In de Academicus Vampyrus-serie zijn de volgende boeken verschenen:

Academicus Vampyrus

Academicus Vampyrus – IJskoud

Academicus Vampyrus – Schaduwkus

Academicus Vampyrus – Bloedbelofte

Academicus Vampyrus – Geestesband

Academicus Vampyrus – Offergave

Voor mijn agent, Jim McCarthy. Bedankt voor al die lastige klussen. Zonder jou zouden deze boeken er nooit geweest zijn!

Oorspronkelijke titel Spirit Bound

Tekst © 2010 Richelle Mead

Nederlandse vertaling © 2011 Carolien Metaal en Moon, Amsterdam

Omslagbeeld Desirée Delgado

Omslagontwerp Marlies Visser

Verzorging e-book ZetSpiegel, Best

isbn 978 90 488 1027 7

nur 284

www.moonuitgevers.nl

Moon is een imprint van Dutch Media Uitgevers bv

Deze elektronische uitgave is gebaseerd op de eerste druk, november 2011

1

Er is een groot verschil tussen doodsbedreigingen en liefdesbrieven, zelfs als degene die de doodsbedreigingen uit beweert desondanks echt van je te houden. Maar misschien heb ik helemaal geen recht van spreken, aangezien ik zélf ooit geprobeerd heb iemand van wie ik hield te doden.

De brief van vandaag was keurig getimed, maar ik had ook niet anders verwacht. Ik had hem tot nu toe vier keer gelezen en toch moest ik hem nog een vijfde keer lezen, ook al kwam ik daardoor in tijdnood:

Liefste Rose,

Een van de weinige nadelen van gewekt-zijn is dat we geen slaap meer nodig hebben en dus ook niet meer dromen. Dat is jammer, want als ik dat wel kon, zou ik zeker over jou dromen. Ik zou dromen over hoe je ruikt en dat jouw donkere haar als zijde tussen mijn vingers voelt. Ik zou dromen over de zachtheid van jouw huid en de vurigheid van je lippen als we zoenen.

Bij gebrek aan dromen moet ik genoegen nemen met mijn eigen verbeelding. Maar die is bijna net zo goed. Ik zie al die dingen heel duidelijk voor me, net als hoe het zal zijn als ik jou van het leven beroof. Dat is iets wat ik niet graag doe, maar je hebt deze keus onvermijdelijk gemaakt. Jouw weigering mij te vergezellen in het eeuwige leven laat me geen andere mogelijkheid en ik kan iemand die zo gevaarlijk is als jij niet laten leven. Trouwens, zelfs als ik jou onder dwang zou wekken, heb je nu zo veel vijanden onder de Strigoi dat een van hen jou toch wel zou doden. En als je dan moet sterven, kan het maar beter door mijn hand zijn.

Niettemin wens ik je vandaag succes tijdens je testen. Niet dat je dat nodig hebt; als ze je die echt laten doen, is dat zonde van ieders tijd. Jij bent de beste van dat groepje en vanavond draag jij je belofteteken. Uiteraard wil dat zeggen dat je voor mij nog een grotere uitdaging zult zijn als we elkaar weer treffen, en daar zal ik zeker van genieten.

En we zullen elkaar weer treffen. Na de eindtesten moet je van de academie af, en als je eenmaal buiten de magische beveiliging bent, zal ik je vinden. Je kunt je nergens ter wereld voor mij verborgen houden. Ik hou je in de gaten.

Liefs,

Dimitri

Ondanks zijn ‘liefs’ vond ik de brief niet echt inspirerend. Ik gooide hem op mijn bed en verliet ietwat wazig de kamer. Ik probeerde me niet te veel door zijn woorden te laten beïnvloeden, hoewel het eigenlijk onmogelijk was om niet de zenuwen te krijgen van zoiets.

Je kunt je nergens ter wereld voor mij verborgen houden.

Daar twijfelde ik niet aan. Ik wist dat Dimitri spionnen had. Sinds mijn voormalige leraar-die-minnaar-werd was veranderd in een duivelse, ondode vampier, was hij ook een soort leider van hen geworden; iets wat ik had helpen versnellen toen ik zijn voormalige baas had gedood. Ik vermoedde dat een groot deel van zijn spionnen mensen waren. Die zaten te wachten op het moment dat ik me buiten de schoolgrens zou begeven. Geen enkele Strigoi zou vierentwintig uur op wacht kunnen staan. Mensen wel, en ik was er onlangs achter gekomen dat meer dan genoeg mensen bereid waren Strigoi te dienen in ruil voor de belofte op een dag gewekt te worden. Die mensen beschouwden eeuwig leven als iets wat het waard was om er hun ziel voor te corrumperen en er anderen voor te doden. Ik walgde van die mensen.

Maar zij waren niet de reden dat ik weifelend over het gras liep, dat onder invloed van de zomer knalgroen was geworden. Dat was Dimitri. Altijd weer Dimitri. Dimitri, de man van wie ik hield. Dimitri, de Strigoi die ik wilde redden. Dimitri, het monster dat ik waarschijnlijk zou moeten doden. Vanbinnen bleef mijn liefde voor hem altijd branden, hoe vaak ik mezelf ook voorhield dat ik verder moest, hoezeer de buitenwereld er ook van overtuigd was dat ik verderging. Hij was altijd bij me, was altijd in mijn gedachten; hij bracht me altijd aan het twijfelen.

‘Je ziet eruit alsof je een heel leger kunt verslaan.’

Ik schrok op uit mijn sombere gepeins. Ik werd zo in beslag genomen door Dimitri en zijn brief dat ik volkomen in mezelf gekeerd over de campus had gelopen en niet gemerkt had dat mijn beste vriendin Lissa me met een plagerige glimlach op haar gezicht had ingehaald. Het kwam niet vaak voor dat ze me verraste, aangezien we een psychische verbondenheid hadden waardoor ik me altijd bewust was van haar aanwezigheid en gevoelens. Maar goed, het was natuurlijk wel logisch dat je afgeleid was als iemand je wilde vermoorden.

Ik probeerde zo overtuigend mogelijk naar Lissa te glimlachen. Ze wist wat er gebeurd was met Dimitri. Ze wist ook dat hij nu van plan was mij te doden, nadat ik had geprobeerd hem te doden, maar daar niet in geslaagd was. De brieven die ik elke week van hem kreeg baarden haar zorgen en ze had zonder mijn ondode stalker al genoeg aan haar hoofd.

‘Dat ís ergens ook zo,’ zei ik. Het was vroeg op de avond, maar aan het eind van de zomer was de zon in Montana nog niet onder de horizon verdwenen en baadden we in een gouden licht. Ik vond dat heerlijk, maar op Lissa, die een Moroi was – een vreedzame, levende vampier –, had het na een tijdje een vervelende, verzwakkende uitwerking.

Ze lachte en gooide haar platinablonde haar over haar schouder. Haar bleke gelaatskleur kreeg door het zonlicht iets engelachtigs. ‘Dat zal wel. Ik had ook niet gedacht dat jij je echt zorgen zou maken.’

Ik begreep best dat ze dat zei. Zelfs Dimitri schreef dat dit zonde van mijn tijd zou zijn. Ik was tenslotte in Rusland naar hem op zoek geweest en had daar met echte Strigoi te maken gehad. Ik had er zelfs een stelletje in mijn eentje gedood. Misschien hoefde ik me inderdaad niet zo druk te maken over de ophanden zijnde testen, maar alle heisa en verwachtingen kwamen opeens op me af. Mijn hartslag versnelde. Stel dat het me niet zou lukken? Stel dat ik niet zo goed was als ik dacht? De hoeders die me zouden testen mochten dan geen echte Strigoi zijn, maar ze waren wel degelijk bedreven en vochten al veel langer dan ik. Hoogmoed kon me flink in de problemen brengen en als ik faalde, zou ik dat doen ten overstaan van iedereen die om me gaf. Iedereen die heel veel vertrouwen in me had.

Er zat me nog iets anders dwars. ‘Ik maak me zorgen over de invloed van mijn cijfers op mijn toekomst,’ zei ik. Daar was geen woord van gelogen. Deze testen vormden het eindexamen voor een beginnende hoeder als ik. Ze gaven me de garantie dat ik kon afstuderen aan de academie van Sint-Vladimir en mijn plek kon innemen tussen de echte hoeders die Moroi tegen Strigoi beschermden. Deze testen bepaalden feitelijk aan welke Moroi een hoeder toegewezen zou worden.

Via onze verbondenheid voelde ik Lissa’s medeleven… en haar zorgen. ‘Volgens Alberta is de kans groot dat we samen blijven, dat jij toch mijn hoeder kunt worden.’

Ik grijnsde. ‘Volgens mij heeft Alberta dat alleen gezegd om mij op school te houden.’ Ik was een paar maanden geleden van school gegaan om Dimitri op te sporen en was daarna weer teruggekomen – iets wat geen goede indruk maakte op mijn rapport. Bovendien had de koningin der Moroi, Tatiana, een hekel aan me; zij zou er waarschijnlijk alles aan doen om invloed uit te oefenen op mijn benoeming. Maar dat was een ander verhaal. ‘Ik denk dat Alberta best weet dat ze jou alleen maar door mij laten beschermen als ik de laatste hoeder op aarde zou zijn. En zelfs dan zouden mijn kansen nog erg klein zijn.’

Het gebrul van de menigte voor ons nam toe. Een van de vele sportvelden van de school was getransformeerd tot een arena die niet onderdeed voor een strijdperk uit de tijd van de Romeinse gladiatoren. De tribunes bestonden uit simpele houten banken, die met kussens waren omgetoverd tot luxueuze zitplaatsen. Er waren luifels opgehangen om de Moroi tegen de zon te beschermen. Het veld was omringd door wapperende vaandels, die met hun felle kleuren vanaf hier te zien waren. Hoewel ik die nog niet kon zien, wist ik dat er bij de ingang van het stadion een soort keten gebouwd waren, waar de beginnelingen stijf van de zenuwen moesten wachten. Het veld zelf zou verbouwd zijn tot een hindernisbaan vol gevaarlijke testen. En te horen aan het oorverdovende gejuich was er al een grote menigte om getuige te zijn van dit evenement.

‘Ik geef de hoop niet op,’ zei Lissa. Via de verbondenheid wist ik dat ze dat meende. Dat was een van de geweldige dingen aan haar: een onwankelbaar geloof en optimisme die de meest afschuwelijke beproevingen doorstonden. Die vormden een scherp contrast met mijn recente cynisme. ‘En ik heb iets wat je er vandaag misschien doorheen sleept.’

Ze bleef staan en stak haar hand in de zak van haar spijkerbroek, waar ze een zilveren ring met kleine steentjes uit haalde.

Ik had de verbondenheid niet nodig om te snappen wat ze me aanbood. ‘O, Liss… Ik weet het niet, hoor. Ik wil niet, eh… vals spelen.’

Lissa sloeg haar ogen ten hemel. ‘Dat is het probleem niet, en dat weet je. Deze is prima, dat zweer ik je.’

De ring die ze me aanbood was een amulet; ze had hem betoverd met de zeldzame magie die zij beoefende. Alle Moroi beheersten een van de vijf elementen: aarde, lucht, water, vuur of spiritus. Spiritus was het zeldzaamst – zo zeldzaam zelfs dat het in de loop der eeuwen vergeten was. Lissa en enkele anderen hadden het pas onlangs weer opgeduikeld. In tegenstelling tot de andere elementen, die meer fysiek van aard waren, was spiritus verbonden met de geest en allerlei soorten psychische fenomenen. Niemand wist er nog het fijne van.

Het maken van amuletten met spiritus was iets waar Lissa pas kortgeleden mee was gaan experimenteren – en ze was er nog niet erg goed in. Haar beste spiritusvermogen was genezen, dus ze probeerde aldoor helende amuletten te maken. De laatste was een armband geweest die mijn arm had verschroeid.

‘Deze werkt echt. Een klein beetje weliswaar, maar genoeg om tijdens het examen de sombere gevoelens te onderdrukken.’ Ze zei het luchtig, maar we wisten allebei hoe serieus de boodschap erachter was. Aan alle gaven van spiritus hing wel een prijskaartje: een somberheid die de kop opstak als woede en verwarring, maar die uiteindelijk tot krankzinnigheid leidde. Somberheid die soms via de verbondenheid van haar naar mij toe sijpelde. Lissa en ik hadden te horen gekregen dat we er ons met amuletten en haar geneeskracht tegen konden wapenen. Maar ook dat was iets wat we nog onder de knie moesten krijgen.

Geroerd door haar bezorgdheid schonk ik haar een vage glimlach en pakte de ring aan. Mijn huid verbrandde niet, wat ik veelbelovend vond. De ring was piepklein en paste alleen om mijn pink. Ik voelde niets opmerkelijks toen ik hem daarover schoof, maar dat zei niets. Het kon echter ook betekenen dat de ring totaal geen effect had. Hoe dan ook, het kon geen kwaad.

‘Bedankt,’ zei ik. Ik voelde een vlaag van blijdschap door haar heen trekken.

Terwijl we verder liepen stak ik mijn hand voor me uit en bewonderde de glinsterende groene steentjes. Sieraden waren nou niet bepaald ideaal tijdens de fysieke beproevingen die me te wachten stonden, maar ik zou wel handschoenen aantrekken. ‘Vreemd om te bedenken dat we hierna klaar zijn en de echte wereld in trekken,’ peinsde ik hardop, zonder echt stil te staan bij wat ik zei.

Lissa verstijfde en ik had meteen spijt van mijn woorden. ‘De echte wereld in trekken’ betekende dat Lissa en ik een taak op ons gingen nemen waarmee zij me een paar maanden geleden had beloofd te helpen. Toen ik in Siberië was, had ik gehoord dat er wellicht een manier was om Dimitri weer terug te veranderen in een dhampier. Het was een piepkleine kans – een leugen, waarschijnlijk – en aangezien hij er vreselijk op gebrand was mij te doden, koesterde ik geen enkele illusie: als het erop aankwam, zou ik hem moeten doden. Maar als er inderdaad een manier bestond om hem te redden voordat dat gebeurde, dan moest ik daar achter komen.

Helaas zou de enige aanwijzing die we hadden om dat wonder te verwezenlijken moeten komen van een misdadiger. En niet zomaar een misdadiger, maar Victor Dashkov: een koninklijke Moroi die Lissa had gemarteld en allerlei andere gruweldaden had gepleegd die ons leven tot een hel hadden gemaakt. Victor was veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf, wat het er allemaal een stuk ingewikkelder op maakte. We hadden gehoord dat hij, zolang hij achter de tralies zat, niet van plan was te vertellen wat hij wist over zijn halfbroer: de enige die volgens de geruchten een Strigoi had gered. Ik had – waarschijnlijk nogal naïef – bedacht dat Victor misschien wél met die informatie over de brug zou komen als wij hem iets gaven wat niemand anders hem zou kunnen geven: zijn vrijheid.

Het plan was om verschillende redenen niet waterdicht. Ten eerste wist ik niet of het zou werken. Dat was nogal wat. Ten tweede had ik geen idee hoe ik hem uit die gevangenis zou moeten krijgen – ik wist niet eens waar die gevangenis was. En tot slot was er nog het feit dat we onze aartsvijand zouden vrijlaten. Dat was voor mij al verschrikkelijk, dus laat staan voor Lissa. Maar toch, hoe ze er ook tegen opzag – en geloof me, dat deed ze –, ze had plechtig beloofd dat ze me zou helpen. Ik had haar de afgelopen maanden tientallen keren aangeboden om op die belofte terug te komen, maar ze had voet bij stuk gehouden. Maar aangezien we niet eens wisten hoe we die gevangenis moesten vinden, zou haar belofte er uiteindelijk toch niets toe doen.

Ik probeerde de gespannen stilte te doorbreken door te zeggen dat we haar verjaardag volgende week nu eindelijk eens in stijl zouden kunnen vieren. Ik werd echter onderbroken door Stan, een van mijn oude leraren. ‘Hathaway!’ blafte hij, terwijl hij van het veld onze kant op kwam. ‘Wat aardig dat je gekomen bent. Naar binnen, nu!’

De gedachten aan Victor verdwenen uit Lissa’s hoofd en ze gaf me snel een knuffel. ‘Succes,’ fluisterde ze. ‘Niet dat je dat nodig hebt.’

Aan Stans gezicht te zien duurde dit afscheid van tien tellen, tien tellen te lang. Ik grijnsde naar Lissa om haar te bedanken. Ze ging op zoek naar onze vrienden op de tribune, terwijl ik me achter Stan aan haastte.

‘Je hebt mazzel dat je niet een van de eersten bent,’ gromde hij. ‘Er is zelfs gewed of je al dan niet zou komen opdagen.’

‘Echt waar?’ vroeg ik opgewekt. ‘Beetje leuke bedragen? Ik kan namelijk nog steeds van gedachten veranderen en zelf een gokje wagen. Een beetje zakgeld verdienen.’

Met samengeknepen ogen wierp hij me een waarschuwende blik toe, waardoor woorden overbodig waren. We betraden de wachtruimte die aan het veld grensde en tegenover de tribune lag. Ik had me de afgelopen jaren altijd verbaasd over de hoeveelheid werk die in dit soort testen gestoken werd en ik was al even geïmponeerd nu ik het allemaal van dichtbij zag. De keet waarin de beginnelingen moesten wachten was gebouwd van hout en had zelfs een dak. Het leek alsof hij hier altijd had gestaan. Zodra het examen was afgelopen, zou hij met dezelfde snelheid als waarmee hij was neergezet weer afgebroken worden. Door een deuropening van ongeveer een meter breed had je zicht op een deel van het veld, waar een van mijn klasgenoten zenuwachtig stond te wachten tot haar naam werd afgeroepen. Er waren daar allerlei hindernissen gebouwd om ons evenwicht en coördinatievermogen te testen, terwijl we tegelijkertijd de volwassen hoeders die zich achter voorwerpen en hoeken verscholen hielden moesten zien te ontwijken of verslaan. Aan één kant van het veld waren houten panelen neergezet die een donker en ingewikkeld doolhof vormden. Op andere plekken hingen netten en stonden wankele verhogingen om te testen hoe goed we onder moeilijke omstandigheden zouden kunnen vechten.

Enkele beginnelingen dromden samen in de deuropening in de hoop een voorsprong te krijgen door te kijken naar degenen die voor hen waren. Dat deed ik niet. Ik zou wel zien wat er ging gebeuren. Als ik me daar nu druk over ging maken, zou ik alleen maar in paniek raken. En ik moest nu gewoon kalm blijven.

Dus ik leunde tegen een van de wanden van de keet en keek naar de anderen. Het bleek dat ik echt als laatste was aangekomen en ik vroeg me af of er gokkers waren die daardoor hun weddenschap hadden verloren. Sommige klasgenoten stonden fluisterend op een kluitje. Anderen deden rek- en strekoefeningen om zich op te warmen. Weer anderen kregen nog een paar laatste tips van de leraar die hun mentor was. ‘Concentreren’ en ‘kalm blijven’ waren de dingen die steeds terugkwamen.

Er ging een steek door mijn hart toen ik de mentoren zag. Nog niet zo lang geleden had ik me deze dag ook zo voorgesteld: dat ik hier met Dimitri zou staan en dat hij me vertelde dat ik dit serieus moest nemen en me waarschuwde mijn zelfbeheersing niet te verliezen als ik daar buiten was. Alberta had sinds mijn terugkeer uit Rusland flink wat mentorwerk voor haar rekening genomen, maar als hoofd van de hoeders was ze nu belast met allerlei verantwoordelijkheden op het veld. Ze had geen tijd om hier te komen en mijn hand vast te houden. Vrienden die me hadden kunnen opvangen – Eddie, Meredith en anderen – hadden genoeg aan hun eigen zenuwen. Ik stond er alleen voor.

Tot mijn verbazing voelde ik me opeens heel eenzaam. Dit klopte niet. Ik had hier niet in mijn uppie moeten staan. Dimitri had hier bij me moeten zijn. Ik sloot mijn ogen en deed even alsof hij hier was en vlak bij me stond. Maak je niet druk, kameraad. Ik kan dit met mijn ogen dicht.

Ik kon me zijn geïrriteerde hoofdschudden naar aanleiding van die opmerking haarscherp voor de geest halen. Echt, Rose, soms is het net of ik elke dag met jou zélf getest word. Maar ik wist dat hij dan toch zou lachen. De trotse en aanmoedigende blik waarmee hij me het veld op stuurde, zou voor mij genoeg zijn om me door de testen heen…

‘Ben je aan het mediteren?’

Ik opende verbaasd mijn ogen. ‘Mam? Wat doe jij hier?’

Mijn moeder, Janine Hathaway, stond voor me. Ze was maar een paar centimeter kleiner dan ik, maar beschikte over net zo veel vechtlust als iemand die twee keer zo lang was. Met de gevaarlijke uitdrukking op haar gebruinde gezicht daagde ze iedereen uit. Ze schonk me een spottende glimlach en zette een hand in haar zij. ‘Denk je nou echt dat ik niet naar jou zou komen kijken?’

‘Geen idee,’ bekende ik, terwijl ik me ergens schuldig voelde dat ik daaraan had getwijfeld. Zij en ik hadden nooit veel contact gehad; onze band was pas door recente gebeurtenissen – waarvan de meeste erg vervelend geweest waren – weer een beetje aan het herstellen. Vaak wist ik nog steeds niet wat ik van haar moest denken. Ik werd heen en weer geslingerd tussen de behoefte van een klein meisje aan haar afwezige moeder en de weerzin van een tiener die door haar moeder in de steek was gelaten. Ik wist ook niet helemaal zeker of ik haar de vuistslag had vergeven die ze me ooit, tijdens een nepgevecht, ‘per ongeluk’ had gegeven. ‘Ik dacht dat je wel belangrijkere dingen te doen zou hebben.’

‘Ik had dit voor geen goud willen missen.’ Ze boog haar hoofd opzij naar de tribunes, waardoor haar kastanjebruine krullen meezwaaiden. ‘En je vader ook niet.’

‘Wát?’

Ik haastte me naar de deuropening en tuurde naar buiten. Vanwege alle obstakels op het veld had ik niet zo’n goed zicht op de tribunes, maar ik zag genoeg. Daar zat hij: Abe Mazur. Met zijn zwarte sikje en snor, én de smaragdgroene sjaal die over zijn nette overhemd was geknoopt, was hij niet makkelijk over het hoofd te zien. Ik ving zelfs een glimp op van zijn gouden oorring. Hij zat vast te smelten in deze hitte, maar er was meer dan een beetje zweet voor nodig om zijn modebewustzijn in te dammen.

Mijn relatie met mijn moeder mocht dan oppervlakkig zijn, die met mijn vader was praktisch niet-bestaand. Ik had hem afgelopen mei in Siberië ontmoet, maar was er pas na mijn terugkomst achter gekomen dat ik zijn dochter was. Alle dhampiers hadden één Moroi-ouder, en hij was de mijne. Ik wist nog steeds niet wat ik van hem moest denken. Het grootste deel van zijn handel en wandel bleef een raadsel, maar er deden genoeg geruchten de ronde waarin beweerd werd dat hij betrokken was bij illegale zaakjes. Velen beschouwden hem ook als zo’n type dat knieschijven verbrijzelde, en hoewel ik daar weinig bewijs van had gezien, verbaasde dat me niets. In Rusland noemden ze hem Zmey: de slang.

Terwijl ik vol verbazing naar hem staarde, kwam mijn moeder naast me staan. ‘Hij zal blij zijn dat je op tijd bent,’ zei ze. ‘Hij heeft een of andere grote weddenschap afgesloten over of je al dan niet zou komen opdagen. Hij heeft zijn geld op jouw komst gezet, trouwens.’

Ik kreunde. ‘Ach natuurlijk. Natuurlijk was hij degene die achter dat hele wedgebeuren zat. Dat had ik kunnen weten zodra ik…’ Mijn mond viel open. ‘Zit hij nou met Adrian te praten?’

Ja dus. Naast Abe zat Adrian Ivashkov, mijn soort van vriendje. Adrian was een koninklijke Moroi, en net als Lissa een spiritusgebruiker. Vanaf het moment dat we elkaar hadden ontmoet was hij gek op me geweest (en vaak alleen maar gek), maar ik had altijd alleen maar oog voor Dimitri gehad. Na de mislukking in Rusland had ik Adrian beloofd hem een kans te geven. Tot mijn verbazing was het allemaal… goed tussen ons gegaan. Geweldig zelfs. Hij had – op mijn verzoek – een voorstel geschreven, waarin hij uit de doeken deed waarom verkering met hem een verstandige beslissing zou zijn. Daar hadden dingen in gestaan als: ‘Ik stop met roken, tenzij ik echt vreselijk veel behoefte heb aan een sigaret’, en: ‘Ik kom elke week met een romantische verrassing, zoals een geïmproviseerde picknick, rozen of een tripje naar Parijs – maar die dingen dus niet, omdat die nu geen verrassing meer zijn’.

Het was met hem anders dan met Dimitri – maar goed, geen enkele relatie was natuurlijk hetzelfde. Het waren tenslotte andere mannen. Toch werd ik nog steeds elke ochtend met pijn in mijn hart wakker vanwege het verlies van Dimitri. Ik kwelde mezelf met verwijten: waarom was het me niet gelukt hem in Siberië te doden en hem te bevrijden uit zijn ondode toestand? Die wanhoop betekende echter niet dat mijn liefdesleven voorbij was, hoewel het me enige tijd had gekost om dat feit te accepteren. Verdergaan was zwaar, maar Adrian maakte me wel degelijk gelukkig. En dat was voorlopig genoeg.

Maar dat wilde nog niet zeggen dat ik het leuk vond dat hij een beetje aan zat te pappen met mijn piratenmaffiavader. ‘Hij heeft een slechte invloed!’ protesteerde ik.

Mijn moeder snoof. ‘Ik betwijfel of Adrian zo veel invloed op Abe zal uitoefenen.’

‘Adrian niet! Abe! Adrian probeert zich juist keurig te gedragen. Abe zal dat allemaal verpesten.’ In zijn verkeringsvoorstel had Adrian gezworen dat hij behalve met roken ook zou ophouden met drinken en met het gebruik van andere middelen. Ik tuurde naar hem en Abe op de volle tribune en vroeg me af welk gespreksonderwerp zo interessant kon zijn. ‘Waar hebben ze het over?’

‘Volgens mij hoef jij je daar dus helemaal niet druk om te maken.’ Janine Hathaway was zo praktisch als wat. ‘Je kunt je beter druk maken om je testen.’

‘Denk je dat ze het over míj hebben?’

‘Rose!’ Mijn moeder gaf me een tikje op mijn arm. Ik rukte mijn blik los van Abe en Adrian om haar weer aan te kijken. ‘Je moet dit serieus nemen. Blijf kalm en laat je niet afleiden.’

Dat leek zo op wat ik de denkbeeldige Dimitri in de mond had gelegd dat er een klein glimlachje op mijn gezicht verscheen. Ik stond er uiteindelijk dus toch niet alleen voor.

‘Wat is er zo grappig?’ vroeg ze wantrouwend.

‘Niets,’ zei ik, terwijl ik haar een knuffel gaf. In eerste instantie reageerde ze daar wat stijfjes op, maar toen ontspande ze zich en gaf me zelfs een knuffel terug. ‘Ik ben blij dat je er bent,’ zei ik tegen haar.

Mijn moeder was niet bepaald een aanrakerig type en ik had haar overrompeld. ‘Ach,’ zei ze, duidelijk van de wijs gebracht, ‘ik zei toch dat ik dit niet wilde missen?’

Ik keek weer naar de tribune. ‘Maar ik weet niet of ik nu zo blij moet zijn met Abes aanwezigheid.’ Hoewel… Ik kreeg opeens een bizar idee. Nou ja, eigenlijk was het helemaal niet zo bizar. Schimmig of niet, Abe had connecties. Connecties die ver genoeg reikten om Victor Dashkov in de gevangenis een boodschap over te brengen. Abe was degene die had geprobeerd informatie in te winnen over Robert Doru, Victors spiritusgebruikende halfbroer. Toen Victor had geantwoord dat hij geen enkele reden zag om Abe te helpen, had ik mijn vaders hulp meteen afgeschreven en was op het idee gekomen van die bevrijding. Maar nu…

‘Rosemarie Hathaway!’

Het was Alberta die me riep; haar stem schalde luid en duidelijk over het veld. Het leek wel trompetgeschal voorafgaand aan de strijd. Alle gedachten aan Abe en Adrian – en ja, zelfs aan Dimitri – verdwenen uit mijn hoofd. Volgens mij wenste mijn moeder me succes, maar het ontging me wat ze precies zei, want ik beende al naar Alberta op het veld. De adrenaline schoot door mijn lichaam. Al mijn aandacht was nu gericht op wat er voor me lag: de test waardoor ik eindelijk een hoeder zou worden.

2

Het ging allemaal in een roes aan me voorbij.

Aangezien deze testen het belangrijkste onderdeel vormden van mijn opleiding aan Sint-Vladimir, zou je toch denken dat ik het me allemaal haarscherp zou herinneren. Het kwam er echter op neer dat mijn eerdere gedachten bewaarheid werden. Hoe konden deze testen nu opwegen tegen wat ik allemaal al had meegemaakt? Wat waren deze nepgevechten nu in vergelijking met een bende Strigoi die onze school aanviel? Ik had het moeten opnemen tegen een overweldigende meerderheid, zonder te weten of degenen van wie ik hield nog leefden. En hoe kon ik nu bang zijn voor een zogenaamd gevecht met een van de leraren als ik tegen Dimitri had gevochten? Hij was als dhampier al dodelijk geweest en als Strigoi was hij nog veel gevaarlijker.

Niet dat het mijn bedoeling was deze testen te onderschatten. Die waren serieus. Er waren voortdurend beginnelingen die ervoor zakten, en ik was niet van plan een van hen te worden. Ik werd aan alle kanten aangevallen door hoeders die al vochten en Moroi beschermden voordat ik geboren was.

De arena was niet vlak en dat maakte het er een stuk ingewikkelder op. Overal waren toestellen en hindernissen neergezet: balken en verhogingen die mijn evenwicht op de proef moesten stellen. Er was ook een brug die me op een pijnlijke manier herinnerde aan de laatste avond dat ik Dimitri had gezien. Daar had ik hem van afgeduwd nadat ik een staak in zijn hart had geramd. Een staak die er waarschijnlijk uit was gegaan op het moment dat hij in de rivier eronder terechtkwam.

De brug hier was anders dan het stevige houten exemplaar waarop Dimitri en ik in Siberië hadden gevochten. Deze was gammel: een slecht geconstrueerd pad van houten planken met touwen ernaast voor steun. Het bouwwerk slingerde en schudde bij elke stap, en aan gaten in de planken kon ik zien waar de klasgenoten vóór me zwakke plekken hadden ontdekt. De test waaraan ze me op de brug onderwierpen was waarschijnlijk de zwaarste. Ik moest een ‘Moroi’ wegleiden bij een groep ‘Strigoi’ die ons achtervolgde. Mijn Moroi werd gespeeld door Daniel, een nieuwe hoeder die samen met anderen naar school was gekomen ter vervanging van degenen die tijdens de aanval waren gesneuveld. Ik kende hem niet goed, maar hij speelde een volkomen onderdanige en hulpeloze – en zelfs een beetje angstige – Moroi. Precies zoals het straks in het echt ook zou kunnen gaan.

Hij stribbelde een beetje tegen toen hij de brug op moest, en ik gebruikte mijn kalmste, meest zalvende stem om hem zover te krijgen voor me uit te lopen. Blijkbaar testten ze zowel sociale vaardigheden als gevechtstechnieken. Ik wist dat de hoeders die Strigoi speelden ons steeds dichter op de hielen zaten.

Daniel liep de brug op en ik volgde hem. Ik stelde hem telkens gerust, terwijl al mijn zintuigen op scherp stonden. De brug schommelde hevig heen en weer en ik voelde dat onze achtervolgers er nu ook op liepen. Ik keek achterom en zag drie ‘Strigoi’ achter ons aan komen. De hoeders die hen speelden, leverden een opvallende prestatie: ze bewogen even behendig en vlug als echte Strigoi. Als we niet opschoten zouden ze ons overmeesteren.

‘Je doet het geweldig,’ zei ik tegen Daniel. Het was moeilijk om de juiste toon te blijven aanslaan. Schreeuwen tegen Moroi kon hen in een shocktoestand brengen. Maar met een te zachtaardige aanpak zouden ze kunnen denken dat het allemaal best meeviel. ‘En ik weet dat je sneller kunt. We moeten hun vóórblijven, ze komen dichterbij. Ik weet dat je het kunt. Kóm op!’

Ik moet geslaagd zijn voor het overredende deel van de test, want hij ging inderdaad sneller lopen. Niet hard genoeg om een voorsprong op onze achtervolgers op te bouwen, maar het was een begin. De brug begon weer als een gek te schommelen. Daniel gilde overtuigend en bleef stokstijf staan, terwijl hij zich vastklampte aan de touwleuningen. Vóór hem, aan de overkant van de brug, zag ik een andere hoeder/Strigoi. Volgens mij was het Randall, een andere nieuwe leraar. Hij stond met één voet op de eerste plank van de brug, zodat hij die heen en weer kon bewegen om het ons lastiger te maken. We zaten dus in de val.

‘Dóórlopen,’ zei ik, terwijl mijn hoofd tolde. ‘Je kúnt het!’

‘Maar er staat daar een Strigoi! We zitten in de val,’ riep Daniel uit.

‘Geen zorgen. Ik reken wel met hem af. Gewoon doorlopen.’ Dit keer kwam het er nogal streng uit, en Daniel kroop verder. Nu kwam het aan op perfecte timing. Ik moest de ‘Strigoi’ aan weerskanten van ons in de gaten houden en Daniel aansporen in beweging te blijven, terwijl ik ondertussen bijhield waar we precies waren op de brug. Toen we bijna driekwart van de afstand hadden afgelegd, siste ik: ‘Laat je op handen en knieën vallen! Nu!’

Hij gehoorzaamde. Ik knielde meteen naast hem neer en fluisterde: ‘Ik ga zo tegen je schreeuwen. Negeer dat.’ Op luide toon, zodat degenen die achter ons aan kwamen me konden horen, riep ik: ‘Wat doe je nou? We kunnen niet blijven staan!’

Daniel verroerde zich niet en opnieuw zei ik zacht: ‘Goed zo. Zie je waar de touwen aan de onderkant vastzitten? Pak ze daar vast. Pak ze zo stevig mogelijk vast en laat níét los, wat er ook gebeurt. Wikkel ze om je handen als dat nodig is. Doe het nu!’

Hij gehoorzaamde. De tijd tikte door en ik verspilde geen seconde meer. Nog terwijl ik ineengedoken zat, draaide ik me in één vloeiende beweging om en sneed de touwen door met het mes dat ik samen met de staak had meegekregen. Het lemmet was godzijdank scherp. De hoeders die de leiding hadden over deze test deden niet zomaar wat. De touwen gingen niet meteen doormidden, maar ik sneed ze zo snel door dat de ‘Strigoi’ aan weerskanten van ons geen tijd hadden om te reageren.

De touwen knapten op het moment dat ik Daniel er nogmaals aan herinnerde zich stevig vast te houden. De twee helften van de brug zwiepten door het gewicht dat ze droegen naar de zijkanten van de houten steigerconstructies. Nou ja, onze helft deed dat. Daniel en ik waren erop voorbereid. Onze drie achtervolgers waren dat niet. Twee van hen vielen. De derde kon nog net een plank te pakken krijgen en zich daaraan vastklampen. De brug hing nog geen twee meter boven de grond, maar er was mij verteld dat ik de hoogte als vijftien meter moest beschouwen: een afstand die dodelijk zou zijn als we vielen.

Tegen alle verwachtingen in had Daniel het touw nog steeds vast. Dat deed ik ook, en toen we eenmaal tegen de zijkant van de steigerconstructie hingen, wilde ik daarover omhoogklimmen. Het was niet makkelijk om over Daniel heen te klauteren, maar het lukte me wel. Daardoor kon ik hem nog een keer vertellen dat hij het nog even moest volhouden. Randall, die ons aan de andere kant van de brug had staan opwachten, was niet gevallen. Op het moment dat ik de touwen doorsneed, had hij echter met één voet op de brug gestaan en was hij door die onverwachte beweging uit zijn evenwicht geraakt. Hij probeerde nu slingerend aan de touwen naar het stevige platform te klimmen. Hoewel hij daar een stuk dichterbij was dan ik, lukte het me nog net zijn been te pakken te krijgen en hem tegen te houden. Ik probeerde hem naar me toe te trekken, maar hij bleef de brug vasthouden. Daar zou ik hem waarschijnlijk niet af kunnen trekken, maar ik slaagde er wel in steeds dichter bij hem te komen. Uiteindelijk liet ik het mes uit mijn hand vallen en kreeg ik de staak aan mijn riem te pakken (ook een evenwichtstest). Door Randalls precaire positie kon ik uithalen naar zijn hart en dat deed ik dus ook.

Nu hadden we voor deze testen een botte staak gekregen waarmee we geen huid konden doorklieven, maar wel genoeg kracht konden uitoefenen om onze tegenstanders ervan te overtuigen dat we wisten wat we deden. Mijn stoot was perfect en Randall, die tot de slotsom kwam dat het een dodelijke uithaal zou zijn geweest, liet zich op de grond vallen.

Nu restte me alleen nog de pijnlijke taak Daniel zover te krijgen omhoog te klimmen. Dat kostte veel tijd, maar ook nu was zijn gedrag redelijk typerend voor een angstige Moroi. Ik was al blij dat hij niet had besloten dat een echte Moroi zich niet had kunnen vasthouden en gevallen zou zijn.

Na die test volgden er nog vele, maar ik vocht verder en liet me door niets of niemand van de wijs brengen. Ik was strijdlustig en geheel gefocust op de basisinstincten: vecht, ontwijk, dood. Maar ik moest tegelijkertijd ook innovatief zijn en niet op de automatische piloot overgaan. Anders zou ik niet in staat zijn adequaat te reageren op verrassingen als die brug. Alles ging goed; ik streed door en dacht alleen aan het volbrengen van de taken die voor me lagen. Ik probeerde mijn leerkrachten niet te zien als bekenden. Ik behandelde hen als Strigoi. Ik hield me niet in.

Toen het eindelijk afgelopen was, had ik dat bijna niet in de gaten. Ik stond gewoon midden op het veld en werd niet meer aangevallen. Ik was alleen. Langzaam werd ik me bewust van de details om me heen. Een juichende menigte op de tribune. Enkele leerkrachten die elkaar toeknikten. Het kloppen van mijn eigen hart.

Pas toen een grijnzende Alberta aan mijn arm trok, besefte ik dat het afgelopen was. De test waar ik mijn hele leven op had gewacht, was voor mijn gevoel in een flits voorbijgegaan. ‘Kom,’ zei ze, terwijl ze haar arm om mijn schouder sloeg en me in de richting van de uitgang loodste. ‘Je moet even wat water drinken en gaan zitten.’

Enigszins verdwaasd liet ik me van het veld af leiden, waar aan alle kanten werd gejuicht en mijn naam werd geroepen. Achter me hoorde ik hoeders tegen elkaar zeggen dat de brug gerepareerd moest worden. Alberta bracht me terug naar de wachtruimte en duwde me zachtjes op een bank. Er kwam iemand naast me zitten die me een fles water overhandigde. Ik keek op en zag mijn moeder. Ze had een uitdrukking op haar gezicht die ik nog nooit gezien had: pure, stralende trots.

‘Was dat het?’ vroeg ik eindelijk.

Ze verbaasde me opnieuw door oprecht geamuseerd te lachen. ‘Was dat het?’ herhaalde ze. ‘Rose, je bent bijna een uur bezig geweest. Je hebt die testen met vlag en wimpel afgelegd. Het was waarschijnlijk een van de beste examenprestaties ooit op deze school.’

‘Echt? Het leek gewoon…’ ‘Makkelijk’ was niet echt het goede woord. ‘Het is gewoon in een waas aan me voorbijgegaan.’

Mijn moeder kneep in mijn hand. ‘Je was waanzinnig. Ik ben verschrikkelijk trots op je.’

Pas toen drong de werkelijkheid met een schok tot me door en ik voelde hoe mijn eigen glimlach zich over mijn lippen verbreidde. ‘En wat nu?’ vroeg ik.

‘Nu word je een hoeder.’

Ik had al vaker een tatoeage gekregen, maar niet één van die gebeurtenissen kwam ook maar in de buurt van de pracht en praal waarmee de ontvangst van mijn belofteteken gepaard ging. Mijn molnija-tekens had ik gekregen voor het doden van Strigoi onder onverwachte, tragische omstandigheden: in Spokane en tijdens de aanval en de reddingsoperatie op school. Dat waren gebeurtenissen die niet gevierd werden, maar rouw veroorzaakten. Na al die doden waren we een beetje de tel kwijtgeraakt, en hoewel de tatoeëerders nog wel probeerden om elk afzonderlijk geval vast te leggen, hadden ze me uiteindelijk een stervormig teken gegeven dat duidelijk moest maken dat daar in mijn geval geen beginnen aan was.

Tatoeëren gaat niet snel, ook niet als je een kleine tatoeage krijgt, en mijn hele klas moest dus getatoeëerd worden. De plechtigheid had plaats in de eetzaal van de academie, die ze hadden weten om te toveren tot een ruimte die net zo veel grandeur en klasse uitstraalde als iets wat je aan het hof zou kunnen aantreffen. Toeschouwers – vrienden, familie, hoeders – stonden er tegen elkaar aan gepropt toen Alberta onze namen een voor een oplas en we naar de tatoeëerder toe liepen. De behaalde scores waren belangrijk. Die zouden samen met onze rapportcijfers bekend worden gemaakt en van invloed zijn op onze toewijzingen. Moroi konden om hoeders met bepaalde cijfers vragen. Lissa had uiteraard een verzoek voor mij ingediend, maar het was best mogelijk dat zelfs de beste scores ter wereld niet zouden opwegen tegen mijn slechte cijfers voor gedrag.

Bij deze plechtigheid waren echter geen Moroi aanwezig, afgezien van het handjevol dat was uitgenodigd door de eindexamenkandidaten. Alle andere toeschouwers waren dhampiers: ofwel gevestigde hoeders, ofwel bijna-hoeders zoals ik. De gasten zaten achteraan en de oudere hoeders vooraan. Mijn klasgenoten en ik moesten al die tijd blijven staan, misschien wel als een soort laatste test van ons uithoudingsvermogen.

Ik vond het niet erg. Ik had mijn gescheurde en vieze kleren verruild voor een simpele broek en een trui: een outfit die gekleed oogde en me tegelijkertijd een plechtig gevoel gaf. Dat paste goed bij de gespannen sfeer die in de zaal hing; alle gezichten vertoonden een mengeling van blijdschap over het slagen en bezorgdheid over de nieuwe en dodelijke rol die we gingen vervullen. Ik keek met glimmende ogen toe toen de namen van mijn vrienden werden omgeroepen en was geïmponeerd door en verbaasd over een groot deel van hun resultaten.

Eddie Castile, een goede vriend, had een erg hoge score behaald voor individuele Moroi-bescherming. Ik kon een glimlach niet onderdrukken toen ik zag dat Eddie zijn tatoeage kreeg. ‘Ik vraag me af hoe hij zijn Moroi over die brug heeft gekregen,’ mompelde ik. Eddie was behoorlijk vindingrijk.

Meredith, die naast me stond, keek me verbaasd aan. ‘Waar héb je het over?’ vroeg ze fluisterend.

‘Dat we met een Moroi de brug op gejaagd werden. De mijne was Daniel.’ Ze keek nog steeds verbaasd en ik vervolgde: ‘En dat ze aan twee kanten Strigoi hadden neergezet?’

‘Ik ben die brug overgestoken,’ fluisterde ze, ‘maar ik werd gewoon in mijn eentje achtervolgd. Ik moest met mijn Moroi door een doolhof.’

Een boze blik van een klasgenoot legde ons het zwijgen op en ik verborg mijn frons. Misschien was ik niet de enige aan wie deze testen in een waas voorbij waren gegaan. Meredith haalde de boel door elkaar.

Toen mijn naam werd geroepen en Alberta mijn scores voorlas, hoorde ik een paar verrukte kreten. Ik had verreweg de hoogste scores van iedereen. Ik was ergens wel blij dat Alberta mijn gewone rapportcijfers niet voorlas, want die zouden een enorme schaduw hebben geworpen over mijn andere prestaties. Ik had altijd goed gescoord tijdens gevechtstrainingen, maar wiskunde en geschiedenis… Tja, daar mankeerde het weleens aan, vooral omdat ik nogal vaak van school verzuimde.

Ik had mijn haar in een strakke knot gedaan en alle losse pieken met schuifspeldjes bedwongen, zodat de tatoeëerder nergens last van had. Ik boog me voorover en hoorde hem een verbaasde kreet slaken. De meeste kersverse hoeders hadden een lelieblanke nek, maar aangezien de mijne onder de tatoeages zat, moest hij omzichtig te werk gaan. Hij was echter zeer vakkundig en slaagde erin het belofteteken precies in het midden te zetten. Het zag eruit als een lange, uitgerekte S met krullerige uiteinden. Die had hij als een soort omhelzing rond de molnija-tekens geplaatst. Het tatoeëren deed pijn, maar ik weigerde dat te laten blijken. Ik kreeg het eindresultaat te zien in een spiegel, waarna hij er een gaasje op plakte, zodat het mooi kon genezen.

Daarna voegde ik me weer bij mijn klasgenoten en keek toe hoe de rest van hen een belofteteken kreeg. Dat betekende wel nog twee uur staan, maar daar zat ik niet mee. Mijn hoofd tolde nog van alle gebeurtenissen. Ik was een hoeder. Een echte, onvervalste hoeder. En die gedachte riep meteen vragen op. Wat zou er nu gebeuren? Zouden mijn scores hoog genoeg zijn om mijn slechte gedrag van vroeger uit te wissen? Zou ik Lissa’s hoeder worden? En hoe zat het met Victor? En Dimitri?

Ik schuifelde zenuwachtig heen en weer toen de volle omvang van deze hoederplechtigheid tot me doordrong. Dit ging niet alleen om Dimitri en Victor. Dit ging om mij, om de rest van mijn leven. Geen school meer. Leraren zouden me niet langer in de gaten houden of corrigeren als ik fouten maakte. Ik zou zelf alle beslissingen moeten nemen als ik iemand beschermde. Moroi en jongere dhampiers zouden tegen me opkijken. En ik zou niet langer de luxe hebben om na een gevechtstraining een beetje rond te hangen op mijn kamer. Ik zou continu op mijn hoede moeten zijn. Die gedachte was angstaanjagend, de druk bijna te groot. Ik had afstuderen altijd als een synoniem van vrijheid beschouwd. Nu was ik daar niet zo zeker meer van. Wat voor leven zou ik nu krijgen? Wie zou daarover beslissen? En hoe zou ik bij Victor kunnen komen als ik niet aan Lissa, maar aan iemand anders werd toegewezen?

Opeens zag ik Lissa aan de andere kant van de zaal tussen het publiek zitten. Ze glom van trots en grijnsde toen ze me in de gaten kreeg. Haal die blik van je gezicht, zei ze vermanend via de verbondenheid. Je moet niet zo bezorgd kijken, niet vandaag. Je moet het vieren.

Ik wist dat ze gelijk had. Ik zou het straks allemaal aankunnen. Mijn zorgen – en dat waren er nogal wat – konden best een dag wachten. Ik was niet van plan om de uitbundige stemming van mijn vrienden en familie te verpesten. Met de invloed die hij schijnbaar altijd uitoefende had Abe een kleine eetzaal weten te ritselen om een feestje voor me te organiseren.

Voorafgaand aan deze gebeurtenis verkleedde ik me nog een keer: elegante feestkleding was toepasselijker dan de formele outfit voor de tatoeageplechtigheid. Ik trok een smaragdgroene wikkeljurk met korte mouwen aan en hing de nazar om mijn hals. Dat was een klein hangertje in verschillende tinten blauw dat eruitzag als een oog. In Turkije, waar Abe vandaan kwam, werden daar beschermende eigenschappen aan toegedicht. Hij had de nazar jaren geleden aan mijn moeder geschonken en zij had hem weer aan mij gegeven.

Tegen de tijd dat ik me had opgemaakt en mijn klittende haar in lange, donkere golven had geborsteld (omdat dat gaasje dus helemáál niet bij die jurk paste), zag ik er amper nog uit als iemand die tegen monsters kon vechten of zelfs maar in staat was klappen uit te delen. Hoewel… Dat was niet helemaal waar, besefte ik toen ik in de spiegel keek. Ik had een opgejaagde blik in mijn bruine ogen. Ik zag verdriet, een verdriet dat zelfs door de mooiste jurk en make-up niet verhuld kon worden.

Ik negeerde het en ging op weg naar het feestje. Zodra ik een voet buiten mijn slaapgebouw zette, botste ik tegen Adrian op. Zonder iets te zeggen nam hij me in zijn armen en smoorde me met een zoen. Ik was volkomen overrompeld. Lekker dan: ondode schepsels verbaasden me niet, maar een luchthartige koninklijke Moroi wel.

En wat voor een zoen – ik voelde me bijna schuldig dat ik me erdoor liet meeslepen. Toen ik net verkering met Adrian had gekregen, waren er wel dingen geweest die me zorgen baarden, maar een groot deel daarvan was na verloop van tijd verdwenen. Na al die tijd dat ik hem schaamteloos had zien flirten en er getuige van was geweest dat hij niets serieus nam, had ik nooit verwacht dat hij zo’n toegewijde partner zou zijn. Ook had ik niet verwacht dat mijn gevoelens voor hem zouden groeien. Dat leek nogal strijdig met het feit dat ik nog steeds van Dimitri hield en onzinnige plannen beraamde om hem te redden.

Ik lachte toen Adrian me neerzette. Enkele jongere Moroi waren blijven staan en staarden ons aan. Het was op onze leeftijd niet zo heel ongebruikelijk dat een Moroi iets had met een dhampier, maar een beruchte dhampier die verkering had met de achterneef van de koningin? Dat was een soort van onmogelijk, zeker omdat het algemeen bekend was dat koningin Tatiana een enorme hekel aan me had. Er waren maar een paar personen getuige geweest van mijn laatste ontmoeting met haar – toen ze me had toegebeten Adrian met rust te laten –, maar dat soort roddels verspreidde zich altijd snel.

‘Genoten?’ vroeg ik aan onze gluurders. Toen de Moroi-kinderen beseften dat ze waren betrapt, maakten ze zich snel uit de voeten. Ik draaide me weer naar Adrian en glimlachte: ‘Wat was dat? Dat was nogal een heftige zoen om in het openbaar te geven.’

‘Dat,’ antwoordde hij plechtig, ‘was jouw beloning voor wat je hebt laten zien tijdens die testen.’ Hij zweeg even. ‘Maar ook omdat je er in die jurk zo ontzettend lekker uitziet.’

Ik keek hem spottend aan. ‘Een beloning, ja ja. Meredith heeft diamanten oorbellen van haar vriendje gekregen.’

Hij pakte mijn hand vast en haalde nonchalant zijn schouders op, terwijl we in de richting van de feestzaal liepen. ‘Wil je diamanten? Dan krijg je diamanten. Ik zal je eronder bedelven. Sterker nog: ik geef je een avondjurk gemaakt van diamanten. Maar die wordt dan wel heel bloot.’

‘Ik denk dat ik toch maar genoegen neem met die zoen,’ zei ik, terwijl ik voor me zag hoe Adrian me als een badpakmodel aankleedde. Of een paaldanseres. Door dat gepraat over diamanten schoot me een nare herinnering te binnen. Toen Dimitri me in Siberië gevangen had gehouden en me met zijn beten in een gelukzalige toestand had gebracht, had hij me ook overladen met sieraden.

‘Ik wist dat je tot heel wat in staat was,’ ging Adrian verder. Een zwoel zomerbriesje warrelde door het bruine haar dat hij elke dag zo nauwgezet in model bracht. Met zijn vrije hand probeerde hij afwezig zijn kapsel weer in het gareel te brengen. ‘Maar toen ik zag hoe je die hoeders vloerde, realiseerde ik me pas tot hoeveel.’

‘Betekent dat dat je aardiger tegen me wordt?’ zei ik plagend.

‘Ik ben al aardig tegen je,’ zei hij hooghartig. ‘Weet je wel hoe erg ik nu naar een sigaret verlang? Maar nee. Ik sleep me manmoedig door de ontwenningsverschijnselen, allemaal voor jou. Maar ik denk wel dat ik wat voorzichtiger zal zijn nu ik je daar zo bezig heb gezien. En die gestoorde pa van je heeft me ook ietwat behoedzamer gemaakt.’

Ik kreunde toen ik me herinnerde dat Adrian en Abe naast elkaar op de tribune hadden gezeten. ‘O god. Moest je nou echt naast hem gaan zitten?’

‘Hé, hij is geweldig. Een tikje bizar, maar geweldig. We konden het prima met elkaar vinden.’ Adrian hield de deur van het gebouw waar me moesten zijn voor me open. ‘En op zijn manier is hij ook een hele pief. Ik bedoel maar, zulke sjaals dragen? Ieder ander zou uitgelachen worden. Maar Abe niet. Hij zou iemand er net zo van langs geven als jij. Sterker nog…’ Adrians stem kreeg iets nerveus.

Ik keek hem verbaasd aan. ‘Sterker nog?’

‘Nou… Abe zei dat hij me wel mocht. Maar hij maakte me ook duidelijk wat hij met me zou doen als ik jou ooit kwetste of slecht behandelde.’ Adrian grijnsde. ‘Hij beschreef dat zelfs vrij gedetailleerd. En vervolgens stapte hij gewoon over op een vrolijk onderwerp. Ik mag hem wel, maar hij is eng.’

‘Hij gaat veel te ver!’ Ik bleef staan voor de deur van de feestzaal. Binnen hoorde ik het geroezemoes van gesprekken. Wij waren blijkbaar een van de laatsten. Ik zou dus waarschijnlijk een grootse entree maken, buitengewoon toepasselijk voor de eregast. ‘Hij heeft het recht niet mijn vrienden te bedreigen. Ik ben achttien. Volwassen. Ik heb zijn hulp niet nodig. Ik kan mijn vriendjes zelf wel bedreigen.’

Mijn verontwaardiging amuseerde Adrian en hij schonk me een lome glimlach. ‘Ik ben het met je eens. Maar dat wil niet zeggen dat ik zijn “advies” niet serieus zal nemen. Mijn gezicht is veel te mooi om dat risico te lopen.’

Zijn gezicht was inderdáád mooi, maar dat weerhield mij er niet van geïrriteerd mijn hoofd te schudden. Ik stak mijn hand uit naar de deurknop, maar Adrian trok me terug. ‘Wacht even,’ zei hij. Hij nam me weer in zijn armen en zoende me vurig. Mijn lichaam was tegen het zijne aan gedrukt en mijn eigen gevoelens verwarden me; het besef dat ik naar meer dan alleen zoenen verlangde, verbaasde me.

‘Oké,’ zei Adrian toen hij me eindelijk losliet. ‘Nú kunnen we naar binnen.’ Hij zei het op die typische luchtige toon van hem, maar in zijn donkergroene ogen zag ik hartstocht oplaaien. Ik was niet de enige die overwoog een stapje verder te gaan dan zoenen. Tot nu toe hadden we een gesprek daarover vermeden – hij was er eerlijk gezegd erg goed in geweest mij niet onder druk te zetten. Volgens mij wist hij gewoon dat ik er nog niet klaar voor was, na Dimitri. Op dit soort momenten kon ik echter wel zien hoe moeilijk het voor Adrian was om zich in te houden. Ik werd er een beetje week door vanbinnen. Ik ging op mijn tenen staan en gaf hem nog een zoen.

‘Wat was dat?’ vroeg hij.

Ik grinnikte. ‘Jóúw beloning.’

Toen we eindelijk de zaal binnengingen, begroetten alle aanwezigen me met een luid gejuich en trotse gezichten. Lang geleden had ik het heerlijk gevonden om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Dat was nu wat minder, maar ik aanvaardde de loftuitingen van mijn dierbaren vol zwier en blijdschap. Ik stak mijn handen triomfantelijk de lucht in en oogstte daarmee nog meer applaus.

Ook mijn feestje ging nagenoeg in een roes aan me voorbij. Je beseft pas bij hoeveel personen je geliefd bent als ze je allemaal blijken te steunen. Het gaf me een nederig gevoel en ik ging er bijna van snotteren. Maar ik hield me in; ik kon toch moeilijk een potje gaan staan janken op mijn eigen eindexamenfeest.

Iedereen wilde met me praten en ik was telkens weer verbaasd en verrukt als er iemand naar me toe kwam. Het gebeurde niet vaak dat al mijn dierbaren op één plek bij elkaar waren en ik besefte nerveus dat dit misschien nooit meer zou gebeuren.

‘Eindelijk ben je bevoegd om te doden. Dat werd wel tijd.’

Ik draaide me om en keek in de twinkelende ogen van Christian Ozera, een irritante etterbak die een goede vriend was geworden. Zo’n goede vriend zelfs dat ik hem in mijn juichende enthousiasme vastpakte – iets waar hij zichtbaar niet op voorbereid was. Ik verbaasde vandaag iedereen.

‘Ho ho,’ zei hij, terwijl hij blozend achteruitdeinsde. ‘Ach, ik had het kunnen weten. Jij bent het enige meisje dat emotioneel wordt bij de gedachte aan doden. Ik moet er niet aan denken wat er gebeurt als jij en Ivashkov alleen zijn.’

‘Hé, moet je horen wie het zegt. Je staat zelf te trappelen om hier weg te gaan.’

Christian haalde zijn schouders op om dat te beamen. Het was een stelregel in onze wereld: hoeders beschermden Moroi en Moroi bemoeiden zich niet met de strijd. Maar na de recente aanvallen van Strigoi waren veel Moroi – zij het amper een meerderheid – van mening dat het tijd werd dat de Moroi de hoeders gingen helpen. Vooral vuurgebruikers als Christian waren nuttig, aangezien verbranden een van de beste manieren was om een Strigoi te doden (naast staken en onthoofden). Over de beweging die Moroi vechten wilde leren werd momenteel beraadslaagd door de Moroi-regering, maar dat weerhield sommige Moroi er niet van in het geheim te trainen. Christian was een van hen. Opeens zag ik dat er iemand naast hem stond en knipperde vol verbazing met mijn ogen.

Jill Mastrano volgde hem als een schaduw. Als eerstejaars Moroi – nou ja, ze was bijna tweedejaars – had Jill als een van de eersten te kennen gegeven dat ze wilde leren vechten. Ze was een soort leerling van Christian geworden. ‘Hai Jill,’ zei ik, terwijl ik vriendelijk naar haar lachte. ‘Fijn dat je gekomen bent.’

Jill bloosde. Ze wilde koste wat kost zichzelf leren beschermen, maar in gezelschap werd ze zenuwachtig, vooral in de buurt van ‘beroemdheden’ als ik. Van de zenuwen begon ze altijd te ratelen. ‘Ik moest wel komen,’ zei ze, terwijl ze haar lange lichtbruine haar uit haar gezicht streek. Dat was zoals altijd een krullerige klittenbos. ‘Ik bedoel, het is zó cool wat jij hebt gedaan. Bij die testen. Iedereen was verbijsterd. Ik hoorde een van de hoeders zeggen dat hij nog nooit zo iemand als jij had gezien, dus toen Christian vroeg of ik met hem mee wilde, kon ik natúúrlijk geen nee zeggen. O!’ Haar lichtgroene ogen werden groot. ‘Ik heb je nog niet eens gefeliciteerd. Sorry. Gefeliciteerd.’

Christian had moeite zijn gezicht in de plooi te houden. Ik liet een dergelijke poging achterwege en omhelsde haar lachend. Ik liep serieus gevaar een gezellige knuffel te worden; mijn status van meedogenloze hoeder zou waarschijnlijk ingetrokken worden als ik zo door bleef gaan. ‘Bedankt. Zijn jullie al klaar om het op te nemen tegen een Strigoi-leger?’

‘Dat duurt niet lang meer,’ zei Christian. ‘Maar wellicht kunnen we jouw steun daarbij best gebruiken.’ Hij wist net zo goed als ik dat zij in de verste verte niet opgewassen waren tegen Strigoi. Ik had veel gehad aan zijn vuurmagie, maar ik vroeg me af hoe hij het er in zijn eentje van af zou brengen. Hij en Jill probeerden zich te bekwamen in offensieve magie en ik had hun de afgelopen tijd, als ik tussen de lessen door tijd had gehad, een aantal gevechtsbewegingen geleerd.

Jills gezicht betrok een beetje. ‘We houden ermee op als Christian hier weg is.’

Ik wendde me tot hem. Het was geen verrassing dat hij zou vertrekken. We zouden allemáál vertrekken. ‘Wat ga je doen?’ vroeg ik.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik ga net als jullie naar het hof. Tante Tasha heeft gezegd dat we gaan “praten” over mijn toekomst.’ Hij grijnsde. Wat zijn plannen ook waren, het leek erop dat die niet overeenkwamen met die van Tasha. De meeste koninklijke Moroi zouden naar elitaire universiteiten gaan. Ik wist niet zeker wat Christian in gedachten had.

Het was gebruikelijk dat nieuwe hoeders na hun afstuderen naar het koninklijke Moroi-hof gingen om zich te oriënteren en aan iemand toegewezen te worden. Over een paar dagen zouden we allemaal vertrekken. Ik volgde Christians blik en zag zijn tante aan de andere kant van de kamer staan, waar ze – o mijn god – met Abe in gesprek was.

Tasha Ozera was eind twintig en had net zulk glanzend zwart haar en net zulke ijsblauwe ogen als Christian. Haar prachtige gezicht werd aan de zijkant echter ontsierd door een afschuwelijk litteken: het gevolg van verwondingen die door Christians eigen ouders waren toegebracht. Dimitri was tegen zijn wil in een Strigoi veranderd, maar de Ozera’s hadden er zelf voor gekozen onsterfelijk te worden. De ironie wil dat dat hun het leven had gekost toen ze waren opgespoord door hoeders. Tasha had Christian opgevoed (als hij niet op school zat) en was een van de belangrijkste leiders van de beweging die Moroi tegen Strigoi wilde laten vechten.

Litteken of niet, ik bewonderde haar en vond haar beeldschoon. Aan het gedrag van mijn eigenzinnige vader te zien, vond hij dat ook. Hij schonk een glas champagne voor haar in en zei iets wat haar aan het lachen maakte. Ze boog zich voorover alsof ze hem een geheim ging vertellen en toen lachte hij ook. Mijn mond viel open. Zelfs op deze afstand was het overduidelijk dat ze stonden te flirten.

‘Lieve god,’ zei ik huiverend, terwijl ik me snel weer naar Christian en Jill toe draaide.

Christian leek vertwijfeld: moest hij nu zelfvoldaan zijn over mijn irritatie of zich ongemakkelijk voelen, nu hij zag hoe de vrouw die hij als een moeder beschouwde werd versierd door een piratenmaffiagast? Toen hij zich even later tot Jill wendde en de draad van ons gesprek weer oppakte, had hij een milde uitdrukking op zijn gezicht. ‘Hé, je hebt mij helemaal niet nodig,’ zei hij. ‘Je vindt vast wel anderen. Voor je het weet, heb jij je eigen superheldenclub.’

Ik betrapte mezelf erop dat ik weer stond te glimlachen, maar mijn zachtaardige gevoelens werden opeens verdrongen door een steek van jaloezie. Die kwam echter niet van mezelf, maar van Lissa, via de verbondenheid. Verbaasd keek ik om me heen en ontdekte haar aan de andere kant van de zaal. Ze wierp Christian, die met Jill stond te praten, een dodelijke blik toe.

Ik moet misschien even vermelden dat Christian en Lissa vroeger verkering hadden. Ze waren dolverliefd geweest en eerlijk gezegd waren ze dat volgens mij nog steeds. Helaas was hun relatie door recente gebeurtenissen ernstig onder druk komen te staan en had Christian het uitgemaakt. Hij had van haar gehouden, maar was zijn vertrouwen in haar kwijt. Lissa was door het lint gegaan toen een andere spiritusgebruiker – Avery Lazar – had geprobeerd haar in haar macht te krijgen. We waren er uiteindelijk in geslaagd Avery tegen te houden en volgens de laatste berichten zat ze nu opgesloten in een psychiatrische inrichting. Christian wist nu waarom Lissa zich zo afgrijselijk had gedragen, maar de schade was al aangericht. Lissa was in eerste instantie erg terneergeslagen geweest, maar haar verdriet was nu omgeslagen in woede.

Ze beweerde dat ze niets meer met hem te maken wilde hebben, maar de verbondenheid verried haar. Ze was jaloers op alle meisjes met wie hij praatte, vooral op Jill, met wie hij de laatste tijd veel was opgetrokken. Ik wist heel zeker dat er niets romantisch gaande was. Jill adoreerde hem als een of andere wijze leraar, meer niet. Als ze al verkikkerd was op iemand, dan was het op Adrian, die haar altijd als zijn kleine zusje behandelde. Feitelijk deden we dat allemaal.

Christian volgde mijn blik en zijn gezicht verhardde. Toen ze besefte dat ze zijn aandacht had getrokken, draaide Lissa zich onmiddellijk om en begon te praten met de eerste gast die ze zag: een knappe dhampier uit mijn klas. Ze gooide de flirterige charme in de strijd die spiritusgebruikers van nature hadden en al snel stonden die twee net zo te lachen en te kletsen als Abe en Tasha hadden gedaan. Mijn feestje was veranderd in een potje speeddaten.

Christian draaide zich weer naar mij. ‘Nou, die hoeft zich zo te zien niet te vervelen.’

Ik sloeg mijn ogen ten hemel. Lissa was niet de enige die jaloers was. Net zoals zij boos werd als hij omging met andere meisjes, werd Christian chagrijnig als zij met andere jongens praatte. Het was tenenkrommend. In plaats van toe te geven dat ze nog steeds iets voor elkaar voelden en het alleen maar goed hoefden te maken, bleven die twee idioten zich maar vijandig tegenover elkaar opstellen. ‘Hou daar nou alsjeblieft eens mee op en probeer gewoon een keer als een verstandig iemand met haar te praten,’ gromde ik.

‘Natuurlijk,’ zei hij bitter. ‘Zodra zíj zich als een verstandig iemand gaat gedragen.’

‘O mijn god. Ik ruk nog eens de haren uit mijn hoofd door jullie.’

‘Dat zou zonde zijn van je mooie haar,’ zei Christian. ‘Trouwens, haar gedrag spreekt boekdelen.’

Ik wilde ertegen ingaan en hem vertellen hoe stom hij was, maar hij had geen zin om te blijven luisteren naar de preek die ik hem al tig keer had gegeven. ‘Kom, Jill,’ zei hij. ‘Rose moet nog meer gasten spreken.’ Hij stapte snel weg en ik was half van plan hem met een klap wat verstand bij te brengen, toen ik een andere stem hoorde.

‘Wanneer ga je dat nou eens lijmen?’ Tasha stond naast me en keek Christian hoofdschuddend na. ‘Die twee moeten weer bij elkaar komen.’

‘Ik weet het. Jij weet het. Maar het is hun maar niet aan het verstand te brengen.’

‘Nou, ik zou maar opschieten,’ zei ze. ‘Als Christian aan de andere kant van het land gaat studeren, is het te laat.’ Ik bespeurde een kille – en geïrriteerde – ondertoon in haar stem toen ze dat zei.

Lissa zou naar Lehigh gaan, een universiteit in de buurt van het hof, zoals ze met Tatiana had afgesproken. In ruil voor een verblijf aan het hof en het leren van het koninklijke vak, mocht Lissa naar een grotere universiteit dan gebruikelijk was voor Moroi.

‘Dat weet ik,’ zei ik wrevelig. ‘Maar waarom moet ík dat doen?’

Tasha grinnikte. ‘Omdat jij de enige bent die hardhandig genoeg is om hen dat in te laten zien.’

Ik besloot Tasha’s onbeschaamdheid te negeren omdat het feit dat ze nu met mij praatte, betekende dat ze dat niet met Abe deed. Maar toen mijn blik door de ruimte dwaalde, verstijfde ik opeens. Nu stond hij verdomme bij mijn móéder! Tussen het geroezemoes door ving ik flarden van hun gesprek op.

‘Janine,’ zei hij innemend, ‘je bent geen dág ouder geworden. Je zou Rose’ zus kunnen zijn. Herinner je je die avond in Cappadocië nog?’

Mijn moeder giechelde, ik zweer het je! Dat had ik haar nog nooit horen doen. ‘Natuurlijk. En ik weet ook nog hoe ontzettend graag je me wilde helpen toen het bandje van mijn jurk scheurde.’

‘Lieve god,’ zei ik. ‘Hij is niet te houden.’

Tasha keek verbaasd, tot ze zag over wie ik het had. ‘Abe? Hij is eigenlijk best charmant.’

Ik kreunde. ‘Neem me niet kwalijk.’ Ik liep in de richting van mijn ouders. Ik accepteerde dat ze ooit iets hadden gehad – wat tot mijn conceptie had geleid –, maar dat betekende nog niet dat ik hoefde te zien hoe ze dat iets nieuw leven inbliezen. Ze stonden herinneringen op te halen aan een of andere strandwandeling toen ik bij ze kwam. Ik trok Abe meteen aan zijn arm bij mijn moeder vandaan. Hij stond veel te dicht bij haar. ‘Hé, kan ik even met je praten?’ vroeg ik.

Hij keek verbaasd, maar haalde zijn schouders op. ‘Jazeker.’ Hij schonk mijn moeder een veelbetekenende glimlach. ‘We praten straks wel verder.’

‘Is geen enkele vrouw hier veilig?’ wilde ik weten toen ik hem een eindje verder had getrokken.

‘Waar heb je het over?’

We bleven staan bij de schaal met punch. ‘Jij flirt met elke vrouw in deze zaal!’

Mijn reprimande deed hem hoegenaamd niets. ‘Nou ja, er zijn hier ook zo veel prachtige vrouwen… Wilde je daar met me over praten?’

‘Nee! Ik wilde het hebben over het bedreigen van mijn vriendje. Dat had je niet moeten doen.’

‘Wat? Dát? Dat stelde niets voor. Gewoon een vader die voor zijn dochter zorgt.’

‘De meeste vaders dreigen niet de ingewanden van hun dochters vriendje eruit te rukken.’

‘Dat is niet waar. En trouwens, dat heb ik helemaal niet gezegd. Het was nog veel erger.’

Ik slaakte een zucht. Hij leek mijn irritatie geweldig te vinden.

‘Zie het als een eindexamencadeau. Ik ben trots op je. Iedereen wist dat je het goed zou doen, maar niemand had gedacht dat je zó goed zou zijn.’ Hij knipoogde. ‘En ze hadden al helemaal niet verwacht dat jij hun eigendommen zou vernielen.’

‘Welke eigendommen?’

‘Die brug.’

Ik fronste. ‘Ik moest wel. Dat was de meest efficiënte manier. God, wat een rotopdracht was dat. Wat hebben de anderen eigenlijk gedaan? Ze zijn toch niet midden op die brug gaan vechten, hè?’

Abe schudde zijn hoofd; hij genoot van elke seconde van zijn alwetende kennis. ‘Niemand anders heeft dat moeten doen.’

‘Natuurlijk wel. We krijgen allemaal dezelfde testen.’

‘Jij niet. Tijdens de voorbereidingen hebben de hoeders besloten dat jij iets… extra’s nodig had. Iets speciaals. Je hebt tenslotte al in de echte wereld gevochten.’

‘Hè?’ Mijn stemvolume trok de aandacht van een paar andere gasten. Ik herinnerde me opeens wat Meredith had gezegd en zei met gedempte stem: ‘Dat is niet eerlijk!’

Het leek hem niets te doen. ‘Jij staat ver boven de anderen. Het zou juist niet eerlijk zijn om jou makkelijke dingen te laten doen.’

Ik had al heel wat belachelijke dingen meegemaakt in mijn leven, maar dit ging wel erg ver. ‘Dus hebben ze me in plaats daarvan die gestoorde stunt op de brug laten uithalen? En als het hen zo verbaasde dat ik die touwen heb doorgesneden, wat hadden ze verdomme dan verwacht? Hoe had ik dat anders moeten overleven?’

‘Hmm.’ Hij streek afwezig over zijn kin. ‘Ik denk eerlijk gezegd niet dat ze dat wisten.’

‘O, in godsnaam. Dit is niet te geloven!’

‘Waarom ben je zo kwaad? Je bent geslaagd.’

‘Omdat ze mij in een situatie hebben gebracht waarvan ze zelf niet eens wisten hoe ze eruit moesten komen.’ Ik keek hem wantrouwend aan. ‘Hoe weet jij dit eigenlijk? Dit zijn hoederzaken.’

Er verscheen een uitdrukking op zijn gezicht die me helemaal niet beviel. ‘Ach, nou ja, ik was gisteravond bij je moeder en…’

‘Ho. Hó! Oké. Hou maar op,’ onderbrak ik hem. ‘Ik wil niet horen wat jij en mijn moeder gisteravond hebben gedaan. Volgens mij is dat nog erger dan de brug.’

Hij grinnikte. ‘Het is allebei gebeurd, dus je hoeft je er nu niet meer druk om te maken. Geniet van je succes.’

‘Ik zal het proberen. Als jij dan gewoon probeert om niet meer zo tegen Adrian te doen, oké? Ik bedoel, ik ben blij dat je me bent komen aanmoedigen, maar dat is meer dan genoeg.’

Abe keek me met een uitgekookte blik aan en daardoor besefte ik weer dat hij onder dat zwierige uiterlijk inderdaad een geslepen en gevaarlijke man was. ‘Je was anders maar al te blij dat ik na je terugkomst uit Rusland iets voor je heb gedaan.’

Ik trok een grimas. Daar zat iets in, want hij was er inderdáád in geslaagd een bericht een streng beveiligde gevangenis binnen te smokkelen. Ook al had het nergens toe geleid, hij had er wel punten mee verdiend.

‘Oké,’ gaf ik toe. ‘Dat was best indrukwekkend. En ik ben je er dankbaar voor. Ik weet nog steeds niet hoe je dat voor elkaar hebt gekregen.’ Opeens herinnerde ik me, als een droom die een dag later tot je doordringt, wat ik vlak voor mijn testen gedacht had. Ik fluisterde: ‘Je bent er toch niet zelf heen geweest, hè?’

Hij snoof. ‘Natuurlijk niet. Ik zet geen voet op die plek. Ik heb gewoon gebruikgemaakt van mijn netwerk.’

‘Waar ís die gevangenis eigenlijk?’ vroeg ik, in de hoop onverschillig te klinken.

Hij liet zich niet voor de gek houden. ‘Waarom wil je dat weten?’

‘Omdat ik nieuwsgierig ben! Veroordeelde misdadigers verdwijnen altijd als sneeuw voor de zon. Ik ben nu een hoeder en ik weet niet eens iets over ons eigen gevangenissysteem. Is er maar één gevangenis? Of zijn er juist heel veel?’

Abe gaf niet meteen antwoord. Hij nam me aandachtig op. Bij het zakendoen verdacht hij iedereen van heimelijke motieven. Als zijn dochter was ik waarschijnlijk dubbel verdacht. Het zat in de genen. Maar hij moet me toch hebben onderschat, want uiteindelijk zei hij: ‘Er zijn er verschillende. Victor zit in een van de ergste. Die heet Tarasov.’

‘Waar ligt die?’

‘Nu?’ Hij dacht even na. ‘In Alaska, volgens mij.’

‘Hoe bedoel je: “nu”?’

‘De gevangenis wordt in de loop van een jaar verplaatst. Nu staat hij in Alaska. Later verhuist hij naar Argentinië.’ Hij schonk me een sluwe glimlach en vroeg zich waarschijnlijk af hoe slim ik was. ‘Waarom denk je dat dat is?’

‘Geen idee, ik… Wacht even. Zonlicht.’ Het was volkomen logisch. ‘In Alaska is het in deze tijd van het jaar bijna continu licht, en in de winter is het er bijna continu donker.’

Volgens mij was hij hier nog trotser op dan op mijn testen. ‘Dat maakt het voor gevangenen erg lastig om te ontsnappen.’ In de volle zon zou geen enkele ontsnapte Moroi ver komen. ‘Niet dat er überhaupt iemand kan ontsnappen met die mate van beveiliging.’

Ik probeerde de onheilspellende implicatie van die laatste opmerking te negeren. ‘Dan zal die gevangenis wel helemaal in het noorden van Alaska staan,’ zei ik, in de hoop op die manier de exacte locatie los te peuteren. ‘Daar heb je nog meer licht.’

Hij grinnikte. ‘Zelfs ik kan je dat niet vertellen. Dat is informatie die de hoeders verborgen houden in hun hoofdkwartier.’

Ik verstijfde. Hoofdkwartier…

Abe, die meestal erg oplettend was, had mijn reactie niet in de gaten. Zijn ogen waren gericht op iemand aan de andere kant van de zaal. ‘Is dat Renee Szelsky? Mijn hemel… wat is die mooi geworden.’

Ik wuifde hem met tegenzin weg, maar ik wilde iets met deze nieuwe informatie doen. Bovendien kende ik Renee niet zo goed en dus waren zijn versierpogingen minder irritant. ‘Nou, laat je door mij niet tegenhouden. Ga nog maar meer vrouwen aan de haak slaan.’

Dat hoefde ik geen twee keer te zeggen. Toen ik weer alleen was, liet ik mijn hersens op volle toeren draaien en vroeg me af of het plan dat ik aan het ontwikkelen was enige kans van slagen zou hebben. Het was niet zo heel veel gekker dan mijn meeste andere plannen. Ik zocht Lissa’s bleekgroene ogen weer op. Nu Christian uit beeld was, was ze in een betere stemming. Ze genoot en was opgetogen over de dingen die we gingen doen nu we vrij waren en de wereld in konden trekken. De angsten die me eerder die dag in beslag hadden genomen, keerden in een flits terug. We mochten nu dan vrij zijn, maar de realiteit zou ons al snel inhalen. De klok tikte door. Dimitri wachtte, hield me in de gaten. Ik vroeg me even af of ik nog elke week een brief van hem zou krijgen nu ik van school af was.

Ik lachte naar Lissa en voelde me een beetje schuldig: ik zou haar goede humeur verpesten als ik haar vertelde dat we nu misschien een zeer reële kans hadden om Victor Dashkov te bevrijden.