In de Academicus Vampyrus-serie zijn de volgende boeken verschenen:

Academicus Vampyrus

Academicus Vampyrus – IJskoud

Academicus Vampyrus – Schaduwkus

Academicus Vampyrus – Bloedbelofte

Academicus Vampyrus – Geestesband

Academicus Vampyrus – Offergave

Voor mijn neven, Jordan en Austin.

Oorspronkelijke titel Shadow kiss

Tekst © 2008 Richelle Mead

Nederlandse vertaling © 2010 Carolien Metaal en Moon, Amsterdam

Omslagbeeld Desirée Delgado

Omslagontwerp Marlies Visser

Verzorging e-book ZetSpiegel, Best

isbn 978 90 488 0605 8

nur 284

www.moonuitgevers.nl

Moon is een imprint van Dutch Media Uitgevers bv

Deze elektronische uitgave is gebaseerd op de eerste druk, oktober 2010

1

Zijn vingertoppen gleden over mijn rug, ze oefenden nauwelijks enige druk uit, maar veroorzaakten desalniettemin huiveringen op mijn huid. Langzaam, heel langzaam schoven zijn handen langs de zijkanten van mijn buik omlaag, om tot rust te komen op de welving van mijn heupen. Net onder mijn oor voelde ik zijn lippen tegen mijn hals drukken, gevolgd door nog een kus daar iets onder, en toen nog een, en nog een…

Zijn lippen gingen van mijn hals naar mijn wang en vonden toen eindelijk mijn mond. We zoenden, omstrengelden elkaar nog heviger. Mijn bloed kolkte door mijn aderen en ik bruiste van levenslust. Ik hield van hem, ik hield zo veel van Christian dat…

Christian?

O nee.

Een coherent deel van mij besefte meteen wat er aan de hand was – en man, dat deel werd me toch een partij pissig. Maar de rest ging gewoon verder met dit samenzijn, onderging het alsof ik degene was die bemind en gekust werd. Dat deel van mij kon zich niet losrukken, dat ging te veel op in Lissa. En feitelijk overkwam mij dit wel dégelijk.

Nee, zei ik streng tegen mezelf. Het is niet echt – niet voor jou. Wegwezen daar.

Maar wat moest ik met logica als elke vezel in mijn lijf in vuur en vlam stond?

Jij bent haar niet. Dit is jouw hoofd niet. Wegwezen.

Zijn lippen. Er was nu niets anders op de wereld dan zijn lippen.

Hij is het niet. Wegwezen.

De kussen waren dezelfde, precies zoals van hém…

Nee, het ís Dimitri niet. Wegwezen!

Dimitri’s naam was als een plens koud water in mijn gezicht. Ik rukte me los.

Ik zat rechtop in bed en had het opeens benauwd. Ik probeerde de dekens van me af te schoppen, maar daardoor raakten mijn benen juist nog meer verstrikt. Mijn hart klopte in mijn keel en ik probeerde diep adem te halen om mezelf te kalmeren en terug te keren naar mijn eigen werkelijkheid.

Goh, er was wel wat veranderd. Lang geleden maakten Lissa’s nachtmerries me altijd wakker. Nu deed haar seksleven dat. Zeggen dat die twee ietwat verschilden, was wel erg zwak uitgedrukt. Het was me na verloop van tijd weliswaar gelukt me af te sluiten voor hun romantische onderonsjes, maar dit keer waren Lissa en Christian me (onbedoeld) te slim af geweest. Mijn afweermechanisme werkte niet als ik sliep en daardoor konden hevige emoties binnendringen via de psychische verbondenheid die ik met mijn beste vriendin had. Dat was geen punt geweest als die twee als normale mensen in bed hadden gelegen – en met ‘in bed’ bedoel ik dan ‘in slaap’.

‘God,’ mompelde ik, terwijl ik mijn benen losrukte en over de rand van het bed slingerde. Het kwam er gesmoord uit doordat ik gaapte. Hadden Lissa en Christian nou echt niet van elkaar af kunnen blijven tot een normaal tijdstip?

Het rotgevoel dat ik had was echter erger dan het feit dat ik gewekt was. Tuurlijk, die hele vrijpartij had niets met mij te maken gehad. Het was niet míjn huid of míjn mond die gekust was. En toch leek mijn lichaam het gemis ervan te voelen. Het was erg lang geleden dat ik zoiets had meegemaakt. Ik brandde van verlangen. Het was idioot, maar plotseling hunkerde ik ernaar door iemand aangeraakt te worden – al werd ik alleen maar vastgehouden. Maar dus absoluut niet door Christian. De herinnering aan die lippen op de mijne flitste door mijn hoofd; hoe dat gevoeld had en dat mijn slaperige ik ervan overtuigd was geweest dat het Dimitri was die me zoende.

Ik kwam wankelend mijn bed uit, voelde me rusteloos en… nou ja, verdrietig. Verdrietig en leeg. Omdat ik van dat nare gevoel af wilde, trok ik mijn ochtendjas en pantoffels aan en liep naar de badkamer op de gang. Ik plensde koud water in mijn gezicht en staarde in de spiegel. Het spiegelbeeld dat me aankeek, had klitterig haar en bloeddoorlopen ogen. Ik zag er slaperig uit, maar wilde niet terug naar bed. Ik wilde nog even niet het risico lopen in slaap te vallen. Ik had iets nodig om wakker te worden en het gebeuren van me af te schudden.

Ik verliet de badkamer en liep zachtjes over de trap naar beneden. Op de eerste verdieping van mijn slaapgebouw was alles nog in diepe rust. Het was bijna middag: voor vampiers middernacht, aangezien zij een nachtritme aanhielden. Ik hield me schuil achter een deurpost en scande de lobby. Die was leeg, met uitzondering van de gapende Moroi achter de balie. Hij bladerde ongeïnteresseerd in een tijdschrift en zag eruit alsof hij elk moment in slaap kon vallen. Hij had het blad uit en gaapte weer. Hij keerde zich om op zijn draaistoel, gooide het tijdschrift op een tafel achter hem en stak zijn hand uit naar iets wat waarschijnlijk ander leesvoer was.

Toen hij met zijn rug naar me toe zat, schoot ik langs hem heen naar de dubbele deuren die naar buiten leidden. Ik duimde dat die niet zouden piepen, duwde er een op een kiertje open en glipte erdoorheen. Buiten liet ik hem zo zacht mogelijk dichtvallen. Geen geluid. Die gast zou op zijn hoogst een tochtvlaagje voelen. Ik voelde me een ninja toen ik het daglicht in stapte.

Koude wind geselde mijn gezicht, maar dat was precies waar ik behoefte aan had. Kale boomtakken zwiepten heen en weer en klauwden als vingernagels naar de stenen muren van het gebouw. Tussen loodgrijze wolken door gluurde de zon naar me; weer iets wat me erop wees dat ik in bed moest liggen. Ik kneep mijn ogen samen tegen het licht, trok mijn ochtendjas strakker om me heen en liep langs de zijkant van het gebouw naar een plek waar het grensde aan de gymzaal. Daar was je minder blootgesteld aan de elementen. De smeltende sneeuw op het pad trok in mijn pantoffels, maar dat kon me niets schelen.

Inderdaad, het was zo’n typische ellendige winterdag in Montana, maar daar ging het me juist om. De frisse lucht maakte me klaarwakker en verjoeg de restanten van de virtuele liefdesscène. Bovendien hield die me stevig in mijn eigen hoofd. Focussen op de kou was heel wat beter dan terugdenken aan hoe Christians handen op mijn lichaam voelden. Terwijl ik daar zo naar een groepje bomen stond te staren zonder die echt te zien, merkte ik tot mijn verbazing dat ik een beetje boos was op Lissa en Christian. Het moest verdomd heerlijk zijn, dacht ik bitter, om te kunnen doen wat je wilde. Lissa had vaak verzucht dat ze graag mijn gedachten en gevoelens zou kunnen lezen, net zoals ik dat bij haar kon. Maar eerlijk gezegd had ze geen idee hoeveel mazzel ze had. Ze had geen idee hoe het was als de gedachten van een ander beslag legden op die van jezelf, als de ervaringen van iemand anders die van jezelf in de war brachten. Ze wist niet hoe het was om het ideale liefdesleven van een ander te beleven, terwijl dat van jezelf niet-bestaand was. Ze begreep niet hoe het was om zo verschrikkelijk verliefd te zijn dat het pijn deed – een verliefdheid die je alleen kon voelen en niet kon uiten. Liefde verstoppen leek veel op het opkroppen van woede, had ik geleerd. Het vrat aan je tot je het uit wilde schreeuwen of ergens tegenaan wilde schoppen.

Nee, Lissa snapte daar allemaal niets van. Dat hoefde ze niet. Zij kon gewoon doen waar ze zin in had, zonder te letten op wat ze mij aandeed.

Ik merkte dat ik weer zwaar stond te ademen, van woede dit keer. Het smerige gevoel dat ik gekregen had van Lissa en Christians nachtelijke vrijpartij was verdwenen. Dat was vervangen door woede en jaloezie, gevoelens die veroorzaakt werden door wat ík niet kon krijgen en háár kwam aanwaaien. Ik deed mijn best die emoties weg te drukken, ik wilde me niet zo voelen over mijn beste vriendin.

‘Ben je aan het slaapwandelen?’ vroeg een stem achter me.

Geschrokken draaide ik me met een ruk om. Dimitri stond me zowel geamuseerd als nieuwsgierig aan te kijken. Dat zou je net zien: stond ik me op te fokken over de onrechtvaardigheid van mijn liefdesleven en wie kwam er naar me toe? De bron van al die problemen! Ik had hem niet aan horen komen. Lekkere ninja. En echt hoor, had ik nou niet even een borstel door mijn haar kunnen halen voordat ik naar buiten ging? Snel streek ik met mijn hand door mijn lange haar, hoewel ik wist dat het daar ietwat te laat voor was. Het zag er waarschijnlijk uit alsof er een dier op mijn hoofd was gestorven.

‘Ik heb de beveiliging van het slaapgebouw getest,’ zei ik. ‘Die is naatje.’

Een vage glimlach beroerde zijn lippen. De kou begon nu echt door te sijpelen in mijn botten en ongewild bedacht ik hoe warm zijn lange leren jas zou zijn. Ik had het helemaal niet erg gevonden om die om me heen te slaan.

Alsof hij mijn gedachten kon lezen, zei hij: ‘Je staat hier te bevriezen. Wil je mijn jas?’

Ik schudde mijn hoofd en besloot niet te zeggen dat ik mijn voeten niet meer voelde. ‘Het gaat prima. Wat doe jij hier? Ook de beveiliging aan het testen?’

‘Ik bén de beveiliging. Ik heb dienst.’ Er patrouilleerden altijd schoolhoeders over het academieterrein als alle anderen sliepen. Strigoi, de niet-dode vampiers die levende Moroi-vampiers als Lissa stalkten, meden het zonlicht, maar leerlingen die de regels aan hun laars lapten – bijvoorbeeld door uit hun slaapgebouw weg te glippen – veroorzaakten dag en nacht problemen.

‘Nou, petje af,’ zei ik. ‘Fijn dat ik je kon helpen bij het testen van je ontzagwekkende kwaliteiten. Ik kan nu maar beter gaan.’

‘Rose…’ Dimitri legde zijn hand op mijn arm en ondanks de wind, de kou en de natte sneeuw, werd ik opeens bevangen door de hitte. Hij liet me geschrokken los, alsof hij zich ook verbrand had. ‘Wat doe je hier echt?’

Hij zei het op die ‘hou me niet voor de gek’-toon, dus ik gaf hem een zo eerlijk mogelijk antwoord. ‘Ik had een rotdroom. Ik wilde een frisse neus halen.’

‘En dus ben je gewoon naar buiten gerend. Het is niet eens in je opgekomen dat je de regels overtrad – of dat je beter een jas aan had kunnen trekken.’

‘Tja,’ zei ik. ‘Daar komt het wel zo’n beetje op neer, ja.’

‘Rose, Rose.’ Dit keer was het zijn geïrriteerde toon. ‘Het is ook altijd hetzelfde met jou. Altijd maar als een kip zonder kop handelen.’

‘Dat is niet waar,’ protesteerde ik. ‘Ik ben heel erg veranderd.’

Hij kreeg opeens een verontruste blik in zijn ogen. Hij nam me een tijdje op. Soms had ik het gevoel dat die ogen recht in mijn ziel konden kijken. ‘Je hebt gelijk. Je bent inderdaad veranderd.’

Hij leek niet erg blij met die bekentenis. Waarschijnlijk dacht hij aan wat er bijna drie weken geleden gebeurd was, toen ik me met een paar vrienden had laten ontvoeren door Strigoi. Alleen door pure mazzel waren we erin geslaagd te ontsnappen – maar niet allemaal. Mason, een goede vriend en een gast die gek op mij was geweest, was toen vermoord en diep vanbinnen zou ik mezelf dat nooit vergeven, ook al had ik zijn moordenaars gedood.

Het had me een pessimistischer kijk op het leven gegeven. Het had iederéén hier op de academie van Sint-Vladimir een pessimistischer kijk gegeven, maar mij in het bijzonder. Het begon anderen op te vallen dat ik veranderd was. Ik vond het echter niet fijn om Dimitri zo bezorgd te zien kijken, dus ik maakte me er met een grapje van af.

‘Nou, maak je geen zorgen. Ik ben bijna jarig. En zodra ik achttien ben, ben ik volwassen, toch? Ik weet zeker dat ik die ochtend als een ander mens wakker word.’

Zoals ik gehoopt had, veranderde zijn frons in een lachje. ‘Ja, vast en zeker. Hoelang nog, een maand of zo?’

‘Eenendertig dagen,’ verkondigde ik plechtig.

‘Niet dat je de dagen telt.’

Ik haalde mijn schouders op en hij lachte.

‘Ik neem aan dat je ook een verlanglijstje hebt gemaakt. Tien velletjes? Aan twee kanten vol geschreven? In willekeurige volgorde?’ De lach zat nog steeds op zijn gezicht. Het was een ontspannen, oprecht geamuseerde lach die voor hem zeldzaam was.

Ik wilde nog een grapje maken, maar zag opeens Lissa en Christian weer voor me. Dat trieste, holle gevoel kwam weer terug. Alles wat ik graag wilde – nieuwe kleren, een iPod, wat dan ook – leek opeens triviaal. Wat stelden zulke materiële dingen nou voor vergeleken met dat ene waar ik het meest naar verlangde? God, ik was echt veranderd.

‘Nee,’ zei ik met een klein stemmetje. ‘Geen verlanglijstje.’

Hij hield zijn hoofd schuin om me beter aan te kunnen kijken, waardoor een deel van zijn schouderlange haar in zijn gezicht waaide. Zijn haar was bruin, net als het mijne, maar lang zo donker niet. Het mijne leek soms zwart. Hij streek de weerbarstige lokken weg, maar die werden meteen weer teruggeblazen. ‘Ik kan niet geloven dat je niets wilt. Dat wordt een saaie verjaardag.’

Vrijheid, dacht ik. Dat was het enige geschenk waar ik naar verlangde. De vrijheid om mijn eigen keuzes te maken. De vrijheid om te houden van wie ik wilde.

‘Geeft niets,’ zei ik in plaats daarvan.

‘Wat…’ Hij zweeg. Hij begreep het. Hij begreep het altijd. Dat was deels de reden waarom we het zo goed met elkaar konden vinden, ondanks het leeftijdsverschil van zeven jaar. We waren in het najaar voor elkaar gevallen, toen hij mijn gevechtstrainer was. Maar toen het er tussen ons steeds verhitter aan toe was gegaan, hadden we ontdekt dat onze leeftijd niet het enige probleem was. We zouden allebei Lissa gaan beschermen zodra zij afgestudeerd was en we konden ons niet laten afleiden door onze gevoelens voor elkaar als zij onze prioriteit was.

Uiteraard was dat gemakkelijker gezegd dan gedaan, omdat onze wederzijdse gevoelens volgens mij nooit zouden verdwijnen. We hadden allebei zwakke momenten gehad, momenten die hadden geleid tot gestolen kussen of het zeggen van dingen die we beter niet hadden kunnen zeggen. Nadat ik aan de Strigoi ontsnapt was, had Dimitri me verteld dat hij van me hield en had hij min of meer toegegeven dat hij daarom nooit iets met een ander kon beginnen. Desalniettemin was het ook duidelijk geworden dat we nooit een echte relatie konden hebben. Dus waren we allebei weer teruggevallen in ons oude patroon: bij elkaar uit de buurt blijven en net doen alsof onze relatie puur professioneel was.

In een onmiskenbare poging van onderwerp te veranderen, zei hij: ‘Je kunt zeggen wat je wilt, maar ik weet dat je staat te bevriezen. Laten we naar binnen gaan. Ik breng je via de achterkant.’

Ongewild was ik een beetje verbaasd. Dimitri vermeed zelden heikele onderwerpen. Sterker nog, hij deed niets liever dan mij dwingen tot gesprekken over dingen waar ik niet over wilde praten. Maar praten over onze verstoorde, noodlottige relatie? Dat wilde hij vandaag blijkbaar vermijden. Tja. Er waren absoluut dingen veranderd.

‘Volgens mij heb jíj het koud,’ zei ik plagerig, toen we langs de kant van het gebouw liepen waar de beginnelingen sliepen. ‘Maar als je uit Siberië komt, moet je toch mega-winterhard en zo zijn?’

‘Volgens mij heb jij een verkeerd beeld van Siberië.’

‘Ik stel het me voor als een ijzige woestenij,’ zei ik oprecht.

‘Dan is het zeker niet wat jij je voorstelt.’

‘Mis je het?’ vroeg ik, terwijl ik hem over mijn schouder heen aankeek. Dat was iets waar ik nooit eerder bij stilgestaan had. Ik ging er altijd van uit dat iedereen in de vs wilde wonen. Althans, in ieder geval niet in Siberië.

‘Altijd,’ zei hij ietwat weemoedig. ‘Soms zou ik willen…’

‘Belikov!’

Een stem werd meegedragen door de wind achter ons. Dimitri mompelde iets en duwde me toen de hoek om. ‘Laat je niet zien.’

Ik dook achter een groepje hulstbomen dat het gebouw flankeerde. Er zaten geen besjes aan, maar de scherpe, puntige bladeren krasten op mijn blote huid. Wat stelden een paar schrammen echter voor in vergelijking met de vrieskou en de mogelijke ontdekking van mijn nachtelijke wandeling?

‘Jij hebt geen dienst,’ hoorde ik Dimitri even later zeggen.

‘Nee, maar ik wilde met je praten.’ Ik herkende de stem. Die was van Alberta, het hoofd van de schoolhoeders. ‘Ik ben zo klaar. We moeten schuiven met een paar diensten als jij bij dat proces bent.’

‘Dat dacht ik al,’ zei hij. Er zat een vreemde, bijna zenuwachtige toon in zijn stem. ‘Dat zal voor iedereen een zware belasting zijn – slechte timing.’

‘Tja, de koningin hoeft met niemand rekening te houden.’ Alberta klonk gefrustreerd en ik probeerde uit te vogelen wat er aan de hand was. ‘Celeste neemt jouw diensten over, en zij en Emil verdelen jouw trainingstijden.’

Trainingstijden? Dimitri zou de komende week geen training geven omdat… Aha. Dat was het, besefte ik. De veldpraktijk. Morgen begonnen de zes praktijkweken voor ons beginnelingen. Wij hoefden geen lessen te volgen en moesten dag en nacht Moroi beschermen, terwijl de volwassenen ons zouden testen. De ‘trainingstijden’ moesten de momenten zijn waarop Dimitri daaraan deelnam. Maar wat was dat proces waar ze het over gehad had? Had dat ook iets te maken met de veldpraktijk?

‘Ze zeggen dat ze het niet erg vinden om over te werken,’ ging Alberta verder, ‘maar ik vroeg me af of jij voor je vertrek wat extra diensten op je zou kunnen nemen, om het wat eerlijker te verdelen?’

‘Absoluut,’ zei hij, nog steeds op afgemeten toon.

‘Bedankt. Dat scheelt.’ Ze zuchtte. ‘Wist ik maar hoelang dat proces ging duren. Ik wil niet al te lang wegblijven. Je zou denken dat het een uitgemaakte zaak was met Dashkov, maar ik hoor nu dat de koningin het opeens eng vindt om een belangrijk lid van een koninklijke familie op te sluiten.’

Ik verstijfde. De rilling die over mijn rug liep, had niets te maken met de winterkou. Dáshkov?

‘Ze nemen vast de juiste beslissing,’ zei Dimitri. Op dat moment besefte ik waarom hij zo weinig zei. Het was niet de bedoeling dat ik dit hoorde.

‘Ik hoop het. En ik hoop ook dat het maar een paar dagen duurt, zoals ze beweren. Luister, het is verschrikkelijk hierbuiten. Vind je het erg om even naar mijn kantoor te komen om naar het rooster te kijken?’

‘Geen punt,’ zei hij. ‘Maar ik moet eerst nog even iets controleren.’

‘Prima. Tot zo.’

Het werd stil en ik nam aan dat Alberta wegliep. En ja hoor, Dimitri kwam de hoek om en bleef voor de hulstbomen staan. Ik schoot tevoorschijn. Aan de uitdrukking op zijn gezicht zag ik dat hij al wist wat er komen zou.

‘Rose…’

‘Dashkov?’ stootte ik uit. Ik probeerde het zo zacht mogelijk te zeggen, zodat Alberta het niet zou horen. ‘Víctor Dashkov?’

Hij deed geen moeite het te ontkennen. ‘Ja. Victor Dashkov.’

‘En jullie hadden het over… Bedoel je…’ Ik was zo verbijsterd, zo met stomheid geslagen, dat ik nauwelijks mijn gedachten op een rijtje kon krijgen. Dit was ongelooflijk. ‘Ik dacht dat hij opgesloten zat! Bedoel je dat hij nog niet veroordeeld is?’

Dit was echt niet te geloven. Victor Dashkov. De kerel die Lissa gestalkt, en geestelijk en lichamelijk gemarteld had om haar gave te misbruiken. Iedere Moroi kon met een van de vier elementen – aarde, lucht, water of vuur – magie beoefenen. Lissa werkte echter met een nauwelijks bekend vijfde element dat spiritus heette. Ze kon alles en iedereen genezen – inclusief de doden. Dat was ook waardoor ik nu psychisch met haar verbonden was, of ‘schaduwgekust’, zoals sommigen het noemden. Zij had me weer tot leven gewekt na het auto-ongeluk waarbij haar ouders en haar broer waren omgekomen; ze had ons met elkaar verbonden op een manier die mij in staat stelde haar gedachten en ervaringen te ‘voelen’.

Victor was er lang voor een van ons achter gekomen dat Lissa kon genezen en hij had haar willen opsluiten om haar te gebruiken als zijn eigen persoonlijke verjongingskuur. Ook had hij geen moment geaarzeld om iedereen die hem daarbij dwarszat te doden – of, in het geval van Dimitri en mij, op een creatievere manier tegen te houden. Ik had in mijn zeventien levensjaren heel wat vijanden gemaakt, maar ik wist wel bijna zeker dat ik niemand zo veel haatte als Victor Dashkov – althans niemand die nog leefde.

Dimitri had een blik op zijn gezicht die ik maar al te goed kende. Die kreeg hij als hij dacht dat ik iemand zou gaan slaan. ‘Hij zit gevangen – maar hij is inderdaad nog niet berecht. Juridische kwesties nemen soms veel tijd in beslag.’

‘Maar nu komt er een rechtszaak? En jij gaat daarnaartoe?’ Ik sprak met opeengeklemde kaken in een poging rustig te blijven. Ik vermoedde dat ik nog steeds die ‘ik ga iemand slaan’-blik in mijn ogen had.

‘Volgende week. Ik en nog een paar andere hoeders moeten getuigen; vertellen wat er die nacht met jou en Lissa is gebeurd.’ Zijn blik veranderde bij het ter sprake brengen van wat er vier maanden geleden gebeurd was en opnieuw herkende ik die. Dit was de stoere, beschermende uitdrukking die hij kreeg wanneer zijn dierbaren in gevaar waren.

‘Je moet het me maar niet kwalijk nemen dat ik het vraag, maar eh… gaan Lissa en ik met je mee?’ Ik had het antwoord al geraden en ik vond het maar niets.

‘Nee.’

‘Nee?’

‘Nee.’

Ik zette mijn handen in mijn zij. ‘Moet je horen, als jij gaat praten over wat ons overkomen is, is het toch niet meer dan logisch dat wij daar ook bij zijn?’

Dimitri, die nu volledig in de rol van strenge leraar was geschoten, schudde zijn hoofd. ‘De koningin en een aantal andere hoeders vonden het beter dat jullie niet zouden gaan. We beschikken over voldoende bewijs en trouwens, crimineel of niet, hij is – of was – een van de machtigste leden van een koninklijke familie. Degenen die op de hoogte zijn van dit proces, houden dat liever stil.’

‘Hoezo? Dacht jij dat als je ons mee zou nemen, wij dat aan iedereen gingen vertellen?’ riep ik uit. ‘Kom op, kameraad. Denk je nou echt dat wij dat zouden doen? Het enige wat wij willen, is Victor achter slot en grendel zien. Voor altijd. Misschien nog wel langer. En als de kans bestaat dat hij vrijgesproken wordt, moet je ons helemáál mee laten gaan.’

Nadat Victor opgepakt was, hadden ze hem naar de gevangenis gebracht en ik dacht dat het verhaal daarmee afgelopen was. Ik was ervan uitgegaan dat hij daar levenslang zou blijven. Het was nooit in me opgekomen – hoewel dat dus wel had gemoeten – dat hij eerst berecht moest worden. Zijn misdaden hadden indertijd zo overduidelijk geleken. Maar hoewel de Moroi-regering geheim was en los van die van de mensen stond, opereerde ze in veel opzichten hetzelfde. Voorgeschreven rechtsgang en van die dingen.

‘Daar ga ik niet over,’ zei Dimitri.

‘Maar je kunt invloed uitoefenen. Je kunt een goed woordje voor ons doen, zeker als…’ Een deel van mijn woede werd door een abrupte en alarmerende angst gedoofd. Ik kreeg de volgende woorden nauwelijks over mijn lippen: ‘Zeker als er echt een kans bestaat dat hij vrijkomt. Is dat zo? Bestaat er echt een kans dat de koningin hem gratie verleent?’

‘Dat weet ik niet. Soms is er geen peil op te trekken wat zij of bepaalde andere hooggeplaatste koninklijke leden doen.’ Hij zag er opeens vermoeid uit. Hij stak zijn hand in zijn zak en gooide me een sleutelbos toe. ‘Luister, ik weet dat je van streek bent, maar we kunnen er nu niet over praten. Ik moet naar Alberta en jij moet naar binnen. Die vierkante sleutel is voor de achterdeur. Je weet wel welke.’

Dat was zo. ‘Ja. Bedankt.’

Ik deed knorrig en dat vond ik afschuwelijk – vooral omdat hij ervoor zorgde dat ik niet in de problemen zou komen – maar ik kon het niet helpen. Victor Dashkov was een crimineel – een schurk zelfs. Hij was belust op macht en hebberig en het maakte hem niet uit wie hij in de grond moest trappen om zijn zin te krijgen. Als hij weer vrij zou komen… tja, dan was er geen peil op te trekken wat er met Lissa of welke Moroi dan ook zou gebeuren. De gedachte dat ik kon helpen hem achter slot en grendel te krijgen, maar dat niemand dat toestond, maakte me razend.

Ik had een paar passen gelopen toen Dimitri me riep. ‘Rose?’ Ik keek achterom. ‘Het spijt me,’ zei hij. Hij zweeg en zijn berouwvolle uitdrukking werd behoedzaam. ‘En zorg dat je morgen die sleutels terugbrengt.’

Ik draaide me weer om en liep door. Het was waarschijnlijk niet fair, maar een kinderlijk deel van me was ervan overtuigd dat Dimitri alles voor elkaar kon krijgen. Als hij echt had gewild dat Lissa en ik mee naar het proces gingen, dan was hem dat vast en zeker gelukt.

Toen ik bijna bij de deur was, zag ik in mijn ooghoek iets bewegen. Mijn stemming daalde naar het nulpunt. Lekker dan. Dimitri had me sleutels gegeven om weer naar binnen te glippen en nu werd ik door iemand anders betrapt. Zo ging het nou altijd. Half in de verwachting een leraar te zien die wilde weten wat ik aan het doen was, draaide ik me om en verzon een smoes.

Maar het was geen leraar.

‘Nee,’ zei ik zacht. Dit moest een truc zijn. ‘Nee.’

Een fractie van een seconde vroeg ik me af of ik eigenlijk wel echt wakker was geworden. Misschien lag ik nog gewoon in bed, was ik aan het dromen.

Want dat moest toch zeker… Het kon toch niet anders of dat was de enige verklaring voor wat ik nu voor me zag op het grasveld van de academie, verscholen in de schaduw van een eeuwenoude knoestige eik.

Mason.

2

Nou ja, het léék Mason.

Hij – of het, of wat dan ook – was moeilijk te onderscheiden. Ik moest continu met mijn ogen knijpen en knipperen om hem scherp te krijgen. Zijn contouren waren zwak – bijna doorschijnend – en bleven maar vervagen en verscherpen.

Maar ja, uit wat ik kon opmaken, leek hij absoluut op Mason. Zijn gelaatstrekken waren vervaagd, waardoor zijn bleke huid witter was dan ik me herinnerde. Zijn rode haar leek nu waterig oranje. Ik kon zijn sproeten amper onderscheiden. Hij droeg nog dezelfde kleren als die waarin ik hem voor het laatst had gezien: een spijkerbroek met een geel fleecevest. De rand van een groene trui piepte er net onderuit. Ook die kleuren waren allemaal lichter. Hij leek op een foto die iemand in de zon had laten liggen.

Wat me nog het meest trof – afgezien van het feit dat hij dus dood had moeten zijn – was de blik op zijn gezicht. Die was triest, zo verschrikkelijk triest. Toen ik in zijn ogen keek, brak mijn hart. Alle herinneringen aan wat er nog maar een paar weken geleden gebeurd was, kwamen weer in alle hevigheid boven. Ik zag het allemaal weer voor me: zijn neerstortende lichaam, de wrede blik op de gezichten van de Strigoi… Ik kreeg een brok in mijn keel. Ik bleef als aan de grond genageld staan, verbijsterd en niet in staat me te bewegen.

Hij bestudeerde mij ook, zonder zijn uitdrukking te veranderen. Triest. Grimmig. Ernstig. Hij opende zijn mond, alsof hij ging praten, maar deed hem toen weer dicht. Er volgden nog enkele beladen momenten en toen tilde hij zijn hand op en strekte die naar me uit. Er zat iets in dat gebaar wat me uit mijn verdwaasdheid rukte. Nee, dit kón gewoon niet waar zijn. Ik zag dit niet. Mason was dood. Ik had hem zien sterven. Ik had zijn lichaam vastgehouden.

Zijn vingers bewogen een beetje, alsof hij wenkte, en ik raakte in paniek. Ik deed een paar stappen achteruit om afstand te scheppen en wachtte af wat er zou gebeuren. Hij kwam niet naar me toe. Hij bleef daar gewoon staan, met zijn hand nog steeds in de lucht. Mijn hart sloeg over, ik draaide me om en begon te rennen. Toen ik bijna bij de deur was, bleef ik staan en keek achterom, liet mijn gejaagde ademhaling tot rust komen. De open plek waar hij gestaan had, was volkomen leeg.

Ik slaagde erin mijn kamer te bereiken en knalde de deur met trillende handen achter me dicht. Ik plofte op mijn bed en speelde alles wat er zojuist gebeurd was opnieuw voor mijn ogen af.

Ach wat. Dit was níét echt gebeurd. Echt niet. Onmogelijk. Mason was dood en iedereen wist dat doden niet terugkeren. Nou ja, ik was een uitzondering… maar dat was anders geweest.

Ik moest me dit ingebeeld hebben. Dat was het. Dat móést wel. Ik was oververmoeid en het duizelde me nog van Lissa en Christian, om het nog maar niet te hebben over dat nieuws over Victor Dashkov. Waarschijnlijk had de kou ook een deel van mijn hersenen bevroren. Ja, hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik tot de conclusie kwam dat er minstens honderd verklaringen moesten zijn voor wat er net gebeurd was.

Maar toch, hoe vaak ik mezelf dat ook voorhield, ik kon niet meer in slaap komen. Ik lag op bed met de dekens opgetrokken tot mijn kin, terwijl ik dat spookbeeld uit mijn hoofd probeerde te zetten. Het lukte me niet. Het enige wat ik zag waren die dieptrieste ogen, die ogen die leken te zeggen: waarom heb je mij dit laten overkomen, Rose?

Ik kneep mijn ogen dicht en probeerde niet aan hem te denken. Sinds Masons begrafenis had ik alles op alles gezet om verder te gaan en te doen alsof ik sterk was. Maar feitelijk was ik nog lang niet over zijn dood heen. Ik kwelde mezelf dag na dag met ‘stel dat’-vragen. Stel dat ik sneller en sterker was geweest tijdens dat gevecht met de Strigoi? Stel dat ik hem überhaupt niet verteld had waar de Strigoi zaten? En stel dat ik gewoon zijn liefde had kunnen beantwoorden? Elk van die dingen had hem in leven kunnen houden, maar geen van die dingen was gebeurd. En dat was allemaal mijn schuld.

‘Ik heb het me verbeeld,’ fluisterde ik hardop tegen de duisternis in mijn kamer. Ik moest het me verbeeld hebben. Mason spookte al rond in mijn dromen. Ik hoefde hem niet ook nog te zien als ik wakker was. ‘Hij was het niet.’

Hij kon het niet geweest zijn, want dat kon alleen als… Tja, dat was iets waar ik niet over na wilde denken. Want hoewel ik in vampiers en magie en psychische gaven geloofde, geloofde ik dus absoluut níét in spoken.

Blijkbaar geloofde ik ook niet in slaap, want daar kreeg ik die nacht niet veel meer van. Ik draaide en woelde, was niet in staat mijn op hol geslagen gedachten tot rust te brengen. Uiteindelijk doezelde ik toch weg, maar het leek alsof mijn wekker zo snel daarna afging, dat ik niet langer dan een paar minuten geslapen kon hebben.

Bij mensen heeft daglicht de neiging nachtmerries en angst te verjagen. Ik had dat daglicht niet: ik werd wakker bij de invallende duisternis. Maar gewoon onder echte, levende anderen zijn, had bijna hetzelfde effect, en toen ik naar het ontbijt en mijn ochtendtraining ging, merkte ik dat wat ik vannacht gezien had – of wat ik dácht gezien te hebben – steeds verder naar de achtergrond verdween.

Het bizarre van die ontmoeting maakte ook plaats voor iets anders: opwinding. Het was zover. De grote dag. Het begin van onze veldpraktijk.

De komende zes weken zou ik geen les hebben. Ik kon de hele dag met Lissa doorbrengen en ik hoefde alleen maar een dagelijks verslag van slechts een halve pagina te schrijven. Eitje. En, nou ja, natuurlijk moest ik ook als hoeder optreden, maar daar maakte ik me niet druk om. Dat was voor mij een tweede natuur. Lissa en ik hadden twee jaar tussen de mensen gewoond en ik had haar al die tijd beschermd. Voor die tijd, toen ik eerstejaars was, had ik gezien aan wat voor testen de volwassen hoeders de beginnelingen in die periode onderwierpen. De beproevingen waren lastig, absoluut. Een beginneling moest op zijn hoede zijn en mocht niet verslappen – en hij of zij moest ieder moment in de verdediging of de aanval kunnen schieten. Maar daar maakte ik me allemaal niet druk om. Omdat Lissa en ik het tweede en derde jaar niet op school waren geweest, had ik een achterstand opgelopen. Dankzij mijn extra trainingen met Dimitri had ik die echter snel ingelopen en nu was ik een van de besten van mijn klas.

‘Hai, Rose.’

Eddie Castile haalde me in toen ik naar de gymzaal liep waar we voorlichting zouden krijgen over de veldpraktijk. Heel even kreeg ik het benauwd toen ik naar Eddie keek; opeens had ik het gevoel weer naar het zorgelijke gezicht van Mason te staren.

Eddie was erbij geweest – samen met Lissa’s vriend Christian en een Moroi genaamd Mia – toen we gevangen waren genomen door de Strigoi. Eddie had het dus overleefd, maar op het nippertje. De Strigoi hadden hem als voedsel gebruikt; al die tijd dat we daar zaten, hadden ze zijn bloed gedronken om de Moroi te pesten en de dhampiers angst aan te jagen. En het had gewerkt: ik was doodsbang geweest. Die arme Eddie was het grootste deel van de tijd buiten bewustzijn geweest vanwege het bloedverlies en de endorfinen die vrijkwamen bij een vampierbeet. Hij was Masons beste vriend en bijna net zo grappig en opgewekt.

Maar sinds onze ontsnapping was Eddie veranderd, net als ik. Hij lachte nog steeds snel, maar hij had iets naargeestigs over zich gekregen, een sombere, ernstige blik in zijn ogen die altijd voorbereid was op het ergste. Begrijpelijk natuurlijk. Hij had zo’n beetje het ergste zien gebeuren. Ik voelde me daar verantwoordelijk voor, net als voor Masons dood; ik was verantwoordelijk voor wat Eddie had moeten doorstaan met de Strigoi. Dat was misschien niet helemaal terecht, maar ik kon er niets aan doen. Ik had het gevoel dat ik hem iets schuldig was, dat ik hem moest beschermen of het op de een of andere manier goed moest maken.

Maar het rare was dat Eddie volgens mij juist míj probeerde te beschermen. Hij liep niet achter me aan of zo, maar het was me opgevallen dat hij me in de gaten hield. Ik denk dat hij het gevoel had dat hij het Mason verschuldigd was zijn vriendin in de gaten te houden na wat er gebeurd was. Ik had nooit de moeite genomen Eddie te vertellen dat ik nooit Masons vriendin was geweest, niet in de ware zin van het woord, net zoals ik Eddie nooit een standje had gegeven voor zijn grotebroergedrag. Ik kon heel goed voor mezelf zorgen. Maar elke keer als ik zag dat hij andere gasten bij me weg wilde houden, hun vertelde dat ik nog niet toe was aan een nieuwe vriend, deed ik geen moeite me ermee te bemoeien. Ik zag het nut er niet van in. Het was waar. Ik was nog niet toe aan een relatie.

Eddie schonk me een scheve glimlach die zijn lange gezicht iets van een schattig klein jongetje gaf. ‘Spannend, hè?’

‘Zeg dat wel,’ antwoordde ik. Onze klasgenoten vulden de tribunes die aan een kant van de gymzaal waren neergezet. We vonden ergens halverwege een lege plek. ‘Het wordt een soort vakantie. Zes weken samen met Lissa.’ Door onze verbondenheid was ik haar ideale hoeder, hoe frustrerend die band soms ook kon zijn. Ik wist altijd waar ze was en wat er met haar gebeurde. Als we eenmaal afgestudeerd waren en de wijde wereld in gingen, zou ik officieel aan haar toegewezen worden.

Eddie werd bedachtzaam. ‘Tja, jij hoeft je geen zorgen te maken. Je weet aan wie je toegewezen wordt als je afstudeert. Wij hebben die mazzel niet.’

‘Heb jij je zinnen gezet op een koninklijk iemand?’ vroeg ik plagend.

‘Ach, het maakt niet uit. De laatste tijd worden de meeste hoeders sowieso aan koninklijke hoogheden toegewezen.’

Dat klopte. Dhampiers – half-vampiers als ik – waren schaars en meestal hadden leden van koninklijke families de eerste keus. Ooit was er een tijd geweest dat meer Moroi, zowel koninklijk als niet-koninklijk, hoeders kregen en beginnelingen als wij een hevige concurrentiestrijd moesten leveren om aan een belangrijk iemand toegewezen te worden. Nu was het bijna een voldongen feit dat elke hoeder voor een koninklijke familie ging werken. We waren met te weinig en minder invloedrijke families stonden er alleen voor.

‘Maar toch,’ zei ik, ‘hangt het er maar net van af welke koninklijke hoogheid je krijgt, toch? Ik bedoel, er zijn een paar verschrikkelijke snobs bij, maar de meesten zijn cool. Als je iemand krijgt die superrijk en machtig is, ga je misschien wel aan het hof wonen of verre oorden bezoeken.’ Dat laatste sprak mij heel erg aan; ik fantaseerde vaak dat Lissa en ik over de hele wereld reisden.

‘Jep,’ beaamde Eddie. Hij knikte naar een paar gasten op de eerste rij. ‘Je moest eens weten hoe die drie hebben lopen slijmen bij een paar leden van de families Ivashkov en Szelsky. Het zal uiteraard geen invloed hebben op hun toewijzingen hier, maar je merkt dat ze nu al proberen dingen te regelen voor na hun afstuderen.’

‘Tja, de veldpraktijk kan daar wel invloed op hebben. Onze beoordelingen wegen uiteindelijk wel mee.’

Eddie knikte opnieuw en wilde weer wat zeggen toen een luide vrouwenstem het geroezemoes overstemde. We keken allebei op. Terwijl wij aan het praten waren, hadden onze leraren zich voor de tribunes verzameld. Ze stonden nu in een indrukwekkende rij voor ons. Dimitri was er ook bij, dreigend en imponerend en onweerstaanbaar. Alberta probeerde onze aandacht te trekken. De menigte viel stil.

‘Oké,’ zei ze. Alberta was ergens in de vijftig, pezig en taai. Nu ik haar zag, moest ik weer denken aan het gesprek dat zij en Dimitri afgelopen nacht hadden gehad, maar ik ging dit moment nu echt niet door Victor Dashkov laten verpesten. ‘Jullie weten allemaal waarom jullie hier zijn.’ We waren zo stil, gespannen en opgewonden geworden, dat haar stem nu door de gymzaal schalde. ‘Dit is de belangrijkste dag van jullie opleiding voordat jullie eindexamen doen. Vandaag hoor je aan welke Moroi je toegewezen bent. Vorige week hebben jullie een boekje gekregen met alle informatie over de komende zes weken. Ik ga ervan uit dat jullie dat inmiddels allemaal gelezen hebben.’ Dat had ik dus gedaan. En hoe! Ik had mijn hele leven waarschijnlijk nog nooit iets zo grondig gelezen. ‘Hoeder Alto zal de belangrijkste punten nog even op een rijtje zetten.’

Ze overhandigde een klembord aan hoeder Stan Alto. Hij was een van mijn minst favoriete leraren, maar na Masons dood was de spanning tussen ons iets afgenomen. We begrepen elkaar nu beter.

‘Daar gaan we,’ zei Stan kortaf. ‘Jullie zijn zes dagen per week in functie. Feitelijk is dat mazzel voor jullie, want straks, in de echte wereld, werken jullie meestal elke dag. Jullie moeten de aan jullie toegewezen Moroi overal naartoe vergezellen: naar hun lessen, de slaapvertrekken, naar de voeding. Alles. Het is aan jullie om uit te vogelen hoe je je in hun leven inpast. Sommige Moroi gaan als vrienden met hun hoeder om, andere zien je liever als een onzichtbare geest die niets zegt.’ Moest hij dat woord nou echt gebruiken? ‘Elke situatie is anders en jullie zullen samen een manier moeten vinden om hun veiligheid te garanderen.

Een aanval kan altijd en overal plaatshebben; wij zijn in dat geval in het zwart gekleed. Je dient altijd op je hoede te zijn. Vergeet niet dat je moet reageren alsof jij en je Moroi in direct levensgevaar zijn, ook al weet je natuurlijk dat wíj aanvallen en geen echte Strigoi. Houd je niet in; je mag ons best pijn doen. Sommigen van jullie zullen ons ongetwijfeld graag terug willen pakken voor dingen die in het verleden gebeurd zijn.’ Enkele leerlingen moesten hierom giechelen. ‘Maar misschien zijn er ook leerlingen die het gevoel hebben dat ze zich in moeten houden uit angst in de problemen te komen. Dat hoeft niet. Je werkt je meer in de nesten als je je inderdaad inhoudt. Maak je geen zorgen. Wij kunnen het wel hebben.’

Hij sloeg het blad om naar de volgende pagina op zijn klembord. ‘Jullie zullen vierentwintig uur per dag, zes dagen per week in touw zijn, maar jullie mogen slapen wanneer het licht is, als je Moroi dat ook doet. Besef alleen dat, hoewel Strigoi-aanvallen zeldzaam zijn bij daglicht, die binnenshuis niet uitgesloten zijn en dat je dus tijdens die perioden niet per se “veilig” bent.’

Stan las nog een paar andere formaliteiten voor en ik merkte dat ik afhaakte. Ik wist dit al. We wisten het allemaal al. Toen ik om me heen keek, zag ik dat ik niet de enige was wier geduld opraakte. Angstige opwinding maakte zich van de menigte meester. Handpalmen werden vochtig. Ogen werden groot. We wilden allemaal weten aan wie we toegewezen waren. We wilden allemaal dat het begon.

Toen Stan klaar was, overhandigde hij het klembord aan Alberta. ‘Oké,’ zei ze. ‘Ik ga een voor een jullie namen opnoemen en vertellen aan wie je gekoppeld bent. Zodra je je naam hoort, kom je naar beneden en dan krijg je van hoeder Chase een mapje met informatie over het lesrooster van jouw Moroi, diens verleden, enzovoort.’

We gingen allemaal rechtop zitten toen ze in haar papieren begon te bladeren. Er werd gefluisterd. Naast me slaakte Eddie een zucht. ‘O man. Ik hoop dat ik een leuk iemand krijg,’ mompelde hij. ‘Ik heb geen zin in zes rotweken.’

Ik kneep geruststellend in zijn arm. ‘Dat gebeurt vast,’ fluisterde ik terug. ‘Eh… dat je een leuk iemand krijgt, bedoel ik. Niet dat het rot wordt.’

‘Ryan Aylesworth,’ riep Alberta luid en duidelijk. Eddie kromp ineen en ik wist meteen waarom. Vroeger werd Mason Ashford altijd als eerste opgenoemd. Dat zou nooit meer gebeuren. ‘Je bent toegewezen aan Camille Conta.’

‘Verdomme,’ mompelde iemand achter ons, die blijkbaar zijn zinnen op Camille had gezet.

Ryan was een van de slijmers op de eerste rij. Breed grijnzend nam hij zijn mapje in ontvangst. De familie Conta was veelbelovend; het gerucht ging dat een van de leden van die koninklijke familie kandidaat was voor de opvolging van de Moroi-koningin. Bovendien was Camille best knap. Het zou geen enkele gast veel moeite kosten om achter haar aan te lopen. Aan zijn manier van lopen te zien, leek Ryan erg ingenomen met zichzelf.

‘Dean Barnes,’ zei Alberta. ‘Jij hebt Jesse Zeklos.’

‘Gètver,’ zeiden Eddie en ik in koor. Als ik aan Jesse toegewezen was, zou hij nóg iemand nodig hebben gehad om hem te beschermen. Tegen mij.

Alberta bleef namen oplezen en ik zag dat Eddie hem echt zat te knijpen. ‘O, laat het alsjeblieft een leuk iemand zijn,’ mompelde hij.

‘Dat gebeurt,’ zei ik. ‘Echt.’

‘Edison Castile,’ riep Alberta. Hij slikte. ‘Vasilisa Dragomir.’

Eddie en ik zaten een fractie van een seconde aan het bankje genageld. Toen dwong de plicht hem op te staan en naar beneden te lopen. Hij wierp me een snelle, paniekerige blik toe over zijn schouder. Ik snap er ook niets van, leek die te zeggen

Hij was niet de enige. Alles om me heen werd wazig. Alberta bleef namen afroepen, maar ik hoorde er niet een meer. Wat was dit nou? Iemand moest een fout gemaakt hebben. Ik moest aan Lissa worden toegewezen. Dat kon niet anders. Ik zou haar hoeder worden als we afgestudeerd waren. Dit sloeg nergens op. Met een wild kloppend hart zag ik Eddie naar hoeder Chase lopen en zijn map en oefenstaak in ontvangst nemen. Hij begon meteen in het mapje te bladeren. Ik vermoedde dat hij de naam controleerde in de overtuiging dat er een vergissing was gemaakt. Toen hij opkeek, maakte ik uit de uitdrukking op zijn gezicht op dat hij inderdaad Lissa’s naam had gezien.

Ik haalde diep adem. Oké. Nog geen reden voor paniek. Iemand had een tikfout gemaakt, een fout die hersteld kon worden. Sterker nog, dat zouden ze snel moeten doen. Als ik aan de beurt was en ze wéér Lissa’s naam oplas, zouden ze beseffen dat ze een van de Moroi dubbel geboekt hadden. Dan zouden ze dat rechtzetten en Eddie aan iemand anders toewijzen. Er waren tenslotte meer dan genoeg Moroi op school. Veel meer dan dhampiers.

‘Rosemarie Hathaway.’ Ik verstrakte. ‘Christian Ozera.’

Ik staarde Alberta roerloos en sprakeloos aan. Nee. Ze had niet gezegd wat ik dacht. Enkele leerlingen, die merkten dat ik me niet bewoog, keken me aan. Maar ik was met stomheid geslagen. Dit was niet waar. Mijn waanbeeld van Mason de afgelopen nacht leek realistischer dan dit. Even later besefte ook Alberta dat ik niet in beweging kwam. Ze keek geërgerd op van haar klembord en liet haar blik over de menigte glijden.

‘Rose Hathaway?’

Iemand gaf me een por, alsof ik wellicht mijn eigen naam niet had herkend. Slikkend ging ik staan en ik liep als een robot de tribune af. Er was een fout gemaakt. Er moest een fout gemaakt zijn. Als een marionet liep ik in de richting van hoeder Chase. Hij overhandigde me mijn mapje en mijn oefenstaak, die bedoeld was om de volwassen hoeders te ‘doden’, en ik deed een stapje opzij voor de volgende leerling.

Vol ongeloof las ik drie keer de naam op de omslag van het mapje. Christian Ozera. Toen ik het opensloeg, zag ik zijn leven voor me. Een recente foto. Zijn lesrooster. Zijn stamboom. Zijn biografie. Er werd zelfs tot in detail ingegaan op de tragische geschiedenis van zijn ouders, die ervoor gekozen hadden Strigoi te worden en verschillende anderen hadden vermoord voordat ze uiteindelijk waren opgespoord en gedood.

Het was nu de bedoeling dat we het mapje doornamen, een tas gingen pakken en de ons toegewezen Moroi bij de lunch zouden treffen. Terwijl er nog steeds namen werden opgelezen, bleef een groot deel van mijn klasgenoten met hun vrienden pratend en met hun mapjes pochend rondhangen in de gymzaal. Ik drentelde in de buurt van een groepje en wachtte onopvallend op een gelegenheid om met Alberta en Dimitri te praten. Het feit dat ik niet meteen op hoge poten naar hen toe liep om opheldering te eisen, wees op mijn recent ontwikkelde geduld. Geloof me, ik wilde niets liever. In plaats daarvan liet ik hen de hele lijst afwerken, hoewel dat eeuwig leek te duren. Echt hoor, hoelang kostte het nou om een stelletje namen op te lezen?

Toen de laatste beginneling was toegewezen aan zijn Moroi schreeuwde Stan boven het kabaal uit dat we moesten overstappen op de volgende fase en probeerde hij mijn klasgenoten naar buiten te drijven. Ik baande me een weg door de menigte en liep naar Dimitri en Alberta, die godzijdank bij elkaar stonden. Ze stonden te kletsen over iets organisatorisch en zagen me niet meteen.

Toen ze me wel aankeken, hield ik mijn mapje omhoog en wees: ‘Wat is dit?’

Alberta keek alsof ze er niets van snapte. Iets in Dimitri’s gelaatsuitdrukking zei me dat hij dit verwacht had. ‘Dat is jouw toewijzing, juffrouw Hathaway,’ zei Alberta.

‘Nee,’ zei ik met opeengeklemde kaken. ‘Niet waar. Deze is van iemand anders.’

‘De toewijzingen voor jullie veldpraktijk zijn niet facultatief,’ deelde ze me streng mee. ‘Evenals de toewijzingen in de echte wereld. Je kunt niet zomaar lukraak iemand uitkiezen om te beschermen; hier niet en al helemaal niet als je bent afgestudeerd.’

‘Maar ik word Lissa’s hoeder als ik afgestudeerd ben!’ riep ik uit. ‘Iedereen weet dat. Dan moet ik haar nu dus ook krijgen.’

‘Ik weet dat het een algemeen aanvaard feit is dat jullie straks samen zullen zijn, maar ik weet niets van regels die zouden bepalen dat jij aan haar of aan wie dan ook op deze school toegewezen zou móéten worden. Je hebt je gewoon neer te leggen bij jouw toewijzing.’

‘Christian?’ Ik slingerde mijn mapje op de grond. ‘Jullie zijn niet goed snik als jullie denken dat ik zijn hoeder word.’

‘Rose!’ beet Dimitri me toe. Eindelijk mengde hij zich in het gesprek. Zijn stem was zo hard en scherp dat ik ineenkromp en een halve tel vergat wat ik wilde zeggen. ‘Nu ga je te ver. Zo praat je niet tegen je leraren.’

Ik vond het verschrikkelijk om van iemand een standje te krijgen. Ik vond het al helemáál verschrikkelijk om van hem een standje te krijgen. En ik vond het vooral verschrikkelijk om van hem een standje te krijgen als hij gelijk had. Maar ik kon er niets aan doen. Ik was te boos en mijn slaapgebrek eiste zijn tol. Mijn zenuwen waren tot het uiterste gespannen en opeens werden zelfs de kleinste dingen me te veel. Laat staan grote dingen als deze.

‘Sorry,’ zei ik met veel tegenzin. ‘Maar dit is belachelijk. Bijna net zo belachelijk als ons niet meenemen naar het proces tegen Victor Dashkov.’

Alberta knipperde verbaasd met haar ogen. ‘Hoe weet jij… Laat maar. Daar hebben we het later wel over. Nu is dit jouw toewijzing en daar heb je je aan te houden.’

Ineens stond Eddie naast me; ik was hem helemaal uit het oog verloren. Op begripvolle toon zei hij: ‘Luister… het maakt mij niet uit… we kunnen ruilen…’

Alberta verplaatste haar ijzige blik van mij naar hem. ‘Nee, absoluut niet. Jij bent toegewezen aan Vasilisa Dragomir.’ Ze keek weer naar mij. ‘En jij aan Christian Ozera. En daarmee uit.’

‘Dit is belachelijk!’ herhaalde ik. ‘Waarom zou ik mijn tijd verspillen aan Christian? Na mijn afstuderen blijf ik bij Lissa. Als jullie willen dat ik mijn werk goed doe, lijkt het me logisch dat ik met haar ga oefenen.’

‘Je doet het vast goed met haar,’ zei Dimitri. ‘Omdat je haar kent. En omdat jullie die verbondenheid hebben. Maar ooit, op een dag, kun je bij een andere Moroi terechtkomen. Je moet leren hoe je iemand moet beschermen met wie je totaal geen ervaring hebt.’

‘Met Christian heb ik ook al ervaring,’ bromde ik. ‘Dat is het juist. Ik haat hem.’ Oké, dat was overdreven. Christian irriteerde me, dat was waar, maar echt haten deed ik hem niet. Zoals ik al zei was er door het samenwerken tegen de Strigoi veel tussen ons veranderd. Opnieuw had ik het gevoel dat ik door mijn slaapgebrek en algehele lichtgeraaktheid het belang van dit alles nogal overdreef.

‘Des te beter,’ zei Alberta. ‘Je zult niet met iedereen die je beschermt bevriend zijn. Niet iedereen die je beschermt zul je aardig vinden. Dat moet je leren.’

‘Ik moet leren hoe ik Strigoi kan bestrijden,’ zei ik. ‘Dat heb ik tijdens de lessen geleerd.’ Ik keek hen indringend aan, klaar om mijn troef uit te spelen. ‘En ik heb dat hoogstpersoonlijk gedaan.’

‘Deze functie behelst meer dan de technische details, juffrouw Hathaway. Er komt een persoonlijk aspect bij kijken – de houding tegenover de patiënt – waar we het tijdens de lessen nauwelijks over hebben. We leren jullie hoe je om moet gaan met Strigoi, maar je moet zelf leren hoe je om moet gaan met Moroi. En zeker jíj moet leren hoe je om moet gaan met iemand die al jarenlang niet je beste vriend is.’

‘Je moet ook leren hoe het is om met iemand te werken als je niet meteen aanvoelt dat hij of zij in gevaar is,’ voegde Dimitri eraan toe.

‘Precies,’ beaamde Alberta. ‘Dat is een handicap. Als je een goede hoeder wilt worden – als je een uitstekende hoeder wilt worden – moet je doen wat wij zeggen.’

Ik opende mijn mond om hiertegen te protesteren, om aan te voeren dat ik sneller zou leren en een betere hoeder zou worden voor welke andere Moroi dan ook als ik dit deed met iemand die ik door en door kende. Dimitri hield me tegen.

‘Werken met een andere Moroi zal ook helpen Lissa in leven te houden,’ zei hij.

Dat snoerde me de mond. Het was zo’n beetje het enige wat daarvoor had kunnen zorgen en, verdomme, dat wist hij.

‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik.

‘Lissa heeft ook een handicap: jij. Als zij nooit de kans krijgt om te leren hoe het is om gehoed te worden door iemand zonder een psychische verbondenheid met haar, zou ze bij een aanval meer risico kunnen lopen. Iemand hoeden is feitelijk een wisselwerking. Deze toewijzing voor jouw veldpraktijk is voor haar net zo goed als voor jou.’

Ik zweeg terwijl ik zijn woorden verwerkte. Het klonk bijna logisch.

‘En,’ voegde Alberta eraan toe, ‘het is de enige toewijzing die je krijgt. Als je die niet aanneemt, zie je af van de veldpraktijk.’

Ervan afzien? Was ze gek geworden? Dit was geen lesdag die ik kon overslaan. Als ik mijn veldpraktijk niet deed, zou ik niet afstuderen. Ik wilde losbarsten over oneerlijkheid, maar Dimitri hield me tegen zonder een woord te zeggen. De aanhoudende kalme blik in zijn donkere ogen moedigde me aan om dit waardig te accepteren – of iets wat daar in de buurt kwam.

Met tegenzin raapte ik het mapje op. ‘Goed dan,’ zei ik ijzig. ‘Ik zal het doen. Maar ik wil genoteerd hebben dat ik dit tegen mijn zin doe.’

‘Volgens mij waren we daar al achter, juffrouw Hathaway,’ merkte Alberta droogjes op.

‘Ook goed. Ik vind het nog steeds een stom idee en dat zullen jullie uiteindelijk ook vinden.’

Ik draaide me om en stormde de gymzaal door, voordat een van hen kon reageren. Ik was me er volledig van bewust dat ik als een ongelooflijk bazig kreng over was gekomen. Maar als zij net het seksleven van hun beste vriendin hadden moeten verdragen, een spook hadden gezien en nauwelijks een oog dicht hadden gedaan, zouden zij ook bazig geweest zijn. En daar kwam nog eens bij dat ik op het punt stond zes weken met Christian Ozera door te brengen. Hij was sarcastisch, lastig en maakte overal een grapje van.

Eigenlijk leek hij erg op mij.

Het zouden zes lange weken worden.