Lees ook van Henry H. Neff:

Het magische wandtapijt – Boek 2

Het Boek van Thoth

Het magische wandtapijt – Boek 3

Vuur & vijand

www.moonuitgevers.nl

Tekst en plattegrond © 2007 Henry H. Neff

Oorspronkelijke titel The Tapestry – The Hound of Rowan

Oorspronkelijk uitgegeven bij Random House Children’s Books, een divisie van Random House, Inc., New York, U.S.A.

Nederlandse vertaling © 2008 Ineke Lenting en Moon, Amsterdam

Omslagontwerp © 2007 Cory Godbey

Omslagbelettering en illustraties binnenwerk © 2008 Wilbert van der Steen

Verzorging e-book ZetSpiegel, Best

isbn 978 90 488 0426 9

nur 283

Moon is een imprint van Dutch Media Uitgevers bv

Deze elektronische uitgave is gebaseerd op de tweede druk, 2011

Voor mijn familie, vrienden en leerlingen

1

De jongen, de trein en het wandtapijt

Max McDaniels zat met zijn hoofd tegen het raampje van de trein naar buiten te kijken, waar onweerswolken door de gele lucht joegen. Zacht tikkelend trok de regen strepen over de ruit en de hemel werd donker, als een huid vol blauwe plekken. Max knipoogde naar zijn waterige spiegelbeeld in het glas, dat was beslagen van zijn adem. Het spiegelbeeld knipoogde terug: een jongen met donkere ogen, golvend zwart haar en de scherpe jukbeenderen van zijn moeder.

Naast hem klonk de basstem van zijn vader, en Max draaide zich om.

‘Welke vind je het mooist?’ vroeg zijn vader met een enthousiaste grijns. Tussen zijn dikke vingers klemde hij een paar op glanspapier afgedrukte advertenties. Max bekeek ze en liet zijn blik rusten op de afbeelding van een elegante vrouw, die met haar hoofd in haar nek van plezier voor een aanrecht stond.

‘Die in elk geval niet,’ zei hij. ‘Die is echt waardeloos.’

Het brede, glimlachende gezicht van McDaniels betrok. Max’ vader was een beer van een vent, met lichtblauwe ogen en een diepe kuil in zijn kin.

‘Hoezo waardeloos?’ vroeg hij verontwaardigd. Hij tuurde naar de advertentie en streek met zijn hand door zijn dunner wordende bruine haar. ‘Wat is daar nou waardeloos aan?’

‘Zo blij ben je echt niet als je de afwas moet doen,’ zei Max, en hij wees naar de stralende vrouw, die haar armen tot aan de ellebogen in het schuim had. ‘En dat doe je ook niet in zo’n chique jurk...’

‘Maar daar draait het juist om!’ wierp zijn vader tegen, en hij zwaaide met het blaadje. ‘Ambrosia is een “ultrakrachtig” afwasmiddel! Een goddelijk schuim dat zacht genoeg is voor het teiltje, maar met voldoende pit voor het ergste–’

‘Pap...’ zei Max, die rood aanliep.

McDaniels zweeg en hij zag dat de overige passagiers hem nieuwsgierig opnamen. Met een minachtend gesnuif borg hij de advertenties weer op in zijn regenjas, net toen de trein de stad binnenreed en bij het eerste station tot stilstand kwam.

‘Zo slecht is het nou ook weer niet,’ stelde Max hem gerust. ‘Als je die stralende lach eens van haar gezicht haalde of zo.’

McDaniels gniffelde en prompt schoof hij met zijn dikke achterste over de bank, zodat hij zijn zoon bijna plette. Max gaf hem een por met zijn elleboog. Reizigers dromden naar binnen, klapten hun paraplu’s dicht en schudden het natte haar uit hun ogen.

Op het moment dat de trein zich weer in beweging zette, dreunde een donderklap door het hele rijtuig. Het werd donker in de coupé en er klonk gegil en gelach. Max greep zijn vaders arm en hield die vast tot de gele lampen weer een voor een aan flikkerden. Terwijl het steeds harder begon te regenen, reden ze Chicago binnen: een dreigend silhouet van staal en steen, dat grimmig afstak tegen de zomerse onweerslucht.

Max had nog steeds een grijns op zijn gezicht toen hij de man zag.

Hij zat in de rij achter hen, aan de andere kant van het middenpad – een bleke, onverzorgde man, met kort haar dat nog nat was van de regen. Hij maakte een uitgeputte indruk; zijn oogleden trilden, en diep weggedoken in zijn smerige jas zat hij onhoorbaar tegen het raam te mompelen.

Even wendde Max zijn blik af; toen draaide hij zich weer om en bekeek hem nog eens goed. Zijn adem stokte.

De man staarde hem aan.

Hij zat doodstil en bestudeerde Max met twee opvallend verschillende ogen. Het ene oog was groen, terwijl het andere wit was en vochtig glansde, net een gepeld ei. Als verlamd staarde Max terug. Het leek een blind, dood ding – iets uit een nachtmerrie.

Toch wist Max op de een of andere manier dat het oog niet blind of dood was. Hij wist dat het hem bekeek – zoals zijn moeder vroeger keurend naar een glas wijn of een oude foto had gekeken. Zonder zijn blik van Max af te wenden, ging de man rechtop zitten en schoof naar het middenpad toe.

De trein reed een tunnel binnen, en toen het donker werd in het rijtuig trok er een huivering door Max heen. Hij schoof iets dichter naar zijn vader toe. McDaniels bromde wat en liet een aantal brochures met productinformatie op de vloer vallen. De trein kwam langzaam tot stilstand en Max hoorde zijn vader zeggen: ‘Je valt me toch niet in slaap, Max? Pak je spullen – we zijn er, kerel.’

Toen Max opkeek, zag hij dat het weer licht was in het rijtuig en dat de passagiers naar de deuren schuifelden. Zijn blik schoot van het ene gezicht naar het andere. De vreemde man was nergens te bekennen. Verhit pakte Max zijn paraplu en zijn schetsboek en snelde naar buiten, zijn vader achterna.

Op het station krioelde het van de mensen, en op de perrons was het een enorm gedrang. Uit luidsprekers klonken monotone stemmen; zaterdags winkelpubliek haastte zich voort, beladen met tassen en met kinderen op sleeptouw. McDaniels loodste Max de roltrap af naar de uitgang. Het regende niet meer, maar de lucht was nog dreigend en op straat dwarrelden kranten op plotselinge windvlagen omhoog. Bij een rij gele taxi’s aangekomen opende McDaniels een portier en liet Max als eerste over de lange bank van namaakleer naar binnen schuiven.

‘Naar het Kunstinstituut, alstublieft,’ zei hij.

De taxi reed in oostelijke richting, naar het meer, en Max strekte zijn hals om een glimp op te vangen van de toppen van de wolkenkrabbers.

‘Pap,’ vroeg hij, ‘heb je die man in de trein gezien?’

‘Welke man?’

‘Hij zat aan de andere kant van het middenpad, in de rij achter ons,’ zei Max huiverend.

‘Nee, ik geloof het niet,’ zei zijn vader, die wat pluis van zijn jas sloeg. ‘Wat was er zo bijzonder aan hem?’

‘Ik weet het niet. Hij zag er eng uit en hij staarde me de hele tijd aan. Vlak voor we de tunnel in gingen, was het net alsof hij iets wilde zeggen of naar ons toe wilde komen.’

‘Tja, als hij jou aanstaarde, dan was dat waarschijnlijk omdat jij hem aanstaarde,’ zei McDaniels. ‘In de stad zul je wel meer vreemde mensen zien, Max.’

‘Dat weet ik, pap, maar–’

‘Je mag iemand nooit op zijn uiterlijk beoordelen.’

‘Dat wéét ik, pap, maar–’

‘Neem nou die knaap bij mij op kantoor. Jonge vent, nog niet eens droog achter zijn oren. Nou, op de eerste dag dat ik daar werk, zie ik die jongen bij de koffieautomaat staan, met oogmake-up op en een harpoen door zijn neus, en uit zijn koptelefoon komt van die lawaaimuziek...’

Max keek door het raampje naar buiten terwijl zijn vader het verhaal voor de zoveelste keer vertelde. Eindelijk ving hij een glimp op van iets waarnaar hij al een hele tijd had uitgezien: twee bronzen leeuwen die groot en trots aan weerszijden van de museumingang stonden.

‘Pap, daar heb je het Kunstinstituut!’

‘Inderdaad, inderdaad. O, voor ik het vergeet,’ zei McDaniels, en met een bedroefd glimlachje op zijn gezicht keek hij Max aan. ‘Bedankt dat je vandaag bent meegekomen, Max. Dat waardeer ik. En je moeder waardeert het ook.’

Max knikte plechtig. De familie McDaniels had de verjaardag van Bryn McDaniels altijd gevierd met een bezoek aan haar lievelingsmuseum. Zijn moeder was ruim twee jaar geleden verdwenen, maar Max en zijn vader zetten de traditie voort.

Binnen vroegen ze aan een jonge vrouw met een naamplaatje op waar ze de lievelingsschilders van Bryn McDaniels konden vinden. Max luisterde terwijl zijn vader de namen van een stukje papier opdreunde: Picasso, Matisse en Van Gogh kwamen er probleemloos uit, maar bij de laatste bleef hij steken. ‘Gauw-gijn?’ vroeg hij, terwijl hij fronsend en met vertrokken mond naar het papiertje staarde.

‘Gauguin. Een fantastische schilder. Ik denk dat u zijn werk heel mooi zult vinden.’ De vrouw glimlachte en wees hun de weg naar een grote marmeren trap die naar de eerste verdieping voerde.

‘Je moeder kent al die namen wel. Ik krijg ze nooit in m’n kop, maakt niet uit hoe vaak ik hier kom.’ Grinnikend gaf McDaniels Max een pets op zijn schouder met de plattegrond.

De zalen boven waren een en al kleur – verf die met stevige streken en in dikke lagen op doek en hardboard was aangebracht. McDaniels wees naar een groot schilderij van voetgangers op een natgeregende Parijse straat.

‘Dat lijkt wel een beetje op vandaag, vind je niet?’

‘Die regen wel, maar als je op hem wilt lijken, moet je eerst een snor opplakken en een hoge hoed opzetten,’ zei Max peinzend, terwijl hij naar een figuur op de voorgrond tuurde.

‘Brr! Ik heb vroeger een snor gehad. Toen ik verkering met je moeder kreeg, moest ik die van haar afscheren.’

Sommige afbeeldingen besloegen een hele muur, terwijl andere genoegen namen met een plekje in een vergulde lijst. Ruim een uur lang liepen ze van het ene schilderij naar het andere, waarbij ze extra aandacht besteedden aan de favorieten van mevrouw McDaniels. Max vond vooral een Picasso erg mooi, van een verweerde oude man met een gitaar in zijn armen. Hij was het schilderij net aandachtig aan het bekijken toen hij ergens achter zich zijn vader hoorde roepen: ‘Bob? Bob Lukens! Hoe is het?’

Max draaide zich om en zag dat zijn vader enthousiast de hand schudde van een magere man van middelbare leeftijd, die een zwarte trui droeg. Hij was in het gezelschap van een vrouw, en het tweetal glimlachte aarzelend toen McDaniels zich breeduit voor hen opstelde.

‘Dag, Scott. Leuk je hier te zien,’ sprak de man beleefd. ‘Schat, dit is Scott McDaniels. Hij werkt voor een van onze vaste klanten, Bedford & Co...’

‘Wat een verrassing. Aangenaam kennis te maken, Scott.’

‘Soep smaakt nooit meer hetzelfde!’ bulderde McDaniels, en hij richtte zijn vinger op het plafond.

Mevrouw Lukens schrok ervan en liet prompt haar tasje vallen.

‘Stel je een winterse dag voor,’ ging McDaniels verder; hij bukte om haar spullen op te rapen, terwijl zij snel achter haar man ging staan. ‘Je hebt een loopneus, het waait en het enige waarmee je je nog een beetje kunt verwarmen is een blik saaie soep uit de voorraadkast. Nou, geen enkele soep is meer saai met Krokante Soepstengels van Bedford & Co! Hapklaar en knapperig geven ze pep aan uw soep en uw smaakpapillen springen ervan in de houding!’

McDaniels bracht zijn hand in saluut naar zijn voorhoofd. Max kon wel door de grond gaan.

Lukens lachte geamuseerd. ‘Heb ik je ooit verteld dat Scott een echte fanaat is, schat?’

Met een aarzelend glimlachje schudde mevrouw Lukens McDaniels de hand.

‘Max,’ zei zijn vader, ‘dit zijn meneer en mevrouw Lukens. Meneer Lukens staat aan het hoofd van ons bureau – de grote baas dus. Max en ik zijn hier gekomen om wat cultuur op te snuiven, nietwaar Max?’

Nerveus stak Max zijn hand naar Lukens uit, en die schudde hem hartelijk.

‘Leuk om kennis met je te maken, Max. Ik zie het graag als een jongeman zich kan losrukken van videospelletjes en mtv! Heb je nog iets gezien wat je mooi vindt?’

‘Ik vind deze Picasso erg mooi,’ zei Max.

‘Die heb ik zelf ook altijd prachtig gevonden. Je hebt er kijk op...’ Lukens gaf hem een schouderklopje en wendde zich weer tot McDaniels. ‘Ik had jullie graag willen vragen dit schilderij te vergelijken met een van mijn favorieten, maar helaas is dat werk verdwenen.’

‘Wat bedoel je?’ vroeg McDaniels.

‘Het is een van de drie schilderijen die hier vorige week zijn gestolen,’ zei Lukens fronsend. ‘En in de krant staat dat er gisteravond nog twee zijn gestolen, uit het Prado.’

‘O,’ zei McDaniels. ‘Wat vreselijk.’

‘Vreselijk, wat je zegt,’ beaamde Lukens, en weer keek hij Max vluchtig aan. ‘Zeg, neem Max eens een keer mee naar kantoor, Scott. Ik heb een reproductie van dat verdwenen schilderij dat ik zo mooi vind, en dan zullen we eens zien of Rembrandt zich met Picasso kan meten!’

‘Doen we, doen we.’ Met een geamuseerde knipoog richtte McDaniels zich tot Max. ‘Hé, makker,’ zei hij. ‘Je vader moet nog wat zaken bespreken en ik ben bang dat je je dan te pletter gaat vervelen. Als jij nou eens een stel schetsen gaat maken van die ijzeren pakken die je moeder en jij altijd tekenden. Dan zien we elkaar over een halfuur in de boekwinkel. Afgesproken?’

Max knikte en nam afscheid van het echtpaar Lukens, dat meteen daarna terugdeinsde voor een woest gebarende Scott McDaniels. Gewapend met schetsboek en potlood liep Max de gang door, inwendig ziedend omdat zijn vader geen gelegenheid voorbij liet gaan om over zaken te praten, zelfs op de verjaardag van zijn moeder.

In de zaal met de harnassen was het donkerder dan in de overige zalen, en de tentoongestelde voorwerpen stonden zacht glanzend achter schoon glas. Er waren hier minder mensen, en Max was blij dat hij betrekkelijk rustig en ongestoord zou kunnen tekenen. Hij liep langs een fluwelen koord en bleef telkens even staan om nu eens een kruisboog en dan weer een kelk te bewonderen. De muren waren behangen met allerlei wapens: zwarte ijzeren knotsen, enorme zwaarden en bijlen met brede bladen. Voor een rek met ceremoniële hellebaarden hield hij halt, en daar zag hij iets wat heel geschikt was om na te tekenen.

Het harnas was gigantisch. Zilverkleurig blinkend stond het in een brede vitrine, en de harnassen aan weerszijden zonken erbij in het niet. Max liep eromheen en hield zijn hoofd schuin om de helm beter te kunnen bekijken. Een paar minuten later had hij al een ruwe schets van de contouren op papier staan.

Vol concentratie was hij het gedetailleerde borstschild aan het natekenen toen hij opschrok van tumult aan de andere kant van de zaal. Hij tuurde door het glas van de vitrine en zijn adem stokte.

Daar stond de man van de trein.

Max dook ineen en zag hoe de man dreigend boven de suppoost bij de ingang van de zaal uittorende. Met zijn hand maakte hij rappe hakgebaren. De bewegingen werden steeds sneller naarmate hij harder begon te praten.

‘Zo groot,’ beet hij de suppoost toe. Hij sprak met een Oost-Europees accent, en met zijn vlakke hand gaf hij bij benadering Max’ lengte aan. ‘Een jongen van een jaar of twaalf, zwart haar, hij heeft een schetsboek bij zich.’

De suppoost stond met zijn rug tegen de deurpost en nam de man van top tot teen op. Hij wilde zijn portofoon al pakken. Maar nu boog de onbekende man zich naar hem toe en fluisterde hem iets in wat Max niet verstond. Vervolgens gebeurde er iets onbegrijpelijks: de suppoost knikte en wees met zijn dikke duim over zijn schouder in de richting van de harnassen, waar Max zich had verstopt.

Max speurde als een bezetene in het rond tot hij rechts van hem een donkere deuropening zag. Ervoor hing een fluwelen koord met daaraan een bordje waarop stond: onderhoudswerkzaamheden: niet betreden.

Zonder zich iets van het bordje aan te trekken dook Max onder het koord door en glipte de hoek om. Verstijfd drukte hij zich tegen de muur aan en wachtte tot zijn schuilplaats ontdekt zou worden. Er gebeurde niets. De seconden kropen voorbij, tot Max besefte dat hij zijn schetsboek in de andere zaal had laten liggen. Een golf van paniek sloeg over hem heen; de man zou het zeker zien en dan kon hij wel raden waar Max zich had verstopt.

Een minuut verstreek, en toen nog een minuut en nog een. Max hoorde voetstappen en gespreksflarden van mensen die langs de deuropening liepen. Hij gluurde om de hoek. De man was verdwenen – en ook Max’ schetsboek was weg. Terwijl hij zich langzaam op de grond liet zakken, zag hij in gedachten zijn naam en adres voor zich, die hij keurig met potlood aan de binnenkant van de kaft had geschreven. Hij hief zijn hoofd en keek wanhopig de zaal rond waarin hij zich had verstopt.

Die was verbazend klein voor een museumzaal. Het rook er muf en de ruimte werd verlicht door een zacht oranje schijnsel. Het enige tentoongestelde voorwerp was een rafelig wandtapijt aan de muur tegenover Max. Hij knipperde met zijn ogen. Het was raar, maar het schemerige licht leek van het wandtapijt zelf te komen. Max liep er wat dichter naartoe.

Het wandtapijt was heel oud. Het zonlicht en de eeuwen hadden er bijna alle kleur aan onttrokken, tot er alleen wat vlekkerige, verbleekte strepen oker waren overgebleven. Maar toen Max dichterbij kwam, zag hij dat onder het matte, ruwe oppervlak vage sporen en onderstromen van kleuren schuilgingen.

Zijn buik begon ervan te tintelen, alsof hij een handvol bijen had ingeslikt. De haartjes op zijn arm kwamen een voor een overeind, en Max bleef hijgend staan.

Tjing!

Opeens gloeide er een draad op, in een heldere goudkleur. Met een kreet sprong Max achteruit. De draad vlamde als vuur en was even dun en teer als spinrag. Hij trilde als de snaar van een harp en gaf één toon, die door de hele zaal weerklonk en toen wegstierf. Max keek over zijn schouder naar de deuropening. Nog steeds liepen er bezoekers voorbij, maar ze leken heel ver weg en zich totaal niet bewust van de kleine zaal met die ene jongen en het vreemde wandtapijt.

Nog meer draden kwamen tot leven, werden door een aanzwellend koor van licht en muziek uit hun slaap geplukt. Sommige verschenen afzonderlijk, in een uitbarsting van licht en geluid; andere kwamen gelijktijdig naar voren, in harmonieuze weefsels van zilver, groen en goud. Max had het gevoel alsof hij het stof van een vreemd instrument had geveegd dat nu een onbekende, vergeten melodie liet horen. De melodie werd steeds lieflijker. Toen de laatste draad zich wakker zong, trok er een felle pijnscheut door Max heen en hij hapte naar adem. De pijn was scherp, niet zomaar een steek, en hij werd veroorzaakt door iets diep in zijn binnenste.

Zolang Max zich kon herinneren had hij dat iets al gevoeld. Het was een sluimerende aanwezigheid, groot en woest, en Max was er bang voor. Zijn hele leven had hij een moeizaam gevecht geleverd om het onder de duim te houden. Daarvan kreeg hij hoofdpijn, die soms ondraaglijk was en dan dagenlang aanhield. Maar zodra hij dat vreemde iets voelde losbarsten, wist Max dat het ergste voorbij was. Van zijn ketenen bevrijd gleed het langzaam door zijn bewustzijn, weergalmde diep in zijn binnenste en woelde daar de bodem om.

De pijn nam af. Max ademde in en liet zijn tranen in warme stroompjes over zijn gezicht biggelen. Met zijn vingers streek hij over het geweven oppervlak van het tapijt.

Het licht en de kleuren veranderden en werden verstrengelde gouden patronen, die drie vreemde, gloeiende woorden aan de bovenkant omlijstten.

táin bó cuailnge

Midden onder die woorden stond een prachtig geweven afbeelding van een stier in een weiland, omringd door tientallen slapende krijgers. Van rechts naderde een leger gewapende mannen; hoog in de lucht cirkelden drie zwarte vogels. Op een naburige heuvel tekende zich het silhouet af van een grote man, die met een speer in zijn hand het tafereel overzag.

Max liet zijn blik over de hele afbeelding gaan, maar telkens keerde hij terug naar de donkere gestalte op de heuvel. Langzaam begon het tapijt feller op te gloeien; de beelden trilden en dansten achter flakkerende warmtegolven. Onder een aanzwellende kakofonie barstte het tapijt uit in een schittering die zo heet en fel was dat Max bang was dat hij erdoor verbrand zou worden.

‘Max! Max McDaniels!’

Het was weer donker in de zaal. Het tapijt hing dof, lelijk en stil aan de muur. Bang en verward week Max terug; hij dook onder het fluwelen koord door en stond opnieuw in de zaal met middeleeuwse voorwerpen.

Aan de andere kant van de zaal zag hij de logge gestalte van zijn vader, naast twee bewakers. Max riep hem. Toen McDaniels de stem van zijn zoon hoorde, rende hij op hem af.

‘O, godzijdank! Godzijdank!’ Hij veegde zijn tranen af en plette Max zowat tussen de plooien van zijn jas. ‘Max, waar heb je in vredesnaam uitgehangen! Ik ben al twee uur naar je op zoek!’

‘Sorry, pap,’ zei Max beduusd. ‘Er is niks aan de hand, hoor. Ik was gewoon in die andere zaal, maar ik ben hooguit twintig minuten weg geweest.’

‘Waar heb je het over? Welke andere zaal?’ vroeg McDaniels met bevende stem en hij tuurde over Max’ schouder.

‘Die van de onderhoudswerkzaamheden,’ antwoordde Max. Hij draaide zich om en wilde het bordje aanwijzen. Toen zweeg hij, deed zijn mond open en zweeg weer. Er was geen deuropening, en ook geen bordje of een fluwelen koord.

Zijn vader wendde zich tot de twee bewakers en gaf hun beiden een ferme handdruk. Zodra ze buiten gehoorsafstand waren, keerde hij zich weer naar Max toe. Zijn ogen waren opgezwollen en hij keek zijn zoon onderzoekend aan.

‘Max, wees eens eerlijk. Waar heb je de afgelopen twee uur gezeten?’

Max ademde diep in. ‘Ik was in een zaal hiernaast. Pap, ik zweer het, maar ik had helemaal niet door dat ik daar zo lang heb gezeten.’

‘Waar was die zaal precies?’ wilde McDaniels weten, en hij vouwde de plattegrond van het museum open.

Max voelde zich misselijk worden.

De zaal met het wandtapijt stond niet op de plattegrond.

‘Max... ik vraag het je voor de allerlaatste keer: je staat toch niet tegen me te liegen, hè?’

Max tuurde naar zijn schoenen. Toen hij zijn vader weer aankeek, hoorde hij zijn eigen stem, maar heel zacht en bibberig.

‘Nee, pap. Ik sta niet tegen je te liegen.’

Max had het nog niet gezegd of zijn vader pakte hem beet en trok hem vastberaden mee naar de uitgang. Een stel meiden van zijn eigen leeftijd begon giechelend te fluisteren toen hij schuifelend en met gebogen hoofd werd meegesleurd, het museum uit en de trap af.

Tijdens het taxiritje naar het station klonk alleen het geritsel van de brochures waarin McDaniels driftig zat te bladeren. Het viel Max op dat hij sommige op hun kop hield of ze achterstevoren doorlas. Het begon net weer harder te waaien en te regenen toen de taxi voor het station stilhield.

‘Kijk goed of je al je spullen hebt,’ zei McDaniels met een zucht, terwijl hij aan de andere kant van de auto uitstapte. Hij klonk moe en verdrietig. Max liet zijn hoofd hangen en bedacht dat hij maar beter kon verzwijgen dat hij zijn schetsboek kwijt was.

In de trein plofte het tweetal op de zachte banken van een coupé neer. McDaniels liet zijn retourtje aan de conducteur zien, leunde achterover en sloot zijn ogen. De conducteur wendde zich tot Max.

‘Kaartje, alsjeblieft.’

‘O, dat heb ik hier,’ mompelde Max afwezig. Hij stak zijn hand in zijn zak, maar het enige wat erin zat was een envelopje. Hij knipperde met zijn ogen toen hij zijn eigen naam in duidelijke letters op de envelop zag staan.

Verward haalde Max het kaartje uit zijn andere zak en gaf het aan de conducteur. Na een blik op zijn vader om er zeker van te zijn dat hij zijn ogen nog steeds dicht had, bekeek Max de envelop. In het warme, gelige licht had het zware papier de kleur van boter, met mooie, afgewerkte hoeken. Hij draaide de envelop om en bestudeerde het vloeiende, marineblauwe handschrift.

Aan Max McDaniels

Zijn vader ademde nu zwaar en diep, en Max streek met zijn vinger over de flap van de envelop. Er zat een opgevouwen brief in.

Beste Max McDaniels,

Volgens onze gegevens heb je je hedenmiddag om 15.37 uur standaardtijd als kiemeling gemanifesteerd. Van harte gefeliciteerd, Max – ongetwijfeld ben je een bijzondere jongeman, en we verheugen ons erop nader kennis met je te maken. Een van onze regionale vertegenwoordigers zal zeer binnenkort contact met je opnemen. We zouden het op prijs stellen als je tot die tijd het zwijgen bewaart en uiterste discretie betracht ten aanzien van deze zaak.

Met vriendelijke groet,

Gabriëlle Richter

Directrice

Max las het briefje een aantal malen door voor hij het weer in zijn zak stak. Hij voelde zich volkomen leeg. Hij had geen idee hoe de envelop in zijn bezit was gekomen, en hij wist al helemaal niet wat er met ‘kiemeling’ werd bedoeld en wat het allemaal met hem had te maken. Wel vermoedde hij dat het verband hield met het verborgen wandtapijt en dat geheimzinnige iets dat nu onbelemmerd in hem ronddoolde. Max staarde uit het raampje. Aan de westelijke hemel werden de laatste plukjes donderwolk verdreven door bundels stralend zonlicht. Uitgeput viel hij in slaap, met de geheimzinnige envelop stevig in zijn handen geklemd.

2

Drie zachte klopjes

De volgende ochtend keek Max gapend toe terwijl zijn vader een paar zwarte sokken in een weekendtas gooide. Nadat hij de tas had dichtgeritst, liep hij opeens brommend de gang op. Even later kwam hij terug met een handvol tv-kabels en de controller van de spelletjescomputer.

‘Niet dat ik je niet vertrouw...’

De warboel van snoeren werd in de tas gepropt, die opnieuw stevig werd dichtgeritst.

‘Wat moet ik nou de hele dag doen?’ kreunde Max.

‘Huisarrest is straf,’ zei zijn vader bars. ‘Je staat hier toch al te gapen – wat mij betreft blijf je de hele dag in bed liggen.’

Eigenlijk vond Max dat niet eens zo’n slecht idee. Een groot deel van de nacht had hij uit zijn raam zitten turen. Het idee dat de man met het dode oog zijn naam en adres wist en elk moment kon opdagen, had hem tot aan de ochtend uit de slaap gehouden. Maar nu het licht was, vond hij het nogal kinderachtig dat hij zo bang was geweest.

Toen hij buiten een taxi hoorde claxonneren, voelde hij opeens de drang om zijn vader alles over de man in het museum te vertellen. Hij slikte zijn woorden echter in. Zoals de zaken er nu voorstonden, zou het een soort laatste wanhoopspoging lijken om onder zijn straf uit te komen.

‘Ik ben maar een dag weg,’ zei zijn vader met een zucht. Lukens had hem de gelegenheid geboden om een nieuwe klant te werven, en hij ging nu naar Kansas City, waar hij ook zou overnachten. ‘Het nummer van de familie Raleigh heb ik op de koelkast geplakt. Tegen zes uur word je daar verwacht voor het avondeten, en je kunt er ook slapen. Gedraag je. Morgenmiddag kom ik weer thuis.’

Scott McDaniels drukte een kus op Max’ hoofd en vertrok. Max deed de deur op slot, en door nieuwsgierigheid gedreven ging hij naar boven om het briefje nog eens goed te bestuderen. Nadat hij het een aantal keren had doorgelezen, vond hij het nog steeds een raadsel. Hij stond op, keek uit het raam en luisterde naar de wind, die de hoge bomen in de achtertuin heen en weer zwiepte; daar stond ook het fort dat hij samen met zijn vader had gebouwd. Toen zijn maag begon te rammelen, schoof Max de brief aan de kant en ging naar beneden om een boterham te smeren.

Terwijl hij de trap afliep, zag hij onder de voordeur een schaduw bewegen. Er werd drie keer zachtjes geklopt, en Max bleef staan. Hij stond roerloos, met zijn voet klaar voor de volgende stap, toen het geklop opnieuw begon.

‘Hallo?’ riep een vrouwenstem. ‘Is er iemand thuis?’

Opgelucht ademde Max uit – het was niet de man van het museum. Hij sloop naar een zijraampje en daar ving hij een glimp op van een mollige dame op leeftijd, die een koffer in haar hand hield en een blik op haar horloge wierp. Ze had haar stok tegen de deur gezet. Toen ze Max zag, glimlachte ze opgewekt en zwaaide naar hem.

‘Hallo. Ben jij Max McDaniels? Ik ben mevrouw Millen. Heb je niet een brief ontvangen waarin staat dat ik bij je op bezoek zou komen?’

Glimlachend zwaaide Max terug.

‘Mag ik binnenkomen?’ vroeg ze liefjes, met een knikje naar de gesloten deur.

Hij schoof de koperen grendel weg en deed de deur open. Mevrouw Millen stond stralend op de stoep en stak hem haar hand toe.

‘Wat leuk om je te ontmoeten, Max. Ik wil graag even met je praten over de brief die je hebt ontvangen.’

‘Goed. Ook leuk om u te ontmoeten.’

‘Mooi, zullen we ergens gaan zitten om een babbeltje te maken?’

Max ging mevrouw Millen voor naar de eetkamer. Ze weigerde beleefd toen hij aanbood om haar koffer te dragen, en zwaar leunend op haar stok sleepte ze zich voort. Met een dankbare zucht liet ze zich op een stoel zakken, waarbij zich een vleugje parfum door het vertrek verspreidde. Lachend nam ze haar bril af en terwijl Max tegenover haar plaatsnam, masseerde ze haar rode, opgezwollen ogen.

‘Voor we beginnen... zou ik misschien met je ouders kunnen kennismaken? Zijn ze thuis?’

‘Mijn vader is weg voor zaken.’

‘Juist ja,’ zei ze. ‘En je moeder?’

Max keek even naar het dressoir, waarop een oude foto van het gezin McDaniels stond. ‘Die is er ook niet.’

‘Tja, dat maakt mijn taak wel wat eenvoudiger,’ zei ze. Haar schouders ontspanden zich en ze gaf Max een knipoogje.

‘Hoe bedoelt u?’ Fronsend leunde Max achterover op zijn stoel. Hij wierp een blik op haar koffer en verbaasde zich over de lange, ondiepe krassen die er aan de zijkant overheen liepen.

‘O, ouders hebben vaak vastomlijnde ideeën. Zo zullen de meeste ouders niet veel begrip hebben voor vreemde gebeurtenissen in het Kunstinstituut, denk je wel?’

Max glimlachte.

‘Je hebt gisteren het een en ander beleefd, hè Max?’

‘Tja – ik bedoel: ja. Ja, echt wel.’

‘Vertel eens, wat vond je er zo bijzonder aan?’

‘Nou, ik heb allerlei rare dingen gezien,’ zei Max schouderophalend. ‘Ik kwam in een zaal – een zaal die ik later niet meer terug kon vinden. In die zaal heb ik een wandtapijt gezien.’

Mevrouw Millen knikte en ze tikte met haar vinger op het gladde, glanzende tafelblad.

‘Was het mooi?’ vroeg ze. ‘Was het een mooi tapijt?’

‘Eerst niet.’

Haar vinger bleef in de lucht hangen.

‘Wat bedoel je?’

‘Eerst was het lelijk,’ fluisterde Max. Maar toen zweeg hij. Opeens leek het iets heel persoonlijks wat hij had meegemaakt. Hij wist niet meer zo goed of hij het wel aan haar wilde vertellen.

‘O ja?’ vroeg mevrouw Millen. ‘Was het lelijk? Een oud, mottig tapijt? Ga door, jongen... Ik weet dat het allemaal geheimzinnig en dwaas lijkt, maar aan mij kun je het wel vertellen. Geloof me nou maar, Max, daarna zul je je stukken beter voelen.’

Met een hoopvolle blik boog ze zich naar voren. Opeens werd Max heel slaperig.

‘Het begon te gloeien,’ zei hij langzaam, en met zijn vinger volgde hij de nerf in het hout van de tafel. ‘Er waren woorden en plaatjes en muziek.’

‘Wat waren dat voor woorden, Max? Vertel eens, wat voor plaatjes heb je gezien?’

Ze sprak op gedempte, dringende toon. Max kreeg jeuk in zijn nek; hij zweeg en keek haar onderzoekend aan.

Haar gezicht was rond en merkwaardig strak. Ze bleef glimlachen, maar haar pupillen werden steeds wijder. Geboeid zag Max hoe ze groter en groter werden. Ze deden hem denken aan een ijsbeer die hij ooit in de dierentuin had gezien. Nooit zou hij vergeten hoe die vlakke, zwarte ogen hem hongerig vanachter het veiligheidshek hadden gevolgd.

Geschrokken knipperde Max met zijn ogen.

Hier was geen hek.

‘Ik moet naar de wc,’ mompelde hij.

‘Ja, ja, ga je gang. Maar vertel eerst eens wat je op dat tapijt hebt gezien!’

‘Misschien moeten we daar maar mee wachten tot mijn vader weer thuis is.’

Mevrouw Millen zette grote ogen van verbazing op. Toen ze ging verzitten kraakte de stoel onder haar gewicht, en opeens liet ze een nogal verkouden gesnif horen. Seconden lang keken ze elkaar aan. Vervolgens trok er een sluw lachje over haar gezicht, alsof ze zojuist geheimen hadden uitgewisseld.

‘Ho-ho-ho!’ gniffelde ze. ‘Wat ben jij voorzichtig, Max! Wat een voorzichtige, slimme jongen ben je toch! Misschien ben jij wel degene die we zoeken.’

Het zweet stond Max op het voorhoofd en zijn keel kriebelde. Hij keek even naar haar stok en bedacht dat hij ervandoor kon gaan. Met hardlopen kon niemand hem ooit inhalen, en mevrouw Millen was al oud.

‘U moet nu maar gaan,’ zei hij. ‘Ik voel me niet zo lekker.’

‘Natuurlijk, jongen...’

De vrouw schoof haar stoel naar achteren.

‘... maar jij gaat met me mee!’

Ze bleef glimlachen terwijl haar hand over de tafel schoot en Max’ pols beetpakte. Max slaakte een kreet en deinsde terug. Hij wrong zich los uit haar verbazend sterke, pijnlijke greep en viel van zijn stoel. Op datzelfde moment hoorde hij boven in zijn kamer iets omvallen. Zware voetstappen kwamen de trap af.

Er was nog iemand in huis.

Max krabbelde overeind en stormde naar de achterdeur. Toen ze om de tafel heen liep en achter hem aan rende, zag hij tot zijn ontzetting dat de oude vrouw helemaal geen stok nodig had.

Hij vluchtte de achtertuin in en stoof op het grote, grenenhouten fort af. Hij morrelde aan de roestige klink, duwde de deur open en glipte naar binnen. Net toen mevrouw Millen ineendook om zich achter hem aan naar binnen te werpen, probeerde hij de deur dicht te slaan – maar ze slaagde erin haar arm tussen de deur en de wand te wurmen en zwaaide er woest mee heen en weer.

Max gaf een harde duw met zijn schouder, waarop mevrouw Millen het uitgilde en haar arm terugtrok. Hij sloeg de deur dicht en schoof de dwarsbalk op zijn plaats.

Met zijn rug tegen de deur wachtte hij af.

‘Ho-ho-ho!’ kakelde ze. ‘Dat was toch niet zo wijs en voorzichtig! Ons kleintje was snel, maar hij heeft de verkeerde keus gemaakt...’

Max hoorde haar om het fort heen lopen, waarbij ze met haar nagels over de wanden kraste. Telkens bleef ze even staan om op de smalle ruitjes te tikken. Max verdrong zijn angst en probeerde na te denken. Hij zou om hulp kunnen roepen, maar zijn huis stond aan het einde van een rustige straat, en de buren werkten overdag. Toen hij haar bij de achterwand van het fort hoorde, besloot Max om ervandoor te gaan.

Op het moment dat hij zijn hand uitstrekte naar de dwarsbalk, loste die op en viel in een hoopje grijze as op de grond.

‘Ho-ho-ho!’

De deur vloog open en mevrouw Millen greep Max bij zijn shirt. Met een schreeuw ramde hij de muis van zijn hand tegen haar neus. Vloekend deinsde ze terug en verloor haar greep op hem. Max vloog achteruit, knalde tegen de wand aan en klauterde omhoog langs het laddertje dat naar het dak van het fort voerde. Al klimmend hoorde hij haar vlak onder zich mompelen. Toen hij naar beneden keek, zag hij dat ze op de onderste traptree stond. Haar beringde vingers graaiden naar zijn enkel.

‘Blijf staan, Max! Astaroth!’

Op dat moment merkte Max dat zijn rechterbeen ijskoud en gevoelloos werd. Met inspanning van al zijn krachten klom hij het luik door. Hij wachtte even en zodra de vrouw eraan kwam klauteren, sloeg hij het luik keihard op haar hoofd neer. Zijn been was zo goed als verdoofd en zo sleepte hij zich naar de rand van het dak. Toen hij achteromkeek, zag hij mevrouw Millen door het luik klimmen. Ze wurmde haar forse lijf door het gat en als een dier kroop ze op handen en voeten achter hem aan.

Max sloot zijn ogen en liet zich over de rand rollen.

Hij kwam met een harde klap op het gazon terecht en de lucht sloeg uit zijn longen. Toen hij versuft zijn ogen opende, zag hij haar naar hem turen vanaf het dak van het fort, ruim drie meter boven zijn hoofd.

‘Raak hem niet aan!’ hijgde ze en ze keek woedend in de richting van het huis. ‘Dit vechtersbaasje is van mij!’

Vertwijfeld speurde Max het huis en de tuin af, maar hij zag verder niemand. Op dat moment drong het tot hem door dat het hoofd van mevrouw Millen was verdwenen. Hij hoorde het luik dichtkletteren en concludeerde dat ze de trap weer afdaalde.

Kreunend krabbelde Max overeind. Terwijl hij om het huis heen liep, dreigde zijn been het te begeven, maar hij slaagde erin de oprit op te strompelen, die op de straat uitkwam. Hij keek om en zag dat mevrouw Millen in volle vaart op hem af kwam rennen.

Hij ging de hoek om en wilde de voortuin al in rennen toen hij tegen een man op botste, die kreunend zijn koffertje liet vallen. Max gilde, sloot zijn ogen en begon de man als bezeten met zijn vuisten te bewerken.

‘Hé! Au! Hou daar eens mee op!’ riep de man, en hij pakte Max’ armen stevig beet. Max draaide zich razendsnel om, in de verwachting dat mevrouw Millen elk moment de hoek om kon stormen. Maar dat gebeurde niet.

‘Gaat het, jongen?’ vroeg de man. Hij sprak met een beheerst Brits accent.

Max voelde de greep om zijn armen verslappen. Weer draaide hij zich om en nu keek hij op naar de figuur die voor hem stond. Het was niet de onbekende met het witte oog uit het museum. Deze man was lang en ging gekleed in een smetteloos marineblauw pak. Hij had rossig haar, een hoog voorhoofd en droeg een bril met een metalen montuur. Met een nerveus lachje keek hij naar Max’ gebalde, bevende vuisten.

‘Had ze het tegen u?’ wilde Max weten.

‘Neem me niet kwalijk, maar wie bedoel je?’

Voor hij de juiste woorden had gevonden, zakte Max in elkaar.

Met een schok werd hij wakker. Hij lag op de bank in de tv-kamer. Zijn been voelde niet langer verdoofd, maar tintelde, alsof het sliep. Toen hij naar zijn voeten keek, zag hij dat iemand zijn schoenen had uitgetrokken en ze keurig naast elkaar op de vloer had gezet. Op de gang hoorde hij vrolijk gefluit. Max zat nog maar net overeind toen de man met de metalen bril de kamer binnenliep; hij droeg een beker dampende chocolademelk en een schaal vol koekjes.

‘Hallo, Max! Ik hoop dat je je weer wat beter voelt,’ zei de man opgewekt, en hij zette de schaal en de beker op de salontafel. ‘Ik ben Nigel Bristow, zeg maar Nigel, en het spijt me verschrikkelijk dat ik je zo heb laten schrikken! Hopelijk vind je het niet erg dat ik wat in je keuken heb lopen rommelen. Neem een koekje. Bij mij verricht het altijd wonderen.’

Max was te uitgeput om bang te zijn of tegen te sputteren. Hij pakte een koekje en ondertussen hield hij zijn blik op Nigel gericht, die in zijn vaders leren stoel ging zitten. Max knabbelde aan het koekje.

‘Ik was niet bang voor jou,’ mompelde hij. ‘Ik werd achternagezeten.’

Nigels glimlach werd een strakke streep en in zijn ogen verscheen een ernstige glans.

‘Wat bedoel je daar precies mee, Max? Wie zat je achterna?’

‘Ik heb een brief ontvangen... een brief waarin stond dat ik bezoek zou krijgen. Ze kwam vandaag naar ons huis en...’ Max zweeg en zijn ogen vulden zich met tranen. Hij sloeg zijn arm voor zijn gezicht, diep beschaamd dat iemand hem zo zag, en nog wel een vreemde.

‘Juist ja.’ Nigels stem klonk kalm en meelevend. ‘Max, ik wil je helpen. Denk je dat je me kunt vertellen wat er is gebeurd?’

Max knikte. Hij haalde diep adem en vertelde Nigel het hele verhaal over het bezoek van mevrouw Millen.

Toen hij klaar was, schoof Nigel zijn stoel naar voren en gaf hem een klopje op zijn schouder.

‘Rustig maar, jongen. Als jij nou eens hier blijft zitten. Met het oog op wat je me verteld hebt, moet ik even een paar dingen regelen. Ik blijf in de buurt.’

Vlakbij lag een deken; Nigel pakte hem, vouwde hem open en legde hem over Max heen, waarna hij hem de beker met chocolademelk aanreikte. Mompelend in een vreemde taal en op deuren en ramen kloppend, liep Nigel de kamer uit.

Tot Max’ opluchting nam het verdoofde gevoel in zijn been bij elke slok chocolademelk verder af. Voor de goede orde bewoog hij zijn voeten even heen en weer. Boven hoorde hij het gekraak van Nigels voetstappen en op dat moment herinnerde hij zich weer dat hij bij de familie Raleigh werd verwacht voor het avondeten. Net toen Max de telefoon wilde pakken, kwam Nigel terug.

‘Ik doe je echt niks, Max. Je hoeft de politie niet te bellen.’

‘Dat wil ik ook niet – ik weet dat je me niks zult doen. Ik wilde de vrienden van mijn vader bellen. Hij is de stad uit en ik zou vanavond naar hen toe gaan.’

‘Juist. Max, ik geloof niet dat het verstandig is om vanavond bij me weg te gaan. Als je wilt, regel ik het wel.’

‘Wie ben je eigenlijk?’ vroeg Max, en hij boog zich naar voren.

‘Ik ben een werver,’ zei Nigel. Hij stond voor de boekenkast en keek naar een foto. ‘Ik ben het echte bezoek dat je zou krijgen. Het spijt me alleen dat ik niet eerder ben gekomen.’

‘Wie was die vrouw dan, die mevrouw Millen? Ik dacht dat ze me ging vermoorden.’

Nigel fronste zijn wenkbrauwen. ‘Ik weet nog niet wie zij was of hoe ze wist wie jij bent. Dit is een gewichtige zaak, en ik heb mijn collega’s al op de hoogte gebracht. Niet dat ik een grote, ontzagwekkende Mysticus ben, maar zolang onze specialisten nog niet gearriveerd zijn, houdt mijn aanwezigheid hier indringers op afstand.’

Max was er niet zo zeker van of hij behoefte had aan nog meer bezoek.

‘Goed,’ zei Nigel. ‘We maken nog wat chocolademelk en dan zal ik proberen alles uit te leggen.’

Samen liepen ze naar de keuken. Max zette water op terwijl Nigel vrolijk neuriënd rondsnuffelde op zoek naar meer koekjes. Hij opende een kastje en haalde een pak Krokante Soepstengels van Bedford & Co tevoorschijn.

‘Zijn deze lekker?’

‘Volgens mijn vader zijn ze de redding van de mensheid,’ mompelde Max. Hij sloeg zijn blik neer en wreef over zijn been tot het niet langer verdoofd aanvoelde. Even later hoorde hij luid gekraak.

‘Of ze de mensheid zullen redden, weet ik niet,’ jubelde Nigel, ‘maar lekker zijn ze wel!’

Met zijn hand vol stengels liep de werver naar de woonkamer. Buiten werd het donker en in de verte rommelde de donder. Toen Max binnenkwam met twee bekers chocolademelk stond Nigel voor de open haard.

‘Zo te zien is er onweer op komst. Laten we het hierbinnen maar eens gezellig maken!’

Nigels vingers dansten alsof hij een marionet bespeelde. Opeens begonnen de koude houtblokken in de haard te sissen en te knallen. Gele vlammetjes flakkerden langs de randen. Een paar tellen later brandde er een helder, vrolijk knetterend vuur.

‘Alsjeblieft!’ Nigel klapte in zijn handen. ‘Dreigend onweer, een lekker vuurtje en een slok chocolademelk als troost voor de ziel! Kom eens hier, Max.’

Max keek met open mond naar het vuur.

‘Maar hoe heb je...?’

‘Alles op zijn tijd,’ zei Nigel, en hij spreidde het kleed op de hardhouten vloer uit zodat ze erop konden zitten. ‘Max, voor we van start gaan moet je me beloven dat je niet aan Mam en Bob vertelt dat ik me helemaal heb volgegeten aan die hoe-heten-ze-ook-alweer.’

‘Eh... oké,’ zei Max beduusd.

‘Prachtig!’ Nigel propte nog een paar soepstengels van Bedford & Co in zijn mond. ‘Op deze wervingsreisjes krijg ik eindelijk de kans om lekkere hapjes te snaaien!’ Hij sloeg de kruimels van zijn hand en ging toen verder met zijn verhaal.

‘Max, hoe vervelend ik het ook vind om de beantwoording van je vragen nog even uit te stellen, toch wil ik graag eerst iets over de gebeurtenissen van gisteren horen.’

Terwijl het vuur knetterde en het onweer naderde, vertelde Max over de vorige dag. In tegenstelling tot mevrouw Millen luisterde Nigel alleen maar, en onderbrak hem niet telkens om naar bijzonderheden te vragen.

‘Ik heb geen idee wat het allemaal te betekenen heeft,’ zei Max aan het eind van zijn verhaal.

‘Aha, zo te horen heeft iemand behoefte aan een lesje Keltische mythologie voor beginners! Het visioen betreft de Veeroof van Cooley, Max, en het is zeer ongebruikelijk. Het toont aan dat je een veelbelovende kiemeling bent.’

‘Wat is een kiemeling? Dat woord stond ook al in de brief die ik heb gekregen.’

‘Max, jíj bent een kiemeling en daarom ben ik hier! Jij behoort tot het handjevol mensen op ons wonderbaarlijke planeetje die de kiem in zich dragen om een van ons te worden. Toen je die zaal binnenging en dat wandtapijt ontdekte, werden wij op jou attent gemaakt. Ik ben hier gekomen om te kijken of je voldoende kiemkracht bezit om je een aanbod te kunnen doen.’

‘Wie zijn “wij”? En wat voor aanbod?’

‘Alles op zijn tijd, alles op zijn tijd. Eerst moet ik je een paar proefjes afnemen.’

De regen kletterde tegen de ruiten. Max dacht dat hij een schim langs een van de ramen zag schieten.

‘Er is iemand buiten!’

Nigel glimlachte.

‘Het is heel normaal dat je een beetje schrikachtig bent. Maar we hebben niks te vrezen. Dit huis wordt door vriendenogen in de gaten gehouden.’

Max huiverde, en hij wist niet of hij het wel zo leuk vond om in de gaten te worden gehouden, ook al was het door vriendenogen.

‘Wat gebeurt er als ik zak voor die proefjes?’

‘Dan ruim ik de keuken op en ga er weer vrolijk vandoor, blij dat ik met zo’n bijzondere jongen heb mogen kennismaken. Binnen enkele dagen ben je mij en die akelige toestand van vanmiddag helemaal vergeten. Dan weet je er niets meer van.’

‘Maar...!’

‘Ik weet wat je denkt, wees maar niet bang. Ik heb ervoor gezorgd dat dit huis voorrangsbewaking krijgt. Met het oog op wat er gebeurd is, blijft het nog enige tijd onder toezicht staan – ook als die proefjes te moeilijk voor je zijn. Het is heel goed mogelijk dat er meer dan één geheim agent voor dit huis op wacht staat, Max.’

Het was duidelijk dat Nigel deze verklaring afdoend vond. Max dacht er anders over en liep naar het raam om naar buiten te kijken.

‘Je zult nergens een agent zien,’ zei Nigel, terwijl Max tussen de gordijnen door gluurde. ‘Zelf zie ik ze waarschijnlijk ook niet. Dat hoort bij de taak van een agent, dat hij ongrijpbaar is als rook.’

Max keek bedenkelijk en trok de gordijnen dicht, want het onweer was nu recht boven hun hoofd.

Nigel ging staan en wenkte Max mee naar de keuken.

De werver zette zijn koffertje op de keukentafel. Hij knipte het open en haalde er een digitale recorder uit en ook een ding dat op een groot zilveren tennisracket zonder bespanning leek. Max snapte niet hoe het racket ooit in het smalle koffertje had gepast.

‘Kom eens hier, Max, laten we meteen maar beginnen. Wip eens op het aanrecht, als je wilt, en trek je maar niks aan van al dat formele gedoe.’ Nigel zette de recorder aan en leunde tegen een kast.

‘Werver eerste klas Nigel Bristow gaat de standaardserie kiemelingproeven afnemen bij Max McDaniels, twaalf jaar oud, uit Chicago, Illinois, Verenigde Staten van Amerika.’

Terwijl hij Max de recorder voorhield, praatte Nigel op afgemeten, vlakke toon door. ‘Meneer McDaniels, bevestigt u alstublieft dat u volledig bent geïnformeerd en dat u erin toestemt deel te nemen aan de volgende proeven, in het volle besef dat ze zich nog in een experimenteel stadium bevinden en hoogstwaarschijnlijk zullen resulteren in ernstige verminking...’

‘Hé! Wacht eens even!’ riep Max uit, en hij sprong van het aanrecht.

Nigel gniffelde. ‘Grapje! Ik kon het niet laten.’ Hij gebaarde dat Max weer op het aanrecht kon gaan zitten. ‘Goed. Het eerste proefje is het vaststellen van de lichamelijke geschiktheid. Je bent wel eens bij de dokter geweest, Max? Nou, dit is net zoiets als wanneer de dokter met een rubberen hamertje op je knie tikt. Maar in plaats van een hamertje gebruik ik dit apparaat. Het doet geen pijn, echt niet.’

Max keek toe terwijl Nigel een aantal piepkleine wijzertjes op het handvat instelde. Een schermpje kwam knipperend tot leven en binnen het lege ovale blad verscheen een ring van wit licht. Uit het apparaat steeg een zeurend geluid op.

Max schoof wat ongemakkelijk heen en weer. ‘Nigel, weet je zeker dat dat ding veilig is? Het klinkt niet veilig!’

‘Volkomen veilig, volkomen veilig,’ mompelde Nigel, die het geval voorzichtig rond Max’ bungelende voet bewoog en toen omhoog, naar zijn knie. ‘Zo meteen voel je een schokje – niet pijnlijk, maar je wilt wel met je been schoppen. Je moet die neiging onderdrukken en je knie binnen de grenzen houden. Raak het apparaat niet aan! Klaar? Daar gaat-ie.’

Het zeurende geluid ging over in een hoge, doordringende toon, en opeens voelde Max een schok door zijn knie gaan. Hij sloot zijn ogen en zette al zijn wilskracht in om een sterke schopdrang te weerstaan. Het zweet parelde op zijn gezicht en liep in stroompjes langs zijn rug naar beneden. Toen hij zijn blik neersloeg zag hij dat zijn knie wazige cirkeltjes beschreef tot vlak bij het apparaat, zonder het ook maar één keer aan te raken. Ten slotte veranderde het gegier van het toestel in een gestaag gezoem en toen stopte het. Nigel bestudeerde het schermpje en pakte de recorder.

‘Lactaatproductie: tweeëntachtig. Lactaatverspreiding: vierentachtig. Samentrekkingssnelheid: vijfennegentig. Huidige spierdichtheid: vierenzestig. Verwachte spierdichtheid: zevenentachtig. Synaptische flexibiliteit: vierentachtig. Geestelijke-stressmoeheid: tweeënvijftig.’

Nigel keek bedenkelijk toen hij het laatste getal oplas.

‘Hm. Stressmoeheid is opmerkelijk laag. De uitslag is waarschijnlijk het gevolg van uitputting van de proefpersoon na preventieve interceptie van Vijand. Werver adviseert een herhaling van de proef op een later tijdstip, indien van toepassing.’

Zijn gezicht klaarde op en hij keek Max aan, die het zweet van zijn voorhoofd wiste. Nigel schakelde de recorder uit.

‘Klasse, jongen! Goede cijfers over de hele linie en bovendien is het je gelukt om het apparaat niet aan te raken. Je hebt talent! Ik doe dit wervingswerk pas zeven jaar en ik heb nog nooit iemand getest die een samentrekkingssnelheid van vijfennegentig had. Ik heb er zelfs nog nooit van gehoord.’

‘Wat betekenen al die getallen?’ wilde Max weten.

‘O, eigenlijk is het grote lariekoek,’ antwoordde Nigel nogal afwezig, want hij was bezig het apparaat uit te schakelen. ‘Het is de bedoeling dat ze ons inzicht verschaffen in je fysieke capaciteiten, en wat nog belangrijker is, in je vermogen om je gedrag te sturen in spannende situaties. Later zullen ze die getallen wel aan je uitleggen, als je er echt in geïnteresseerd bent.’

Max wierp een blik op het vreemde, zilverkleurige apparaat. ‘Is dat een magisch ding?’

‘Magisch? Lieve help, nee! En laat die apparatenlui het niet horen! Ze zijn heel trots – veel te trots, als je het mij vraagt – op al die nuttige, niet-magische dingen die ze maken. Ik ben al blij dat dit nieuwe type het doet. Het vorige was...’

Hij kuchte en keek vluchtig naar Max, die zijn wenkbrauwen optrok.

‘Nou ja, laten we het er maar op houden dat het niet zo betrouwbaar was als dit type. Dit is echt een prachtexemplaar!’

Nadat hij het een liefdevol klopje had gegeven, stopte Nigel het apparaat weer in zijn koffer. Het gleed er geruisloos in, zonder ook maar een deukje in de gladde, kalfsleren zijkanten te maken. Hij pakte de recorder en wenkte Max mee naar de woonkamer.

‘Goed. Dat was de eerste proef, mogelijk komen er nu nog twee. Zou je aan de andere kant van de kamer willen gaan staan, met je gezicht naar de haard?’

Met een zwaai van zijn arm deed Nigel de lampen uit. Het enige licht in de kamer kwam nu van het haardvuur.

‘Wauw!’ zei Max.

Nigel glimlachte en legde nog wat houtblokken in de haard. Het licht van de vlammen danste op de muren. Zenuwachtig stond Max te wachten terwijl zijn ogen zich aanpasten aan de verduisterde kamer. Toen Nigel zich ten slotte naar hem toe keerde, laaide het vuur op.

‘Max, de eerste proef was niet echt bijzonder – een soort uitgebreide keuring. De volgende proef vind je vast een beetje vreemd. Ik ga je vragen om iets te doen waarvan je nu nog denkt dat je het niet kunt. Zou je dit vuur willen doven vanaf de plek waar je staat?’

‘Dat is zeker een grapje, hè?’ vroeg Max. Hij schudde zijn hoofd en lachte ongelovig.

‘Als er iemand is die het kan, dan ben jij het, Max. Ontspan je geest. Probeer je voor te stellen dat dit vuur geleidelijk aan een zacht vlammetje wordt en dan een sliertje rook, tot er alleen nog een koude haard is overgebleven.’

Met zijn ogen volgde Max de schitterende oranje en gele tinten die rond de blokken kronkelden. Hij hoorde het geknisper van het hout en zag de hitte in gestage golven opstijgen. Een houtblok viel in een regen van vonken uiteen. Max spande zijn vingers. In zijn verbeelding zag hij hoe de vlammen steeds trager gingen branden en hun felheid verloren, tot alles koud en donker was.

Tot zijn grote verbazing begon het vuur te doven, onmiskenbaar, alsof het hout langzaam maar zeker de vlammen absorbeerde.

‘Heel goed,’ zei Nigel. ‘Nu hoef je het vuur alleen nog maar uit te maken...’

Max sloot zijn ogen en richtte zijn hele wezen op de gloeiende houtblokken en de nasmeulende as. Hij balde zijn vuisten en verbeeldde zich dat de hitte in de omringende bakstenen trok en zich door het hele huis verspreidde. Hij huiverde, volkomen uitgeput. Toen hij zijn ogen weer opende, zag hij Nigel glimlachend naar hem kijken.

‘Bravo, Max! Heel goed.’ Met een opwaartse zwaai van zijn arm deed Nigel de lampen weer aan. Max kromp ineen toen de werver een houtblok vastpakte dat kort daarvoor nog had gebrand. Hij wierp het naar Max, die intuïtief terugweek, zodat het in een wolkje van as en roet op de vloer viel. Max hurkte neer en raakte het even aan met zijn vinger. Het voelde koel. Met een stralende blik op Nigel legde hij het weer in de haard.

Nigel bracht zijn hand naar een denkbeeldige pet en zette de recorder aan.

‘Proef twee afgerond. Op een afstand van zeven passen doofde proefpersoon een afgeschermd vuur van de tweede categorie. Proefpersoon wist de vlammen met succes uit te maken en slaagde er ook in de overgebleven hitte aan de houtblokken te onttrekken. De proef werd voltooid in één minuut en zevenenveertig seconden.’

Max zwol van trots toen Nigel de recorder uitzette.

‘Eén minuut en zevenenveertig seconden is goed, hè?’

‘Tja, Max, ik wil de pret niet bederven, maar het huidige record is minder dan vijf seconden en staat op naam van onze bloedeigen Hazel Boon. Jouw uitslag was, eh, gemiddeld voor een kiemeling. Maar maak je geen zorgen. Deze arme werver hier heeft er meer dan drie minuten over gedaan om zijn eerste vlam te doven, en daarna kon je nog marshmallows roosteren boven de houtblokken!’

In gedachten zag Max een mini-Nigel voor zich, die gekleed in zijn blauwe pak beteuterd toekeek terwijl een werver hem onder het roosteren van marshmallows het teleurstellende resultaat meedeelde.

‘En wat komt er nu?’

‘O, de laatste proef stelt niet zoveel voor – je hebt de grote jongens al gehad! Gewoon een soort puzzeltje. Het zit in mijn koffertje in de keu–’

Voor Nigel was uitgesproken, klonk er een oorverdovende donderklap en het hele huis werd zwart. Turend in het donker zag Max Nigel languit op de vloer liggen. De achterdeur was versplinterd. Tot zijn ontzetting stond mevrouw Millen vanuit de keuken naar hem te loeren.

Haar haar was samengeklit van de regen, en haar make-up liep in donkere vegen over haar vlezige gezicht. Woedend en met gekromde rug kwam ze op hen af hompelen. Haar stok tikte snel en regelmatig over de vloer.

‘Ho-ho-ho! Dacht je echt dat ik vertrokken was? Dacht je echt dat die prullige tovermiddeltjes van je vriend me buiten de deur konden houden?’

Max wilde schreeuwen, maar er kwam geen geluid. Nigel lag kreunend aan zijn voeten en probeerde overeind te krabbelen, maar zijn armen begaven het en hij zakte weer op de grond.

‘Lopen, Max!’ waarschuwde mevrouw Millen. ‘Lopen nu het nog kan! Als je dat magere mormel aan mij overlaat, mag je wat mij betreft gaan!’

Ze was nog maar een meter of drie van hem verwijderd toen Max eindelijk de benen nam.

Met een ruk trok hij de voordeur open, en de zomerregen sloeg in zijn gezicht. Hij keerde zich razendsnel om en zag dat mevrouw Millen zich gniffelend over Nigel heen boog. Nigels voet sloeg met een dof geluid tegen de vloerplanken.

Opeens werd Max door blinde woede bevangen. ‘Blijf van hem af! Blijf van hem af!’ Hij stormde de woonkamer in, waar hij Nigel kalm en behaaglijk bij het inmiddels weer brandende haardvuur zag zitten. Terwijl de adrenaline door zijn lichaam joeg, liep Max met grote passen de gang door. Er was nergens een teken van mevrouw Millen te bekennen. De keukendeur hing ongeschonden, stevig en secuur aan de scharnieren.

Met een lachje sprak Nigel zachtjes in de recorder: ‘Proef drie voltooid. Na aanvankelijke korte aarzeling en vlucht reageerde McDaniels met een frontale aanval op het fantoom, waarbij hij een buitengewone vastberadenheid aan de dag legde, die gepaard ging met een... hoe zal ik het zeggen... uitzonderlijke felheid! Aangezien het fantoom werd opgewekt uit een mentaal domein dat onlangs nog is blootgesteld aan de Vijand, mag dit opmerkelijk genoemd worden. Vervuld van trots en met groot persoonlijk genoegen deelt deze werver mee dat Max McDaniels is geslaagd voor de standaardserie kiemelingproeven.’

Max staarde Nigel verbijsterd aan. ‘Dus dat was gewoon een... próéf?’

‘Ja, het spijt me,’ zei Nigel met een zucht. ‘Het is de enige manier die we kennen om de moed en trouw van een kiemeling te testen. Helaas is het ook de proef waarvoor de meeste kiemelingen uiteindelijk zakken, maar we weigeren om onze normen te versoepelen. Ook al bracht je jezelf daarmee in groot gevaar, toch was je bereid om me te helpen, en ik moet zeggen, jongen, dat ik ontroerd ben.’

Nigel kwam overeind en legde zijn hand op Max’ schouder.

Max keek even naar de hand. Hij liet hem van zijn schouder glijden en sjokte vermoeid naar de keuken. Nigel volgde hem.

‘Wees nou niet zo boos!’ smeekte Nigel. ‘Je moet niet denken dat ík het zo gemakkelijk heb – al dat geschreeuw en gehuil, om nog maar te zwijgen van die bevuilde broek, die ik wel weg kan gooien...’

‘Ik ben niet boos meer,’ verzuchtte Max. ‘Maar je moet me één ding beloven: dat je die mevrouw Millen niet nog eens tevoorschijn tovert. Drie keer op een dag wordt me iets te veel.’

‘Afgesproken,’ grinnikte Nigel. ‘Laten we eens kijken of we nog wat van die Knapperige Beddenstengels – of hoe ze ook mogen heten – kunnen vinden.’