www.uitgeverijpimento.nl

www.patrickvanrhijn.nl

Tekst © 2011 Patrick van Rhijn

© 2011 Patrick van Rhijn en Pimento, Amsterdam

Omslagbeeld Trevillion Images/Ilona Wellmann

Omslagontwerp twelph.com

Young adult-logo twelph.com

Verzorging e-book ZetSpiegel, Best

isbn 978 90 499 2549 9

nur 285/305

Pimento is een imprint van fmb uitgevers bv

Deze elektronische uitgave is gebaseerd op de eerste druk, 2011

Let me take you to the place

Where membership’s a smiling face,

Brush shoulders with the stars.

Where strangers take you by the hand,

And welcome you to wonderland

From beneath their panamas…

‘Club Tropicana’ (1983) – A. Ridgeley en G. Michael

Schreeuwende meeuwen. Het rollen van de zee. Amper twee is ze. Mijn zusje. We lopen in het licht met onze jassen aan. Het felle witte najaarslicht op een strand ergens in Nederland. Papa Pieter, kleine Yasmientje en ik, als grote trotse zus van elf. Zijn donkere bos met krullen wappert in de wind. Net als de staarten van haar Pippi-pruik en de flappen van mijn rokje. Hij houdt haar handje stevig vast terwijl we de vogels voeren in een spel van vliegen en duiken, en tegelijk schaterend wegrennen voor de branding. Van dichtbij legt mama Meta alles op video vast. We zwaaien naar haar. Lachen. Ongecontroleerd gooit Yasmine stukjes brood in boogjes naar de meeuwen en raakt wat uit balans. Ze valt half, met haar knietjes in het doorweekte zand. Papa trekt haar aan haar arm op. Ze huilt om het gevoel van natte knieën en een schelpje dat ze kwijt is. Ik sla haar broek af, veeg lachend haar wangen droog en zeg dat het oké is. Van achter de camera hoor ik mama vertederd o’s en ah’s uitstoten als papa Yasmine een koekje en mij een Chupa Chup geeft. Blij. Gelukkig. Wij.

‘Zeg, zijn jullie mijn schatjes nog?’ vraagt mama buiten beeld.

‘Ja,’ zeggen papa en ik bijna tegelijk. Nu ontdekt Yasmine dat mama bezig is ons vast te leggen en duikt weg in papa’s nek. Mama zoemt ongelijkmatig op ons in. Papa hurkt met Yasmine in zijn armen tegen me aan en drukt zijn wang tegen de mijne. Hij lacht. Ik ook. Zijn grote jonge lachende gezicht tegen het mijne. En dat van Yasmine – wat was ze daar toch klein nog – vlak voor ons. Onze haren dansen. Sierlijk, in de wind.

‘Jeetje,’ zegt de vrolijke stem van mama uit de speakers van de tv. ‘Ongelooflijk, zoveel als jullie op elkaar lijken.’ Papa bekijkt ons.

‘Mijn meisies,’ glundert hij en hij drukt eerst Yas en daarna mij een kus op onze wangen. Ik giechel van zijn kriebelende stoppelbaardje.

‘Hé, je bewaart toch nog wel een paar van die lekkere kusjes voor mij straks hè, Piet?’ vraagt mama ondeugend. Even doet hij alsof hij daarover na moet denken, maar dan buigt papa zich naar mama toe en komt zo dichtbij dat hij schuin uit beeld verdwijnt.

‘Tuurlijk, schatje. Kom maar hier,’ zegt hij boven het gekraak van de wind in de microfoon uit. Zijn witbonten kraag staat nu close op het televisiescherm. Samen met een stukje van mijn kin en het roze jasje van Yasmine. ‘Dan krijg jij mijn laatste.’ Ik hoor ze zoenen. Tot het beeld afbuigt, van bovenaf Yasmines rode All Stars en het zand filmt en stilvalt. Precies waar het dat altijd doet.

Ik spoel de tape terug, richt de afstandsbediening en druk opnieuw op afspelen… Vogels voeren aan zee. Amper twee ben je. We lopen in het felle licht.

Op de grond ligt een foto van ons vieren. Ik raap hem op. Papa vond de kitscherig geposeerde fotograaffoto van die keer winkelen in Utrecht heel lelijk. Yas is nog een baby. Papa heeft haar op zijn arm. Zijn andere heeft hij om mij heen geslagen. Ik raak hun gezichten even aan. Glad papier.

‘Hoe heb ik zo stom kunnen zijn?’ mompel ik. De foto valt uit mijn hand op de grond. ‘Waar zijn jullie verdomme nou?’

1

Het sierkussentje met koeienmotief glimt van mijn kwijl. Hier lig ik op de veel te kleine tweezits. Mijn schenen op de houten armleuning, de afstandsbediening die elk moment uit mijn hand op de bruinoranje plavuizen van onze huiskamer kan kletteren. Uitgeteld, kapot van het nachtenlang naar het plafond staren. Als de dood voor mijn Engelse her vanmiddag en de reactie van mijn moeder als ze thuiskomt. En terecht. Ik heb het verkloot.

Ergens in mijn slaap hoor ik een deur opengaan. Wakker worden, Bambi, fluistert het alarmsysteem in mij. Je moet. De tape, het tapeje! En de foto ligt op de grond… Als mama zo thuiskomt ziet ze dat je naar papa en Yasmine hebt zitten kijken en dan krijg je weer gigantisch op je flikker. Ik probeer mijn ogen te openen, maar de signaaltjes van mijn hersenen naar mijn oogleden nemen ergens een verkeerde afslag. Ik haal mijn hand over mijn vochtige kin en wurm me al smakkend in een andere oncomfortabele positie. De stem van mijn moeder scheurt de stilte aan flarden.

‘Wát denk jij dat je aan het doen bent?!’

Als een duvel uit een doosje schiet ik uit de slaapstand overeind en houd mijn ogen wijd open.

‘Ik lag helemaal niet te slapen,’ ratel ik volautomatisch en opnieuw veeg ik een hand langs mijn mondhoek. ‘Ik zit een goeie film te kijken… maar ’t is reclame.’ Nu pas haalt mijn hart mijn plotselinge bewegen in. Wild beukt het tegen mijn ribbenkast en het bloed zuigt zich door mijn slapen. Voor me staat mijn moeder. Haar haren warrig. Diepe wallen onder haar rode ogen. Make-uploos. Verloren. Ik sla mijn ogen neer. Ze is geen schim meer van de knappe, blije moeder van toen we nog met z’n vieren waren. Ik schrik. De foto! Waar ligt-ie? Zonder te bewegen scan ik razendsnel met mijn ogen de vloer. Daar! Vlak achter haar! Ik blijf mijn moeder aankijken om te voorkomen dat ze de foto op de grond ontdekt. Haar huid is grauw, de wangen ingevallen. Ze heeft haar kleren van het schoonmaakbedrijf nog aan. Zonder dat ze het ziet, steek ik mijn been uit als een sluipende slang en duw met mijn tenen de geposeerde foto onder het tv-meubel. Het duizelt me.

‘Kom eens bij me zitten,’ zegt mijn moeder. ‘Als je nou tegen me liegt, hè’ – ze wijst naar het blauwe scherm – ‘doe het dan goed, ja? Hij staat op het videokanaal.’ Ik kijk weer naar de grond en zwijg. ‘Je weet dat ik niet wil dat je voor de tv ligt te slapen… Hoe vaak moet ik dat nog zeggen? Dat lamlendige gehang doe je maar in je eigen kamer.’

Ik wil zeggen dat ik op haar heb zitten wachten, de hele avond, omdat ik haar iets wil vertellen. Maar er komt niets. Het heeft toch geen nut.

Mijn moeder doet haar overall uit en gooit hem over de stoel. Ik zie het logo van Studento Clean. de goedkoopste en de schoonste staat er. En de slechtst betalende, maar dat hebben ze er niet bij gezet. Omdat die eikels daar mijn moeder zo afbeulen voor een hongerloon is hier amper iets te eten in huis en werkt ze van belachelijk vroeg tot belachelijk laat. Soms ben ik bang dat ze eraan onderdoor gaat.

En dat is dan mijn schuld. Zonder mij waren ze nog samen geweest en had mama niet hoeven zwoegen om haar schulden af te lossen. Mijn moeder loopt de keuken in. Ik hoor de koelkast opengaan en buig me voorover om het tapeje en de foto veilig te stellen.

‘Heb je niet gegeten?’ roept ze vragend van om het hoekje. Ze klinkt iets minder streng nu. ‘Je hebt helemaal niks gegeten van die pizza die ik voor je had neergezet.’

‘Geen trek!’ roep ik terug. Buiten mijn zicht het geluid van iets van glas dat op het aanrecht wordt gezet. Nu, vlug!

Ik gris de foto van de grond, frommel de videotape uit de camera, trek de kabeltjes uit de tv, steek het tapeje en de foto van ons vieren onder mijn shirt en prop het dv-tapeje tussen mijn huid en het bandje van mijn bh. Mijn moeder komt terug de huiskamer in; ik zit alweer rechtop. Ze heeft twee longdrinkglazen en een fles wijn in haar handen. Vol verwachting kijkt ze me aan. Ik ontwijk haar blik.

‘En?’ vraagt ze. ‘Ga je het me nog vertellen?’

Ik kijk nog steeds niet. Uren, dagen, weken heb ik tegen dit moment opgekeken.

Mijn moeder laat een korte stilte vallen. ‘Hoe ging je examen?’

‘Eh… O, mijn her, bedoel je?’

‘Ja, niet het mijne, hè.’ Ze schenkt één glas tot de rand vol. Haar hand trilt terwijl ze dat doet. Dan vult ze het andere voor de helft en zet het voor mij neer.

Ik schuif mijn handen onder mijn billen en ga erop zitten. ‘Nou jaah… wel goed… denk ik.’

Mijn moeder kijkt me onderzoekend aan. Ik knik voor extra bevestiging. Voor het eerst sinds weken zie ik iets op mijn moeders gezicht wat op een glimlachje lijkt.

‘Dus die 6,6 om te slagen red je wel?’

Weer knik ik. Harder nu. Als je maar hard genoeg knikt is het waar. Ik zie haar handen, haar afgeleefde, ruwe zeepsophanden. Ze heeft haar wijnglas vast en leegt die in één teug. Om haar vinger zit nog altijd de ring die ze ooit van papa kreeg. Ondanks alles.

‘Je weet wat de consequenties zijn als je zakt, hè,’ zegt ze. ‘Ik kan echt niet nog een jaar schoolgeld betalen… Wanneer hoor je wat?’

‘Vrijdag.’

‘Nou, dan merken we het, hè…’ Ze knikt met haar hoofd in de richting van de gang. ‘Dan zou ik nu maar naar boven gaan als ik jou was. Het is al halftwee.’ Ze doet zoals altijd haar armen wijd. Ik omhels haar en mompel welterusten.

Boven haal ik het dv-tapeje en de foto tevoorschijn en raak met mijn lippen voorzichtig de kant van papa en Yasmine. Geluidloos schuif ik ze in de lade op hun vaste plek, onder mijn aantekeningen Duits van vorig jaar, en leg mijn PS3-SingStar-microfoon erbovenop. Het is stil in mijn kamer. Alleen mijn laptop zoemt een beetje. Vlug kijk ik of Franka of Suus nog online zijn. Niet dus. Alleen Franka’s irritante broertje en een gast die ik niet eens ken en die zich ooit als vriendje aangemeld heeft.

2

Je kunt wel merken in de stad dat het schooljaar op zijn einde loopt. Op warme dagen zoals deze hangt de halve school rond in de binnenstad en doen groepjes vrienden en kleffe stelletjes zich op terrasjes en op muurtjes in de zon te goed aan milkshakes, blikjes imitatie-Red Bull of elkaar. Zelfs de grootste nerds, die anders alleen met hun neus in de schoolboeken zitten, zie je zo vlak voor het eindfeest en in de zomervakantie opeens onbezonnen door de winkelstraten paraderen. Ik bewonder ze en verafschuw ze tegelijk. Zij zijn wel cum laude geslaagd.

Samen met Suus en Franka zit ik, zoals meestal als we een rondje door de stad doen, aan het meest linkertafeltje bij het raam op het binnenterras van de McDonald’s. Sinds onze allereerste gezamenlijke pauze in de brugklas is dit ons plekje. Van hier af kunnen we precies zien wat er op het pleintje allemaal gebeurt en tegelijk alles binnen in de gaten houden. Suus, Franka en ik zijn eigenlijk zo verschillend dat we samen één complete persoon vormen. Suus is de studente, de kakker, het hockeymeisje met de ondeugende kuiltjes in haar wangen als ze lacht. Het meisje waar de halve school voor smelt als ze de garderobe binnenstapt. Franka is met haar lange donkere haren, haar amandelvormige diepbruine kijkers, haar emokleren, de gitzwarte lijnen om haar ogen en de sterrentattoos van haar stuitje tot haar nek de rockchick van ons drieën en ik, ach, ik ben een beetje van alles wat daaromheen zit. De lijm, zeg maar. De kameleon met weinig geld die het doet met de afdankertjes van haar vriendinnen.

‘Ga jij deze zomer eigenlijk nog mee als begeleider op dat kamp voor die dove en slechthorende kinderen?’ vraagt Suus terwijl ze aan een medium vanillemilkshake lurkt.

‘Nee, het gaat niet door dit jaar, bezuinigingen of zo.’

‘Balen, heb je voor niks die cursus gebarentaal gedaan.’

‘Ach,’ zeg ik en ik haal mijn schouders op. ‘Ik vind het vooral jammer voor die kids. En van mijn zomerplannen.’

‘Hey,’ fluistert Suus dan, ‘kijk!’ Ze stoot me aan en knikt in de richting van een lange, blonde jongen met skinny jeans die even verderop met een groepje vrienden bezig is een plekje te zoeken. ‘Daar heb je die gast van dat pleintje voor de hema, die toen zwaar met je liep te flirten. Weet je nog?’ Met mijn hand half tegen mijn slaap gluur ik tussen mijn vingers door zo onopvallend mogelijk in zijn richting. ‘Hoe heet-ie nou ook alweer?’

‘Andy,’ mompel ik.

‘Hij kijkt naar je. Zwaai dan.’

‘Ja dahag. Hij is een player, man.’

‘O? Ik dacht dat je hem leuk vond.’

‘Ja, tot ik hem laatst tegenkwam op het station, met een of ander bijdehand wijf. Deed hij voor zijn vrienden en die chick opeens alsof hij me niet kende toen ik hallo zei. Ze lachten me gewoon uit.’

‘Hij ook?’

‘Nou… hij niet echt, maar die bitch liep nog op me te schelden toen ik het perron allang af was. Echt zwaar gênant.’

‘Misschien was hij verlegen. Volgens mij vond hij je echt leuk toen.’

Onopvallend kijk ik weer naar hem. ‘Denk je?’

‘Tuurlijk, hier, nu zit-ie weer naar je te kijken.’ Ik doe alsof ik iets zoek buiten en loer in het voorbijgaan even naar het groepje.

‘Hij is leuk, man,’ zegt Suus. ‘Zullen we naar ze toe gaan?’

‘Echt niet. Ben je gek of zo?’

Suus stoot me opzichtig aan. ‘Kijk dan, hij kij-hijkt.’

Ik blik naar Franka. Die is vooral druk in de weer met haar mobieltje. As usual. ‘Kap nou,’ fluister ik. Ik zie de jongens onderling een beetje dollen en in onze richting kijken.

Ik voel dat mijn wangen rood worden. Hij kijkt naar me. Toch wel lieve ogen. Ik draai mijn hoofd weg. ‘Hoe denk je dat jouw ouders reageren als morgen blijkt dat je gezakt bent?’ vraag ik aan Suus om van onderwerp te veranderen. Die fronst haar wenkbrauwen en haalt haar schouders op.

‘Niet zo blij natuurlijk. Ze zaten al te zeuren dat we te veel uitgaan toen bleek dat we alle drie een her hadden, maar ze zullen me heus niet thuislaten als we naar ons vakantiehuisje in Spanje gaan. En jouw moeder?’

‘Die zei dat ik het zelf mag uitzoeken als ik zak.’

‘Wat? Moet je dan het huis uit?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Ik denk het, ja. In elk geval van school af.’

‘Echt? En dan?’ Ze kijkt me geschokt aan. ‘Moet je gaan zoeken waar je pa is, kun je daar misschien heen.’

‘Zal-ie vast op zitten te wachten.’

‘Hoe lang heb je nou al niks van hem gehoord?’

‘Ik denk dat ik dan maar een kamer moet gaan zoeken,’ zeg ik, Suus’ vraag ontwijkend.

Suus begint te glimlachen. ‘Dat zou wel cool zijn.’

Geïrriteerd kijk ik haar aan. ‘Vind je?’

‘Ja toch? Niet dat je gezakt zou zijn, maar op kamers… Denk aan al die slaapfeestjes die we zouden hebben. Toch, Frank? Ook handig om je opdringerige broertje buiten te sluiten.’

We kijken allebei naar Franka, die nog steeds driftig met haar vingers over het schermpje van haar iPhone veegt terwijl ze onophoudelijk met haar tongpiercing tegen haar tanden tikt.

‘Hé, Frankie… Hallooh?’ roept Suus.

‘Wauw,’ zegt Franka. Ze veegt een lok van haar lange donkere krullen uit haar gezicht en kijkt ons heel even aan. Door de dikke laag eyeliner lijken haar ogen nog groter dan ze al zijn.

‘Wat?’ vraag ik. Geen reactie.

Suus werpt mij een verveelde blik toe. ‘Joehoe, wa-hat?’

Franka staat op, haar mond opengezakt. ‘Holy shit! Luister chica’s… Dit geloven jullie niet.’ Haar wangen kleuren een beetje van opwinding. Ze lacht. Hardop. Steeds harder.

‘Die is gek geworden,’ zegt Suus lachend en ze trekt een vies gezicht.

‘Weten jullie nog dat ik een paar dagen geleden zei dat ik wat filmpjes van mezelf wilde plaatsen op YouTube?’

‘Mwah,’ zeg ik plagerig, ‘maar een keer of honderd.’

Suus en ik grinniken.

‘Ja, lachen jullie maar.’ Haar stem heeft iets triomfantelijks. ‘Dat heb ik dus gedaan.’

‘Dus?’ Ik kijk haar vragend aan.

Franka blikt om zich heen alsof iemand ons zou afluisteren. ‘Nou, ik keek net of er al reacties waren en hoe vaak het filmpje bekeken is.’ Ze houdt haar iPhone voor ons gezicht. Ik trek mijn kin in en probeer te lezen. ‘En nu schrijft een producer dat-ie interesse in me heeft!’ Franka begint ingetogen een dansje te doen.

‘Ja hallo,’ zeg ik verveeld. ‘Niet dat ik je plezier wil bederven of zo, maar het kan ook gewoon een of andere nitwit zijn, Frank. Voor hetzelfde geld is het een grap van Bas. Echt iets voor hem.’

‘Mijn broertje kan superirritant zijn,’ zegt Franka. ‘Maar zoiets zou hij niet doen.’ Ze begint met haar vinger druk over haar beeldschermpje te vegen.

Suus en ik kijken elkaar aan. Toch? vraag ik met mijn ogen. Suus knikt en haalt haar schouders lichtjes op.

‘Ik bedoel, je bent goed, Frankie,’ zeg ik nadrukkelijk, ‘en je hebt ook zeker potentie, maar met alle respect, zo goed ben je toch ook weer niet?’

Suus begint te lachen. ‘Nou blijkbaar wel,’ zegt ze. ‘Maar dan checken we zijn pagina’s en googelen we toch effe? Hebben we zo door of het een grap van Bas is, een reallife producer of een geile kale vent van zestig.’

Alle drie loeien we tegelijk afkeurend bij het idee.

Franka is al koortsachtig aan het scrollen. ‘Hier!’ Weer houdt ze haar mobiel op. ‘Dit is ’m. Quinten Post. Kijk dan, die gast heeft gewoon met de halve Nederlandse en Belgische muziekscene gewerkt. Inclusief alle grote namen!’ Suus en ik verdringen ons voor het venstertje en bekijken de foto van een jonge producer achter een mengpaneel met rijen knopjes.

‘Zo,’ zeg ik lachend. ‘Stel je voor… Dat zou echt te gek zijn, maar pas je op? Niet zomaar alles geloven, hè. Je weet het maar nooit.’

‘Tuurlijk niet.’ Franka lacht opgewonden. ‘Foute gasten heb ik zo door. En te gek? Te gek? Het zou fucking fantastisch zijn!’ Ze tikt opgewonden iets in op haar mobieltje. ‘Kijk dan, hij is nog lekker ook. Die gaat op internet echt zijn goeie naam niet zomaar te grabbel gooien…’ Weer houdt ze de telefoon voor ons op.

Mijn oog valt op de PS. ‘Hé,’ zeg ik. ‘Hij vraagt of je nóg wat nummers voor ’m zou kunnen zingen. Hij wil vanavond met je skypen!’

Franka duikt op het scherm, vreet de letters op met haar ogen en kijkt verschrikt weer op. De blosjes staan op haar wangen.

‘Straks ben jij de volgende die ontdekt wordt via internet,’ zegt Suus.

Ik grinnik bij het idee. ‘Justin Bieber, Esmee Denters, Franka Hoornwegh. Echt vet!’

Franka staat op en loopt in de richting van de tafel van Andy en zijn vrienden.

‘Wat ga je doen?’ vraag ik geschrokken. Andy zet net een dienblad met milkshakes en burgers voor zijn vrienden neer.

‘Kom terug!’ roept Suus.

Franka loopt hun tafel voorbij en draait zich bij de uitgang naar ons om. ‘Ja, hallo, schiet nou maar op jullie.’

‘Waar ga je heen?’

‘Naar de H&M natuurlijk. Hij wil me zien vanavond. Ik heb dringend een topje en een rokje nodig!’

3

Het is afgeladen bij de H&M. Er zijn minstens vier wachtenden voor ons bij de pashokjes. Een knappe jongen met Waylon-ogen wijst de wachtende klanten hun pashokje aan en deelt bordjes uit met daarop het aantal artikelen dat ze mee naar binnen nemen.

‘Kennen we hem eigenlijk?’ vraagt Suus. Ze heeft net als Franka en ik een stapeltje kledingstukken in haar armen.

‘Ja, lekkertje hè,’ fluistert Franka ondeugend. ‘Staat hier wel vaker. Maar volgens mij is-ie hartstikke gay.’

‘Nee, hij niet.’ Suus gnuift. ‘Die producer. Trouwens, kunnen wij niet met je mee?’

‘Wat, vanavond?’

‘Ja,’ val ik Suus bij. ‘Ik kan beter jou supporten dan alleen thuiszitten. Mijn moeder werkt toch tot laat. En ik wil die gast ook weleens zien.’

Franka gruwelt bij het idee. ‘Zijn jullie gek of zo? Het is geen poppenkast. En we zijn ook geen groupies. Stel je voor dat-ie het niet tof vindt. Of erger nog, dat ik mega voor lul sta.’

‘Heus niet,’ reageert Suus. ‘We willen alleen maar even checken of het hem echt is en of-ie jou niet allerlei gekke dingen wil laten doen.’ Ze begint te lachen. ‘Geintje. Maar als het zo makkelijk gaat, moeten we hem dan ook niet een filmpje van jou sturen, Bambi?’

Ik zet van schrik grote ogen op.

‘Ja, jij bent toch ook gek op zingen én je hebt van ons alle drie veruit de mooiste stem. Kunnen jullie een duetje doen.’

Franka zegt niets.

‘Eh… n-nou…’ stotter ik. ‘Nee joh, hij wil háár toch.’ Ik wijs naar Franka om haar momentje niet af te pakken. ‘En trouwens, dat durf ik niet, hoor. Heb je weleens gelezen wat voor afzeikreacties er op YouTube onder al die Idols- en Popstars-audities staan? Mij niet gezien.’

Franka kijkt me serieus aan. ‘Zou je het willen?’

‘Wat? BN’er worden?’

‘Ja, bekend worden, aanbeden, geliefd en fucking filthy rich worden, whatever.’

‘Eh… nou, nee hoor.’

‘O, kijk die pretlichtjes in je ogen, je liegt.’ Franka lacht.

Suus doet hard met haar mee. ‘Je hoeft je er heus niet voor te schamen.’ Een vrouw met te veel make-up op komt het gangetje naar de paskamers uit. De Waylon-lookalike pakt haar bordje aan en gebaart dat we door mogen lopen. ‘We weten toch allemaal dat je dat hartstikke leuk zou vinden.’

‘Nou ja… oké, tuurlijk,’ zeg ik terwijl we ons met z’n drieën in een hokje wurmen en Franka haar shirtje al zowat uit heeft. ‘Wie droomt er nou niet van om elke dag te kunnen doen wat-ie het leukst vindt? Moet je je voorstellen: overal waar je komt staan mensen op je te wachten, om wie je bent, om wat je doet, en je verdient er nog een lekker zakcentje mee ook.’

4

Franka is niet goed in kiezen. Suus en ik ook niet. De rest van de middag struinen we door de stad op zoek naar een nieuw setje voor Franka. We raken steeds opgewondener van het idee dat een van ons de kans krijgt voor een bekende producer te zingen. Soms vergeet ik zelfs bíjna even dat we morgen de uitslag van ons herexamen krijgen. Tegen etenstijd haast Franka zich naar huis om zich voor te bereiden op haar Skype-optreden. Een halfuurtje later krijgt Suus een lief belletje van haar moeder dat de tickets naar hun vakantiehuisje in Spanje zijn geboekt en dat het avondeten bijna klaar is. Doelloos zwerf ik alleen door de stad. Tot ik het koud krijg en ook maar naar huis ga.

‘Hoi, ma!’ roep ik tegen beter weten in als ik naar binnen loop. ‘Hoi, schat van me,’ antwoord ik met een hoog stemmetje. ‘Fijn, ben je er weer?’ Om de stilte te verdrijven neurie ik ‘You Don’t Know’ van Milow.

Het schemert in huis. Alles ligt, staat en hangt er nog precies zo bij als ik het vanochtend heb achtergelaten. Bij de deur van Yasmines kamertje blijf ik even staan en luister. Niets natuurlijk. In mijn eigen kamer pak ik mijn laptop, en ik haast me terug naar beneden. Ik schuif de gordijnen zo ver mogelijk open, zet de tv aan voor wat achtergrondgeluid en surf naar de YouTube-pagina van Franka. Even zien met wat voor filmpje ze de aandacht van zo’n bekende producer heeft weten te trekken. Ik druk op het play-pijltje en klik ‘volledig scherm’ aan. Hij buffert even. Dan verschijnt ze, Franka. Ze verschuift de muts die schuin op haar hoofd zit een beetje, trekt met korte rukjes van haar bovenlichaam haar bureaustoel dichterbij en tuit haar lippen terwijl ze zwoel in haar webcam kijkt. Ik glimlach om haar maniertjes; dat doet ze toch wel goed, die ouwe flirtdoos.

‘Hallo,’ zegt ze en ze trekt een grimas alsof ze dat zelf de allerbelachelijkste hallo vindt die ze ooit heeft gehoord. ‘Hallo,’ herhaalt ze, nu met een diepere stem. ‘Ehm… mijn naam is Franka. Dit is de eerste keer dat ik iets doe op internet. Dus ik ben een beetje… Ben ik nerveus? Nee. Nou, jawel. Ik ben best wel gespannen… Ik klink namelijk als een robot.’ Meteen doet ze een soort imitatie van een roboteend.

Hé, zeg ik in mezelf. Is ze nou onzeker? Een korte giechel. Zo ken ik d’r helemaal niet. Schattig. En ik maar denken dat ik de enige ben die onzeker is.

‘Ik ga de Adele-versie doen van ‘Make You Feel My Love’ en ik ga proberen mensen niet meteen te laten overgeven als ze me horen.’

‘Nou jáááá!’ roep ik tegen het scherm. ‘Franka, lul niet zo dom en zing gewoon.’ Meteen schaam ik me een beetje. Moet ík zeggen.

Franka begint te zingen. Zachtjes, een tikje trillerig, geknepen. Precies zoals ik haar al zo vaak heb horen doen op de PS3 en de Wii. Leuk, maar geen topper. Tenminste, dat dacht ik. Maar goed dat ik nooit producer heb willen worden. Totaal geen verstand van talent, blijkt maar weer.