In de Academicus Vampyrus-serie zijn de volgende boeken verschenen:

Academicus Vampyrus

Academicus Vampyrus – IJskoud

Academicus Vampyrus – Schaduwkus

Academicus Vampyrus – Bloedbelofte

Academicus Vampyrus – Geestesband

Academicus Vampyrus – Offergave

Voor Kat Richardson, die erg wijs is.

Oorspronkelijke titel Frostbite

Tekst © 2008 Richelle Mead

Nederlandse vertaling © 2010 Carolien Metaal en Moon, Amsterdam

Omslagbeeld Desirée Delgado

Omslagontwerp Marlies Visser

Verzorging e-book ZetSpiegel, Best

isbn 978 90 488 0604 1

nur 284

www.moonuitgevers.nl

Moon is een imprint van Dutch Media Uitgevers bv

Deze elektronische uitgave is gebaseerd op de tweede druk, juni 2011

Proloog

Dingen gaan dood. Maar ze blijven niet altijd dood. Geloof me, ik kan het weten.

Er bestaan op deze aarde vampiers die letterlijk levende lijken zijn. Ze heten Strigoi, en als je daar nu nog geen nachtmerries over hebt, dan zou je die toch binnenkort moeten krijgen. Ze zijn sterk, ze zijn snel en ze doden zonder genade of aarzeling. Ze zijn ook onsterfelijk – wat ze een soort van lastig te vernietigen maakt. Er zijn maar drie manieren om dat te doen: met een zilveren staak door het hart, onthoofding en in brand steken. Die zijn stuk voor stuk lastig voor elkaar te krijgen, maar het is beter dan helemaal geen keuze hebben.

Er zijn ook goede vampiers op de wereld. Zij heten Moroi. Zij leven en bezitten het te gekke vermogen om met alle vier de elementen – aarde, lucht, water en vuur – magie te bedrijven. (Nou ja, de mééste Moroi kunnen dat – ik zal straks iets vertellen over de uitzonderingen.) Ze gebruiken de magie niet echt vaak meer, wat ergens wel jammer is. Het zou een geweldig wapen zijn, maar de Moroi zijn er heilig van overtuigd dat magie alleen vreedzaam gebruikt mag worden. Het is een van de belangrijkste regels in hun maatschappij. Moroi zijn meestal lang en dun, en ze kunnen niet veel zonlicht hebben, maar ze bezitten wel supermenselijke zintuigen die dat goedmaken: zien, ruiken en horen.

Beide soorten vampiers hebben bloed nodig. Daarom zullen het wel vampiers zijn. Maar Moroi doden niet om die behoefte te bevredigen. In plaats daarvan hebben ze mensen in de buurt die vrijwillig kleine hoeveelheden bloed afstaan. Dat doen ze omdat vampierbeten de aanmaak van endorfinen stimuleren, die echt een heerlijk gevoel geven en verslavend kunnen werken. Dat weet ik uit persoonlijke ervaring. Deze mensen worden voeders genoemd en zijn in feite vampierbeet-junkies.

Toch is werken met voeders beter dan de manier waarop de Strigoi het aanpakken, want – het zal je niet verbazen – zij doden om aan bloed te komen. Volgens mij vinden ze dat leuk. Als een Moroi een slachtoffer tijdens het drinken doodt, verandert hij of zij in een Strigoi. Sommige Moroi doen dat uit vrije wil; die geven hun magie en geweten op voor onsterfelijkheid.

Strigoi kunnen ook met geweld geschapen worden. Als een Strigoi drinkt van een slachtoffer en dat slachtoffer vervolgens dwingt zijn of haar Strigoi-bloed te drinken, nou… dan heb je een nieuwe Strigoi. Dit kan iedereen overkomen: Moroi, mens of… dhampier.

Dhampier.

Dat is wat ik ben. Dhampiers zijn half mens, half Moroi. Ik mag graag denken dat wij de beste eigenschappen van beide soorten hebben. Ik ben sterk en gespierd, net als mensen. Ik kan ook zo vaak als ik wil in de zon gaan zitten. Maar net als de Moroi heb ik erg goede zintuigen en snelle reflexen. Het gevolg is dat dhampiers de ideale lijfwachten zijn – en dat zijn de meesten van ons dan ook. We heten hoeders.

Ik heb mijn hele leven getraind om Moroi tegen Strigoi te beschermen. Ik volg een hele reeks speciale lessen en trainingen op de academie van Sint-Vladimir, een privéschool voor Moroi en dhampiers. Ik kan allerlei soorten wapens hanteren en behoorlijk gemene klappen uitdelen. Ik heb gasten verslagen die twee keer zo groot waren als ik – zowel tijdens als buiten de lessen. En eigenlijk zijn jongens zo’n beetje de enigen die ik in elkaar heb geslagen, aangezien maar weinig meisjes dezelfde lessen volgen als ik.

Want hoewel dhampiers allerlei geweldige eigenschappen erven, is er één ding dat we niet hebben meegekregen: we kunnen geen kinderen krijgen met een andere dhampier. Vraag me niet waarom. Ik ben geen geneticus of zo. Mensen en Moroi krijgen samen altijd dhampiers; zo zijn we tenslotte ook ontstaan. Dat gebeurt echter niet meer zo vaak: Moroi hebben de neiging uit de buurt van mensen te blijven. Maar als gevolg van een andere bizarre genetische meevaller kunnen Moroi en dhampiers samen alleen dhampier-kinderen krijgen. Ik weet het, ik weet het: het is gestoord. Je zou denken dat je een kind kreeg dat voor driekwart vampier is, toch? Niet dus. Half mens, half Moroi.

Het merendeel van deze dhampiers komt voort uit Moroi-mannen en dhampier-vrouwen. Moroi-vrouwen beperken zich ertoe Moroi-kinderen te krijgen. Meestal betekent dit dat Moroi-mannen iets hebben met dhampier-vrouwen en er dan vandoor gaan. Daardoor blijven er een hoop alleenstaande dhampier-moeders over, en dat is de reden dat er niet zoveel van hen hoeder worden. Ze concentreren zich liever op de opvoeding van hun kinderen.

Met als gevolg dat slechts de jongens en een handjevol meisjes overblijven om hoeder te worden. Maar degenen die ervoor kiezen Moroi te beschermen, nemen hun taak zeer serieus. Dhampiers hebben Moroi nodig om kinderen te blijven krijgen. We móéten hen beschermen. Plus dat het gewoon… Nou ja, het is eerzaam. Strigoi zijn kwaadaardig en tegennatuurlijk. Het is verkeerd dat ze op onschuldigen azen. Bij dhampiers die trainen om hoeder te worden, wordt dit er vanaf het moment dat ze kunnen lopen ingestampt. Strigoi zijn kwaadaardig. Moroi moeten beschermd worden. Hoeders geloven daarin. Ik geloof daarin.

En er is één Moroi die ik meer wil beschermen dan wie ook ter wereld: mijn beste vriendin Lissa. Zij is een Moroi-prinses. De Moroi hebben twaalf koninklijke families en zij is de enige die over is in de hare – de Dragomirs. Maar er is nog iets anders waardoor Lissa bijzonder is, los van het feit dat ze mijn beste vriendin is.

Weet je nog dat ik zei dat elke Moroi een van de vier elementen hanteerde? Nou, het blijkt dus dat Lissa er een hanteert waarvan niemand ooit geweten heeft dat het bestond: spiritus. Jarenlang hebben we gedacht dat ze haar magische vermogens gewoon niet zou ontwikkelen. Toen begonnen er vreemde dingen met haar te gebeuren. Zo beschikken alle vampiers over het talent hun wil aan anderen op te leggen met dwanggedachten. Strigoi zijn daar heel goed in. Moroi wat minder, en bovendien is het verboden. Lissa kan het echter bijna net zo goed als de Strigoi. Ze hoeft maar met haar ogen te knipperen en iedereen doet wat ze wil.

Maar dat is nog niet eens het coolste wat ze kan.

Ik heb al gezegd dat dode dingen niet altijd dood blijven. Nou, ik ben er daar een van, al ben ik natuurlijk geen ding. Geen zorgen – ik ben niet als de Strigoi. Maar ik ben wel ooit gestorven (kan ik je niet aanbevelen.) Het gebeurde toen de auto waarin ik zat van de weg raakte. Het ongeluk liep dodelijk af voor mij, Lissa’s ouders en haar broer. Toch heeft Lissa te midden van alle chaos – en zonder het te beseffen – spiritus gebruikt om mij terug te halen. We hebben dit heel lang niet geweten. Sterker nog: we wisten niet eens dat spiritus überhaupt bestond.

Helaas bleek dat één persoon toen al wel van het bestaan van spiritus op de hoogte was. Victor Dashkov, een ongeneeslijk zieke Moroi-prins, ontdekte Lissa’s kracht en besloot dat hij haar op wilde sluiten en haar tot zijn privégenezer wilde maken – voor de rest van haar leven. Toen ik besefte dat iemand haar stalkte, besloot ik het heft in eigen handen te nemen. Ik zette een ontsnapping op touw en liep met haar weg van school om tussen de mensen te gaan wonen. Het was leuk – maar ook een soort van zenuwslopend – om altijd op de vlucht te zijn. Dat lukte ons twee jaar. Een paar maanden geleden kwamen de autoriteiten van Sint-Vladimir ons op het spoor en werden we teruggesleept naar de academie.

Dat was het moment waarop Victor zijn slag sloeg: hij ontvoerde en martelde Lissa tot ze zwichtte voor zijn eisen. Al doende nam hij een paar behoorlijk extreme maatregelen – zoals mij en Dimitri, mijn mentor, lastigvallen met een lustbezwering. (Ik kom zo op hem terug.) Victor maakte ook misbruik van het feit dat Lissa mentaal labiel begon te worden door spiritus. Maar zelfs dat was niet zo erg als wat hij zijn eigen dochter Natalie aandeed. Hij ging zover dat hij haar aanmoedigde in een Strigoi te veranderen om hem te helpen ontsnappen. Dat heeft ze moeten bekopen met de dood door een staak. Zelfs toen hij daarna gevangen werd genomen, leek Victor zich niet erg schuldig te voelen over wat hij haar gevraagd had. Daardoor denk ik dat ik niet echt iets misgelopen ben door zonder vader op te groeien.

Maar goed, nu moet ik Lissa dus tegen de Strigoi én de Moroi beschermen. Maar enkele hoge piefen weten wat ze kan, maar ik ben ervan overtuigd dat er daarbuiten andere Victors zijn die gebruik van haar zouden willen maken. Gelukkig heb ik een extra wapen om me bij het hoeden te helpen. Toen Lissa me na het auto-ongeluk genas, heeft spiritus een psychische verbondenheid tussen haar en mij gevormd. Ik kan zien en voelen wat zij meemaakt. (Het werkt echter maar één kant op: zij kan mij niet ‘voelen’.) Door die verbondenheid kan ik een oogje op haar houden en weet ik wanneer ze in de problemen zit, hoewel het soms bizar is om een ander iemand in je hoofd te hebben. We zijn er redelijk zeker van dat spiritus nog heel veel andere dingen kan bewerkstelligen, maar we weten nog niet precies wat.

Ondertussen probeer ik de best mogelijke hoeder te zijn. Door dat weglopen ben ik achtergeraakt met mijn trainingen, dus volg ik extra lessen om die achterstand in te halen. Ik wil niets liever dan Lissa in veiligheid houden. Helaas zijn er twee dingen die af en toe voor complicaties zorgen tijdens mijn trainingen. Het ene is dat ik soms handel zonder na te denken. Dat wordt wel steeds minder, maar als iets me tot ontploffing brengt, ben ik geneigd eerst te slaan, om er later pas achter te komen wie ik geraakt heb. Als het gaat om dierbaren die in gevaar zijn… tja, dan lijken regels niet van toepassing.

Het andere probleem in mijn leven is Dimitri. Hij is degene die Natalie gedood heeft en hij is superstoer. Hij ziet er ook nogal smakelijk uit. Oké, meer dan smakelijk. Hij is flitsend – van dat flitsende waardoor je stil blijft staan op straat en overreden wordt. Maar zoals ik al zei: hij is mijn trainer. En hij is vierentwintig. Twee redenen om niet op hem te vallen. Maar om eerlijk te zijn is de belangrijkste reden dat hij en ik Lissa’s hoeders zullen zijn zodra zij afgestudeerd is. Als hij en ik door elkaar in beslag worden genomen, betekent dat dat we niet op haar letten.

Het is me niet echt gelukt om over hem heen te komen en ik weet bijna zeker dat hij voor mij nog steeds hetzelfde voelt. Wat het deels zo lastig maakt, is dat hij en ik nogal tekeer zijn gegaan toen we door die lustbezwering getroffen waren. Victor wilde ons afleiden toen hij Lissa ontvoerde en dat is gelukt. Ik had op het punt gestaan welbewust mijn maagdelijkheid op te geven en Dimitri was maar al te bereid geweest daaraan mee te werken. Op het laatste moment hebben we de betovering verbroken, maar de herinneringen blijven altijd bij me, waardoor het soms lastig is om me op vechttechnieken te concentreren.

O, trouwens, ik heet Rose Hathaway. Ik ben zeventien jaar, train om vampiers te beschermen en te doden, ben verliefd op een totaal ongeschikte gast en heb een beste vriendin die door haar bizarre magie krankzinnig kan worden.

Hé, niemand heeft ooit gezegd dat de middelbare school een eitje was.

1

Ik had niet gedacht dat het nóg erger kon worden die dag, tot mijn beste vriendin me vertelde dat ze misschien gek werd. Weer.

‘Ik… Wat zei je?’

Ik stond in de hal van haar slaapafdeling over een van mijn laarzen gebogen om die vast te maken. Mijn hoofd schoot omhoog en ik tuurde door het verklitte donkere haar dat de helft van mijn gezicht bedekte. Ik was na school in slaap gevallen en had het borstelen overgeslagen om op tijd de deur uit te kunnen. Lissa’s platinablonde haar was uiteraard gekamd en zat perfect in model. Het hing over haar schouders als een bruidssluier.

‘Ik zei dat mijn pillen volgens mij niet meer zo goed werken.’

Ik ging rechtop staan en schudde het haar uit mijn gezicht. ‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik. Haastige Moroi, op weg naar vrienden of de eetzaal, schoten aan alle kanten langs ons heen.

‘Zijn je…’ Ik dempte mijn stem. ‘Zijn je gaves aan het terugkomen?’

Ze schudde haar hoofd en ik zag een flikkering van spijt in haar ogen. ‘Nee… ik voel me er wel meer open voor staan, maar ik kan er nog steeds niets mee doen. Ik merk de laatste tijd vooral dat andere. Je weet wel… dat ik af en toe wat somber ben. Maar niets wat ook maar in de buurt komt van hoe het vroeger was,’ voegde ze er gehaast aan toe toen ze mijn gezicht zag. Voordat ze die pillen was gaan slikken, kon Lissa zo in de knoop raken dat ze in haar eigen huid ging snijden. ‘Het is er gewoon ietsjes meer dan eerst.’

‘En die andere dingen? Angst? Die waandenkbeelden?’

Lissa lachte; ze nam het allemaal lang niet zo serieus als ik. ‘Je klinkt alsof je psychiatrische vakliteratuur hebt gelezen.’

Dat had ik dus inderdaad gedaan. ‘Ik maak me gewoon zorgen. Als jij denkt dat de pillen niet meer werken, moeten we dat tegen iemand zeggen.’

‘Nee, nee,’ zei ze gehaast. ‘Het gaat prima met me, echt. Ze werken nog… alleen niet meer zo sterk. Volgens mij hoeven we nog niet in paniek te raken. Vooral jij niet – vandaag niet, tenminste.’

Het werkte dat ze over iets anders begon. Ik was er een uur geleden achter gekomen dat ik vandaag mijn kwalificatietest moest afleggen. Het was een examen – of eigenlijk meer een interview – waarvoor alle beginnende hoeders moesten slagen in het eerste jaar op de academie van Sint-Vladimir. Aangezien ik vorig jaar met Lissa weg was geweest, had ik het mijne gemist. Vandaag zou ik naar een hoeder ergens buiten de campus worden gebracht, die de test bij mij zou afnemen. Fijn dat iemand zo goed heeft opgelet, jongens.

‘Maak je over mij maar geen zorgen,’ herhaalde Lissa glimlachend. ‘Ik vertel het je wel als het erger wordt.’

‘Oké,’ zei ik schoorvoetend.

Maar voor de zekerheid zette ik mijn zintuigen op scherp om via onze psychische verbondenheid haar ware gevoelens te voelen. Ze had de waarheid gesproken. Ze was vanochtend kalm en tevreden, niets om me zorgen over te maken. Maar diep weggestopt in haar geest bespeurde ik een wirwar van sombere, onrustige gevoelens. Die verteerden haar niet of zo, maar ze deden wel denken aan de vlagen van depressiviteit en woede waar ze vroeger altijd last van had. Het stelde niet veel voor, maar het beviel me niets. Ik had liever dat het er helemaal niet was. Ik probeerde verder bij haar binnen te dringen om haar emoties beter aan te kunnen voelen en kreeg toen opeens het bizarre gevoel dat ik haar aanraakte. Ik werd overspoeld door een soort misselijkheid en ik schoot haar hoofd uit. Er ging een rilling door mijn lijf.

‘Gaat het?’ vroeg Lissa fronsend. ‘Het lijkt wel of je opeens misselijk bent.’

‘O, gewoon… zenuwen voor het examen,’ loog ik. Aarzelend stelde ik me weer open voor de verbondenheid. De somberheid was volledig verdwenen. Geen spoortje meer. Misschien was er dan toch niets mis met haar pillen. ‘Het gaat prima.’

Ze wees naar de klok. ‘Niet als je nu niet maakt dat je wegkomt.’

‘Verdomme!’ vloekte ik. Ze had gelijk. Ik omhelsde haar vluchtig. ‘Tot zo!’

‘Succes!’ riep ze.

Ik haastte me over de campus en trof mijn mentor, Dimitri Belikov, wachtend naast een Honda Pilot. Supersaai. Maar goed, ik kon natuurlijk niet verwachten dat we in een Porsche door de bergen van Montana zouden gaan scheuren, hoewel een iets coolere auto wel leuk geweest zou zijn.

‘Ja, ja, ik weet het,’ zei ik toen ik zijn gezicht zag. ‘Sorry dat ik zo laat ben.’

Toen schoot me te binnen dat ik voor een van de belangrijkste examens in mijn leven stond en opeens vergat ik Lissa en de pillen die misschien niet werkten. Ik wilde haar beschermen, maar dat zou niet zoveel betekenen als ik mijn eindexamen niet haalde en niet daadwerkelijk haar hoeder zou worden.

Dimitri stond er daar weer superknap uit te zien. Het massieve bakstenen gebouw wierp lange schaduwen over ons, zat als een gigantisch monster in de schemering op de loer. Het begon te sneeuwen en ik keek hoe de lichte kristalheldere vlokken langzaam naar beneden zweefden. Enkele vlokken kwamen neer op zijn donkere haar en smolten meteen.

‘Wie gaat er nog meer mee?’ vroeg ik.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Niemand, alleen wij.’

Mijn humeur schoot van ‘vrolijk’ meteen door naar ‘extatisch’. Dimitri en ik. Alleen. In een auto. Dit zou weleens heel goed een kwalificatietest waard kunnen zijn.

‘Hoe ver is het?’ In stilte smeekte ik om een zeer lange rit. Eentje die een week of zo zou duren. Waardoor we dus in luxe hotels zouden moeten overnachten. Misschien zouden we vastlopen in de sneeuw en alleen in leven kunnen blijven door lichaamswarmte.

‘Vijf uur.’

‘O.’

Iets minder dan ik gehoopt had. Maar toch, vijf uur was beter dan niets. En dat stranden in de sneeuw was ook niet uitgesloten.

De duistere, besneeuwde wegen zouden mensen problemen opleveren, maar voor onze dhampier-ogen bleken ze geen punt. Ik staarde recht voor me uit en probeerde er niet bij stil te staan dat Dimitri’s aftershave de auto vulde met een pure, scherpe geur die me bijna deed smelten. In plaats daarvan probeerde ik me te concentreren op mijn kwalificatietest.

Het was niet iets waarvoor je kon studeren. Je slaagde of je zakte. Hooggeplaatste hoeders bezochten beginnelingen tijdens hun eerste jaar en kwamen bij elkaar om de toewijding die de leerlingen toonden te bepreken. Ik wist niet precies wat er gevraagd zou worden, maar in de loop der jaren had ik daar via de binnendruppelende geruchten wel een beeld van gekregen. De oudere hoeders beoordeelden je karakter en inzet; sommige beginnelingen waren ongeschikt bevonden om de weg naar het hoederschap verder af te leggen.

‘Ze komen toch meestal naar de academie?’ vroeg ik Dimitri. ‘Ik bedoel, ik heb niets tegen dit tripje, maar waarom gaan we naar hen toe?’

‘Eigenlijk ga je alleen naar hém, niet naar hén.’ Er klonk een vaag Russisch accent door in Dimitri’s woorden, het enige wat verwees naar de plek waar hij was opgegroeid. Verder was ik er redelijk zeker van dat hij onze taal beter sprak dan ik. ‘Aangezien dit een speciaal geval is en hij ons een gunst verleent, zijn wij degenen die de reis maken.’

‘Wie is híj?’

‘Arthur Schönberg.’

Ik draaide me met een ruk naar Dimitri toe.

‘Wat?’ piepte ik.

Arthur Schönberg was een legende. Hij was een van de grootste Strigoi-doders in de moderne hoedergeschiedenis en had ooit aan het hoofd van de hoederraad gestaan: de groep die hoeders toewees aan Moroi en beslissingen nam voor ons allemaal. Uiteindelijk was hij daarmee gestopt om weer een van de koninklijke families, de Badica’s, te gaan beschermen. Maar ik wist dat hij zelfs nu hij met pensioen was nog dodelijk was. Zijn heldendaden maakten deel uit van mijn vakkenpakket.

‘Was er… Was er niemand anders beschikbaar?’ vroeg ik met een klein stemmetje.

Ik zag dat Dimitri een glimlach onderdrukte. ‘Het lukt je vast. Trouwens, als Art jou goedkeurt, is dat een geweldige referentie op je cv.’

Art. Dimitri noemde een van de meest geduchte hoeders ter wereld bij zijn voornaam. Natuurlijk, Dimitri was zelf ook behoorlijk geducht, dus het had me niet hoeven verbazen.

Er viel een stilte in de auto. Ik beet op mijn lip en vroeg me opeens af of ik wel zou kunnen voldoen aan Arthur Schönbergs maatstaven. Ik had goede cijfers, maar zaken als weglopen en vechtpartijtjes op school zouden weleens een schaduw kunnen werpen over hoe serieus ik mijn toekomstige carrière nam.

‘Het lukt je vast,’ herhaalde Dimitri. ‘De voordelen wegen op tegen de nadelen.’

Soms was het net of hij mijn gedachten kon lezen. Ik lachte een beetje en waagde het om hem een blik toe te werpen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Een lang, mager lichaam dat zelfs zittend opvallend was. Peilloze donkere ogen. Schouderlang bruin haar dat in een staartje was gebonden. Dat haar voelde als zijde. Dat wist ik omdat ik er met mijn vingers doorheen had gestreken toen Victor Dashkov ons in die lustbezwering verstrikt had. Met enorme inspanning dwong ik mezelf weer te gaan ademhalen en de andere kant op te kijken.

‘Bedankt, coach,’ zei ik plagend, terwijl ik me weer in mijn stoel nestelde.

‘Ik ben hier om te helpen,’ antwoordde hij. Zijn stem was luchtig en ontspannen – zeldzaam voor hem. Meestal stond hij op scherp, klaar voor welke aanval dan ook. Waarschijnlijk waande hij zich veilig in een Honda – althans, zo veilig als hij in mijn buurt zijn kon. Ik was niet de enige die er moeite mee had de romantische spanning tussen ons te negeren.

‘Weet je wat pas echt zou helpen?’ vroeg ik zonder hem aan te kijken.

‘Hmm?’

‘Als je die rotmuziek uit zou zetten en op zoek ging naar iets wat na de val van de Berlijnse Muur is uitgebracht.’

Dimitri lachte. ‘Je bent het slechtst in geschiedenis en toch weet je op de een of andere manier alles over Oost-Europa.’

‘Tja, ik moet nou eenmaal stof voor mijn grappen hebben, kameraad.’

Nog steeds glimlachend draaide hij aan het knopje van de radio. Naar een countryzender.

‘Hé! Dit bedoelde ik niet,’ riep ik uit.

Ik zag dat hij weer op het punt stond in lachen uit te barsten. ‘Kies maar. Dit of wat we net hadden.’

Ik slaakte een zucht. ‘Ga maar terug naar de jaren tachtig.’

Hij draaide weer aan het knopje en ik sloeg mijn armen over elkaar toen een of andere vaag Europees klinkende band zong over dat de video de radioster had vermoord. Kon iemand deze radio maar vermoorden.

En opeens leken die vijf uur niet meer zo kort.

Arthur en de familie die hij beschermde woonden in een kleine stad langs de snelweg, niet ver van Billings. De Moroi verschilden nogal van mening als het ging om woonplaatsen. Sommigen beweerden dat grote steden het meest geschikt waren, omdat vampiers daar op konden gaan in de menigte; nachtelijke activiteiten wierpen niet zoveel vragen op. Andere Moroi, zoals deze familie klaarblijkelijk, kozen voor minder dichtbevolkte steden, in de overtuiging dat hoe minder mensen je zagen, hoe kleiner de kans was dat je opviel.

Ik had Dimitri overgehaald onderweg te stoppen om te eten en daardoor, én door oponthoud om te tanken, kwamen we pas rond het middaguur aan. Het huis had geen verdiepingen, was betimmerd met grijsgevlekte houten planken en beschikte over grote erkers – die uiteraard getint glas hadden om het zonlicht te weren. Het zag er nieuw en duur uit, en ook al stond het op deze verlaten plek, het was wel zo ongeveer wat ik me had voorgesteld voor de leden van een koninklijke familie.

Ik sprong uit de Pilot en mijn laarzen zakten door tweeënhalve centimeter gladde sneeuw om vervolgens op het grind van de oprit te knerpen. Het was een verstilde, stille dag, afgezien van af en toe een vlaagje wind. Dimitri en ik liepen over een pad van rivierkeien door de voortuin naar het huis. Ik zag hem zijn professionele houding aannemen, maar verder was hij net zo opgewekt als ik. We hadden beiden een soort van schuldig voldaan gevoel aan de leuke autorit overgehouden.

Ik gleed uit op de bevroren stenen en Dimitri greep me meteen vast om te voorkomen dat ik viel. Ik had een vreemd déjà vu, een flashback naar de nacht waarin we elkaar voor het eerst hadden gezien, toen hij me behoed had voor een vergelijkbare val. Ondanks de vrieskou voelde zijn hand warm op mijn arm, zelfs door de lagen dons in mijn parka heen.

‘Gaat het?’ Tot mijn teleurstelling liet hij me los.

‘Ja, ja,’ zei ik met een beschuldigende blik naar het ijzige pad. ‘Hebben ze hier nooit van zout gehoord?’

Dat was grappig bedoeld, maar Dimitri bleef opeens stilstaan. En ik dus ook. Zijn uitdrukking werd gespannen en alert. Hij draaide met zijn hoofd en zocht met zijn ogen de brede, witte vlaktes die ons omringden af, voordat hij ze weer op het huis liet rusten. Ik wilde vragen stellen, maar iets in zijn houding zei me dat ik mijn mond moest houden. Bijna een minuut lang bestudeerde hij het gebouw en keek het ijzige pad af. Toen draaide hij zich weer om naar de oprit die schuilging onder een maagdelijk sneeuwdek, dat nu alleen door onze voetstappen werd onderbroken.

Behoedzaam naderde hij de voordeur en ik liep achter hem aan. Weer bleef hij stilstaan, dit keer om de deur aan een onderzoek te onderwerpen. Die stond niet open, maar hij was ook niet helemaal dicht. Het leek alsof hij gehaast was dichtgetrokken, zonder in het slot te zijn gevallen. Nader onderzoek leverde slijtplekken langs de deurpost op, alsof de deur geforceerd was. Die zou met een miniem zetje opengaan. Dimitri streek met zijn vingers over de kier tussen de deur en de post. Zijn adem maakte wolkjes in de lucht. Toen hij de deurklink aanraakte, schommelde die een beetje, alsof hij kapot was.

Ten slotte zei hij zacht: ‘Wacht in de auto, Rose.’

‘Maar waa…’

‘Ga.’

Eén woord – maar o zo machtig. Met dat ene woord werd ik herinnerd aan de man die ik mensen in het rond had zien slingeren en een Strigoi met een staak had zien doodsteken. Ik liep terug door de besneeuwde tuin in plaats van het gladde pad te riskeren. Dimitri bleef staan waar hij stond, hij verroerde zich niet tot ik in de auto zat en het portier zo zacht mogelijk dicht had gedaan. Toen duwde hij uiterst behoedzaam de wankele deur open en verdween naar binnen.

Brandend van nieuwsgierigheid telde ik tot tien en stapte toen de auto weer uit.

Ik wist dat ik niet achter hem aan naar binnen mocht, maar ik móést weten wat er aan de hand was met dit huis. Het ongerepte pad en de oprit wezen erop dat er al een aantal dagen niemand thuis was, hoewel het ook kon betekenen dat de Badica’s gewoon nooit het huis uit gingen. Het zou kunnen, veronderstelde ik, dat ze het slachtoffer waren geworden van een doodgewone inbraak door mensen. Het was ook mogelijk dat iets hun angst had aangejaagd – laten we zeggen zoiets als Strigoi. Ik wist dat die mogelijkheid zo’n grimmige uitdrukking op Dimitri’s gezicht had getoverd, maar het leek een onwaarschijnlijk scenario met Arthur Schönberg in functie.

Toen ik op de oprit stond, tuurde ik naar de hemel. Het licht was bleek en waterig, maar het wás er. Middag. De zon kwam vandaag op zijn hoogste punt. Strigoi konden geen zonlicht verdragen. Ik hoefde niet bang voor hen te zijn, alleen voor Dimitri’s woede.

Ik liep met een omtrekkende beweging naar de rechterkant van het huis. De sneeuw was hier veel dieper – bijna dertig centimeter. Verder viel me niets vreemds aan het huis op. Aan de dakgoot hingen ijspegels en de getinte ramen gaven geen geheimen prijs. Opeens kwam mijn voet ergens tegenaan en ik keek omlaag. Daar, half begraven in de sneeuw, stond een zilveren staak. Iemand had die in de grond gestoken. Ik trok hem los en veegde fronsend de sneeuw eraf. Wat deed die staak hier? Zilveren staken waren kostbaar. Ze waren het meest dodelijke wapen van een hoeder, konden een Strigoi met één steek door het hart ombrengen. Bij het smeden betoverden vier Moroi ze met de magie van elk van de vier elementen. Ik had nog niet geleerd ermee om te gaan, maar nu ik hem zo in mijn hand hield, voelde ik me opeens een stuk veiliger bij het vervolg van mijn onderzoek.

Aan de achterkant van het huis leidde een trapje naar een serre waar je ’s zomers waarschijnlijk erg lekker kon zitten. Maar het glas van de schuifpui was zo gebroken dat iemand met gemak zijn hand door het kartelige gat zou kunnen steken. Ik sloop behoedzaam de spekgladde treden op en besefte dat ik verschrikkelijk in de problemen zou komen als Dimitri hierachter kwam. Ondanks de kou sijpelde het zweet langs mijn nek.

Daglicht, daglicht, suste ik mezelf. Niets om je zorgen over te maken.

Ik bestudeerde het donkere glas. Ik kon niet zien waardoor het gebroken was. Vlak daarachter lag een laagje naar binnen gewaaide sneeuw op de lichtblauwe vloerbedekking. Ik bewoog de deurklink, maar de deur zat op slot. Niet dat dat erg was met zo’n groot gat. Ik stak mijn hand voorzichtig langs de scherpe randen naar binnen en haalde de deur vanbinnen van het slot. Ik trok mijn hand weer net zo behoedzaam terug en schoof de schuifdeur open. Dat maakte een sissend geluid, dat weliswaar zacht was, maar desalniettemin te hard klonk in de griezelige stilte.

Ik stapte naar binnen en bleef staan in het streepje zonlicht dat door de nu open deur naar binnen viel. Mijn ogen moesten zich even aanpassen aan de duisternis binnen. De wind speelde met de gordijnen naast me. Ik was in een woonkamer. Daar stonden alle dingen die je zou verwachten. Banken. Een televisie. Een schommelstoel.

En er lag een lichaam.

Het was een vrouw. Ze lag op haar rug voor de televisie, met haar donkere haar als een krans om haar hoofd over de grond verspreid. Haar opengesperde ogen staarden wezenloos omhoog, haar gezicht was bleek – té bleek, zelfs voor een Moroi. Ik dacht dat het donkere haar ook haar hals bedekte, tot ik besefte dat het bloed was – opgedroogd bloed. Haar hals was opengereten.

Dit afgrijselijke tafereel was zo surrealistisch dat ik in eerste instantie niet eens leek te beseffen wat ik zag. Gezien haar houding had de vrouw net zo goed kunnen slapen. Toen nam ik het andere lichaam, dat een stukje verder lag, in me op: een man op zijn zij. Donker bloed op de vloerbedekking om hem heen. Nog een ander lichaam lag in elkaar gezakt naast de bank: klein, het postuur van een kind. Aan de andere kant van de kamer lag er nog een. En nog een. Overal lagen lijken, lijken en bloed.

Plotseling drong de omvang van de ramp tot me door en begon mijn hart te bonzen. Nee, nee. Dit kón niet. Het was dag. Op klaarlichte dag konden er geen verschrikkelijke dingen gebeuren. Er welde een schreeuw op in mijn keel, maar die werd plotseling tegengehouden toen een in een handschoen gestoken hand achter me vandaan kwam en zich over mijn mond sloot. Ik begon te worstelen, maar rook toen Dimitri’s aftershave.

‘Waarom,’ vroeg hij, ‘luister jij nooit? Je zou nu dood zijn als ze hier nog waren geweest.’

Ik kon niet antwoorden, zowel vanwege de hand voor mijn mond als door mijn eigen ontzetting. Ik had ooit iemand zien sterven, maar was nooit getuige geweest van de dood op zo’n enorme schaal. Na een hele poos haalde Dimitri eindelijk zijn hand weg, maar hij bleef vlak achter me staan. Ik wilde er niet meer naar kijken, maar ik leek mijn ogen er niet vanaf te kunnen houden. Overal lijken. Lijken en bloed.

Uiteindelijk draaide ik me naar hem om. ‘Het is dag,’ fluisterde ik. ‘Overdag gebeuren er geen nare dingen.’ Ik hoorde de wanhoop in mijn eigen stem: een klein meisje dat iemand smeekt haar te vertellen dat het allemaal maar een nare droom was.

‘Nare dingen kunnen elk moment gebeuren,’ vertelde hij me. ‘En dit is niet overdag gebeurd. Waarschijnlijk was het een paar nachten geleden.’

Ik waagde het een blik op de lichamen te werpen en voelde mijn maag omdraaien. Twee dagen. Twee dagen dood zijn, twee dagen waarin je bestaan is uitgewist – zonder dat iemand op de wereld wist dat je er niet meer was. Mijn blik viel op een mannenlichaam bij de deur naar een gang. Hij was lang en te stevig gebouwd om een Moroi te zijn. Dimitri moest mijn blik gevolgd hebben.

‘Arthur Schönberg,’ zei hij.

Ik staarde naar Arthurs bloederige hals. ‘Hij is dood,’ zei ik, alsof dat niet overduidelijk was. ‘Hoe kan hij nou dood zijn? Hoe kan een Strigoi Arthur Schönberg vermoorden?’ Het leek onmogelijk. Je kon een legende niet vermoorden.

Dimitri gaf geen antwoord. In plaats daarvan ging zijn hand naar beneden en sloot zich om mijn hand met de staak. Ik kromp ineen.

‘Waar heb je die vandaan?’ vroeg hij. Ik liet hem de staak pakken.

‘Buiten. In de grond.’

Hij hield de staak omhoog en bestudeerde het oppervlak, dat glansde in de zon. ‘Die heeft de magische beveiliging verbroken.’

Mijn hersenen, die nog steeds verdoofd waren, namen even de tijd om te verwerken wat hij gezegd had. Toen snapte ik het. Die magische beveiliging bestond uit cirkels die door Moroi getoverd waren. Net als voor de staken werd daarvoor magie van alle vier de elementen gebruikt. Er waren sterke Moroi-magiërs voor nodig, vaak twee per element. De beveiliging kon Strigoi tegenhouden, want de magie was geladen met leven en dat hadden de Strigoi niet. Maar zo’n magische beveiliging ging kwalitatief snel achteruit en kostte veel onderhoud. De meeste Moroi maakten er geen gebruik van, maar op bepaalde plekken werd die in stand gehouden. Zo werd de academie van Sint-Vladimir door verscheidene magische cirkels omsloten.

Hier was ook zo’n beveiligingscirkel geweest, maar die was verbroken toen iemand er de staak doorheen had gestoken. De magie van de staak was strijdig met die van de cirkel en de staak had gewonnen.

‘Strigoi kunnen geen staken aanraken,’ vertelde ik hem. Ik besefte dat ik wel erg veel ontkenningen gebruikte. Het was niet makkelijk om dingen waar je heilig in geloofde onderuitgehaald te zien. ‘En geen enkele Moroi of dhampier zou dit doen.’

‘Een mens misschien wel.’

Ik keek hem recht aan. ‘Mensen helpen geen Strigoi…’ Ik stokte. Daar had je het weer. Weer zo’n ontkenning. Maar ik kon er niets aan doen. Het enige waar we in de strijd tegen de Strigoi op konden rekenen waren hun beperkingen: zonlicht, beveiligingsmagie, staken enzovoort. We gebruikten hun zwakheden tegen hen. Als zij anderen hadden – mensen – die hen konden helpen en die geen last hadden van die beperkingen…

Dimitri’s gezicht was gespannen; hij was nog steeds op alles voorbereid, maar ik zag een sprankje medeleven in zijn donkere ogen toen hij mij mijn innerlijke strijd zag voeren.

‘Dit verandert alles, hè?’ vroeg ik.

‘Ja,’ zei hij. ‘Dat is zo.’