa. Hij kind.

‘Ik reken op je. De zaak is nu van jou, Brahim!’

Wallah, de tranen sprongen weer in mijn ogen. Uiteindelijk begon ik als een gek te janken. Mijn moeder jankte ook. Ik kon er niet meer tegen, ik pakte mijn helm en ik schreeuwde: ‘Ik smeer ’m!’

Maar net voor ik over de drempel stapte, begon ik toch te aarzelen. Ik voelde een sterke verantwoordelijkheid om mijn vader erdoorheen te slepen, snap je? Ik liep dus naar de balie en pakte een blaadje en een stift. En op het blaadje schreef ik:

==

Wegens omstandigheden

tot zondag gesloten.

==

Terwijl ik het blaadje op de deur plakte, schoot me te binnen dat ik Alice had beloofd om samen aan het filmwerkstuk over Pirates of the Caribbean te gaan werken. Maar hoe kon je werken in zo’n situatie? Kapitein Jack Sparrow kan de tyfus krijgen, dacht ik dus. Die waterbek hoeft niet in een pizzeria te werken. En zo, met mijn helm onder de arm, liep ik zwijgend de deur uit.

‘Vaarwel, pizzeria,’ zei ik toch nog stoer.

Maar dan wel heel zacht.

Café De bejaarde stal

‘Piekeren is ongezonder dan drinken,’ zei oom Faris altijd. In de hoogste versnelling croste ik dus als een bezetene naar de slijterij.

‘Geef me een fles Bacardi,’ zei ik snel. Die grote blonde troela achter de toonbank was blind of vond me zeker zielig, want ze vroeg niet eens hoe oud ik was.

‘Moet ik ’m inpakken?’

‘Nee, ik drink ’m meteen op.’

Met de fles onder mijn jas racete ik naar de oude steenfabriek. Daar waar we vaak met de jongens hingen en zo. We hadden er een soort van clubhuis van gemaakt en zaten daar soms te pokeren en wat te drinken. Met Haas, Mehmet de Grote Vis, Dunne Willem, Jaap Abrikozenkop, Jeffrey, Robbie en Jamaicaman.

Met mijn scooter aan de hand liep ik snel naar binnen. Druppels regenwater vielen neer op de vloer. Het was er smerig modderig en zo, maar het kon me geen fuck schelen.

Ergens in een hoekje ging ik op een stapel tegels zitten. Ik strekte mijn benen en nam maar een grote slok Bacardi. Het was echt warm in mijn keel. Ik deed het om te relaxen, maar ik ging er juist meer door nadenken en zo. Over hoe mijn ouwe mij had vernederd waar mijn moeder bij was. Alsof ik een klein jochie was of zo. Een hondje. Wallah, ik haatte hem toen wel even, maar ik wist ergens ook dat hij er niets aan kon doen. Ik nam nog maar een slok. En nog een. En nog een. En daarna dus nog een. Fok iedereen, dacht ik…

Toen kreeg ik een sms’je. Van Alice. Probleem of geen probleem: Alice was er altijd.

==

HÉ, BRAMMETJE.

WR BN JE?

BEL JE MIJ?

MK ME ONGRST

XXX

==

Ik drukte het sms’je snel weg. Ik wist bij God niet wat ik haar moest vertellen.

Even later werd ik zo slaperig als een konijn en ik nam me voor om in de fabriek te blijven slapen.

Maar op een gegeven moment hoorde ik dus een scooter. En die kwam steeds dichterbij. Ik hoorde takken breken en banden over grind gaan. Snel deed ik de dop op de fles, pakte hem bij de hals en hield hem omhoog. Als het een of andere lijpe gast is, sla ik hem met de fles op zijn kop, dacht ik. Dan komt hij dus echt op een verkeerd moment. Maar toen ik zag wie er met de scooter aan de hand binnenkwam, liet ik mijn arm zakken van verbazing. Shit. Het was mijn neef Iljas. Haas. Het maffe was dat hij dus ook een fles Bacardi bij zich droeg.

Waarschijnlijk had hij ruzie gehad met oom Faris. Met die vage kop van me kon ik er wel om lachen. Hard lachen. Haas lachte niet.

‘Wat doe jij hier?’ vroeg hij ernstig.

‘Ik zit hier maar een beetje fijn te zitten,’ zei ik.

‘De situatie is klote,’ zei hij en hij trok een pakje Marlboro uit zijn zak.

‘Wil je?’

Ik pakte een sigaret. ‘Ja,’ zei ik. ‘De situatie is echt klote.’

‘Ja, de situatie is verdomd klote.’

‘Ja, de situatie is shit.’

‘Ja, de situatie is echt fokking shit.’

En daar bleef het bij: we hadden duidelijk allebei niet echt zin om erover te praten.

Haas pakte op een gegeven moment maar een pak speelkaarten van onder zijn zadel vandaan. Hij vroeg: ‘Pokeren om de fles?’

Zo hebben we een uurtje of zo zitten pokeren. We deden maar wat, we waren allebei met ons hoofd ergens anders. Ik won zijn fles Bacardi en hij won mijn fles Bacardi. Het maakte weinig uit, want er zat nog genoeg in beide flessen. Toen legden we de kaarten weg en dronken met grote slokken. De ene slok na de andere. We vlamden en we tankten als een stelletje zieke alcoholisten. Haas floot wat in het rond.

Ik weet niet wat me bezielde, maar op een gegeven moment legde ik zomaar mijn hoofd op zijn schouder. Ik werd echt sentimenteel en zielig van de drank. Tussen wat snikken door zei ik: ‘Het komt toch wel goed, Haas?’

Haas sprong op. ‘Wat doe je, a jankerd. Je bent toch geen homo?’

Toen bond Haas zijn iPod met de speakerbag aan zijn scooter. Eerst het coole ‘Smaeni’ van Steph en het wrede ‘Mamacita’ van Collie Buddz, maar bij wat ouwe Raï’N’B-shit van die heerlijke gare band Magic System gingen we los.

Met de fles in de hand begon Haas eerst te dansen als een mongool. Hij zakte een beetje door zijn knieën als een ouwe man. Hij stak zijn ellebogen naar buiten en begon met zijn heupen te draaien als een nicht. Maar daarna ging hij dus helemaal los, met allemaal acrobatische bewegingen. Jumpende voeten, een handstandje hier, een hand los, van de ene op de andere, effe nog wat buikgolven en een saltootje erachteraan, net een turbokat…

Toen stond hij weer recht op zijn benen, klapte in zijn handen en zong mee met die gare shit. En hij moedigde mij aan om ook mee te zingen met die Ivoriaanse band Magic System met wat Fransen en een Arabische zanger. Engels, Frans, Arabisch… alles door elkaar. Echte wereldsoep. Wallah, echt wrede muziek.

==

For the ladies in the place … Raï’N’B Fever

To all the covers in the place

Et gros!

People are you ready?

==

Heel hard schreeuwden we mee.

==

O koualé walio walio waï

Ha walio waï

O koualé walio walio waï

Ha soma galaé

==

Ki nchoufek y zid hbali

Yadelali!

==

Wreed dus – op een gegeven moment had ik echt confetti in mijn kop van dat zuipen. En niet alleen ik. We waren allebei goed aangeschoten. Maar dan echt goed.

‘Zullen we de stad in gaan?’ vroeg Haas.

‘Het is dinsdag,’ antwoordde ik. ‘Ik denk niet dat er veel open is.’

‘Als we maar ergens kunnen zuipen. Ik hoef morgen toch niet te werken.’

Haas moest om zijn eigen zieke grap lachen. Ik zei maar niks. Wel dacht ik dus weer even aan mijn vader die op dat moment zeker weten in bed lag te woelen met zijn rugpijn. Na te denken over wie de volgende dag in de zaak moest staan. Ik kon het maar niet echt loslaten.

De stad was ook echt droevig. Er was niet veel open. Maar naar huis gaan? Daar hadden we dus echt allebei niet veel zin in. Alsof we die dag extra lang wilden maken, omdat we wisten dat er nooit meer een dag zou komen om samen te chillen. Snap je?

Maar goed, uiteindelijk vonden we dus ergens een tent in een dooie hoek. Een kroeg vol zieke mensen. Echt zo’n tent waar je niet dood gevonden wilt worden. Wallah! Je weet wel, met van die whiskybejaarden met te veel make-up op en zo en waar iedereen zowat honderdtachtig is. Waar alle meubels bruin zijn, weet je. Waar aan de muur posters hangen van langharige, dooie rocksterren en waar mensen achterin staan te darten. Maar ik voelde me behoorlijk klote en was behoorlijk wausie van de Bacardi, dus alles was goed. Haas keek als een dood konijn voor zich uit.

‘Wat een zwervershol,’ bromde hij.

Onze vaders hebben ruzie, zei een stemmetje in mijn hoofd toen ik zo naar hem stond te kijken. Dat was dus de harde realiteit. Ik verdrong het stemmetje maar gauw. We zien wel wat ervan komt, dacht ik. We gingen in de hoek staan, ergens naast de gokkast.

Aan de andere kant van de bar zat een vreemd paartje. Een scharminkel van een man naast zo’n te zwaar opgemaakte, hoerige vrouw zo groot als de Ford Transit waar mijn ouwe vroeger mee op vakantie ging. Ik ging me zitten voorstellen hoe die twee het samen deden. Dat heb ik vaak als ik gedronken heb; dat ik naar stelletjes kijk en denk: hoe zouden die twee het nou in godsnaam met elkaar doen? Maar ja, het was wel goede afleiding. Beter dan op zo’n moment in mijn eentje depressief naar schuddende billen op mtv kijken. Ik wilde alles behalve thuis zijn.

‘Duo Burgerking,’ mompelde Haas, kijkend in de richting van die twee.

De barman zag er trouwens ook niet uit. Echt een kansloos figuur. Net een pinguïn. Wallah, hij was klein en had een dikke buik en lang haar dat wel stro leek. Maar dan wel alleen aan de zijkanten en op de achterkant van zijn hoofd. Bovenop was hij dus kaal.

‘Ouder worden is een ramp,’ zei ik tegen Haas.

‘Ach, wij halen de twintig niet eens, man.’

‘Jij niet,’ zei ik. ‘Maar ik word tachtig in de pizzeria.’

Wallah, van de alcohol werd ik niet echt vrolijker. De pinguïn spoelde glazen en stond ons ondertussen aan te staren alsof we uit de lucht waren komen vallen.

Haas klopte op de bar en stak vervolgens twee vingers in de lucht. ‘Hé ouwe vriend, doe maar twee Bacardi’s.’

‘Hoe oud zijn jullie?’

‘Te jong om te slapen,’ zei Haas gevat.

Zonder verder door te vragen zette de pinguïn twee glazen Bacardi voor ons neer. En niet lang daarna nog twee. Wallah, waarschijnlijk kon het hem dus geen ene flikker schelen hoe oud wij waren. Als hij maar kon zeggen dat hij ons ernaar gevraagd had.

Behalve Cynthia, die vegetariër is, dronk zowat iedereen van onze klas. Van heel de school eigenlijk. Ze moesten maar eens schoolbier gaan rondbrengen.

Wij dronken geen schoolbier, maar Bacardi. De situatie is toch klote, dus waarom zou ik me inhouden, dacht ik. Ik was boos en verdrietig tegelijk. Serieus, ik kon behoorlijk emotioneel en cynisch worden van drank.

Toen we daar zo een beetje zaten te praten, kwam er een man naast ons staan. Hij had de uitdrukking van een dooie vis op zijn gezicht. Bij ons in de pizzeria kwam ook van alles binnen, maar zulke gare gasten als in dat café had ik nog nooit ergens gezien. Zijn buik was zo rond als een ton. Ik weet nog dat hij een oud spijkerjack droeg en met zijn hand met gele nagels voor zich uitliep, alsof hij iemand bij de keel wilde grijpen.

‘Hé jongelui, alles goed?’ vroeg hij. Wallah, het was een wonder dat hij kon praten.

‘Alles prima,’ zei ik en ik hield mijn glas omhoog.

‘Zijn jullie Roemenen?’ vroeg hij.

‘Nog niet. We doen ons best,’ zei Haas lachend.

‘Niet dat het er iets toe doet,’ zei hij. ‘We zijn allemaal hetzelfde. Allemaal mensen.’

Daar heb ik dus een hekel aan, wallah. Als iemand zegt: ‘We zijn allemaal hetzelfde, allemaal mensen.’ Ik bedoel, als je echt zo zou denken, waarom zou je het dan uitspreken? Dan heb je dus al over verschil en zo nagedacht, snap je? Alice zei dat soort dingen nooit. Gelukkig. Maar goed, het beloofde dus een geweldig gesprek te worden daar.

Ik nam nog maar een slok, bietste een sigaretje van Haas en ging er eens goed voor zitten. In een normale tent heb je dit dus allemaal niet. Daar heb je wat kleur. Het enige dat in die gare tent urban was, was de zwarte wc-bril. En in een normale tent had je vette muziek en concurrentie om de chickies.

Echt, wallah, ik vind mezelf niet superknap of zo, maar ik heb echt veel sjans. Ze zeiden op school allemaal dat ik op Antonio Banderas lijk, vooral door mijn halflange zwarte haar waar ik iedere morgen zowat een halfuur mee bezig ben om het goed te krijgen.

Soms draag ik het vol met gel achterover en soms laat ik het gewoon slordig alle kanten opschieten. Dan zie ik eruit als een egel met problemen. En als het helemaal niks wordt, doe ik gewoon een petje op. Ook kleed ik me altijd goed en zorg ik ervoor dat ik lekker ruik. Het mooiste vindt iedereen mijn blauwgrijze Berberogen. Maar toch, ondanks dat heb ik voor Alice dus echt mijn best moeten doen.

Ze deed behoorlijk uit de hoogte in het begin en stond daar maar impressive te doen op de schoolfeesten. Alsof de jongens allemaal lucht voor haar waren en zo.

En op schoolfeesten hield ze zich altijd in. Ze dronk zich op het schoolplein niet belachelijk los met Malibu, Tequila of Breezer, zoals al die euroknallers, die goedkope meisjes als Monique met wie ik eerst iets had.

Maar daar hoefde je dus bij Alice zeker niet op te wachten. Nee, echt, zij stond als een ooievaar zo stevig en mooi op die hakjes van haar. Met haar lange, blonde haren, haar groene ogen als diamantjes en getuite lippen keek ze strak en bitchy voor zich uit. Net een model. Echt gruwelijk mooi. Wallah, echt een flygirl. Alle jongens werden helemaal gek. Ze stonden zowat allemaal om haar heen spuug te lekken.

Maar als ik eraan denk hoe ik haar versierd heb, dan schaam ik me dus eigenlijk wel. Het is echt niet stoer om te zeggen of zo, maar ja, ik was per slot nog maar veertien. En door haar kon ik nachten lang niet slapen. Ik kon maar niet begrijpen dat ik door een meisje niet kon slapen. Ik kreeg er echt buikpijn van. Maar al was ik dan telkens moe, helemaal kapot, ik wilde dat die gedachten aan haar nooit stopten.

Op Valentijnsdag had ik oom Faris een pizza laten maken met een groot hart van aardbeienjam, versierd met allemaal stukjes fruit. Echt een dope pizza. Om te zien dan. Ik wilde er een briefje bij doen, maar oom Faris zei dat ik het een beetje mysterieus moest houden. Aan de binnenkant van de doos schreef ik dus uiteindelijk in sierlijke letters:

==

Voor Alice

Met liefde gemaakt

Met liefde bezorgd

==

Toen kreeg ik de pizza terug. Ik weet nog dat ik eerst dacht: Fok! Wat een arrogante bitch. Maar ze had er dus ook een briefje bij gedaan:

==

Pizza jam? Is dit echt de allerlekkerste pizza die je aan je aanstaande vriendinnetje wilt geven, knappe Brahim?

==

Wauw, dacht ik. Ze heeft zelfs mijn naam erbij geschreven en ze zegt dat ik knap ben. Ik ging in de spiegel kijken en ik vond mezelf knap. Wallah, ik sprong een gat in de lucht. Ik was zo happy als een vuurpijl.

Daarna heeft oom echt de lekkerste Frutti di Mare voor haar gemaakt, omdat ik dat zelf de lekkerste pizza vind. En daar heb ik dus een neprekening bij laten bezorgen.

==

PRIJS VAN DEZE PIZZA: JOUW HART

FOOI: JE TELEFOONNUMMER EN EEN DATE

XXXX

==

Toen ik haar later sprak, zei ze dat ze geen vis lustte, maar dat haar ouders de pizza lekker hadden gevonden. En ze zei ook dat ze mij al heel lang leuk vond. Alleen had ze van vriendinnen gehoord dat ik een player was en zo. Wallah, meisjes zijn echt raar. Als je niks doet, ben je een homo. Als je verlegen doet, zeggen ze dat je arrogant bent. En als je een beetje spontaan loopt te doen, dan zeggen ze dat je een player bent. Snap je?

Gelukkig hebben ze het niet voor me verpest, die bijbiggen. Zo noemden wij op school die lelijke meisjes die altijd maar bij mooie meisjes staan om het voor jongens te verpesten. We maakten wel altijd verschil tussen gewone bijbiggen en coole bijbiggen. Dat wel.

==

Maar goed, ik was dus daar behoorlijk wanhopig aan het worden in dat smerige café. Ik miste Alice echt heel erg. Wallah, echt maar dan ook echt heel erg! Ik had haar al twee dagen niet gezien. Straks maakt ze het nog uit, ging het door mijn hoofd. Ik besloot haar te bellen en alles eruit te gooien. Maar ik zag op de klok dat het al laat was. En misschien was dat maar goed ook, want ik weet niet of er toen nog iets normaals uit mijn mond zou zijn gekomen.

‘Willen jullie wat drinken?’ vroeg die gek naast ons.

‘Doe maar twee schrobbelaars, vriend,’ zei Haas.

En ik moet morgen dus gewoon naar school, dacht ik. Fok it. Ik werd steeds lichter in mijn kop. Ik viel zowat van mijn kruk af. We namen de schrobbelaars aan en kieperden die in één keer achterover. Wow! Zzzo. Die zat! Die voelde ik dus echt vallen.

‘Hebben jullie zin om te darten?’ vroeg die gek toen opeens. Hij moest wanhopig eenzaam zijn om met een stelletje pizzabakkers te willen darten. Waarschijnlijk waren we voor hem op het juiste moment binnengekomen.

‘Ik blijf liever zitten,’ zei ik.

‘Dan nemen we nog wat te drinken.’

Hij bestelde kattenpis voor zichzelf en schrobbelaars voor ons. Dat is wel makkelijk zo, dacht ik nog. Misschien moest ik maar vaker eenzame mensen opzoeken in gare tenten. Lekker cheap.

Toen leunde die gek opeens voorover met zijn elleboog op de bar. Hij keek me strak en serieus aan alsof hij echt iets speciaals ging zeggen.

‘Vrachtwagenchauffeur zijn is ook niet alles,’ zei hij triest. ‘De hele dag maar eenzaam op de weg kachelen. Al die autootjes die je de pas afsnijden en dan de middelvinger opsteken. De hele dag gehaktbal eten. Het is een rotbaan.’

Ik wist niet waarom hij dat zei. ‘Nee, pizza’s bakken, da’s pas fijn,’ zei ik en ik nam weer eens een flinke slok.

Toen begon hij zomaar hardop te lachen. ‘Ben jij pizzabakker dan?’

‘Ja, binnenkort wordt hij dus echt pizzamaffia,’ zei Haas. ‘De-baas-van-Novara!’

Hij zei het duidelijk op een valse manier, terwijl hij met het glas aan zijn mond de andere kant opkeek.

‘Ja, pizzabakker zijn lijkt me nog honderd keer erger dan vrachtwagenchauffeur,’ zei die gek naast ons. ‘En Italianen kunnen niet tegen hun verlies met voetballen.’

Wat dat nou met elkaar te maken had, weet ik niet, maar hij maakte me nog depressiever dan ik al was.

‘Luister,’ zei hij toen, en hij begon naar me te wijzen. Daar had ik dus echt een hekel aan, vooral als ik gedronken had. Dat iemand telkens ‘luister’ tegen je zegt en zomaar naar je begint te wijzen. Echt irritant.

‘Luister,’ zei hij weer.

‘Ik luister.’

‘Luister.’

‘Ja, ik luister.’

‘Luister, ik vertel je een moppie. Een Roemeen mag bij een boer komen werken op voorwaarde dat hij geen seks zal hebben met zijn twee dochters. De volgende dag ziet de Roemeense knecht de dochters. Het zijn knappe, lekkere meiden met van die vlezige kuiten. De Roemeense knecht kan zich maar net inhouden. De volgende dag vraagt de boer aan de knecht of hij zijn laarzen wil halen. Die liggen op de kamer van zijn dochters.

“Maar blijf van mijn dochters af,” zegt de boer er nadrukkelijk bij. “Anders flikker ik je zo het land uit naar Marokko. Eh… ik bedoel Roemenië.”

De Roemeense knecht komt dus de kamer binnen en ziet de twee dochters naakt op bed liggen. Zoiets moois heeft hij nog nooit in zijn leven gezien. Vooral die Hollandse kuiten niet. Die Roemeense knecht wordt dus helemaal gek. Hij kan het niet meer houden en zegt tegen de boerendochters: “Ik mag seks met jullie hebben van jullie vader.”

De dochters geloven hem niet en verstoppen zich gauw onder de lakens.

“Bewijs het! Bewijs het!” roepen ze.

Waarop de knecht het raam opent en hard naar de boer roept: “Moet ik ze allebei pakken?”

En de boer schreeuwt: “Natuurlijk, wat dacht jij dan, idioot!”’

Haas klapte voorover en proestte het uit. Hij kreeg de slappe lach en moest zelfs hoesten. En die man vond het helemaal geweldig dat Haas zich zo zat aan te stellen.

Ik moest ook lachen. Maar niet echt zo hard. Ik dacht: als ik vijftig ben en ik maak nog steeds zulke gare grappen in een zieke tent, dan mogen ze me dus echt van het Hilton flikkeren. Maar goed, hij is wel oké, dacht ik ook, hij heeft per slot wel mijn drankje betaald.

Echt, als je drinkt word je een zieke gare rat.

‘Kom man, kom… kom. Die gast is echt wel oké,’ zei Haas en hij stond op. ‘We gaan lekker darten, man.’

Die ouwe vrachtwagenchauffeur vroeg om pijlen aan de bar en toen liepen we naar achteren. Ik moest me echt concentreren om niet om te vallen.

Ik kan niet eens normaal tussen de lijntjes schrijven, laat staan pijltjes in de goede richting gooien. De eerste pijlen gingen nog goed. Niet echt in het midden zoals Haas dat soms deed, maar ik gooide ze in ieder geval op het bord. Maar bij de vijfde keer ging het dus echt fout. Ik vergat, ik weet niet hoe het heet… je weet wel, dat staartje op de achterkant van de pijl. Daardoor zwabberde de pijl naar links en vloog recht tegen een fotolijst waarin allemaal vlaggetjes van motorclubs hingen. Het glas viel in duizenden stukjes op de grond.

Iedereen in de gare tent keek om. Wallah, alsof er net een bomba was ontploft of zo.

Haas lachte zich ondertussen dood. Voorovergebogen met een hand op zijn buik.

De barman vond het allemaal wat minder en kwam achter zijn gare bar vandaan rennen. ‘Mislukte baviaan!’ schreeuwde hij.

Hij pakte me stevig bij mijn arm vast.

‘Je gaat dit dus wel betalen, hè! Je gaat dit dus wel betalen!’

Haas trok hem bij me vandaan.

‘Hé, rustig vriend, niets aan de hand, man. Kan gebeuren. Maak je niet druk, vriend. Dat glas kost een euro bij de Gamma.’

Ik pakte mijn portemonnee om die gierige gast geld te geven voor zijn gare glas. Maar toen ik mijn trillende hand in mijn zak stak, voelde ik mijn maag dubbelklappen als een pizza Calzone. Automatisch ging mijn hand naar mijn mond. Ik voelde het omhoog drukken. Tfoe. Alsof iemand een vinger in mijn keel stak. Ik wilde snel naar de wc lopen, maar die gare pinguïn pakte me weer stevig bij mijn arm vast.

Dus kotste ik zijn schoenen helemaal onder.

‘Kijk dan wat je doet!’ De kale pinguïn stak zijn armen in de lucht en weer omlaag. Hij werd echt helemaal lijp. Ik was bang dat hij zou ontploffen of zo.

‘Sorry, sorry… ik ruim…’

‘Opdonderen!’ brulde hij. En hij gaf me een zet.

‘Hé, doe normaal vriend,’ hoorde ik Haas roepen. ‘Dat is mijn neef!’

Ik was echt blij dat hij dat riep. Mijn neef. We hoorden toch bij elkaar. We waren een team. Familieteam. Pizzateam. Superteam. Ook hij kreeg een flinke dauw. Maar Haas duwde dus wel terug. Haas was dan wel dun, maar hij was nooit bang.

‘Uitkijken, vriend. Niet dom doen, vriend!’ riep hij, terwijl hij om zich heen keek en zijn kin uitdagend naar voren stak.

Opeens kwamen er meer gasten om ons heen staan. Allemaal van die dikbuiken. Wallah, het was echt een nerveuze situatie. En het ergste was dat mijn maag weer begon te draaien. En ja hoor, daar ging ik dus weer. Ik kotste op de vloer.

‘Dat ga je dus wel zelf opruimen!’ blèrde die barpinguïn.

‘Je hoort toch wat-ie seg!’ riep de Ford Transit met een sjekkie in haar hand.

‘Opzouten, jochies! En de troep effe opruimen, ja!’

‘Ga eerst maar eens leren praten, met je gare Leger Des Heils-outfit!’ riep Haas.

Waarschijnlijk was het de eerste keer in haar leven dat Ford Transit van haar kruk opstond. Ze was echt groot! Echt ziek. Ze gaf Haas een fikse duw. Hij viel achterover. Een kruk donderde naast hem neer.

En toen gebeurde het gewoon: ik gaf die Ford Transit dus een schop tegen haar supersizekont. Baf! Het ging echt zomaar vanzelf. Maar ik had dat dus beter niet kunnen doen, want ik voelde daarna een enorme dreun tegen mijn kop. Ik weet niet eens uit welke hoek die kwam. Zomaar. Baf! Ik smakte op de grond. Mijn wenkbrauw trilde. Ik voelde aan mijn lip.

‘Shit,’ zei ik. ‘Ik bloed. Fok, ik bloed echt.’

En ik haat bloed. Wallah. Ik sta op en maak ze allemaal af, dacht ik. Ik mep ze allemaal de tent uit. Baf, baf, baf. Ik kon dat nou wel denken, maar ik kon dus amper opstaan. Ik was echt zo tipsy als een konijn. Alles draaide en draaide.

Opeens voelde ik hoe ik als een vuilniszak bij mijn nek en broek omhoog werd getild. Ik heb alleen nog wat krukken gezien. Ondersteboven dan. Want binnen een seconde of wat zwiepte de deur open en vloog ik naar buiten. In de miezerige regen. Even later volgde Haas. Hij kletste als een klein vogeltje op de grond.

Hij was er nog erger aan toe dan ik. Hij bloedde uit zijn neus en zijn oog was opgezwollen. Hij miste een schoen.

‘Jullie moeten allemaal in Star Wars spelen!’ riep hij in de richting van de kroeg. ‘Stelletje gedrochten!’

Met moeite stond ik op. Ik voelde wat pijnscheuten in mijn achterste. Alles draaide. Ik trok Haas omhoog en gaf hem een klopje op zijn schouder. ‘Alles goed?’

Met de onderkant van zijn shirt veegde hij het bloed van zijn neus. Hij knikte.

Ik gaf hem een klapje op zijn borst.

‘Cool dat je het voor me opnam,’ zei ik. ‘Wallah, echt cool.’

‘Zo zijn wij wel.’

‘Hoe bedoel je?’ Ik was dan wel tipsy, maar ik wist wat hij bedoelde. Op dat misselijke toontje. Alleen wilde ik het liever niet geloven.

‘Onze kant van de familie is wél zo,’ ging hij spottend door. ‘Wij steken wél de handen in het vuur voor onze familieleden.’

‘En wij doen dat niet?’ vroeg ik. Ik liet hem los en deed wat stappen achteruit. Daar stonden we dan. In de regen. Voor een ouwelullencafé. Als cowboys tegenover elkaar.

‘Je vader is echt gierig, man,’ zei hij uitdagend.

‘Tuurlijk, pik. Als mensen van je stelen word je echt gierig. Toch?’

‘Heeft hij dat dan gezegd? Dat mijn vader steelt?’

‘Het maakt niet uit wat hij heeft gezegd.’

‘Dat maakt wel uit!’ schreeuwde Haas. Hij sloeg zich op de borst en zwaaide met een vuist in de lucht. ‘Wij hebben jullie groot gemaakt! Zonder mijn vader waren jullie nu prutsers met een uitkering!’

‘Je bent echt zout vandaag. Je gaat te ver, Haas! Doe niet zo kinderachtig, man. Je bent dronken. Wallah, je bent echt dronken. Kom, we gaan naar huis.’

‘Ik ben dronken, ja,’ zei hij droog. ‘Ik hou de drank tenminste wel binnen. Maar wacht maar. We zullen zien wat er komt.’

‘Hou je kaak eens, Haas. Ik ben je neef! Ik kan ook niks doen aan de situatie, weet je. En oom Faris is mijn lievelingsoom. Dat weet je ook.’

‘Ik ben je neef niet en mijn vader is je oom niet. Je hoeft ons niet overal voor te gebruiken!’

‘Loop dan maar naar de hel, ondankbare clown!’

Toen kwam hij dreigend op me af. Ik was niet echt een vechtersbaas, maar ik was ook nooit echt bang. Mijn tactiek om niet bang te zijn, was om over iemands zwakte na te denken en zo. Zo heb ik ooit een gevecht gewonnen op school tegen Manuel. Hij was best groot en zat op kickboksen. Maar hij miste wel een stukje van zijn oorlel. Ik bleef maar naar die kapotte oorlel kijken terwijl ik schopte. En dat hielp echt.

Haas was lelijk dun. Een spijker met vieze krullen. Zo dacht ik over hem: een spijker met vieze krullen is hij. Een tijdlang stond hij me aan te gapen met een diepe frons in zijn zieke, kwaaie kop. Hij kon kijken wat hij wilde: ik zag alleen een spijker met vieze krullen. Maar toch, ik begon hem en de hele situatie op een gegeven moment echt zielig te vinden en reikte hem de hand. Maar toen verkocht hij mij dus een mep. Echt een voltreffer op mijn neus. Baf! Ik zakte door mijn knieën. Tering.

‘Wallah, achazag!’ brulde hij. ‘Achazag! Ik maak je kapot! Ik maak je kapot!’

Toen zag ik weer een spijker met vieze krullen. Ik stond op, greep hem bij zijn kippennek en trok hem zo aan zijn krullenmatje naar de grond.

‘Haren trekken? Je bent een poesje!’ schreeuwde hij. ‘Net als je vader! Die gierige Euroshopper! Poesje! Poesje! Klein, klein gierig poesje.’

Op een gegeven moment wist hij me in mijn hand te bijten en aan mijn greep te ontsnappen. Als een bokser, met twee vuisten vooruitgestoken, kwam hij op me af gelopen.

Hij kon staan en kijken wat hij wilde: ik zag alleen maar een spijker met vieze krullen. Hij haalde uit met zijn been, maar hij kon zijn evenwicht niet bewaren en viel achterover tegen een van de twee reclameborden van dat bejaardencafé.

Toen werd hij dus helemaal gek. Hij trok een zakmesje uit zijn zak en sneed daarmee heel zachtjes in zijn wang.

‘Wat doe je, man?’

‘Ik ben Scarface en ik maak je kapot!’ riep hij.

‘Je bent ziek, Haas.’ Ik moest lachen, hij was echt fokking ver heen.

En toen zei hij: ‘You need people like me to point your fucking fingers and say: that’s the bad guy.’

‘Je kijkt te veel films, Haas.’

‘Why don’t you try sticking you’re head up you’re ass!’

Hij begon zowat heel Scarface na te spelen.

‘Je bent echt zielig, Haas. Sta op. We gaan naar huis. Het is klaar.’

‘Are you talking to me?’

‘Dat is weer een andere film, Haas. Kom, jallah.’

‘Wacht maar af. Samen met mijn vader ga ik ook een film maken. Een echte pizzafilm. We spelen jullie er helemaal uit.’

Ik ga hem vloeren, kon ik alleen maar denken. Wallah, ik ga hem zo hard vloeren dat-ie klapt. Ik rende op hem af en gaf hem een paar fikse schoppen in zijn zij. Baf! Baf! Opnieuw sloeg hij met zijn rug tegen het metalen reclamebord. Bang! Maar het kon me echt geen moer schelen. Ik trapte en ik trapte tegen de kont van de spijker met de vieze krullen. Hij denkt toch dat hij een leeuw is? dacht ik. Dat hij maffia is en zo? Baf! Baf!

Even later hoorde ik een zware stem roepen: ‘Staan blijven! Ophouden!’

Twee politiemannen op mountainbikes.

Haas heeft geluk, dacht ik. Nu wel.

Pizzastuds, steunoma’s, leernichten en andere dingen om van te leren

Een begin is maar een begin, maar het blijft altijd moeilijk. Ik heb Alice alles verteld. Ze vond het zielig voor mijn vader. Meisjes vinden oude mensen sowieso zielig.

‘Je kan het niet maken om hem in de steek te laten,’ zei ze.

Ook stelde ze voor om te komen helpen wanneer ze maar kon, maar dat wilde ik niet. Alice is een meisje om naar te kijken, niet een meisje om te werken.

‘Je kunt hem toch helpen tot hij een vervanger heeft?’ vroeg ze.

We hebben later twee hulpjes aangenomen, Soefian en Lieke, maar een vervanger voor mijn oom is er nooit gekomen. Dat heeft ook nooit in de kop gezeten van de ouwe, om een vervanger te zoeken. Ik moest het doen. Hij vertrouwde zowat zijn eigen onderbroeken niet meer. Hij heeft de administratie laten nakijken en daaruit bleek dat er dingen niet echt klopten. Alleen wist niemand precies aan te wijzen wat.

Vooral de eerste maand was een hel. Echt een stressvolle situatie om alles weer goed te krijgen. Ik meldde me steeds ziek op school en stroopte mijn mouwen op. Mijn vader verbeet zijn pijn en stond zolang hij maar kon staan naast me te tieren en te zuchten. Met dat zwarte mutsje op zijn kop, die steeds maar groeiende wallen onder zijn ogen en dat rode vest was hij net coach Mickey uit de films van Rocky. Die ouwe gek met het gehoorapparaat die zijn hart naar de klote helpt door op die slome Rocky te schelden om hem hard te maken voor de grootste tegenstanders.

Mijn vader moedigde mij ook aan: hij schold mij uit voor luiaard, twijfelkop, mestkever, gebruikt toiletpapier en weet ik wat nog meer.

Ook kraakte hij zowat alles af wat oom Faris in de zaak had gedaan. Gelukkig heb ik hem ervan overtuigd dat we sommige dingen gewoon moesten doen zoals oom Faris deed, bijvoorbeeld het geheime recept voor de tomatensaus van oom blijven gebruiken. We kochten de tomaten zelfs bij boeren bij ons uit de streek.

Maar het allerbelangrijkste was: geen margarine gebruiken! Dat was dan wel goedkoop, maar dat vond oom dus echt een doodzonde. De pizza’s in Novara werden gemaakt met extra virgine olijfolie. Net als de originele Napolitaanse pizza.

‘Alleen die shitpizzeria’s gebruiken margarine en andere vetten,’ zei mijn oom altijd. ‘Olijfolie maakt de pizza lekker, is gezond en je krijgt er ook nog eens een lange fluit van.’

Een grote piemel was mooi meegenomen, maar ik wilde toch vooral lekkere pizza’s hebben. Ik werd nu sharp op al die dingen. Nú ging ik pas goed nadenken over de pizza’s. Voor die tijd sukkelde ik oom Faris maar een beetje achterna. Zeg maar als een blinde die achter zijn hond aan loopt. Mijn oom maakte toch alles goed. Maar nu moest ik het zonder hond doen.

In het begin waren mijn pizzabodems een ramp. Dan liep mijn vader met zijn handen op zijn rug voorbij en zei alleen maar: ‘Tazz!’

Dan wist je genoeg. Dus begon ik mijn herinneringen echt goed te checken: hoe oom Faris ook alweer alles deed. Een klomp deeg met een klap op de tafel laten vallen. Wat stukken eruit scheuren en er balletjes van maken. Dan in de lucht gooien en om je vuisten heen draaien tot je een mooie platte schijf had met de juiste dikte.

Goed beleggen is de rand van de pizza vrijhouden. De rand van de pizza, de cornicione zoals de Italianen zo mooi zeggen, was moeilijk voor me, maar werd dankzij de hulp van mijn moeder steeds beter. De juiste dikte van de corni krijgen is dan ook best moeilijk. Wallah. De meeste randen van pizza’s zijn waardeloos.

Bij sommige pizzeria’s staat waarschijnlijk een of andere gare student die dingen gewoon op te pompen. Zo dik als een autoband!

Om maar niet te spreken over de rest van de pizzabodem. Daar kon je samen met je schoonmoeder op gaan surfen. Als het maar rond is en er maar tomatenpuree op ligt, dan vreten die toeristen het wel op, denken ze in veel tenten.

Niet dat mijn corni’s nou zo super waren, maar wel zo goed dat ik er een compliment voor kreeg van de ouwe, en dat was heel wat.

‘Je hebt vingers voor dit werk,’ zei hij en hij at verder aan een appel.

Maar waar ik dus echt een hekel aan had, was bezorgen. Als je dat maar een paar keer per week doet, zoals ik vroeger, zie je niet hoeveel eenzame, gare idioten en viezeriken er eigenlijk op de wereld wonen. Echt!

Dan ga je dus bezorgers begrijpen die vogelkak, spuug of wat kots op de pizza doen voor bepaalde klanten. Wallah.

In het begin bezorgde ik zowat elke dag wel een paar uurtjes. Als Jeffrey er niet was, liet ik de keuken over aan Robbie en de oudjes. Daarmee bespaarde ik veel tijd, want Robbie had dus totaal geen oriëntatiegevoel. Dat kan volgens mij ook niet anders als je de hele dag naar gare jumpstyle-muziek luistert. Dat had hij dus de hele dag op zijn koptelefoon staan. Van die basdreunen met daardoorheen een gaar melodielijntje van zaagmachines.

Boink boink grzzzzzzzzzzz. Doef doef grzzzzzzzzzzzz.

De hel aan je oren.

Maar goed, wat je dus meemaakt als pizzabezorger, daar kun je een dik boek over schrijven.

Zoals die man in de stad die opendeed met lingerie aan en mij vroeg of ik de pizza’s niet even naar boven wilde brengen.

‘Nou, wij bezorgen alleen tot aan de deur, meneer.’

Wegwezen! Arwiena!

Of die slome racisten die mij betaalden en zeiden: ‘Buitenlanders zijn oké, zolang ze maar pizza’s blijven bezorgen en hun helm ophouden.’

Ik verzin dit allemaal niet!

Of al die ontelbare mafkezen die grappig probeerden te zijn en zeiden: ‘Pizza besteld? Johan, had jij een pizza besteld? Nee. Jij wel? Ik heb geen pizza besteld, hoor. Ik heb niet eens honger.’

Echt waar! Al die fakebestellingen! En dan ook nog te dom zijn om je nummerherkenning uit te zetten! Wallah.

Of dat paartje dat pas als jij er bent ruzie gaat staan maken om wie er nou wat besteld had.

‘Ik had de Pescara besteld. Jij had een Tonno.’

‘Nee, jij had een Tonno besteld, want ik lust geen vis.’

‘Sinds wanneer lust jij geen vis?’

‘Je weet dat ik geen vis lust. Hoe lang zijn we nu al samen, Wim?’

‘Het is altijd hetzelfde met jou, Anja. Jij loopt altijd de boel te verzieken. Ik lust geen vis, dat weet je toch!’

‘Zoek dan een ander, waardeloze vent!’

‘Echt, Anja. Je bent altijd al niets geweest en dat zul je blijven ook! Als ik had geweten dat je zo was, had ik nooit het huis verbouwd. Dat verdien je niet, Anja. Je verdient een hut in Irak!’

En dan stond ik daar, met mijn helm onder de arm, te wachten tot die twee uiteindelijk besloten om van iedere pizza de helft te nemen. En dan gaven ze nog veel fooi ook. Echt, wallah. Die mensen bestaan echt.

En ach, er was zoveel meer: die oude, griezelige betweter met baard die eerst aan me vroeg waarom ik niet in de Gouden Gids stond en dan uitgebreid over de geschiedenis van de pizza begon te vertellen:

‘Het woord pizza stamt van het Latijnse pinsa, wist je dat, jochie? Voltooid deelwoord van pinsere. Maarre… in de middeleeuwen had je vrouwen die van de resten van brooddeeg platte broden maakten en deze belegden met…’

‘Mooi verhaal, meneer. Zal ik de rekening maar geven, meneer… Mijn scooter staat niet op slot.’

Of wat dacht je van die mevrouw die een Funghi Speciale, waar mijn moeder veel liefde en aandacht in had gestopt, in stukjes scheurde en aan haar hond voerde? Wallah, echt waar!

‘Eet maar op, lieve Billy.’

Ik had zin om haar te kelen.

En die twee homo’s die in de deuropening uitgebreid opgewonden naar me gingen staan kijken en van wie er dan een uiteindelijk zei: ‘De pizza’s worden steeds heter gebracht.’

Echt! Ik verzin dit niet.

Of die roodbaard die bij het aannemen van zijn Pizza Salami met groot opgezette ogen tegen me zei: ‘Je weet toch wel dat God wil dat we allemaal koosjer eten?’

En al die mensen die opeens snel moesten gaan pinnen. Of oudjes die tegen je gingen staan zeiken dat ze in de oorlog droog brood hadden moeten eten en dat wanneer ze een pizza zagen, de herinneringen hieraan weer zo sterk naar boven kwamen. Wallah! Genoeg!

Of als het Nederlands elftal speelde, dat was ook een ramp. Dan werd je scooter dus helemaal met oranje slingers versierd en deden ze je een oranje pruik op en gingen ze om je heen dansen als indianen. Debielen!

Of die zielige oma die foto’s uit de la trok: ‘Dit was mijn man. Vorig jaar gestorven aan kanker. En dit is Remco, mijn kleinkind. Wat een schatje, hè?’

Maar haar vond ik wel zielig – ik beurde haar dus even op door goed naar de foto te kijken en te smilen en zo. En daarna vertelde ik over mijn eigen oma, en toen was ze dus weer helemaal blij en kreeg ik wat extra euro’s fooi. Maar daar deed ik het niet voor.

En het allerergste waren die studenten.

Het was toen best druk en het regende hard. Ik scheurde door de straten. Spoed! Spoed! Aan de kant! Iedereen aan de kant! Ik slalomde als een gek om auto’s heen. Toet! Toet! Hoe vaak ik niet geroepen heb: ‘Fok jou, met je gare bak!’

Het slaat nergens op, maar op de pizzascooter verander je dus gewoon in een psycho.

Ik probeerde nog wat meters te smokkelen door over een grasveldje te crossen. Het water spatte alle kanten op en kwam in mijn broekspijpen terecht. En wow, toen ik van de stoep afhobbelde, reed ik zowat een gare hond kapot. Het zou niet de eerste keer zijn. Als ze bekeuringen zouden uitdelen voor het bijna doodrijden van die beesten, was ik dus blut.

Als je haast hebt, staan alle stoplichten op rood. Dat was toen dus ook zo. Maar, jammer dan. Spoed is spoed!

De gasten die de pizza’s besteld hadden, hadden aan de telefoon al moeilijk zitten doen. Dat het snel moest en zo. Het was een grote bestelling, dus we gaven maar toe. Ik weet nog dat er maar geen eind aan de weg daar naartoe kwam. En schreeuwen en foeteren dat ik ondertussen deed: ‘Aan de kant! Kijk nou ’s uit je doppen, man!’

Het lag best ver van de zaak. Lageweide nummer honderdelf-B, geloof ik.

Eindelijk was ik er. Ik deed mijn helm af en schoof hem door de klep over het stuur. De pizza’s haalde ik uit de thermobag en ik controleerde de bon: een Quattro Stagione, een Funghi, een dubbele Maffioso, twee Tonno, drie Calzone en een Mozzarella Speciale. En vijf sixpacks bier.

Ik keek op mijn horloge. Ik was nog ruim binnen de tijd ook. Toen ik aanbelde, hoorde ik hard gestamp en veel stemmen die meezongen op gare boerenmuziek.

==

Sie gingen oe, oehoe oehoe, oehoe oehoe oehoerend hard

Sie gingen oe, oehoe oehoe, oehoe oehoe oehoerend hard

==

Een jonge gast met een bloempotkapsel deed open.

‘Hé, kijk, daar hebben we de pizzaturk,’ zei hij alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Echt, ik had het liefst de pizza’s tegen zijn puistenkop willen smijten, maar dan zou het allemaal nog langer duren.

En ik was er intussen ook wel aan gewend, gezien alles wat ik regelmatig naar mijn hoofd geslingerd kreeg. Spaghettinicht, scootergeit, pizza-illegaal, fooivanger, kotsverspreider. Echt wallah, alles. Mijn vader kon geen betere scheldwoorden verzinnen.

Daar stond ik dus. Doorweekt van de regen, met een hart dat bonkte van de stress, tegenover een bloempotkapsel dat duidelijk blauw stond van de alcohol. Uit de kamer achter de hal kwamen nog meer van die dronken slungels aangelopen. Ik denk wel een stuk of acht.

‘Moest je de pizza’s soms importeren?’ brulde een van die gasten. ‘We vergaan hier van de honger, kereltje!’

Hij is wel heel zeker van zichzelf, dacht ik nog. Want al at hij honderd jaar niet, dan zou hij nog niet verhongeren. Zo vet als een nijlpaard.

Toen begonnen twee andere gasten in koor te zingen: ‘Daar is-ie! Pizza! Pizza! Pizza!’

Ik glimlachte maar wat en zette de pizza’s op de grond. Ik gaf de bon aan Bloempotkapsel.

‘Zesennegentig euro en vijftien cent alsjeblieft.’ Ik pakte mijn portemonnee voor eventueel wisselgeld.

‘Dat zijn veel centjes, hè?’ zei hij op een toontje alsof hij tegen een baby praatte.

‘Grote bestelling,’ zei ik onnozel.

Bloempotkapsel keek achterom, naar de groep die blijkbaar veel lol had over het bezorgd krijgen van pizza’s.

‘Vinden jullie ook niet dat hij voor zoveel geld de pizza’s best naar binnen mag brengen?’

Waarop het groepje schreeuwde: ‘Ja! Ja! Pizza! Pizza! Pizza!’

Laat maar, dacht ik. Als ik hier maar snel weg ben. Ik pakte de pizza’s en liep tussen het groepje door naar de woonkamer.

Het hok van Haas was er niets bij. Wat een gigantische vuilnisbelt was het daar. Overal stonden en lagen flesjes bier, chips en aangevreten bitterballetjes.

Ik glimlachte en wees op mijn horloge: ‘Ik moet er snel weer vandoor. Het is druk in de zaak.’

‘Pizzaturk moet blijven!’ schreeuwde Bloempotkapsel.

De rest begon te stampen en te schreeuwen: ‘Pizzaturk moet blijven! Pizzaturk moet blijven! Pizzaturk moet blijven!’

Dit gaat verkeerd, dacht ik. Dit gaat echt verkeerd. Ik pakte mijn mobieltje en deed alsof ik iemand ging bellen. Lang kon ik zo niet blijven staan, want Bloempotkapsel kwam met een vette grijns op zijn smoel naar me toe en maakte een grijpende beweging naar mijn pols. Snel stopte ik de portemonnee en de telefoon weg.

‘Blijf met je fikken van me af,’ zei ik met een vinger naar voren wijzend. Alsof dat wat zou helpen. Als hij nog één keer aan me komt, schop ik hem in zijn knikkers, nam ik me toch voor.

Voor ik het wist, werd ik van achteren stevig bij mijn armen vastgegrepen en naar de grond gedrukt. Ik probeerde me los te rukken, maar ze waren echt te groot en te sterk.

‘Los, man! Waar slaat dit op!’ riep ik dus maar. ‘Ik heb ’t druk! Ik heb ’t druk!’

Toen gooiden ze chips en bier over me heen. Die smerige kattenpis droop in mijn natte jas naar binnen en ik voelde het koud over mijn buik kruipen. Echt smerig.

Alsof dat niet genoeg was, begonnen ze in koor te lallen:

==

O, wat is het toch fijn om pizzabezorger te zijn

O, wat is het toch fijn om pizzabezorger te zijn

O, wat is het toch fijn om pizzabezorger te zijn

==

Toen kwam ook nog eens een van die gasten met mijn helm in zijn hand binnenwandelen. Hij zette hem midden in de kamer neer en goot er met veel plezier een blikje bier in leeg. Anderen volgden zijn voorbeeld. Ze goten mijn helm helemaal vol. En het ergste moest dus nog komen: ze gingen met zijn allen ook nog eens in mijn mooie helm staan pissen.

Echt, wallah, ik voelde me een droplulletje. Ik kon dus niets anders doen dan toekijken, want ik werd nog steeds stevig bij mijn armen vastgehouden.

‘Wacht maar, fokkers! Ik kom terug en maak jullie allemaal af!’ schreeuwde ik wanhopig. ‘Ik kom terug en gooi een vette bom hiero.’

Ze lachten zich dood.

Uiteindelijk lieten ze me los.

‘Geef me mijn geld!’ riep ik.

En lachen dat ze deden.

Ik veegde wat bier af, dat van mijn gezicht af droop. Het liefst was ik meteen weggelopen, maar dat kon ik met zo’n grote bestelling dus niet doen. Het was echt veel floes. De ouwe zou me doodmaken. Uiteindelijk gaf Bloempotkapsel mij het geld.

‘Hier, honderd euro,’ zei hij droog. ‘Dat extraatje is omdat je meegefeest hebt. Integratie is belangrijk.’

Ik griste snel het briefje van honderd uit zijn hand en sprong naar de gang. ‘Vuile smerige fokkers!’ Voor ik de deur uit rende, greep ik snel wat schoenen. Het was een zielige wanhoopsdaad, maar het was alles wat ik in mijn eentje kon doen om ze terug te pakken. Ik greep die schoenen en vloog als een raket de deur uit. Ik maakte het slot los, jumpte op mijn scooter en trapte op het gas. Drie van die gasten renden nog even achter me aan.

‘Kansloze nerds!’ schreeuwde ik.

Niet veel later smeet ik de schoenen in een sloot.

‘Je ziet eruit als een apenkont,’ zei mijn vader kalm toen ik de pizzeria binnenkwam.

En dat was dus nog maar het begin van mijn carrière als pizzaman.

Muziek in de nieuwe zaak

Voor alle zekerheid keek ik maar eens goed om me heen of ik geen vrienden van Haas zag lopen voor ik van mijn scooter stapte. De straat was half verlicht en bijna leeg. Er liepen maar twee mensen. Gewoon voorbijgangers. Ik wist bijna zeker dat oom Faris en Haas in Frankrijk waren, om een bezoek te brengen aan mijn nichten Kautar en Kenza. Dat wist mijn zus Latifa mij te vertellen, want die had nog contact met mijn nichten.

Alice stapte ook van de scooter af. Daar stonden we dan, met de helm in de hand. Als twee spionnen in het schemerlicht.

Je hoefde de Simon Saliuslaan, de straat waar Novara zich bevond, maar recht over te steken en dan kwam je dus al bij winkelcentrum Hexagon. Daar meteen om de hoek, op de Willem van Ravensteeg, was de nieuwe pizzeria van oom Faris.

‘Hoe heeft oom Faris dit allemaal gefinancierd?’ begon ik me daar zo’n beetje voor de nieuwe etalage hardop af te vragen. ‘Je zou zowat in de para verhalen van mijn ouwe gaan geloven.’

‘Hij kan toch gewoon geld geleend hebben?’ suggereerde Alice.

‘Tuurlijk,’ zei ik. ‘Maar wie leent die schooiers nou geld?’

Met haar hoofd iets scheef staarde ze me streng aan. ‘Schat, niet overdrijven,’ zei ze. ‘En iedereen heeft tegenwoordig geld genoeg.’

Alice groette voorbijgangers, een oud paartje.

‘Hallo.’

‘Hallo.’

Ik gaf ook een vriendelijk knikje.

‘Mijn vader werd gek toen hij hoorde dat mijn oom een eigen zaak ging beginnen,’ zei ik. ‘Gelukkig waren mijn zussen en schoonbroers er toen bij. Als zij er zijn, houdt hij zich altijd een beetje in. Anders had hij zeker weten een hartaanval gehad of zo. “Geloven jullie mij nu wel!” schreeuwde hij, terwijl hij hard met een hamer walnoten opensloeg. “Hier heb ik jullie nou al die tijd voor gewaarschuwd! Hij heeft me vertrapt! Faris heeft me vertrapt! Hij heeft mijn zaak alleen maar gebruikt als opstapje.” Daarna at de ouwe de vrijgekomen noten op en zei sorry tegen mijn schoonbroers.’

‘Jeetje,’ zei Alice maar half luisterend. Ze gluurde namelijk tussen haar handen door naar binnen. ‘Hier was toch eerst een dierenwinkel?’ vroeg ze, ‘Het Blauwe Buffeltje, toch?’

‘Ja, maar die is hier dus weggegaan. Ik weet wel zeker dat dat komt omdat zowat alle dieren in de omgeving door onze pizzakoeriers zijn aangereden. Ik kan niet eens meer natellen hoeveel ik er zelf in de prak gereden heb.’

‘Dat is zielig, Bram.’

‘Ik heb wel eens een chihuahua, je weet wel, zo’n knakworst op pootjes, doodgereden. Hij stak opeens zo zoef de straat over en ik kon niet meer remmen. Wallah, Alice, het was net of je over een te rijpe meloen reed. Het erge was dat hij ook nog eens een rood leren jasje droeg. En zijn bazin had dezelfde kleur jas aan en stond onder een paraplu op de stoeprand wild te krijsen.

“Je hebt Casper vermoord! Je hebt Casper vermoord!”

Een paar meter verderop stopte ik en riep: “Sorry mevrouw! Echt sorry. Het was echt niet mijn schuld. Kan ik u betalen of een pizza aanbieden?” Ik meende het, weet je, want ik was echt overstuur. Ik heb een hekel aan bloed en verdriet en zo, dat weet je toch, Alice? Wat ik vooral zielig vond, was dat die hond een rood jasje droeg. Zo leek het net of ik een mensje had overreden.

Maar die tante bleef maar hysterisch doen: “Je hebt Casper vermoord! Je hebt Casper vermoord!” Toen dacht ik dus: krijg gauw het heen en weer, ouwe zeikerd met je rode jas en je zieke Casper. En toen ben ik ’m maar snel gepeerd. Voor je het weet eindig je met een paraplu in je gat, dacht ik nog. Echt, iedereen is tegenwoordig zo fokking agressief.’

Alice kneep in mijn been.

‘Au!’

‘Ooo, jij bent echt slecht, liefie. Zeg het maar niet tegen mams.’

‘Niet zo slecht als jij,’ zei ik met een knipoog. Ik gaf haar een kus.

‘Het ziet er binnen… best mooi uit,’ zei Alice voorzichtig. En snel erachteraan: ‘Maar ik vind jullie zaak veel en veel mooier, hoor.’

‘Ja,’ zei ik. ‘Mijn oom heeft dit pand zowat drie maanden zitten verbouwen.’

Vooral de blauwe randen op de ramen waren cool om te zien. Het leek alsof er een soort paarse gloed en glitter in zaten. De ruimte binnen was veel groter dan die van onze pizzeria. De muren waren wit, met daarin wat zilveren glitters verwerkt. De tafels waren zwart met een wit stenen vierkant in het midden. En er stonden van die transparante kuipstoeltjes omheen. Echt opvallend. Maar wat er dus echt uitsprong in de zaak van oom Faris, was het hoekje vlak achter de eetruimte.

‘Moet je zien, echt vet cool! Het lijkt wel lounge, een dansvloer,’ zei Alice enthousiast.

Ik drukte mijn neus tegen het raam. Ik kon het zelf niet zo goed zien in het donker, maar het leek inderdaad wel op een dansruimte. Het was een hoekje dat door een glazen wand was afgescheiden van de pizzeria en waarin een halfronde zwarte, leren bank stond. Zo een waarop in films gangsters onderuithangen met een sigaar in hun mond. Net als Tony Montana in de favoriete film van Haas: Scarface.

‘Ze kunnen nu lekker doen wat ze willen,’ zei ik met wat jaloezie in mijn stem.

‘Ja, maar of ze het volhouden? Nu moeten ze dus ook alles zelf regelen,’ zei Alice opbeurend. ‘Allemaal zonder jou, schat.’

‘Je bent lief,’ zei ik. ‘Het is ook goed zo. Nu weet ik in ieder geval zeker… of een beetje zeker dat mijn oom nooit meer terugkomt in de zaak. En dat ik het allemaal echt zelf moet doen.’

‘Mis je hem?’

‘Hmmm. Ik weet het niet. Hij kan eigenlijk wel de pot op.’

Alice keek opzij en checkte mijn ogen zoals alleen zij dat kon doen. Op een dwingende manier. Met opengesperde ogen.

‘Mis je hem, Brahim?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Hmmm. Eigenlijk wel. Vooral die gare flauwe seksmoppen van hem. En ook hoe hij over meisjes sprak was altijd dope. Als er zo’n modegids op de deurmat van de zaak viel, van de Wehkamp of de Otto of zo, dan legde hij die open neer op de keukentafel en bladerde vlug naar de badpakken en lingerie. En dan wees hij altijd naar foto’s van donkere types. “Shoef! Shoef! Brahim! Uitverkoop!” Van donkere vrouwen werd hij helemaal gek. “Kijk neef, dit zijn pas meisjes. Meisjes met ronde billen. Afrikaanse billen. Arwiena!” En weet je wat hij daarna altijd zei? “Dat blanke meisje van jou heeft billen zo plat als een pizzadoos.”’

Alice opende haar mond en legde een hand op haar onderlip. Ze was duidelijk geschokt. ‘Wat? Zei hij dat echt, Bram?’

Ze draaide haar hoofd en begon haar billen te checken in het raam. Het was echt een raar gezicht. Alice die haar billen stond te checken in het raam van de nieuwe zaak van oom Faris.

Ik moest lachen, maar ik was ook trots. Want ze zag er weer gruwelijk uit. Met haar fijne gezicht met grote ogen vol plezier, haar mooie lange haren op haar fijne schouders, haar lange benen in haar gave spijkerbroek en daaronder coole pumps. En haar slanke body in een wit shirt en daarover een grijs vest. Alice was echt een meisje.

‘Ja, dat zei hij echt,’ zei ik. Ze gaf me een stompje tegen mijn schouder. Ik sprong naar achteren.

‘En hij zei nog meer,’ pestte ik verder. ‘“Die billen van Alice schudden zelfs niet op een tiendubbele trilplaat. Daar kun je later dus alleen je kleren op strijken.”’

‘Oho… errug.’ Alice legde haar handen plat op haar billen en draaide haar gezicht nog een keer richting het raam. ‘Nou ja, zeg. Ik heb toch helemaal geen platte billen!’

Ik zette mijn helm op de grond en pakte haar bij haar middel vast. Ik trok haar naar me toe, tilde haar iets op en kuste haar in de nek. ‘Nee schatje, tuurlijk niet. En weet je wat ik altijd tegen hem zei: “Maar Alice heeft tenminste wel mooie lange benen. Echt.” En dan begon hij hard te lachen met die gare tanden van hem. “Wat heb je aan lange benen, neef? Je eet bij de Chinees toch ook niet de stokjes op?”’

Alice maakte zich los uit mijn greep en gaf me een schopje tegen mijn scheenbeen.

‘Au! Dat deed echt pijn.’

‘Doe normaaaaal,’ zei ze lachend. ‘Jezus… dat heb je me nooit verteld, Brahim. Dan had hij het wel kunnen schudden. De lul. Wat een familie heb jij, zeg.’

Ik voelde met een overdreven gepijnigd gezicht aan mijn scheenbeen en gooide daarna mijn handen weer om haar middel. Ik drukte mijn neus in haar nek en blies in haar oor. ‘Oe, je ruikt zo lekkerr,’ zei ik. ‘Maar weet je, schatje,’ ging ik plagerig door, ‘oom Faris meende het nooit zo, hoor. De meeste volwassenen doen schijnheilig. Ze dollen met je en zo, maar ondertussen proberen ze serieus in je hoofd te kruipen met allemaal verborgen boodschappen in hun stomme grapjes. Oom Faris nooit. Dat voelde je gewoon. Snap je? Een grapje was bij hem gewoon een grapje. En als hij een tijdje zo met me gedold had, sloeg hij altijd een arm om mijn schouders en zei: “Ik plaag je maar. Ik plaag je maar. Serieus neef, Alice is een ziena. Ze heeft ogen zo mooi als natte druif.” Het sloeg nergens op, maar hij bedoelde het wel goed, snap je?’

Alice straalde. Ik streelde haar schouder en trok zachtjes aan wat plukjes haar.

Ik zag hoe ze haar aandacht weer op het raam richtte en haar ogen begon te checken in het raam. Ze trok wat aan haar wimper. En met de middelvinger van haar andere hand veegde ze onder haar oog.

‘“Ik heb nog nooit zo’n lief meisje gezien,” zei mijn oom,’ ging ik verder met een big smile. ‘“Ik hoop dat je ooit met haar gaat trouwen. Ook al weet ik dat ik dan zeker achternichtjes met platte billen krijg.”’

Alice trok zich weer los en gaf me een zetje met haar platte hand op mijn borst. ‘Nou ja, Brahim. Wat een lul, zeg. Nee, hij dan met z’n mislukte kapsel.’

Ik trok haar aan haar handen weer dicht naar me toe. ‘Maar zeg eerlijk, Alice. Onze zaak is toch veel cooler, vind je niet?’

‘Ja, veel cooler en beter,’ zei ze. ‘En nu ik dit van je oom weet helemaal. In mijn horoscoop stond trouwens dat er mooie tijden aanbreken voor mijn liefje.’

‘Echt?’

‘Ja, echt… Maar jij vindt een horoscoop toch maar flauwekul, Bram?’

‘Als-ie slecht nieuws brengt wel, ja.’

‘Haha. Wees niet bang. Klanten genoeg. Iedereen in de buurt kent Novara. Toch?’

Toen wees Alice met haar kin vooruit naar een ingelijste krantenpagina, iets verderop. ‘Kijk, Bram. Moet je dat zien.’

Het was een artikel uit Nieuwsgras, onze plaatselijke krant. We gingen er pal voor staan en keken naar een grote foto. Daarop stond een breed lachende oom Faris, met een arm om zijn zoon Haas geslagen. En daaronder de aankondiging van de opening van de zaak.

==

==

Beter, goedkoper en

lekkerder is ons motto!

==

Spectaculaire opening Pizzeria Melodia!

==

U wordt ontvangen in een sfeervolle omgeving door vriendelijk personeel.

Ook prima geschikt voor een zakenlunch!

==

Onze pizza’s worden met swingende muziek

gemaakt!

Iedere donderdag- en zaterdagavond na tien

uur heerlijk ontspannen en dansen in onze

Montana-room. Met lekkere drankjes,

pizzahapjes en muziek. Dj of live!

==

Vanaf 3 maart feestelijke openingsweek.

==

Alle pizza’s vijf euro!

En bij bestelling boven de tien euro een gratis hit-cd.

==

==

‘Kom schatje,’ zei ik tegen Alice en ik raapte mijn helm op. ‘Ik heb opeens heel veel zin in een grote bak met friet.’

‘Die kan ik wel gebruiken met mijn platte billen,’ zei Alice.

‘Dan moet je ook nog wat bakken ijs met slagroom toe nemen,’ zei ik lachend. Ondertussen lette ik goed op mijn scheenbenen.

De strijd is begonnen

De eerste grote aanval van Melodia op onze zaak kwam onverwacht en was meteen goed ziek. Ik had het echt niet zien aankomen.

Op een vrijdag kwam een man met van dat dunne bruine haar en een bril de zaak binnen. ‘Ik ben van de Keuringsdienst van Waren. Volgens mij hebt u een groot probleem,’ sprak hij ernstig.

‘Groot probleem?’

Het was normaal dat de Keuringsdienst van Waren zo nu en dan langskwam. Ze checkten dan echt alles. Of je netjes werkte en de temperaturen van je koelingen goed waren. En of je niet met bedorven shit werkte en zo. Want die gasten had je er dus ook bij.

Je hoorde wel eens via via over andere pizzeria’s. Dat die kant-en-klare tomatensaus van over de datum inkochten en zo. Lekker goedkoop, maar als klant kon je het er dus behoorlijk van aan je maag krijgen. Dan kon je net zo goed op het toilet blijven zitten.

Ik had trouwens zelf ook goed last van mijn maag toen. Waarschijnlijk door de onregelmatige werktijden. Mijn moeder bracht altijd van alles naar beneden. Stoofpotjes, donuts, cake, erwtensoep. En natuurlijk ansjovis.

Ze vond het duidelijk zielig voor me dat ik nu zo vaak en lang moest werken. Maar ik nam nooit echt de tijd om rustig te eten. Als ik wat at, slokte ik het als een hongerige beer naar binnen. Maar vooral had ik de slechte gewoonte aangeleerd om de hele dag door olijven en stukjes mozzarella naar binnen te werken. Echt goed voor mijn maag kon dat ook niet geweest zijn.

Novara was echt een nette zaak. Geen kakkerlak die het aandurfde om bij ons te komen lunchen.

Dat was vooral te danken aan de manier waarop oom Faris alles vroeger organiseerde. Van begin af aan lette hij er goed op dat we volgens de hygiënecode werkten en zo. Handen goed wassen. Geen etenswaren op de grond leggen. We hielden zelfs allerlei lijsten bij met daarop de temperaturen van alle koelingen. Toch hadden die gasten van de Keuringsdienst altijd wel wat te mauwen.

Een keer was er een dame die blijkbaar zelf niet snapte hoe haar eigen thermometers werkten. Ze liep wel drie keer naar de koeling met de bakjes olijven, champignons en stukjes aubergine. Ze stak zo’n ding in een bakje met eten en begon een beetje te treuzelen.

‘Ik weet het niet,’ zei ze. ‘Hij geeft wel een goede temperatuur aan, maar het lijkt alsof hij nogal wisselt.’

Zoiets vaags moet je dus niet zeggen als mijn ouwe erbij staat.

‘U zou de temperatuur van uw hoofd eens moeten controleren,’ riep hij spottend na een diepe zucht.

Maar goed, nu stond dus die strenge man met bril voor me. En natuurlijk net op het moment dat de zaak vol was. En volgens hem hadden we dus een groot probleem.

‘Volgens verschillende klachten van klanten hebt u last van ongedierte,’ zei hij met een pijnlijk gezicht.

‘Wat zegt u?’

‘Laat ik specifieker zijn. We zijn door meerdere mensen ingelicht. Er zouden zich hier muizen bevinden.’

‘Muizen? Maar meneer, welke muis durft hier nou te lopen, tussen een stelletje gare allochtonen en een mislukte gabber?’ grapte ik.

Wat klanten lachten. Hijzelf vertrok geen spier. Het was een serieuze kwast. Dat was wel duidelijk.

‘Meneer, zou ik even een inspectie mogen verrichten?’

‘Tuurlijk.’

Toen begon die man de hele tent te checken. Ik vond het wel raar. Normaal praatten ze altijd met je zonder dat er klanten bij waren en zo. Ook vroegen ze je altijd beleefd om met hen mee te lopen als ze een inspectie gingen doen. Maar dat deed die gare bril dus allemaal niet.

Uiteindelijk zag ik hem aan de voorkant, ergens langs de plinten, iets oprapen en onderzoeken. Ondertussen schreef hij van alles op.

Op een gegeven moment kwam hij weer naar me toe en legde wat papieren voor mijn neus.

‘Luister, beste meneer Rifki,’ zei hij op een toontje alsof hij tegen een directeur praatte of zo.

‘Ik luister.’

‘Op meerdere plekken heb ik uitwerpselen geconstateerd.’

‘Gatver…’ zei de oude dame die zojuist een Marinara had besteld.

‘Uitwerpselen?’ vroeg ik.

‘Ontlasting!’ riep de vrouw met poedelhaar die een Calzone had besteld.

‘Wat?’

‘Poep. Muizenpoep, meneer!’

‘Dat kan niet. We maken hier elke dag supergoed schoon.’

‘Blijkbaar te weinig,’ zei hij streng.

Hij nam nog wat foto’s van de plekken waar hij iets gevonden zou hebben en kraste wat op zijn papiertje. ‘Beste meneer,’ zei hij. ‘Dat gaat u zeker tweeduizend euro kosten.’

‘Hoe kan dat nou weer?’

‘Tja, ik zou zeggen: maak goed schoon. Er zijn bedrijven die u kunnen helpen met dit probleem. Ik kom binnenkort weer eens kijken. Als het probleem dan niet verholpen is, zijn wij helaas genoodzaakt drastische maatregelen te nemen.’

‘Laat die Calzone maar lekker zitten,’ zei de vrouw met poedelhaar en ze liep de zaak uit.

Die hele week daarna hebben we extra schoongemaakt, omdat we dus echt dachten dat er overal smerige muizen liepen in Novara.

En mijn ouwe, ja, die ging weer goed door het lint. Hij gooide meteen een paar borden kapot toen ik hem vertelde over die boete van de Keuringsdienst.

‘Discriminatie!’ riep hij. ‘Pure discriminatie!’ Maar hij had er wel meer geld voor over om te voorkomen dat hij nog een keer een boete zou krijgen.

Het bedrijf dat hij inhuurde om de muizen te bestrijden, kon niet eens een staartje vinden.

‘Meneer Rifki,’ zeiden ze tegen de ouwe. ‘Die muizen zouden hier niet eens willen zijn. Zo schoon is het hier!’

Dus het was een raadsel hoe die keutels daar nou terecht waren gekomen als er geen muizen waren… Had iemand ze misschien aan zijn schoenen hangen of zo? Maar dan zouden ze toch niet zo over de hele zaak verspreid liggen? En was het niet heel toevallig dat nu ze er lagen, verschillende mensen gelijk de Keuringsdienst hadden gebeld?

Misschien waren het helpers van die gasten van Melodia. Als je het druk hebt, weet je dus echt niet wat een klant in de zaak allemaal uitspookt. Maar in eerste instantie begon ik Robbie te wantrouwen. Die kon namelijk goed opschieten met mijn oom en Haas toen ze nog bij ons werkten. En ik dacht: misschien is Robbie wel een spion en een saboteur of zo.

Junkie style

Opeens stonden, zaten en lagen ze met hun gare, smerige kleren en afgetrapte schoenen bij ons op de stoep. Eerst dacht ik dat het gewoon buurtbewoners waren of zo. Want niet zo heel ver bij ons vandaan had je de Bloemenbuurt en daar woonden dus echt de grootste peukenrapers van de stad.

Er was een magere, bleke man met van die ingevallen wangen. Ook als de mussen van het dak vielen, droeg hij dus gewoon een wollen jas met een bontkraag. Zijn haren waren als stro en in een staartje gebonden.

De andere man was niet veel dikker en had een uitgezakte kop met van die vieze blauwgele wallen. Ook stond hij de hele dag uitdagend richting voorbijgangers onder zijn smerige, veel te grote rode trui te krabben. Maar het ergst was toch wel die vrouw.

Wallah, ze was echt heel eng. Net een skelet op kapotte gympen. Een doodskop met wat vel erover. Als het een keer hard ging stormen, dan zou ze zo de lucht in vliegen. Echt. Maar ze was vooral verschrikkelijk luidruchtig. Met die O-benen van haar liep ze de hele dag gestrest langs de ingang van de pizzeria.

Die andere twee spoken sukkelden maar een beetje achter haar aan. Ze gooiden bierblikjes, papier en andere rotzooi op het terras. En als ze moe waren van het heen en weer lopen, hingen ze als straathonden tegen onze twee containers, iets verderop tegen een muur.

Wat ik ook deed, wat ik ook probeerde: niets hielp. Eerst vriendelijk vragen: ‘Fijne heren en mooie charmante dame, zouden jullie het pad vrij willen houden? Kunnen jullie alsjeblieft iets verderop gaan staan?’

Hielp dus allemaal geen ene moer. Toen heb ik hen zowat duizend keer gewezen op de huisregels van onze zaak, die wij ingelijst buiten aan de muur hadden hangen. Maar ik had net zo goed naar de lucht kunnen wijzen of zo, want dat hielp helemaal niets.

‘Bel de pliesie maar!’ riep Doodskopje dan en ze begon te stampen en te zwaaien. Zij voerde altijd het woord.

En die twee anderen riepen haar maar wat na: ‘Ja, bel de pliesie maar!’ Zij deed er dan nog een schepje bovenop. ‘Wij mogen staan waar we willen! Dit is toch een openbare weg? En dit is toch een vrij land, of niet dan?’

Hoe gek of gaar iemand ook is, hij weet wel altijd wat zijn rechten zijn, dacht ik nog. Ongelooflijk.

Robbie kwam op een gegeven moment op het geweldige idee hen te verjagen met stevig vuurwerk. Echt, iedereen was lijp toen. Robbie had thuis altijd wel wat illegaal knalwerk liggen, dus nam hij een keer een pakje strijkers mee.

‘Ik zal ze laten zien wat een vrij land is!’ riep hij met een grijns.

Toen ze voor onze deur flink ruzie met elkaar aan het maken waren, rende Robbie naar buiten. Hij wierp een strijker voor hun voeten. Beng! Echt een vette knal. Wallah. Die junks schoten zowat omhoog van de schrik.

‘Een aanslag!’ riep Doodskopje.

‘Ja, een aanslag!’ riepen die andere zwervers.

Maar het probleem was dat niet alleen zij, maar ook de klanten er erg van waren schrokken. Die zullen wel gedacht hebben: waar ben ik nou weer in vredesnaam beland? Is dit een pizzeria of Afghanistan?

Ik had dus echt geen zin om levenslang in de cel te belanden of zo. En daarbij waren die junks zo gammel als een schoenendoos. Bij het minste of geringste vielen ze dood neer. Een tweede strijker zou hen fataal worden. Die schooiers.

‘Laten we dat maar niet meer doen,’ zei ik dus tegen Robbie. ‘We moeten dit diplomatiek oplossen.’

Sinds ik de baas was van Novara nam ik steeds vaker het woord ‘diplomatiek’ in de mond. Uiteindelijk heb ik de politie maar weer eens gebeld.

‘We kunnen moeilijk overal mensen van straat halen die niemand kwaad doen,’ was hun reactie.

‘Nou, ik bel jullie wel als die junks mij vermoord hebben,’ reageerde ik geïrriteerd. Tfoe! Wat een softies.

Het vertrouwen van die junks groeide daardoor alleen maar. Ze voelden zich echt onoverwinnelijk. De hele dag liepen ze heen en weer, met het hoofd naar beneden gericht. Alsof ze goud zochten of zo. En de hele dag maar roken, drinken en vooral hard praten – alsof ze iets belangrijks te melden hadden. Doodskopje liep ook nog eens de hele dag voor zich uit te spugen. Net een lama.

Maar echt irritant waren die krasloten. Hele stapels hadden ze. En dan liepen ze dus te krassen en hardop te dromen wat ze met het gewonnen geld zouden doen.

‘Ik koop een Porsche!’

‘Nee gap, een huis in Spanje!’

‘Ik wil een shovel.’

‘Wat moet je nou met een shovel, man?’

‘Kun je de hele dag graven! Da’s toch fijn? Dan vind je nog ’s wat, man. Misschien wel goud.’

En zo ging dat dus de hele dag door. En vervolgens pleurden ze de gebruikte krasloten gewoon op straat neer. Mijn stoep was soms totaal bezaaid met die dingen.

De junks begonnen ook flink op de zenuwen van de ouwe te werken.

‘Soms zijn harde middelen geoorloofd,’ zei hij ernstig. ‘Ze jagen de klanten weg. Misschien moet je de honkbalknuppel maar eens gebruiken. Die hebben we hier niet voor niets liggen.’

‘Ze gaan vanzelf wel een keer weg.’

‘Ja, en jij gaat vanzelf een keer nadenken. Doe er wat aan. Anders doe ik het. En dan vallen er dooien.’

Met de dag werden de junks lastiger en lastiger. Ze plasten nu ook tegen de muren, grabbelden in de containers en deden vervelend tegen klanten.

‘Heb je nog een eurootje voor me? Heb je nog een stukje pizza voor me?’

Met klanten die geen floes gaven, liepen ze soms een stukje mee. Vooral Doodskopje kon dan aardig lastig zijn. Een klant vertelde me dat toen hij haar geen geld had gegeven, ze was gaan dreigen: ‘Misschien zit hier binnenkort wel een heel diepe kras in je auto.’

Op een woensdagavond werd het opeens erg druk. Er bleek een belangrijke Europacupwedstrijd te zijn. Voor een belangrijke wedstrijd begon, bestelden mensen vaak een pizza. Maar ik was die wedstrijd die dag dus helemaal vergeten. Terwijl ik toch een echte voetballiefhebber ben. Kun je nagaan hoe goed ik mijn stomme kop aan het verliezen was.

Mijn vader hielp al een tijdje niet meer mee, omdat hij meer vertrouwen in mij begon te krijgen (hoe kan het ook anders als je alles opgeeft voor zijn zaak). Maar vooral omdat de pijn in zijn botten almaar heviger werd.

Ik had de nieuwe krachten Soefian en Lieke niet ingeroosterd, omdat ik hen de volgende dag harder nodig dacht te hebben. Soefian was een kennis van mijn schoonbroer. Hij was een man van middelbare leeftijd, zeg maar. Met nog van die wilde krullen en een vette snor. Hij had veel ervaring. Al sinds achtennegentig werkte hij bij New York Pizza. Daar was hij ontslagen wegens ongewenste intimiteiten. Wat op zich raar was, want het was bij zowat iedereen in de stad bekend dat het personeel van New York Pizza meer aan elkaar zat dan aan de pizza’s. Eén grote orgie was het daar. Soefian vertelde dat ze er zelfs een matras op zolder hebben liggen. Een inwerkperiode had daar dus een heel andere betekenis. Wel had Soefian daar goed en netjes leren werken. New York verkoopt dan wel Amerikaanse pizza’s, ze werken er net als wij met lekkere, verse ingrediënten. Ook heerlijke pizza’s dus. Soefian had dus maar een heel korte inwerkperiode nodig.

Lieke had gereageerd op de poster die ik voor het raam had gehangen. PIZZABAKKER GEVRAAGD. Het was het type vrouw dat je niet in een pizzeria verwachtte. Een mooie, slanke, stoere vrouw met een blonde kuif. Ze zei dat ze kunstenaar was en graag schilderde. Ze had altijd in de horeca gewerkt om bij te verdienen, maar bij het schilderen lag haar hart. Ze leerde snel en kon het heel erg goed.

Maar goed, het was stom van me om hen die dag niet in te roosteren. Ik heb mijn lieve moeder er toen maar snel bij geroepen. Zij bakte de pizza’s en ruimde de troep een beetje op. En ook al had hij het oriëntatievermogen van een pas geslachte kip, ik liet Robbie toch maar bezorgen.

Met Jeffrey hadden we namelijk nare dingen meegemaakt. Hij is een nogal iel mannetje en dat was best gevaarlijk. Op de een of andere manier reageren mensen daar agressief op. Hij was al drie keer beroofd. Ook had iemand een pizza Salmone in zijn gezicht gegooid. Die klant vond dat de pizza te koud was. Maar het ergst waren de bedreigingen.

Echt, als pizzabezorger merk je pas goed hoe agressief iedereen aan het worden is, alsof ze allemaal gefrustreerd zijn en een zwakker iemand uitzoeken om zich daarop af te kunnen reageren. Arme, magere Jeffrey.

Zo ging een klant een keer echt flink tekeer tegen hem. Zo erg dat hij meteen op zijn scooter sprong om weg te komen. En geloof het of niet: die zieke klant begon met van die stalen jeu-de-boulesballen te smijten. Serieus! Gelukkig gooide hij mis.

Maar het ergst was een man die met een pistool op Jeffreys knieën mikte en zei: ‘Waag het niet weer aan te bellen als ik lig te slapen.’

Ik kon het Jeffrey dus echt niet meer aandoen. Robbie verdwaalde dan wel eens, maar met hem waren er nooit problemen dankzij zijn harde uitstraling. Die had je blijkbaar nodig als pizzabezorger. En misschien wel overal.

Maar goed, ik deed toen de balie, de telefoon en alles eromheen. En het ging best lekker. Alles onder controle.

Ik was dus lekker bezig toen er een vaste klant binnenstapte. Die gare mevrouw Waaier van het uitzendbureau. Die zag er voor haar leeftijd nog altijd goed uit. Ik schatte haar een jaar of vijfendertig. Ze was niet truttig of zo. Ze droeg ook altijd coole kleren. Nu had ze een zwarte stretchbroek en een witte blouse aan waarvan het bovenste knoopje los was. Haar zwarte bril had ze over haar lange zwarte haren geschoven. In haar armen hield ze een klein hondje vast.

‘Dag mevrouwtje,’ grapte ik tegen haar, terwijl ik een handje olijven uit een bakje greep.

‘Ha, pizzakid. Hoe is het hier?’ vroeg ze.

‘Z’n gangetje.’ Ik gaf haar een mandje aan met stukjes knoflookbrood. Ze pakte een stukje. Daarna begon ze me zowat een interview af te nemen.

‘Is die nieuwe pizzazaak iets verderop van die man die hier werkte?’ Ze hapte in het stukje brood en stond daar maar wat om zich heen te kijken.

‘Yep.’

‘Wat vind je daar nou van?’

‘Ach, dingen veranderen nu eenmaal.’

‘Heb je geen hekel aan je oom?’

Verbaasd keek ik op. ‘Hoe weet u dat hij mijn oom is?’

‘Dat heb je me toch zelf verteld, pizzakid?’

‘Hmmm… o, ja.’ Niet dat ik het me kon herinneren.

‘Hij heeft wel een mooie zaak, hè?’

‘Ja… ach… wat nieuw is, is altijd even mooi, hè?’

‘Ga jij nog iets spectaculairs doen aan je zaak?’

‘Bij ons gaat het om de kwaliteit van het eten.’

‘Ze zijn wel goedkoper… maar ik blijf bij jullie bestellen, hoor. Jullie hebben de lekkerste Vegetariana.’

‘Met salami?’ zei ik lachend.

‘Haha. Ja, altijd met salami. Doe er maar snel een. Ik kan niet wachten. Heerlijk, zeg.’

Maar net op het moment dat ik de bestelling aan mijn moeder wilde doorgeven, hoorde ik een enorme klap. Baf! Ik draaide me snel om. Ik dacht als eerste aan het zonnescherm. Dat dat naar beneden was geflikkerd of zo.

‘Ze trappen tegen mijn fiets!’ riep mevrouw Waaier. ‘Kijk! Kijk!’ Ze wees naar buiten. Haar hondje begon te blaffen. Doodskopje stond inderdaad bij haar fiets.

‘Ze slopen mijn fiets!’ riep mevrouw Waaier.

Ik veegde mijn handen af aan een theedoek en vloog naar buiten. ‘Hé! Wat ben je aan het doen, heks?’

‘Is dat jouw fiets of zo?’ reageerde Doodskopje.

‘Nee, hij is niet van mij. Hij is van mijn klant. Van die mevrouw.’ Ik wees naar binnen.

Mevrouw Waaier keek geschrokken en tikte zenuwachtig met haar vingers tegen haar mond. Er waren best veel klanten in de zaak, dus ik probeerde zo rustig mogelijk over te komen. Lekker diplomatiek. Fok.

‘Dit vind je toch zelf niet normaal?’ vroeg ik aan Doodskopje. ‘Ik ga toch ook niet tegen jou aan staan schoppen? Die mevrouw wil graag met een warme pizza op de fiets naar huis.’

O, wat was ik diplomatiek. Maar wat had het voor zin?

Dat O-benige doodskopvrouwtje sprong zowat tegen me aan en begon met een vinger in mijn borst te prikken. Ik wilde niet dat ze me aanraakte met haar gore nagels en deed een flinke stap achteruit.

‘Kijk, en zo zijn jullie allemaal, smerige kapitalisten,’ schreeuwde ze. ‘Jullie denken alleen maar aan jezelf. Met je stomme zaak! Met je poen! Nooit iets delen met mensen die het minder hebben. Jullie denken dat je alles kan maken in de wereld!’

Ze was behoorlijk op dreef. Ik wist bij God niet waar ze het allemaal over had. Het enige wat ik kon denken was: als ze het woord kapitalisten kan uitspreken, kan ze ook gewoon werk zoeken.

‘Luister,’ zei ik nog steeds heel vriendelijk, ‘alsjeblieft. Kunnen jullie ergens anders gaan staan? In het winkelcentrum of zo? Daar heeft niemand last van jullie. Je krijgt nog een sixpack bier van me mee ook. Zijn we allemaal tevreden. Is dat een goede deal of niet? Nou? Nou?’

‘Denk je dat je ons kunt omkopen, smerige kapitalist! Wij staan waar we willen!’ riep Doodskopje.

De andere twee hingen er een beetje als dumb and dumber bij. De een had een blikje Heineken in zijn hand en de ander een vuile, doorzichtige zak vol troep. Wol, karton, piepschuim… en ik zag ook een boormachine.

‘Ja, wij staan waar we willen,’ herhaalde die met het staartje.

Toen begon Doodskopje weer hard op de kettingkast van de fiets van mevrouw Waaier te trappen. En het was nog een mooie Gazelle ook.

‘Je maakt mijn fiets kapot!’ riep mevrouw Waaier.

‘Moet je maar geen pizza kopen van die kapitalisten!’ riep Doodskopje.

Echt, wallah, ze had nog maar een paar tanden over en toch stond ze me daar flink uit te dagen. Ik moest echt mijn best doen om al mijn ledematen in bedwang te houden. Om haar niet te grijpen. Om haar niet te kicken. Om haar niet te vermoorden. Ik tilde de fiets op en zette hem weer recht.

‘Kom, mensen. Laten we naar binnen gaan,’ zei ik tegen een paar klanten die op de herrie af waren gekomen. ‘Laten we ze geen aandacht geven.’

Op dat moment kwam Robbie aangescheurd. Hij parkeerde zijn scooter, nam zijn helm af en zuchtte diep. ‘Staan die zwervers hier nog steeds?’ riep hij expres hardop.

‘Wij staan waar we willen! Dit is een vrij land!’ riep Doodskopje. Iedereen lachte.

‘Laat maar,’ zei ik tegen Robbie. Ik trok hem aan zijn mouw. ‘Kom, we gaan pizza’s bakken en jij gaat zo de weg weer goed warm maken.’

Binnen gaf ik mevrouw Waaier een stoel en nog een stukje knoflookbrood en een olijfje. ‘Ik houd uw fiets in de gaten,’ zei ik tegen haar.

Mijn moeder stond met drie bestellingen te wachten. ‘Zijn die arme mensen er nog steeds?’ vroeg ze. Zo noemde zij die gare junks: arme mensen. Zij vond iedereen zielig.

‘Ja,’ zei ik.

Ik pakte de thermobag en deed daar een Quattro Formaggi en een pizza Broccoli in. Zo’n pizza Broccoli is trouwens echt niet te pruimen, al zeg ik het zelf. Net koek met gras. Maar sinds zowat iedereen op de wereld een dikke reet heeft van het vreten en snel wil afvallen, werd er ontzettend vaak een pizza Broccoli besteld. Maar goed, dikke reet of niet: floes is floes.

‘Johan de Witlaan negentig,’ zei ik tegen Robbie. Ik gaf hem de tas en een bonnetje. ‘Heb je genoeg wisselgeld bij je? Ze zijn voor Krakkenberg. Geen cent fooi krijg je van die ouwe gek. Alleen een dropje.’

‘Ach,’ zei Robbie. ‘Hoe meer groente op de pizza…’

‘… hoe gieriger de klant,’ maakte ik af. Toen tikte ik snel op het glas van de vitrine: ‘Hop. Arwiena. Tiempo! Maak de weg warm, kale conio!’

Maar net toen Robbie weg wilde lopen, hoorde ik weer gestamp tegen die fiets aan. Er knapte iets in mij.

‘Tfoe! En nu ben ik het zat!’ riep ik.

Ik rende naar de keuken, greep de honkbalknuppel en manoeuvreerde me tussen de klanten door naar buiten.

Robbie liet de thermobag staan en rende achter mij aan. Ik zag hoe hij van onder het zadel van zijn scooter een tang pakte. Zo’n lange knijptang, weet je.

‘Sla maar, vuile kapitalist!’ schreeuwde Doodskopje.

‘Ja, sla maar,’ herhaalde de junk met het staartje. ‘Sla maar.’

‘Ja, sla dan,’ zei die andere sukkel.

‘En nu allemaal opzouten!’ schreeuwde ik. ‘Het is nu echt genoeg! Weg hier!’

Doodskopje ging weer uitdagend voor me staan, met haar armen wijd voor zich uitgestoken. Echt, ik zou een vrouw nooit iets aandoen. Zelfs niet als ze op me zou schieten. Maar voor dat doodskopvrouwtje wilde ik graag een uitzondering maken. Ze stond me maar te pushen en te pushen. En net toen ik haar nog een keer vriendelijk wilde vragen weg te gaan, voelde ik een klodder spuug in mijn nek vallen. Echt smerig.

In een reflex gaf ik haar een harde duw. Ze viel op haar rug en ik klom als een tijger boven op haar. Ik pakte de knuppel aan de uiteinden vast en drukte hem een klein beetje op haar borst. Niet echt hard. Zo lijp was ik niet. Nog niet, dus. Ik wist nog ergens wat ik deed. Ondertussen hield ik die andere twee crackers goed in de gaten. Of ze niet een mes trokken of zo. Je wist maar nooit.

‘Je vermoordt haar nog!’ riep de zwerver met het staartje.

Toen kwam Robbie eraan met de knijptang. En die was veel minder diplomatiek als hij kwaad was.

‘Je hebt nog maar weinig tanden,’ zei hij traag en met zware stem. Hij ging op zijn knieën zitten en hield de tang omhoog.

Robbie was op zich een lieve gabber, maar met zijn kale kop en die tang in zijn hand leek hij wel een of andere beul.

‘Waarom doe je dit allemaal?’ vroeg hij met zijn kin vooruitgestoken. ‘Wat willen jullie nou?’

‘Ik wil dat jullie kapotgaan,’ zei Doodskopje.

‘Wat heb jij er nou aan als wij kapotgaan?’

‘Jullie moeten gewoon kapot. Kale meeloper.’

‘Denk aan je laatste tanden!’ riep Robbie. De Quattro Formaggi en de Broccoli voor meneer Krakkenberg waren inmiddels lekker koud aan het worden.

‘Waarom doe je dit?’ vroeg Robbie. Hij trok zijn bovenlip iets omhoog. Nu leek hij nog agressiever. ‘Denk aan je tanden! Hou je van je tanden? Zeg dan… dus… waar komen jullie ineens vandaan? Waarom staan jullie hier? Waarom lopen jullie hier te treiteren? Wie heeft je gestuurd?’

Wat Robbie vroeg drong toen nog niet helemaal tot me door. Echt, ik had kortsluiting en daarbij rook Doodskopje naar natte, muffe dekens. Echt nadenken kon ik niet.

‘De koningin heeft ons gestuurd!’ schreeuwde ze.

Ze had echt veel lef.

‘Wie? Denk toch aan je tanden,’ dreigde Robbie opnieuw.

‘Je vermoordt haar nog!’ riep de junk met het staartje weer.

‘Maakt niet uit. Ze is toch al een lijk!’ riep ik.

‘Nou? Wie?’ vroeg Robbie door.

‘De koningin!’

Toen spuugde ze in het gezicht van Robbie. Ik strekte de knuppel hoog boven mijn hoofd. Klaar om haar schedel te verbrijzelen. Wallah, ik was echt kwaad. Echt een agressieve imbeciel op dat moment. Klaar om voor altijd de bak in te verdwijnen. Geen pizza’s meer. Geen gezeik. Maar voor ik wat kon doen, duwde Robbie mij opzij.

Robbie die de Quattro Formaggi en de Broccoli naar meneer Krakkenberg had moeten brengen. De meneer Krakkenberg die later nooit meer wat bij ons zou bestellen. Net als veel andere vaste klanten. Alles liep behoorlijk in de soep.

Maar het kon erger. Want wat Robbie toen deed, vergeet ik nooit meer.

Met één hand drukte hij op de wangen van Doodskopje zodat haar mond opensloeg. Toen propte hij de tang in haar mond. Echt! Het was te gruwelijk, maar ook te lachwekkend voor woorden. En ik stond daar maar te staan.

Ze begon te trappelen als een pas geslacht schaap. En ze schreeuwde als een gek.

‘Shit, Robbie! Fok, man! Hou op. Straks mol je haar tanden nog, man! En zo meteen belt iemand de politie!’

‘Dit is bizar,’ hoorde ik een klant zeggen. ‘Waar gaat het heen met deze wereld?’

Robbie hoorde hem niet. Robbie hoorde niemand.

‘Wie niet luisteren wil, moet maar voelen,’ zei hij droog. ‘Ik ben die smerige junks zat.’

Die andere twee stonden daar maar wat geshockeerd te zijn. En Doodskopje maar gillen: ‘Hij wil me vermoorden!’

‘Laat de Vegetariana maar zitten, Brahim,’ hoorde ik iets verderop mevrouw Waaier zeggen. Maar het was alsof er even iemand iets in mijn oor blies.

Robbie had de tang uit de mond van Doodskopje gehaald, maar bleef hem op die junks richten. Hij zette de cd-speler op zijn pizzascooter aan. Oorverdovend hak-en-zaag-werk vulde de lucht.

Boink boink grzzzzzzzzzzz. Doef doef doef grzzzzzzzzzzzz.

‘Nu ben ik in mijn element,’ zei Robbie droog. ‘Ik voel me zzzo lekker nu. Ik ben zzzo in mijn element! Dus ik vraag het jullie nog een keer: waarom doen jullie dit? Ik wil graag snel antwoord. Want ik heb best zin om wat junkietanden te trekken. Ik ben lekker op dreef nu.’

‘We… we gaan wel weg,’ stotterde die zwerver met het staartje.

Robbie deed nog een stap naar voren, de tang voor zich uitgestoken.

‘Ik vraag het jullie nog één keer: waarom?’

Hij verloor totaal zijn zelfbeheersing. Was echt een pitbull. Aan de overkant stonden mensen verbijsterd te kijken. Voor onze deur stonden klanten afkeurend met hun hoofd te schudden. Ik had het toen moeten stoppen. Ik had in moeten grijpen. Ik had Robbie mee naar binnen moeten trekken. Ik had de politie toch maar weer een keer moeten bellen. Maar op de een of andere manier kon ik dus echt helemaal niets. Waloe! Ik stond daar maar als een gare zak uien te kijken hoe Robbie naar voren sprong en de bangerik van het stel bij de arm pakte.

‘Wie?’ vroeg Robbie weer. Hij hield de tang voor zijn mond.

‘We… we… doen het voor Melodia,’ stotterde de bangerik.

‘Melodia? Pizzeria Melodia?’

‘Ja… ja… het is allemaal hun schuld.’

Toen pas begon het tot me door te dringen. Robbie had dus iets door, waar ik met mijn stomme kop niet eens aan gedacht had. Fok! Daarom had Doodskopje het dus steeds over kapitalisten. Oom Faris stond ook altijd te grappen dat wij kapitalisten waren. Maar was hij dan echt zo diep gezonken dat hij junks op ons afstuurde? Om de boel te verzieken en te verstoren, zodat wij een slechte naam zouden krijgen en hij klanten kon winnen? Dat kon toch niet waar zijn? En o ja, dat van die muizenkeutels natuurlijk ook!

Haas zat hier achter. Dat kon niet anders.

‘Hoe dan?’ vroeg Robbie door. Nog altijd liep hij met de tang te dreigen.

‘Ze hebben ons ieder honderd euro betaald en een stapel krasloten gegeven. In ruil daarvoor zouden we hier voor de deur gaan hangen en klanten lastigvallen.’

‘Honderd euro en krasloten?’ vroeg ik. ‘Laat je je misbruiken voor honderd euro? Had dan op z’n minst deodorant gekocht, want je stinkt. Je lijkt wel een vuilnisbak met armen!’

Ik gaf hem een zetje. En toen die andere ook. Doodskopje was inmiddels opgestaan.

‘Mijn mond is kapot,’ jammerde ze. ‘Ik ga naar de pliesie.’

‘Misschien kan Melodia ook wel een plastisch chirurg voor je betalen,’ zei ik vals. Ik had echt geen medelijden meer met haar. En alles was toch naar de klote.

Het was een rare en absurde situatie. Drie bange junks. Ik met de knuppel. Robbie met de tang. En dan die muziek.

Boink boink grzzzzzzzzzzz. Doef doef doef grzzzzzzzzzzzz. Ieeeeeeeeee. Fok, wat een hel.

‘Zeg maar tegen die gasten van Melodia dat ze heel zielig zijn!’ brulde ik. ‘Dat ze maar beter wat beveiliging kunnen nemen en wat rookmelders moeten ophangen! Ze kunnen krijgen wat ze willen! Ze gaan eraan!’

‘En als ik jullie hier nog één keer zie, trek ik niet alleen jullie tanden maar ook jullie oren!’ riep Robbie.

De junks aarzelden nog even, maar maakten zich toen uit de voeten om nooit meer terug te komen. Maar de schade was toen al aangericht. Veel bestellingen waren al te laat. Klanten waren weggelopen en dit verhaal zou nog een staartje krijgen.

Binnen stond mijn moeder met een bal deeg in haar handen en de schrik in haar ogen mij op te wachten.

‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg ze. ‘Wat heb je die arme mensen aangedaan? Je had ze gewoon wat eten moeten geven.’

‘Het is oorlog!’ riep ik en ik smeet een theedoek richting de oven. ‘Fok! Het is echt oorlog! Robbie, kun je die gare fokking herrie effe uitzetten!’

Die maffe Robbie had dan weliswaar bewezen dat hij geen spion was, toch was ik razend. Ik kon me echt niet meer concentreren op de bestellingen. Niet dat dat nog nodig was. De telefoon rinkelde niet meer. Waarschijnlijk was de voetbalwedstrijd al begonnen. Er zat alleen nog maar een oude man een krant te lezen, alsof er niets aan de hand was. De rest was weggelopen. Ook mevrouw Waaier was weg. Op haar mooie blauwe Gazelle.

En ik had het nog wel allemaal voor haar gedaan. De trut. Fok. Misschien kwam ze wel nooit meer terug. En zou ze het tegen andere mensen in het winkelcentrum zeggen. En die zouden het weer aan anderen vertellen: ‘Het is een puinhoop bij Novara! Ze zijn agressief bij Novara!’

Robbie waste zijn handen. ‘Ik dacht al dat het die modderfokkers waren,’ zei hij kalm. ‘Had jij daar niet aan gedacht dan?’

‘Je moet tandarts worden. Nee, helemaal niet aan gedacht. Zo diep kun je toch niet zinken?’

‘Het is oorlog,’ zei Robbie. Hij liet nog meer zeep op zijn handen vallen.

Ik bleef hem een minuut of wat onbeweeglijk strak aankijken.

‘Denk je trouwens niet dat ik, nu ik spuug van die junk heb aangeraakt, een of andere enge ziekte heb?’ vroeg hij.

‘Ziek was je toch al,’ antwoordde ik. ‘Geloof jij trouwens in geheimtaal, kale?’

‘Hoezo?’

‘Salami op een Vegetariana. Zou dat iets betekenen?’

Robbie keek me raar aan, met die grote blauwe knikkers van hem.

‘Kom, Brahim. Je wordt toch niet para, hè.’ Hij droogde zijn handen af.

‘Er is wat met dat vrouwtje van het uitzendbureau,’ zei ik. ‘Hoe ze hier rondkeek. De manier waarop ze vragen stelde.’

‘Je begint echt op die gekke ouwe van je te lijken.’ Met een tandenstokertje peuterde hij tussen zijn nagels. ‘Wel realistisch blijven, man.’

‘Ja, maar die ouwe had dus wel gelijk. Bel die meneer Krakkenberg nou maar snel op, gabber.’

Ik schoof Robbie een briefje toe met het telefoonnummer.

‘Zeg hem maar dat je een ongelukje hebt gehad en dat zijn pizza’s er snel aankomen. Dan verdienen we tenminste nog wat vandaag.’

==

==

==

==

==

Verslaafde mishandeld door

eigenaar pizzeria

==

==

==

Van onze verslaggever

==

Woensdagmiddag is op de Simon Saliuslaan een verslaafde vrouw mishandeld door de uitbater van een pizzeria. De vrouw zou zich daar vaak samen met twee vrienden ophouden, tot ergernis van de eigenaar. Samen met een werknemer ging hij het trio te lijf met een honkbalknuppel en een tang. De verslaafde vrouw zou daarbij zijn mishandeld. Geschokte omstanders spraken van een agressieve situatie. Het slachtoffer wenste geen aanklacht in te dienen. De politie last een onderzoek in.

msn-online

Alicious zegt: Ik begrijp jullie echt niet.

Ibrahimovic zegt: Je hoeft het ook niet te begrijpen.

Alicious zegt: Wat hoef ik niet te begrijpen?

Ibrahimovic zegt: Dat wat jij wilt begrijpen.

Alicious zegt: Hoe weet jij nou wat ik wil begrijpen?

Alicious zegt: Ik begrijp het gewoon niet.

Ibrahimovic zegt: Wat begrijp je gewoon niet, Alice?

Alicious zegt: Nee, ik wil het gewoon een keer begrijpen.

Ibrahimovic zegt: Wat wil je begrijpen?

Alicious zegt: Ja, dag. Weet je wat ik niet snap? Waarom jullie zo overspannen tegen elkaar moeten doen.

Ibrahimovic zegt: Wat bedoel je, schatje?

Alicious zegt: Hoe jullie tegen elkaar doen.

Ibrahimovic zegt: Ze hebben geen respect voor ons. Het gaat om eer.

Alicious zegt: Wat is nou weer eer?

Ibrahimovic zegt: Ach… ja… eer is eer. Ze komen aan je familie, weet je.

Alicious zegt: En daarom ga je agressief doen tegen zielige junks.

Ibrahimovic zegt: Dat heb ik niet gedaan. Dat was Robbie. Hij flipte. Hij had gelijk. En ze waren zeker niet zielig. Geloof me, die gasten waren errug.

Alicious zegt: Ik hoop maar dat mam dat krantenartikel niet gelezen heeft.

Ibrahimovic zegt: Ze liepen te klieren. Wallah. Melodia zit erachter. Maar die krijgen nog de volle laag.

Alicious zegt: Ik herken je niet meer, Brahim. Je bent gewoon je kop aan het verliezen.

Ibrahimovic zegt: Dat valt wel mee. Ik word eindelijk volwassen.

Alicious zegt: Nou, daar merk ik anders weinig van.

Ibrahimovic zegt: Ik wil niet dat je boos bent, schat.

Alicious zegt: Soms denk ik dat je ruzie maakt met je familie omdat je mij haat.

Ibrahimovic zegt: Wat?

Alicious zegt: Het stond in mijn horoscoop van deze week.

Ibrahimovic zegt: Wat stond er nou weer in?

Alicious zegt: Dat onze relatie onder druk komt te staan. Soms denk ik dat je gewoon niet durft te zeggen dat je me niet leuk vindt.

Ibrahimovic zegt: Wat heeft dat ermee te maken?

Alicious zegt: Ik denk dat je het allemaal doet om mij te ontwijken. Je komt niet naar school. Je werkt alleen maar. Ik zie je zo weinig.

Ibrahimovic zegt: Fok die gare horoscoop. Ik wil niet dat je zo denkt, Alice. Jij bent de bladzijden in mijn boek. Jij bent het klokhuis in mijn appel. Jij bent de lakens op mijn bed. Jij bent de caramel in mijn Mars. Jij bent…

Alicious zegt: Hou maar op, slijmbal. Ik wil je gewoon vaker zien…

Ibrahimovic zegt: We zien elkaar toch vaak.

Alicious zegt: Ja, twee keer per week. En dan heb je het alleen maar over de pizzeria. En hoe je Melodia gaat slopen. Je lijkt wel een dictator.

Ibrahimovic zegt: Haha. Maar we bellen toch vaak.

Alicious zegt: Daar gaat het niet om. Ik vind je leuk, Bram. Zoals je was. Attent, sportief, grappig. Maar vooral lief.

Ibrahimovic zegt: Ik ben toch nog steeds wel grappig en lief?

Alicious zegt: Je praat anders, Bram. Je zegt niet eens meer zo vaak wallah. Je bent anders. En ik vind het echt stom dat je niet meer op school komt.

Ibrahimovic zegt: School heb ik niet nodig. Ik ben zo sterk als een leeuw.

Alicious zegt: Dat bedoel ik nou. Nu praat je als elke eikel op school. Jammer.

Ibrahimovic zegt: Haha. Jij bent grappig.

Alicious zegt: Ik bedoel het niet grappig.

Ibrahimovic zegt: Gaan we morgen tussen de middag naar het pannenkoekenhuis? Pannenkoek met banaan, chocoladesaus, vanille-ijs en slagroom?

Alicious zegt: Gelukkig weet je nog wel wat ik lekker vind.

Ibrahimovic zegt: Hoe kan ik nou iets van je vergeten. Jij bent gruwelijk.

Alicious zegt: Gruwelijk bang, ja. Trouwens, je bent het uitje voor de verjaardag van mijn moeder toch niet vergeten?

Ibrahimovic zegt: Tuurlijk niet. Wanneer was dat ook alweer?

Alicious zegt: Errug. Zorg maar dat je vrij bent volgend weekend.

Ibrahimovic zegt: Voor jou doe ik alles, schat.

Duf, suf en stuf in het Concertgebouw

Ik keek zwaar op tegen het uitstapje met de familie van Alice om de verjaardag van haar moeder te vieren. Vorig jaar vond ik het nog wel leuk, maar nu begon ik er met tegenzin aan. Ik had goed last van mijn maag, was gaar en moe en ik was ook anders gaan denken. Op de een of andere manier vond ik het nu gewoon echt kinderachtig. Ik voelde me verantwoordelijk en wilde lekker werken. En vooral vond ik het erg om de zaak helemaal over te laten aan Soefian, Robbie en Jeffrey. Maar ik kon niet anders. Ik had het Alice beloofd. En ik had haar al een tijdje verwaarloosd en zo. En dit was heel erg belangrijk voor haar. Drie maanden ervoor moest ik het al in mijn agenda schrijven. Hoewel ik toen al een tijdje geen agenda meer had.

==

Weekend met moeder van Alice

==

Ieder jaar geeft de moeder van Alice, mevrouw Hoogedoorn, het eerste weekend na haar verjaardag een feestje. Vorig jaar waren we uit eten geweest in een Japans restaurant. Daar heb ik voor het eerst sushi gegeten. Ik vond het best lekker, maar niet echt speciaal of zo. Dat kan ook niet anders als je zoveel ansjovis van je moeder te eten hebt gekregen.

Maar het was toch beter dan eten in een chique tent of zo. Wat ik ook wel eens had gedaan met de familie van Alice. Dan zat ik maar de hele tijd te kijken hoe iedereen het bestek gebruikte en dan deed ik dat na. Want de moeder van Alice let daar altijd heel goed op. Wij deden thuis maar wat. Al at je bij ons met schep en zaag, het kon niemand iets schelen.

De tweede dag van het familieweekend gaat volgens hetzelfde patroon. Iets actiefs doen. Vorig jaar zijn we naar een of ander natuurpark geweest, om zowat acht uur naar zwijnen, paarden en ooivaars te kijken. Ik kon me niet voorstellen dat mensen het zo prachtig vinden om de hele dag naar poepende dieren te kijken. Maar toch was het een leuke dag.

De moeder van Alice zei telkens: ‘Als ik een dier mocht zijn, dan zou ik een zwijntje willen zijn.’

Ook liep ze uitgebreid te vertellen over dieren en insecten die er leefden. Over allerlei pony’s, vliegjes, kevertjes en spinnetjes en zo. Ik weet nog dat ik toen echt mijn best deed om erbij te horen. Zowat om de minuut riep ik:

‘Wat een prachtige vleugels heeft dat beest. Wonderbaarlijk gewoon.’

Mevrouw Hoogedoorn is echt een natuurmens. Echt, wallah, ze houdt veel van bossen, herten, konijnen en andere dieren en zo. Zelf had ze vroeger heel veel dieren. Honden, katten, een hamster, maar ook twee fretten. Die noemde ze Laurel en Hardy. Echt smerige beesten vond ik dat. Ze beten je zo een vinger af als je niet uitkeek. Toen ik mijn vader vertelde over de fretten van mevrouw Hoogedoorn, zei hij alleen maar: ‘Moge God onze medemens hersenen geven.’

Later bleek de vader van Alice allergisch voor dierenhaar te zijn en moesten alle dieren weg. Toen heeft ze me een konijntje gegeven. Dat weet ik nog goed.

Dat konijntje heette Saddam. Daar moest ik wel gruwelijk om lachen. Ze had wel humor, die gekke mevrouw Hoogedoorn. ‘Het is een heel brutaal konijntje,’ zei ze. ‘Pas maar op.’

Nu zouden we dus eerst naar een of ander orkest gaan luisteren in het Amsterdamse Concertgebouw. Daarna eten. En de volgende dag zouden we gaan fietsen. Het was een tijd geleden dat ik echt iets met Alice had gedaan. Toch verlangde ik er niet echt naar. Ik bedoel, ik verlangde wel naar Alice, maar anders. Ik was liever op de zaak. Ik was ook verliefd op de zaak, weet je.

Uit voorzorg had ik maar wat stuf gekocht. De laatste tijd rookte ik met Robbie en die ouwe Soefian vaak een jointje onder het werken. Daar werd je wat relaxter van.

En nu kon ik daar mooi de dag mee doorkomen, dacht ik. En dat was nodig, want in het Concertgebouw verveelde ik me dus dood. We zaten helemaal bovenin en iedereen die binnenkwam, begon opeens een beetje gebukt te lopen en zacht te fluisteren. Dat had ik mensen nooit bij een concert zien doen. En ik zat dus naast Alice, helemaal aan het uiteinde. Expres. Want ik had al de hele dag last van mijn maag. Dus mocht er wat gebeuren, dan zou ik in elk geval snel kunnen weglopen.

Naast Alice zat haar moeder, daarnaast haar vader en daar weer naast zat Maurice, de halfbroer van mijn schatje. Maurice en Alice schelen zowat vijftien jaar. Maurice komt nog uit een vorige relatie van de moeder van Alice. Naast hem zat Brechtje, zijn vrouw. De vader van Alice is chirurg en dat kun je wel aan hem zien. Hij is zo suf als een emmer. Die vrouw van hem kakelt constant boven hem uit en hij reageert steeds met: ‘Ach, zo.’ Bij alles wat je zegt, antwoordt hij altijd eerst met: ‘Ach, zo.’ Waarschijnlijk is het zo dat wanneer iemand bij hem op de operatietafel ligt en zegt: ‘Dokter, volgens mij ga ik dood’, hij dan nog zou antwoorden: ‘Ach, zo.’

Maar wie echte een toffe gast is, is Maurice. Echt. Hij is blond, groot en heeft een zonnebankkleurtje. Hij is best verlegen en loopt ook altijd met zijn pols te schudden om zijn grote horloge op zijn plaats te houden. Maurice is opgeleid tot psycholoog, maar heeft nu een internetbedrijfje met vijf man personeel. Hij beheert websites voor allerlei bedrijven. Dat verdient blijkbaar goed, want hij rijdt in een gruwelijke terreinwagen. Echt een luxe tractor is dat. Hij komt ook altijd aan met allerlei gekke psychologische theorieën over vader-zoonrelaties.

‘Als je geen goede verhouding hebt gehad met je vader, kun je nooit echt goed onder een baas werken,’ zei hij bijvoorbeeld. ‘Onbewust spiegel je je baas altijd aan je vader. Daarom hebben veel jonge gassies tegenwoordig problemen op het werk. Ze hebben een scheve vader-zoonrelatie en kunnen niet met gezag omgaan.’

Ook al heb ik nooit een echte baas gehad of zo, ik vind het superinteressant. Ook houdt Maurice net als ik veel van sport. We spraken altijd veel over voetbal. Vooral over AC Milan en Barcelona. Maar het meest houdt hij toch van surfen en golfen. Hij heeft me vaak gevraagd om het een keer te proberen, maar dat is er nooit van gekomen. Misschien omdat ik ergens toch wel een beetje bang was om naar de haaien te gaan.

Ook weet Maurice ongelooflijk veel van de wereld en zo. Hij kan ontzettend mooi vertellen over de reizen die hij had gemaakt naar Vietnam, China, Syrië, Amerika en veel meer landen. Oom Faris was dan wel een voorbeeld voor mij, maar in Maurice zag ik altijd een soort toekomstbeeld: iemand die ik later echt wilde worden.

Het was dus raar om mijn échte voorbeeld voor de toekomst weer te ontmoeten. Nu ik een ander leven had en zo. Nu ik niet meer op school zat en zowat de hele week in de pizzeria stond. Samen met Alice en Brechtje reed ik met hem mee in zijn grote bak. Maurice zei toen niet veel, behalve zo nu en dan iets onnozels over zijn auto.

‘Zo’n bak vreet brandstof. Je kunt net zo goed een benzinepomp op je achterbank leggen.’

De ouders van Alice kwamen later. Ze wilden per se met de trein. ‘In een auto heb ik niet echt een natuurlijk reisgevoel,’ zei mevrouw Hoogedoorn. En dus bleven we in de foyer op hen staan wachten.

Toen Maurice een wijntje achterover had geslagen, kwam hij naast me staan. ‘Gaat het goed op school, Brahim?’

‘Kan niet beter,’ loog ik. Maar omdat hij zo indringend naar me stond te kijken, merkte ik dat hij me doorhad.

‘En de pizzeria van je vader?’

‘Gaat goed, hoor. We maken winst.’

‘Ik las laatst nog in de krant dat er een heuse prijzenoorlog woedt op de pizzamarkt.’

‘Daar hebben wij geen last van. Meer die grote tenten als New York Pizza.’

‘Maar ben je wel blij?’ vroeg hij toen zomaar. Hij hield de rand van zijn glas aan zijn mond en wierp een blik op mijn gympen.

‘Ja… ja… ik denk het wel.’

‘Zorg wel dat je er blij van wordt,’ zei hij.

Ik glimlachte naar Alice.

‘Brahim is altijd een vrolijke jongen… geweest,’ zei Alice gevat.

‘Als je maar niet het gemis van liefde en erkenning van je vader in de pizzeria gaat zoeken,’ zei Maurice. ‘Denk aan je toekomst.’

Ik glimlachte maar wat en keek een beetje nerveus om mij heen. Ik zag hoe Brechtje me geruststellend toelachte. Ze is een kleine brunette met een blij hoofd en van die glinsterende kraaloogjes. Ook zij heeft haar zaakjes goed voor elkaar. Ze heeft een eigen beautysalon en zo. Ook al deed ze altijd gratis haar nagels, Alice mocht haar niet echt. Ze deed uit de hoogte volgens haar. Maar ik vond Brechtje best lief. Vooral als ze met haar benen gekruist zat op de bank bij Alice thuis. Dan vond ik Brechtje extra lief. En altijd als ze afscheid van me nam, zei ze: ‘Zorg goed voor jezelf.’ Dat vond ik best lief. Mijn moeder zei dat ook tegen iedereen. ‘Zorg goed voor jezelf.’ Mijn vader niet. Die zei zowat tegen iedereen: ‘Zorg goed voor je geld.’

Ondertussen stroomde het Concertgebouw steeds voller met deftige mensen. Ze liepen allemaal zo sloom. Ik had echt de neiging om te schreeuwen, zo ongeduldig en triest werd ik ervan. Misschien was het toch goed dat ik niet meer naar school ging, dacht ik. Anders zou ik ook zo’n slome pannenkoek worden.

Uiteindelijk zag ik de moeder van Alice met een brede glimlach en haar armen vooruitgestoken naar mij toe komen. Ze had een goudkleurige jurk aangetrokken en je kon haar parfum van zo’n honderd kilometer afstand ruiken.

‘Mijn pizzaknul… Brahim… hoe is het nou?’ vroeg ze licht hysterisch, terwijl ze me zowat door elkaar schudde.

Het was ergens best een goed, blij mens. Maar wel een gaar wijf.

‘Ik zie je de laatste tijd zo weinig. Geef me een kus. Nog een kus. En nog een kus. O ja, jullie geven er vier. Dus nog maar een kus.’

Daarna begon ze me te aaien alsof ik een puppy was.

‘Schat, waar blijf je de laatste tijd? Ik heb je al zo lang niet meer bij ons thuis gezien. En wat ben je gegroeid. En wat zie je er goed uit! Dat colbertje staat je geweldig. Moet je vaker doen.’

Toen kneep ze in mijn wang en trok haar hoofd iets naar achteren om me beter te kunnen bekijken.

‘Maar je ziet er zo moe uit, schat. Eet je wel goed? Toch niet alleen pizza’s, hahaha. Maar van klassieke muziek word je rustig, hoor. Je zult het enig vinden. Ik had het laatst nog over je. Over die vechtpartij met die junks bij jullie voor de deur. Ik zei nog tegen de buren: “Mijn dochter gaat met die jongen. Het is een schat. Die doet nog geen vlieg kwaad.” Soms doe je me denken aan die acteur… help me even…’

‘Antonio Banderas,’ zei Alice.

’Ja, hij lijkt echt op Antonio Banderas. Vind je niet, Bart?’

‘Ach, zo’ murmelde de vader van Alice. ‘We lijken allemaal op iemand.’

‘Maar hoe vind je het Concertgebouw, Brahim?’

Ik staarde naar het plafond. ‘Mooi hoog gebouw. Vooral die versieringen.’

‘Die ornamenten, ja. Gewéldig. En moet je straks eens luisteren als het concert begint. Je gelooft je oren niet. Wat een akoestiek hier! Maar hoe gaat het op school, schat? Nog meer tienen?’

‘Goed… heel goed…’ Ik bleef maar staan knikken als een robot.

‘Ons wiskundegenie. Er ligt een fantastische toekomst voor je, Brahim.’

Alice trok ondertussen rood weg. ‘Mam?’ vroeg ze, ‘wil je even wat te drinken halen?’

‘Tuurlijk, schat. En wil Brahim ook wat drinken?’

‘Een Spa Rood, alstublieft.’

‘Maar het is weekend, schat. Neem iets lekkers.’ Ze was echt helemaal hyper. Ik was bang dat ze zou opstijgen.

‘Volgende keer, mevrouw, ik heb last van mijn maag.’

‘Zal ik dan een anijsdrankje voor je halen?’

‘Nee, nee… laat maar. Het gaat zo wel weer over.’

‘Schat, Brahim. Dat is zo goed voor je maag. Wacht even. Ik ga het regelen. Ik ga het nu voor je regelen. Nu! Ik ga het nu voor je regelen. Nu meteen! Dat moet hier toch te regelen zijn. Ik ga het nu regelen.’

Ze liep maar druk te gebaren en Alice lachte zich ondertussen dood. Even later kwam haar moeder terug met een hoog glas met daarin een of andere Griekse anijsdrank. Ouzo. Het was echt verschrikkelijk sterk spul.

‘Ze hadden geen anijsthee, maar dit is ook goed voor je maag,’ zei mevrouw Hoogedoorn. ‘Drink maar lekker op. Je maag wordt er rustig van.’

Bij elk slokje dat ik nam, dacht ik eerder dat mijn maag verbrandde.

Toen we eenmaal op onze stoelen zaten, keek mevrouw Hoogedoorn steeds opzij om te checken of ik wel aan het drinken was. Dus nam ik zo nu en dan maar een slokje. Het spul was dus echt sterk.

Het duurde heel lang voordat het concert begon. Je kon ook niet met elkaar praten, omdat iedereen in de zaal een beetje gespannen zat af te wachten. En bij het minste zuchtje hoorde je een of andere saaie pipo ‘Sssssst!’ zeggen.

Dus zat ik maar van verveling naar het plafond te staren en me af te vragen hoe ze nou de spinnenwebben uit die hoeken van dat hoge plafond kregen. Dat leek me nou dus echt wel een rotklus.

Op een gegeven moment kwam onder luid applaus het orkest op. De muzikanten waren allemaal gekleed in het zwart. Het leek wel of ze iemand gingen begraven. Toen kwam de dirigent op en werd iedereen in de zaal gek. Waarschijnlijk was hij de Justin Timberlake van de saaie muziek of zo. Hij maakte een buiging en begon te zwaaien, terwijl hij wat schokte met zijn gare kale kop.

‘Wat is hij knap. Wat een expressiviteit,’ hoorde ik de moeder van Alice zeggen, terwijl ze hevig klapte.

Dan zal ik je eens wat van Punjabi Hit Squad laten horen, dacht ik.

Alice kneep in mijn hand en aaide over mijn been. Ze keek verliefd maar ook bezorgd naar me en trok haar schouders op. Alsof ze niet helemaal wist wat ze met me aan moest. Ik kuste haar hand en keek weer naar voren. Bang dat iemand zich aan ons zou storen.

Op een gegeven moment zat ik daar zelfs gefascineerd te zijn door een violist. Zijn witte haren vlogen in het rond, terwijl hij als een gek over zijn viool streek. Hij leek een beetje op die maffe meneer Hoek. Die had net zo’n kapsel en geloofde ook zelf erg in wat hij deed.

‘Wat is hij knap. Wat een expressiviteit,’ hoorde ik mevrouw Hoogedoorn weer zeggen. Toen boog ze wat voorover en opzij, in mijn richting. En ik nam nog maar een slokje van dat Griekse anijsdrankje.

Maar even later gebeurde er iets waar ik me nu nog steeds voor schaam. Wallah. Mijn mobiel ging dus af. Ondanks de vele waarschuwingen van Alice en haar moeder was ik hem helemaal vergeten. Totaal verstrooid was ik aan het worden. En ik had me er toch een harde ringtone op zitten. Je weet wel, van The Crazy Frog. Die van dat gruwelijke ‘Wazzup’.

Nu had ik die van Ringe ding ding ding ding. Maar dan de Indiase uitvoering. Met zo’n slangenbezweerderstoontje eronder, weet je. Echt gruwelijk. Maar niet voor in het Concertgebouw, dus. Iedereen keek mij met een moordende blik aan en begon overdreven te zuchten. Ik schaamde me dood. Het leek wel een dag te duren voor ik dat slome ding vond. En hij rinkelde maar door en door. Ik zag dat het Jeffrey was, maar kon ’m niet aannemen. Snel zette ik hem uit.

‘Liefje, ik had je toch gezegd dat je dat ding moest uitzetten,’ zei Alice met een giftige blik.

‘Ach, zo’ hoorde ik haar vader zeggen. ‘Het is allemaal wat met die mobieltjes.’

Nadat die stomme telefoon uit was, zat ik daar maar een beetje te denken over waarom Jeffrey mij gebeld had. Misschien was er wel iets gebeurd. Waren de junks teruggekomen? Had Melodia weer een of andere zieke advertentie geplaatst? Stond de tent in de fik? Had iemand de brandstofslang van onze scooters doorgesneden?

Ik kon het niet meer houden en stond op.

‘Schat, wat doe je?’ fluisterde Alice.

‘Ik moet echt naar het toilet.’

‘Nu?’

‘Sorry.’

Iedereen zat me een beetje ziek aan te kijken.

De moeder van Alice glimlachte naar me. Ze aaide over haar buik en fluisterde: ‘Buikpijn?’

Ik knikte maar wat en liep met het glas anijsdrank naar de gang, waar een soort beveiliger mij tegenhield.

‘Voortaan geen glazen meer in de zaal,’ zei hij. ‘Het is ook niet netjes om tijdens het concert weg te lopen.’

‘Sorry,’ zei ik. ‘Dat wist ik niet.’

Toen wees hij naar rechts. ‘De toiletten zijn die kant op.’

Daarna moest ik zowat honderd rondjes lopen in dat maffe gebouw voor ik een toilet vond. En dat was een invalidentoilet. Daar greep ik naar mijn telefoon. Het zakje met weed kwam daarbij ook naar boven. Ik wist dat ik het niet kon maken, maar ik kreeg opeens echt zin om een jointje te roken. Maar dan echt. En er was toch niemand. Dus ging ik lekker zitten op dat invalidentoilet en draaide snel een kleintje. Ik nam wat trekjes, liet het lekker naar mijn kop stijgen en belde daarna Jeffrey.

‘Hi man, alles goed?’

‘Hi pik, hier alles z’n gangetje.’

‘Is er iets gebeurd?’

‘Nee, man. Er is niet gebeurd, man. Ik belde je alleen om te vragen waar de gorgonzola ligt. Je vader is er niet. En niemand wist het hier.’

‘Bel je mij om de gorgonzola? Op dezelfde plaats, toch. Achter in de koeling. Bij de andere kazen. Dat weet je toch?’

‘Ja, daar lag-ie ook. Maar niemand wist of het nou echt gorgonzola was. Voor hetzelfde geld is het een andere kaas.’

‘Soefian weet dat soort dingen toch wel?’

‘Jawel, maar hij zei dat ze bij New York Pizza geen gorgonzola gebruikten.’

‘Nou, en. Ik heb hem toch alles uitgelegd?’ Ik hoorde mezelf flink schreeuwen. ‘Het staat toch op het etiket, man! Is die gast blind of zo?’

Op dat moment zwiepte de deur open. Het was die gare beveiliger.

‘Meneer, zou u alstublieft wat zachter kunnen praten? En u zit op een invalidentoilet.’

‘Wacht even,’ zei ik tegen Jeffrey. Terwijl ik de telefoon tegen mijn borst hield, zei ik tegen die gast: ‘Sorry, ik ga zo weg.’

Hij hield zijn neus in de lucht en begon te snuiven. Daarna keek hij naar mijn hand, met het jointje. ‘Je kunt hier toch niet gaan staan blowen? Dit is het Concertgebouw!’

Ik drukte de joint uit.

‘Ja, je moet hier wel respect tonen,’ zei hij bestraffend.

Ik knikte. ‘Sorry,’ zei ik. ‘Echt sorry. Ik had mezelf niet in de hand.’

‘Je moet je schamen,’ zei hij. ‘Jullie soort geeft ons nou een slechte naam.’

Ik staarde hem maar een beetje suf aan. Je kon zien dat hij een of andere gare allochtoon was. Niet dat ik daar wat tegen had of zo, maar gare allochtonen in een uniform zijn vaak een ramp, wist ik uit ervaring. Echt. Of ze nou beveiliger, stadswacht of conducteur waren, ze namen hun uniform veel te serieus, weet je. Ze bedoelden het waarschijnlijk goed, maar ik liep er toch altijd liever met een boogje omheen.

Mijn schoonbroer, de man van Latifa, was er ook zo een. Hij was agent en hij sliep zowat met zijn uniform aan. Hij kon het maar niet laten om je overal om te bekritiseren. Echt irritant.

‘Brahim, je moet goed rechtop zitten naast je ouders.’ ‘Brahim, een gebakje eet je niet met een theelepel.’ ‘Brahim, je verzekeringsplaatje van de scooter klopt niet.’ Wallah, hij was vierentwintig uur per dag agent. Ik had echt medelijden met onze Latifa.

Uiteindelijk bleef die gare allochtoon me een beetje staan checken en vroeg toen: ‘Wat zit erin?’ Hij vroeg het op een manier alsof hij er zelf naar verlangde.

‘Gewoon weed. Goeie shit.’ Ik reikte hem het jointje aan. ‘Wil je proberen?’

Toen kwam hij binnen staan en trok de deur dicht. Met een hand hield hij de klink vast en met de ander nam hij het jointje aan. Ik gaf hem een vuurtje. Hij nam twee grote hijsen.

‘Goed spul. Maak het niet te lang hier,’ zei hij. Hij liep weg en trok de deur weer dicht.

Ik nam zelf nog een trekje en hield de telefoon weer aan mijn oor. Wat een nepfiguur, dacht ik nog.

‘Hé man, waar was je? Heb je het wel leuk daaro?’ vroeg Jeffrey.

‘Ja,’ zei ik. ‘Een potje schaatsen kijken is er niks bij. Ik ben een beetje aan het blowen.’

‘Heb je echt zitten blowen, man?’

‘Jawel, wat moet ik anders hier?’

‘Valt daar nog wat te versieren?’

‘Als je van lijken houdt, genoeg ja. Maar verder niets gebeurd daar, Jef? Alles onder controle?’

‘Nee, relaxed hier. Alleen is het nog niet zo druk.’

‘Dat komt wel,’ zei ik. ‘Als jullie de weg maar warm blijven maken.’

‘Altijd Bram, Arwiena.’

‘Arrrrrrwienaaaa…’

Toen ik de zaal weer binnenkwam, was er niet veel veranderd. De vader van Alice zat onderuitgezakt met zijn hand op zijn kin. Toen ik ging zitten, zei hij: ‘Het ruikt hier een beetje naar wierrook.’

Maurice zat met zijn handen in zijn schoot en gaf me een knikje. En mevrouw Hoogedoorn wreef weer over haar buik.

Ik knikte dat alles goed was met mijn maag en deed mijn best om niet overdreven te gaan lachen, want die neiging had ik door dat jointje wel. In gebarentaal maakte ik duidelijk dat ik het glas had moeten afgeven.

‘Alles goed?’ fluisterde Alice, terwijl ze aan me begon te snuffelen. ‘Je hebt stuf gerookt, Bram.’

‘Hoe kom je daar nou bij?’ zei ik lachend. ‘Ik heb al sinds mijn dertiende geen stuf meer gerookt.’

Ze sloeg haar armen over elkaar en staarde me pisnijdig aan.

Ondertussen speelde dat gare orkest gewoon door. Die trieste muziek deed me denken aan de muziek van de film Titanic. Een oude film die Alice wel twintig keer had gezien. Heel gek heb ik dat altijd gevonden: dat meisjes graag naar films kijken waarin de liefde verzuipt of op een andere manier naar de haaien gaat en zo.

Toen ik zo zat te denken, gebeurde er iets raars. Terwijl ik naar die gare violisten zat te kijken en aan de Titanic dacht, kwam ik in een wazige sfeer terecht en begon ik wat weg te dromen.

Over hoe ik en Alice in een rubberen bootje zaten te dobberen. Verdwaald. Midden op zee. De bewoonde wereld was ver weg. De zon brandde op onze huid. Woeste haaien cirkelden om ons heen. Alice beefde van angst. Ze huilde.

‘Zeg wallah dat we het gaan redden samen, Brahim,’ jankte ze.

En toen zag ik mezelf dus zo de zee in duiken. En ik vocht met de haaien. Ik sloeg ze hard op hun snuit. Baf! Baf! En uiteindelijk trok ik het bootje met alle kracht vooruit. Geen golf hield me nog tegen. En zo kilometers lang. Uiteindelijk kwamen we terecht op een eiland. We waren er helemaal alleen. Dat was genoeg. Eerst gingen we uitgebreid kussen van blijdschap en daarna bouwde ik een mooie tent van palmbladeren voor Alice. Zodat ze het wat koeler zou krijgen. Omdat Alice honger kreeg, plukte ik vruchten voor haar. Toen ging ik vis vangen. Maar toen ik het water weer uitkwam, zag ik opeens Haas op het strand staan. Met een vette grijns en een sigaar in zijn mond. Naast hem stond Alice en hij hield haar hand vast.

‘Hé, vriend,’ zei hij. ‘Dit is mijn eiland. En dus is Alice nu ook van mij.’

‘Fok, Haas…’

‘En, vond je het leuk?’ hoorde ik de moeder van Alice vragen.

Ik veerde op. ‘Ja, eh… er zat veel expressiviteit en melodie in de muziek,’ zei ik maar.

Maurice moest hardop lachen en Alice’ vader zei: ‘Ach, zo. De jeugd van tegenwoordig.’

‘Je bent een ongelofelijke loser aan het worden,’ zei Alice op de gang tegen me. ‘Zorg maar dat je het morgen goedmaakt.’

Fietsen voor beginners

De volgende dag met de familie van Alice werd een nog grotere ramp. We zouden een fietstocht maken van zo’n veertig kilometer, geloof ik. Alleen al bij de gedachte kreeg ik zadelpijn. In heel mijn leven had ik niet zoveel kilometers gefietst. Maurice reed ons met een busje vol fietsen naar een parkeerplaats ergens bij een plaatsje dat Epe heet.

‘Hier wonen veel kinderlokkers,’ zei de vader van Alice toen we uitstapten.

Mevrouw en meneer Hoogedoorn waren in een goed humeur. Ze hadden er echt zin in. Meneer Hoogedoorn monteerde op alle fietsen zo’n lullige houder waarop mevrouw Hoogedoorn een folder en een kaart met de fietsroute vastmaakte.

‘Zo, die zit recht,’ zei ze iedere keer als ze er weer een had vastgemaakt.

Ze hadden allebei een gare wijde witte broek en eenzelfde rode jas aan.

Alice had een joggingbroek en een fleece jack aangetrokken. Ook Maurice en Brechtje hadden makkelijke sportkleding aan. En daar stond ik dan tussen, met mijn spijkerbroek, sweater en afgetrapte Adidassen. Maar het kon me ergens weinig schelen. Ik stond er maar een beetje verveeld bij met mijn handen in mijn zakken. Ik dacht alleen aan de avond; dan zou het allemaal lekker voorbij zijn.

Ik was de laatste tijd sowieso zo met mijn kop bij de pizza’s, dat ik vergat me behoorlijk aan te kleden. Zelfs mijn haren had ik een hele tijd maar laten waaien. Als ik er geen gel in deed, leek het wel of ik met een vogelnestje op mijn kop rondliep. Ik kon me best voorstellen dat mensen dachten dat ik een of andere crimineel was of zo als ik zo een winkel zou binnenlopen.

Net zoals die keer, een week of wat daarvoor, toen ik de c&a binnenliep. Altijd als ik daar binnenging, keek ik goed om me heen of ik geen bekenden zag. Ik nam ook altijd een tasje mee van een andere winkel om daar de gekochte shirts in te doen. Het was niet echt stoer om gezien te worden bij de c&a. Maar ze hadden wel van die makkelijke en goedkope shirts waarmee ik lekker in de pizzeria kon werken. En na twee weken gooide ik die toch weg.

Maar met dat gare haar van mij en mijn nerveuze manier van kijken trok ik dus wel de aandacht. Op een gegeven moment liep er steeds een grijze, lange man om me heen te draaien.

‘Gaat het een beetje?’ vroeg hij om de minuut. Waarschijnlijk was dat zijn gare tactiek om boeven te verstoren.

‘Met mij wel. Met u ook?’

En weer even later: ‘Gaat het een beetje?’

‘Nee, ik heb last van berberaambeien,’ zei ik gepikeerd.

Uiteindelijk rekende ik de shirts snel af en maakte dat ik wegkwam.

Maar nu had ik dus verkeerde kleren aan. Alice had het me wel duizend keer gezegd: ‘Ook in je agenda schrijven. Mam zei dat je makkelijke kleding aan moest trekken. Sportkleren. En goede schoenen, voor in de modder.’

Ze wreef het me weer goed in: ‘Schat, ik had toch gezegd dat je sportkleren mee moest nemen.’

‘Komt wel goed.’

Iedereen stapte op de fiets. Mevrouw Hoogedoorn keek op haar kaart.

‘We fietsen zo dat paadje op richting het bos,’ zei ze. ‘Twee aan twee. En let op de bordjes langs het pad.’

Uiteindelijk fietsten we op een pad in het bos. Ik fietste naast Alice, helemaal achteraan. Voor ons fietsten Maurice en Brechtje en daarvoor mevrouw en meneer Hoogedoorn. Ik vond het in eerste instantie best lekker in dat bos. De geur van vochtige bosgrond was heerlijk. Je zag overal van die grote witte slakken op de bladeren. Het was ook lekker fris, de lucht was mooi blauwwit.

Ik herinnerde me dat ik vroeger vaak samen met die ouwe, mijn moeder en mijn zussen Zoebieda en Latifa naar het bos ging. Mijn vader was toen beresterk en gezond. En ook altijd vrolijk. We stoeiden wat en zochten kastanjes. En daarna gingen we samen met mijn moeder op zoek naar allerlei bladeren en kruiden. Maar het mooiste vond ik het als we aan het eind van de dag samen met mijn moeder op zoek gingen naar een geschikte stok om in de erwtensoep te roeren. Mijn moeder wilde altijd een stok hebben van een bepaald soort hout. Ik weet niet meer welke. In ieder geval een die de smaak van de erwtensoep niet aantastte. Dat vond ik dus geweldig. Dat we zoveel tijd hadden om de juiste roerstok te zoeken om de beste erwtensoep te maken.

‘Zijn hier ook slangen?’ vroeg ik op een gegeven moment luid aan mevrouw Hoogedoorn. Ze keek even achterom en richtte haar blik toen weer op het stuur.

‘Ja, vooral adders,’ zei ze. ‘Maar die zijn niet giftig voor de mens. Heb je trouwens nog last van je maag, schat?’

‘Een beetje maar,’ loog ik. Mijn maag voelde als een zak vol modder. ‘Dat anijsdrankje heeft goed geholpen, mevrouw.’

‘Ja, het was goed, hè? En hoor je dat geluid? Dat gekwetter?’

‘Wat zegt u?’

‘Hoor je dat? Dat is een zanglijster.’

‘O, mooi. Klinkt erg goed.’

‘Ja, maar roofvogels als haviken en buizerds heb je hier ook, hoor.’

‘Eten die mensen op?’

Iedereen lachte.

Alice schommelde met haar voorwiel en raakte een beetje van het pad.

De eerste tien kilometers gingen nog wel, daarna kreeg ik het dus moeilijk. Ook al fietsten we rustig. Ik had een conditie van niks. Wallah. Dat kon ook niet anders, want ik had al een tijdje niet gevoetbald.

Ik was spits bij AVV. Elke wedstrijd schoot ik er wel een in. Maar ik had dus al een hele tijd niet gespeeld. De enige ballen die ik nu zag, waren deegballen.

Maar ik was wel bezig met het opzetten van een zaalvoetbalteam van onze zaak. Ik had zelfs een licentie aangevraagd, zodat we de komende herfst meteen mee konden doen aan een competitie. Ik had de naam Forza Novara verzonnen. Een zaalvoetbalteam zou goede reclame zijn voor onze pizzeria. Konden we mooi geassocieerd worden met gezond eten. Dat zou die goedkope gasten van Melodia leren.

Ik zag het al helemaal voor me. Ik, Jeffrey, Soefian en Robbie. En Mehmet de Grote Vis van ons clubje in de oude steenfabriek zou er nog over nadenken. En dan hadden we nog twee reservespelers nodig. Maar dat kwam wel goed. Ik had zelfs al zwartrode shirts als die van AC Milan besteld en daar zou ik de volgende tekst op laten drukken:

==

==

NOVARA PIZZA’S

ZIJN OM OP TE ETEN

==

Maar goed. Ik begon dus behoorlijk pijn in mijn reet te krijgen van het fietsen. Ook klemde mijn spijkerbroek behoorlijk. Toen we op de helft waren, namen we gelukkig pauze bij een koffiehuis met de naam Bospaleis. We aten er pannenkoeken met ijs en chocoladesaus.

Bij het afruimen zei de mollige vrouw met rood haar die ons bediende: ‘Niet ver hier vandaan hebben ze eergisteren een dode man gevonden.’

Toen de tafel schoon was, heb ik nog even met Maurice armpje zitten drukken. Kansloos was ik. Zelfs met twee handen.

En daarna zei mevrouw Hoogedoorn met haar vingers in elkaar gestoken: ‘Ik heb wel zin in een spelletje. Jullie ook?’

Toen begon ze allerlei vogelgeluiden te maken en moesten wij raden wat voor vogel dat was. Op een gegeven moment begon zelfs die suffe vader dierengeluiden te maken. We hadden best wel veel plezier. En ik vergat even dat mijn maag voelde als een zak vol modder. We namen nog wat te drinken en stapten toen weer op de fiets.

‘Gaan wij later ook dit soort dingen doen?’ vroeg Alice op een gegeven moment.

‘Fietsen?’

‘Ja.’

‘We kunnen toch ook gaan surfen of snowboarden, net als Maurice?’

‘Ik bedoel als we echt oud zijn.’

‘Zijn we dan nog bij elkaar, denk je?’

‘Als jij zo doorgaat niet, haha.’

‘Jawel, liefie. Dan wonen we op een boerderij ergens in Zuid-Spanje.’

‘Hebben we twee kinderen.’

‘Zes. Minstens.’

‘Ja, dag. Ik ben geen biokip, haha.’

‘Nee, maar wel een lekkere scharrel, haha.’

Alice strekte haar arm uit en sloeg met een vuist tegen mijn schouder. ‘Smeerlap!’ riep ze lachend.

‘Wat een taal!’ riep mevrouw Hoogedoorn.

‘Ach, zo. De jeugd van tegenwoordig,’ mompelde die gare man van haar.

‘Maar weet je wat ik zou willen als we dan zo’n boerderij hebben,’ zei ik. ‘Een paard. Dat lijkt me nou geweldig. Gewoon een doodnormaal paard. En dan noem ik ’m Zorro en mag jij altijd achterop.’

‘Jij bent gek. Dan wil ik wel mijn eigen paard.’

‘Ouwe vrouwtjes kunnen toch niet paardrijden?’

‘Echt wel.’

‘Hoe noem je jouw paard dan?’

‘Ibrahimovic.’

‘Haha.’

En zo fietsten we dus al grappen makend door het bos en was alles weer lekker relaxed. Tot ik op een gegeven moment stevige kramp in mijn maag begon te krijgen. Daardoor ging ik steeds langzamer fietsen. Alice was een beetje vooruit gaan fietsen om met haar moeder te babbelen, dus raakte ik wat achterop. Met die vreselijke maagkrampen dus. En ik begon te zweten als een gek. Ik kon het echt niet meer volhouden. Ik ging eerst staand fietsen. Daarmee zouden mijn darmen ontspannen, dacht ik. Maar dat was dus niet zo. Op een gegeven moment zag ik een zijpaadje en ik dacht: even snel wat dumpen om mijn maag te laten relaxen, anders gaat het straks echt goed mis. Ik haal die gasten makkelijk in.

Maar toen ik dat pad eenmaal op was gefietst, kon ik maar geen geschikte plek vinden. Dus reed ik nog maar wat door, want ik werd echt gek. Mijn maag piepte en knorde. Ik dacht echt dat ik doodging. Uiteindelijk vond ik wat bosjes en kon ik ergens tussen de struiken op mijn hurken zitten.

En terwijl ik daar zo bezig was om mijn maag te ontspannen, moest ik telkens denken aan wat die serveerster in dat koffiehuis tegen ons zei: ‘Niet ver hier vandaan hebben ze eergisteren een dode man gevonden.’

Uiteindelijk was ik klaar en opgelucht, maar toen had ik dus een ander probleem. Geen wc-papier. Fok! Dan maar met de bladeren, dacht ik in eerste instantie. Maar toen kwam ik gelukkig op het idee om de folder en de fietsroute die mevrouw Hoogedoorn ons had meegeven als toiletpapier te gebruiken. Daar heb ik dus alles netjes mee afgeveegd. Het was een smerige toestand, maar wat een opluchting!

Ik voelde me weer ontspannen. Snel fietste ik terug naar het punt waar ik was afgeslagen en verder door over dat pad. Maar ik kon dus niemand meer vinden. Ik bel ze wel even, dacht ik. Maar ik had daar in dat gare bos geen bereik. Tazz, dacht ik. Fok. Toen keek ik naar de wijzers langs de weg. Maar dat had dus ook geen zin meer, want de routekaart was weg. Fok! Dus heb ik daar als een gek rondgefietst om de weg te vinden.

Ondertussen werd het steeds donkerder en kon ik alleen maar denken aan wat die serveerster had gezegd. Dat hier eergisteren een dode man was gevonden. Echt, ik heb daar wel twee uur bang rondjes gefietst.

Toen het echt donker werd, kwam ik uiteindelijk in een wazig dorpje terecht. Daar heb ik wat te roken gekocht. Ook had ik weer bereik om te kunnen bellen.

‘We waren doodongerust!’ zei de moeder van Alice geërgerd aan de telefoon. ‘We zitten in een café in Epe op je te wachten.’

Ik begreep niet waarom zij de telefoon van Alice had aangenomen. Maurice haalde mij op met de auto. Toen ik het café in kwam, keek ik eerst naar Alice. Ze zat alleen aan een tafeltje. Ik schoof bij haar aan. Ze keek naar de grond met ogen vol tranen en rolde met een bekertje tussen haar handen. Haar onderlip had ze verveeld over haar bovenlip getrokken. Haar moeder keek me strak en met opgetrokken wenkbrauwen aan.

‘Ze huilt om je,’ zei Maurice. ‘Je moet vrouwen niet laten huilen.’

De rest was griezelig stil. Ook al kon ik er niets aan doen, van mijn maag en zo. Toch voelde ik me een vieze, ongeïnteresseerde, domme spelbreker die totaal zijn kop aan het verliezen was. En ik had het maar mooi voor Alice verpest. Misschien had ze gelijk en was ik mezelf niet meer.

‘Sorry, schatje,’ mompelde ik.

Knip de vijand in duizend stukjes

Terug in de zaak ging alles weer als normaal. Hectisch dus. En de pizzaoorlog werd met de dag kinderachtiger. Zij lieten de benzineslangen van onze scooters doorsnijden, wij staken banden lek. Oom Faris kocht een Mercedes E200 bouwjaar tweeënnegentig, wij kochten dus een Mercedes E300 bouwjaar drieënnegentig. Dat mijn ouwe niet meer kon rijden, deed er niet toe.

Ook hingen we nieuwe lampen in de zaak, drukten we gelikte folders, kochten we een groente- en een deegmachine. Zij schaften een oven voor acht pizza’s aan, wij een turbo-oven voor twaalf. Wij begonnen met de verkoop van panpizza’s, zij dus ook! Zij bezorgden pizza’s in dozen bedrukt met MELODIA. Wij lieten knalrode dozen maken met daarop in sierlijk gouden letters: NOVARA PIZZA’S. PIZZA’S OM OP TE ETEN! VOLGENS TRADITIONEEL RECEPT!

Niets was te gek. Alles kon. De rekening kwam later wel.

Toen Melodia op een gegeven moment Italiaans ijs uit de fabriek ging verkopen, mocht ik van de ouwe zelfs een ijsmachine kopen. Lekker vers Italiaans ijs bij Novara Pizza’s.

Wij bezorgden bestellingen vanaf acht euro gratis. Melodia begon dat al te doen bij vijf euro. En wie bij Melodia zijn pizza’s zelf kwam ophalen, kreeg vijfentwintig procent korting. Daartegenover zetten wij de dagkorting in. Als je maandag tot en met vrijdag de pizza zelf kwam ophalen, kreeg je elke dag tien procent extra korting. Dus op maandag tien, op dinsdag twintig, op woensdag dertig enzovoort. Dat sloeg niet echt aan; klanten begrepen dat niet helemaal. Steeds meer van onze klanten werden nieuwsgierig naar Melodia.

Hoeveel klanten ik niet aan de telefoon kreeg die vroegen: ‘Heb je al gehoord van die andere zaak? Is die soms ook van jullie? Waarom zijn ze goedkoper?’ Maar ze trokken vooral steeds meer jongeren bij ons weg.

Op donderdag- en zaterdagavond scheen het daar behoorlijk gezellig te zijn, hoorde ik van vroegere matties van school. Er werd goede muziek gedraaid. Haas rapte er zelf regelmatig en soms waren er live acts. Het was een goed lokkertje. De bezoekers bleven op die avonden natuurlijk ook eten.

Wij moesten het vooral hebben van de vaste klanten in het winkelcentrum. Maar ook daarop begon Melodia te azen. En dus moesten wij alles uit de kast halen om die klanten te behouden. Op een gegeven moment kwam het zelfs tot een confrontatie.

Jeffrey had er woorden over gehad met Haas. Toevallig waren ze er allebei om te flyeren. Melodia met een lompe actie:

==

==

Superdonderdag!

==

Op donderdag twee pizza’s voor de prijs van één!

==

Met gratis fles frisdrank

==

==

En wij:

==

==

Eet goedkoop, lekker en

gezond op koopavond!

==

Neem een pizza-abonnement bij Novara.

==

Voor vijfentwintig euro per maand elke donderdag

een pizza of pasta naar keuze (ook de dieetpizza’s!).

Inclusief drank naar keuze!

==

==

Haas had Jeffrey in het winkelcentrum geïntimideerd, samen met een nieuwe medewerker. Volgens Jeffrey was dat Dunne Willem van ons clubje in de oude steenfabriek. Hij was bleek, slonzig, dun en had sproetjes en zo. Maar hij was wel lang en sterk. Overal spieren.

Jeffrey was lekker bezig met flyeren. Toen hij de Dixons uitliep, had Dunne Willem hem bij zijn kraag gegrepen. Haas was pal voor hem gaan staan en had met zijn voorhoofd dat van Jeffrey intimiderend aangetikt. Volgens Jeffrey zag Haas er heel anders uit dan vroeger. Hij droeg een zwart pak en daaronder een witte blouse. Heel gladjes allemaal. Ook had hij flink wat kettingen om en droeg hij ringen aan zijn vingers. Zijn haar glinsterde van de gel en was glad achterover gekamd.

‘Hoe is het met je vriend Brahim?’ had hij spottend aan Jeffrey gevraagd. ‘Kan-ie al een beetje een normale pizza bakken of zien ze er nog altijd uit als een belegd verkeersbord?’

Toen gaf hij Jeffrey wat klapjes op zijn wang.

‘Jij gaat pas flyeren als wij hier klaar zijn, vriend. Eerst de King en dan de kleine kinderen.’

Hij keek op zijn horloge en maakte een berekening. ‘Over een uur zijn wij klaar. Dan mag jij, poesje. Doe je dat niet, dan mag je die flyers dus allemaal opeten, vriend. Comprende?’

Hij gaf Jeffrey weer wat klapjes in zijn gezicht. Die kon dus weinig anders doen dan wachten. Hij was alleen. En ik had hem en alle anderen in de zaak instructies meegegeven. Ze mochten zich waar dan ook niet laten gaan. Na dat incident met de junks konden we geen slechte berichten in de krant meer gebruiken. We mochten Melodia niet meer in de kaart spelen.

We hadden bezoek gekregen van de politie. Robbie had een verklaring moeten afleggen. Mensen onthouden dat soort dingen, straks gingen ze nog denken dat wíj de slechterikken waren. Dat wíj de agressievelingen waren. Dat was de bedoeling van Haas, zo geslepen was hij wel.

Het probleem was alleen dat als je als tweede in het winkelcentrum ging flyeren, dit flink wat ergernis bij mensen opwekte. ‘Alweer een folder?’ zeiden ze zuchtend. Niet dat het wat uitmaakte. Niemand zag onze spaarkaart zitten. Ze wilden meteen korting zien. Aan de kassa.

Melodia begon dus langzaam het winkelcentrum te winnen. Een ramp voor ons. Dit was aanleiding voor de ouwe, met wie het al een tijdje best goed ging, om mij bij zich te roepen. Op een avond, mijn moeder was gaan slapen, klopte hij bij mij op de deur.

‘Kom eens even naar beneden,’ zei hij.

Beneden zat hij op de bank op mij te wachten. Hij dronk tomatensap. Op de salontafel lagen vier fotoalbums en een schaar. ‘Ga zitten,’ zei de ouwe kalm.

Ik ging naast hem zitten.

Hij pakte het eerste album en legde dat open op zijn schoot. Met gebogen rug sloeg hij traag de bladzijden om. Bij foto’s met oom Faris bleef zijn blik hangen. Daarna haalde hij die foto’s onder het plastic vandaan en gaf die aan mij. Bij de volgende drie albums deed hij hetzelfde.

Op een gegeven moment had ik een stapel foto’s van oom Faris in mijn handen. Oom Faris samen met oma Zoelfa, oom Faris in een Porsche, oom Faris lachend, oom Faris samen met mijn vader op een boot, oom Faris met een klein aapje aan de lijn. En heel veel foto’s van hem in de haven van Marseille in Frankrijk. Want daar werkte hij vroeger. Hij deed iets met containers. Daar woonde hij met tante Jamna met wie hij getrouwd was. Ook hij had twee dochters en een zoon. Kautar en Kenza, en Haas dus. Bij ons in de familie hadden ze zowat allemaal maar één zoon en wat dochters. Op een geven moment is oom Faris gescheiden en weer teruggekeerd naar Nederland. Sindsdien heb ik tante Jamna en mijn nichtjes niet meer gezien, die zijn in Frankrijk blijven wonen. Mijn vader vond het erg van de scheiding, maar was wel blij met de komst van mijn oom. Hij had toen al een paar maanden zwaar reuma en had iemand nodig in de zaak. Zo is oom Faris dus in de pizzeria begonnen.

Op een gegeven moment had de ouwe alle foto’s van oom Faris uit de albums gehaald en aan mij gegeven. Hij bladerde alle albums zelfs nog even door om te kijken of hij er niet een vergeten was. Toen gaf hij mij de schaar.

‘Knip al die foto’s kapot,’ zei hij.

Ik keek hem verbaasd aan.

Hij nam een slokje tomatensap.

‘Moet ik echt alle foto’s van oom Faris kapot knippen?’

‘Ja. Hij zit nog te veel in je hoofd. Je bent te lief. Te makkelijk. Je geeft te veel aan hem weg. Dit is een machtsstrijd die je niet mag verliezen. Je bent laf. Je houdt je te veel in.’ Hij keek op mijn vingers. ‘Knippen,’ beval hij. ‘Het is tijd om te kiezen. Of je maakt hem kapot, of je maakt Novara kapot.’

Zo begon ik dus alle foto’s waar mijn oom op stond door te knippen, langzaam en met trillende vingers. Ondertussen stak de ouwe weer eens een oppeppend verhaal af.

‘Kijk, mijn zoon. Ik wil het je goed duidelijk maken: wij zijn sterker. Faris is maar een gescheiden man die niets van het leven heeft gemaakt. Zijn vrouw heeft hem nota bene huis en land uitgeschopt. En terecht. Als ik ’m toen niet had opgevangen, was hij nergens geweest. Het woord werken kon hij toen amper spellen. Ik heb hem een nieuw leven geschonken, Brahim. Hij en ik hebben dan wel hetzelfde bloed, maar niet dezelfde hersenen. Wij zijn gewoon beter! Zij kunnen niet aan ons tippen! Wij zijn superieur aan hen.

Kijk toch naar mijn dochters, kijk naar zijn dochters. Mijn dochters Zoebieda en Latifa zijn zo mooi als pauwen en hebben gestudeerd. Ze zijn met sterke, slimme mannen getrouwd. Ze hebben een mooi huis gekocht en hebben een goede baan. Wat hebben zijn dochters Kautar en Kenza gepresteerd? Nou? Wat hebben die? Dat zijn serveersters. Lellebellen. Nog steeds niet getrouwd. God mag weten wat ze allemaal uitspoken daar in Frankrijk.

En vergelijk jou nou eens met Iljas, Brahim. Die Haas. Stel, je neemt een weegschaal en legt aan de ene kant Iljas en aan de andere kant jou. Al leg je een zak met een miljoen euro op zijn schoot, die weegschaal zal altijd naar jouw kant hellen. Onze tak van de familie is gewoon beter, slimmer, daadkrachtiger en veel zakelijker, Brahim. Je kunt familie zijn, maar dat zegt dus niets. Net als in het verhaal van Kaïn en Abel. De goede slaat de slechte dood. We kunnen niet allemaal goed zijn. Wij zijn van het goede, sterke zaad. Wij hebben huizen, auto’s, principes en respect. Wij hebben alles. Zij hebben niets. Je oom deed wel altijd leuk tegen je, maar later zul je inzien dat hij steeds een masker heeft gedragen. Ondertussen was hij bezig om onze zaak van binnenuit op te vreten. Zo doen ratten dat. Ze snuffelen eerst en vreten vervolgens alles op. Ik ken mijn broertje langer dan vandaag.’

De ouwe sloeg met een vuist op tafel.

‘Dus nu moet je gaan optreden Brahim,’ vervolgde hij. ‘Maak ze af, Brahim. Stop je zachte kant ver weg, voor mijn part in de vriezer. Laat niks heel. Maak die ratten dood, Brahim.’

Hoe kinderachtig het ook allemaal klonk, ik protesteerde niet. Ik knipte en knipte door. Oom Faris viel in honderden stukjes neer op tafel.

Terwijl ik zo aan het knippen was, dacht ik even aan handenarbeid. Op school kwam ik allang niet meer. Ik was net zestien. We hadden niet lang geleden bezoek gekregen van zo’n leerplichtambtenaar. Mijn ouwe had opengedaan en tegen hem gezegd: ‘Mijn zoon is een goede jongen. Ik geef hem zelf wel les.’

‘Hoho, dat gaat zomaar niet,’ reageerde de leerplichtambtenaar. ‘Zo doen wij dat niet in dit land. Uw zoon is verplicht naar school te gaan, meneer, tenzij hij een psychische ziekte heeft of zich in een andere bijzondere situatie bevindt. Dan kunt u buitengewoon verlof aanvragen.’

‘Zegt u dit vanwege mijn Arabische uiterlijk of is dit gewoon de procedure?’

‘Procedure, meneer.’

Toen gaf mijn vader hem een folder van onze zaak. ‘Als u wilt, kunt u altijd een pizza komen eten. Gratis.’

‘Maar meneer, u gaat mij toch niet omkopen met een pizza? Zo werken wij hier niet. Uw zoon moet gewoon naar school.’

‘Mijn zoon is geen kind meer. Brahim is gegroeid. Hij is klaar. Brahim is nu een man. Mannen hoeven niet naar school.’

‘U maakt een enorme vergissing,’ zei de leerplichtambtenaar. ‘U kunt een fikse boete verwachten.’

‘We zijn zes dagen in de week open,’ zei de ouwe. Toen smeet hij de deur dicht. Sindsdien hebben we niets meer van de leerplichtambtenaar vernomen. Ook geen boete. Waarschijnlijk zijn ze me gewoon helemaal vergeten. Wel kreeg ik later een brief van meneer Hoek. Die had hij niet opgestuurd, maar aan Alice meegegeven.

Daarin stond dat ik altijd bij hem terechtkon als ik problemen had met mijn ouders of zo. Hij wist nog wel een kerk en een asielzoekerscentrum als ik wilde weglopen. De gek.

In het begin miste ik school heel erg. Later begon ik die school maar kinderachtig te vinden. Stomme dingen over de renaissance, de slag bij Waterloo, bloemen figuurzagen of werkstukken schrijven over kapitein Jack Sparrow. Wat had je er allemaal aan als het leven niets anders was dan een partijtje knokken? Zelfs mijn lievelingsvak wiskunde vond ik nu verspilde tijd.

Wie miste nou die slome meneer Hoek, met zijn grijze sokken in sandalen en zijn gare vierkantswortel? Fok hem, dacht ik. Fok de vierkantswortel. Fok de schoolfeestjes. Fok iedereen!

Zo dacht ik er dus over. Zoveel was ik veranderd in amper acht maanden. Ik geloofde in de harde werkelijkheid en de pizzaoorlog. Dus veegde ik de stukjes foto van oom Faris bij elkaar en flikkerde die in de vuilnisbak.

De Zwarte Draak van Weert

Nog veel en veel harder en veel sterker moest ik dus gaan worden. Om een goed begin te maken, bekeek ik alle Rocky-films achter elkaar. Daar pepte je wel goed van op.

Toen ik Rocky weer zo heel hard zag trainen voor een groot gevecht, kreeg ik ook wel zin. Dus ging ik drie keer in de week tussen de middag een halfuurtje lekker fitnessen. Was ik ook meteen even weg van die sfeer van deeg, knoflook en olijfolie en zo. Even na de lunch, als het wat rustiger werd, liep ik naar Fastfit, een sportschool niet ver bij Novara vandaan.

Het rare met mij is dat ik altijd maffe mensen aantrek die iets in mij herkennen of zo. In de tweede week dat ik op de sportschool kwam, ontmoette ik dus een ouwe Chinees met echt een grappig accent. Ik denk Limburgs of zo. Ik was daar op een gegeven moment een beetje puffend aan het rennen op de loopband naast hem. Zo raakte ik met hem in gesprek. Eerst ging het alleen maar over hardlopen en vooral over zijn enkel.

‘Vroeger liep ’k super tijde,’ schepte hij op. ‘Da wilde gij nie wete. Maar ja, die ankel, wa. De dokter hat gezagd da ’k nooi meer echt zou kunnen rannen met die ankel. Maar moede nou ’s kijke hoe hard ik ga. Als een speer, wa!’

Hij was een klein, mager mannetje met een uitgemergeld hoofd en daarop wat sprieten wit haar. En hij droeg een veel te grote joggingbroek.

‘En hoe hitte gij nou?’ vroeg hij me op een gegeven moment toen hij zo’n beetje alles had gezegd wat er te zeggen was over zijn enkel en zijn hardlooprecords.

‘Brahim.’

‘Brajiem? En wat doet gij, Brajiem?’

‘Ik heb een pizzeria.’

‘Bezorger?’

‘Nee, een pizzeria. Van mij. Ik ben pizzaman.’

Nu raakte hij dus helemaal lekker enthousiast. Hij stopte de loopband en drukte die van mij ook maar meteen uit. Met zijn handdoek droogde hij zijn kop vol kreukels af en gaf mij toen een hand.

‘Mijn naam is meneer Woo,’ zei hij, terwijl hij naar lucht hapte. ‘Vrienden kennen mij als De Zwarte Draak van Weert.’

‘De Zwarte Draak van Weert?’ herhaalde ik lachend. ‘En waaraan heb je die naam te danken?’

‘Da witte dus mijn vrienden,’ zei hij grijnzend. ‘Maar ik was… na ja… ben eigenaar van restaurant De Wok Doc. In het cantrum.’

‘Ja, dat ken ik. Op het pleintje toch?’

Hij knikte stevig en veegde met de handdoek nu zijn armen af.

‘Maar dat staat toch al een tijdje dicht getimmerd?’

‘Ja, vijf jaar. Maar als alles goe gaat, gooi ik binnenkort de boel weer los. Kèn iedereen in de stad weer goed ete. Alleen pizza is ook nie gezond wa, haha.’

‘Waarom was je dicht dan?’

Zo’n rare vraag was dat volgens mij niet, maar toch begon die mafkees flink te grinniken en weer met zijn handdoek over zijn gezicht te vegen. Alsof hij zich even wilde verstoppen of zo.

‘Laat ik het zo zagge,’ zei hij, ‘ik ben er efkes tussenuit geweest.’

Aan de manier waarop hij opeens zijn wenkbrauwen naar beneden drukte en ernstig staarde en zo, zag ik dat hij het er liever niet verder over wilde hebben. Toen gingen we maar weer trainen.

Maar een paar dagen later kwam ik die Zwarte Draak van Weert weer tegen. Hij groette mij hartelijk en trakteerde me op een aa’tje. Ook gaf hij me advies bij het trainen.

‘Gij moe nie te zwoar tille, Brajiem. Ge zijt nog jong. Uw botte moete nog groeie.’

‘Ach, wat maakt het uit. Ik werk me toch al naar de klote,’ zei ik.

‘Maar hoe komde gij in een pizzazaak terech dan?’ vroeg hij niet lang daarna. ‘Volgens mij zijt ge best een slimme jongen.’

Omdat ik hem vertrouwde, vertelde ik hem dus alles: de hele story over oom Faris en zo en hoe ik in de zaak terecht was gekomen. En ook over Haas en de ruzie met Melodia.

Wat er toen met hem gebeurde, weet ik niet precies, maar hij begon dus weer een partijtje te grinniken. Niet normaal gewoon. Maar grappig zag hij er wel uit als hij dat deed. Dan krulde hij zijn bovenlip wat omhoog en zag je zijn neusgaten groter worden. Wallah.

‘Ja, familie,’ zei hij. Hij knikte daarbij alsof hij erop was afgestudeerd of zo. ‘Familie, ik ken da gajes, jonge. Erger dan een ramp is da. Een ramp slaat in ene keer hard toe. En als ge dan nog leef, dan kunde gij de volgende dag gewoon de scherve opruime. Maar mè uwe familie is da anders. Die kome langzaam aansluipe, witte gij. Ze doen aardig. Lache, slijme. Maar voor ge er erg in hat, hebbe ze je helemaal gesloopt.’

‘Je lijkt m’n ouwe wel.’

‘Die hat dan wel gelijk. Ervaring, hè. Ik hat dus hetzelfde meegemaakt. Daarom is me zaak een lange tijd dich geweest.’

‘Brand of zo?’

‘Nee, ik hat dus vijf jaar vasgeziete.’ Dat fluisterde hij.

‘Waarom?’

‘Ik heb mijn broer zo pang! in z’n Chinese reetje geschote.’

‘Echt?’

Opeens pakte meneer Woo twee grote gewichten. Ik denk dat die bij elkaar veel zwaarder waren dan hijzelf was. En daar ging hij me toch flink mee tekeer zeg. Echt. Gespannen stak hij zijn onderkaak naar voren. Daarna stond hij een beetje krom en zwaaide als een gek de gewichten naar elkaar toe. En ondertussen schreeuwde hij zich gek. Wa! Wa! Wa! Het was alsof hij heel veel woede van zich af wilde trainen.

Met een harde klap liet hij de gewichten vallen. Hij veegde het zweet van zijn armen en hoofd en vertelde zachtjes, maar wel met veel grote gebaren en zo verder.

‘Mijn eerste zaak stond dus in Weert. Me broer warkte bij mij. Ik gaf hem alles wa hij wilde. Hij was chefkok. Mocht vrete wa hij wilde. Kreeg een auto en fix betaald. Zalfs tien precent van de winst moch-ie hebbe. Familie was alles voor me, wa. Het ging goe en later ben ik dus gaan uitbreide mè twee zake. Hier in de stad dus eentje en een zaak in Dordrecht, witte gij wel.

Hij werd dus bedrijfsleider in Weert. Maar wa bleek nou? Hattie dus gewoon een illegaal casino doar staan runne. En da was dus nie alles, wa. Hij hat dus twintigduizend ballen verduisterd. Was in ene van de rekening af.

Waarschijnlijk hat-ie dus me eige knake in me eige toko vergokt! Da’s toch nie te geleuve, wa! Je eige broerske! Toen ’k hem daarmee confronteerde zei-ie dat-ie bedreigd was geweest door een maffiabende. Die wilde da geld hebbe. En daarvoor zoude ze hem dus bescherme tegen andere criminelen. Da noeme ze dus beschermgeld. En als hij nie betaalde, dan zoude ze de tent in de fik stèke.

Witte gij wa ik tegen ’m zei: “Ge moe schrijver worde met die fantasie van jou. Geleuf jij da zalf nou ook? Maffia in Weert? Lazer op, man!”

Dan voel je je goed beetgenome, witte gij wel! Zoveel vertrouwen aan iemand met je eige bloed geve en dan flikt-ie je da dus. Da’s toch nie normaal, wa?’

Meneer Woo nodigde mij nu uit om te gaan zitten in een hoek waar niemand was. Hij begon nu nog zachter te fluisteren: ‘Als iemand me vertrouwen kapot maak, dan hoef ’t allemaal nie meer van mij. Dus sloege alle zekeringen in m’n kop helemaal door, wa. Ik ging er nie een nachje over slape of zo. Ik ben hier noartoe gereje en heb dat ding opgehaald en ben weer teruggegaan. Hij zag me dus met dat ding in me hande.’

Woo keek goed om zich heen of iemand meeluisterde.

‘Je weet wel,’ zei hij. ‘Een blaffer. Pang pang. Mijn broer kreeg me snel in de gate, wa. Hij zag me op zich af komen storme en rende via de keuken naar buten toe. Daar probeerde hij over de schutting te klimme. Hij was er al met zijn bovenlichaam overheen, toen ’k de trekker overhaalde. Ik wist ’m toch te raken in z’n achterste. Hij hat geluk gehad dat-ie aan de goeie kant van de schutting viel en mensen snel de pliesie gebeld hebbe.’

‘Jeetje,’ zei ik maar.

‘Vijf jaar heb ik in de bak gezete voor poging tot doodslag.’

‘Jezus, man. Da’s heftig.’

‘Inderdaad, junkske. Vijf jaar van je leven verknoeje als ge misgeschoten hat is nie fijn, kan ik je zegge.’

‘Je gaat toch niet zomaar schieten?’

Meneer Woo begon toen weer zo stom te grinniken en daarna kneep hij me flink in mijn spierballen.

‘Sommige dingen gebeure, omdat ze wel moete gebeure. We zijn allemaal roofdieren, snapte gij? Da zal ook bij jullie gebeure. En een van jullie zal uiteindelijk het veld moete ruime. Er komt een moment da je gevoel op is, wa. Dan denkt gij alleen maar aan de woorden van onze grote vriend Rambo: “If you wanna win a war, you must become a war.”’

Weblog-battle

Na het tomatensapgesprek met mijn vader, het vele trainen en de gesprekken met De Zwarte Draak van Weert was ik dus scherper gaan nadenken en zo. Op mijn kamer schreef ik op zowat elk blaadje dat ik kon vinden wat meneer Woo tegen me had gezegd:

==

If you wanna win a war,

you must become a war

==

Want de oorlog ging verder. En niet alleen in het echte leven.

Zo had ik het woord ‘pizzeria’ gegoogeld om de reacties van klanten op verschillende zaken in het land te checken. Zo zou ik me beter op hun wensen kunnen richten. Maar al zoekende kwam ik ook Novara tegen. Er stond een vreemde beoordeling over Novara op het weblog eetlekker.nl.

Het was een weblog waar je een reactie kon achterlaten over restaurants en zo. Deze reactie op onze zaak was ondertekend door ene Alex Witteman. Maar toen ik ’m doorlas, wist ik zeker dat er geen Alex Witteman aan te pas was gekomen. Hij stond barstensvol taalfouten en was nog eens ongeloofwaardig ook.

==

Vorige week heb ik gegeten bij pizzeria Novara. Toen ik binnenkwam, ging er en soort belletje. Ik voelde me al meteen niet welkom. Ze hebbe totaal geen sfier daaro. Het is net of je in een gewone huiskamer komt enzzo. De onhiegiënische jongen achter de balie kijkt je chagreinig aan. Totaal geen spirit voor je. En ik heb een uur op mijn pizza Tonno gewacht terweil het toch niet echt druk was. En toen was het nog ni goed. De bodem was hart als beton. De tonijn smaakte naar natte sigaretten. Ik ga daar echt nooit meer heen!

==

En daaronder stonden dus twee reacties, waarvan één onder de naam Bob Mulder. Wie verzint nou zo’n naam, dacht ik nog: Bob Mulder?

==

Die ervaring heb ik dus ook! Eens maar nooit meer bij Novara ete! K heb een pizza Margerita bij hun bestelt. De tomaten waren zuur! Gatver! Eens en nooit meer! Het zijn die gasten die een junk hebben mishandelt! Echt welkom ben je daar dus niet. Ik kan je een tip geven: op de hoek van winkelcentrum Hexagon is een nieuwe zaak geopend daaro. Melodia. Effe checken! Ze hebben daar vette muziek op donderdag en zaterdag en ze schijnen ook echt vet goeie pizza’s te hebben. Veel lekkerder en nog goedkoper ook. Gelukkig maar. Want Pizza Novara is echt shit! Ga daar niet heen als je geen voedzelvergiftiging wil!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

==

Ik werd daar zo ongelofelijk pissig van dat ik mijn glas sinas tegen de grond flikkerde. Wat een zieke gast! En om het compleet te maken stond daaronder ook nog een reactie van ene Dirkje de Vries. Die zieke Haas kon niet eens namen verzinnen, dacht ik. Wat een zieligerd.

==

Bij Novara denken ze dat een pizza een friesbee met afval is.

Het is echt nasty shit daar.

==

Je kon zien dat die spijker met krullen nooit een school vanbinnen had gezien. Hij had echt meer krullen dan brains. Dacht hij nou echt dat er ergens een Dirkje de Vries op een weblog zou schrijven dat een pizza nasty shit was? Zo’n Dirkje had ík in ieder geval nooit ontmoet.

Toen werd ik helemaal lijp. Ik rammelde flink op mijn toetsenbord, wilde meteen terugslaan. Maar gelukkig kon ik me even inhouden.

Ik rookte een sigaretje of vijf achter elkaar en ging zowat een uurtje op mijn kamer verward liggen zijn en liggen denken hoe ik ’m echt goed terug zou kunnen pakken. Ik dacht en ik dacht. Nu zou ik ’m niet meer laten gaan. Zoals toen met die junks en zo. Dat ik na een dag al begon te denken: ik doe niet mee aan dit kinderachtige gedoe. Nee, nu ging ik terugslaan.

Mijn moeder kwam naar boven. Ze had ansjovis en wat stukjes meloen meegebracht. ‘Je staat al de hele week in de pizzeria. Waarom ga je niet lekker naar buiten op je vrije dag?’ vroeg ze. ‘De frisse lucht in. Ga lekker voetballen.’

‘Ik ben geen klein kind meer,’ antwoordde ik.

Mijn moeder zette de bordjes op mijn bureau. Ze schoof de gordijnen open en opende het raam. ‘Het ruikt muf hier,’ zei ze. En al schuddend met haar hoofd raapte ze vervolgens het kapotte glas van de vloer en verliet de kamer.

Ik at de ansjovis en de meloen op. Daarna ging ik even slapen. Later werd ik wakker met een idee.

In het telefoonboek zocht ik een dure naam op. Ahrends. Ik maakte onder die naam snel een account op het weblog van eetlekker.nl. Daarna schakelde ik de moeder van Alice in. Of eigenlijk Alice, en die weer haar gekke moeder. Zij had me vaak geholpen met opdrachten voor school en zo, en dit leek me wel wat voor haar. Ik zette een verhaal in mijn eigen woorden op de mail en belde Alice of haar moeder er een mooi duur verhaaltje van kon maken.

Ik moest wel drie uur wachten op een antwoord van Alice.

==

Hoi habibi,

In de bijlage vind je het door mama bewerkte verhaal. Ze vond het wel een vreemd verslag en geloofde niet echt dat je dit voor je spreekbeurt wilt gebruiken. Maar ze moest er wel om lachen.

Jij bent echt errug, Bram. Ik vind je soms echt stom. Neem het toch niet zo serieus allemaal. Meneer Hoek vroeg op school of je soms uitgehuwelijkt was? :-)

hVJ. Ik mis je. Kom je om zes uur op msn? Ik wil je mijn nieuwe jurkje en schoenen laten zien. Echt super. In de uitverkoop. Kon het echt niet laten liggen. xxx

==

Die nieuwe schoenen van Alice konden me even gestolen worden. Snel opende ik de bijlage om het verhaal voor op het weblog te lezen.

==

Gisteren was het eindelijk zover. Na vele dagen te hebben geleefd op crackers met jam vanwege een virale maaginfectie, kon ik eindelijk mijn brullende honger naar een delicate pizza stillen. Samen met mijn vrouw wendde ik mij tot pizzeria Melodia, een zaak waarover wij op deze weblog veel eminente reacties hebben mogen lezen.

Het ziet ernaar uit dat de mensen hierboven een andere zaak hebben bezocht dan wij. Bij het betreden van Pizzeria Melodia ging het al meteen mis. Wij schrokken van het zeer ongewassen sujet dat ons van achter een zeer smoezelig buffet begroette op een wijze als waren wij zijn honden. Ik rook en zag onraad.

‘Laten we weggaan,’ zei ik dus tegen mijn vrouw.

‘Oordeel niet op uiterlijk, Johan,’ wees mijn vrouw mij toen terecht. Vol goede moed bestelden wij uiteindelijk een Calamari alla Marinara en een Calzone Formaggio. Vervolgens werden wij een uur lang geterroriseerd met weerzinwekkende rapmuziek.

‘Je moet een pizzeria niet beoordelen op de muziek die ze er draaien,’ zei mijn vrouw en ik verbeet mij maar op een tandenstoker.

En daar was dan eindelijk het eten. Daar ging het tenslotte allemaal om. Wat kregen we mee? Het kostte me welgeteld een uur om de onsmakelijke, tere schijf vol ondefinieerbare kost naar mijn maag te loodsen, alwaar het gaandeweg begon te rijzen tot een gas voortstuwende plaaggeest die mij de hele avond van bed naar wc dirigeerde.

U zult nu denken: o ja, die maaginfectie. Maar daar lag het dus niet aan. Want mijn vrouw overkwam hetzelfde. Gelukkig hebben wij twee toiletten thuis. Maar voor mij dus nooit meer een pizza van Melodia. U bent gewaarschuwd!

==

John Ahrend

==

Ik begreep niet alle woorden van mevrouw Hoogedoorn, maar ik moest er wel hard om lachen. Ik plaatste het stuk dus snel op de weblog en nu ik toch zo bezig was, schreef ik ook een reactie. Zoals mijn ouwe zei: ‘Helemaal afbranden!’

==

Ik heb gehoord dat de eigenaar van Melodia eerst werkte bij Novara. Het schijnt dat hij daar de kas heeft geroofd! Weet dus bij wie je eet, mensen! Het zijn ratten!

Jan van de Beugel

==

En ach, laten we er nog een kleintje bij doen, dacht ik:

==

Gelijk heb je. Heb daar ook gegeten. Het is alsof je beschuit met zand eet. Wegblijven daar! Ik bestel weer gewoon bij Novara.

Karl Petrovic

Futsal voor de vrede

Forza Novara!

Forza Novara!

Forza Novara!

==

Zowat duizend geluksgolven gingen door mij heen. O, wat was dat prachtig om te zien, zeg, die volle tribune. Robbie kwam me tegemoet springen en gaf me een punch tegen mijn schouder. Hij boog voorover en trok de punten van zijn schoenen naar zich toe.

‘Het gaat een mooie wedstrijd worden,’ zei hij vanuit die stand.

‘Ja, we poorten die apen tot ze grijs zien,’ zei ik.

‘En zo is dat,’ mompelde mijn ouwe, die zenuwachtig voor ons langsliep. Al had hij meer verstand van deeg en tomaten dan van voetballen, hij wilde ons die dag per se coachen. Nooit was hij komen kijken toen ik nog bij AVV voetbalde. En dat terwijl overal langs de kant vaders hun zoons stonden toe te juichen.

Maar eigenlijk zat ik daar niet echt mee. Op de een of andere manier ging ik daardoor extra mijn best doen en zo. Alsof ik al die vaders wilde uitdagen: kom maar op, fokkers, ik zal jullie laten zien dat ik hier in mijn eentje alles en iedereen aankan.

Nu was hij er dus wel. Nu ging het blijkbaar ergens om. Om zijn eigen eer misschien. Veel zou ons team niet opschieten met zijn aanwijzingen, maar toch, ik gunde het mijn vader van harte. Hij had zich er zelfs speciaal voor gekleed. Hij droeg zo’n lange, lichtbruine jas en daaronder zijn mooiste schoenen. Die had hij maar één keer eerder aangehad. Op de bruiloft van onze Latifa. Zo zuinig was hij daarop. Ook zijn Mickeymutsje ontbrak niet en om het compleet te maken, sabbelde hij op een lolly.

‘We dollen ze tot ze groen zien.’ Hij gooide een vuist hoog de lucht in.

Ergens was ik wel blij dat hij weer goed bewoog en zo. Zijn steunstok had hij voor alle zekerheid meegenomen en op het bankje van de reservespelers gelegd, maar eigenlijk was het sinds de pizzaoorlog alleen maar beter met hem gegaan. Misschien kwam dat wel omdat hij eindelijk weer iets had om voor te strijden of zo.

Met de handdoek gaf hij een tikje op de benen van Robbie. ‘Kom op, kale!’

‘We gaan ze foppen, meneer Van Gaal,’ grapte Robbie.

Ik zette mijn handen lekker relaxed in mijn onderrug en rekte me maar eens goed uit. Van het staan in de pizzeria kreeg je best een stijve rug. En ik kon me goed voorstellen dat ik, als ik dat werk zou blijven doen, op mijn veertigste een bochel zou hebben. Toen ik weer rechtop stond, zag ik mijn liefje de tribune op komen lopen. Samen met haar maffe moeder en Brechtje.

Ik gaf Alice een luchtkusje en stak mijn duim op naar haar moeder en Brechtje. Alice zwaaide.

Ook mijn oude klasgenoten kwamen binnen. Ze waren er zowat allemaal. Appie, Joshua, Yourie, Stijn, Asmara, Omar, Jordy. En Marciano, Angela, Jamal, Cynthia. Ze hadden toeters bij zich en hielden allerlei maffe spandoeken omhoog.

==

VAN MELODIA KRIJG JE ANOREXIA

==

VAN ROME TOT AAN DE SAHARA

IEDEREEN IS VOOR NOVARA!

==

Echt, normaal zouden zelfs dooie goudvissen niet naar dit partijtje futsal komen kijken. Een wedstrijdje zaalvoetbal in de regionale, recreatieve en laagste klasse dus. Maar nu was de spanning in de zaal dus wel echt voelbaar. Vijfduizend volt!

De wedstrijd had dan ook goed aandacht gekregen. Echt, hij was zelfs groots aangekondigd in de plaatselijk kranten en op internet. Er hebben zelfs posters op scholen gehangen. Iemand noemde het zelfs:

==

DE GROOTSTE PIZZADERBY VAN NEDERLAND:

FORZA NOVARA TEGEN ATLETICO MELODIA

==

Nadat wij ons hadden ingeschreven bij de voetbalbond, deed Melodia vrij snel hetzelfde. Wij konden niets uithalen zonder dat zij dat nadeden en zo. Maar hoe ze dat allemaal wisten? Ongelooflijk toch? Je zou bijna gaan denken dat de muren oren hadden. Maar goed, zo kom je dus als twee beginners in dezelfde futsalcompetitie.

Voor Melodia was het de derde wedstrijd, voor ons de tweede. Zij hadden hun wedstrijden gewonnen en ook wij hadden onze eerste tegenstander, café De zittende ridder, met vier tegen nul verslagen. Alleen al door die naam zou je nooit mogen verliezen.

Ons team bestond uit mijzelf, Robbie, Jeffrey, Mehmet, Yussef, Zinedine en Lieke die in plaats van Soefian was gekomen. Robbie was onze vaste keeper. Hij was echt een rots in de goal. Je merkte het de eerste wedstrijd meteen. Je zag dat zelfs grote bierbuiken een beetje bang voor hem waren. Zinedine en Yussef waren kleine magere mannetjes met krulletjes. Wel waren zij onze beste spelers. Zij zijn de broertjes van mijn schoonbroer Hakim. Zinedine werd The Wizard of Oz genoemd, omdat hij een balgoochelaar is. Maar dan ook een echte.

Eens per week kwamen de broertjes speciaal uit Rotterdam om met ons mee te voetballen. Zo gemotiveerd waren ze dus, wallah. Echte voetballers. Van die twee snelle broertjes moesten we dus de goals hebben. Maar Lieke mocht je dus ook niet onderschatten. Wallah. Die kon me toch een partijtje voetballen, zeg. Veel gare mensen hebben ons de eerste wedstrijd om haar staan uitlachen. Maar Lieke kon dus niet alleen goed pizza’s bakken, maar ook nog eens heel goed zaalvoetballen. Echt heel goed.

Ons team was compleet. We waren er helemaal klaar voor.

We liepen en dribbelden ons allemaal lekker warm en los. Kriskras door elkaar heen. We trokken onze knieën naar onze borst, zwaaiden met onze armen en renden lekker in het rond.

En mijn ouwe ons maar aanmoedigen: ‘Kom op, jeugd van niks! Wat een aardappelpuree! Dat krijg je nou van de hele dag internetten. Hup, borst vooruit! De wind eronder! Het gas erin! Luie sodemieters! Zet die kachel aan!’

‘Rustig aan, meneer Rifki,’ lachte Jeffrey. ‘De wedstrijd moet nog beginnen.’

En plotseling schalde er harde muziek uit de boxen.

==

Life is life, nanananana

Nabadabdaabdabdab

Life, nanananana

Liiifffe, nanananana

==

Op youtube.com had ik wel eens een oud filmpje van Maradona bekeken. Midden op het veld stal hij de show door tijdens de warming-up op begeleiding van dat nummer allerlei gruwelijke balkunstjes te vertonen en zo. Het publiek ging toen helemaal uit z’n dak. Echt. Geweldig om te zien was dat. Nu wilden die gare gasten van Melodia op een geremixte versie van dat nummer op diezelfde manier de show stelen. Jeffrey en Robbie lachten zich suf.

‘De dames zijn binnen,’ riep mijn ouwe, terwijl hij op zijn tenen ging staan om het allemaal beter te kunnen bekijken.

Je had ze moeten zien in hun veel te gladde, strakke, lichtblauwe shirts en hun zilverkleurige sokken. Als cheerleaders kwamen ze in een treintje binnen huppelen. Allemaal lekker stoer met een bal onder de arm. Haas voorop, gevolgd door Dunne Willem en Bas, hun pizzabezorgers, en Paco, die puistenrat met wie ik vroeger bij avv gevoetbald had. Dan Aziz Geldwolf, de grappige middenvelder met ongelooflijk veel talent, maar zo lui dat hij alleen zijn bed uitkwam als er wat te vreten of geld te verdelen viel. Dan Fabian, een gare reus van een kerel. Ik kende hem nog van de stad. Hij moest nu een jaar of achttien zijn, maar hij was nog altijd dezelfde waardeloze bezem. Hij had nooit wat gepresteerd in zijn leven. Al vanaf zijn tiende zwierf hij rond in de stad. Hij liep daar maar naar kleine meisjes te fluiten en ijsjes bij de Jamin te gappen. Echt ziek gewoon. En je had ook Leon, de spits van het eerste van AVV. Met hem zouden we het goed zwaar krijgen, dat wist ik zeker. Hij was echt groot en had een onvoorstelbaar gruwelijke techniek. De beste voetballer van de stad was hij, dat wist ik wel zeker. Hij had zelfs al een paar selectiewedstrijden voor een of andere profclub mogen spelen. Ik begon me dus hardop af te vragen: ‘Hoe heeft Haas hem weten te strikken voor zijn team?’

‘Waarschijnlijk met heel wat floes,’ zei Jeffrey. ‘Anders zou ik het ook niet weten.’

Toen kwam oom Faris binnen. Hij moest wel de coach zijn van Atletico Melodia. Gekleed in een trainingspak met dezelfde blauwe kleur en een handdoek om zijn nek. Even kruisten onze blikken elkaar. Ik keek maar snel de andere kant op en dacht aan zijn foto’s. Hoe ik die allemaal in stukjes had zitten knippen.

Met de handen in onze zij keken we geamuseerd toe toen Haas uiteindelijk met de bal onder zijn arm naar het midden van de zaal dribbelde. Wat een showboy! Hij wipte de bal op de punt van zijn voet en hield hem even hoog. Toen op de knie. Op de schouder. Tik, tik, tik. En dan nog wat tikkies op het hoofd. Daar hield hij hem even stil en maakte wat streetdance-achtige moves met zijn armen. En de muziek galmde nog altijd goed hard door de sporthal.

==

Life is life, nanananana

Life is life, nanananana

Life is life, nanananana

Life is life, nanananana

==

De sfeer zat er goed in. Het publiek genoot en Haas kreeg applaus. Zelfs van Alice. De wedstrijd begint over tien minuten, maar Haas staat al voor, dacht ik.

‘Allemaal in een kring!’ Mijn vader riep ons bij zich.

We gingen met onze armen om elkaars schouders in een kring rond de bal staan.

‘Jongens,’ riep de ouwe. Hij stak een vinger in de lucht. ‘Jongens, we beginnen met Zinedine, Yussef, Brahim en Lieke, en Robbie op de goal. Wat ik jullie nog wil meegeven: als je zo dadelijk op het veld staat, denk dan niet aan je lieve moeder, niet aan je Playstation, niet aan de business of aan een lekker blondje. Zelfs niet aan je vader. Maar denk aan de wedstrijd! Dit lijkt een normaal partijtje derde klasse zaalvoetbal, maar dat is het dus niet. Dit is de moeder aller wedstrijden!’

‘Wat?’ vroeg Jeffrey.

We lachten.

‘Dit is een grote wedstrijd!’ ging de ouwe verder. ‘Vandaag gaat het ergens om! Om eer, trots, reputatie, heldendom, status. Kortom, er staat nogal wat op het spel, heren. En dame! Al die mensen daar op de tribune kijken naar jullie! Zij zullen straks naar huis gaan met een oordeel over jullie en vooral over Novara. Of ze gaan naar huis met het idee dat we een stelletje lieveheersbeestjes zijn, of ze zullen hardop zeggen: “Die gasten van Novara vochten als leeuwen!” Serveer onze pizza dus lekker en heet vandaag! Niet nadenken, maar doen! Of zoals mijn collega Johan Cruijff het al zo vaak simpel heeft gezegd: “Als je niet schiet, kun je niet scoren!”’

We lieten elkaars schouders los en gooiden onze armen in de lucht. Ik klapte hard in mijn handen om iedereen op te zwepen.

‘Kom op, jongens! Arwiena!’

‘Arwiena!’ hoorde ik iets verderop ook oom Faris roepen.

De scheids, een mannetje met een wijnvlek op zijn hoofd, floot voor het begin van de wedstrijd. En daar gingen we. Meteen na de aftrap zette Atletico Melodia druk. Het was duidelijk: ze wilden ons overvallen en achteruitjagen door snel vooruit te spelen. Onze Robbie moest meteen aan de bak met twee snoeiharde schoten van Leon en Paco op het doel. Mijn ouwe ging helemaal over de zeik.

‘Kom op! Je bent hier niet om je billen aan het publiek te laten zien! Naar voren met die bal! Bewegen! Bewegen! Zied!’

Na deze wake-upcall begonnen wij goed mee te voetballen. Had die ouwe dus toch nog een functie. Op een gegeven moment kreeg ik de bal in mijn voeten gespeeld. Haas stond meteen in mijn rug te hijgen en aan mijn shirt te sjorren.

Maar ik zag dus wel even vanuit mijn ooghoek dat hij zijn benen wat uit elkaar had staan. Snel draaide ik me om mijn as naar rechts en sleepte de bal iets mee naar voren. Ik maakte een schijnbeweging met links en met het andere been tikte ik de bal zo tussen de benen van Haas door. Panna! Op de tribune maakten onze supporters dat nog eens goed duidelijk:

==

Panna! Panna! Panna! Haas is gepoort! Haas is gepoort!

==

En zo liet ik Haas dus vloekend en stampend achter. Ik dribbelde verder en gaf de bal snel af aan Zinedine. Met simpele slepende bewegingen passeerde hij Paco en ook Fabian. Met de buitenkant van zijn voet tikte hij naar Lieke. Zij stormde op de keeper af. Dunne Willem greep naar de bal. Lieke wachtte even, maakte vervolgens een schaarbeweging en tikte, hup, zo met haar linkervoet de bal tussen de benen van Dunne Willem door. Een goal en weer een panna! Eén tegen nul voor Novara. Mijn ouwe sprong omhoog van blijdschap. O, mijn God, zijn rug, dacht ik nog.

‘Anasan akaschod!’ schreeuwde hij. Wat ongeveer zoiets betekent als: geef ze van katoen.

Schuin keek ik naar Haas. Hij kookte, hij zweette, hij broedde en vrat zijn nagels helemaal op. Vreet jezelf maar lekker op en kook maar lekker gaar in je eigen smerige sop, dacht ik. En zo keek ik ook. Met deze vernedering van Melodia werd de sfeer er niet lekkerder op.

‘Niet naar de tribune kijken. Sluit je oren af en kijken naar de bal!’ schreeuwde mijn vader. ‘Bal controleren en druk zetten!’

De ouwe ging helemaal op in zijn rol. Hij leek wel een allochtone versie van Van Gaal of zo. Wallah. Achterin werd door Fabian flink geduwd en getrokken aan Yussef. Die viel op een gegeven moment naar de grond en in zijn val greep hij naar de bal, maar die zieke Fabian trapte daar dus snoeihard tegenaan.

‘Ajaghjour!’ schreeuwde de ouwe zich zowat stuk. ‘Ezel!’

En zo was dat, want voor hetzelfde geld had hij het koppie van Yussef eraf geschopt.

‘Waarschuwing!’ riep de scheids.

‘Scheids! Scheids!’ protesteerde ik. ‘Dat is dus echt een vijf-minuten-zitten-straf waard!’

‘Ze zullen ook altijd en overal verraders blijven,’ hoorde ik Haas spottend zeggen.

Yussef nam de vrije trap heel snel. Hij probeerde Zinedine te bereiken, maar de bal werd onderschept door Aziz Geldwolf die hem snel weer doortikte naar Leon. En die had niet lang nodig om na te denken. Pats! Wat een zwaai! In de kruising. 1-1. Fok!

‘Wisselen!’ riep en gebaarde de ouwe. ‘Lieke aan de kant!’

Jeffrey kwam voor haar in de plaats. We tikten de bal achterin wat rond. Jeffrey, ik en Yussef. We zochten op ons gemakje naar gaten. Die zieke supporters van Atletico Melodia vonden dat dus helemaal niks. Ze trommelden zich suf en zongen:

==

Novara is bang en de wedstrijd duurt nog zo lang!

Novara is bang en de wedstrijd duurt nog zo lang!

Novara is bang en de wedstrijd duurt nog zo lang!

==

Jeffrey trapte de bal naar mij. Maffe Haas stond weer meteen in mijn nek te hijgen. Dat hij het op mij had gemunt, was wel zeker.

‘Denk je dat het je nog een keer lukt, poesje,’ fluisterde hij, terwijl hij zijn benen goed tegen elkaar aan hield. ‘Kom op, poesje.’

Ik rolde de bal onder mijn voet naar links en naar rechts en begon hem wat te dollen. En toen begon hij me dus weer een wild partijtje aan mijn shirt te trekken en zo. Vragend keek ik naar de scheidsrechter, maar die kleine wijnvlek gebaarde dat ik gewoon door moest spelen. Ik rukte me los, maar voor ik de bal doortikte naar Yussef, kon ik het dus niet laten om nog maar eens fijn mijn elleboog in de maag van Haas te planten. Alsjeblieft! Haas greep naar zijn maag en zakte naar de grond alsof hij door een raket was geraakt.

‘Schorsen, scheids!’ riep oom Faris.

Mijn ouwe kon het natuurlijk niet laten om daar snel op te reageren. ‘Wat een mooi stukje eersteklas toneel, scheids! Zelfs een… een… ballerina zou niet vallen door dat duwtje!’

Met grote nijdige ogen liep de scheids op me af. ‘Vijf minuten straftijd!’

‘Vijf minuten? Fok man, ik heb ’m toch niet vermoord?’

‘Beledigen van de scheids! Twee minuten erbij!’

‘Fok, man.’

Toen ik naar de zijlijn slofte, nam ik nog wel even de tijd om omhoog naar Alice te kijken. Ik kon haar lippen goed lezen: ‘Houd je in.’

De ouwe gooide een handdoek op mijn kop. ‘Je hebt je toch weer uit laten lokken, Brahim.’

‘Ik heb niets gedaan.’

‘Je hebt het heel goed gedaan. Maak ’m maar af.’

Niet veel later kregen zij een vrije trap, niet ver van ons doel. Leon nam een aanloopje en wees naar Haas, alsof hij de bal naar hem wilde tikken. Maar hij schoot hem dus gewoon in de kruising. Robbie was kansloos. 2-1 voor Atletico Melodia. Fok. Met een mannetje minder kregen wij het toen echt goed zwaar.

Jeffrey probeerde Zinedine te bereiken, maar hij aarzelde net iets te lang en toen ging het dus goed mis. Die gare Fabian onderschepte de bal en passte hem vliegensvlug door naar Leon. Met een simpele stift over het hoofd van Jeffrey bereikte hij Haas. Robbie stapte nog naar voren en spreidde zijn armen om het doel klein te maken, maar Haas speelde hem dus simpel voorbij en schoot raak. Fok. 3-1 dus.

Haas pakte meteen de kans om een showtje weg te geven. Alsof hij zojuist Brazilië naar het wereldkampioenschap had getikt. Echt een zieke gast, wallah. Hij rende naar de hoek, maakt daar een dansje en ook nog eens een salto achterover. Hij kromde een hand om zijn oor en wees met de andere naar zijn aanhang. Zijn publiek begon sneller en harder te klappen, te stampen en te trommelen. Waarschijnlijk had Haas de tekst aan zijn fans uit staan delen, want echt, ze zongen allemaal in koor:

==

O ja, wat is het leven grandioos

De pizza’s van Novara zijn waardeloos

Wat dacht je van hun pasta’s?

Die zijn o zo smakeloos

O ja, wat is het leven grandioos

Kijk ze toch ’s voetballen

O, hun spel is zo hopeloos!

==

‘Voetbal is oorlog! Voetbal ze helemaal stuk!’ schreeuwde mijn ouwe. ‘Kom op, Novara! Het is potverdorie geen uitje van bejaardenzorg hier! Jullie staan erbij en kijken ernaar!’

De scheids gebaarde dat ik er weer in mocht en toen wisselden we ook maar meteen. Mehmet voor Yussef.

Mehmet begon gelijk goed. Vanaf de middellijn wist hij een solootje te maken en Zinedine te bereiken. Die versnelde meteen en haalde flink uit. Paf! Tering, wat een poeier! Maar wel een goede redding van Dunne Willem. Corner. Terwijl Haas op de bank nog wat na zat te genieten met zijn gare publiek, sprintte ik naar voren en nam de hoekschop. Zinedine jumpte omhoog en kopte de bal erin. Hupsakee! Goal! 3-2.

‘Ohoho, wat een lekkere goal! Zo doen we dat!’ schreeuwde de ouwe.

Even later floot de scheids af. De eerste helft zat erop. Onderweg naar het andere doel werd er op mijn schouders getikt. En dat bleek dus oom Faris te zijn. Hem ontwijken kon niet meer.

‘Goed om mijn neefje te zien,’ zei hij. ‘Je ziet er goed uit en je voetbalt uitstekend.’

Ik durfde hem niet aan te kijken. Perplex stond ik daar wat onhandig te draaien. ‘Dank je,’ zei ik maar. ‘Jullie doen het ook goed.’ Ik liep snel door, wel even achteromkijkend. Gelukkig had mijn vader, die achter ons aan sukkelde, niets gezien.

We dronken wat water en bespraken nieuwe tactieken. We zouden de tweede helft op dezelfde manier als de eerste beginnen. Met Lieke, Zinedine, Yussef, ik en Robbie.

De scheids floot. Robbie trapte de bal naar mij. Haas jaagde als een gek. Hij was blijkbaar extra gemotiveerd het veld opgekomen. Ik tikte de bal snel door naar Zinedine. Haas wist de bal net voor de voeten van Yussef weg te tikken en door te passen naar Leon, die hem weer doorspeelde naar Aziz. En die wist een duizelingwekkende poeier af te geven. Baf! Het net viel er zowat uit. Fok. Dat was snel. Vier tegen twee dus.

Mijn ouwe sloeg de handen op zijn hoofd. ‘Ajfoenassen! Koeien! Mijn God, mijn jongens denken dat ze een partijtje korfbal spelen. Hou die knikker toch eens aan je voeten!’

Zo stond hij daar dus lekker te schelden. We trapten maar snel af. Ik kreeg de bal aangespeeld en Haas stormde als een idioot op mij af. Dat was alleen maar goed, want ook ik was meer met hem bezig dan met de wedstrijd. Ik keek hoe zijn benen stonden, nu hij zo lomp stond te pushen. En zo wist ik dus de bal simpel achter mijn standbeen langs tussen zijn benen door te tikken. Weer een panna!

==

Panna! Panna! Panna! Panna!

==

Bijtend op mijn lippen pompte ik mijn borst flink op. Ik vloog langs hem heen. Haas gromde, hijgde en piepte. Maar inhalen kon hij mij dus nooit. Zinedine bood zich aan door naar zijn voeten te wijzen.

‘Kom! Kom! Kom snel!’

Ik speelde hem in de voeten. Hij dribbelde wat en gaf de bal van achter zijn standbeen mooi voor. Langs Fabian heen stuiterde de bal voor Lieke neer. Met een simpel tikje in de linkerhoek gaf ze Dunne Willem mooi het nakijken.

Onze meid scoorde weer! 4-3.

‘Ohoho. Wat een goal! Dat is-ie!’ riep de ouwe. ‘Dat is-ie! Zo zie ik ze graag!’ Hij stak zijn armen vooruit en maakt klauwen van zijn handen. ‘Dat is nou een aanval uit het boekje! Zo is Novara!’

We overlaadden Lieke met felicitaties en gingen nog steviger het slot van de wedstrijd in. Ik trok mijn sokken wat op en veegde het zweet van mijn voorhoofd.

‘Kom op! Kom op!’ riep ik.

We gingen winnen. Echt. Dat voelde ik gewoon. Haas keek woest. Het liefst had hij mij toen meteen een doodschop gegeven. Ik voelde hoe mijn lippen zich uitrekten. Die glimlach van pret om hem kon ik dus echt niet onderdrukken. Tjonge, gewoon twee panna’s bij Haas. Voor mij was de wedstrijd eigenlijk al gewonnen. Ook onze supporters geloofden er goed in. Op de tribunes klonken de spreekkoren van onze supporters nu boven die van Melodia uit.

==

Melodia is gewoon maffia!

Melodia is gewoon maffia!

Melodia is gewoon maffia!

==

Wallah, het leek zo wel een kampioenswedstrijd in de eredivisie.

‘Brahim!’ schreeuwde Zinedine. ‘Bij de les blijven, man!’

‘Ja!’ riep de ouwe. ‘Wakker blijven, papkind!’

Fabian denderde naar voren. Hij had veel ruimte. Fabian passte door naar Paco. Die tikte de bal meteen weer verder naar Haas. Met de punt van zijn schoen schoot Haas op mijn benen. Die had ik dus zien aankomen. Benen dicht. Geen panna voor jou vandaag, Haas. En zo had ik weer de bal. Haas ontplofte bijna. Vanuit mijn linkerooghoek zag ik Yussef vrij staan en ik speelde hem aan. En tjonge, die maakte me toch een ongelooflijk vette actie. De hele tribune begon ervan te rampestampen.

Die actie is bijna niet te beschrijven. Hij maakte eerst een soort schaar, stapte snel achterstevoren op de bal en nam hem zo, hup, in zijn draai mee naar voren, langs de beste speler van het veld, Leon. Lieke maakte zich weer prachtig goed vrij van Aziz.

Maar toen gebeurde het dus. Van links zag ik Haas als een turbokangoeroe op Lieke afstormen. En net toen zij de bal wilde aannemen om te schieten, gleed die idioot naar de grond. We hoorden zijn schoenen piepen. Een vette sliding in een zaal! Wat een gek! De scheids floot hard en lang. Ik denk dat ik nog nooit een scheidsrechter zó lang en zó hard heb horen fluiten. Zijn wangen ontploften zowat. Lieke greep naar haar enkels. Ze kreunde van de pijn.

Meteen schoot ik op Haas af en gaf hem een duw. ‘Wat doe je, mongool!’

‘Je moeder is een mongool!’

Yussef trapte hem op zijn schoen. ‘Houd je smerige broodmolen dicht over mijn tante!’ riep hij.

De scheids duwde Yussef opzij. ‘Rustig blijven!’

Met haar handen aan haar schenen lag Lieke nog altijd op de grond. Ze krijste van de pijn.

‘Hebben ze hier een brancard?’ vroeg Mehmet.

Haas nam wat afstand. Ik zag hoe hij daar in de hoek van het veld met de onderkant van zijn shirt zijn gezicht afveegde. Hij keek alsof hij iets speciaals gedaan had of zo. Met mijn handen in mijn zij stond ik hem razend aan te staren. Ik lustte hem rauw, wallah. Ik ga je zo tot aan China trappen, kon ik alleen maar denken. Maar die maffe scheids besloot dus om de wedstrijd te staken. Melodia werd gediskwalificeerd.

Mijn ouwe flipte helemaal. Hij wilde spelen. Hij wilde echt winnen. ‘We gaan door!’ riep hij. ‘Dit is toch geen overwinning zo!’

Het publiek floot en schold.

‘Als er straks maar niet gemat wordt,’ zei ik tegen Robbie.

‘Daar ben ik helemaal klaar voor,’ zei hij koel.

Mijn ouwe maakte wegwerpgebaren en begon druk te ijsberen. Wat had hij nou weer allemaal in zijn hoofd? Toen zag ik hem naar het bankje lopen. Hij greep naar zijn steunstok. En die gebruikte hij dus niet om op te leunen.

Verbaasd keek iedereen hoe hij met die stok in de lucht de zaal in liep. Hij keek razend in de richting van Haas. O, nee, dacht ik alleen maar. O, nee. Mijn goeie God. Haas stond voorovergebogen met zijn handen op zijn knieën. Met het puntje van zijn tong likte hij zijn bovenlip. Op een drafje liep de ouwe op hem af. Haas wist niet wat hij zag. De ouwe begon iets sneller te huppelen. Het was een ongelooflijk maf gezicht. Die kleine man met zijn dikke buik in die lange jas en een stok in zijn handen die achter die gare Haas aan rende. Waar haalde hij de kracht vandaan? Wallah!

‘Kom hier, ik rijg je aan mijn stok!’ riep hij. ‘Ik rijg je aan de stok, zamel. Jullie verpesten ook altijd alles, kontenkrabbers. Kom hier, ik rijg je aan mijn stok!’

Iedereen lachte zich de pleuris. Ook op de tribune. De ouwe werd aangemoedigd om Haas te pakken. En niet alleen aan de kant van Novara.

==

Pak ’m, ouwe! Pak ’m!

==

Maf was het allemaal wel, en op de een of andere manier werd de sfeer in de tent hierdoor wat minder opgefokt. Het kon niemand meer schelen wat de uitslag was en wie er nou echt gewonnen had.

Ik dronk wat water en liet die ouwe gek maar lekker zijn gang gaan. Oom Faris liet het ook allemaal maar lopen. Hij stond daar met zijn benen gespreid en een handdoek om zijn nek. We keken naar elkaar en gierden het uit. En ik vergat dus even dat ik hem zou moeten haten en dat ik al zijn foto’s kapot had geknipt. Het was gewoon echt een gelukkig moment en zo.

‘Je vader is snel geworden!’ riep oom Faris.

Yussef en Zinedine waren gelukkig nog zo goed bij de les dat ze Lieke naar de kant tilden. Ze gaf zelf aan dat het allemaal wel meeviel. Gelukkig maar. De ouwe en Haas liepen twee rondjes in de sporthal. Maar toen was mijn vader dus wel echt goed uitgeput. Toen hij weer op het bankje ging zitten, was hij niet eens kwaad meer. Eerst murmelde hij wat in zijn eigen taal. ‘A mis an rahram.’ Dat betekent zoiets als: wat een zoon van het slechte. Daarna begon hij hardop te lachen. Maar dan echt goed hard. Zo had ik hem allang niet meer gezien.

‘En, hoe vonden jullie mij?’ vroeg hij. ‘Heb ik het wereldrecord verbeterd?’

‘U loopt goed hard, meneer Van Gaal,’ zei Robbie lachend.

msn-online

Alicious zegt: Hé Brampie, nog op?

Ibrahimovic zegt: Yep. Ik ben kapot. Maar kan toch ni slapen.

Alicious zegt: Je was geweldig vandaag, schat.

Ibrahimovic zegt: Thanx, habibi. Je had moeten blijven. We hebben nog gelachen in de kantine.

Alicious zegt: Sorry. Zoals ik al zei hè, ik had mam en Brechtje beloofd om samen wat te eten. Was het een leuk feestje?

Ibrahimovic zegt: Ach, vrouwen en voetbal, hè. Maar het was een echt pizzafeest. Lol.

Alicious zegt: Is die gekke pa van je nog gebleven?

Ibrahimovic zegt: Ja, heel effe nog. Daarna met wat moskeegabbers mee. Bleef effe handjes schudden. Hij heeft toch wel de show gestolen, hè?

Alicious zegt: Haha, echt wel. Heeft-ie je oom ook de hand geschud?

Ibrahimovic zegt: Nee, dat niet. Dat zal niet gebeuren ook. Maar je zag dat ze wel net iets te goed hun best deden om elkaar duidelijk te maken dat ze niks meer met elkaar te maken willen hebben. Dus je weet maar nooit.

Alicious zegt: Dat zou toch mooi zijn, als ze weer met elkaar gingen praten. En jij?

Ibrahimovic zegt: Haas heeft Lieke zijn excuses aan- geboden. Ik heb hem gezegd dat ik dat sportief vond. Hij zei: ach, ook een man maakt wel ’s een foutje, vriend. Het blijft een zieke gast.

Alicious zegt: Maar toch wel leuk, toch?

Ibrahimovic zegt: Met mijn oom heb ik daarna wat langer buiten staan praten.

Hij zei dat hij ook niet wist wat er precies allemaal is gebeurd en zo, omdat hij zo druk was met de tent opstarten en zo. En ook dat hij het mijn vader niet kwalijk nam. Hij zei dat ik mijn vader ook goed moest begrijpen. Dat-ie het allemaal voor mij gedaan had en zo. Een vader wil graag iets van zichzelf doorgeven aan zijn eigen zoon, zei hij. Hij zei dat mijn ouwe doordat hij ziek en oud is, wat bang geworden is. Bang om nooit echt iets te delen met zijn enige zoon en zo. Door de pizzeria aan mij te geven, zouden we dan eindelijk echt iets gaan delen. Vader en zoon met één zaak bezig. Snap je?

Alicious zegt: Ingewikkelde story. Maar geloof je hem?

Ibrahimovic zegt: Weet ik niet. Lijkt me wel raar, toch? Maar ik was ergens wel blij hem te spreken.

Alicious zegt: Heb je hem verteld dat je al zijn foto’s kapot hebt geknipt 

Ibrahimovic zegt: Nee, haha. Mijn foto had hij nog wel in zijn mobiel staan!

Alicious zegt: Ohooo. Haha. Nou vertel het dan maar niet.

Ibrahimovic zegt: Hij heeft me uitgenodigd voor een clubavond.

Alicious zegt: Toch niet op onze zaterdagavond? Ik kill je :-)

Ibrahimovic zegt: Nee, voor over twee weken. Dan moet jij toch naar je oma.

Alicious zegt: Ja. Ga je?

Ibrahimovic zegt: Weet ik niet. Ik bedoel, het gaat een beetje te snel. Word daar een beetje para van.

Alicious zegt: Ja, maar je kan ook niet zo blijven doorgaan met elkaar kinderachtig pesten, toch?

Ibrahimovic zegt: Jawel. Tot ze failliet gaan. Wij doen het toch weer wat beter.

Alicious zegt: Ach, gun ze toch ook wat te eten.

Ibrahimovic zegt: Ja, gif.

Alicious zegt: Haha. Jij bent errug, haha. Ik ga slapen. Er zijn mensen die nog naar school moeten :-)

Ibrahimovic zegt: Haha. Vond het wel echt tof dat zowat iedereen er was.

Alicious zegt: Ja, ik heb goed reclame voor je gemaakt.

Ibrahimovic zegt: Je bent ook een schatje, hè. Waarmee kan ik al die tijd die ik meer met pizza’s bezig ben dan met jou, terugbetalen?

Alicious zegt: Nou, dat gaat niet meer lukken met een pizza met jam, haha.

Ibrahimovic zegt: Haha. Nee, wallah, ik zal je de komende tijd zoveel liefde geven dat je erin verzuipt.

Alicious zegt: Ja, ja. wallah zus, wallah zo. Durf je wel achter je computer. Slijmbal :-)

Ibrahimovic zegt: Wacht maar. Ik ga je zo vaak zien dat je me gaat haten.

Alicious zegt: Yeah right. Slaap lekker, schatje. Ik ga echt down nou. Ik mis je.

Ibrahimovic zegt: Check je morgen effe de zaak?

Alicious zegt: Als ik uit ben effe. Drie uur.

Ibrahimovic zegt: Cappuccino met slagroom staat klaar.

Alicious zegt: Lekkerrr. Zonder slagroom dan. Denk aan m’n vetjes. Droom zacht, schat. xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxhvj

Ibrahimovic zegt: Check je morgen. Droom zacht. xxxxxxxxxxxxxxxxxxh-erg-vj

Een hip roll, wat champagnebubbels en iedereen is dol

Ze bleef zowat de hele tijd zwoel mijn kant op kijken. Met haar lange rode rok met split en haar topje in dezelfde rode kleur. Om haar middel droeg ze een brede riem met allemaal slierten vol glinsterende muntjes en kralen en zo, die alle kanten op sloegen als ze met haar heupen zwaaide. Ook droeg ze van die losse, kanten mouwen aan haar armen en een sluiertje voor haar mond. Maar toch zag ze er niet echt ordinair uit of zo.

Met die buikdanseres zo voor me lag ik dus lekker onderuitgezakt in de ruime Tony-Montanabank van pizzeria Melodia. Om me heen was het echt een kermis van sfeerlicht. Rood, groen, geel. Er flikkerde en draaide van alles. Op de tafel voor me lagen schalen vol pizzasnacks en andere hapjes. Het was een lekker en goed feest.

Voor mijn neus opende oom Faris een doosje met sigaren. ‘Kom neef, we roken samen de vredessigaar,’ zei hij.

Met een glimlach stopte ik zo’n dikke sigaar tussen mijn lippen. Ik bewoog lekker relaxed met mijn schouders mee op het ritme van de buikdansmuziek. Iets met veel trommels en fluiten, maar wel modern, zeg maar. De buikdanseres danste vooruit, mijn richting op. Ze strekte haar arm uit en begon flink met haar heupen te wiegen. Eerst links en dan weer rechts. De trommelmuziek versnelde. Rakatak tak tak. Ze zette één been naar voren en draaide op de bal van haar voet. En met haar armen maakte ze van die slangenbewegingen.

‘Mooi, hè,’ zei oom Faris. ‘Jamila is beroemd van Nederland tot in Amerika.’

‘Houden ze in Amerika ook van buikdansen dan?’

‘Wie houdt er nou niet van mooie buiken? Moet je kijken wat een mooie platte buik ze heeft.’ Oom Faris boog zich voorover om haar beter te kunnen bekijken. ‘Weet je wanneer een vrouwennavel echt mooi is?’ vroeg hij.

‘Nou?’ Ik blies een flinke wolk rook uit.

‘Als hij een beetje langwerpig is. Dat is de ideale navel.’

‘Haha, je bent ook voor geen millimeter veranderd.’

‘Ik ben blij dat je weer naast me zit. Familie hoort geen ruzie te maken. Ook niet als ze het niet altijd met elkaar eens kunnen zijn.’

Toen kwam die gekke Haas aanlopen. In zijn hand had hij zo’n koeler met daarin een fles champagne. Hij trok de fles bij de hals uit de koeler. ‘Daar gaat-ie!’ Hij ontkurkte hem met een harde knal. Het schuim vloeide op de grond. Hij vulde wat glazen en gaf mij er een. ‘Op de vrede!’ schreeuwde hij en hij hield zijn glas omhoog.

‘Op de vrede!’ brulde ik zo hard ik kon.

‘Op de liefde!’ schreeuwde oom.

‘Op de liefde!’

‘Op de familie!’

‘Op de familie!’

‘Op de beste pizza’s!’

‘Op de allerbeste pizza’s!’

Haas kwam aan de andere kant van mij zitten en sloeg een arm om me heen. Hij trok mij naar zich toe en tikte zijn hoofd tegen het mijne. Je zag aan zijn rode, natte oogjes dat-ie al flink wat op had. ‘Geniet je een beetje, neef?’

‘Ik vind het fantastisch.’

Hij nam een grote slok. ‘We moeten vandaag goed feestvieren. Tot we helemaal gaar zijn. Ook al kun je niet voetballen, ik heb je echt gemist, vriend. Echt goed gemist. Ik heb zelfs een wrede track gemaakt over hoe erg ik je gemist heb.’

‘Echt?’

Hij kneep in mijn been. ‘Wat dacht jij dan? Dat wordt echt een topveertighit, broeder. Maar ik ga je nog niks laten horen. Het blijft wel een grote verrassing. Maar echt, vriend, het is een wrede track.’ Hij greep de sigaar uit mijn hand en nam er een flinke trek van. Met de sigaar zo tussen zijn vingers wees hij naar de danseres. ‘Kijk eens hoe mooi ze is, neef. Ze is echt hot! Vind je niet?’

De danseres zag dat wij haar kant op keken en rukte snel haar sluiertje af. ‘Wow! Wat een ogen!’ riep Haas.

Ik knikte. Ze was inderdaad heel mooi.

‘Speciaal voor jou geregeld, vriend.’ Haas tikte met de rand van zijn glas dat van mij aan. Hij stopte de sigaar in mijn mond en gaf me een broederlijke zoen op de wang.

‘Dat hoeft nou ook weer niet, Haas.’

Met het glas hoog in de lucht en weer die onderlip vooruitgestoken liep hij voor de tafel langs naar de dansvloer. Daar maakte hij een pirouette. Wat een gek. Hij zag er weer lekker opvallend uit in zijn glimmende, blauwe jasje. Daaronder droeg hij een spijkerbroek, waarvan hij de pijpen in gestreepte sokken had gepropt. En dááronder droeg hij dus gewoon goudkleurige gympen. Hoe gek kun je het maken? Hij gebaarde naar de dj dat de muziek wat zachter moest. De danseres liep naar achteren. Haas greep naar een mike.

‘Test… test… Dames en heren. Welkom weer op de zaterdagavond in de Montana-room. Het is vandaag een speciale dag en ik heb dus ook een speciale gast.’ Hij keek en wees mijn richting op. Hij kon amper staan, zo aangeschoten was hij.

Alle ogen richtten zich op mij.

‘Die jongen daar is mijn neef! Brahim! Geef hem een groot applaus.’

Iedereen klapte.

‘Hij weet het en wij weten het. Er is van alles gebeurd, maar dat is allemaal weer goed gekomen. Vanavond is een verzoeningsavond! De familie is weer compleet. We gaan samenwerken. We gaan de stad overnemen. We maken er onze grote wereld van. We bouwen samen een imperium. We verkopen pizza’s, ijs, horloges… eh… auto’s, huizen. We pakken de stad. We pakken de wereld. We pakken de toekomst. We pakken alles! En nu gaan we dansen tot de ochtend! Proost, zieke luitjes!’

Met een vuist sloeg hij op zijn hartstreek en gaf mij een knipoog. Alsof hij daarmee wilde zeggen dat hij mij weer in zijn hart had gestopt.

Ik deed hetzelfde. Ook richting mijn oom. Die lachte en klopte ook op zijn hart. De muziek werd aangezet en de danseres kwam weer op. En goed ook.

Na wat heupgezwaai en buikgolven zakte ze in een spagaat. Ik ging er maar eens goed voor zitten. Zo in die stand zwaaide ze met haar armen alsof ze achteruit aan het zwemmen was. Daarna draaide ze zich op haar buik en golfde als een rups over de grond. Ze kwam weer overeind en begon flink met haar boobs te trillen, terwijl ze zwoel in mijn richting bleef kijken. Ik wist echt niet wat ik daarmee aan moest. Want al was ze gelukkig niet echt jaloers, als Alice dit dus allemaal zag, zou ze me door de gehaktmolen halen.

Zo zat ik daar dus te genieten en soms wat ongemakkelijk te zijn. Om die blik van de danseres te vermijden, begon ik maar alle kanten op te kijken. Het was best druk in dat kleine zaaltje.

Op de hoek van de bank zat mijn oom met twee mannen te praten. Op het rode bankje tegenover mij zat een groepje gasten van mijn leeftijd te pokeren. Ook zij rookten sigaren. Waarschijnlijk was dat een gewoonte hier in Melodia. Een nieuwe mode van Haas. Allemaal lekker stoer sigaren roken.

Iets verder zaten wat snorrebollen. Van die kale, dikke mannen met van die grote snorren, gekleed in van die lelijke, grijze pakken. Ze hingen onderuitgezakt en spreidden hun armen over de leuning.

Je zag dat ze goed hun best deden om zo verveeld mogelijk te kijken, terwijl ze slokjes namen van een of andere vage cocktail. Alsof ze hier gewoon waren gekomen om een pizza te eten en per ongeluk in deze hoek waren beland.

De danseres zag hen in ieder geval niet zitten. Ook de rest zag ze niet zitten. Ze keek alleen maar naar mij. Misschien had ik het gewoon te hoog in mijn bol zitten van de champagnebubbels, maar ik had dus echt het gevoel dat ze me flink aan het uitdagen was. Dus nam ik nog maar eens een slok. En daarna nog een.

Ze boog een beetje voorover en zwaaide met haar lange haren flink heen en weer. Toen ze haar hoofd weer omhoog had, trilde ze flink met haar buik.

Gruwelijk was het allemaal wel – ik wreef mijn ogen nog maar eens een keer. Zoiets had ik dus nog nooit in het echt gezien.

Toen mijn ouwe nog geen reuma had en ik klein was en zo, waren er altijd videobanden van buikdanseressen in huis. Die had hij opgeborgen in de kelder. En ik wist dat hij als we sliepen naar die buikdanseressen zat te kijken, want boven kon je die typische Arabische ritmes en hese fluittonen goed horen. Soms, als hij er niet was, keek ik ernaar. In mijn herinnering waren die buikdanseressen niet zo mooi als Jamila. Die hadden waarschijnlijk heel wat meer schapenvet gegeten.

‘Waarom houden al die oudjes zoveel van die vette buikdanseressen?’ besloot ik nu maar eens aan oom Faris te vragen.

‘Honger,’ zei hij meteen. ‘Vroeger hadden de mensen honger. Jouw vader is ook in armoede opgegroeid. Hoe meer armoede een man heeft gekend, hoe meer vlees hij wil zien in een vrouw. Kijk maar naar hongerig Afrika. Daar hebben de vrouwen een achterwerk zo groot als een spaceshuttle.’

‘Spaceshuttle? Wat een bijzondere theorie weer, oom.’

‘Altijd toch. Arrrwwienaa!’

‘Arrwiena!’

Met de slappe lach lieten we de platte handen tegen elkaar vallen, voor de zoveelste keer die avond. Het was echt een lauw feest. Haas begon zelfs op een gegeven moment uit de fles te drinken…

‘Hé, Haas. Je bent toch geen koe, man!’

‘Nee, man. Me is Tony Montana.’

Hij was ver heen. Met de microfoon in zijn hand liep hij de dansvloer maar weer eens op. Nu ging hij dicht achter de danseres staan. Hij strekte zijn armen uit en begon met zijn heupen te draaien, terwijl de danseres hetzelfde deed. En hij kon het nog goed ook, die mafkees. De bezoekers moedigden hem aan, ze joelden en ze klapten.

Toen legde Haas een hand op de rug van de danseres. Spottend keek hij naar de snorrebollen en rapte:

==

Zie die Sjakies daar op de bank

Met hun snorrebek vol drank

Ze kwijle volle teile

Omdat jij ze zo zit op te geile

==

En check hem, dat is mijn neef

Zijn koppie maakt voor jou een flinke wave

Met je sexy outfit en je ronde bumperkit

Maak je alle gasten van Melodia superfit

==

Ja, tril maar nasty met je boobs in het rond

Ik dans om je heen en pak je… Ja ja…

==

‘Wooeeeeehoe!!!!! Haas! Haas!’

En hij was nog niet klaar. Hij legde de microfoon op tafel en deed zijn jasje uit. En op het ritme van die buikdansmuziek klooide hij een gruwelijke streetdance in elkaar. Echt heel apart. Met de punten van zijn goudkleurige gympen naar buiten gekeerd, zwaaide hij zijn knieën naar binnen en naar buiten. En allerlei acrobatische moves en zo. Net elastiek. En die buikdanseres bleef maar om hem heen dansen. Maar ze bleef ook in mijn richting kijken.

Haas raapte zijn jasje op en liet zichzelf weer op de bank vallen. Armen gestrekt over de leuning. Fles champagne op zijn schoot en een sigaar in zijn mond. Hij veegde wat zweet van zijn voorhoofd en citeerde maar weer eens wat uit zijn favoriete maffiafilm: ‘Every day above the ground is a good day.’

‘Doe je wel rustig aan!’ riep oom Faris.

En wat er toen gebeurde, was helemaal raar. Die danseres kwam heel dicht voor me staan dansen. Ze ging op een gegeven moment zelfs met haar knieën op de grond zitten en drukte haar bovenlijf tegen mij aan. Ze rook een beetje naar babyzalf. Echt, ik wist niet waar ik moest kijken.

En al helemaal niet toen ze op mijn schoot ging zitten. Pas toen ik maar eens diep ademhaalde, durfde ik haar te bekijken. Zo van dichtbij en in het licht zag het er allemaal nogal anders uit en zo. Ze was best mooi, daar niet van. Vooral haar armbanden waren geweldig. Maar je kon van die piepkleine haartjes zien op haar gezicht. Daar knap ik dus gruwelijk op af. Misschien omdat ik Franse les gehad heb van mevrouw José. Dat was dus echt een wuppie. Zoveel haar had zij op haar gezicht.

Haas begon te fluiten en met zijn pols te zwaaien alsof hij aan een ratel draaide. ‘Woehoe. Yepperdepep! Ze vindt je leuk, neef! Niet iedereen krijgt van Jamila een lapdance cadeau. Ze is heel kieskeurig, vriend. Dit is een cadeautje!’

Hij stond op, pakte een fles en goot schaterlachend wat champagne in haar hals. Jamila begon zich nog meer tegen me aan te drukken.

Ik hield mijn handen achter mijn rug om haar duidelijk te maken dat ik dat niet wilde.

Haas porde me flink in mijn zij.

‘Wat is er met jou aan de hand, vriend? Is je pikkie van ijs of zo?’

Ook oom Faris moedigde me aan. ‘Kom op, pizzakoning! Dit is allemaal voor jou. Hoe lang is het geleden dat je echt gedanst hebt? Je hebt alleen maar gewerkt en het ons lastig gemaakt. Haha!’

‘Kom op!’ riep Haas. ‘Pak wat je verdient! Je bent een man!’

Door al die aanmoedigingen en zo begon ik te denken dat een onschuldig dansje wel moest kunnen.

Jamila bleef ondertussen maar doorzwaaien met haar armen en flink schudden met die flinke boobs en spitse schouders.

‘Kom op, man. Have fun!’ En nog maar eens: ‘Every day above the ground is a good day.’

En toen liet Haas dus ook wat champagne in mijn nek vallen. ‘Aaah!’ Van schrik schoot ik vooruit waardoor de buikdanseres mijn handen kon grijpen. Ze trok me omhoog.

‘Zo, ja!’ riep Haas. ‘Laat die heupen maar… lekkurr lekkurr shaken, vriend!’

Jamila bewoog haar heupen alsof ze een hoepel ronddraaide of zo. Ook golfde ze weer flink met die gruwelijke buik van haar.

‘Pas op dat ze je niet bijt!’ riep oom Faris lachend.

Jamila sleepte me al dansend mee en terwijl ze me met één hand vastpakte, greep ze snel van achter de draaitafel een doorzichtige lap stof. Het leek een beetje op de vitrage die mijn moeder in de keuken heeft hangen. Die gooide ze om haar schouders. Het leek nu wel of ze vleugels had als een vleermuis. Met dat gewaad om haar heen bleef ze maar ronddraaien en ronddraaien. Wallah, dat ze niet misselijk werd was een groot wonder.

Daarna ging ze op een afstandje van me staan en maakte uitnodigende bewegingen met haar handen. ‘Kom,’ zei ze. ‘Laat zien wat je in huis hebt, knul.’

‘Knul?’ Ik begon maar een beetje met mijn heupen te draaien.

‘Arriba! Brahim is los!’ riep Haas en hij begon wild in zijn handen te klappen. ‘Shake those hips!’

Jamila liet het gordijn vallen en danste weer richting draaitafel.

Nu kwam ze terug met een wandelstok waarmee ze allerlei sierlijke kunstjes deed. Ze zwaaide ermee zoals zwaardvechters dat doen. En op een gegeven moment kon ze die stok zelfs op de zijkant van haar buik laten rusten. Maar vooral liet ze hem sierlijk om haar hand rollen, terwijl ze me dus helemaal gaar danste.

Ondertussen deed ik mijn best om wat Shakira-moves te kopiëren. Probleem was alleen dat ik mijn hoofd niet stil kon houden als ik met mijn heupen wilde bewegen, zoals zij dat deed.

‘Shake die heupen, vriend!’ riep Haas.

Oom Faris was weer druk aan het praten.

Jamila danste me stukje bij beetje naar achteren.

Ik was volledig met mijn kop in de wolken. Het was dan ook een lange tijd geleden dat ik zo ontspannen was geweest.

Op een gegeven moment sloeg ze de krul van die wandelstok zachtjes om mijn nek. En al dansend trok ze me zo verder naar achteren, tot aan de glazen wand die de Montana-room scheidde van de pizzeria.

Opeens vloog de deur open en stonden we dus in de lege en donkere pizzeria!

‘Hoho,’ zei ik. ‘Volgens mij zijn we verdwaald.’

Het was best donker daar, maar ik kon Jamila wel goed zien. De muntjes aan haar jurk klingelden. En ineens trok ze me met een ruk tegen zich aan.

‘Geef me een zoen,’ fluisterde ze hees in mijn oor.

Ik strekte mijn arm naar de deurklink, maar kon er niet bij. ‘Sorry,’ zei ik. ‘Dat kan echt niet.’

‘Vind je mij soms niet leuk?’

Er was iets met haar ogen. Iets aparts. Iets gemeens.

Als ze me maar niet in de val hebben gelokt en me gaan vermoorden, schoot me te binnen. Daar had ik dus echt geen zin in. Er waren wel betere plekken dan pizzeria Melodia om dood gevonden te worden.

‘Ik vind je leuk, daar niet van,’ zei ik toen maar aardig. Ik probeerde haar iets van me af te duwen. ‘Maar gewoon om lekker mee te dansen en zo. Ik heb al een vriendin, weet je.’

‘Echt? Heb je een vriendin?’

‘Ja, dat zeg ik net.’

‘Een kusje kan toch wel? Jongens van jouw leeftijd lusten zo nu en dan toch wel een pittige snack?’

‘Nee… nee… sorry… ik snack liever niet.’

Toen liet ze de stok zakken en ging met een van haar blote voeten op mijn schoen staan. Ze greep me bij mijn middel vast en sloeg haar vrije been om mijn dij heen. Ik zat goed gevangen.

‘Haha, een kusje kan toch wel, knul? Of ben je soms een beetje preuts?’

‘Nee, nee… dat is het niet. Het kan gewoon niet. En ik heb eh… last van Afrikaanse tongallergie. Daar wil je echt niet mee besmet worden. Als ik een meisje kus, kan haar hoofd zo groot worden als een pompoen. Eh… je kan er zelfs dood van gaan en zo. Wallah. Kunnen we nu alsjeblieft teruggaan? Wat zullen ze daarbinnen wel niet van ons denken?’

Toen begon ze hardop te lachen. ‘Wat dacht jij nou, haha? Kijk toch niet zo bang, knul. Ik pest je alleen maar. Je bent veel te jong voor me. En ik heb ook al een man. Hij zit zelfs in de zaak.’

‘Die snorrebol?’

‘Wat?’

‘Laat maar. Maar wil je me nu alsjeblieft loslaten?’

‘Tuurlijk, knul. Zullen we dan maar?’

Ze liet me los en raapte haar wandelstok op. Daarmee sloeg ze de deurklink naar beneden en danste de Montana-room in.

Mijn hoofd was zo nat als mozzarella.

‘Brahim!’ riep Haas toen ik de zaal zo stoer mogelijk weer binnenwandelde. Hij hing nu nog verder onderuit. Met zijn achterhoofd raakte hij zowat de zitkussens. De fles in zijn hand. Zijn ogen half dicht. En natuurlijk die sigaar in zijn mond. Altijd die sigaar.

‘Brahim, mijn neef!’ riep hij sloom. ‘Waar was je? Heb je gekregen wat je verdiende?’

‘Wat bedoel je, man.’

‘Kom… kom hier naast me zitten, man.’ Hij sloeg op de bank. ‘Pas op voor vrouwen, vriend, ’zei hij toen ik eenmaal naast hem zat. Hij probeerde nog wat champagne in te schenken, maar het meeste viel naast het glas. ‘Vrouwen zijn net scheermesjes,’ vervolgde hij. ‘Ze zien er ongevaarlijk uit, maar je kunt je er lelijk aan snijden. Maar wat de fok. Het gaat om jou vandaag. Alleen maar om jou.’

Tien Italianen en één groot probleem

‘Lieke! Soefian! Kom nou, alsjeblieft! Even doorschuiven! Die meneer Van Maanen van hiernaast komt over twee minuten zijn Margherita’s ophalen. Je weet toch hoe precies die gast is! En ik wacht nog altijd op twee Mozzarella voor h&m. Quattro Formaggi en Vesuvio voor Van Duisenburg en ook die vijf Quattro Stagioni’s voor dat elektriciteitsbedrijf mogen er nu onderhand wel uit.’

‘Sorry Brahim, maar ik kan ze niet gaar blazen,’ riep Soefian gejaagd, terwijl hij een lap deeg over zijn vuisten liet gaan.

‘Nee, maar een beetje managen kun je toch wel? h&m kwam als eerste binnen en die bak je als laatste?’

‘Nou niet gaan overdrijven, Brahim. Ga jij maar naar voren. Hier in de keuken komt het wel goed!’

Ik stopte een tandenstoker in mijn mond en staarde nerveus op mijn horloge.

‘Waar blijft die kale?’ verzuchtte ik. ‘Die denkt ook dat-ie als een krantenbezorger alles op z’n gemakkie kan doen. Hij is al twintig minuten onderweg. Naar de Welstede, dat bejaardentehuis. Dat is verdomme toch op loopafstand?’

‘Doe eens rustig, Brahim. Hij moet ook een Frutti di Mare wegbrengen naar de Randweg,’ zei Lieke kalm. ‘Het is altijd goed gegaan. En het komt vandaag ook goed.’

Echt, ongelofelijk hoe dat meisje altijd maar kalm bleef. Je zou er spontaan van gaan gillen.

‘Sorry,’ zei ik dus maar. ‘Ik voel me vandaag gewoon niet zo lekker.’

‘Ongesteld soms?’ lachte Lieke.

Ik plukte wat deeg van tafel, rolde dat tussen mijn vingers tot een balletje en wierp dat naar haar mooie kop. Daarna liep ik naar voren om daar wat sloom te glimlachen naar de klanten die al een tijdje stonden te wachten.

‘Een momentje geduld, alstublieft. Het komt er allemaal zo aan.’

Echt, de helft van de tijd sta je in een pizzeria gewoon te slijmen en zo.

Ik proefde van de tomatensaus die ik later als basis moest gebruiken voor een spaghetti Napoletana en een Bolognese. Al zeg ik het zelf: die was weer gruwelijk.

Soefian dropte de Margherita’s voor me neer. Niet veel later kwam die stresserige meneer Van Maanen binnenhobbelen.

‘Warmer krijgt u ze niet!’ riep ik bij het afrekenen.

‘Ik ben hier niet anders gewend!’ zei hij lachend.

Maar fooi geven? Niet dus!

Niet veel later later stampte er een grote groep jonge mannen binnen. Net toen ik het gas onder de tomatensaus uitdeed. De hele tent stond opeens bomvol. Dat wordt pezen, maar wel flink verdienen, dacht ik zo.

Wallah, ze konden zo allemaal meespelen in een reclame voor scheerschuim, want ze waren zowat allemaal ongeschoren. En druk dat ze deden! Niet normaal gewoon. Ze knipten de hele tijd met hun vingers, floten in het rond en begonnen druk met stoelen te schuiven. Ondertussen ouwehoerden ze heel wat af. In het Italiaans dus. Waarschijnlijk waren het toeristen of zo. Je had niet veel verderop een of ander gaar museum waar veel buitenlanders op af kwamen. Ik had dus al heel wat van die gekke toeristen langs zien komen. En we liepen ze natuurlijk altijd te dollen. Je zag ze toch nooit meer terug.

Chinezen: ‘Ja, piessa piessa.’

‘Herhaal dat eens, meneer.’

Fransen: ‘À la carte?’

‘Gebakken of gekookt?’

Duitsers: ‘Nicht mit Fisch.’

‘Wel een schepje erbij doen?’

Amerikanen: ‘Large coke with ice, please.’

‘Zou u dat nou wel doen, meneer?’

Engelsen: ‘Big slice with beef and egg.’

‘We zijn geen afvaldienst, maar een pizzeria, mevrouw.’

Toen kwam een van die machomannetjes met zijn borst vooruitgestoken naar voren gelopen. Hij had lang steil haar en droeg een glimmende zwarte blouse. Ook had hij zo’n leren tasje om zijn middel.

‘Ciao,’ zei hij, terwijl hij met zijn lange, smerige nagels irritant tegen de vitrine tikte.

‘Hola,’ zei ik. ‘Kan ik je helpen, makker?’

Ik sprak best goed Engels en zo, maar ik praatte dus altijd Nederlands tegen toeristen. Dat kwam denk ik vooral door wat ik zelf had meegemaakt.

Toen ik klein was en met de hele familie in de Ford Transit naar Marokko ging, zijn we een paar keer goed de weg kwijtgeraakt in Madrid en Parijs. Het enige navigatie- systeem dat de ouwe toen had, waren zijn kinderen. Maar de weg vragen in het Engels had daar dus totaal geen zin. Ze deden net of je een buitenaards wezen was of ze stuurden je naar Zwitserland of Portugal.

Mijn ouwe gaf mij en mijn zussen dan altijd de schuld. ‘Tazz, met dat Engels van jullie kom je niet veel verder dan Stadskanaal,’ bromde hij dan.

Heel Parijs hebben we toen vanbinnen en vanbuiten gezien. Wallah.

‘You Spanish?’ vroeg de macho.

‘Nee, ik kom uit Roemenië.’

‘Aha. Nice. Nice country. Lots of sexy girls.’

‘Tuurlijk, man. Kan ik je ergens mee helpen, gabber?’

‘What?’

‘Pizza? Pasta? IJs misschien?’

‘Yes, pizza. Two pizza’s, please.’

Verbaasd keek ik over hem heen naar zijn vrienden. Maar die stonden dus allemaal goedkeurend te knikken.

‘Twee pizza’s voor tien man? Voor jullie samen?’

‘Yes, yes, two for everybody. Is good.’

‘Tering, hé.’

‘What?’

Ik schoof hem onze lijst met pizza’s toe. ‘Welke wil je, gabber?’

De machoman draaide zich weer om en begon druk te gebaren en te overleggen. Zo was het net of ze een belangrijke vergadering hadden of zo. Wallah. Het enige wat ik zo’n beetje kon verstaan, waren de namen van de pizza’s: Broccoli, Napoletana, Margherita. Verveeld staarde ik naar de klok.

Waar was die maffe Robbie nou? Zeker weer eens de weg kwijt of zo.

‘Mister… mister,’ riep de macho en klikte druk met zijn vingers vol ringen.

‘Ja?’

‘We want one Broccoli and one Margherita. Good?’

Maar voor ik zijn bestelling kon opschrijven, sprong een van zijn vrienden naar voren. Hij zwaaide met zijn wijsvinger en schudde flink met zijn hoofd.

‘No, no, no,’ protesteerde hij. ‘No Broccoli! Napoletana! Napoletana!’

Toen begonnen ze daar dus een beetje druk in het Italiaans te discussiëren of ze nou een Napoletana of een Margherita zouden bestellen. Rare jongens die Italianen, kon ik alleen maar denken.

Soefian schoof me ondertussen twee pizza’s toe. Van het bonnetje op de doos las ik de bestelling af.

‘Een Calzone en twee Tonno!’

‘No! No! No, Tonno!’ schreeuwden die Italianen weer door elkaar heen, terwijl ze druk met foldertjes wapperden.

‘Rustig nou, man,’ zei ik. ‘Deze zijn voor die mevrouw daar.’

De vrouw voor wie die pizza’s waren, stond op. Nadat ik had afgerekend, schoof ze me een euro toe.

‘Geef maar aan de pizzabakker,’ zei ze.

Ik wandelde de keuken binnen om de euro in het potje voor de pizzabakkers te gooien en ook om maar meteen te vragen of de twee Mozzarella voor de h&m nou eindelijk klaar waren, zodat ik de pasta’s eruit kon scheppen.

‘Nog een minuutje, Bram!’ riep Lieke.

‘Niet langer,’ zei ik.

‘Wat een lawaai, trouwens.’

‘Hitsige Italianen, hè.’

‘Echt? Lekker hoor.’

‘Ach, geef het nou maar gewoon toe, lieve Lieke. Al die meisjes die zeggen dat ze Italianen leuk vinden, die willen eigenlijk toch gewoon zeggen dat ze Marokkanen ook leuk vinden? Maar ja, ze durven niet altijd, hè. Is eh… is die maffe Soefian niks voor jou?’

‘Ja, dag! Dan lig ik nog liever onder de trein, haha!’

‘Ik ben een vliegtuig!’ riep Soefian onnozel. Hij was zichtbaar beledigd. Ik kon er wel om lachen.

‘Mister!’ hoorde ik die zeurderige stem weer roepen. Snel ging ik naar voren, naar die gekke machomannen.

‘Zijn we er al een beetje uit, meneer Maldini?’

‘Margherita and Broccoli.’

‘Zeker weten? Wil je er ook drinken bij?

‘No, No drink.’ Toen legde hij zijn tas op de balie. ‘I pay now.’

‘Geen probleem.’

Hij wilde dus betalen, maar om bij zijn portemonnee te komen, moest hij flink graven in zijn tas. Die zat vol kleding, toiletspullen en informatieboekjes. Echt, wallah, het leek wel een eeuwigheid te duren met die gast. En toen hij eindelijk zijn portemonnee boven water had, dacht ik dat hij dus alles zou gaan betalen. Niet dus.

Hij schoof maar twee euro naar voren. En nog wel in losse muntjes, die hij een voor een bekeek voor hij ze naar voren schoof. En toen hij naar de rest begon te wijzen en te schreeuwen, werd het mij duidelijk dat ze allemaal apart hun deel van de twee pizza’s gingen betalen. Wallah.

Dus kwamen ze een voor een naar voren gelopen met zo’n overvolle tas. En allemaal betaalden ze hun lullige deel in kleingeld. Fokkers.

Terwijl ik lekker muntjes aan het tellen was, hoorde ik een fiets op de grond vallen. Ik liet het geld in de kassa vallen en ging op mijn tenen staan om eens goed uit het raam te kunnen kijken. Lange, blonde haren. Alice?

Dat kon niet. Die was nog nooit tijdens spitsuur langs geweest. Dat had ik haar ook duidelijk gevraagd niet te doen.

Ja, en toen ze dus naar binnen liep, begonnen die gekke Italianen meteen te smoezen. Ze keken naar haar als wolven naar een gewond geitje of zo. Wat me opviel, was dat het getik van haar hakken veel harder en sneller klonk dan normaal.

‘Hi, schatje!’ zei ik.

Ze reageerde niet eens. Nou ja, zeg. En erger, ze keek niet eens mijn kant op. Wat was dit nou weer?

Ik maakte mezelf maar snel wijs dat ze me niet zag. Dat ze dacht dat ik in de keuken stond of zo. Want ze liep echt met een strakke blik vooruit. Toen liep ze om de vitrine heen. Maar niet de keuken binnen. Nee, recht op mij af. En nog altijd keek ze mij dus niet aan. Echt, ik had het niet meer.

Nu ze dichterbij kwam, zag ik tranen over haar wangen rollen. Ze zag er ook vreselijk uitgeput uit.

‘Schatje, wat is er?’ Ik trok haar snel aan haar hand mee achter het muurtje met het kookeilandje. Weg bij die Italianen die haar zowat uitkleedden met hun ogen vol vuur.

‘Is er iets gebeurd, meisje? Je pa? Ma? School?’

Klets! Met haar andere hand haalde ze flink uit. Echt een harde klets op mijn wang was dat. Snel greep ik haar andere pols ook vast, voor ze me weer een optater zou verkopen. Daar had ik echt geen zin in.

‘Jezus, Alice! Wat doe je nou?’

Ze zweeg enkele seconden en schreeuwde toen hard: ‘Je bent een vieze gore smeerlap, Brahim!’

‘Rustig. Rustig nou. Je staat in de zaak, liefje.’

Met droevige ogen keek ze me aan. Ik liet haar los. Met haar middelvinger bewoog ze van mijn voorhoofd naar mijn kin. Heel langzaam.

En ondertussen zei ze kalm, maar met gebroken stem: ‘Jouw zaak, Bram. Jouw… pizza’s en je smerige klanten en al die andere excuses van je kunnen mij gewoon helemaal geen ruk meer schelen. Zoveel geduld heb ik met jou gehad! Altijd! Ik heb je altijd geholpen, klootzak. Ik dacht dat je het allemaal meende!’

Met grote ogen en mijn mond wijd open staarde ik haar aan. ‘Kun je me alsjeblieft uitleggen wat er aan de hand is?’

Soefian liep het hoekje om en liet twee dozen voor mij neervallen. Wat er in zijn omgeving gebeurde, kon hem nooit wat schelen. Al viel er een raket binnen, hij werkte altijd door.

‘De twee Mozzarella voor de H&M,’ riep hij gejaagd.

Alice ging voor.

‘Wat is er nou?’ vroeg ik haar weer. Ik wilde mijn handen om haar gezicht leggen, maar die sloeg ze van zich af.

‘Blijf met je poten van me af, smeerlap! Ik wil je verdomme nooit meer zien! Met je Alice is alles. Tot ik even niet kijk, ja! Dan is het: Alice is niets!

Ze draaide zich om en liep richting de uitgang.

Met mijn voet schoof ik een stapel lege pizzadozen opzij en rende haar achterna.

‘Alice! Alice!’

Snikkend raapte ze haar fiets op. Met haar mouw over haar hand veegde ze langs haar neus. Ze sprong op haar fiets en reed snel weg. Ik rende met haar mee, terwijl ik smeekte: ‘Alice! Alice, kom nou! Alsjeblieft!’

Maar wat had het voor zin? Echt, ik begreep er dus geen ene fuck van. Met die getuite lippen van haar keek ze strak vooruit, zoals ze altijd keek voordat ik wat met haar kreeg.

Lucht was ik nu. Alleen maar lucht. Niets meer dan lucht.

‘Wat is er verdomme aan de hand, Alice?’ zei ik hijgend.

Ik vergat mijn pizza’s. De gare Italianen. Echt. Ik moest gewoon antwoord krijgen van Alice. Ik rende en ik rende. Maar Alice twijfelde niet. Ze trapte alleen maar sneller en sneller. Haar haren wapperden alle kanten op.

‘Alice! Alice, verdomme! Wacht! Wacht nou!’

En daar ging ze. Alleen op die lange weg, richting de Prinsenwijk waar ze woonde. Geen schreeuw of stoplicht hield haar tegen. Niet één keer keek ze achterom. Ik kon niet meer. Steunend op mijn knieën snakte ik naar adem.

‘Vuile fokking trut!’ zei ik hardop, maar ik meende het natuurlijk niet.

‘Hé, je staat midden op de weg,’ riep een voorbijgaande fietser.

Met een snel kloppend hart slofte ik terug naar de zaak. Daar had Lieke de pasta’s voor H&M eruit geschept. Ook had zij de pizza’s aan de langst wachtende klanten gegeven en afgerekend. En Soefian liep druk heen en weer om de boel op orde te houden. Maar wat maakte het allemaal uit of ik goed personeel had? Of een goed draaiende pizzeria, waar heel het winkelcentrum en zelfs Italianen, Spanjaarden en Duitsers op afkwamen? Het had allemaal geen zin. Alles zag er opeens zo foeilelijk uit. Zo mistig. Zo fokking smerig. Zo donker.

‘Brahim! Het is druk!’ brulde Soefian terwijl het deeg over zijn vuisten rolde.

‘Problems wiet de gurl?’ vroeg een van de machomannen.

‘Brahim! Een spaghetti Peperoncino. Over twintig minuten!’

Fok de Peperoncino. Gewoon deeg met knoflook en peper. Dat was het. Meer niet. Fok alles. Alle stemmen gingen als achtergrondmuziek aan me voorbij. Ik dacht alleen maar aan Alice. Mijn meisje! Wallah, ik stond daar maar wazig te staren naar de bakjes met champignons, tomaten, stukjes aubergines en olijven.

Ik herinnerde me hoe ik Alice omhelsde, hoe ik mijn gezicht in haar hals drukte en hoe ik haar geur dan rook. Een geur die alle stress uit je lichaam wist te verdrijven. Echt.

Met Alice hoefde je niet aan het strand te zijn. Niet in Parijs of in Milaan. Gewoon onder haar zolderraam was genoeg. Daar kon de zon altijd mooi naar binnen schijnen. Met Alice samen had je aan een zolderraam en een zon meer dan genoeg. Alice was alles.

‘Hallo Brahim, kunnen we contact krijgen met de aarde?’ vroeg Soefian. ‘We lopen vast! Ik heb maar twee handen!’

Toen kwam Robbie aangescheurd. Als een sprinter vloog ik naar buiten.

Hij zag blijkbaar niet hoe mijn kop erbij stond, want hij begon meteen enthousiast te vertellen: ‘Wat ik nou meemaakte? Kom ik daar binnen bij die mevrouw Van Laren. Doet ze de deur open in een doorschijnende jurk! Zegt ze tegen me: “Kom even lekker naast me op bed zitten.” Maar toen keek ik haar eens goed aan. Een travestiet, man! Een travestiet! Kon je goed zien. Dus ik zeg…’

‘Vond je het soms zo fijn bij haar! Bij hem!’ onderbrak ik hem. ‘We wachten al uren op je!’ Ik begon mijn duim zowat kapot te bijten. ‘En zet die gare stampherrie eens een keer uit! Beun je er tijdens het bezorgen bij als reisgids of zo? Er staan hier pizza’s koud te worden en jij onderzoekt of iemand travestiet is of niet?!’

Robbie stapte snel van zijn scooter. ‘Wat is er met jou aan de hand, man?’ vroeg hij geïrriteerd. ‘Heb je niet ontbeten of zo?’

Ik drukte mijn handen even tegen mijn gezicht en liet ze toen langzaam naar beneden vallen. ‘Echt, ik kan alles maar beter alleen doen…’ hoorde ik mezelf hardop zeggen.

En dat moet je tegen iemand als Robbie dus niet zeggen. Meteen drukte hij de helm tegen mijn borst aan.

‘Doe het dan lekker zelf!’ riep hij. ‘Fok man, ik laat me hier niet afbekken door de eerste de beste pizzaterrorist!’

Met een heet hoofd verscheen Soefian in de deuropening.

‘Brahim!’ riep hij nu wat harder. ‘Wat is dat toch vandaag? Je moet nu echt komen en de boel organiseren en weg laten brengen! Alles wordt koud!’

Al dat lawaai trok de aandacht van boven. Daar, in ons huis, ging een doucheraampje open. Het slaperige hoofd van mijn vader kwam naar buiten. Hij had alleen een wit hemd aan. Ik wist niet dat hij zoveel borsthaar had.

‘Wat zijn jullie daar zo hard aan het bepraten?’ vroeg hij. ‘Wordt er soms gestaakt? En is het dan geen spitsuur?’

En om het erger te maken kwam een van die machomannen ook maar naar buiten gelopen om lekker mee te genieten. Je moest eens horen hoe overdreven hard ze daar stonden te lachen. Ik zuchtte maar eens flink.

Ik liet mijn handen over mijn gezicht zakken. Robbie stond op het punt om zijn mooie rode jack uit te doen. Dat rode jack met daarop het logo van Novara, dat ik speciaal had laten maken voor onze bezorgers. Wel ritste hij het langzaam en aarzelend los. Alsof hij op mijn excuses stond te wachten om dan weer gewoon snel verder te gaan met bezorgen. En dat had ik ook moeten doen. Robbie smeken: ‘De pizza’s worden koud, kale. Alsjeblieft, ga naar binnen en breng de volgende ladingen weg.’

Maar dat zei ik dus allemaal niet. Ik stond daar volledig geblokkeerd te zijn.

‘Wat staan jullie daar nou?’ riep de ouwe.

Hij had makkelijk praten, de hele dag lekker met je reuma op de bank liggen en zeuren. En je laten volproppen met ansjovis. Bekijk het maar! Ik was het echt helemaal kwijt. Wallah. Normaal denken kon ik dus echt niet en zo.

Soefian schudde me door elkaar. ‘Hé, Brahim! Brahim! Kom op, man! Jallah, man! Kom! Kom!’

Ik haalde diep adem. Ik moest nu echt naar binnen. Ik pepte mezelf goed op: je bent een man! Maar net op het moment dat ik besloot om weer naar binnen te gaan – om in ieder geval te proberen iets te doen en zo – rinkelde mijn telefoon.

Een mms’je. Ik wilde het niet bekijken, maar toen bedacht ik me dat het misschien van Alice kon zijn, dat ze me zou zeggen dat het allemaal maar een grapje was en zo, dat ze me maar mooi beet had genomen. Of dat ze me even goed wilde testen of ik nou echt van haar hield.

Meisjes doen dat nou eenmaal zo, dacht ik. Dus ik keek. En het was inderdaad Alice! Maar niet met de boodschap waarop ik gehoopt had.

==

HIER! HET BEWIJS STAAT GEWOON OP YOU TUBE. VUILE SMEERLAP!

==

Ik klikte dat mms’je open en wat ik toen zag was, wallah, te ongelooflijk voor woorden. Ik zag mijzelf in het wazige filmpje. In Melodia. En niet alleen. Ik moest goed kijken, maar ik herkende haar dus wel. Het was die maffe Jamila. Die buikdanseres.

En toen ik het geluid harder zette en ons tegen elkaar hoorde fluisteren, schrok ik me de tering.

‘Geef me een zoen.’

‘Lekker.’

‘Echt?’

‘Dat zeg ik net.’

‘Heb je een vriendin?’

‘Nee.’

‘Jongens van jouw leeftijd lusten zo nu en dan toch wel een pittige snack?’

‘Ja. Jij bent zzo lekkurr.’

‘Zullen we dan maar?’

‘Ja. Ja. Ja. Jij bent zzo lekkurr sensueel.’

Toen hoorde ik het geluid van een kusje. En nog een. En nog een. En toen werd het beeld wazig en hoorde je ons flink tekeergaan. Dat was dus totaal anders dan hoe ik het echt beleefd had. Ik had wel wat glazen champagne gedronken op dat feestje van Haas, maar ik was toch niet echt dronken geworden of zo. Dat wist ik toch wel vrij zeker.

Ik probeerde Alice te bereiken, zodat ik haar kon uitleggen dat het een misverstand was. Maar ze nam dus niet op. Zelfs haar voicemail stond niet meer aan. Je hoorde alleen die vet irritante automatische stem:

==

Dit nummer is op dit moment niet bereikbaar.

==

Ik kookte goed en stak maar eens een sigaretje op. Alsof mijn leven ervan afhing begon ik eraan te trekken. En ik bekeek het filmpje nog een keer. En daarna nog een keer en nog een keer. Ondertussen zoemden allerlei stemmen om mij heen. Personeel, klanten, de ouwe.

‘Pizza’s voor Van Buuren? Wie brengt die weg?’

‘Wat ga je doen, Bram?’

‘I need my pizza! I need my pizza!’

‘Brahim!’

‘Brahim!!!!!!!!!’

Maar toen werden mij opeens wat dingen helder. Ik bekeek het filmpje nog een keer. Zat het zo in elkaar? Vuile fokkers! Nu had ik het dus niet meer!

Zonder helm jumpte ik op de bezorgscooter. Ik zette die leipe jumpmuziek van Robbie ook maar gelijk aan.

Boink boink grzzzzzzzzzzzz. Doef doef grzzzzzzzzzzzz.

Met die harde muziek fokte ik mezelf goed op. Ik was mijn zelfbeheersing totaal kwijt. Wat ik uiteindelijk ging doen, wist ik niet, maar ik wist wel zeker dát ik iets ging doen.

Ik snoof maar eens diep. Ik rook niets anders dan de geur van Alice. Die heerlijke geur hing opeens overal in de lucht.

Bij zowat iedereen die ik voorbij croste, stelde ik mezelf de vraag: wat zou hij gedaan hebben als hij zo vernederd en bedonderd was? Het antwoord was telkens hetzelfde. Snel ging ik door. Fris was het wel, zo alleen in een T-shirt.

‘Hé, ga toch aan de kant met je slome kar, ouwe knar!’

Het maakte allemaal niets meer uit. Niets kon me nog wat schelen, zolang de politie mij niet van de weg haalde voor ik mijn klus had geklaard. Want dat was wat ik ging doen: een klus klaren. Ondertussen probeerde ik zo nu en dan Alice te bereiken, maar ze nam niet op. Ook op het zoveelste sms’je met de tekst: BEL ME! IK WEET WAT HET IS! reageerde ze dus niet.

De enige telefoontjes die ik kreeg, kwamen van de pizzeria. En die nam ik dus echt niet op. Dit was veel belangrijker. Dan maar naar haar huis crossen. Ik belde aan. Ik klopte op het raam. En op de deur. En nog een keer op het raam. Ik klapperde met de brievenbus. Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf.

‘Alice! Alice! Ik weet wat het is! Zij zitten hierachter!’

Ook probeerde ik het nog even via de achterdeur. Daar klopte ik en schreeuwde als een gek. Wat moeten de buren gedacht hebben? Maar er kwam totaal geen reactie. En haar fiets stond er dus wel. En die van haar moeder ook! Ze moesten wel thuis zijn. Maar niemand zag mij staan. Ik was gewoon een lulletje. Een heel klein lulletje.

Ja, toen knapte dus echt alles in mijn kop. Echt, wallah, mijn kop werd een speeltuin vol zieke en gevaarlijke gedachten en zo.

Als een wanhopige zwerver bleef ik daar wel een kwartier staan kijken naar het slaapkamerraam van Alice. Ik kon kijken wat ik wilde: het raam bleef een raam. Jankend jumpte ik weer op mijn scooter.

Meneer Woo heeft alles in huis

Bij Woc Doc waren ze druk aan het verbouwen. Meneer Woo was ijverig bezig om zijn restaurant weer goed netjes te krijgen. Er werd druk gehakt, gemetseld en geschilderd en zo. Net toen ik mijn scooter op de standaard wilde zetten, kwam meneer Woo met een kruiwagen vol stenen op zijn kromme beentjes de deur uit lopen.

‘Hi Brajiem, lang nie gezien!’ riep hij vrolijk en hij zette de kruiwagen vlak voor me neer. ‘Wij hadde toch gene pizza besteld!’

Hij gaf me een vriendschappelijk kneepje in mijn spierballen.

‘Lang nie in de sportschool gewees, hè? Maar wa doet gij hier? En ge hat geen jas aan? Moet ge geen helm op? En…’

‘Meneer Woo… meneer Woo… ik…’

Nu pas zag hij mijn gezicht en dat er iets mis was en zo. Met zijn armen over elkaar begon hij me goed te checken. Mijn schoenen, mijn broek en toen heel lang mijn gezicht.

‘Ge zweet helemaal. Wat is er mè je gebeurd?’ Hij trok zijn werkhandschoenen uit en liet ze in de kruiwagen vallen.

‘Weet u nog dat u tegen mij zei dat ik altijd bij u terechtkon als ik echt oorlog had?’

‘Ja, maar…’

‘Ik heb nu echt oorlog. Ze hebben me goed te pakken gehad.’

‘Ik zie geen bloed.’

‘Was het maar bloed,’ zei ik zielig. ‘Was het maar een gewoon gevecht. Dit is veel erger. Meneer Woo, ze hebben me in mijn hart geraakt.’

‘Ge klinkt wel heel dramatisch.’

Meneer Woo bleef daar zo een beetje staan twijfelen. Maar toen hij een dikke traan over mijn gezicht zag rollen, trok hij me aan mijn arm.

‘Kom, we gaan een rondje make. Te veel mensen hier.’

We liepen om dat grote witte pand van hem heen. En ondertussen vertelde ik hem het hele verhaal. Voorbij een schutting kwamen we bij een tuintje dat achter zijn keuken lag.

‘Laat die scooter daar maar staan,’ zei hij.

Eenmaal binnen deed hij de deur op slot en trok de lamellen dicht. Stof dwarrelde alle kanten op. Toen draaide hij zich om en keek me even heel zorgelijk aan.

‘Zo,’ zei hij. ‘Maar wa wilde gij nou dat ik precies voor je ga doen?’

Ik haalde mijn schouders op. Wat moest ik zeggen? Dat ik om te beginnen een tank nodig had om Pizzeria Melodia plat te leggen?

Het was een chaos in die keuken van hem. Je kon goed zien dat er al jaren niets gebeurd was. Het stond er vol dozen, lampen en van die kitscherige, goudkleurige beelden van leeuwen en zo.

Meneer Woo kneep even zijn oogjes dicht om na te denken. Toen liep hij naar een hoek, waar een grote oven stond. Daar begon hij een beetje aan te trekken en te duwen.

‘Die wieltjes zijn helemaal verroest,’ murmelde hij. ‘Help efkes mee, Brajiem.’

Samen duwden we dat lompe ding opzij. Meneer Woo boog zich voorover en ging met een wijsvinger langs de voegen tussen de vloertegels. Hij was duidelijk ergens naar op zoek.

‘O ja, hier zit-ie,’ zei hij.

Hij veerde weer op en haalde uit een keukenkastje iets wat leek op een greep met daaraan van die zuignappen. Hij liep weer terug en plaatste die greep op wat tegels. En toen trok hij dus zo een heel blok uit de vloer. En er kwam me toch een wolk stof vrij! Zoiets had ik dus alleen in slechte films gezien.

Niemand had kunnen zien dat daar een luikje zat. Dat wist ik wel zeker.

Meneer Woo stopte zijn hoofd in het gat en keek toen met een grijns omhoog.

‘Niet te geleuve, wa,’ zei hij trots. ‘Dit was nou vroeger een opslagruimte voor een handeltje dat meer knaken opbrach dan een bakkie rijst en een Foe Yong Hai. Ge bent toch niet bang voor ratten?’ vroeg hij toen hij een been in het gat stopte.

Ik schudde van nee. Ik was nergens meer bang voor, dacht ik.

‘Kom,’ zei hij. Via een trapje kwamen we in een kleine ruimte terecht. Het stonk daar echt heel erg. Overal hingen van die spinnenwebben. En ook hier genoeg rommel om je nek over te breken. En dat was dus niet het ergste, nee, er liepen dus echt ratten rond!

Meneer Woo pakte een koektrommel en gooide die op de vloer om die smerige beesten te verjagen.

‘Hedde gij wel eens verse rat uit de wok gegete, Brajiem?’

‘Nee, nog geen tijd voor gehad, meneer Woo.’

‘Smaakt gewoon naar kip, junkske.’

‘Alles schijnt naar kip te smaken.’

Meneer Woo begon enthousiast van alles te verschuiven. Dozen, lampen, nog meer dozen, stoelen. Bakken met servies en allemaal draden.

Uiteindelijk stuitte hij op iets wat op een poef leek. Het was een groen rond ding. Hij pakte het op en zette het voor mij neer. Toen ritste hij de bovenkant eraf en keek me triomfantelijk aan. Hij had er echt schik in.

Door met zijn hand naar dat ding te wijzen, maakte hij me duidelijk dat ik erin moest kijken.

Ik schrok met te pletter toen ik dat deed. Wat daar allemaal in zat was dus echt niet normaal meer. Opeens werd ik overvallen door een angstig para gevoel en moest ik denken aan de psychologische verhalen van Maurice.

Was deze meneer Woo misschien zoals al die andere ouwe gekken? Alleen maar bezig zijn eigen oorlog uit te vechten? Wilde hij mij niet gewoon misbruiken? Omdat de aanslag op zijn broer mislukt was, zou hij nu wel een soort van tweede kans krijgen. Via mij en zo.

Mijn hart ging flink tekeer. Ik keek weer even op mijn telefoon. Hopend op een berichtje van Alice. Dat ik haar weer mocht bellen en alles kon uitleggen en haar kon overtuigen. En dat alles voorbij was. Maar er was geen sms’je. Alleen maar wraakgevoelens. Gevoelens waar ik niet meer tegen kon vechten.

Ze waren gewoon te ver gegaan. Ik was behandeld als een klein kind. Een heel klein kind.

Ik ademde maar eens goed in en uit. Nee, terugkrabbelen kon niet meer. De aanval was ingezet. Ik mocht mezelf niet meer laten kennen. Ze hadden me goed gepakt en ik zou hen dubbel en dwars terugpakken.

Die poef zat dus vol met wapens. Messen, stokken en vooral veel van die gekke scherpe dingen die je voorbij zag komen in maffe vechtfilms van Jet Li. Maar wat er ook in zat, waren twee pistolen! Echt!

Mijn vader had een ouwe buks die hij leegschoot op de bruiloft van mijn zussen, maar een pistool had ik nog nooit echt gezien. Meneer Woo greep er een uit en blies het stof ervan af.

‘Dit is ’m,’ zei hij. ‘Hiermee heb ik mijn broerke dus in z’n Chinese uitlaat geraakt. Pang. Huiszoeking na huiszoeking hebbe ze hier gedaan. Nooit, nooit hebbe ze hem kunne vinden. Ge moet wel beseffe da’k er vijf jaar voor heb moete zitte,’ zei hij ernstig.

‘Dat heb ik er wel voor over,’ zei ik beslist.

‘Ge bent nog geen achttien,’ zei hij. ‘Da scheelt, wa.’

Hij legde dat ding in mijn hand. Het was kouder en zwaarder dan ik verwacht had. Even dacht ik aan al die tv-programma’s over vingerafdrukken en zo. Daar was het nu dus mooi te laat voor.

Met een grijns nam meneer Woo hem weer over. Hij blies het stof ervan af en maakte hem met een doekje schoon. Toen stopte hij een staafje onder dat pistool.

‘Nu is hij half gelaaie,’ zei meneer Woo heel relaxed. Hij was helemaal in zijn element. Alsof hij aan het uitleggen was hoe ik een broodje moest smeren.

‘Kijk, dit is nou de slede,’ legde hij uit. ‘Als ge hieraan trekt, dan is hij doorgelaaie en dan kunt ge de trekker overhale en dan pats boem schiete. Die andere die daar ligt is automatisch, maar daar ben ik de gebruiksaanwijzing van kwijt.’

‘Eh, dit… dit is wel goed zo…’ stotterde ik.

Toen boog hij zijn hoofd naar mij toe. ‘Doe maar wa ge moet doen. Daar hedde gij recht op. Maar hou mij erbuiten. Ik wil mijn zaakie weer opbouwe. Alleen. Zonder familie. Zonder probleme.’

Mijn hand vulde zich met zweet. Ik hield mijn vinger aan de trekker. Meneer Woo ging achter mij staan.

‘Kijk, daar snuffelt een rat,’ zei hij en hij hielp mij met richten.

En ik vuurde af. Paf! Volkomen mis.

Snel griste meneer Woo het pistool uit mijn handen en schoot twee keer. Paf! Paf!

Die rat lag er net zo bij als al die hondjes die ik bijna overreden had. Er was weinig meer van over.

‘Daar hebbe we de lunch,’ zei meneer Woo likkebaardend.

Toen hij dat ding weer in mijn handen drukte, keek hij me op een zorgelijke manier aan.

‘Ge twijfelt te veel,’ zei hij. ‘Maar daar heb ik ook wel wa veur.’

Uit een van de zakken van zijn veel te grote broek haalde hij een doosje, waar normaal van die kleine dropjes in zitten. Zo eentje als meneer Hoek ook altijd bij zich droeg. Onder het lesgeven stopte hij wel eens wat van die dropjes in zijn mond. En als hij dan wat bij je kwam uitleggen, spetterde hij heel je gezicht onder met die troep.

Meneer Woo schoof het dekseltje naar voren en depte wat spul aan het topje van zijn pink. Hij proefde zelf wat en hield toen zijn pink tegen mijn neusgat.

‘Maak je vrij,’ zei hij vaderlijk. ‘Snuifde gij maar lekker alles op. Dan valle je remmen weg.’

Ik liet het allemaal maar gebeuren en snoof dat spul op. Even bleef ik nog zenuwachtig met dat ding rond mijn vingers draaien, maar uiteindelijk stopte ik het wapen in mijn broek en trok mijn shirt eroverheen.

Meneer Woo deed zijn ouwe Adidasjack uit. Hij sloeg dat ding om mij heen en begon een of ander Chinees liedje te zingen, terwijl hij de dode rat aan de staart oppakte. Met zijn kin wees hij naar de uitgang.

‘Ga nu maar,’ zei De Zwarte Draak van Weert krachtig. ‘Me ratte moet ge nooit medelijde hebbe.’

De rekening

Nu ik toch lekker bezig was, croste ik ook maar even langs de slijterij voor een fles Bacardi. De troela achter de kassa zag dat er iets mis met me was of zo. Ik zag er dan ook gaar uit met dat trainingsjack van Woo, vol vlekken.

‘Ik kan je niets meegeven. Je bent nog geen achttien.’

‘Ik moet die fles nu echt hebben!’ smeekte ik. ‘Ik heb ’m nodig om de barbecue mee aan te steken!’

Ze begon hardop te lachen.

‘Ja, geef nou maar op, Trien!’

‘Nou ja, zeg!’

Ik zag dat ze haar hand op de telefoon legde, dus ik smeerde ’m snel. Dan maar zonder hersenspoeler. Lijp was ik toch al.

Zo hard als ik kon, scheurde ik dan eindelijk naar die grote ratten. Ze hadden me flink te pakken gehad, dat was zeker. Met honderd tegen nul stonden ze voor. Maar nu zou ik hun dus wel effe de dikke rekening presenteren.

Zonder mijn scooter op slot te doen, liep ik met grote stappen naar binnen. En het gekke was dat er niemand in de zaak stond. Niet eens een klant! Had iemand hen soms gewaarschuwd?

Zoals altijd hadden ze de muziek daar best hard staan. Waarschijnlijk moest je er in gebarentaal je pizza’s bestellen of zo.

Het rare was dat ik een bekend liedje hoorde. Een nummer van een best populaire Marokkaanse zanger van wie ik de naam niet meer wist. Hij maakt een soort mix van Berbermuziek en westerse muziek en zo. En dat vind ik soms best grappig en dope om te horen, vooral als ik emotioneel naar de klote ben. Dan luister ik graag naar muziek in die Berbertaal, die ik vaak met mijn moeder spreek.

Het tamazight.

Het is de ideale taal om met je moeder te praten. Ik vind het de liefste taal die er bestaat.

Maar dan die tekst dus! Die tekst van de muziek in Melodia. Die sloeg helemaal op mijn situatie.

En ik voelde me er dus nog vreselijker onder. Echt. Wie weet hadden ze overal camera’s om me heen gebouwd of zo. Want het was alsof die zieke gasten van Melodia wisten dat ik naar hen toe zou komen en ze me nu extra goed wilden inwrijven dat ze Alice van me hadden afgepakt. Want die muziek ging zo:

==

Waarom ga je weg?

Voor wie laat je mij achter?

Je weet dat in mijn hart

Niemand anders past

==

Met jou had ik toch een afspraak?

Ik kan nergens anders heen

Zoveel hou ik van jou

Voor wie laat je mij dan nu achter?

==

De tekst ging als een scherp mes mijn kop binnen. Dus ik hield mijn handen stevig tegen mijn oren. Wallah. Maar hoe hard ik ook drukte, die tekst bleef maar binnenstormen.

==

Waarom ga je weg?

Voor wie laat je mij achter?

==

Voor ik het wist, greep ik een bakje met servetten en zo’n standaardje vol flyers van de balie en flikkerde die zo tegen de speakers aan. Niet dat dat nou veel hielp…

‘Smerige oplichters!’ schreeuwde ik toen maar.

En nog een keer: ‘Oplichters! Smerige oplichters!’

Met grote ogen van schrik kwam oom Faris naar voren lopen. In zijn hand hield hij een bord met aardappelen. Hij was blijkbaar achter in de zaak aan het eten. Verbaasd keek hij naar de vloer, die nu bezaaid was met servetten en flyers met de tekst:

==

==

MELODIA PRESENTEERT:

==

DE WAANZINNIGE PASTADAGEN!

==

==

Pastadagen, me reet.

Oom Faris veegde zijn mond af terwijl hij keek hoe ik strak stond.

Wallah, alle spieren strak gespannen.

‘Brahim?’ vroeg hij bezorgd en hij zette het bord voor zich neer. Hij draaide de muziek uit en liep om de vitrine heen. Toen hij zag dat ik wat stappen achteruit deed, bleef hij op een klein afstandje stil staan.

‘Wat is er met je aan de hand?’ vroeg hij. ‘Je zweet. En je ogen? Mijn God.’

‘Dat kan ik veel en veel beter aan jou vragen!’ riep ik.

Weer veegde hij met zijn mouw langs zijn mond. Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Is er iets met je gebeurd?’

De telefoon rinkelde, maar oom Faris nam niet eens de moeite om ernaar te kijken.

‘Kom,’ zei hij. Hij reikte mij een hand. ‘Laten we naar achteren gaan om te praten. Eet je meteen een hapje mee. Ik heb een heerlijke aardappelschotel gemaakt.’

‘En dan?’ schreeuwde ik hard. Ik pakte een van die transparante stoelen op en flikkerde die voor hem neer. ‘Gaan we dan zogenaamd weer de vredessigaar roken?’

‘Waar… waar heb je het in vredesnaam over, Brahim? En wat is er met je ogen? Je pupillen?’

Ik raakte in de war. Ik stopte mijn hand onder het trainingspak. Maar ergens diep in me begon ik medelijden met oom Faris te krijgen. Hij keek dan ook zo stomverbaasd. Maar misschien was hij wel een heel goede acteur. En hij was nog altijd de vader van die slang van een Haas. Dus dan moest hij ergens toch ook wel een slang zijn. Mijn ouwe had mij niet voor niets laten knippen in de foto’s van oom Faris.

Maar ik durfde hem niet eens aan te kijken, laat staan iets doen. Ik had dan wel al zijn foto’s verknipt, maar hij was altijd als een vader voor mij geweest.

Lang kon ik zo niet blijven staan, want op een gegeven moment hoorde ik een scooter naderen. Alles in mijn hoofd maakte nu plaats voor die ene naam. Hij vulde heel mijn zieke kop.

==

==

Haas

==

Ik gaf mezelf een klapje tegen mijn hoofd. Mijn oom begon nu een beetje angstig te kijken. Hij deed twee stapjes naar voren en stak zijn hand weer uit. Ik fronste mijn wenkbrauwen en beet op mijn onderlip.

‘Brahim?’

Hij kon goed zien dat ik nu van alles kon zijn. Een moordenaar, een wandelende bom, een psychopaat, een losgeslagen tbs’er. Een leeuw!

Hij liep gelukkig niet verder.

Ik veegde mijn neus af en liep naar de deur. Daar was hij dan. In een leren jack met bontkraag. Zijn rug naar mij gericht. Zo dadelijk zou hij zich omdraaien en dan zouden we wel zien. Wallah, we zouden wel zien.

Haas was zo met zichzelf bezig dat hij niet eens mijn scooter had zien staan. Ik keek toe terwijl hij afstapte, zijn helm afdeed en de oordopjes van zijn iPod uit zijn oren trok. Hij pakte zijn portemonnee uit de pizzabox. Allemaal heel kalm. Hij voelde zich blijkbaar lekker.

Hij wel.

‘Zo zo,’ riep ik spottend vanuit de deuropening. ‘Daar hebben we onze pizzabezorger.’

‘Hé, Brahim!’ durfde hij nog vrolijk te roepen met die blije smoel van hem.

Ik liep naar buiten. Oom Faris bleef achter me op de drempel staan.

Na een lange stilte, waarin ik mijn zieke ogen geen moment van Haas liet afdwalen, trok ik mijn mobiel uit mijn zak. Ik speelde het mms’je af dat Alice mij had gestuurd. De buikdansmuziek op de achtergrond en het zogenaamde gesprek tussen mij en de danseres. Hoe vaker ik het zag en hoorde, hoe kwader het me maakte.

==

Jongens van jouw leeftijd lusten zo nu en dan toch wel een pittige snack?

Ja. Jij bent zzo lekkurr.

==

‘Pittige snack, hè Haas?’ schreeuwde ik. ‘Goh, wat je allemaal niet kan doen met zo’n sampler en een computerprogramma als je een fokking zieke geest hebt!’

Haas keek met gespeelde verbazing naar zijn vader. ‘Je denkt toch niet dat ik daar iets mee te maken heb, vriend?’

‘Jongens, ik weet niet wat er aan de hand is,’ zei oom Faris. ‘Laten we even naar binnen gaan om dit uit te praten.’

‘Denk je nou echt dat ik…’ vroeg Haas opnieuw. ‘Misschien was het een van die dikke mannen die daar op het feest waren. Het was toevallig wel zijn vrouw, die danseres. Hij heeft wraak genomen!’

‘O ja, Haas!’ Ik liet het mms’je nog een keer lopen. De laatste zin liet ik hem wel tien keer horen.

==

Jij bent zzo lekkurr sensueel.

==

‘Heeft die dikke man dan ook een zogenaamd stemtestje op je kamer moeten doen, Haas? Die laatste zin heb ik ooit opgenomen op die gare sampler van je. Zogenaamd als stemtestje voor de track van Alice. En dat kusje en dat zuchtje. Je bent ziek, Haas! Die bolle hoorde helemaal niet bij die danseres. Dat behaarde wijf heb jij ingehuurd om mijn reputatie kapot te maken, Haas! Je hebt me erin geluisd! Daar alles stiekem staan opnemen en daarna met oude geluiden op je sampler de boel knippen en bewerken! Tot je een ziek filmpje had waarin het lijkt alsof ik flink tekeer ben gegaan met die danseres! Ik ben niet gek, Haas!’

‘Wat?’ riep oom Faris geschrokken.

Nu ik hem zo beet had, sloeg Haas meteen om. Hij werd zo rood als een tomaat.

‘Wat… wat… ben je opgefokt aan het doen, man!’ stamelde hij.

Hij maakte zich groot. Ik maakte mezelf groter. Hij haalde zijn duim langs zijn neus. Ik balde mijn vuisten. Hij snoof wat lucht naar binnen. En ik beet mijn lip zowat kapot.

‘En wat dan nog. Wat moet je nou, poesje?’ blufte Haas.

‘Jongens!’ riep oom Faris nu luid. ‘Er lopen mensen langs!’

Hij kon roepen wat hij wilde. Ik zag en hoorde nu maar één iemand. Die vieze spijker met krullen!

Mijn hand stopte ik onder het trainingsjack. Op de blaffer van meneer Woo. Hij voelde koud aan in mijn hand vol zweet. Niets of niemand kon me nu nog tegenhouden.

Haas stond dicht tegen zijn scooter aan. Ik zag dat hij naar het stuur reikte. Hij deed het zowat in zijn broek. Dat zag je aan zijn onderkaak, die trilde dus alle kanten op. En zijn blik bleef strak op mijn buik gericht. Waarschijnlijk wist hij wat er zou gebeuren. Langzaam schudde ik met mijn hoofd. Ik was klaar om de laatste woorden te zeggen.

‘Weet je nog, Haas?’ riep ik hard.

Hij zat nu al zowat op zijn scooter. Maar ertussenuit knijpen kon niet meer. Ik was nu de baas. Ik was nu de man. Ik was de leeuw.

‘Weet je nog, zieke Haas? Weet je nog, al die keren dat je tegen mij zei: “Stel dat iemand met je eer fokt of zo? Of hij pakt je iets af wat echt bij jou hoort? Wat moet je dan anders? Gewoon zitten en lachen soms?”’

Haas stak zijn onderlip verder vooruit. Hij zweeg en ik had genoeg gezegd. Ik was er klaar voor. Met grote stappen vloog ik op hem af. Hij sprong op het zadel. Maar hij kon nergens heen. Ik stond hem in de weg. Klaar om af te rekenen. Maar net op het moment dat mijn hand onder mijn shirt verdween, sprong mijn oom ertussen.

Hij draaide om mij heen en ging achter me staan. Hij drukte een arm op mijn borst en trok me naar zich toe.

‘Brahim, rustig! Rustig alsjeblieft! Jullie zijn familie! Kom mee naar binnen!’

Met alle kracht die ik in me had, greep ik zijn arm en duim en probeerde zo los te komen. Maar er was geen beweging in te krijgen, oom Faris was veel en veel te sterk. Die zieke Haas maakte daar gebruik van. Hij startte zijn scooter en croste de stoep af.

Fok, dus. Er zat niets anders op. Hard trapte ik met mijn hak vol op de punt van oom Faris’ schoen. Hij schreeuwde het uit en moest me nu wel loslaten.

Als een jaguar jumpte ik op mijn scooter. Vol gas scheurde ik de spijker met krullen achterna. Door smalle straatjes, over rotondes, bruggen, kruispunten. Over de weg, de stoep, het fietspad en het modderige grasveld. Slalommend om mensen, dieren en uitgestalde winkelwaar. En shit, zelfs een skeelerende vrouw. ‘Hé! Hé!’ riep zij toen Haas rakelings langs haar schoot. Maar toen moest ik er dus ook nog langs. Via de andere kant, langs de stoeprand, door een plas. Overal spetters, iedereen nat.

‘Schorriemorrie!’

‘Gajes!’

‘Ik bestel nooit meer bij jullie!’

Sorry mevrouwtje, sorry allemaal, maar ik moest dóór, dóór, dóór. Adrenaline flitste door mijn lichaam. Mijn hartslag ging nog sneller dan de muziek van Robbie. Echt, ik verdronk zowat in mijn eigen zweet.

Zo crosten we bijna de halve stad door, maar die zieke Haas bleef goed afstand bewaren, ook toen we uiteindelijk bij het grootste kruispunt van de stad waren beland. Als je daar rechtdoor overheen was, kwam je op een druk stuk waar je alle afslagen richting de snelwegen kunt nemen.

En Haas vloog dus recht over dat kruispunt heen, door oranje. Fok. En ik, ja, toen moest ik dus ook. Echt, het woord stoppen kwam niet eens in mij op. Arwiena, flink door rood dus. En geluk dat ik had…

Van links kwam een flink monster op me af. Wallah, alleen dat schelle geluid van de claxon blies me al zowat omver. Met grote lichten en piepende remmen probeerde de vrachtwagen te stoppen. Ik draaide het stuur wat naar rechts en gaf alles wat ik had. Ik brak zowat mijn pols, zo hard draaide ik aan het gas. En ik ontsnapte maar net.

En toen weer flink door. Haas keek achterom.

En nog een keer.

Die spijker met vieze krullen was nog lang niet van mij af…

Epiloog

Scarface forever

Beng! Snel donder ik de scooter tegen de vangrail. Verderop zie ik een auto uitwijken naar de vluchtstrook. Langzaam rijdt hij achteruit. Vlug ren ik dus de natte berm in. Die loopt steil af, richting een sloot, met daarachter een weiland vol slome koeien.

De motor van de scooter van Haas draait nog, maar maakt een ratelend geluid. En daar ligt hij dus zelf, Haas. Hulpeloos als een baby. Hij ligt zowat in de sloot. Een elleboog tegen zijn borst gedrukt. De hand verkrampt naar voren. Misschien heeft hij zijn pols gebroken. Met zijn andere hand grijpt hij naar het gras. Zijn knieën zijn opgetrokken. Hij is de weg letterlijk en figuurlijk helemaal kwijt.

Zijn lichaam is kapot, maar hij doet nog steeds zijn best om zijn onderlip naar voren te steken. Dan begint hij zijn kaken te bewegen.

‘You… you… you fuck with me, you fuckin with da best,’ mompelt hij.

In welke situatie Haas zich ook bevindt, Scarface leeft altijd door in zijn zieke kop.

Met grote ogen en open mond staart hij omhoog. Hij ademt zwaar. Maar zo te zien is hij er goed van afgekomen; dat lenige lichaam van hem kan veel aan.

Ik kijk omhoog. De auto’s. De mensen. Ik moet snel zijn. Het zijn gewoon wat lullige seconden die wegtikken, maar het lijken verdomme wel uren. Ik moet nu snel kiezen. Een klik en ik kan paf! alles rechtzetten. Maar dan ook echt alles.

Maar zo gemakkelijk is dat dus niet. Niet alleen heeft de kick plaatsgemaakt voor zenuwen, ook zie ik opeens de blauwgrijze berberogen van mijn moeder voor me. En ook hoor ik haar zachte stem: ‘Wat ga je doen, Brahim? Wat ga je doen?’

Nee, denk ik. Nee! Nee, dus! Ik kan dit niet. Wallah, echt niet! Niet iedereen is blijkbaar voor de oorlog gemaakt. Dat weet ik nu wel zeker. Echt goed zeker. En dus ga ik op mijn rug liggen in het gras. Zo ben ik goed uit het zicht van de weg.

Snel trek ik het wapen van meneer Woo uit mijn broek.

‘Doe maar,’ kreunt Haas. ‘Maak me maar af! Doe dan! Doe dan! Say goodnight to the bad guy!’

Ik flikker het wapen in de sloot. De Zwarte Draak van Weert zal er niet happy mee zijn, maar who cares. Snel veer ik weer op. Ik hurk naast Haas neer. En zo zit ik daar een beetje lullig naar hem te staren. Met zijn leren jack is niets gebeurd, maar zijn spijkerbroek is aan flarden. Hij heeft allemaal sneeën in zijn benen. Dikke strepen bloed. Familiebloed. Dat zullen later zeker littekens worden. Littekens die hem voor altijd aan de pizzaoorlog zullen herinneren.

Zijn scooter hapert nog even, maar houdt er dan echt mee op. Dat ding ligt flink in de kreukels. Van de pizzakist van Melodia is al helemaal niks meer over. Op bezorging van pizza’s van Melodia hoeft vandaag dus niemand te rekenen.

Haas wordt vandaag zelf bezorgd. Bij het ziekenhuis! Maar zo funny is dat nu opeens toch allemaal niet.

Haas beweegt zijn benen. Ergens ben ik daar nog blij mee ook, dat hij niet verlamd is of zo. Binnen een week zal hij wel helemaal opgelapt zijn. En dan? Wat dan? Gaan we dan verder met de oorlog?

Een vraag waar ik nu antwoord op wil hebben. Ik heb geen zin om zo door te gaan. Ik pak een stok en prik in zijn been, naast de wond.

‘Aaaaaaaaah! Aaaaaaaaaaah!’ schreeuwt Haas.

Dan hoor ik mezelf hard roepen:

‘Verdomme, Haas! Wat ga je me nog meer aandoen straks? Mijn moeder vermoorden misschien?’

Hij begint hard te lachen. Echt heel hard. Wat een mongool. En wat een dwaze situatie is dit, zeg. Zoals hij daar nu ligt te lachen en er ondertussen wel als een trekpoppetje bij ligt. Ik prik hem dus nog een keer met de stok. Nu iets harder.

‘De show is over, Haas!’ roep ik.

Die maffe lach maakt snel weer plaats voor een zielig gezicht. Kwijl druipt uit zijn mondhoek naar beneden. Hij grijpt naar zijn been en begint te jammeren als een schaap met kiespijn.

‘Aaaaaaah! Aaaaaaaaaah!’

Tranen rollen over zijn wangen. Nee, er is niets meer over van zijn trots. Haas is nu een patiënt. Een zielige patiënt.

‘Blijf alsjeblieft van me af, neef. Ik ben echt kapot,’ jankt hij.

‘Ik ook,’ zeg ik. ‘Ik ben ook kapot, Haas. Jij hebt echt alles kapotgemaakt.’

‘Maar volgens mij ga ik niet dood, neef,’ zegt hij met een halve glimlach.

‘Nee, jij gaat nog lang niet dood, Haas. Jij bent zo’n klootzak die eeuwig blijft leven.’

‘Ik zou nu wel een blikje Golden Power lusten, neef.’

Ik prik hem nog een keer.

‘Haas, verdomme man!’ zeg ik na een diepe zucht. ‘Hou nou eens op met die gein! Wees verdomme een man! Praat er niet omheen! Maakten jullie dan niet genoeg winst?’

Weer begint hij te lachen. Nu heb ik het niet meer. Aardig zijn is ook niet alles. Ik duw de stok zowat in zijn been.

‘Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah! Oké, oké, het was jij… jij… jij,’ kermt Haas. Hij probeert naar me te wijzen. Maar de lenige danser kan zijn wijsvinger nu amper recht krijgen.

‘Ik?’

‘Ja, jij. Jij hebt alles, Brahim.’

Ik laat de stok vallen. Ik spreid mijn armen en richt mijn handen naar de lucht. ‘Goh, tering, wat heb ik toch alles! Kijk mij hier dan staan, goh, wat heb ik het goed voor mekaar. Ik verdien echt een lintje, Haas!’

‘Jouw vader en moeder wonen nog bij elkaar. En jij bent echt aardig en grappig. Je ziet er goed uit, Brahim. Je lijkt op Antonio Banderas. En je bent goed in alles. In werken, in school, in sport. En je hebt ook nog eens een heel lieve… eh lekkere chick.’

‘Die hád ik, ja!’

‘Maar jij hebt alle geluk, snap je? En toen ik zag hoe jij en mijn vader ook nog eens closer met elkaar werden… ja… toen knapte er iets in mij, weet je wel. Hij is alles wat ik heb, snap je?’

‘Oom Faris? Heb je dit allemaal gedaan voor oom Faris?’

‘Ja… ik wilde mijn vader bewijzen dat ik ook goed was. Maar dan moest ik jullie wel uit elkaar drijven, snap je? Hij was alleen maar met jou bezig.’

‘Heb jij dan…’

Boven aan de vangrail hebben zich nu wat mensen verzameld die naar ons staren en luisteren. Naar twee neven, de beste pizzajongens van de stad. De ene lichamelijk naar de klote. De ander geestelijk brak.

‘Ja, ik het gedaan,’ kermt Haas. ‘Ik heb met het geld lopen klooien. Ik heb jouw gekke ouwe op stang gejaagd en de ruzie veroorzaakt. En ik heb mijn vader aangemoedigd een eigen zaak te beginnen. Dat heb ik dus al-le-maal gedaan, neef. Toen was mijn vader dus opeens echt mijn vader, snap je! Al die grappen die hij maakte met jou, maakte hij nu met mij. Hij werd mijn vriend! En hij was trots op me! Eindelijk was mijn vader trots op me! En ik zag hoe jij lekker achteruitging, neef. Geen school meer. Geen sport. Weinig vrienden. Je begon er steeds slechter uit te zien.’

‘Dank je wel, Haas.’

‘Ik dacht dat ik dus van je ging winnen, man. Maar toch ging je niet knock-out. Dat had ik van jou dus echt verwacht, Brahim. Je bent in ieder geval geen poesje, dat weet ik nu wel zeker. En dat merkte mijn vader dus ook. Hij zei telkens: “Knap, hoor! Die Brahim doet het toch wel goed, daar in zijn eentje. Dat zaakje van zijn pa runnen.” En weer begon hij dus vaak over jou te praten. Ook al had ik jullie uit elkaar gehaald, jij was altijd aanwezig, weet je wel. Je zat gewoon te diep in zijn hart, Brahim.

Shit, m’n been, fok, fok, fok, wat een pijn. Maar toen werd ik dus helemaal gek. Ik dacht: dit gaat nooit over zo. Brahim heeft gewoon mijn vader afgepakt. Ik ga ook iets van hem afpakken. Iets wat hem ook echt pijn zal doen. Ik had die stemtest liggen en toen… ja… toen… maar goed… weet je alles nu? Wat kan ik je allemaal nog zeggen, neef… ik weet het ook niet… gebeurd is gewoon gebeurd.’

‘Ja,’ zeg ik. ‘Gebeurd is gebeurd, Haas.’

Zo blijf ik nog even naar hem staan kijken, terwijl ik met mijn handen door mijn haar strijk. Wat een dag. Ik sta op.

‘De ambulance komt er zo aan, neef.’ Ik klim de grasheuvel weer op, richting de vangrail, daar waar zich ondertussen een heleboel van die ramptoeristen verzameld hebben. De meeste staan er maar een beetje met hun slome koppen bij te draaien en te lachen. Sommigen maken foto’s met hun mobieltje. Die kunnen ze dan weer lekker op You Tube donderen. Eén grote, gare, kinderachtige toestand.

Ik trek mijn scooter aan het stuur rechtop. In de verte klinken sirenes. De gouden letters op de rode pizzakist kleuren mooi en trots in de avondzon.

==

NOVARA PIZZA’S

PIZZA’S OM OP TE ETEN!

VOLGENS TRADITIONEEL RECEPT!

==

Zo sta ik met mijn handen in mijn zakken te kijken. Naar mijn scooter, naar die gare mensen met hun cameramobieltjes en naar de lucht. En ik weet niet wat ik er allemaal van moet denken. Niemand kan er eigenlijk wat aan doen. Iedereen wordt wakker om te vechten. Ergens zit de wereld gewoon superkinderachtig in elkaar. Gelukkig is de liefde mooi. En of ik Haas zal vergeven? Ik weet het niet.

Want wat gebeurd is, is dus echt wel gebeurd.

MSN-online

Alicious zegt: Heb je het nou in je agenda geschreven?

Ibrahimovic zegt: Wat?

Alicious zegt: Je gaat me toch niet vertellen dat je het weer vergeten bent.

Ibrahimovic zegt: Wat?

Alicious zegt: Jij bent echt errug, Bram!

Ibrahimovic zegt: Eh…

Alicious zegt: Bram… je gaat me toch niet vertellen…

Ibrahimovic zegt: Eh…

Alicious zegt: Bram?

Ibrahimovic zegt: O ja! Nu weet ik het dus weer, haha.

Alicious zegt: Het is je geraden ook! Jeetje!

Ibrahimovic zegt: We gaan toch niet weer in het bos fietsen, hè?!

Alicious zegt: Nee, we gaan skiën.

Ibrahimovic zegt: Skiën? Wallah? Ik krijg het al koud als ik naar sneeuw kijk!

Alicious zegt: Tja, voor je meisje moet je wat overhebben, haha.

Ibrahimovic zegt: Voor jou alles, Alice.

Maak kans op een rol in

Pizzamaffia de film!

==

Boek uit?! Pizzamaffia gaat door! Voorjaar 2009 is Pizzamaffia – de film in de bioscoop te zien.

Ben jij de nieuwste filmster? Heb jij de skills om Brahim, Alice of Haas te spelen?

Check je kansen op het mega castingevent powered by New York Pizza.

Ga naar www.pizzamaffia.nl!

Onder de knop film vind je alle info over hoe je mee kunt doen aan het castingevent.

Wie weet zien we jou voorjaar 2009 in de bioscoop!

==

==

==

Pizzamaffia, dé film van 2009

==

Pizzamaffia – de film is gebaseerd op dit boek. Een crossmediale jongerenfilm waarin de rode draad wordt gevormd door urbanmuziek en -dans en verschillende in het scenario geïntegreerde componenten. Een combinatie van film, boek, mobile magazine, muziek, podcasts, ringtones, streaming internet footage, audio- cd’s, downloads en pc-games.

==

Pizzamaffia op jouw mobiel!

==

Ontvang nu alle facts & figures, filmnieuws en info over Pizzamaffia en Khalid Boudou op jouw mobiel.

Meld je aan voor het Pizzamaffia Mobile Magazine. Je ontvangt dan als eerste alle Pizzamaffia ins & outs als magazine op je telefoon.

Lezers van Pizzamaffia betalen een introductieprijs van slechts € 0,50 cent per editie.

Voor de voorwaarden check www.pizzamaffia.nl en meld je aan.