1. Het is niet eerlijk

Tess zit aan haar bureau en bijt op haar pen. Ze leest nog een keer alle namen die ze net heeft opgeschreven. Hoe heette die nieuwe ook alweer? Die man met dat grappige scheef geknipte haar?

Tess grinnikt als ze aan hem denkt. Zou haar eigen vader er later ook zo uit kunnen zien? Ha ha!

Ten eerste kan ze zich haar Mexicaanse papa niet voorstellen met grijs haar. En ten tweede zou hij nooit van zijn leven zijn haar scheef knippen. Elke dag staat hij een uur voor de spiegel om zijn mooie pikzwarte haar te kammen. Nou ja, een uur is wat overdreven.

‘Mauw mauw?’ klinkt het op de gang. Snel doet Tess de deur open.

‘Ja, ja, je krijgt zo eten, Miepie.’

De dikke rode poes mauwt nog een keer keihard en springt dan precies op het papier met de namenlijst.

‘Jij weet wel hoe je aandacht krijgt, hè? Aan de kant, dikzak!’ Tess duwt haar opzij. De poes gaat zitten en kijkt haar vol verwachting aan. Bij elke beweging van Tess rent zij terug naar de deur.

‘Het enige waar jij aan denkt is eten! Je moet ook leren wachten, hoor,’ zegt Tess bestraffend. Miepie woont zes weken bij Tess, want haar baasjes reizen door Australië. Omdat het nu zomervakantie is, heeft Tess tijd om op haar te passen. Ze wil heel graag een eigen poes en met Miepie kan ze alvast oefenen. Miepie is dus haar oefenpoes.

O ja, Henk heet hij. Opa Henk. De nieuwe vriend van papoma.

Tess noteert zijn naam op het lijstje met alle opa’s en oma’s die gisteren op de verjaardag van Raf waren. Tess en Raf zijn al vrienden sinds de kleutergroep. Ze is dus al vaak op zijn verjaardag geweest, maar het blijft lastig voor haar om iedereen uit elkaar te houden. Daarom maakt ze nu een lijstje.

Achter elke naam staat precies wie iedereen is. Van wie ze de vader of moeder zijn en met wie ze getrouwd zijn. Zonder bijnamen kan Raf ze zelf niet eens uit elkaar houden.

De ouders van Raf zijn gescheiden en zijn moeder is nu getrouwd met Rick. Floor is zijn stiefzus en baby Kas is zijn halfbroertje.

Op verjaardagen komen altijd alle opa’s en oma’s. Het maakt niet uit of ze stief- of half- of echte opa en oma zijn, iedereen is welkom!

Opa’s en oma’s van Raf

Papopa: vader van papa Pieter, opa van Raf

(gescheiden, heeft geen partner).

Papoma: moeder van papa Pieter, oma van Raf,

is nu met opa Henk (scheef haar).

Opa Bella: vader van mama Jet, opa van Raf

(heeft paard Bella).

Oma Bella: moeder van mama Jet, oma van Raf.

Oppa: vader van Rick, opa van Floor en Kas,

stiefopa van Raf.

Ommie: moeder van Rick, oma van Floor en Kas,

stiefoma van Raf (wonen

op Texel).

Flopa: opa van Floor.

Floma: oma van Floor, (geen familie van Raf,

maar ze komen graag op zijn verjaardag).

‘Een, twee, drie, vier... Negen!’

Negen opa’s en oma’s telt Tess hardop. Hoe kan ze die ooit uit elkaar houden?

Ze gooit haar vlechten op haar rug en telt nog een keer het rijtje namen.

Dan pakt ze een nieuw vel papier en schrijft op:

Oma Dolores: mama van papa, oma van Tess.

De ouders van mama waren al overleden voordat Tess geboren werd.

Eén. Precies één oma heeft ze zelf. Nou, dat is in ieder geval makkelijk te onthouden. Eenzaam staat de naam in het midden van het verder lege papier.

Tess kauwt snuivend op haar pen. Hè bah, wat smaakt dat vies! Kwaad smijt ze de pen in een hoek.

Miepie springt verschrikt op.

Eén oma, die aan de andere kant van de wereld woont. In Mexico. Omdat haar moeder verliefd werd op een Mexicaan. Eén oma, die ook nog eens nooit op haar verjaardag komt, omdat ze niet in een vliegtuig durft.

En Raf heeft er wel negen. Die allemaal elk jaar komen. Het is niet eerlijk!

Dan hoort ze een bekend geluid. Kletter, kraak, kletter, kraak. Raf! Zijn fiets is een beetje oud. Het spatbord zit los en klettert altijd. En de ketting moet nodig gesmeerd worden, die kraakt als Raf zijn trappers rond trapt.

Ook best handig, zo’n kapotte fiets; zo hoort Tess hem al van verre aankomen. Ze vliegt de trap af en doet de deur voor hem open. Miepie holderdeboldert achter haar aan de trap af, meteen naar haar lege etensbakje.

‘Hee...’ zegt Raf.

‘Hoi...’ zegt Tess.

‘Potje gamen?’ vraagt Raf.

‘Goed,’ zegt Tess.

‘Maar eerst Miepie voeren, anders worden we gek van haar!’

Tess schudt het bakje halfvol met brokjes. ‘Nee, meer krijg je niet. Je bent op dieet, poes!’

Op haar kamer ziet Raf het vel papier met alle namen liggen.

‘Wat was je aan het doen?’ lacht hij verbaasd.

Tess haalt haar schouders op en draait aan haar vlechten.

‘Ik kon ze niet meer onthouden. Je hebt er zoveel.’

Raf leest hardop voor: ‘Oma Dolores. Mama van papa. Oma van Tess.’

Hij trekt zijn onderlip over zijn bovenlip. Dat doet hij altijd als hij nadenkt.

‘Da’s best weinig eigenlijk,’ zegt hij. ‘Maar ook wel lekker rustig natuurlijk, één oma. Bij ons is het op een verjaardag net een gekkenhuis. Of een kippenhok. Wat een gekakel was het gisteren, hè!’

Tess lacht, maar haar ogen lachen niet mee.

Raf trekt weer met zijn lip. Dan houdt hij beide vellen papier in de lucht.

‘Jij vindt het zeker niks dat je maar één oma hebt, hè?’ Hij wijst op het vel met oma Dolores erop.

Tess knikt.

‘En je baalt zeker dat ze nooit op je verjaardag komt?’

Tess knikt weer.

‘Je bent zeker een beetje jaloers op mij, hè?’

Tess knikt met een donkere blik. De kuiltjes in haar wangen zijn niet te zien.

Raf knikt ook. Hij tuurt een tijdje uit het raam. Naar de nieuwe huizen aan de overkant van de straat.

Dan draait hij zich om. Zijn slungelige lijf lijkt te dansen. Op zijn gezicht verschijnt een brede grijns.

‘Daar gaan we dan wat aan doen!’ roept hij.

2. Geniaal!

Raf’s ogen glimmen.

‘Jij wilt meer opa’s en oma’s. Nou, ik weet waar die zijn!’

Hij pakt Tess bij haar schouders, duwt haar naar het raam en wijst met een brede armzwaai naar buiten.

Tess ziet alleen huizen en auto’s.

‘Wat bedoel je nou?’ vraagt ze. ‘Ik zie niks.’

Raf maakt met zijn wijsvingers en duimen een brilletje voor zijn ogen. Zo kijkt hij naar het nieuwe huizenblok aan de overkant.

‘Daar wonen je nieuwe buren. Allemaal oude mensen. Nou ja, oud, oud... Ouder in ieder geval. Er zit vast wel iemand bij die jouw oma of opa wil zijn!’

‘Hè?’ roept Tess. ‘Dat is toch geen echte opa of oma? Ik wil wel een echte!’

Raf grijnst. ‘Dat kun je wel willen, maar dat lukt niet. Je kunt beter willen wat wel kan.’

Tess gaat op haar bed zitten. ‘Ik snap je niet.’

Raf springt naast haar op en neer.

‘Nou kijk,’ begint hij. ‘Tussen al die oudere mensen woont vast wel iemand die geen of weinig kleinkinderen heeft. Of ze hebben wel kleinkinderen, maar die wonen aan de andere kant van de wereld. Net als jouw oma Dolores. Die kun jij dan adopteren als opa of oma. Zij blij, jij blij.’

Er verschijnen kuiltjes in de wangen van Tess. Ze loopt naar het raam. Nu ziet ze meer dan huizen en auto’s. Er wandelt een man met een boodschappentas. Hij steekt een sleutel in de deur aan de overkant. En in de flat daarboven geeft een vrouw plantjes water op het balkon. En daar weer boven ziet ze flikkerend licht van een televisie achter het raam.

Is dat een goed idee? Ze kent niemand van de overkant.

Raf komt naast haar staan. Hij trekt weer met zijn lip. Het is geen gezicht, maar Tess is eraan gewend. Dat hoort nou eenmaal bij Raf.

‘Ik weet alleen nog niet hoe je erachter komt wie de leukste opa of oma is. Ze moeten wel een beetje gezellig zijn natuurlijk. Geen ouwe zeuren of zo,’ peinst hij.

Tess lacht voorzichtig. ‘Nee, ouwe zeuren hoef ik niet! Ik wil de leukste opa en de liefste oma van de wereld.’

Tess denkt even na en zegt: ‘Nou ja, de één na liefste oma dan, want oma Dolores is natuurlijk de allerliefste.’