In de Academicus Vampyrus-serie zijn de volgende boeken verschenen:

Academicus Vampyrus

Academicus Vampyrus – IJskoud

Academicus Vampyrus – Schaduwkus

Academicus Vampyrus – Bloedbelofte

Academicus Vampyrus – Geestesband

Academicus Vampyrus – Offergave

Ter nagedachtenis aan mijn grootmoeder, een pittige dame uit het zuiden en de beste kok die ik ooit gekend heb.

Oorspronkelijke titel Blood promise

Tekst © 2009 Richelle Mead

Nederlandse vertaling © 2011 Carolien Metaal en Moon, Amsterdam

Omslagbeeld Desirée Delgado

Omslagontwerp Marlies Visser

Verzorging e-book ZetSpiegel, Best

isbn 978 90 488 1026 0

nur 284

www.moonuitgevers.nl

Moon is een imprint van Dutch Media Uitgevers bv

Deze elektronische uitgave is gebaseerd op de eerste druk, augustus 2011

Proloog

Toen ik een jaar of vijftien was, moest ik op school een werkstuk maken over een gedicht. Een van de zinnen uit dat gedicht was: ‘Als je ogen niet open waren, zou je niet weten of je droomde of wakker was.’ In die tijd zei me dat niet zo veel. Er zat toen namelijk een gast in mijn klas die ik erg leuk vond, dus veel aandacht voor literaire tekstverklaring kon je van mij niet verwachten. Nu, drie jaar later, begreep ik dat gedicht helemaal.

Want de laatste tijd leek mijn leven inderdaad op het randje van een droom te verkeren. Er waren dagen dat ik dacht elk moment wakker te kunnen worden, om vervolgens te ontdekken dat recente voorvallen niet daadwerkelijk waren gebeurd. Ik was vast en zeker een in slaap getoverde prinses. Elk moment kon deze droom – nee, deze nachtmerrie – afgelopen zijn en zouden mijn prins en ik nog lang en gelukkig leven.

Maar van ‘lang en gelukkig’ was geen sprake, tenminste niet in de nabije toekomst. En mijn prins? Tja, dat is een lang verhaal. Mijn prins was veranderd in een vampier, een Strigoi om precies te zijn. In mijn wereld zijn twee soorten vampiers die een verborgen bestaan leiden naast de mensen. De Moroi zijn levende vampiers, goede vampiers die elementenmagie beoefenen en niet doden als ze op zoek zijn naar het bloed dat ze nodig hebben om te overleven. Strigoi zijn ondode vampiers, onsterfelijk en verdorven, die doden als ze zich voeden. Moroi worden geboren. Strigoi worden gemáákt – gedwongen of uit vrije keuze – op kwaadaardige wijze.

En Dimitri, de man van wie ik hield, was tegen zijn zin in een Strigoi veranderd. Dat was gebeurd tijdens een strijd, een legendarische reddingsoperatie waar ik ook aan had deelgenomen. Strigoi hadden Moroi en dhampiers van mijn school ontvoerd en we waren er met een groep op uit getrokken om hen te redden. Dhampiers zijn half vampier en half mens, ze zijn begiftigd met menselijke spierkracht en onverschrokkenheid, en bezitten de reflexen en zintuigen van Moroi. Dhampiers volgen een training om hoeder te worden: de elitelijfwachten die Moroi beschermen. Dat ben ik ook. En Dimitri was dat ook geweest.

Na zijn transformatie was de rest van de Moroi-wereld ervan uitgegaan dat hij dood was. En dat was hij tot op zekere hoogte ook. Degenen die in een Strigoi werden veranderd, verloren al hun besef van goed en kwaad en levenslust. Zelfs als het hun eigen keuze was geweest, werden ze wreed en gemeen, net als alle andere Strigoi. De persoon die ze waren geweest was verdwenen, en eerlijk gezegd was het makkelijker om je voor te stellen dat ze naar de hemel of een volgend leven gingen dan voor je te zien hoe ze er ’s nachts op uit gingen en slachtoffers maakten. Maar ik was niet in staat geweest om Dimitri te vergeten of te accepteren dat hij in wezen dood was. Hij was de man van wie ik hield, de man met wie ik zo’n perfecte eenheid vormde dat het moeilijk te zeggen was waar ik eindigde en hij begon. Mijn hart weigerde hem los te laten; ook al was hij strikt genomen een monster, hij liep nog steeds ergens rond. Bovendien was ik nooit het gesprek vergeten dat hij en ik ooit hadden gevoerd. We waren het erover eens geweest dat we liever dood zouden zijn – écht dood – dan verder te gaan als Strigoi.

En toen ik over het verdriet van de goedaardigheid die hem was afgenomen heen was, had ik besloten zijn wens te respecteren. Ook al was dat in feite zijn wens niet meer. Ik moest hem vinden. Ik moest hem doden en zijn ziel uit die duistere, onnatuurlijke staat bevrijden. Ik wist dat de Dimitri die ik had liefgehad dat gewild zou hebben. Strigoi doden is echter niet zo simpel. Ze zijn waanzinnig snel en sterk. Ze kennen geen genade. Ik had er al een aantal gedood – nogal bizar voor iemand die net achttien was. En het opnemen tegen Dimitri zou ongetwijfeld mijn grootste uitdaging zijn, zowel fysiek als emotioneel.

Sterker nog: de emotionele gevolgen werden al duidelijk zodra ik de beslissing had genomen. Om achter Dimitri aan te gaan, had ik een paar drastische maatregelen moeten nemen (en dan heb ik het er nog niet eens over dat ik in een gevecht met hem hoogstwaarschijnlijk zelf het loodje zou leggen). Ik zat nog op school; nog maar een paar maanden en dan zou ik afstuderen en een volleerde hoeder zijn. Maar elke dag dat ik langer bleef rondhangen op de academie van Sint-Vladimir – een afgelegen, beschermde school voor Moroi en dhampiers – was weer een dag waarop Dimitri in een situatie verkeerde die hij nooit gewild had. Ik hield te veel van hem om dat toe te staan. Dus ik had de school voortijdig moeten verlaten en me onder de mensen moeten begeven; ik had de wereld waarin ik bijna mijn hele leven gewoond had achter me moeten laten.

Het vertrek betekende ook dat ik nog iets in de steek had moeten laten, of beter gezegd: iemand, en wel mijn beste vriendin Lissa, die ook wel Vasilisa Dragomir werd genoemd. Lissa was een Moroi; de laatste afstammeling van een koninklijke familie. Ik was voorbestemd om haar hoeder te worden zodra we afgestudeerd waren en door mijn besluit om achter Dimitri aan te gaan, was die toekomst met haar zo’n beetje aan diggelen geslagen. Ik had geen keus gehad: ik moest haar in de steek laten.

Los van onze vriendschap hadden Lissa en ik een unieke band. Elke Moroi specialiseert zich in een bepaald type elementenmagie: aarde, lucht, water of vuur. Tot voor kort dachten we dat alleen die vier elementen bestonden. Maar toen hadden we een vijfde ontdekt: spiritus. En dat was dus Lissa’s element.

Aangezien er zo weinig spiritusgebruikers op de wereld waren, wisten we er nauwelijks iets vanaf. Het leek iets te maken te hebben met psychische krachten. Lissa bezat een verbazingwekkend vermogen om met behulp van dwanggedachten bijna iedereen haar wil op te leggen. Ze kon ook genezen, en op dat punt is het tussen ons een beetje vreemd gegaan. Je moet weten dat ik formeel gezien ben omgekomen tijdens een auto-ongeluk dat haar ouders en broer fataal was geworden. Lissa heeft mij onbewust teruggehaald uit de wereld van de doden en daarmee een psychische verbondenheid tussen ons geschapen. Vanaf dat moment ben ik me altijd bewust geweest van haar aanwezigheid en haar gedachten. Ik wist wat ze dacht en kon het aanvoelen wanneer ze in de problemen zat. We waren er ook onlangs achter gekomen dat ik geesten kon zien die deze wereld nog niet helemaal verlaten hadden, iets wat ik verontrustend vond en waarvoor ik me met alle macht probeerde af te sluiten. Dit hele fenomeen wordt ‘schaduwgekust-zijn’ genoemd; ik ben dus schaduwgekust.

Door onze schaduwgekuste verbondenheid was ik de ideale beschermer van Lissa, aangezien ik het onmiddellijk zou weten als zij in gevaar verkeerde. Ik had beloofd haar met mijn leven te beschermen, maar toen had Dimitri – lange, superknappe, dappere Dimitri – daar allemaal verandering in gebracht. Ik was voor de afschuwelijke keuze komen te staan: Lissa blijven beschermen of Dimitri’s ziel bevrijden. Die keuze had mijn hart gebroken, had een stekende pijn in mijn borst en tranen in mijn ogen achtergelaten. Mijn afscheid van Lissa was hartverscheurend geweest. We waren al sinds de kleuterschool hartsvriendinnen en mijn vertrek was voor ons allebei een schok. Om eerlijk te zijn: zij had het geen moment zien aankomen. Ik had mijn verhouding met Dimitri geheimgehouden. Hij was niet alleen mijn trainer, maar hij was ook zeven jaar ouder dan ik en bovendien eveneens aangewezen om haar hoeder te zijn. Omdat we wisten dat we ons in de allereerste plaats op Lissa zouden moeten focussen én dat we behoorlijk in de problemen zouden komen door onze leraar-leerlingrelatie, hadden hij en ik ons ontzettend verzet tegen onze wederzijdse aantrekkingskracht.

Maar het gescheiden zijn van Dimitri had – ook al had ik daarmee ingestemd – ervoor gezorgd dat ik steeds meer onuitgesproken wrok tegen Lissa ging koesteren. Ik had daar waarschijnlijk met haar over moeten praten, haar moeten uitleggen hoe gefrustreerd ik was dat mijn hele leven al was uitgestippeld. Het leek op de een of andere manier niet eerlijk dat Lissa gewoon kon leven en liefhebben zoals ze wilde, terwijl ik mijn eigen geluk altijd zou moeten opofferen om borg te kunnen staan voor haar bescherming. Ze was echter mijn beste vriendin en ik vond het verschrikkelijk om haar van streek te maken. Lissa was extra kwetsbaar doordat het gebruik van spiritus haar tot waanzin kon drijven. Dus had ik mijn gevoelens al die tijd opgekropt, tot ze er uiteindelijk uit barstten en ik de academie – en haar – voorgoed achter me had gelaten.

Een van de geesten die ik had gezien – Mason, een vriend die door Strigoi was gedood – had me verteld dat Dimitri naar zijn geboorteland was teruggekeerd: Siberië. Mason had kort daarna zielenrust gevonden en deze wereld verlaten, zonder me ook maar één aanwijzing te geven wáár in Siberië Dimitri naartoe gegaan kon zijn. Dus ik was daar op goed geluk naartoe vertrokken en had een wereld van mensen en een taal die ik niet kende moeten trotseren om de belofte die ik mezelf had gedaan na te komen.

Na een paar weken in mijn uppie was ik eindelijk in Sint-Petersburg aangekomen. Ik was nog steeds op zoek, nog steeds aan het ploeteren, maar vastbesloten hem te vinden, ook al zag ik daar tegelijkertijd enorm tegen op. Want als ik dit gestoorde plan echt ten uitvoer bracht, als ik er echt in slaagde de man van wie ik hield te doden, zou dat betekenen dat Dimitri werkelijk uit deze wereld verdwenen zou zijn. En ik wist eerlijk gezegd niet zeker of ik wel in zo’n wereld verder zou kunnen leven.

Niets van dit alles lijkt reëel. Wie weet? Misschien is het dat ook niet. Misschien overkomt het eigenlijk iemand anders. Misschien is het iets wat ik me inbeeld. Misschien word ik zo wakker en is alles met Lissa en Dimitri in kannen en kruiken. Zijn we allemaal samen, houdt hij me glimlachend vast en vertelt me dat het allemaal goed komt. Misschien is dit allemaal wel een droom geweest.

Maar ik denk het niet.

1

Ik werd gevolgd.

Ergens was dat ironisch, als je bedacht dat ik de afgelopen weken anderen had achtervolgd. Het was in ieder geval geen Strigoi. Dan had ik dat al geweten. Een recent effect van het feit dat ik schaduwgekust ben, was het vermogen om de ondoden te bespeuren – via vlagen van misselijkheid, helaas. Toch was ik blij met het tijdige waarschuwingssysteem van mijn lichaam en ik was ook opgelucht dat mijn achtervolger geen krankzinnig snelle en krankzinnig gemene vampier was. Daar had ik de laatste tijd genoeg tegen gevochten en ik had wel behoefte aan een snipperavondje.

Ik vermoedde dat mijn achtervolger net als ik een dhampier was, waarschijnlijk iemand van de club. Ik moet toegeven dat deze figuur zich iets minder onopvallend voortbewoog dan ik verwacht zou hebben van een dhampier. Voetstappen waren duidelijk hoorbaar op de stoeptegels van de duistere zijstraatjes waar ik doorheen liep en één keer ving ik een korte glimp op van een duistere gestalte. Maar gezien mijn onbezonnen acties van vanavond was een dhampier toch de meest voor de hand liggende boosdoener.

Het was eerder die avond allemaal begonnen in de Nachtegaal. Dat was niet de echte naam van de club, maar slechts een vertaling. De echte naam was iets Russisch wat ik met geen mogelijkheid kon uitspreken. Thuis in de vs was de Nachtegaal zeer bekend bij rijke Moroi die buitenlandse reizen maakten, en ik begreep nu waarom: ongeacht het tijdstip was iedereen in de Nachtegaal gekleed alsof hij op een keizerlijk bal was. En tja, feitelijk leek die hele tent met zijn ivoren muren bedekt met gouden tierelantijnen en lijstwerk regelrecht afkomstig uit de oude, koninklijke periode van Rusland. Het deed me erg denken aan het Winterpaleis, een koninklijke residentie uit de tijd dat Rusland nog door tsaren geregeerd werd. Daar was ik gaan kijken toen ik net in Sint-Petersburg was aangekomen.

In de Nachtegaal verlichtten glinsterende kroonluchters met echte kaarsen het gouden decor, zodat het hele etablissement zelfs met dat weinige licht fonkelde. Er was een grote eetzaal waar met fluweel gedrapeerde tafels stonden en zithoekjes waren, evenals een lounge en een bargedeelte waar je je met anderen kon onderhouden. Laat op de avond trad daar een band op en stortten stelletjes zich op de dansvloer.

Ik had niet de moeite genomen om naar de Nachtegaal te gaan toen ik in de stad arriveerde. Ik was zo arrogant om te denken dat ik meteen Moroi zou vinden die me naar Dimitri’s geboortestad in Siberië konden leiden. Aangezien ik niet wist wáár Dimitri in Siberië naartoe was gegaan, leek een bezoek aan de stad waar hij was opgegroeid me de meeste kans te bieden dichter bij hem in de buurt te komen. Alleen wist ik niet waar die was en daarom probeerde ik dus Moroi te vinden die me zouden kunnen helpen. In Rusland waren een paar dhampier-steden en communes, maar in Siberië amper, en daarom vermoedde ik dat de meeste lokale Moroi zijn geboorteplaats wel zouden kennen. Helaas bleek dat de Moroi die in de mensensteden woonden zich erg goed verborgen konden houden. Ik ben op alle vermoedelijke ontmoetingsplaatsen van Moroi gaan kijken, maar dat had helemaal niets opgeleverd. En zonder die Moroi had ik geen antwoorden.

Dus was ik toch maar in de Nachtegaal gaan posten. Het was lastig voor een meisje van achttien om een van de meest elitaire clubs van de stad binnen te komen. Ik was er al snel achter dat ik met dure kleding en flinke fooien een heel eind kwam. Het bedienend personeel kende me zo langzamerhand wel en als ze mijn aanwezigheid al vreemd vonden, dan lieten ze dat niet merken; ze gaven me altijd zonder problemen het tafeltje in de hoek waar ik om vroeg. Volgens mij dachten ze dat ik de dochter van een of andere magnaat of politicus was. Maar wat mijn achtergrond ook was, ik had het geld om daar te zijn en daar ging het hun om.

Desondanks waren mijn eerste paar avonden daar ontmoedigend geweest. De Nachtegaal mocht dan een elitaire ontmoetingsplaats voor Moroi zijn, ook ménsen wisten de nachtclub te vinden. En in het begin leek het wel of zij de enige vaste gasten van de club waren. Naarmate de avond vorderde, werd het steeds drukker en tussen al die mensen aan de volgepakte tafels en hangend aan de bar had ik geen enkele Moroi gezien. Het meest vermeldenswaardige wat ik gezien had, was een vrouw met lang platinablond haar die met een groep vriendinnen de lounge binnen was komen lopen. Heel even was mijn hart in mijn keel blijven steken. De vrouw stond met haar rug naar me toe, maar ze leek zo veel op Lissa dat ik zeker wist dat ze me opgespoord hadden. Het bizarre was dat ik niet wist of ik nu opgetogen of ontzet moest zijn. Ik miste Lissa verschrikkelijk, maar tegelijkertijd wilde ik haar niet bij deze gevaarlijke missie betrekken. Toen had de vrouw zich omgedraaid. Het was Lissa niet. Ze was zelfs geen Moroi, maar gewoon een mens. Langzaam ging ik weer normaal ademhalen.

Eindelijk had ik, een tijdje terug, voor het eerst beet. Er was een groep Moroi-vrouwen binnen komen lopen voor een late lunch. Ze waren in het gezelschap van twee hoeders, een mannelijke en een vrouwelijke, die plichtsgetrouw en zwijgend aan de tafel zaten, terwijl degenen voor wie ze verantwoordelijk waren onder het genot van champagne zaten te roddelen en te lachen. Die hoeders te slim af zijn was voor mij het meest riskant geweest. Voor degenen die wisten waar ze op moesten letten, waren Moroi gemakkelijk te herkennen: ze waren langer dan de meeste mensen, bleek en broodmager. Bovendien hadden ze een vreemde manier van lachen, omdat ze hun hoektanden verborgen moesten houden. Wij dhampiers met ons mensenbloed oogden… tja, menselijk.

Zo moest ik er in ongetrainde mensenogen ongetwijfeld uitzien. Ik was ongeveer één meter zeventig en terwijl Moroi meestal onwezenlijke fotomodellenlichamen hadden, was ik atletisch gebouwd en had ik een volle boezem. Genen van mijn onbekende Turkse vader en te veel tijd in de zon hadden me een licht gebruinde huid gegeven die goed paste bij mijn lange, bijna zwarte haar en al even donkere ogen. Maar degenen die in de Moroi-wereld waren opgegroeid, zouden kunnen zien dat ik een dhampier was – als ze me maar aandachtig genoeg bekeken. Ik weet niet zeker waar dat aan lag; misschien een of ander instinct dat ons naar onze eigen soort toe trok en de mengeling met Moroi-bloed herkende.

Hoe dan ook, om geen wantrouwen te wekken was het noodzakelijk dat ik er in de ogen van die hoeders menselijk uitzag. Ik zat in mijn hoekje aan de andere kant van de ruimte in mijn kaviaar te prikken en zogenaamd mijn boek te lezen. Voor de goede orde: ik vond kaviaar smerig, maar in Rusland was het blijkbaar overal te vinden, vooral op dit soort plekken. Dat en borsjtsj, een soort bietensoep. Ik at mijn eten in de Nachtegaal bijna nooit op en ging na afloop altijd uitgehongerd naar een McDonald’s, ook al waren die in Rusland iets anders dan de McDonald’s waarmee ik in de vs was opgegroeid. Maar goed, een meisje moest toch eten.

De Moroi bestuderen als hun hoeders niet opletten, werd dus een proeve van bekwaamheid. Nu hadden die hoeders overdag natuurlijk weinig te vrezen, aangezien Strigoi niet in de zon konden komen. Maar een hoeder hield van nature alles in de gaten en hun ogen dwaalden dan ook voortdurend door de ruimte. Ik had dezelfde opleiding gevolgd en kende hun trucjes, dus ik slaagde erin hen ongemerkt te bespioneren.

De vrouwen kwamen met grote regelmaat terug, meestal aan het eind van de middag. Op de academie werkten we met een nachtrooster, maar Moroi en dhampiers die tussen de mensen woonden, hielden of een dagrooster aan, of iets ertussenin. Even had ik overwogen hen te benaderen, of misschien zelfs wel hun hoeders. Iets hield me echter tegen. Als er iemand wist waar zich een stad met dhampiers bevond, dan zouden dat mánnelijke Moroi zijn. Een groot deel van hen bezocht dhampier-steden in de hoop een willig dhampier-meisje te scoren. Dus ik nam me voor nog een week te wachten om te kijken of er kerels langs zouden komen. Zo niet, dan zou ik kijken welke informatie de vrouwen me konden geven.

Sinds een paar dagen geleden waren er eindelijk twee Moroi-gasten komen opdagen. Ze kwamen meestal laat op de avond, als de echte feestbeesten arriveerden. De mannen waren ongeveer tien jaar ouder dan ik en opvallend knap in hun designpakken en zijden stropdassen. Ze gedroegen zich als machtige, belangrijke types, en ik had er flink wat geld om durven verwedden dat ze koninklijk waren, vooral omdat ze elk een eigen hoeder hadden. Die hoeders waren altijd dezelfde jonge mannen. Ze droegen pakken om niet op te vallen, maar hielden desondanks alles zorgvuldig in de gaten.

En er waren vrouwen; er waren altijd vrouwen. De twee Moroi waren verschrikkelijke versierders: ze probeerden elke vrouw die ze in het vizier kregen te strikken, zelfs mensen. Ze gingen echter nooit met een mens naar huis. Dat taboe was nog steeds diepgeworteld in onze wereld. Moroi hielden zich al eeuwenlang afzijdig van mensen, uit vrees voor ontdekking door een ras dat zo omvangrijk en machtig was geworden.

Toch betekende dat niet dat de mannen alleen naar huis gingen. Meestal verschenen er op een bepaald moment van de avond dhampier-vrouwen, elke avond andere. Ze droegen laag uitgesneden jurken, waren zwaar opgemaakt, dronken veel en lachten om alles wat die gasten zeiden – en waarschijnlijk niet eens zo grappig was. Ze hadden hun haar altijd loshangen, maar nu en dan draaiden ze hun hoofd zo dat je hun hals vol blauwe plekken kon zien. Het waren bloedhoeren: dhampiers die Moroi hun bloed lieten drinken tijdens het vrijen. Ook dat was een taboe, hoewel het in het geniep nog steeds gebeurde.

Ik bleef maar hopen een van die Moroi-mannen alleen te treffen, weg van de waakzame blik van zijn hoeder, zodat ik hem wat vragen kon stellen. Maar het was onmogelijk. De hoeders verloren hun Moroi geen moment uit het oog. Ik heb zelfs geprobeerd hen te volgen, maar elke keer dat het groepje de club verliet, stapte het bijna meteen in een limousine, en daar kon ik te voet niet achteraan. Het was frustrerend.

Uiteindelijk had ik besloten om vanavond de hele groep maar te benaderen en een ontdekking door de dhampiers te riskeren. Ik wist niet of er daadwerkelijk iemand van thuis naar me op zoek was of dat het de groep überhaupt iets kon schelen wie ik was. Misschien had ik gewoon een te hoge dunk van mezelf. Het was zeer goed mogelijk dat niemand zich druk maakte over een weggelopen schoolverlater. Maar als er dus wél iemand naar me op zoek was, dan zou mijn signalement ongetwijfeld wereldwijd onder hoeders zijn verspreid. Ook al was ik nu achttien, ik achtte sommige bekenden er best toe in staat mij terug te sleuren naar de vs, en ik ging dus echt niet terug voor ik Dimitri gevonden had.

Maar toen, net op het moment dat ik overwoog om op de groep Moroi af te stappen, verliet een van de dhampier-vrouwen de tafel om naar de bar te lopen. De hoeders hielden haar uiteraard in het oog, maar leken ervan overtuigd dat ze veilig was en richtten zich meer op de Moroi. Al die tijd had ik gedacht dat ik via Moroi-mannen de meeste kans zou hebben op informatie over een plek waar dhampiers en bloedhoeren woonden… Maar hoe kon ik daar nou beter achter komen dan door het aan een échte bloedhoer te vragen?

Ik kuierde nonchalant van mijn tafeltje naar de bar, alsof ik ook een drankje ging bestellen. Ik ging naast de vrouw staan, die wachtte op de barkeeper, en bestudeerde haar vanuit mijn ooghoeken. Ze was blond en droeg een lange jurk van zilverkleurige lovertjes. Ik vroeg me af of mijn zwarte satijnen jurk in vergelijking daarmee nou smaakvol of juist saai was. Al haar bewegingen – zelfs de manier waarop ze stond – waren elegant, als van een ballerina. De barkeeper was anderen aan het helpen en ik wist dat het nu of nooit was. Ik boog me naar haar toe. ‘Spreek je Engels?’

Ze sprong van schrik op en keek me aan. Ze was ouder dan ik verwacht had; haar leeftijd was slim gemaskeerd door make-up. Haar blauwe ogen taxeerden me snel en ze zag dat ik een dhampier was. ‘Ja,’ zei ze behoedzaam. Zelfs dat ene woord had een zwaar accent.

‘Ik ben op zoek naar een stad… een stad waar veel dhampiers wonen, in Siberië. Weet je waar ik het over heb? Ik moet die plek vinden.’

Opnieuw nam ze me in zich op en ik kon niets aan haar uitdrukking aflezen. Afgaande op wat haar gezicht onthulde, had ze net zo goed een hoeder kunnen zijn. Misschien had ze ooit een opleiding gevolgd.

‘Niet doen,’ zei ze botweg. ‘Laat het los.’ Ze wendde zich af en richtte haar blik weer op de barkeeper, die voor iemand een blauwe cocktail met kersen maakte.

Ik raakte haar arm aan. ‘Ik moet ernaartoe. Er is een man…’ Ik stokte. Lekkere onderkoelde ondervraging. Alleen al door de gedachte aan Dimitri bleef mijn hart in mijn keel steken. Hoe kon ik dit in hemelsnaam aan deze vrouw uitleggen? Dat ik een uiterst vage aanwijzing volgde en op zoek was naar de man van wie ik het allermeeste hield op deze wereld, een man die veranderd was in een Strigoi en die ik nu moest doden? Zelfs nu zag ik zijn liefdevolle bruine ogen duidelijk voor me en kon ik me levendig voor de geest halen hoe zijn handen me altijd aanraakten. Hoe kon ik datgene ten uitvoer brengen waarvoor ik een oceaan over was gestoken?

Concentreer je, Rose. Concentreer je.

De dhampier-vrouw keek me weer aan. ‘Hij is het niet waard,’ zei ze. Ze had me verkeerd begrepen. Ze dacht ongetwijfeld dat ik een verliefde tiener was die achter een of ander vriendje aan zat… Wat, vermoed ik, ergens ook zo was. ‘Je bent te jong… Het is nog niet te laat om dat allemaal te vermijden.’ Haar gezicht mocht dan onbewogen zijn geweest, maar haar stem had een trieste ondertoon. ‘Ga wat anders doen met je leven. Blijf uit de buurt van die plek.’

‘Je weet waar het is!’ riep ik uit. Ik was te opgefokt om uit te leggen dat ik daar niet naartoe ging om een bloedhoer te worden. ‘Alsjeblieft… je moet het me vertellen. Ik moet erheen!’

‘Problemen?’

We draaiden ons allebei om en keken in het woeste gezicht van een van de hoeders. Verdomme. Die dhampier-vrouw was dan weliswaar niet hun topprioriteit, maar ze zouden het altijd merken als iemand haar lastigviel. De hoeder was maar iets ouder dan ik en ik schonk hem een lieve glimlach. Ik mocht dan niet zo uit mijn jurk knallen als die andere vrouw, maar ik wist dat mijn korte rok geweldige dingen voor mijn benen deed. Daar kon toch zelfs een hoeder niet immuun voor zijn? Tja, blijkbaar was hij dat dus wel. Uit zijn hardvochtige uitdrukking bleek dat mijn charmes geen effect hadden. Toch vond ik dat ik best kon proberen informatie van hem los te peuteren.

‘Ik probeer een stad in Siberië te vinden, een stad waar dhampiers wonen. Enig idee?’

Hij vertrok geen spier. ‘Nee.’

Geweldig. Ze deden allebei moeilijk. ‘Tja, nou ja, misschien weet je baas het wel?’ vroeg ik terughoudend, in de hoop als een eerzuchtige bloedhoer te klinken. Als de dhampiers niet wilden praten, zou een van de Moroi dat misschien wel willen. ‘Misschien heeft hij behoefte aan wat gezelschap en wil hij met me praten.’

‘Hij heeft al gezelschap,’ antwoordde de hoeder effen. ‘Hij heeft geen behoefte aan meer.’

Ik bleef glimlachen. ‘Weet je dat zeker?’ kirde ik. ‘Misschien moeten we het hem vragen.’

‘Nee,’ antwoordde de hoeder. In dat ene woord hoorde ik de uitdaging en het bevel: hou je koest. Hij zou niet aarzelen om iedereen aan te vallen die in zijn ogen een bedreiging vormde voor zijn meester, ook al was dat een eenvoudig dhampier-meisje.

Ik overwoog aan te dringen, maar besloot toen al snel gehoor te geven aan de waarschuwing en hield me dus inderdaad koest. Ik haalde onverschillig mijn schouders op. ‘Jammer voor hem.’ En zonder er nog woorden aan vuil te maken liep ik nonchalant terug naar mijn tafel, alsof die afwijzing niets voorstelde. Al die tijd hield ik mijn adem in, omdat ik half verwachtte dat de hoeder me aan mijn haren de club uit zou slepen. Dat gebeurde niet. Maar toen ik mijn jas pakte en wat kleingeld op tafel legde, zag ik dat hij me met een behoedzame en berekenende blik in de gaten hield.

Ik verliet de Nachtegaal met diezelfde nonchalante houding en sloeg de drukke straat in. Het was zaterdagavond en er waren talloze andere clubs en restaurants in de buurt. Feestgangers vulden de straten; sommigen van hen waren net zo chic gekleed als de vaste klanten van de Nachtegaal, anderen waren van mijn leeftijd en droegen gewone kleren. Flarden harde dansmuziek met zware bastonen dreunden de clubs uit. Restaurants met glazen puien toonden elegante eters en rijk gevulde tafels. Terwijl ik tussen de menigte door liep en omringd werd door Russische gesprekken, weerstond ik de neiging om achterom te kijken. Ik wilde niet nog meer wantrouwen wekken als die dhampier me in de gaten hield.

Maar toen ik een rustige straat in liep om de route naar mijn hotel af te snijden, hoorde ik de zachte geluiden van voetstappen. Ik had blijkbaar genoeg alarmbellen laten rinkelen om de hoeder te doen besluiten achter me aan te gaan. Nou, ik zou er absoluut voor zorgen dat hij me niet te slim af kon zijn. Ik mocht dan kleiner zijn dan hij – en een jurk en schoenen met hoge hakken dragen –, maar ik had met meer dan genoeg mannen gevochten, onder wie Strigoi. Ik kon deze gast wel aan, vooral als ik gebruik zou maken van het verrassingselement. Ik had al zo vaak door deze buurt gelopen dat ik die van haver tot gort kende. Ik versnelde mijn pas en sloeg een paar hoeken om, waarvan er een naar een donkere, verlaten steeg leidde. Eng, jazeker, maar het was een ideale plek voor een hinderlaag als ik me in een portiek verstopte. Zachtjes trok ik mijn schoenen uit. Die waren zwart met mooie leren bandjes, maar niet ideaal tijdens een gevecht, tenzij ik iemand met een hak zijn oog wilde uitsteken. Eigenlijk helemaal niet zo’n slecht idee. Maar zo wanhopig was ik nu ook weer niet. Omdat het eerder die dag had geregend, voelde de stoep koud onder mijn blote voeten.

Ik hoefde niet lang te wachten. Een paar tellen later hoorde ik de voetstappen en zag ik in het flakkerende licht van een lantaarn op de aangrenzende weg de lange schaduw van mijn achtervolger op de grond verschijnen. Mijn achtervolger bleef staan, vast en zeker op zoek naar mij. Echt hoor, dacht ik, deze gast was wel erg onvoorzichtig. Geen enkele hoeder in de achtervolging zou zo roekeloos te werk gaan. Hij zou zich veel onopvallender bewogen hebben en zichzelf niet zo makkelijk hebben blootgesteld. Misschien was de hoedertraining hier in Rusland niet zo goed als die ik had gekregen. Nee, dat was vast niet waar. Niet als je had gezien hoe Dimitri zich van zijn vijanden had ontdaan. Ze hadden hem op de academie een god genoemd.

Mijn achtervolger deed nog een paar stappen naar voren, en dat was het moment waarop ik in actie kwam. Ik sprong met gebalde vuisten tevoorschijn. ‘Oké,’ riep ik uit. ‘Ik wilde alleen maar een paar vragen stellen, dus hou je gedeisd, want anders…’

Ik verstijfde. De hoeder uit de club stond er niet.

Er stond een mens.

Een meisje, niet veel ouder dan ik. Ze was ongeveer even lang als ik, had kortgeknipt donkerblond haar en een donkerblauwe jas die er duur uitzag. Daaronder zag ik een mooie, chique broek en leren laarzen die net zo kostbaar oogden als de jas. Maar alarmerender was dat ik haar herkende. Ik had haar twee keer in de Nachtegaal met de Moroi-mannen zien praten. Ik had aangenomen dat ze gewoon de zoveelste vrouw was met wie ze graag flirtten en was haar meteen weer vergeten. Wat had ik immers aan een mens?

Haar gezicht ging deels schuil in de schaduw, maar zelfs in dat weinige licht zag ik dat ze geïrriteerd keek. Dat was nou niet bepaald wat ik verwacht had. ‘Jij bent het, hè?’ zei ze. Nog meer ontsteltenis. Haar Engels was net zo Amerikaans als dat van mij. ‘Jij bent degene die een reeks van Strigoi-lijken verspreid over de stad heeft achtergelaten. Ik heb je vanavond in de club gezien en wist dat jij het moest zijn.’

‘Ik…’ Er kwamen geen andere woorden over mijn lippen. Ik had geen idee wat ik moest antwoorden. Een menselijk wezen dat het gewoon over Strigoi had? Dat was ongehoord. Dat was bijna net zo verbijsterend als hier daadwerkelijk een Strigoi tegen het lijf lopen. Ik had nog nooit in mijn leven zoiets meegemaakt. Ze leek zich niet druk te maken om mijn stomverbaasde gemoedstoestand.

‘Moet je horen, dat kun je echt niet zomaar doen, oké? Weet je wel hoe ontzettend vervelend het voor mij is om dat allemaal af te handelen? Deze stage is al vervelend genoeg zonder dat jij er een rotzooitje van maakt. De politie heeft het lijk gevonden dat jij in het park hebt achtergelaten, weet je. Je kunt je niet vóórstellen aan hoeveel touwtjes ik heb moeten trekken om dat te verdoezelen.’

‘Wie… Wie ben je?’ vroeg ik eindelijk. Het was waar. Ik had inderdáád een lijk in het park achtergelaten, maar zeg nou zelf: wat had ik anders moeten doen? Dat lijk naar mijn hotel slepen en tegen de piccolo zeggen dat mijn vriend te diep in het glaasje had gekeken?

‘Sydney,’ zei het meisje behoedzaam. ‘Ik heet Sydney. Ik ben de hier gestationeerde alchemist.’

‘De wat?’

Ze slaakte een luide zucht en ik wist bijna zeker dat ze haar ogen ten hemel sloeg. ‘Natuurlijk. Dat maakt alles duidelijk.’

‘Nee, niet echt,’ zei ik, terwijl ik eindelijk mijn zelfbeheersing weer terugvond. ‘Sterker nog: volgens mij ben jij degene die hier het een en ander duidelijk moet maken.’

‘En nog praatjes ook. Ben jij soms een of andere test die ze me in de maag willen splitsen? O nee, dát is het natuurlijk.’

Ik begon nu boos te worden. Ik vond het niet leuk om zo behandeld te worden. En ik vond het al helemaal niet leuk om zo door een mens behandeld te worden. Die ook nog eens net deed of Strigoi doden verkeerd was. ‘Hoor eens, ik weet niet wie je bent of hoe je van dit alles weet, maar ik ben niet van plan hier te blijven staan en…’

Ik werd overspoeld door misselijkheid en verstrakte; mijn hand ging onmiddellijk naar de zilveren staak die in mijn jaszak zat. Sydney had nog steeds die geïrriteerde uitdrukking op haar gezicht, maar die maakte nu, door de abrupte verandering van mijn houding, plaats voor verwarring. Ze was opmerkzaam, dat moet ik haar nageven.

‘Wat is er?’ vroeg ze.

‘Je krijgt zo nog een ander lijk voor je kiezen,’ zei ik, op het moment dat de Strigoi haar aanviel.

2

Haar aanvallen in plaats van mij getuigde van slechte manieren van de kant van de Strigoi. Ik vormde de bedreiging; hij had mij eerst moeten uitschakelen. Sydney stond hem echter in de weg, dus hij moest zich eerst van haar ontdoen om bij mij te komen. Hij greep haar bij de schouders en trok haar naar zich toe. Hij was snel – dat waren ze altijd –, maar ik was vanavond in vorm.

Door een snelle trap belandde hij tegen de muur van een gebouw ernaast en was Sydney verlost uit zijn greep. Hij kreunde toen hij ertegenaan knalde en zakte verdoofd en verbaasd op de grond. Het was niet gemakkelijk om een Strigoi te slim af te zijn, zeker niet gezien hun razendsnelle reflexen. Met woeste rode ogen en opgetrokken lippen om zijn hoektanden te laten zien, richtte hij al zijn aandacht nu op mij. Met die bovennatuurlijke snelheid sprong hij overeind en haalde naar me uit. Ik ontweek hem en probeerde hem te raken, maar hij dook net op tijd weg. Zijn volgende klap raakte mijn arm en ik wankelde; ik kon nog maar net mijn evenwicht bewaren. Ik had mijn staak nog steeds in mijn rechterhand geklemd, maar ik moest wel bij zijn borst kunnen komen. Een slimme Strigoi had een houding aangenomen die zijn hart aan het zicht zou onttrekken. Deze gast bracht het er echter nogal bekaaid vanaf en als ik maar lang genoeg in leven bleef, zou ik hem best kunnen raken.

Net op dat moment kwam Sydney overeind en sloeg hem op zijn rug. Het was niet zo’n harde klap, maar hij werd er wel door verrast. Nu kon ik toeslaan. Ik rende zo hard ik kon naar hem toe en wierp me met mijn hele gewicht op hem. Mijn staak doorboorde zijn hart en we knalden tegen de muur. Zo simpel was het. Het leven – of ondode leven, of wat dan ook – sijpelde uit hem weg. Hij bewoog niet meer. Ik rukte mijn staak uit zijn borst zodra ik zeker wist dat hij dood was en zag zijn lichaam op de grond in elkaar zakken.

Net als bij elke andere Strigoi die ik de laatste tijd had gedood, werd ik ook nu even overspoeld door een surrealistisch gevoel: stel dat dit Dimitri was geweest? Ik haalde me Dimitri’s gezicht op deze Strigoi voor de geest, probeerde me voor te stellen dat hij hier voor me lag. Mijn hart kromp ineen. Een fractie van een seconde zag ik het voor me. Toen… was het weg. Dit was gewoon een willekeurige Strigoi.

Meteen schudde ik de verwarring van me af en hield mezelf voor dat ik nu wel wat anders aan mijn hoofd had. Ik moest kijken of met Sydney alles in orde was. Ook al ging het om een mens, mijn beschermende aard liet zich niet onderdrukken. ‘Gaat het?’

Ze knikte. Ze zag er ontzet, maar verder ongedeerd uit. ‘Goed gedaan,’ zei ze. Het klonk alsof ze haar best deed overtuigd over te komen. ‘Ik heb nooit… Ik heb nooit gezien dat er dus echt een gedood werd…’

Ik kon me ook niet voorstellen hoe dat gekund zou hebben, maar goed, ik snapte ook niet hoe ze überhaupt van al die dingen kon weten. Ze leek in een shock te verkeren, dus ik pakte haar arm en begon haar weg te trekken. ‘Kom, we gaan naar een plek waar het drukker is.’ Hoe meer ik erover nadacht, hoe logischer het leek dat Strigoi bij de Nachtegaal op de loer lagen. Waar kon je nou beter een Moroi treffen dan op een van hun ontmoetingsplekken? Hoewel de meeste hoeders hopelijk wel zo snugger waren om hun beschermelingen niet naar dit soort steegjes te laten gaan.

Het voorstel om te vertrekken haalde Sydney met een ruk uit haar versufte toestand. ‘Wat?’ riep ze. ‘Laat je hem ook gewoon liggen?’

Ik wierp mijn handen in de lucht. ‘Wat wil je dan dat ik doe? Ik zou hem misschien wel achter die vuilcontainers kunnen leggen, zodat de zon hem kan verbranden. Dat doe ik meestal.’

‘Ja ja. En als er nou iemand het vuilnis komt ophalen? Of uit een van die achterdeuren naar buiten komt?’

‘Tja, ik kan hem toch moeilijk meeslepen. Of in de fik steken. Een vampierbarbecue zou wel een tikje de aandacht trekken, denk je niet?’

Sydney schudde geërgerd haar hoofd en liep naar het lijk. Haar gezicht betrok toen ze naar de Strigoi keek. Ze stak haar hand in haar grote leren tas en haalde er een kleine flacon uit. Met een behendig gebaar sprenkelde ze de inhoud ervan over het lichaam en liep toen snel achteruit. Op de plekken waar de druppels het lichaam hadden geraakt, begon gele rook omhoog te kringelen. Die zweefde langzaam naar buiten – verspreidde zich eerder horizontaal dan verticaal – tot de Strigoi er geheel door omhuld was. Vervolgens trok de rook zich steeds verder samen, tot er nog slechts een bal ter grootte van een vuist over was. Binnen een paar tellen was de rook volledig verdwenen en lag er alleen nog een onschuldig hoopje as.

‘Graag gedaan,’ zei Sydney effen, hoewel ze me nog steeds afkeurend aankeek.

‘Wat was dát verdomme?’ riep ik uit.

‘Mijn werk. Wil je me de volgende keer dat dit gebeurt alsjeblieft even bellen?’ Ze maakte aanstalten om weg te lopen.

‘Wacht! Ik kan je niet bellen, ik heb geen idee wie je bent.’

Ze keek om en streek wat blonde plukken uit haar gezicht. ‘Echt niet? Je meent het, hè? Ik dacht dat jullie allemaal over ons te horen kregen als jullie afstudeerden.’

‘O. Nou ja. Het grappige is… Ik ben een soort van niet afgestudeerd.’

Sydney sperde haar ogen open. ‘Je hebt net zo’n… ding… om zeep geholpen… maar je bent niet afgestudeerd?’

Ik haalde mijn schouders op en ze bleef een paar tellen zwijgen. Uiteindelijk slaakte ze opnieuw een zucht en zei: ‘Ik denk dat wij even moeten praten.’

Nou, dat dacht ik wel, ja. De ontmoeting met haar moest wel het vreemdste zijn wat ik sinds mijn komst in Rusland had meegemaakt. Ik wilde weten waarom zij vond dat ik contact met haar had moeten opnemen en hoe ze dat lijk van die Strigoi had laten verdwijnen. En toen we terugliepen naar de drukke straten op weg naar een eetcafé dat ze leuk vond, besefte ik opeens dat als zij de Moroi-wereld kende, er een kans bestond dat ze ook wist waar Dimitri’s geboortestad was.

Dimitri. Daar was hij weer; hij dook opnieuw op in mijn gedachten. Ik had geen idee of hij zich daadwerkelijk in de buurt van zijn geboorteplaats schuilhield, maar het was mijn enige houvast. Opnieuw werd ik overvallen door dat vreemde gevoel: voor mijn geestesoog mengde Dimitri’s gezicht zich met dat van de Strigoi die ik zojuist gedood had – bleke huid, rood omrande ogen…

Néé, zei ik streng tegen mezelf. Daar moet je je nu nog niet mee bezighouden. Geen paniek. Tot het moment waarop ik oog in oog zou staan met Dimitri de Strigoi, moest ik de meeste kracht putten uit de herinnering aan de Dimitri van wie ik hield, met zijn diep bruine ogen, zijn warme handen, zijn stevige omhelzing…

‘Gaat het… eh, hoe je ook mag heten?’ Sydney stond me vreemd aan te staren en ik besefte dat we stil waren blijven staan voor een restaurant. Ik wist niet hoe ik precies keek, maar mijn uitdrukking moest voldoende zijn om haar aandacht te trekken. Tot nu toe had ik de indruk gekregen dat ze zo min mogelijk woorden met me wilde wisselen.

‘Ja hoor,’ zei ik bits, terwijl ik mijn gezicht in de plooi van een hoeder trok. ‘En ik heet Rose. Is het hier?’

Dat was zo. Het was een levendig en vrolijk restaurant, hoewel het in de verste verte niet te vergelijken was met de overdaad van de Nachtegaal. We lieten ons op een zwartleren – waarmee ik plastic nepleer bedoel – bankje glijden en ik zag tot mijn grote vreugde dat er zowel Russische als Amerikaanse gerechten op de menukaart stonden. Bovendien waren die vertaald in het Engels. Ik begon bijna te kwijlen toen ik zag dat ze gegrilde kip hadden. Ik verging van de honger omdat ik in de club niets had gegeten; de gedachte aan knapperig kippenvlees was een luxe na weken van koolgerechten en zogenaamde McDonald’s.

Er verscheen een serveerster en Sydney bestelde in vloeiend Russisch, terwijl ik gewoon op de menukaart wees. Hmm. Die Sydney zat vol verrassingen. Gezien haar hardvochtige houding ging ik ervan uit dat ze me meteen zou ondervragen, maar toen de serveerster vertrok, bleef Sydney zwijgen. Ze zat gewoon met haar servet te spelen en vermeed oogcontact. Het was bizar. Ze voelde zich duidelijk niet op haar gemak bij me. Ook met de tafel tussen ons in was het alsof ze niet ver genoeg van me af kon zitten. Maar haar woede-uitbarsting van daarnet was zeker niet gefaket en wat die regels van haar dan ook waren, ze had er op gestáán dat ik me eraan hield.

Tja, zij mocht dan net doen of ze terughoudend was, ík had er geen enkele moeite mee heikele onderwerpen aan te kaarten. Sterker nog: het was zo’n beetje mijn handelsmerk. ‘En, ga je me dan nu vertellen wie je bent en wat er aan de hand is?’

Sydney keek op. Nu we in het volle licht zaten, zag ik dat haar ogen bruin waren. Het viel me ook op dat ze een interessante tatoeage op de onderkant van haar linkerwang had. De inkt leek wel van goud; ik had zoiets nog nooit gezien. Het was een ingewikkeld patroon van bloemen en bladeren dat alleen echt zichtbaar was als ze haar hoofd zo schuin hield dat het licht op het goud scheen. ‘Dat heb ik je toch al verteld?’ zei ze. ‘Ik ben een alchemist.’

‘En ik heb jou al verteld dat ik niet weet wat dat is. Is dat soms een Russisch woord?’ Zo klonk het niet.

Er speelde een vage glimlach om haar lippen. ‘Nee. Ik neem aan dat je dus ook niet van alchemie hebt gehoord?’

Ik schudde mijn hoofd en ze leunde met haar kin op haar hand; haar ogen waren weer naar de tafel gericht. Ze slikte, alsof ze zich schrap zette, en toen buitelden de woorden er in een stroomversnelling uit. ‘In de middeleeuwen had je mensen die ervan overtuigd waren dat ze lood in goud konden veranderen, als ze maar de juiste formule of magie zouden vinden. Het zal je niet verbazen dat dat hun niet lukte. Maar dat weerhield hen er niet van om allerlei andere mystieke en bovennatuurlijke dingen na te jagen, en uiteindelijk vonden ze dus wel degelijk iets magisch.’ Ze fronste. ‘Vampiers.’

Ik dacht terug aan mijn geschiedenislessen. In de middeleeuwen was onze soort zich echt gaan afzonderen van mensen; we verborgen ons en bleven op onszelf. Dat was de tijd waarin vampiers voor de rest van de wereld werkelijk een mythe werden; zelfs Moroi werden beschouwd als monsters waarop gejaagd mocht worden.

Sydney bevestigde mijn gedachten. ‘En dat was het moment waarop de Moroi zich terug begonnen te trekken. Ze hadden hun magie, maar qua bevolkingsaantal begon het menselijk ras hen te overtreffen. En dat doen we nog steeds.’ Dat bracht bijna een glimlach op haar gezicht. Voor Moroi was het soms moeilijk om zwanger te raken, terwijl het voor mensen een fluitje van een cent leek. ‘En toen hebben de Moroi een deal met de alchemisten gesloten. Als de alchemisten zouden helpen om de Moroi en dhampiers en hun gemeenschappen verborgen te houden voor de mensen, zouden de Moroi ons deze geven.’ Ze raakte de gouden tatoeage aan.

‘Wat is dat?’ vroeg ik. ‘Ik bedoel, afgezien van dat het een tatoeage is.’

Ze streek er liefdevol met haar vingertoppen over en deed geen moeite haar sarcasme te verbergen toen ze zei: ‘Mijn beschermengel. Het is gemaakt van echt goud en’ – ze grijnsde en liet haar hand vallen – ‘Moroi-bloed, en betoverd met de magische krachten van water en aarde.’

‘Hè?’ Dat kwam er veel te hard uit: ik kreeg verschillende blikken toegeworpen.

Sydney praatte verder; ze had haar stem gedempt en klonk erg bitter. ‘Ik ben er ook niet juichend over, maar het is onze “beloning” voor onze hulp aan jullie. Het water en de aarde verbinden het met onze huid en schenken ons dezelfde eigenschappen die Moroi hebben… Nou ja, een paar daarvan dan. Ik word bijna nooit ziek. Ik zal lang leven.’

‘Dat zal wel goed zijn,’ zei ik onzeker.

‘Voor sommigen misschien wel, ja. Wij hebben geen keus. Deze “carrière” is erfelijk – die wordt doorgegeven. We moeten allemaal alles weten over Moroi en dhampiers. We brengen connecties tot stand tussen mensen waardoor we jullie dekking kunnen geven, aangezien wij ons vrijer kunnen bewegen. We beschikken over trucjes en technieken om de lijken van Strigoi te laten verdwijnen… Zoals dat spul dat je net hebt gezien. Maar als tegenprestatie willen we zo veel mogelijk bij jullie uit de buurt blijven. Daarom worden de meeste dhampiers ook pas op de hoogte gebracht van ons bestaan als ze afstuderen. En Moroi bijna nooit.’ Ze hield abrupt op met praten. Ik vermoedde dat de les was afgelopen.

Mijn hoofd tolde. Ik had hier echt nog nooit van gehoord… Wacht. Was dat zo? In mijn opleiding werd de meeste nadruk gelegd op de fysieke aspecten van het hoederschap: alertheid, gevechten enzovoort. Maar af en toe had ik wel degelijk vage opmerkingen opgevangen over figuren in de mensenwereld die Moroi zouden helpen zich te verbergen of hen uit bizarre en gevaarlijke situaties zouden bevrijden. Ik had er nooit lang bij stilgestaan, laat staan dat ik de term ‘alchemist’ had gehoord. Als ik op school was gebleven, zou dat misschien wel zijn gebeurd.

Waarschijnlijk was dit nou niet iets wat ik had moeten opperen, maar ik kon het niet laten: ‘Waarom houden jullie dat tovermiddel eigenlijk voor jezelf? Waarom delen jullie het niet met de mensenwereld?’

‘Omdat die macht nog iets extra’s met zich meebrengt. Hij weerhoudt ons ervan om het over jullie te hebben op een manier die jullie in gevaar brengt of ontmaskert.’

Een betovering die hen belette te praten… dat leek verdacht veel op het gebruik van dwanggedachten. Alle Moroi konden die enigszins toepassen en de meesten waren in staat om iets van hun magie over te brengen op voorwerpen, waardoor die bepaalde eigenschappen kregen. In de loop der jaren was de magie van de Moroi veranderd en de toepassing van dwanggedachten werd inmiddels als immoreel beschouwd. Ik vermoedde dat deze tatoeage een zeer oude betovering was die in de loop der eeuwen was overgeleverd.

Ik liet de overige dingen die Sydney gezegd had opnieuw de revue passeren; nieuwe vragen schoten me te binnen. ‘Waarom… Waarom wil je bij ons uit de buurt blijven? Ik bedoel, niet dat ik nou dikke vriendinnen met je wil worden of zo…’

‘Omdat wij het aan God verplicht zijn de rest van de mensheid te beschermen tegen verdorven wezens van het duister.’ Afwezig bewoog ze haar hand naar iets in haar hals. Die was grotendeels bedekt door de kraag van haar jasje, maar toen die even opzij bewoog, zag ik een gouden kruisje.

Mijn eerste reactie daarop was onbehagen, aangezien ik niet erg religieus was. Sterker nog: ik voelde me nooit helemaal op mijn gemak in de buurt van streng gelovigen. Dertig seconden later drong de volledige impact van de rest van haar woorden tot me door. ‘Ho eens even,’ riep ik verontwaardigd. ‘Heb je het nu over ons allemaal, dhampiers en Moroi? Zij wij allemáál verdorven wezens van het duister?’

Haar handen vielen omlaag en ze gaf geen antwoord.

‘Wij zijn niet hetzelfde als Strigoi!’ snauwde ik.

Haar gezicht bleef emotieloos. ‘Moroi drinken bloed. Dhampiers zijn de onnatuurlijke nakomelingen van hen en van mensen.’

Nog nooit had iemand mij onnatuurlijk genoemd, behalve die keer dat ik ketchup op mijn taco deed. Maar serieus, we hadden geen salsa meer, dus wat had ik dan moeten doen? ‘Moroi en dhampiers zijn níét verdorven,’ zei ik tegen Sydney. ‘Niet zoals Strigoi.’

‘Dat is waar,’ gaf ze toe. ‘Strigoi zijn nóg verdorvener.’

‘Hé, dat was niet…’

Op dat moment werd ons eten op tafel gezet en slaagde de gegrilde kip er bijna in mij af te leiden van mijn woede-uitbarsting over die vergelijking met Strigoi. Het vlees zorgde er voornamelijk voor dat ik mijn reactie op haar bewering uitstelde; ik beet in de goudbruine korst en bezweek bijna ter plekke. Sydney had een cheeseburger met frietjes besteld en nam keurige hapjes.

Nadat ik een complete kippenpoot had verorberd, was ik eindelijk in staat de discussie weer voort te zetten. ‘We lijken helemaal niet op Strigoi. Moroi doden niet. Je hebt geen enkele reden om bang voor ons te zijn.’ Nogmaals: ik stond echt niet te springen om aan te pappen met mensen. Dat wilde niemand van mijn soort, aangezien mensen nogal geneigd waren onbesuisd te werk te gaan en maar wat graag experimenteerden met alles wat ze niet snapten.

‘Ieder mens die over jullie bestaan te horen krijgt, zal uiteindelijk op de hoogte komen van het bestaan van Strigoi,’ zei ze. Ze zat te spelen met haar frietjes zonder die op te eten.

‘Maar als mensen op de hoogte zijn van het bestaan van Strigoi, zouden ze zichzelf kunnen beschermen.’ Waarom speelde ik hier in hemelsnaam advocaat van de duivel?

Ze liet het frietje waarmee ze had zitten spelen op haar bord vallen. ‘Misschien. Maar er zijn heel veel mensen die het idee van onsterfelijkheid heel verleidelijk vinden, zelfs als ze Strigoi zouden moeten dienen in ruil voor de transformatie tot een schepsel uit de hel. Je zou versteld staan van de manier waarop heel veel mensen reageren als ze van het bestaan van vampiers op de hoogte worden gebracht. Onsterfelijkheid oefent een grote aantrekkingskracht uit, ondanks het kwaad waarmee het gepaard gaat. Veel mensen die van het bestaan van Strigoi op de hoogte komen, zullen proberen hen te dienen in de hoop uiteindelijk getransformeerd te worden.’

‘Dat is krankzinnig…’ Ik stokte. Vorig jaar hadden we ontdekt dat mensen inderdaad Strigoi hadden geholpen. Strigoi konden geen zilveren staken aanraken, maar mensen wel, en sommigen hadden die staken gebruikt om de magische beveiliging van Moroi te vernielen. Was die mensen onsterfelijkheid beloofd?

‘En daarom,’ zei Sydney, ‘kunnen wij er maar beter voor zorgen dat niemand van jullie bestaan op de hoogte is. Jullie zijn er nu eenmaal – jullie allemaal – en daar is niets aan te doen. Jullie doen je eigen dingen om de Strigoi kwijt te raken en wij doen de onze en redden de rest van mijn soort.’

Ik kauwde op een kippenvleugel en verzette me tegen de impliciete boodschap dat ze haar soort ook tegen types als ik beschermde. In sommige opzichten klonk het logisch wat ze zei. Wij zouden ons met geen mogelijkheid altijd ongezien over de wereld kunnen verplaatsen, en ja, ik wilde best toegeven dat het nodig was dat iemand de lijken van Strigoi liet verdwijnen. Mensen die samenwerkten met Moroi waren ideaal. Zulke mensen konden zich vrijelijk bewegen, zeker als die inderdaad over het soort contacten en connecties beschikten als zij maar bleef beweren.

Halverwege mijn gekauw verstijfde ik, toen ik me herinnerde wat ik dacht toen ik Sydney voor het eerst had gezien. Ik dwong mezelf de hap door te slikken en nam daarna een lange teug water. ‘Vraagje. Heb jij in heel Rusland contacten?’

‘Jammer genoeg wel,’ zei ze. ‘Als alchemisten achttien worden, krijgen ze een stageplaats aangewezen om uit de eerste hand ervaring op te doen in de handel en allerhande connecties aan te knopen. Ik was liever in Utah gebleven.’

Dat was bijna nog waanzinniger dan al die andere dingen die ze me verteld had, maar ik hield me in. ‘Wat voor soort connecties precies?’

Ze haalde haar schouders op. ‘We gaan de gangen na van veel Moroi en dhampiers. Ook kennen we veel hooggeplaatste regeringsfunctionarissen, zowel onder mensen als onder Moroi. Als mensen een vampier hebben gezien, kunnen we meestal wel een belangrijk iemand vinden die iemand kan omkopen of zoiets… Het wordt allemaal onder het tapijt geveegd.’

De gangen van veel Moroi en dhampiers nagaan. Bingo. Ik boog me dicht naar haar toe en dempte mijn stem. Alles leek van dit moment af te hangen. ‘Ik ben op zoek naar een stad… Een dhampier-stad in Siberië. Ik weet niet hoe die heet.’ Dimitri had de naam van zijn geboorteplaats maar één keer genoemd en die was ik vergeten. ‘Het is ergens in de buurt van… Om?’

‘Omsk,’ corrigeerde ze.

Ik schoot overeind. ‘Weet je welke stad ik bedoel?’

Ze gaf niet meteen antwoord, maar haar ogen verrieden haar. ‘Misschien.’

‘Je weet het!’ riep ik uit. ‘Je moet me vertellen waar die stad ligt. Ik moet ernaartoe.’

Haar gezicht betrok. ‘Wil je… zó worden?’

Dus alchemisten wisten wat bloedhoeren waren. Dat verbaasde me niets. Als Sydney en haar metgezellen al het andere van de vampierwereld wisten, zouden ze hier ook van op de hoogte zijn. ‘Nee,’ zei ik hooghartig. ‘Ik moet gewoon iemand zoeken.’

‘Wie?’

‘Iemand.’

Dat maakte haar bijna aan het lachen. Haar bruine ogen stonden bedachtzaam, terwijl ze op een frietje kauwde. Ze had maar twee hapjes van haar cheeseburger genomen en die werd met de seconde kouder. Als het moest zou ik die best zelf op willen eten.

‘Ik ben zo terug,’ zei ze opeens. Ze stond op en beende naar een rustig hoekje. Ze haalde een mobiel uit die magische tas van haar, ging met haar rug naar me toe staan en pleegde een telefoontje.

Tegen die tijd had ik mijn kip weggewerkt en wat frietjes van haar opgegeten, aangezien ze steeds minder geneigd leek er iets mee te doen. Terwijl ik at, peinsde ik over de mogelijkheden die binnen mijn bereik lagen en vroeg me af of het inderdaad simpel zou zijn om Dimitri’s geboorteplaats te vinden. En als ik eenmaal daar was… zou het dan ook simpel zijn? Zou hij daar zijn; hield hij zich verborgen in het duister en joeg hij op prooi? En als ik oog in oog met hem stond, zou ik dan echt mijn staak door zijn hart kunnen boren? Dat ongewenste beeld kwam weer boven: Dimitri met rode ogen en…

‘Rose?’

Ik knipperde met mijn ogen. Ik was even helemaal van de wereld geweest en nu was Sydney terug. Ze liet zich weer op haar plek tegenover me zakken. ‘Tja, het ziet ernaar uit dat…’ Ze zweeg en keek omlaag. ‘Heb jij van mijn frietjes gegeten?’

Ik had geen idee hoe ze het wist, aangezien het zo’n enorme stapel was. Ik had er amper een deukje in gemaakt. Ik vermoedde dat het stelen van frietjes alleen maar meer bewijs zou zijn van het feit dat ik een verdorven wezen van het duister was, dus ik zei nonchalant: ‘Nee, hoor.’

Ze fronste even, peinsde en zei toen: ‘Ik weet inderdaad waar die stad is. Ik ben er al eens geweest.’

Ik rechtte mijn rug. Allemachtig. Het ging dus echt gebeuren, na al dat zoeken. Sydney ging me vertellen waar die plek was en dan kon ik erheen om te proberen dit afschuwelijke hoofdstuk van mijn leven af te sluiten. ‘Dank je, ontzettend bedankt…’

Ze stak haar hand op om me het zwijgen op te leggen en pas toen zag ik hoe ellendig ze eruitzag. ‘Maar ik ga je niet vertellen waar het is.’

Mijn mond viel open. ‘Hè?’

‘Ik breng je er zelf heen.’