www.uitgeverijpimento.nl

Tekst © 2011 Marie Lotte Hagen

© 2011 Marie Lotte Hagen en Pimento, Amsterdam

Omslagbeeld Getty Images/Geoff du Feu

Omslagontwerp Studio Marlies Visser

Verzorging e-book ZetSpiegel, Best

isbn 978 90 499 2550 5

nur 284

Pimento is een imprint van fmb uitgevers bv

Deze elektronische uitgave is gebaseerd op de eerste druk, 2011

1

‘Puck!’ Als een soort woest, briesend nijlpaard stampvoet Lonneke op me af. ‘Moet ik het nu echt nog een keer aan je uitleggen?’

Ik kijk haar met grote ogen aan. Ik sper ze zo wagenwijd mogelijk open en probeer superverschrikkelijk onschuldig te kijken.

Dat helpt heel vaak bij boze mensen, heb ik gemerkt. Hoe groter je ogen zijn, hoe minder goed ze boos op je kunnen blijven. Mijn wiskundeleraar meneer Reuzer, die door iedereen de Reus genoemd wordt omdat hij maar een meter zestig is, is daar bijvoorbeeld heel gevoelig voor. Ik heb het hele jaar nog geen wiskundesom hoeven maken, alleen doordat ik zo goed ben geworden in het wijd opensperren van mijn ogen. Ik heb er een ware kunst van gemaakt.

Maar bij Lonneke werkt het niet. Nee, Lonneke wordt er alleen maar pisnijdig van. Ik zie de stoom zowat uit haar oren komen en haar hoofd is knalrood aangelopen.

Lonneke is trouwens mijn lieftallige danslerares en haar lievelingshobby is woest zijn op mij. Nou ja, eigenlijk is ze dus niet lieftallig. Ze is meer onaangenaam. Afschuwelijk. Kwaadaardig, zo zou je het ook kunnen noemen. Ja, ik denk dat kwaadaardig wel ongeveer het goede woord is om haar te beschrijven. Ze heeft namelijk altijd wel iets gemeens tegen me te zeggen. Heel soms is ze niet pissig op me, maar ik denk dat ze dan hoogstwaarschijnlijk wel redenen aan het bedenken is om me weer te kunnen uitfoeteren. Ze kan moeilijk doen om de kleinste, onbelangrijkste, onnozelste dingen die ik doe. In mijn gedachten zie ik haar al zitten in een donker kamertje, aan een tafel met een brandende kaars, terwijl ze geniepig lacht en als een razende bezig is dingen op te schrijven waarvoor ze me straf kan geven. In die fantasie ziet ze er trouwens wel verdacht veel uit als Quasimodo. Je weet wel, met die bochel. Ik glimlach bij het beeld van Lonneke met een enorme bochel.

‘Puck! Wat vind je er zelf van?’ Lonneke knipt met haar vingers voor mijn ogen en ik word ruw weggetrokken uit mijn fantasie.

Om eerlijk te zijn heb ik deze keer trouwens echt geen idee waarom ze nu weer zo kwaad is. Meestal kan ik nog wel bedenken waarom. Ik verlies mijn aandacht heel snel als ze nieuwe danspasjes uitlegt. Maar zeg nou zelf, er zijn toch zoveel andere leuke dingen te doen dan luisteren naar het geneuzel van iemand die een supermakkelijke danspas voordoet?

En ik kom bijna altijd te laat – maar dat is trouwens niet mijn schuld. Het is eigenlijk bijna altijd de schuld van Sterre dat ik te laat kom. Echt!

Sterre is mijn allerbeste vriendin en mijn soulmate for life. We hebben elkaar tien jaar geleden ontmoet in de zandbak van het speeltuintje tegenover mijn huis en vanaf dat moment zaten we ongeveer aan elkaar vastgelijmd en doen we alles samen. Mijn moeder vertelt vaak dat ze op een dag thuiskwam en dat Sterre er opeens was. En toen is ze nooit meer weggegaan.

Twee jaar geleden zijn we samen begonnen aan jazzdansen. Ik haal Sterre elke zaterdag thuis op en dan fietsen we samen naar het zaaltje waar de danslessen worden gegeven. Tenminste, dat is de bedoeling, maar Sterre is nooit op tijd. Nooit, never, nooit. Normaal staat ze in paniek onder de douche als ik aankom, omdat ze dan weer eens door haar wekker heen geslapen is.

Vanochtend lag ze zelfs nog diep in slaap toen ik voor haar huis stond. Haar moeder liet me binnen en toen ben ik haar slaapkamer in geslopen. Sterre lag als een bolletje onder de dekens en dat bolletje Sterre was echt met geen stok wakker te krijgen. Nou, dat weet ik niet zeker eigenlijk. Misschien was ze best wel wakker geworden als ik haar echt met een stok had gepord. Maar ik had zo snel geen stok bij de hand, dus toen ben ik maar luid gillend boven op haar gesprongen. Van schrik sloeg ze me in mijn gezicht en nu heb ik een grote rode plek op mijn linkerwang. Een grote rode plek in de vorm van de hand van Sterre. Omdat ze zich zo schuldig voelde (ze zegt nu om de drie minuten sorry tegen me) heeft ze geprobeerd de rode plek op mijn wang weg te werken met make-up van haar moeder. Alleen is haar moeder zo bleek als een lijk en haar make-up is dus ook heel licht, bijna wit. Toen zat er ineens een grote witte vlek in de vorm van de hand van Sterre op mijn linkerwang. Dat zag er echt niet uit! Uiteindelijk hebben we mijn rode plek omlijnd met blauwe eyeliner en ingekleurd met groene glitteroogschaduw. En op de linkerwang van Sterre hebben we een roodomlijnde hand getekend die we met blauw en goud hebben ingekleurd. Al met al duurde dat gedoe met die handen en die wangen best wel lang en kwamen we twintig minuten te laat op dansles, maar wel met ongelooflijk coole looks!

Lonneke vond het niet grappig en natuurlijk kregen we de wind van voren. Nou ja... ík kreeg de wind van voren. Sterre kreeg alleen een heel zachtaardig, lief, geruststellend ‘tuttuttut’ van Lonneke. Ik moet nu ook de hele les achteraan staan en zo nu en dan werpt Lonneke boze blikken naar me, maar dat is eigenlijk altijd zo.

Inmiddels staat ze trouwens als een soort torenhoge ijskoningin pal voor me. Ze is nog steeds uit haar humeur en ik weet nog steeds niet precies waarom. ‘Je beweegt verkeerd,’ zegt ze.

Ik bedwing de neiging om met mijn ogen te rollen. Ik beweeg verkeerd, wat een verrassing. In de ogen van Lonneke beweeg ik altijd verkeerd.

‘Je staat erbij als een slappe vaatdoek.’ Ze grijpt mijn arm nogal ruw vast en schudt hem heen en weer, alsof ze wil controleren of mijn arm niet toevallig écht een vaatdoek is.

‘Hoe vaak moet ik het je nog zeggen? Je moet strakke bewegingen maken. Strak!’

Ik knik, terwijl ik me in gedachten weer voorstel hoe ze eruit zou zien met een bochel.

Lonneke loopt naar de muziekinstallatie en wenkt iemand naar voren. ‘Eline, doe jij het eens voor, samen met mij. En goed opletten, Puck, want vooral jij doet dit niet goed. Vooral jij.’ Met een priemende vinger wijst ze in mijn richting.

Eline is het jongere zusje van Lonneke, even oud als ik, en zit bij me in de klas. Zij heeft al net zo erg de pik op me als haar grote zus. Eline stapt naar voren, even kijkt ze minachtend naar me en er verschijnt een vals lachje om haar mond.

Sterre komt naast me staan en geeft me een arm. ‘Opletten, Puck,’ fluistert ze. ‘De gezusters Zuur en Pruim zullen weleens even laten zien hoe het moet.’

Ik grinnik.

Uit de muziekinstallatie komt een harde beat en kort daarna klinken de eerste tonen van het nummer waarvoor onze dansroutine is gemaakt.

Lonneke en Eline tellen samen schreeuwend af: ‘Vijf! Zes! Zeven! Acht!’

Ik schiet in de lach – een soort knorrende lach – en er komt echt een debiel geluid uit mijn mond. Gelukkig hoort alleen Sterre het; ze stoot me aan en ik zie dat ook zij moeite moet doen om niet te lachen.

De zussen beginnen met dansen terwijl de rest van de groep om hen heen staat en kijkt. Ik heb soms het ernstige vermoeden dat Lonneke alleen maar danslerares is geworden zodat ze mensen kan commanderen naar haar en haar zusje te kijken en vol bewondering flauw te vallen of zoiets. Als ze naast elkaar staan valt het pas echt op hoeveel Lonneke en Eline op elkaar lijken. Eline is eigenlijk een kleine Lonneke. Of Lonneke is een grote Eline. Ze hebben in elk geval allebei precies dezelfde onvriendelijke, zure uitdrukking op hun gezicht, alsof ze net een citroen hebben opgegeten. Of eigenlijk, alsof ze net een hele berg citroenen hebben opgegeten en er zojuist achter zijn gekomen dat ze nóg een berg citroenen moeten opeten. Ze persen op dezelfde manier hun lippen op elkaar en knijpen hun ogen tot kleine spleetjes. Ze dansen ook allebei op dezelfde houterige manier, alleen noemt Lonneke dat niet houterig, maar strak. Sterre en ik noemen het houterig.

Lonneke wil graag dat iedereen zo danst. ‘Kijk, Puck!’ roept ze en ze gooit haar linkerarm op een vreemde manier de lucht in. ‘Tak!’ roept ze bij elke beweging die ze maakt. Nu gaat haar linkerbeen omhoog. ‘Tak!’ roept ze weer.

Eline doet precies hetzelfde. ‘Tak.’ Rechterbeen. ‘Tak.’ Rechterarm. ‘Tak.’ Hoofd omhoog.

Ik word er een beetje onrustig van en al dat ‘getak’ maakt me lacherig. Naast me begint ook Sterre een beetje heen en weer te wiegen en de andere meiden in de groep beginnen ook hun aandacht te verliezen.

Maar Lonneke en Eline hebben niks door. Hun ogen zijn gericht op de grote spiegel voor in de zaal en ze kijken alleen maar naar zichzelf. ‘Tak!’ blijven ze maar roepen.

‘Ik heb de definitieve indeling voor de voorstelling in het bejaardentehuis van volgende week,’ zegt Lonneke en ze wappert een stapeltje papiertjes voor onze neus heen en weer. Er gaat een enthousiast gemurmel door de groep. Elk jaar treedt onze dansgroep op in het bejaardentehuis van ons dorp en dat is ook meteen de enige voorstelling die we geven. Elk jaar weer zitten er ongeveer vijftig hoogbejaarde mensen in de zaal. De meesten zijn allang met open mond in slaap gevallen tegen de tijd dat we met de eerste dans beginnen. Toch is iedereen altijd weer dolenthousiast om mee te doen.

‘We doen dit jaar drie dansroutines in bejaardentehuis Hooge Hoek en ik heb geprobeerd om iedereen een keertje vooraan te laten dansen,’ vertelt Lonneke.

Ik durf bijna te zweren dat ze mij net iets te lang en te kwaadaardig aankijkt wanneer ze het woordje ‘geprobeerd’ uitspreekt.

Ik weet al meteen wat er gaat gebeuren, ik voel het aan mijn water: ze heeft me niet vooraan gezet. Toch ben ik een beetje zenuwachtig als ze de papiertjes met de indelingen op de levensgrote spiegel plakt die voor in de zaal hangt. Ik kan het niet helpen, maar ik wil gewoon heel graag ook een keer helemaal vooraan staan. Zelfs al is het voor stokoude mensen die misschien niet eens begrijpen wat we aan het doen zijn. Ik wil niet op de tweede rij en ook niet aan de zijkant, maar gewoon pal vooraan.

Ik kijk peinzend naar de groep meiden die voor de spiegel staat te dringen. Ik hoor ze opgewonden gillen en ze zijn allemaal duidelijk heel tevreden met de plekken die Lonneke ze heeft gegeven. Dan zie ik Sterre uit de zee van gillende meisjes kruipen en ze komt met een serieuze uitdrukking op haar gezicht naar me toe. ‘Puck,’ zegt ze, ‘niet boos worden, maar...’

Het kleine beetje hoop dat ik voorzichtig durfde te koesteren is zomaar – poef – verdwenen. Ik loop naar voren, worstel me door de groep heen en bestudeer de indeling. Het voelt echt als een soort slow motion-moment, zoals in een film, en het lijkt net alsof de hele wereld ineens gestopt is met draaien. Ik kan mijn ogen niet van de blaadjes afhouden en blijf er als een soort debiel ongelovig naar staren. Niet alleen heeft Lonneke me bij geen enkele dans vooraan gezet, maar ik sta ook nog eens tijdens elk optreden recht achter Marleen, pal achter die lange bonenstaak. Ze is zeker drie koppen groter dan ik en haar lange armen en benen zwiepen tijdens het dansen. Zwiep, zwiep, zwiep. Niemand kan me zien. Ik zal bovendien geweldig mijn best moeten doen om de zwiepende ledematen van Marleen te ontwijken! Ik knijp mijn ogen even stijf dicht en open ze dan weer, omdat ik ervan overtuigd ben dat ik eigenlijk sta te dromen. Zelfs Lonneke kan toch niet zo gemeen zijn?

Maar nee, de letters op de blaadjes die tegen de spiegel hangen veranderen niet. De indeling blijft hetzelfde. Ik sta keer op keer achteraan, achter lange Marleen, en Eline staat keer op keer op de eerste rij. Mijn hele gezicht neemt een verontwaardigde uitdrukking aan. Ik voel gewoon dat het gebeurt en ik kan er niets aan doen. Is Lonneke nou helemaal gek geworden? Dit is pure discriminatie!

Plotseling is het helemaal stil om me heen en ik sla een hand voor mijn mond. Opeens realiseer ik me dat ik hardop tegen mezelf aan het praten ben. Ik kijk naar Lonneke en ze kijkt voor de verandering weer eens superkwaad terug.

‘Discriminatie?’ vraagt ze.

Het is nu toch al te laat, dus ik besluit om de discussie maar aan te gaan. ‘Ja, discriminatie!’ roep ik en ik steek zo dramatisch als ik kan een vinger in de lucht. Ik weet niet hoe het komt, maar als je een vinger in de lucht steekt, lijkt alles wat je roept nog heftiger en emotioneler. ‘Waarom sta ik bij elke dans achteraan?’

Lonneke lijkt even van slag te zijn door mijn vraag, maar herstelt zich snel. Ze knijpt haar ogen tot spleetjes en haar stem klinkt heel zachtjes. ‘Ik ben de baas en ik bepaal de opstelling. Ik wil je gewoon niet vooraan hebben. En als het je niet zint, dan kun je vertrekken.’

Sprakeloos kijk ik haar aan. Ze maakt zwaar misbruik van haar macht! Wat een dictator. Ik zou haar het liefst flink door elkaar rammelen, zo hard dat ze voor altijd duizelig is en nooit meer dansles kan geven. Maar de tranen prikken in mijn ogen en er zit een irritante brok in mijn keel. Zo’n brok die niet weg te slikken is, hoe hard je het ook probeert.

‘Oké,’ zeg ik schor.

Ik zie dat Sterre me met grote ogen aankijkt en hard met haar hoofd schudt.

Ik loop naar de kleedkamer, pak mijn tas en sjok naar de uitgang van het sportschooltje.

‘Puck! Wat doe je nu?’ Sterre komt achter me aan gerend. Ze grijpt mijn arm vast. Ik ga naar huis, wil ik zeggen, maar er komt alleen maar een raar gepiep en gekraak uit mijn mond. Heel fijn, schiet het door mijn hoofd, nu kan ik ook al niet meer praten!

Maar gelukkig begrijpt Sterre me zonder dat ik een woord hoef te zeggen. ‘Wacht even, ik ga met je mee,’ zegt ze en ze rent naar binnen om haar spullen te pakken.

Een minuut later zitten we zwijgend op de fiets en dan kan ik mijn tranen echt niet langer bedwingen. Grote blauwe en groene druppels rollen langs mijn wang omlaag.

2

Woest smijt ik mijn tas met danskleren op de grond en ik stamp zo luidruchtig als ik maar kan door de gang. Mijn tranen zijn intussen helemaal verdwenen. Mijn humeur is omgeslagen in razende woede. Ik bal mijn vuisten en ik heb ineens het gevoel dat ik ergens heel erg hard tegenaan moet slaan. Ik kijk zoekend rond naar iets om me op uit te leven zonder dat het zeer doet, maar tot mijn grote teleurstelling kan ik niks vinden. De muur? De trap? Het lijkt me allemaal nogal pijnlijk. Uiteindelijk sla ik tegen de grote berg jassen aan die aan de kapstok hangt. Het helpt niks, ik ben nog steeds superontiegelijk boos. Ik probeer het nog een keer en nu maak ik er een soort rare strijdkreet bij, maar mijn humeur wordt er niet bepaald beter door.

Na de rampzalige dansles van vanochtend zijn Sterre en ik naar snackbar Het Hete Frietje gegaan, onze vaste hangplek, om een wraakplan te bedenken. Eigenlijk zijn de twee linkerschommels in het speeltuintje achter onze oude basisschool onze vaste hangplek, maar die waren al bezet. Er zaten twee kleine meisjes in roze jasjes op en ze schreeuwden ongelooflijk hard tegen elkaar. Daarbij regende het een beetje en iedereen weet dat je geen wraakplannen kunt bedenken terwijl je natregent en moet luisteren naar schreeuwende meisjes in roze jasjes. Nee, de beste plannen verzin je als je met een grote portie friet met extra veel mayonaise voor je neus zit, dat is algemeen bekend. Dus toen zijn we naar Het Hete Frietje gefietst en daar hebben we twee megabakken met patat besteld. Sterre kreeg toen ook nog eens het geniale idee dat we waarschijnlijk nog veel betere plannen zouden bedenken als we ook nog een milkshake hadden. Dus toen hebben we van elke smaak een milkshake besteld. En daar zaten we dan, om halftwaalf ’s ochtends, met zes milkshakes – vanille, chocolade, aardbei, appel, toffee en banaan – en een extra grote portie friet, broedend op een plan.

Ik ben nu trouwens best wel een beetje misselijk.

Maar goed, we konden er moeilijk ons hoofd bij houden, want Timo kwam ons elke drie seconden lastigvallen met allerlei onzin. Hij bakt friet, zit onder de pukkels en hij is verliefd op Sterre. Jammer genoeg voor Timo is Sterre al verliefd op iemand anders. Nou ja, eigenlijk op veel meer iemanden, maar niet op Timo.

Ik schop nog eens hard tegen mijn tas om mijn laatste restje frustratie te uiten en loop dan peinzend door de gang in de richting van de woonkamer. Lonneke kan wat mij betreft naar de maan lopen en nooit, maar dan ook nooit meer terugkomen. Of misschien is het nog beter als ze gewoon opgegeten wordt door een leeuw of een tijger of een hyena of een...

‘Puck, ben jij dat?’ De stem van mijn moeder klinkt vreemd.

Ik krijg een ongemakkelijk gevoel.

Ik loop de woonkamer in en vier paar ogen kijken me aan. Mijn broer Niels heeft een ontevreden uitdrukking op zijn gezicht (maar dat heeft hij altijd) en speelt met de voetbal in zijn handen. Mijn moeder kijkt naar me over haar leesbrilletje heen en de ogen van mijn zusje Naomi komen maar net boven de torenhoge stapel studieboeken uit die voor haar ligt. Alleen mijn vader lijkt het niet zo boeiend te vinden dat ik binnenkom: hij richt zijn blik weer verlangend op zijn zaterdagkrant die mijn moeder in haar handen heeft.

Mijn moeder pakt vaak de krant van mijn vader af als ze iets van hem wil en eigenlijk vind ik dat best zielig voor hem. Vooral op zaterdag loopt hij meestal meer achter de krant aan dan dat hij erin leest.

‘Puck, je bent precies op tijd. We wilden net beginnen aan de familievergadering,’ zegt mijn moeder, terwijl ze met de krant zwaait.

Ik zucht overdreven diep en maak aanstalten om de keuken in te lopen en een glas water te pakken, want ik ben heel, heel erg misselijk. ‘Daar heb ik nu echt geen zin in,’ kreun ik, ‘ik heb een heel zware ochtend gehad.’

Niels springt op en stuitert zijn voetbal op de grond. ‘Dan ga ik voetballen, Lars wacht op me en...’

Ook Naomi racet uit haar stoel, grist het bovenste boek van de stapel voor haar en onderbreekt Niels in zijn uitbarsting: ‘Ik ga lezen. Doei!’

Er verschijnt een paniekerige uitdrukking op het gezicht van mijn moeder. Ze springt op en grijpt Niels en Naomi bij hun schouders. ‘Absoluut niet! Het is nu tijd voor een gezellig familie-uurtje!’ krijst ze.

Opeens is het een kippenhok geworden. Iedereen tettert door elkaar; je verstaat echt niets meer van wat iedereen roept. Dat is bij ons wel vaker zo, we zijn nou niet echt een gezin waar iedereen rustig en duidelijk met elkaar communiceert. Naomi en Niels proberen zich los te rukken uit de ijzersterke greep van mijn moeder terwijl ze iets gilt over qualitytime.

Dan staat mijn vader op, schraapt zijn keel en buldert: ‘En nu zitten!’

Van schrik plof ik met maar één bil neer op de stoel die het dichtst bij me staat. Ik tuimel bijna op de grond. Met beide handen grijp ik de eettafel naast me vast en ik weet mezelf nog net rechtop te houden. Een zenuwachtige gniffel ontsnapt uit de mond van Naomi.

De strenge ogen van mijn vader flitsen richting mijn zusje. ‘Had jij nog een brutale mond?’

Naomi kijkt naar de grond en schudt haar hoofd. ‘Nee,’ zegt ze zachtjes.

Ik hoor mijn broer minachtend grinniken. Maar als de ogen van mijn vader zijn richting op kijken is ook hij stil. Muisstil.

‘Zo,’ begint mijn vader. ‘Zal ik dan maar beginnen?’

Goed, het is nu dus qualitytime. De tijd waarin we alles aan elkaar vertellen en waarin we onze gevoelens met elkaar delen. Dat is tenminste de bedoeling. Toen mijn moeder vorige week ontdekte dat mijn zusje al máánden haar balletles oversloeg om haar geheime vriendje in het park te gaan zoenen, vond ze dat we iets moesten doen aan ‘de kwaliteit van de communicatie binnen het gezin’. Ja, zo zei ze het letterlijk. Die ‘kwaliteit’ is volgens haar namelijk belangrijk voor een ‘goed functionerend gezinsleven’. Mijn moeder heeft vaak visioenen over een eng, onnatuurlijk perfect gezin. Dat weet ik, omdat ze altijd zo’n afwezige blik in haar ogen krijgt. Waarschijnlijk ziet ze haar drie kinderen als een soort robotten met een tandpastalach de hele dag zwaaien en lachen. En als ze niet zwaaien en lachen, dan halen ze tienen op school en zijn ze goed in alle sporten. Wanneer haar man thuiskomt van zijn werk rent hij de keuken in (waar zijzelf net een van haar beroemde appeltaarten aan het bakken is) en zwaait hij haar energiek in de rondte. ‘Honey, I’m home.’ En er is ook een hond, dat weet ik zeker. Maar dan wel een die nooit uitgelaten hoeft te worden en die geen eten nodig heeft. Hij heet vast Bello.

Ons echte gezinsleven is ongeveer het allertegenovergesteldste van wat mijn moeder wil. We hebben geen hond, want mijn vader is allergisch. En met allergisch bedoel ik echt superallergisch. Hij niest zich al helemaal suf als hij een plaatje van zo’n beest ziet. Een keer waren we op visite bij mijn oma en ze had een nieuwe, nogal harige poef die ik in de verste verte niet op een hond vond lijken. Maar mijn vader vond van wel en toen rende hij niesend en vloekend het huis uit, schreeuwend dat zelfs zijn eigen moeder geen rekening hield met zijn kwalen.

En mijn moeder kan geen appeltaarten bakken. Eigenlijk kan ze helemaal niks bakken. Of koken. Mijn vader zorgt altijd voor het eten, want als mijn moeder het doet, dan krijgen we gegarandeerd voedselvergiftiging. Ik denk ook niet dat mijn vader mijn moeder ooit in de rondte zal zwaaien, want hij heeft last van al zijn gewrichten. Hij wordt oud, dat zegt hij elke dag.

En wij scoren geen tienen. Nou ja, mijn zusje Naomi haalt wel goede cijfers op school en is zelfs goed in gym.

Het vervelende aan mijn zusje is dat ze ook altijd praat over hoe goed ze alles kan. Ze grijpt elke kans aan om te vertellen over haar supertalenten. Ik vind het eigenlijk al een supertalent dat ze er zoveel over kan praten. Ik zou echt in slaap vallen als ik zoveel over mezelf zou ouwehoeren.

Mijn broer Niels is alleen maar goed in sport, maar omdat mijn ouders school nu eenmaal belangrijker vinden dan voetbal of rugby mag hij bijna niets leuks meer doen tot hij met betere cijfers thuiskomt.

En ik? Ik ben niet echt sportief en ik ben ook niet zo goed op school. Ik doe het ook niet slecht, ik ben gewoon... gemiddeld. Zesjes en zevens, soms een acht. Behalve voor natuurkunde, want daar ben ik echt ontzettend slecht in. Gelukkig kan ik mijn jammerlijk falen bij natuurkunde weer een beetje goedmaken met mijn ontegenzeggelijke succes bij Nederlands. Ik vind dat een mooi woord, ontegenzeggelijk. Het betekent zoiets als overduidelijk, maar dan duizend keer beter.

Laat ik trouwens maar even een eigenaardige gewoonte van mezelf onthullen: ik gebruik graag bijzondere woorden. Vorige week heb ik tijdens Nederlands het woord ‘kenau’ geleerd, dat betekent ‘manwijf’. Nou, probeer dat woord maar eens nonchalant in een gesprek te gebruiken zonder iemand te beledigen. Het is mij nog niet gelukt, maar ik ben dol op uitdagingen. Ik zit me trouwens net te bedenken dat ik Lonneke vanochtend eigenlijk een kenau had moeten noemen, maar die kans komt vast nog wel.

Mijn vader onderbreekt mijn gepeins. ‘Puck?’ Hij kijkt me vragend aan en ik kijk verward terug. ‘Puck, heb jij soms iets te bespreken?’

Ik schud mijn hoofd. Ik weet nog niet hoe ik mijn ouders ga vertellen dat ik gestopt ben met dansen, maar ik weet wel dat ik dat niet moet doen tijdens een familie-uurtje. Tijdens familie-uurtjes moet je mijn ouders absoluut niet opwinden, maar vooral jaknikken en enthousiast zijn over hun geweldige opvoedtechnieken.

Ik zie de mond van mijn vader driftig bewegen. Hij praat tegen ons en wij kijken hem dom aan. Zo gaat het meestal, die qualitytime. Mijn vader praat en wij zitten stil op een rijtje als drie debielen naar hem te staren. Dat is het beste en zo is deze marteling het snelst voorbij. Naomi frummelt zenuwachtig met haar vingers aan het elastiekje om haar pols. Niels trommelt met zijn handen op zijn knieën en neuriet zachtjes zijn lievelingsnummer. Ik gebruik de tijd meestal om naar buiten te staren en te bedenken wat ik wil in het leven.

Dat doe ik vaak, bedenken wat ik wil in het leven. Ik wil bijvoorbeeld echt een keer een muur in mijn slaapkamer knalrood verven. En ik wil ook graag minder onhandig zijn, want ik struikel altijd over van alles (vooral over stoelpoten) en daar word ik helemaal gek van. En ik wil ontzettend graag reizen en de hele wereld zien. Verder wil ik ook een keer verliefd worden, echt heel erg supersmoor tot over mijn oren verliefd. Nou ja, eigenlijk ben ik dat al, op Jesse. Maar ik zou het heel erg leuk vinden als hij ook supersmoor tot over zijn oren verliefd op mij wordt. Het is alleen jammer dat hij een paar klassen hoger zit en waarschijnlijk niet eens weet van mijn bestaan. (Cliché, hè?) Sterre zegt dat ik gewoon op hem af moet stappen en hem spontaan moet zoenen, maar dat lijkt me in dit stadium een beetje overdreven.

Trouwens, Sterre weet helemaal niks van verliefd zijn. Nou ja, ze weet niets van écht verliefd zijn. Sterre is namelijk elke dag verliefd op iemand anders. Hoe kan ze mij advies geven over echte liefde als ze zelf niet eens weet hoe dat voelt?

Mijn vader is intussen gestopt met praten en kijkt ons een voor een aan. ‘Hebben jullie dat goed begrepen?’ vraagt hij.

Ik heb absoluut geen idee waar hij het over heeft, maar ik knik heftig en Naomi en Niels doen met me mee.

Mijn vader kijkt triomfantelijk naar mijn moeder en steekt zijn hand uit om zijn krant in ontvangst te nemen. Met tegenzin geeft mijn moeder hem zijn dierbare zaterdagkrant. De familievergadering is voorbij en iedereen kan weer opgelucht ademhalen. Naomi en Niels weten niet hoe snel ze weg moeten rennen. Ik sta ook op het punt om naar mijn kamer te vertrekken om eens lekker uitgebreid te gaan niksen, maar mijn moeder blokkeert me de weg.

‘Puck, heb jij je natuurkunde al geleerd?’ vraagt ze. ‘Ik weet dat je maandag een proefwerk hebt.’ Het vervelende aan mijn moeder is dat ze altijd overal bovenop zit en nogal obsessief bezig is met onze schoolcarrières. Ze heeft de lesroosters van mij, Naomi en Niels aan het prikbord in de keuken gehangen en is meestal beter op de hoogte van mijn huiswerk dan ikzelf.

‘Nee,’ geef ik onwillig toe, ‘nog niet.’

‘Nou,’ zegt mijn moeder, ‘waar wacht je nog op? Naar boven.’ Ze vouwt haar armen over elkaar en kijkt onverbiddelijk.

Ik kan jammer genoeg maar één ding bedenken waardoor ik nog even uitstel krijg van het leren, en dat is een ‘serieus gesprek’. Ik haal diep adem, kijk mijn moeder aan en zeg: ‘Mam? Ik ga voortaan niet meer naar jazzdans.’