Lees ook van Meg Rosoff:

Hoe ik nu leef

Het toevallige leven van Justin Case

Wat ik was

Niemandsbruid

Eland (alleen als e-book)

De vertaler ontving voor deze vertaling een werkbeurs van het Nederlands Letterenfonds

www.moonuitgevers.nl

Tekst © 2011 Meg Rosoff

Oorspronkelijke titel There Is No Dog

Nederlandse vertaling © 2011 Jenny de Jonge en Moon, Amsterdam

Omslagontwerp en -illustratie Puffin Books

Verzorging e-book ZetSpiegel, Best

isbn 978 90 488 1159 5

nur 285/302

Moon is een imprint van Dutch Media Uitgevers bv

Deze elektronische uitgave is gebaseerd op de eerste druk, 2011

Voor Paul

Toen zijn leven geruïneerd was, zijn gezin vermoord, zijn boerderij verwoest, knielde Job neer en schreeuwde naar de hemel: ‘Waarom, God? Waarom ik?’ en de donderende stem van God antwoordde: ‘Je hebt iets over je wat me razend maakt.’

De storm van de eeuw, Stephen King

1

O, wat prachtig, prachtiger dan prachtig! En nog eens prachtig!

De zon schijnt warmgoud op Lucy’s gezicht en armen. Lichtgekleurde jonge blaadjes ontvouwen zich zo snel dat ze bijna het zuchtje kan horen waarmee ze opengaan. Vogels tjilpen en twitteren hun netwerk, als zakenmensen op zoek naar mogelijke partners. Enkele licht dronken wolkjes accentueren de zachtblauwe lucht. De wereld duizelt, dronken van geluk.

Lucy moet bijna hardop lachen. Wat een wonderbaarlijke dag. De wonderbaarlijkste dag ooit, sinds het vroegste begin van de tijd.

Ze beseft niet hoeveel ze zelf bijdraagt aan de volmaaktheid ervan. Is het de met rozen bedrukte zomerjurk waar het windje vat op krijgt en tegen haar benen omhoog blaast? Of gewoon het feit dat Lucy zelf even volmaakt is als een roos, net uit de knop… zo volmaakt dat je je kunt voorstellen dat de zon zich niets van onpartijdigheid aantrekt en alleen op haar neerschijnt?

Wat heerlijk, denkt ze. Wat een genot! Wie er vandaag ook over het weer gaat, die heeft het (deze ene keer) voortreffelijk gedaan.

Haar pas is licht. De afstand van de bushalte naar het werk is kort. Ze glimlacht, een halfvolwassen, meisjesachtige, vrouwelijke glimlach die haar mooie gezicht oplicht. De zon kleurt zacht haar jukbeenderen en goedgevormde mond, zet haar lichtblonde haar in een gloed. Ze droomt van de zomer die eraan komt, de levendige gesprekken, de lange, roze avonden, de mogelijkheid van liefde. Haar jeugd, haar glimlach, haar geluksgevoel werken allemaal mee om haar de meest onweerstaanbare vrouw ter wereld te maken.

Een eindje achter haar loopt een jonge man. Als hij zich niet al had voorgenomen om nooit meer verliefd te worden – op haar of op wie ook – was hij misschien gaan rennen om haar in te halen. In plaats daarvan vertraagt hij zijn pas. Hij kijkt de andere kant op, omdat hij haar niet mag, om zijn eigen niet erg steekhoudende redenen.

Lucy huppelt gewoon opgewekt door. Ze komt langs een fontein en buigt zich naar de waterdruppels, verrukt door de fonkelende regenbogen. Dan staat ze weer rechtop en wandelt verder, terwijl ze een gebedje neuriet, dat eigenlijk meer een hoop is dan een gebed, een heimelijke bezwering: ‘Lieve God,’ bidt ze, ‘ik zou graag verliefd willen worden.’

Maar wacht… wat is dit? Wat een bof! God (die bijna nooit naar zijn mensen luistert) hoort toevallig haar gebed. Lucy’s gebed!

In de wolken over haar schoonheid, besluit hij het zelf te beantwoorden.

Wat een wonder! Een woord als ‘prachtig’ schiet tekort! God zelf staat op het punt verliefd te worden.

2

‘Wakker worden!’

God droomt van water. In zijn droom komt een fontein voor en een bloot meisje en (natuurlijk) hijzelf. Het water is warm, het meisje gewillig, haar lichaam zacht. Hij steekt een hand uit om haar borst te strelen, maar in plaats daarvan krullen zijn vingers zich om een dunne arm…

‘Wakker. Worden.’ Er klinkt ongeduld door in het verzoek.

O, jezus. Het is die vervelende meneer B, zijn assistent, zijn privésecretaris, Gods eigen persoonlijke zuurpruim. En als hij het niet dacht. B’s bril is omlaag gezakt tot op het puntje van zijn neus en hij trekt zijn zure gezicht.

God is wakker. Hij doet zijn ene oog op een spleetje open. ‘Wat?’

‘Loop naar het raam.’

Hij heeft hoofdpijn. ‘Vertel het maar.’

‘Sta op. Voeten op de grond. Loop naar het raam. Kijk naar buiten.’

Met een enorme zucht en een hoofd zo zwaar en traag als pudding komt de jongen overeind. Hij zwaait zijn benen naar de vloer, gaat staan, wankelt even en haalt een hand door zijn haar (waarvan hij, geërgerd, gewoon weet dat het helemaal naar één kant van zijn hoofd is verhuisd, alsof hij in een harde wind heeft gestaan). Kreunend draait hij zich om en hij sloft lusteloos op blote koude voeten naar het raam. Het geruis klinkt harder dan eerst. Tot zijn verbazing is er water waar normaal straten waren en even is hij behoorlijk opgelucht dat zijn slaapkamer niet gelijkvloers is. ‘Water,’ zegt hij belangstellend.

‘Ja, water.’ Meneer B klinkt welwillend, maar hij beeft van onuitgesproken gevoelens.

God doet zijn best om uit het scenario wijs te worden. Waarom staan de straten onder water? Heeft hij daarvoor gezorgd? Vast niet. Hij sliep.

‘Kijk daar eens.’

Hij kijkt.

‘Wat zie je?’

Naast de slaapkamer is een grote badkamer, compleet met toilet, wastafel, witte marmeren tegels en een cilindervormige badkuip.

Bad.

Het bad! God weet het nu weer; hij liet het bad vollopen en is toen, terwijl hij wachtte tot het vol was, even gaan liggen. Eventjes maar. Hij moet in slaap zijn gevallen. En terwijl hij sliep en van dat mooie meisje droomde, het meisje in de fontein, liep het bad over.

‘O.’

‘O? Alleen maar “o”?’

‘Ik zal de kraan dichtdraaien.’

‘Dat heb ik al gedaan.’

‘Goed zo.’ De jongen loopt terug naar bed, ploft erin.

Meneer B richt zich tot God met zijn gebruikelijke mengeling van berusting en woede: ‘Ik neem aan dat je niets wilt doen aan de puinhoop die je hebt veroorzaakt?’

Buiten golft het water door de straten.

‘Jawel,’ mompelt hij, al half in slaap. ‘Straks.’

‘Niet straks, nú.’

Maar God heeft een kussen over zijn hoofd getrokken, waarmee hij (heel definitief) te kennen geeft dat het geen zin heeft om tegen hem tekeer te gaan.

Meneer B kookt van woede. God droomt van zeperige seks met zijn droomvriendin terwijl de rest van de wereld in het bad verdrinkt. Zijn bad.

Zo gaat het altijd. Dag na dag, jaar na jaar, decennium na decennium. En altijd maar door. Meneer B (meer dan een persoonlijk assistent, maar geen vaderfiguur, misschien een regelaar, leidsman, amanuensis) zucht en gaat terug naar zijn bureau om de post door te nemen die (ondanks het feit dat er dagelijks aan gewerkt wordt) een neiging vertoont zich tot enorme wankele torens op te stapelen. Hij zal een of twee gebeden uitkiezen en een poging doen tot onmiddellijke actie. Hij laat ze niet aan God zien, want het concentratievermogen van de jongen is op zijn hoogst minimaal.

Van tijd tot tijd klinkt er uit de stroom gebeden een stem op die hem ontroert door zijn oprechtheid: ‘Lieve God, ik zou graag verliefd willen worden.’

Een klein, bescheiden verzoek. Precies van het soort lieve kind dat hij graag zou helpen, om te beginnen door ervoor te zorgen dat God haar nooit onder ogen (of waar ook) krijgt.

Maar God heeft de neus van een bloedhond als het om een verrukkelijk meisje gaat en voordat meneer B het gebed kan verstoppen, is de jongen zijn bed uit. Hij loert over zijn schouder, snuffelt aan het gebed alsof het een truffel is, inhaleert het praktisch in zijn begeerte om de hand te leggen op…

‘Wie is zij?’

‘Niemand. Een dwerg. Klein, behaard, bejaard. Een trol. Ze gromt, ze snurkt en ze stinkt.’

Maar het is te laat. Hij heeft haar gezien. Hij kijkt naar Lucy in haar dunne zomerjurk, hoe ze door het dartele zonlicht stapt – zíjn licht – met haar ronde heupen zwaait, haar stralende blonde haar. Ze is voortreffelijk. Smetteloos.

Op datzelfde moment is er een verblindende lichtflits, zo fel dat de wereld even verdwijnt.

‘Ik neem haar wel,’ zegt God.

Als meneer B in staat is zijn ogen weer open te doen, ontzinkt hem alle moed. Hij ziet de uitdrukking op Gods gezicht. Het is twaalf procent kalverliefde, drieëntachtig procent lust en tienenhalf miljoen procent nietsontziende vastbeslotenheid. O, alsjeblieft, denkt meneer B, geen mens. Niet weer een mens.

Hij is wanhopig. Gods hartstocht voor mensen leidt altijd tot een catastrofe, een verstoring van de weersomstandigheden op grootse schaal. Wat is er mis met die jongen dat hij hem niet omhoog krijgt voor een of andere leuke godin. Waarom, waarom, is hij niet op een verstandige relatie uit, een die niet in een ramp eindigt?

Meneer B kan wel huilen. Proberen God om te praten is net zo zinloos als tegen een pijlinktvis aan kletsen. Hij zal Lucy achtervolgen tot zijn lust over is, of tot een of andere enorme, geologische storing haar van de aarde wegvaagt. Meneer B heeft het allemaal eerder meegemaakt. Aardbevingen, tsunami’s, wervelstormen. Gods unieke onvermogen om van zijn fouten te leren: nog zo’n eigenschap die hij aan zijn schepping heeft meegegeven.

Opgevrolijkt zwalkt de jongen terug naar bed, waar hij ligt te soezen en smerige scenario’s bedenkt rond het vriendinnetje dat hij nog niet heeft ontmoet.

3

In den beginne schiep God hemel en aarde.

Alleen ging het niet zo eenvoudig. De uitverkoren kandidaat voor God trok zich op het laatste moment terug omdat hij meer tijd met zijn gezin wilde doorbrengen. Dat was wat hij zei, maar iedereen vermoedde dat hij zich bedacht had. Je kon het hem moeilijk kwalijk nemen. De aarde lag op een ongunstige plek: ver van hun bed, in een eenzaam, beetje vervallen stuk van het universum. In een tijd met genoeg werk voorhanden, waren niet veel kandidaten van topniveau bereid het beheer van een piepkleine onervaren planeet op zich te nemen, om nog maar niet te spreken van de hele scheppingsrompslomp.

De advertentie had nauwelijks een handvol kandidaten opgeleverd. De meeste waren te jong, of zo onder de maat dat ze het niet eens tot een gesprek brachten. De enige serieuze sollicitant, een man van middelbare leeftijd, bekend als kandidaat B, had een degelijke, maar geen opwindende, staat van dienst bij het middenmanagement. Toen hij voor de raad van bestuur verscheen om zijn geloofsbrieven toe te lichten, wekte zijn rustige, beetje professorachtige optreden geen enthousiasme. Men kwam niet tot overeenstemming.

De uren tikten voorbij. De commissie zat met een deadline en verlangde een besluit. Maar de secretaris zat in een onsmakelijke scheiding, en het team dat het management van de aarde had moeten regelen was met andere projecten bezig.

De laatste dag van de sollicitatieprocedure brak aan en nog steeds was er niemand voor de functie gevonden. Emoties laaiden op, gedachten dwaalden af, en uiteindelijk bood een van de bestuursleden de baan aan als deel van de inzet bij een niet al te best pokerspelletje. De winnende speler deed hem meteen over aan haar lamlendige puberzoon: Bob.

Bobs kwalificaties (geen) maakten niet veel indruk. Maar het algemene gevoel van uitputting en onverschilligheid was zo sterk dat niemand het opbracht om er iets tegen in te brengen. En trouwens, misschien bleek hij heel wat te kunnen. Er waren wel gekkere dingen gebeurd.

Wat uiteindelijk de doorslag gaf was de suggestie voor een soort samenwerking, tussen de onervaren zoon en die saaie ouwe vent, meneer B. Omdat de tijd drong, toonde iedereen zich enthousiast.

‘Iedereen voor?’

De motie werd aangenomen. Bobs moeder informeerde haar zoon over zijn buitenkans en B werd gezegd zijn huidige baan op te zeggen en zich voor te bereiden op een overstap. Twee bestuursleden namen hem apart en lichtten hem in over zijn rol. Gegeven de onervarenheid van de andere benoemde kandidaat zou hij een grote verantwoordelijkheid krijgen, zeiden ze. En daar werd nog aan toegevoegd: ‘We denken dat jullie goed kunnen samenwerken.’

Het feit dat de baan niet in zijn geheel naar meneer B was gegaan, was een vreselijke slag, de ultieme bevestiging dat de carrièreambities die hij gedurende de afgelopen jaren stilletjes had gekoesterd tot niets hadden geleid. Was hij te veel naar binnen gericht geweest, niet meedogenloos genoeg? Had hij ongelijk gehad door ervan uit te gaan dat jaren van vakkundige, verantwoordelijke dienstverlening belangstelling zouden wekken?

Het akelige gevoel dat meneer B kreeg bij de eerste ontmoeting met zijn nieuwe baas voorspelde niet veel goeds. De jongen was arrogant, slecht opgevoed, had een beperkte woordenschat; zijn belangstelling voor een gedeelde baan liet te wensen over; hij werd niet gehinderd door zijn algemene gebrek aan kennis. Meneer B liep lang genoeg mee om te weten dat een onderneming opstarten precisiewerk was, niet iets om achteloos bij pokerspelletjes in te zetten of in het wilde weg aan iemands humeurige, van niemendal wetende zoon toe te vertrouwen.

Nou ja, dacht hij. Als de jongen verstek laat gaan, is het zijn probleem, niet het mijne. Maar in zijn hart wist meneer B dat dit niet waar was. Als de zaken goed gingen zou de jongen met de eer gaan strijken. Zo niet, dan zou hijzelf de schuld krijgen. Hij hoopte dat de commissie gelijk zou krijgen over Bob, dat zijn energie en creativiteit zouden opwegen tegen wat er, op papier, uitzag als een betreurenswaardig gebrek aan ervaring. Meneer B sloot zijn ogen en hoopte tegen beter weten in dat het hoe dan ook allemaal goed zou aflopen.

Hij had lang genoeg geleefd om het gevaar van hoop te onderkennen.

4

Lucy gaat de dierentuin binnen via het draaihek voor het personeel.

Ze werkt hier nu drie maanden en al is dit niet een bepaald grote of bijzondere dierentuin, ze is er dol op en beschouwt zichzelf als een gelukskind dat ze zo’n baan in de wacht heeft gesleept.

‘Ik mag het je eigenlijk niet vertellen,’ had de personeelschef gefluisterd, ‘maar er hebben meer dan negentig mensen gesolliciteerd.’

Het team dat de dierentuin leidt, bestaat uit twee oudere oppassers en zes jongere. Ze leggen zich toe op gezinnen en scholen en hebben de afgelopen maand nog een prijs gekregen voor bewezen diensten aan het onderwijs. Een dergelijk intieme werkomgeving lijkt op een gezin en zoals bij alle gezinnen is de dierentuin niet vrij van kleingeestig gekonkel. Maar Lucy is niet uit op problemen, en elke ochtend is ze weer dolblij dat ze het zo getroffen heeft.

Dit overdenkt ze allemaal als ze zich in haar blauwe overall hijst, de metalen rits over haar borst omhoogtrekt en een losse haarlok achter een oor stopt.

‘Hallo, Luke,’ zegt ze een beetje zenuwachtig tegen de oudere oppasser. ‘Zal ik vanochtend met de reptielen beginnen?’

‘Moet je zelf weten,’ antwoordt hij kortaf zonder zich om te draaien en haar aan te kijken.

Luke is de zwakke plek in Lucy’s geluksgevoel. Eerst dacht ze dat hij misschien verlegen was, of sociaal onhandig. Maar gaandeweg is het haar opgevallen dat hij heel goed in staat is om met bijna iedereen leuk om te gaan, behalve met haar. Ze is niet het soort meisje dat gewend is om vijanden te maken, en het is voor haar persoonlijk een raadsel waarom hij zo’n ijzig gezicht trekt als hij naar haar kijkt.

Ze kan niet weten dat haar aanstelling hem buitengewoon heeft geërgerd. Als hij bij haar sollicitatieprocedure betrokken was geweest, zou er een ander zijn gekozen voor de baan; haar knappe smoeltje heeft vast kandidaten met meer capaciteiten overtroefd.

Op grond daarvan heeft hij er zijn beleid van gemaakt om haar te ontwijken, vastbesloten niet meegezogen te worden in haar kring van bewonderaars. Positieve beoordelingen over haar prestaties doet hij af als ingegeven door dweperij, een soort massahypnose onder het personeel. Eén misstap, denkt hij (voorbijgaand aan een toenemende berg bewijs dat ze weleens heel goed in haar werk zou kunnen zijn), één misstap en hij zal erop staan dat ze door een geschiktere persoon wordt vervangen.

‘Goedemorgen, schoonheden.’ Lucy richt haar begroeting tot een muur van glazen terrariums, terwijl ze de deur naar de reptielenkeuken van slot haalt. Ze wrikt het zware deksel van de diepvrieskist omhoog, haalt er een diepgevroren blok embryonale kuikens uit en legt het op een metalen dienblad om te ontdooien.

‘Ontbijt,’ mompelt ze met een beetje vies gezicht. ‘Jammie.’

In de eerste glazen bak tilt ze een zestig centimeter lange rattenslang voorzichtig opzij en krabt met een troffel zijn vieze onderlaag weg. In de maag van zijn buurman is de bult van de muis van gisteren nog zichtbaar. De boa kan onhandelbaar zijn als hij zijn eten verteert, dus laat ze hem met rust en gaat de rij langs om de voedingskaarten bij te werken. Ze prikt met een vork in de ontdooiende kuikens; drie of vier minuten in de magnetron moet de klus klaren.

Lucy is dol op slangen, ze vindt het heerlijk als ze sensueel langs haar huid strijken, net zijdezacht leer. Hun maaltijden ontdooien vindt ze minder leuk, maar alles bij elkaar genomen is dat nauwelijks een punt. De apen eten godzijdank fruit.

Tegen de tijd dat ze klaar is met de slangen is het halverwege de ochtend. Ze snakt naar een kop koffie. Als ze de stralende lentedag in stapt, knippert ze snel met haar ogen; haar pupillen vernauwen zich en even wordt alles zwart. Wanneer ze weer kan zien kijkt ze een beetje zenuwachtig naar links en naar rechts. Dat ze probeert Luke te ontwijken is een gewoonte geworden, beseft ze, een waar ze ongelooflijk de pest aan heeft.

De kust is veilig. Ze loopt naar de personeelsruimte, die op dit uur bijna verlaten is. O, laat er alsjeblieft koffie in de kan zitten, denkt ze, maar dat is niet zo. Dus spoelt ze hem om, haalt de oude filter eruit, zet nieuwe en werpt terwijl ze de machine vult een blik op haar horloge,. Ze heeft nog net tijd om voor de lunchpauze de apen te voeren.

Ze hoort stemmen en draait zich om, om Luke en zijn assistent Mica langs het raam te zien lopen. Ze lachen samen en Lucy staat verstard als een konijn tegen de muur in de hoop onzichtbaar te blijven. Niet binnenkomen, bidt ze… en als ze dat niet doen, zakt ze opgelucht een beetje in.

Waarom bezorgt hij me een schuldgevoel over een kop koffie, denkt ze nijdig. Alsof ik me druk. Alsof ik er een gewoonte van maak om te spijbelen.

Ze pakt melk uit de koelkast en probeert Luke objectief te bekijken, zich voor te stellen wat anderen in hem zien, zonder enig succes. Mica vindt hem knap, maar dat ziet Lucy niet. Met zo’n karakter? De koffiemachine pingt.

Ze schenkt in, doet er melk bij en slokt de koffie zo snel mogelijk naar binnen. Nou ja, denkt ze, een beetje schamper, het zal wel bij het leven horen. En, trouwens, dingen veranderen. Hij kan morgen een nieuwe baan krijgen, promotie maken, een andere onnozele hardwerkende werknemer vinden om zonder enige reden de pest aan te hebben.

Ze drinkt haar kopje leeg, spoelt het om en gaat snel met een spons over het aanrecht. Terug naar het karwei, denkt ze, en ze moet ondanks zichzelf lachen. Wat ben ik toch een idioot. De beste baan ter wereld en het enige waaraan ik kan denken is het foutje.

Als ze naar buiten in het licht stapt, slaat Bob haar bevend van liefde gade.

5

Bobs talent, voor zover aanwezig, bestaat geheel uit de paar onbewuste charmes van de jeugd: energie, waaghalzerij, en totaal niet in staat zijn om eigen tekortkomingen toe te geven.

Meneer B heeft middelen om ze het hoofd te bieden. Routine bijvoorbeeld. Elke dag begint met twee sneetjes geroosterd roggebrood, ongezouten Normandische boter, frambozenjam, twee gepocheerde eieren en sterke koffie. En voor de baas, op welk uur hij ook wakker wordt, warme thee en een halve doos Coco Pops. Bobs huisdier staat bij de hoek van de tafel te wensen dat er eten af valt, liefst recht in zijn bek. Het is een vreemd pinguïnachtig dier met de lange elegante neus van een miereneter, kraalogen en een zachte grijze vacht. De Eck heeft altijd honger: hoeveel er ook van tafel overblijft, het kan de eeuwige leegte van zijn maag niet vullen.

Uit Bobs kamer hoort meneer B verward gemompel en gezucht. Sinds hij Lucy heeft ontdekt, slaapt God rusteloos, niet in staat om aan de ijzeren greep van seksuele begeerte te ontkomen. De overgang van behoeftige tiener naar wapen tot massavernietiging is bijna compleet.

Uiteindelijk wordt hij wakker. Met een zucht staat meneer B op van achter zijn bureau en brengt Bob thee op bed, omdat het bij zijn werk hoort.

‘Het is middag, meneer.’

‘O, is het nu “meneer”?’ Hij is chagrijnig. ‘Gisteren was het anders geen “meneer”, hè?’

‘De overstroming?’

Bob vertrekt zijn gezicht en laat een wind. ‘Jouw werk is om vooraf te weten dat ik zou vergeten de badkraan dicht te draaien.’

‘Eck?’

Eck kijkt van Bob naar meneer B en hoopt op ruzie.

Maar er komt geen ruzie. De oudere man mag dan geen verantwoordelijkheid voor de ellende accepteren, maar Bob kan het niet echt schelen.

God trekt een pruillip. Zijn dikke jongenshaar is over een oog gevallen en zijn huid heeft de grauwe tint van iemand die niet genoeg buiten komt. Het bad van gisteren zou hem goed hebben gedaan.

‘Uw kleren, O Heilige Heer van het Al.’ Meneer B buigt en overhandigt hem een trui met een groot sportmerklogo erop, die Bob braaf over zijn hoofd trekt. Hij heeft nu al bijna een week hetzelfde t-shirt aan.

‘Nog vorderingen wat het meisje betreft?’ Hij probeert, tevergeefs, nonchalant te klinken.

‘Geen enkele, niets, nada,’ zegt meneer B. ‘Weet voor zover ik weet niet eens dat je bestaat.’

‘Waarom niet?’

Meneer B voelt de strop aantrekken. Hij vindt het zijn plicht om Bob bij elke inspanning bij te staan, maar niet tot het uiterste, niet zo dat het zijn eigen armzalige bestaan overhoophaalt. Hij zucht. ‘Waarom vertel je het haar niet gewoon? Laat weten dat je in bent voor een beetje sentimenteel gedoe en kijk wat ze zegt.’

Een blik van opperste minachting trekt over het gezicht van de jongen. ‘Ze is niet het soort meisje dat je zo makkelijk in bed krijgt.’

‘O nee?’

‘Kun jij het haar niet vertellen?’ Bobs minachting smelt tot een onderdanige smeekbede. ‘Jij kunt zorgen dat ze op me valt. Ik weet dat je dat kunt. Je hebt het eerder gedaan.’

‘Niet meer,’ zegt meneer B. ‘Ik speel niet meer voor pooier. Het staat niet in mijn taakomschrijving.’ In feite heeft hij geen taakomschrijving; en zo hij die ooit had, is dat zo lang geleden dat de details zijn opgelost in de nevelen van de tijd.

‘Ik kan je dwingen om me te helpen.’

Meneer B huivert bij het dreigende gezicht dat de jongen opzet. Hij kan zich moeilijk voorstellen dat een vrouw Bob aantrekkelijk vindt.

‘Ga eropaf en vertel haar hoe je je voelt. Anders blijf je je op je kamer tot het einde der tijden in je eentje aftrekken. Het ergste wat er kan gebeuren is dat ze je afwijst.’ Hij weet dat met name dit wreed overkomt, want afwijzing is waar de jongen het meest bang voor is.

Bob kijkt nors. ‘Waar kan ik haar vinden?’

‘In de dierentuin. Van dinsdag tot zondag, van 09:00 tot…’

Het geluid dat uit Gods mond komt, lijkt op gehuil. ‘Ik weet nooit wat ik moet doen op zo’n beestenplek. Hoe kom ik erin? Wat moet ik zeggen? Wat als ze me niet mag?’

‘Koop een kaartje. Ga bij de nijlpaarden kijken.’

Bob stormt naar buiten en slaat met de deur. Hij voelt zich zwaar op de proef gesteld. In de goeie ouwe tijd was dit geen onderwerp van discussie. In de goeie ouwe tijd hoefde hij maar met zijn vingers te knippen en het gebeurde.

Hij heeft de pest aan de manier waarop het nu gaat. Het is zo oneerlijk.

Eck tilt zijn kop op en likt met zijn lange kleverige tong zachtjes Bobs oor. Het is zijn speciale manier om meeleven te tonen, maar het wordt niet opgemerkt.