ONTVLAMD

Fountain Creek Kronieken deel 1

Eveneens verschenen

Deel 2 Onthuld

Deel 3 Onthouden

Tamera Alexander

Ontvlamd

Roman

Eerste druk juni 2009

Tweede druk september 2009

Derde druk mei 2010

© 2006 Tamera Alexander

Oorspronkelijke uitgever Bethany House, een divisie van Baker Publishing Group, Grand Rapids Michigan 49516 USA.

Oorspronkelijke titel Rekindled – Fountain Creek Chronicles. Book 1

© 2009 Nederlandse editie Uitgeverij Van Wijnen, Postbus 172, 8800 AD Franeker

Vertaling Margriet Visser-Slofstra

Omslagontwerp studiogearox.com

Omslagfoto Steve Gardner

ISBN e-book 9789051947014

ISBN 9789051943467 / NUR 302

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Dankwoord

Aan mijn ouders, Doug en June Gattis

Opgroeien onder jullie beschuttende liefde heeft mij gevormd voor de eeuwigheid, en daar ben ik jullie eeuwig dankbaar voor. Jullie liefde is in mij overgevloeid en heeft mij vleugels gegeven. En doet dat nog steeds. Dank dat u me voortdurend op het kruis hebt gewezen en in mijn leven als Christus voor mij aanwezig bent geweest.

Voor mijn schoonmoeder, Claudette Harris Alexander

U heeft mijn schrijfexpeditie in gang gezet door mij te laten zien dat Zijn liefde heel langzaam ontluikt. Ik vertrouw erop dat u kunt zien waar uw geschenk toe heeft geleid. We missen u elke dag weer. Spoor de mooiste wandelroutes op. Nog even, dan zijn wij ook Thuis.

Ga niet af op zijn voorkomen en zijn rijzige gestalte. Ik heb hem afgewezen. Het gaat niet om wat de mens ziet: de mens kijkt naar het uiterlijk, maar de heer kijkt naar het hart.

1 Samuël 16:7

Proloog

Colorado Territory, 1868
In de schaduw van Pikes Peak

In gedachten had Larson Jennings dit moment al duizendmaal beleefd, toch bezorgde het hem nog steeds koude rillingen. Onrustig schuivend op zijn zadel staarde hij naar het kronkelige rotspad dat in de afgelopen vijf maanden zijn dromen, niet alleen ’s nachts, ook overdag, had beheerst. Het blije vooruitzicht om thuis te komen, werd getemperd door een akelig voorgevoel dat elke stemming van feestvreugde verdrong.

Voorzichtig trok hij zijn leren handschoenen uit en keek naar zijn misvormde handen. Hij boog en strekte zijn vingers iets, waarbij zijn gezicht vertrok door de onaangename sensatie in zijn rechterarm. De huid was nagenoeg genezen, maar stond strakgespannen over de rug van zijn hand, en datzelfde gold voor meer dan de helft van zijn lichaam. Beelden uit die fatale nacht flitsten door zijn hoofd. Verblindend wit licht, ondraaglijke hitte.

Hij deed zijn ogen dicht. De herinneringen deden hem gejaagder ademhalen en lieten zijn huid tintelen. Het mag dan zo zijn dat hij de dood niet de overwinning heeft gegund, wel heeft die in de strijd een deel van hem opgeeist.

Hoe zou Kathryn reageren als ze hem zo zag? En hoe zou het haar de afgelopen maanden zijn vergaan, niet wetende waar hij was? De gedachte dat ze hem wellicht allang dood waande, raakte hem zo dat Larson er niet aan wilde denken. Kathryn zou er vast zijn… Vast.

Als hij een betere echtgenoot voor haar was geweest, als hij beter voor haar had gezorgd of als hij haar datgene had kunnen geven waar ze echt naar verlangde, misschien had hij dan een ander gevoel bij zijn thuiskomst gehad. Maar hun onvermogen om kinderen te krijgen, had jaren geleden een kloof tussen hen geslagen. De waarheid van hun huwelijk was voor hem net zo onmiskenbaar als de littekens die zijn lichaam ontsierden. En dat was ook nog eens grotendeels zijn schuld – daar was hij nu wel achter.

Hij reed langs het espenbos dat de noordkant van hun land begrensde en stak Fountain Creek op een ondiep punt over. Vervlogen herinneringen, gelukkiger herinneringen knabbelden aan zijn twijfels. Larson liet die gedachten graag toe. Kathryn was twintig geweest, toen hij haar naar dit gebied had meegenomen. De reis hiernaartoe vanuit Boston was zwaar geweest, maar ze had nooit geklaagd. Nooit. Met elke kilometer die ze aflegden, had hij haar stilzwijgende angst voelen groeien. Hij herinnerde zich één bepaalde nacht die ze tijdens een storm in de wagen hadden doorgebracht. Wind en regen hadden de prairie gegeseld, en ook al had haar stem getrild, Kathryn beweerde dat ze van het avontuur genoot. Tijdens die nacht had hij haar bemind en gezworen haar te beschermen en voor haar te zorgen. Een belofte die hij nog steeds wilde houden – hoe bescheiden hun werkelijkheid, in vergelijking met zijn dromen, ook had uitgepakt.

Kathryn betekende nu meer voor hem dan wat ook. Ze was meer dan zijn vrouw en zijn geliefde. Ze vulde hem aan op punten waarvan hij nooit had geweten dat hij daarin was tekortgeschoten. Hij betreurde het dat hij dicht bij de dood had moeten komen om de waarheid te zien. Hopelijk kon hij haar helpen verder dan zijn uiterlijk te kijken, om te kunnen ontdekken wie hij was geworden.

Toen hij de bocht om ging en het vertrouwde tafereel in beeld kreeg, ging zijn hart sneller kloppen. De aanblik van hun blokhut, liggend in de beschutting van de onlangs uitgelopen espen en wilgen, ineengedoken in de schaduw van de woeste bergen die altijd zijn thuis zouden zijn, benam hem nog steeds de adem.

Larsons maag trok samen, terwijl hij keek of er bij de boerderij beweging te zien was. Toen hij dichterbij kwam, waaide de wind vanaf de berg door de takken boven zijn hoofd. De deur van de blokhut ging krakend open. Hij sperde zijn ogen wijd open. Een golf adrenaline deed alle zenuwen tintelen.

‘Kathryn?’ bracht hij schor uit. Zijn stem klonk als een muziekdoosje waarvan het binnenwerk was vastgelopen.

Hij liet zich van zijn paard glijden en wierp een blik op de schuur. Akelig stil.

Het duurde even voor hij zijn evenwicht had hervonden en hij weer gevoel in zijn benen had. Zijn rechterbeen deed pijn en hij had het liefst de stok gepakt die aan zijn zadel was bevestigd. Hij onderdrukte die neiging omdat hij niet wilde dat Kathryns eerste beeld van hem dat van een kreupele was. Zijn hart stroomde over van kwetsbaarheid, waardoor er slechts een enkele smeekbede overbleef.

God, geef dat ze me nog steeds wil.

Voorzichtig duwde hij de deur verder open en liep naar binnen. ‘Kathryn?’

Hij keek om zich heen. Niemand aanwezig. De deur naar hun slaapkamer was dicht. Hij liep de kamer door en trok de klink omhoog. De slaapkamer was leeg, op het bed na dat ze hadden gedeeld. Beelden van die laatste nacht hier met Kathryn flitsten door zijn hoofd. Ongeloof en bezorgdheid deden zijn maag in opstand komen.

Hij doorzocht de schuur en riep haar naam, maar zijn stem ging verloren in de wind die de bomen in beweging bracht. Zwoegend haalde hij adem, maar hij negeerde de pijn en klom weer in het zadel.

Later op de middag leidde Larson zijn paard een wat minder drukke straat in. De moeizame rit terug naar Willow Springs had hem uitgeput. Had hij er maar voor gekozen zijn zoektocht naar Kathryn hier te beginnen. Zijn hoop dat het haar was gelukt de boerderij te behouden, was echter te groot geweest. Hij spoorde zijn paard aan en doorzocht de plaatsen waar Kathryn eventueel zou kunnen zijn. Toen hij bijna de rand van het stadje had bereikt en zijn blik op een groepje mensen naast de kerk viel, riep hij zijn gedachten een halt toe.

Twee mannen waren bezig een kist aan touwen in een gat te laten zakken. Drie andere mensen keken zwijgend toe – een volledig in het zwart geklede vrouw en twee mannen naast haar. Terwijl hij in het voorbijgaan het groepje bekeek, voelde Larson plotseling medelijden met de overledene. Wat voor leven had die persoon geleid dat er maar zo weinig mensen hun deelneming kwamen betuigen? Toen draaide de vrouw haar hoofd om en zei iets tegen de mannen naast haar. Het kon toch niet…

Een stekende pijn in zijn borst benam Larson de adem.

Kathryn.

Hij steeg af en wilde op haar aflopen. Iets hield hem echter tegen.

Kathryn liep naar de hoop aarde en pakte er een handjevol af. Ze deed een stap naar voren, aarzelde even, maar liet de aarde uiteindelijk door haar vingers glijden. Larson stond zo dichtbij dat hij de doffe klank van de grond en de kiezels op de kist hoorde. Hij was er zeker van dat hij haar zag huiveren. Ze bewoog zich langzaam en nadenkend.

Ze leek te zijn veranderd, maar toch, hij dronk haar beeld in. Hij voelde hoe de scherven van zijn leven weer bijeenkwamen.

Zijn gedachten hielden zich bezig met de vraag wie er in de kist zou liggen. Al snel meende hij dat het alleen Bradley Duncan kon zijn. Hij herinnerde zich die middag waarop hij de jongeman tijdens een bezoek aan Kathryn in de blokhut had aangetroffen. Ondanks zijn smeekbeden aan God in de afgelopen maanden om zijn jaloezie de kop in te drukken en om de kans te krijgen het weer goed te maken met zijn vrouw, kwam een bittere vonk diep vanbinnen opnieuw tot leven.

Larson boog zijn hoofd. Zou hij ooit de kracht bezitten om zijn oude aard af te leggen? Op dat moment draaide Kathryn zich naar hem om en wist hij dat het antwoord nee was.

Hij wilde het niet geloven. Hij kende het lichaam van zijn vrouw even goed als zijn eigen lijf, zowel als levendige herinnering als uit zijn dromen. De lichte welving onder haar rokken liet geen enkele twijfel bestaan. Larson had het gevoel of zijn benen het onder hem begaven.

Matthew Taylor, zijn voorman en vermeende vriend, stond vlak naast Kathryn. Taylor sloeg een arm om haar schouders en trok haar naar zich toe. Vloeibaar vuur vlamde door Larsons aderen. De voor hem belangrijkste twee dingen ter wereld had hij Matthew Taylor toevertrouwd: zijn boerderij en zijn vrouw. Het zag ernaaruit dat Taylor hem op beide terreinen in de steek had gelaten. En al doende had hij Kathryn iets gegeven waartoe Larson zelf nooit in staat was geweest.

Met Taylors hand onder haar arm liep Kathryn bij het graf vandaan. Hij fluisterde haar iets toe. Ze glimlachte terug. Larsons hart veranderde in steen. Ze liepen hem voorbij alsof hij er niet stond. Hij voelde zich plotseling onzichtbaar. Voor het eerst in zijn leven zat het volkomen gebrek aan herkenning hem niet dwars. Verslagenheid en woede streden om de voorrang terwijl hij Kathryn en Taylor in de richting van het stadje zag lopen.

Toen de dominee was teruggekeerd naar de kerk en de grafdelvers hun taak hadden voltooid, liep Larson naar de rand van het graf. Hij wierp een blik op de tijdelijke grafsteen, waarna de lucht uit zijn longen werd geperst. Na het lezen van de naam op het gesplinterde oude hout zakte hij door z’n knieën. Zijn wereld kwam volledig op z’n kop te staan.

Pal onder de jaartallen 1828-1868 stond een naam…

LARSON ROBERT JENNINGS

1

Vijf maanden geleden
24 december 1867

Larson Jennings tuurde door de bevroren ruit van de ingesneeuwde blokhut. Natte sneeuwvlokken joegen tegen zijn gezicht, maar hij merkte niet veel van de bijtende winterkou. Een langzaam opkomende gloed verwarmde zijn buik en terwijl hij hen tweeën bekeek, besloeg zijn hete adem de ijzige ruit.

De glimlach van zijn vrouw, haar lach, helemaal aan een andere man gewijd, wakkerde een pijnlijke herinnering aan en voelde als een messteek in zijn hart. Het kostte hem flink wat moeite om bij het binnengaan van de blokhut de deur niet te forceren.

Kathryn ging meteen staan. Haar bruine ogen werden overschaduwd door verbazing. ‘Larson, wat ben ik blij dat je er bent.’ Maar haar blik straalde iets anders uit. Ze zette haar kopje neer en liep bij haar stoel vandaan die naast Bradley Duncan aan de keukentafel stond. ‘Bradley is thuis van de universiteit en kwam even langs… onverwacht.’ Ze sloeg haar ogen neer en voegde er zacht aan toe: ‘Om te praten…’

Bradley Duncan ging staan en sloeg daarbij bijna zijn kopje omver. Larson draaide zich om en wierp de geleerde jongen een woedende blik toe. Ook al was hij inmiddels drieëntwintig, met zijn gladde gezicht had hij nog steeds geen mannelijk voorkomen. In ieder geval niet in Larsons ogen. Larson was minstens vijftien centimeter langer en had het voordeel dat hij flink gespierd en zo’n dertig kilo zwaarder was. Hij minachtte zwakte en Duncan straalde juist zwakte uit. Omdat hij van jongs af aan had geleerd zijn postuur te gebruiken om te intimideren, was Larson geneigd deze knaap simpelweg doormidden te breken.

Hij draaide zich om naar Kathryn om te kijken of op haar gezicht bedrog te lezen stond. Haar behoedzame uitdrukking nam niets van zijn woede weg. Het had hem altijd moeite gekost anderen te vertrouwen, en wanneer het om zijn vrouw en andere mannen ging, kostte hem dat extra moeite. Hij had gezien hoe mannen haar openlijk bewonderden en kon zich goed voorstellen welke gedachten onder de oppervlakte sluimerden.

‘Meneer J-Jennings.’ Duncans ogen schoten naar Kathryn en weer terug. ‘Ik ben even langsgekomen om deze boeken bij Kathryn af te geven. Ik heb ze in Boston gekocht.’

De manier waarop de jongen de naam van zijn vrouw uitsprak, stond Larson niet aan.

‘Ik dacht dat ze ze misschien wilde lezen. Daar houdt ze namelijk erg van’, voegde Duncan eraan toe, alsof Larson zijn vrouw niet al tien jaar kende. ‘Boeken zijn behoorlijk prijzig. En omdat uw boerderij er op het ogenblik niet te best voorstaat, dacht ik…’

Vrijwel onmerkbaar veranderde Kathryns uitdrukking. Duncan zweeg. Larson voelde een stilzwijgende waarschuwing van zijn vrouw naar de jongen gaan die nu vlak voor hem stond te schutteren.

De razernij diep vanbinnen kwam tot uitbarsting. Een flinke dreun op Duncans kaak deed de jongen naar achteren wankelen.

Kathryn hapte naar lucht; alle kleur trok uit haar gezicht. ‘Larson…’

Zijn blik legde haar het zwijgen op. Hij greep Duncan bij zijn gesteven kraag en zijden hemd en sleurde hem naar buiten naar zijn elegante paard. Zodra Duncan was opgestegen, gaf Larson de volbloed een mep op de flank, waarna het dier ervandoor ging.

Kathryn wachtte hem bij de deur op. Ze had een sjaal om haar schouders geslagen en keek hem met ogen vol afkeuring aan. ‘Larson, je had niet het recht je zo te gedragen. Bradley Duncan is een eerbare jongeman.’

Larson sloeg de deur achter zich dicht. ‘Ik zag hoe hij naar je keek.’

Ze liet een ongelovig lachje horen. ‘Bradley beschouwt me als een oudere zus.’

Larson ging pal voor haar staan en keek haar boos aan. Ze verstijfde, maar deinsde niet terug. Dat moest hij toegeven, dat had ze nog nooit gedaan. ‘Ik heb geen broers en zussen, Kathryn, maar neem van mij aan, zo kijkt een man niet naar zijn zus.’

Kathryn zuchtte, en een veelzeggende blik verzachtte haar uitdrukking. ‘Larson, nadat ik jou heb leren kennen, heb ik nooit naar een ander gekeken. Nooit’, fluisterde, terwijl ze langzaam een hand tegen zijn wang legde. Haar ogen glommen. ‘Het leven dat ik heb gekozen, is nog steeds het leven dat ik wil. Wat andere mannen denken, interesseert me niet. Ik wil jou, alleen jou. Wanneer neem je dat nu eens ter harte?’

Hij wilde haar hand wegduwen, maar de gevoelens die ze bij hem opwekte, waren krachtiger dan zijn behoefte om de situatie in de hand te houden. Hij trok haar tegen zich aan en kuste haar. Hij wilde maar wat graag geloven dat ze nooit naar een andere man, nooit naar een ander leven verlangde.

‘Ik hou van je’, fluisterde ze tegen zijn mond.

Hij trok zich terug en keek haar in de ogen. Hij wenste dat hij kon antwoorden. Maar dat kon hij niet. Diep vanbinnen zat iets op slot. Eigenlijk wist hij niet eens wat het was, maar hij had al jong geleerd dat het veiliger was het, diep weggestopt, verborgen te houden.

Er hing een glimlach om Kathryns lippen, alsof ze zijn gedachten kon lezen.

Larson trok haar tegen zich aan en kuste haar nogmaals, veel zachter deze keer. Een zucht ontsnapte aan haar keel. Kathryn bezat een macht over hem die hem soms beangstigde. Hij vroeg zich af of ze dat zelf wel in de gaten had. Ze verdiende zo veel meer dan wat hij haar had gegeven. Hij zou degene moeten zijn die boeken en mooie spullen voor haar kocht – niet een halfverliefde jongeman. Hij wilde Kathryn graag omringen met de rijkdom die haar jeugd in Boston evenaarde en trots in haar ogen zien wanneer ze naar hem opkeek.

Een blik die hij al heel, heel erg lang niet meer had gezien.

Het vertrouwde gevoel van falen vermengde zich plotseling met de lieflijkheid van zijn vrouw. Larson verslapte zijn omhelzing. Voorzichtig haalde hij zijn vingers uit haar stevige, blonde haren. Haar ogen waren nog steeds gesloten, en ze ademde met horten en stoten. Haar wangen vertoonden een blos.

Zachtjes gleed hij met zijn duim over haar lippen. Ondanks tien jaren van hard werken in dit ruige gebied was haar schoonheid alleen maar toegenomen. Geen wonder dat hij knechten betrapte op starende blikken.

Langzaam gingen haar ogen open. Hij probeerde hun diepte te peilen.

Kathryn zei dat ze nooit een andere man had gewenst, dat ze tevreden was met hun karige bestaan. En de manier waarop ze op hem reageerde en nu naar hem keek, deed hem bijna geloven dat zijn wantrouwen ongegrond was. Er was echter één ding dat Kathryn met heel haar hart had gewenst, en dat had hij haar niet kunnen geven. Hoezeer hij het ook had geprobeerd en ervoor had gebeden, zijn pogingen om haar verlangen naar een kind te vervullen, waren zonder resultaat gebleven.

Op dat moment stookte een duistere, vertrouwde aanwezigheid zijn gevoelens van tekortschieten op. Hij luisterde naar de onhoorbare stem, waarna de vonkjes van twijfel oplaaiden.

Hij deed een stap bij haar vandaan en draaide zich om. ‘Ik heb nog werk te doen. Ik kom dadelijk weer binnen.’

Omdat hij de voorkeur gaf aan de vertrouwde decemberkou in Colorado boven de gekwetste teleurstelling in de ogen van zijn vrouw, smeet Larson de deur achter zich dicht.

Kathryn Jennings staarde naar de deur. De dreun klonk nog na in haar borstkas. Ze was het gewend deze klank van haar man te horen, op allerlei manieren. Ook al kwam Larsons emotionele terugtrekking nooit meer als een verrassing, het knaagde altijd wel aan haar hart. Ze drukte een hand tegen haar mond en dacht terug aan zijn kus.

Heel even deed ze haar ogen dicht en wenste – niet voor het eerst – dat Larsons begeerte evenzeer naar haar zou uitgaan – naar wie zij was – als naar haar genegenheid. Zou er ooit een moment komen waarop hij haar in zijn innerlijk zou toelaten? Waarop hij alles met haar zou delen wat hem kwelde, de demonen met wie hij in zijn slaap worstelde?

Ze keek naar beneden naar haar strak ineengevouwen handen. Nachtenlang had ze hem vastgehouden, terwijl hij half lag te slapen en half van zijn zinnen beroofd was, en kreunend fluisterde over zijn moeder die allang dood en begraven was.

Maar niet vergeten, en ook niet vergeven.

In de wetenschap dat hij binnenkort zou terugkomen en vooruitlopend op zijn stemming, ging Kathryn verder met het avondeten. Ze voegde een klontje boter toe aan de aardappelen, bedroop de ham, en liet de bladzijden van haar herinnering terugbladeren naar gelukkiger dagen – naar die dag waarop ze Larson voor het eerst had gezien. Zelfs toen al had ze gevoeld dat een deel van hem diep was weggestopt. Maar aangezien ze jong en idealistisch was, had ze zijn sombere stuursheid intrigerend gevonden. Ze was ervan overtuigd dat zij de sleutel bezat om zijn mysteries te ontrafelen. De tijd had die overtuiging echter flink aangetast.

Ze pakte twee borden uit de buffetkast, degene die ze alleen bij heel speciale gelegenheden gebruikte. Ook al was hun blokhut aan de voet van de Rocky Mountains in de winter ingesneeuwd, woonden ze kilometers bij hun buren vandaan en was het een halve dag rijden naar Willow Springs, het lukte haar toch de feestdagen in de gaten te houden. En dit was de meest bijzondere feestdag van het jaar.

Een halfuur later zaten ze tegenover elkaar aan tafel. Er werd nauwelijks van het met zorg bereide voedsel gegeten en de feestelijke stemming waar Kathryn die ochtend op had gehoopt, was ver te zoeken.

‘Wat heb je Duncan vanmiddag verteld?’ Met een ongewoon rustige stem verbrak Larson de stilte.

Kathryn trok haar wenkbrauwen op tot een onuitgesproken vraag.

Hij bleef haar een tijdje aankijken, waarna hij zijn aandacht weer op zijn bord richtte. ‘Heb je hem over de boerderij verteld?’

Ze schudde haar hoofd en begreep toen pas waar hij op doelde. ‘Nee, dat heb ik niet gedaan’, zei ze zachtjes, in de wetenschap dat haar antwoord hem zou kwetsen. Ongetwijfeld had Duncan het van anderen gehoord, wat betekende dat de situatie er slechter voorstond dan ze had gedacht.

Larson schoof zijn stoel naar achteren en ging staan. Een onzichtbaar gewicht duwde op zijn brede schouders, waardoor hij er ouder uitzag. ‘Ik ben van plan een aantal paarden te verkopen om ons erdoorheen te slepen. En als we de komende lente de markt op kunnen, als de winter niet al te streng wordt, dan redden we het nog wel een jaar.’

Kathryn knikte en keek een andere kant op. Het nieuws stemde haar ernstig. Omdat ze voelde dat haar man haar aankeek, keek ze terug en glimlachte, in de hoop dat het er oprecht uitzag. ‘Het komt vast goed.’

Larson liep naar de deur en trok zijn jas aan. Hij legde zijn hand op de klink en sprak zonder achterom te kijken. ‘Het eten smaakte goed vanavond, Kathryn. Heel erg goed.’ Hij zuchtte. ‘Ik heb nog wat te doen. Ga maar vast naar bed.’

Ze ruimde de tafel af en waste af. Terwijl ze de borden afdroogde, liet ze een vinger langs het gouden randje glijden. Vier jaar geleden had ze die van haar moeder cadeau gekregen. Slechts twee borden waren onbeschadigd aangekomen. Ze waren het laatste cadeau dat Elizabeth Cummings voor haar dood aan haar had gegeven. De wetenschap dat haar moeder ditzelfde bord ook in handen had gehad, gaf Kathryn het gevoel dichtbij haar te zijn. Haar gedachten gingen terug naar de twee brieven die ze haar vader na het overlijden van haar moeder had geschreven. De brieven waren weliswaar niet ongeopend teruggekomen, maar William Cummings had ze evenmin beantwoord. Zijn kennelijke gebrek aan interesse voor haar leven – ook al was dit niet nieuw voor Kathryn – haalde nog steeds oude wonden open.

Omdat ze weigerde stil te staan bij zaken die ze niet kon veranderen, zette Kathryn de borden weer in de buffetkast. Haar hand kwam in aanraking met een houten kistje dat zorgvuldig achterin was weggestopt. Binnen in het kistje klonk een gedempt geklingel, gevolgd door een enkele haperende klank. Met een blik over haar schouder naar de deur haalde ze het doosje tevoorschijn.

Kathryn deed het deksel omhoog en de gedachte aan wat erin zat, deed een warme golf van herinnering langs haar ruggengraat omhoogtrekken. Een glimlach trok om haar mond, ondanks de behoedzaamheid die haar verwachting temperde. Het was inmiddels heel wat maanden geleden dat ze zichzelf toestemming had gegeven het doosje tevoorschijn te halen, ook al had ze er de afgelopen weken talloze keren aan gedacht. Met name vanwege de strenge winter die ze doormaakten. Wat zou er gebeuren als het de hele winter door zo koud bleef?

Eén enkel voorwerp had zich in de doos genesteld. Voorzichtig begon ze de verfrommelde randen van een krant van 24 december 1857 te ontvouwen. De ironie van de datum op de krant bracht opnieuw een glimlach teweeg. Precies tien jaren waren er verstreken sinds zij de beslotenheid van haar jeugd was ontvlucht voor een nieuw, veelbelovend leven met de man die haar hart had veroverd.

En die dat hart nog steeds bezat, ondanks het feit dat het leven heel anders was verlopen dan ze zich had voorgesteld.

Ze haalde het muziekdoosje tevoorschijn en streek met haar vinger over de gladde lak. Het was het laatste en lievelingsmuziekdoosje dat ze van haar ouders had gekregen, ter gelegenheid van haar zeventiende verjaardag. Telkens kreeg ze een doosje dat kleiner was dan de vorige, met een bijzondere vorm en een prachtige melodie. Zes jaar geleden had ze van al die doosjes afstand gedaan, op deze ene na.

Ze keek even achterom naar het bevroren raam dat halfbedekt was met sneeuw, om daarna weer naar het doosje in haar handen te kijken. Soms miste ze het beschermde wereldje vol voorspoed. Niet dat ze haar leven met Larson wilde omruilen. Ze wenste alleen dat hun boerderij wat meer succes had gehad. Zowel voor hem als voor haar.

Ze draaide zachtjes aan het sleuteltje in de bodemplaat en deed haar best het niet al te strak op te winden. Toen ze het dekseltje optilde, stokte haar adem bij het horen van de vertrouwde melodie. Het doosje was van mahonie gemaakt en met goudblad ingelegd. Verreweg de mooiste van de verzameling en veel meer waard dan alle andere. Het zou een aardige som opleveren.

Kathryn voelde bij die gedachte enige aarzelingen opkomen, maar duwde die stilletjes weg. Ze geloofde even sterk in de dromen van haar man als hij en zou er alles voor over hebben om hem te helpen. Maar als ze opnieuw een moeilijke tijd tegemoet gingen, dan hadden ze in ieder geval nog iets achter de hand.

Ze verloor zichzelf in het zangerige melodietje, ging staan en liep naar de lamp op de schoorsteenmantel. Ze hield het doosje in het licht zodat ze de bekende inscriptie op de gouden binnenkant van het deksel kon lezen. Ze hield het iets schuin omhoog en kon de woorden bijna lezen…

Vanwege een plotselinge beweging die ze vanuit haar ooghoek opving, draaide ze zich om.

Larson stond achter haar met een gezicht dat donker was van pijn en twijfel. ‘Van plan dit ding ook te verkopen?’

Met bonzend hart haastte ze zich om het uit te leggen. ‘Ik was niet van plan om het te verkopen. Ik was alleen…’

Kathryn voelde het muziekdoosje uit haar handen glijden. Ze probeerde het nog te grijpen, maar kon er geen grip op krijgen. Er ontsnapte een kreet aan haar lippen toen het doosje op de houten vloer stukviel. Terwijl het ingewikkelde binnenwerk onder de tafel en de buffetkast rolde, alsof het een schuilplaats zocht, stegen er heel wat dissonanten en tingelende geluiden omhoog.

Haar keel kneep samen en het kostte haar moeite om adem te halen. Hoe kon ze zo dom zijn? De hete tranen rolden over haar wangen.

‘Je hebt de andere verpand’, zei hij met een beschuldigende klank in zijn stem. ‘Ik denk dat je voor deze ook een goede prijs had kunnen krijgen.’ Zijn stem ging over in een fluistering en zijn ogen werden onverwacht dof van emoties.

Voorbijgaand aan de pijn in haar keel keek ze naar hem op en zei: ‘Ik heb die met plezier verkocht.’

‘En daarom heb je het voor me verzwegen?’

‘Ik heb het je niet meteen verteld omdat ik niet wilde dat je dacht…’

‘Dat ik niet voor mijn eigen vrouw kon zorgen? Dat ik niet in staat ben je de dingen te geven die je nodig hebt? De dingen die je wilt?’

De blik die hij haar toewierp, sneed door haar ziel. Kathryn realiseerde zich opnieuw dat ze indertijd een grote fout had gemaakt door niet van meet af aan eerlijk tegen hem te zijn. Ze hadden het er sindsdien niet meer over gehad, maar die goedbedoelde misleiding had haar tentakels om hun huwelijk heen geslagen.

Ze knipperde tegen een waas van tranen, terwijl haar gedachten een sprong in de tijd maakten. ‘De helft van onze veestapel was die winter omgekomen. We hadden geld nodig voor eten, voor voorraden.’ Ze stak haar hand uit om zijn borst aan te raken.

Hij greep haar pols vast en deed een pas naar voren, zodat zijn gezicht slechts enkele centimeters van haar verwijderd was. ‘Ik zou het geld heus bijeen hebben gekregen, Kathryn. Ik kan heus wel voor je zorgen.’

‘Daar heb ik nooit aan getwijfeld.’ Maar haar woorden klonken hol en misten overtuigingskracht, dat hoorde ze zelf ook. Stond haar twijfel zo duidelijk in haar ogen te lezen?

Een veelbetekenende blik trok over Larsons gezicht. ‘Hoe lang is Duncan hier vanmiddag eigenlijk geweest?’

Kathryn fronste haar wenkbrauwen en keek de blauwe ogen die glommen als getemperd staal onderzoekend aan. Als hij haar een klap in het gezicht had gegeven, had hij haar niet meer pijn kunnen doen. Haar stem klonk zo zacht als een fluistering. ‘Wat wil je van me weten?’

‘Heb je hem aan je laten zitten?’

Ze staarde hem vol ongeloof aan. Enerzijds moest ze bijna lachen om de absurditeit van die beschuldiging, anderzijds wist ze waarom hij dat vroeg en voelde ze de pijn. ‘We zijn al zo lang samen… en nog steeds weet je het niet?’

De beschuldigende blik nam iets af, maar zijn kaak bleef strak staan.

‘Ik ben je vrouw, Larson Jennings. Ik heb mijzelf, geheel en al, aan jou beloofd. Ik hou me aan mijn belofte, en…’

Hij richtte zijn aandacht op het kapotte doosje op de grond. Toen hij haar opnieuw aankeek, stond de vraag duidelijk in zijn ogen te lezen. Zijn grip rond haar pols werd nog steviger, zonder pijnlijk te worden.

Kathryn zag duidelijk de vergelijking die hij in gedachten maakte. Ze had die eerder gezien. En had er onderhand genoeg van dat dit telkens weer de kop opstak. Zouden ze dit ooit achter zich kunnen laten?

‘Larson, ik ben niet zoals je moeder. Ik ben niet iemand die zichzelf aan mannen geeft om hen te behagen.’ Bewust liet ze haar stem zachter klinken. ‘Ik heb mijzelf slechts aan één man gegeven… aan jou. En ik zal dat deel van mijzelf nooit met een andere man delen. Nooit en te nimmer.’

Hij gaf niet meteen antwoord, maar liet haar pols los. ‘Hoe kan ik daarvan op aan?’

In zijn vraag hoorde Kathryn de echoënde kreet van een kleine jongen, en zij slikte moeizaam bij het antwoord dat ze begon te vormen, omdat ze besefte dat het evenzeer voor haar als voor hem gold. Ze zond een gebed omhoog met de vraag of God hun koppige harten wilde bijstaan. Of Hij Larson voorbij het zaad van ontrouw wilde leiden dat in zijn jeugd was gezaaid, en of Hij haarzelf…

Ze keek naar de stukken hout en glas en onderzocht haar hart. Het enige waar ze ooit naar had verlangd, was in alle opzichten één met haar man zijn. Had ze daar verkeerd aan gedaan? Ze voelde een antwoord opborrelen. Het lag bijna binnen handbereik. Maar toen gleed het weer weg, als een fluistering in de wind.

Ze sprak met vaste stem: ‘Vertrouwen, Larson, dat is het antwoord. Je zult moeten leren mij te vertrouwen.’

Een kant van zijn mond vertrok tot een glimlach, maar het zag er meer uit als een uitdaging. ‘En werkt dat vertrouwen twee kanten op, Kathryn?’

Opnieuw voelde ze iets borrelen. ‘Ja, dat werkt twee kanten op.’

Ze dacht dat zij in dit huwelijk degene was die haar hart al volledig had geopend. Maar ze had het mis. Ze had nog niet alles gegeven.

Later op de avond, toen ze voorbereidingen troffen om naar bed te gaan, voelde Kathryn dat Larson haar bekeek. Ondanks de muur van stilte tussen hen in voelde ze een blos omhoogkruipen door zijn diepgaande aandacht.

Het was kil in de blokhut. Snel trok ze haar kleren uit en deed haar nachtpon aan om vervolgens tussen de ijskoude lakens te glijden. Ze trok het beddengoed tot aan haar kin omhoog en lag huiverend te wachten op Larsons warmte naast zich. Toen ze aan zijn kant van de slaapkamer geen beweging vernam, draaide ze zich om.

Hij stond naar haar te kijken. De lamp op het dressoir verspreidde in het duister slechts een oranje gloed, maar die was voldoende om de blik in de ogen van haar man te herkennen. Hij deed zijn mond open alsof hij iets wilde zeggen, maar keek vervolgens een andere kant op. Larson verplaatste de lamp naar het nachtkastje en trok zijn bloes uit. Kathryn kende de lijnen van haar mans gezicht en was vertrouwd met zijn gestalte. Al die dingen kende ze, maar ze wist zo weinig van de man onder het uiterlijk.

Ze had zich meteen tot hem aangetrokken gevoeld. Alles aan hem had zijn vastberadenheid en dromen uitgestraald en zijn hartstocht was zo intens dat ze vreesde erin te zullen verdrinken. De eerste keer dat ze Larson had gezien, gehuld in leer, met bruin haar tot op zijn schouders, had haar moeder hem een man van de bergen genoemd. Een zweem van een glimlach was over haar moeders gelaatstrekken gekropen voordat ze snel had geprobeerd haar reactie te maskeren. Ze waarschuwde Kathryn voor de prijs van het volgen van haar hart. William Cummings noemde hem een schurk, en ook al verbood hij Kathryn niet om hem nogmaals te ontmoeten, haar vaders kille afstandelijkheid ten opzichte van het onderwerp had genoeg gezegd. Zoals in haar leven al zo vaak was gebeurd. En dat was het laatste zetje geweest. Kathryn had zich steeds dichter bij de rand van de rivier gewaagd, totdat ze volledig werd meegevoerd.

Toen Larson op de rand van het bed ging zitten, werd Kathryns blik naar zijn rug getrokken. Verspreid over zijn gespierde rug en schouders zaten ronde vlekken geschroeide huid. Ze kromp altijd ineen wanneer ze dacht over het soort mens dat een klein jongetje zo veel pijn kon bezorgen. Als vanzelf strekte ze haar hand uit om hem aan te raken, waarbij ze de hoop koesterde dat zijn innerlijke verwondingen evenzeer zouden genezen als de uiterlijke hadden gedaan.

Larson verstrakte bij haar aanraking, maar draaide zich niet om.

Met gebogen hoofd bleef hij een moment zitten, om even later de lamp uit te draaien. Het gele schijnsel van de lampenpit doofde langzaam uit tot een gloeiend puntje, waarna de kamer in duister was gehuld.

Kathryn huiverde door de plotselinge tocht die ontstond toen het beddengoed werd opengeslagen en Larson naast haar ging liggen. Ze verwachtte half dat hij haar zou aanraken, maar dat deed hij niet. De tranen sprongen haar in de ogen. Zou het altijd zo tussen hen blijven?

Ze lagen zij aan zij, gespannen en zwijgend, en raakten elkaar nauwelijks aan. De eenzaamheid diep vanbinnen nam toe, totdat ze hem uiteindelijk de rug toedraaide. Ze legde een hand over haar lege schoot en vroeg zich af of binnen in die stille, geheime plaats ooit leven zou ontstaan. De volle maan die over een verse laag sneeuw streek, wierp een vale gloed door het slaapkamerraam. Kathryn staarde naar de zilverkleurige stralen totdat ze een beweging naast zich voelde.

‘Het spijt me, Kat.’

Zijn lage stem verbrak de stilte in de slaapkamer. Kathryn sloot haar ogen. Ze wist hoeveel zijn gefluisterde bekentenis hem had gekost en koesterde de klank van het koosnaampje dat hij soms gebruikte. Een naam die ze al heel lang niet meer had gehoord.

Langzaam draaide ze zich om en keek tegen zijn profiel aan. Hij lag naar de zoldering te kijken. Ze kon niet anders dan zich afvragen welke verborgen schatten er in het hart van de man naast haar begraven lagen. Ze liet haar vingers door zijn haar glijden, om vervolgens zijn stoppelige kaaklijn af te tasten. In al die jaren dat ze hem nu kende, had hij nog nooit een volle baard gehad. En zij had er nooit naar verlangd; zij hield van de krachtige lijnen van zijn gezicht.

Toen hij niet reageerde, draaide Kathryn zich uiteindelijk om en krulde zich op.

Na een tijd trok Larson haar zachtjes tegen zich aan. De warmte van zijn borst drong door haar nachtpon en verwarmde haar rug. Dit was zijn taal. Zonder woorden te gebruiken, vertelde hij haar dat hij van haar hield. Op dezelfde manier zorgde hij ervoor dat er voldoende brandhout bij de deur lag en verzekerde hij zich ervan dat haar mantel en handschoenen nog winterbestendig waren.

Ze verlangde echter naar meer.

Kathryn voelde hoe haar keel dichtkneep en legde zijn hand over haar borsten. Ze kroop dichter tegen hem aan en beantwoordde zo zijn onuitgesproken vraag.

Toen Larson iets omhoogkwam en op zijn elleboog leunde, wachtte hij tot ze hem aankeek om vervolgens voorzichtig zijn handen om haar gezicht te leggen. Ze keek naar zijn ogen en wist dat het er niet toedeed of hij ooit zijn hart volledig voor haar opende of niet – haar hart behoorde hem al eeuwig toe. Ze had God beloofd deze man lief te hebben, in goede en in kwade dagen, en was vast van plan zich aan die belofte te houden. Terwijl hun adem zich vermengde en hij haar dichter tegen zich aan trok, smeekte ze God of Hij haar wilde helpen haar man te zien en lief te hebben om wie hij was, niet om wie zij graag wilde dat hij was.

2

Larson werd de volgende ochtend wakker toen het nog donker was en zijn gedachten nog ver weg waren. Hij bleef stil liggen en probeerde de droom van de realiteit te scheiden. Terwijl de verwardheid wegtrok, voelde hij Kathryn naast zich bewegen. Daarna hoorde hij haar hortende ademhaling. Haar verborgen tranen troffen hem diep, toch lukte het hem zich te verroeren.

Voordat hij enkele uren tevoren uitgeput in slaap was gevallen, had Kathryn gefluisterd: ‘Vrolijk kerstfeest, Larson.’ Pas toen had hij de pijn beseft die zijn egoïsme die avond had veroorzaakt.

Hij wilde dat hij haar tegen zich aan kon trekken, maar de oorzaak van haar tranen hield hem tegen. Hij betwijfelde ten zeerste of zijn omarming de troost kon bieden die ze zocht. Hij had haar de vorige avond innig bemind. Naderhand had hij haar vastgehouden en haar haren gestreeld totdat haar ademhaling tegen zijn borstkas vederlicht was geworden.

In stilte bleef hij liggen tot haar ademhaling weer gelijkmatig werd. De herinnering aan de teleurstelling die hij de vorige avond in haar ogen had gezien, was bijna meer dan hij kon verdragen. Zijn gedachten gingen terug naar een verzoek dat hij eerder die week had gekregen. De envelop, die nog steeds in zijn jaszak zat, bevatte een uitnodiging van een bedrijf met de naam Berklyn Stockholders, Inc. Hij was uitgenodigd een vergadering bij te wonen die over drie dagen in Denver zou worden gehouden. Hij had Kathryn niets over deze zakenkans verteld. Het was niet nodig om haar hoop te geven die vervolgens weer de bodem in werd geslagen. Dat had hij de afgelopen jaren al vaak genoeg gedaan.

Uit het duister in de kamer maakte Larson op dat de dageraad niet lang meer op zich zou laten wachten. Op dat moment wist hij wat hem te doen stond. Deze nieuwe onderneming zou hem de mogelijkheid geven om zijn boerderij tot een succes te maken. Nog belangrijker was het feit dat hij in Kathryns ogen succesvol zou zijn.

In een mum van tijd had hij zich aangekleed en was geluidloos naar buiten geglipt. Het zou hem maximaal twee dagen kosten om Denver te bereiken, zelfs als het zou sneeuwen. Hij zou zijn zaken afhandelen en weer terugkomen.

Omdat hij Kathryn niet wilde verontrusten en haar ook geen valse hoop wilde bieden, krabbelde Larson snel een briefje en zette dat op de schoorsteenmantel. Hij stookte het vuur in de haard goed op en legde voldoende hout in de mand.

Hij opende de deur en werd getroffen door een bitterkoude wind, die hem bijna de adem benam. Er was meer sneeuw gevallen dan hij had gedacht. Tegen de tijd dat hij een pad naar de schuur had gemaakt, verschenen in het oosten roze en paarse tinten aan de horizon. Larson wierp nog een laatste blik op de blokhut en zag in gedachten zijn vrouw warm en opgekruld liggen.

Hoe verleidelijk het ook was om naar haar terug te gaan, de hoop op haar hernieuwde bewondering en de kans om haar het leven te geven dat ze verdiende, spoorden hem aan tot vertrek.

Tegen de middag bereikte Larson de rand van Willow Springs. Ooit beroemde het stadje zich erop dat het de beste toegangsweg tot de mijnkampen van South Park had, maar in de afgelopen jaren, toen aangrenzende stadjes alternatieve wegen hadden aangelegd, was de bevolking van Willow Springs afgenomen. Desondanks stond Pikes Peak nog steeds als een trotse stenen wachter te waken over het tanende plaatsje aan haar voet. De rotsige berg liep steil omhoog totdat de hoogste pieken verdwenen in een deken van grijze en witte wolken tegen de helderblauwe lucht. Fountain Creek stroomde door de nauwe kloof rechts van Larson naar het midden van het stadje – Fontaine qui Bouille of Kokende Fontein, zoals de Franse handelaren het hadden genoemd. Op weg naar beneden stroomde het water langs ijzige rotsblokken en bevroren winterstruiken die in de rotsspleten groeiden.

Toen Kathryn en hij er nog maar pas woonden, hadden ze regelmatig de borrelende poelen mineraalwater vlak bij hun blokhut bezocht. Ze hadden er genoten van elkaar en van de warme bronnen die uit het binnenste van de aarde ontsprongen. Tevergeefs probeerde Larson zich te herinneren wanneer ze er voor het laatst waren geweest.

De zonnestralen weerkaatsten op de versgevallen sneeuw en straalden als diamanten, kilometers om hem heen. Hij wenste dat Kathryn erbij was en dit ook kon zien. Hij dacht aan de uitstapjes naar Willow Springs die ze twee keer per jaar samen maakten. Kathryn keek daar altijd wekenlang naar uit en genoot van elke minuut. Hij kon nooit wachten om weer naar huis te gaan. Hij hield van het leven in afzondering dat Kathryn en hij leidden en genoot van het werk op de boerderij. In gezelschap voelde hij zich slecht op zijn gemak.

Larson reed door de stad, langs Flanagan & King Feed and Flour, Faulkner’s Dry Goods and Post Office, Speck’s Groceries, en het St.James Hotel. Een twee verdiepingen tellend gebouw met een bord waarop stond Tappan General Store torende hoog boven een bakkerijtje aan de rechterkant uit. De meeste gebouwen waren opgetrokken uit hout, maar een enkel pand was gemaakt van uitgehakte steen uit de nabijgelegen heuvels. Hij zag de verlaten straten en gesloten winkels, en weer werd hij diep getroffen door zijn zelfzuchtigheid. De hulsttakjes en de heldergekleurde rode strikken die aan alle panden en lantaarnpalen waren bevestigd, bezorgden hem alleen maar meer schuldgevoelens. In zijn briefje aan Kathryn had hij iets over die speciale dag moeten zetten. Maar in zijn haast en opwinding was hij dat helemaal vergeten.

Op eerste kerstdag was er vast geen enkele winkel open. Toch merkte Larson dat hij de zaken bekeek en de uithangborden boven de deuren las. Ondanks de verduisterde ramen had hij het ongemakkelijke gevoel dat hij in de gaten werd gehouden. En lang geleden had hij geleerd die innerlijke stem te vertrouwen. Die had zijn leven meer dan eens gered. Terwijl hij zijn paard naar het noorden leidde, keek hij in het stadje om zich heen.

Tegen de tijd dat hij de kerk met het witte torentje aan de rand van de stad had bereikt, had hij het gevoel dat zijn instincten werden beheerst door vermoeidheid – en dat zijn kansen om een geschenk voor Kathryn te vinden tot mislukken waren gedoemd. Toen hij langs het kerkhof reed, waar de stenen bedekt waren met sneeuw, dacht hij ineens aan al die zaken in Denver en voelde zich een stuk lichter. Daar zou hij vast iets geschikts voor Kathryn kunnen vinden.

Het reizen bleek langzamer te gaan dan Larson had gedacht. Halverwege de middag waaide er een stevige wind vanuit het noorden en de grijsblauwe wolken die in het westen de bergen bekleedden, beloofden nog meer sneeuw. Omdat hij bekend was met de winter in Colorado had hij verscheidene lagen kleren aangetrokken. Hij had het nu nog warm genoeg, maar wist dat hij voor de nacht een vuurtje en een beschutte plek nodig had.

Boven op een heuveltje werd zijn blik naar het oosten getrokken. Hij zag iets dat wel iets weg had van een huifkar, half bedekt met sneeuw, waarvan één kant vervaarlijk overhelde naar de grond. Larson vertraagde zijn gang en speurde naar een teken van leven.

Toen zag hij iets bewegen. Een man stond aan zijn middel in de sneeuw en was bezig de huifkar uit te graven. De man moest zijn aanwezigheid hebben gevoeld omdat hij zich op dat moment omdraaide. Hij ging rechtop staan en begon verwoed te zwaaien.

Een uur later had Larson de huifkar helemaal uitgegraven en het wiel voldoende gerepareerd om de oude marskramer de stad te laten halen. Hij laadde de spullen weer in en verbaasde zich over de bijzondere verzameling van overwegend oude spullen te midden van enkele nieuwe meubelstukken.

Aandachtig en helder keek de man hem aan. ‘De naam is Callum Roberts. ’k Ben op weg naar Willow Springs, en als de mensen net zo aardig zijn als jij, dan ga ik me daar zeker vestigen.’

Terwijl hij de verrassend stevige handdruk van Callum Roberts aannam, stelde Larson zich voor. ‘Ik ben blij dat ik u van dienst kon zijn, meneer.’ Ook al had hij geen rekening gehouden met dit oponthoud. Hij keek eens naar de zon die de toppen van de hoogste pieken raakte, peilde de bitterkoude wind en wist dat hij voor de nacht zijn bestemming moest zien te bereiken.

‘Bedankt dat je bent gestopt om me te helpen, zoon.’ Roberts wreef eens over zijn rechterschouder. ‘Ik denk niet dat deze oude botten een nachtje in de kou hadden overleefd.’

Larson wees naar het stadje. ‘Volg mijn sporen over dat heuveltje en dan zo’n vijf kilometer naar het zuiden. Waarschijnlijk komt u net na het donker in Willow Springs aan. Jake van de stalhouderij zal u vast verder helpen.’

Larson zat al op zijn paard toen hij naar beneden keek en zag dat de oude marskramer zijn spullen doorzocht. Omdat hij vermoedde wat Roberts’ bedoeling was en hij graag verder wilde, riep Larson hem toe. ‘U bent me niets verschuldigd, hoor. Ik was blij dat ik kon helpen.’

Callum Roberts bleef in de houten kratten rommelen. ‘Ben je getrouwd, mijn zoon?’ vroeg hij over zijn schouder. ‘Ik heb geweldig mooie dingetjes voor het vrouwtje.’ Hij haalde een bewerkte spiegelset met haarborstel tevoorschijn, die er allesbehalve nieuw, laat staan schoon, uitzag.

‘Heus. Ik heb niets nodig.’ Larson schudde zijn hoofd. Toen bedacht hij zich ineens. Stel dat Roberts inderdaad iets van waarde bij zich had, dan besteedde Larson zijn geld liever aan hem dan aan een of andere handelaar in Denver. De oude kerel kon het duidelijk goed gebruiken.

Roberts draaide zich om en toen hij iets aan Larson overhandigde, lichtte zijn gezicht op. ‘Kijk eens, dit is iets dat overeenstemt met de vriendelijkheid die je mij hebt getoond.’

Het kostte Larson moeite om het in jute verpakte pakketje te bekijken. Maar toen hij de opwinding in de ogen van de oude marskramer zag, besloot hij het te kopen, wat het ook was. Larson haalde de jute weg. Bij het zien van het metalen doosje, dat nauwelijks groot genoeg was om zijn hand te vullen, voelde hij een schok door zich heen trekken. Hij liet zijn vinger over de gladde bovenkant en langs de randen glijden. Larson voelde dat de man hem nieuwsgierig bekeek en keek hem aan.

‘Het is een muziekdoosje, mijn zoon. Zelfgemaakt. Nou ja, grotendeels. Toen ik het ding kreeg, deed het muziekje het niet meer. Maar ik heb het helemaal gerepareerd. Nu komt er een kerstliedje uit. Ik zal het even laten horen.’ Hij pakte het doosje en wond het sleuteltje aan de zijkant op. ‘En kijk hier eens.’ Roberts hield het doosje schuin. ‘Ik heb hier ruimte gelaten om je eigen woorden neer te zetten, zodat je er iets persoonlijks van kunt maken.’

Larson begon als vanzelf te glimlachen toen het muziekdoosje een bekend kerstliedje begon te spelen. Maar de blijdschap van de man zorgde ervoor dat zijn lach zich verdiepte. ‘Ik neem het, meneer. En mijn vrouw zal het des te mooier vinden wanneer ik haar vertel hoe ik eraan gekomen ben.’

Roberts huppelde bijna van plezier. Hij weigerde het geld dat Larson hem toestak, maar na enig aandringen nam hij het toch aan. Larson stopte het doosje in zijn jas en wachtte tot de man op de wagen zat voordat hij in tegenovergestelde richting verdween.

Met de minuut zakte de zon verder achter de bergen, waarmee ook het laatste beetje warmte verdween. Na een uur noordwaarts te zijn gereden, zag Larson vanaf een heuveltop de vage omtrek van de plek waar hij naar uitgekeken had.

In de verte lag een smalle bergkam die zich vanuit de machtige Rockies naar het oosten uitstrekte. De bergkam stak omhoog vanuit de prairie en had, krom en gebogen als die was, wel iets weg van een reumatische vinger. Op het zuidelijke deel van de kam lag een vlak stuk met dwergeiken en rotsblokken. Daar had Larson al eens eerder zijn bivak opgeslagen. De plek bood voldoende bescherming om er de nacht door te brengen.

Tegen de tijd dat hij de bergkam had bereikt, was het duister ingevallen. Het zilverkleurige schijnsel van de maan werd door de sneeuw weerkaatst en bood voldoende licht om zijn omgeving te bekijken. Het duurde niet lang of het vuur brandde. Hij had een gedeelte sneeuwvrij gemaakt om ’s nachts zijn hoofd neer te leggen. Gedroogd vlees en scheepsbeschuit vulden zijn maag. Koffie zorgde voor warmte vanbinnen, ook al was die niet zo lekker als die van Kathryn.

Hij vroeg zich af wat ze op dit moment aan het doen was en of ze aan hem dacht.

Het muziekdoosje schoot hem te binnen. Hij haalde het uit zijn jaszak en bekeek het wat nauwkeuriger. Het was niet te vergelijken met de exemplaren uit de verzameling die Kathryn had gehad. Opnieuw bekroop hem spijt om wat er gisteren was gebeurd. De verloren uitdrukking op haar gezicht toen het doosje in stukken uiteen was gevallen, achtervolgde hem.

Hoe eenvoudig het ook was, dit doosje bezat – in zijn ogen tenminste – een kwaliteit die de andere niet hadden. Het straalde iets blijvends uit, iets dat met geen geld te koop was.

Hij lachte hardop bij die gedachte, en de klank van zijn lach verraste hem. Kijk hem nou eens zitten, onderweg naar een zakenafspraak waarvan hij hoopte dat die hem rijkdom zou brengen, en hij had iets voor Kathryn gekocht dat getuigde van het tegendeel.

Toen hij het doosje in zijn handen omdraaide, viel het dekseltje open. Hij keek naar het bekraste en verkleurde metalen plaatje dat Roberts aan de binnenkant had bevestigd. Wat had de oude man ook alweer gezegd? Hij knikte toen hij het zich herinnerde. ‘Zodat je er iets persoonlijks van kunt maken.’

Hij kreeg een ingeving. Larson trok zijn mes uit zijn laars en schoof dichter naar het vuur toe. Hij plaatste het muziekdoosje op een steen en duwde het puntje van zijn mes op het plaatje. Hij glimlachte toen er een klein deukje ontstond. Niet de allerbeste kwaliteit metaal, maar dat kwam hem op dit moment goed uit.

Larson vergat de tijd, toen hij bij het vuur knielde om het geschenk iets persoonlijks te geven. Om er iets persoonlijks voor Kathryn van te maken. Hij hoopte dat ze er blij mee zou zijn. Op een bepaalde manier had hij het gevoel dat dat wel het geval zou zijn. Ook al was de waarde van dit geschenk niet zo indrukwekkend als zijn geschenken op een dag zouden zijn, Kathryn had een zacht plekje voor oudere mensen en vond het vast fijn dat hij was blijven staan om een nieuwkomer te helpen.

Toen hij klaar was, stopte hij het mes weer in de schede en liet het muziekdoosje in de binnenzak van zijn winterjas glijden. De jas die Kathryn voor hem had gekocht. Hij streek met zijn hand langs de mouw en herinnerde zich hun eerste kerst samen. Voordat ze de jas aan hem gaf, had ze er het merkteken van hun vee in genaaid, samen met zijn initialen, om er iets persoonlijks van te maken, dacht hij met een glimlach. Zoals hij al zo vaak had gewenst, wilde hij dat hij haar beter had behandeld. Ze verdiende zoveel meer dan…

Een onverwachte hinnik van zijn paard deed Larson opkijken.

Hij bleef ineengedoken bij het vuur zitten en speurde zijn omgeving af. De plek die hij had gekozen, diep in het ravijn, bood bescherming tegen de wind. Bevroren dwergeiken en besneeuwde rotsblokken boden rondom beschutting, op één gedeelte na. Hij kneep zijn ogen samen en concentreerde zich op de nachtelijke geluiden. Links van hem hoorde hij iets ritselen, maar dat kon een konijn of een eekhoorntje zijn.

Zijn hart begon iets sneller te slaan toen hij opnieuw iets hoorde. Hij reikte naar zijn geweer dat tegen een rots naast hem stond. Langzaam en weloverwogen spande hij de haan om een waarschuwing af te geven.

‘Hallo daar, in het kamp!’ klonk een stem rechts van hem.

Larson draaide zich om en zag een man vanachter een rotsblok het flakkerende licht van het kampvuur binnenstappen.

De vreemdeling liet zijn handpalmen zien om aan te tonen dat hij niet gewapend was. ‘Mag ik bij het vuur komen zitten, vriend?’

Na een blik op de man voelde Larson zijn pols weer iets bedaren. ‘Natuurlijk, kom erbij.’ Hij hield zijn geweer binnen handbereik.

Op het eerste gezicht leek de man ongeveer van zijn leeftijd te zijn. Hij droeg geen handschoenen, en toen de man zijn blote handen boven het vuur hield, zag Larson dat ze enigszins trilden. Hij vroeg zich af of het beven werd veroorzaakt door de koude nacht of dat de vreemdeling wellicht een andere behoefte had.

‘Mijn paard is een paar kilometer terug kreupel geraakt. Ik heb sinds het invallen van de duisternis gelopen.’ De broek van de man was bedekt met een dikke laag ijs en sneeuw, en zijn laarzen waren aan een kant doorgesleten.

Larson maakte een gebaar naar de koffiepot die in de withete as stond. Toen de man knikte, gooide hij het restje uit zijn kop en schonk een vers kopje koffie in. Hij ging staan om de kop aan de vreemdeling te geven en hoorde een paard ergens achter zich hinniken, aan de andere kant van het ravijn.

Te laat besefte Larson wat de man van plan was.

De aanblik van de revolver die op zijn borst gericht was, riep een withete woede in Larsons lijf op. Intuïtief smeet hij de hete koffie in het gezicht van de man en dook op zijn geweer af. Hij viel op de grond terwijl een donderslag in zijn oren klonk. Een zinderende hitte verspreidde zich in zijn rechterdij. Een ziekmakende warmte klopte in zijn rechterbeen, om zich vervolgens door zijn hele lichaam te verspreiden.

Alles om hem heen begon mistig te worden. Hij deed zijn best bij bewustzijn te blijven.

Toen Larson zijn ogen opende, zag hij alleen een donkere deken waarin lichtspikkels dansten op een misselijkmakend ritme. Hij knipperde twee keer met zijn ogen om zijn geest helder te maken.

De avondlucht voelde plotseling als een ijskoude deken die hem van alle kanten omarmde, en hij besefte al snel hoe dat kwam. Zijn jas, laarzen en handschoenen waren verdwenen.

Hij probeerde rechtop te zitten, maar kreeg een stevige trap tegen zijn ribbenkast. De ijzige sneeuw tegen zijn gezicht zorgde ervoor dat hij het bewustzijn niet verloor. Hij snakte naar adem.

Verroer je niet.

Larson voelde de aansporing meer dan dat hij die hoorde. Maar hij was niet van plan zijn gemak te houden. Alles in hem wilde vechten.

Hij hoorde iets in het kamp bewegen en deed langzaam één oog open. De vreemdeling droeg inmiddels zijn jas en laarzen en was bezig zijn zadeltassen te doorzoeken. Larson kwam langzaam omhoog totdat hij zat. Stilletjes pakte hij het wapen naast zich en richtte midden op de mans rug. Hij spande de haan. ‘Hou daarmee…’

De man draaide zich om; zijn pistool zat in zijn holster.

De explosie was oorverdovend. Maar de knal was niet uit Larsons geweer afkomstig.

Een blik vol verbazing en ongeloof trok over het gezicht van de man, voordat hij languit in de sneeuw viel. Terwijl Larson moeizaam op zijn knieën ging zitten, dreunde zijn hart tegen zijn ribben. Hij keek zoekend om zich heen. Het werd vreemd stil. Omdat hij wist dat hij in zijn huidige positie een uitstekend doelwit vormde, klemde hij zijn geweer vast en sleepte zich naar een groep rotsblokken toe.

Hij liet zich op de grond zakken, drukte een hand op de kloppende wond in zijn rechterdij en leunde tegen het koude gesteente aan. Een geweerschot verscheurde de stilte. Een flits ketste af tegen de rots, op enkele centimeters van zijn hoofd. Hij ging plat op de grond liggen en begon door de sneeuw en de bosjes te kruipen, weg van het licht van het kampvuur.

Opnieuw klonk er een geweerschot, slechts een meter naast hem.

Larson klemde zijn kaken op elkaar en haalde gejaagd adem. Zijn huid voelde plotseling klam aan, ook al brandde de wond flink. Hij probeerde de pijn te negeren en bad zoals hij in geen jaren had gebeden. Larson wist dat de Almachtige geen enkele reden had om hem aan te horen. Niet nadat hij Hem al die jaren had genegeerd. Toch bad hij met een felheid waarvan hij niet eens wist dat hij die in zich had.

Toen hij een meter of twintig had gekropen, wachtte hij even om op adem te komen. Zijn keel deed pijn van de kou. Hij keek naar zijn rechterbeen en zag de sneeuw rood kleuren. Zijn voet en benen werden doof. Zijn vingers deden pijn.

‘Ik weet waar je zit, meneer. Je kunt net zo goed tevoorschijn komen, dan maken we er een einde aan.’

De woorden kwamen er zangerig uit, wat de gevaarlijke situatie een macaber trekje gaf. Larson bleef volkomen stil liggen en luisterde naar de krakende laarzen op de bevroren sneeuw. Hij vermoedde dat de man ongeveer tien meter ten zuiden van hem liep. En dat hij recht op hem afkwam.

Omdat zijn mogelijkheden beperkt waren, kroop Larson verder op zijn buik, tussen de bosjes door, door een smalle greppel heen. Hij kroop tegen de zijkant omhoog toen hij het onmiskenbare geluid van metaal op metaal hoorde. Het laden van het geweer. Na het spannen van de haan werd het weer doodstil.

Hij wachtte op het onvermijdelijke. Maar het geweerschot bleef uit.

In plaats daarvan hoorde hij geneurie. Geneurie. Dat geluid – hoog, zorgeloos, iets dat je bij een picknick zou kunnen horen – maakte dat hij stokstijf bleef zitten.

‘Machtig koud vannacht, en er wordt nog een flink pak sneeuw verwacht. Je kunt langzaam sterven of snel, meneer. Maakt mij niet uit. Maar van wat ik heb gehoord, is sterven van de kou geen pretje.’

De nachtlucht trilde van de absurditeit van de stem. Doodsbedreigingen vermengd met weerberichten. Larson kroop weg tussen de bosjes.

Flarden van gebeden die Kathryn ’s nachts had gefluisterd terwijl hij stilletjes naast haar lag, kwamen omhoog. Larson bleef die in gedachten herhalen, terwijl hij verder kroop tussen de donkere rotsblokken en struiken door. Toen hij uiteindelijk omhoogkeek, dacht hij dat de nachtelijke, zilveren schaduw hem voor de gek hield.

Als een wachter tegen de rotsmuur van het ravijn zag hij een hutje staan. Als hij dat zou kunnen bereiken, had hij misschien nog een kans. Hij vuurde in de richting waar hij zijn belager het laatst had gehoord. Omdat zijn gewonde rechterbeen hem hinderde, had hij nauwelijks de deur bereikt of hij hoorde een schot achter zich.

Larson dook naar binnen en gooide de deur dicht. Hijgend kroop hij naar de muur die het verst bij het raampje naast de deur vandaan lag. In de krappe ruimte binnenin de hut hing een bedompt luchtje. Een scherpe geur die hij niet kon thuisbrengen, doorboorde de kille lucht.

Zijn ogen waren al snel gewend aan het flauwe licht dat door het raampje kwam. Tegen de muur naast hem leken stapels vaten te staan. Op de vloer lagen een stapel dekens en allerlei andere spullen.

Opnieuw werd er geschoten en ging het raampje eraan. Tegelijkertijd hoorde Larson achter zich iets uiteenspatten. De vloeistof besproeide zijn gezicht en zijn hals en de grond onder hem werd nat. De scherpe geur werd nog sterker.

Een serie geweerschoten verscheurde de mantel van de nacht, en de hut ontbrandde in verblindend wit licht en vlammen. Terwijl een rottende stank zijn neusgaten binnendrong, verspreidde een intense hitte zich in de kleine ruimte. Larson wist op dat moment dat hij zou sterven, en dat zijn dood verdiend pijnlijk zou zijn. Zijn enige hoop was dat het niet lang zou duren.

3

Met gebalde vuist wreef Kathryn een laagje ijs van de ruit en tuurde naar buiten. Sinds ze bij het wakker worden een leeg bed naast zich en Larsons briefje op de schoorsteenmantel had aangetroffen, waren er al ruim twee weken verstreken. Kathryn, ben op weg naar de noordelijke weidegronden. Kom eind van de week thuis.

Ze had de eerste paar dagen een aandrang gevoeld om voor hem te bidden, maar daar had ze niet vreemd van opgekeken. Ze was gewend aan dergelijke zachte duwtjes van de Geest, met name wanneer Larson tijdens de wintermaanden onderweg was.

Het zou al snel donker zijn, alweer. En nog steeds was Larson niet terug.

Kathryn zag iets achter de schuur bewegen en herkende de gestalte en het slentergangetje van Matthew Taylor. Ze rende naar de deur en riep de knecht. Matthew draaide zich om; hij had zijn armen vol. Hij knikte haar kant op, voordat hij de spullen naast het vastgebonden paard liet vallen.

Kathryn huiverde in de bitterkoude wind en wenkte hem toen hij dichterbij kwam. ‘Waarom komt u niet even binnen? Ik heb net verse koffie gezet.’

Er trok een aarzeling over Matthew Taylors gezicht, die er, ondanks het feit dat hij de dertig was gepasseerd, jongensachtig uitzag. Hij bleef op enige afstand voor de deur staan. ‘Hartelijk bedankt voor uw vriendelijke aanbod, mevrouw Jennings. Ik waardeer dat zeer.’ Hij wierp een blik naar beneden voor hij weer opkeek, terwijl hij stokstijf bleef staan waar hij stond. ‘Wat kan ik voor u doen?’

Kathryn verwonderde zich over zijn aarzeling, maar kwam snel ter zake. ‘Heeft u mijn man onlangs nog gezien, Taylor?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Niet sinds de dag voor kerst, mevrouw. Hij gaf ons opdracht om bij het vee in de noordelijke weidegronden te blijven, en daar zijn we al die tijd geweest, ik en nog een stel anderen.’ Hij kneep zijn ogen dicht. ‘Is er iets gebeurd, mevrouw?’

Kathryn dacht even na over de vraag hoeveel ze met hem wilde delen. Matthew werkte inmiddels zes jaar voor Larson, langer dan welke knecht ook. Ze besloot dat de situatie erom vroeg. ‘Larson is sinds eerste kerstdag weg. Hij heeft een briefje achtergelaten dat hij naar de noordelijke weidegrond zou gaan en dat hij aan het eind van de week zou thuiskomen.’ Kathryn kreeg een naar gevoel vanbinnen. Het hardop zeggen hoe de situatie ervoor stond, maakte het alleen maar erger. ‘Hij is nog steeds niet terug.’

Matthew keek haar even aan voordat hij antwoord gaf. ‘Er is die nacht zo’n anderhalve meter sneeuw gevallen, mevrouw Jennings. Het was toen bitterkoud.’ De waarschuwende blik in zijn ogen vulde zijn gedachten aan. ‘Ik heb hem niet gezien. Niemand van ons. Dat weet ik omdat, tja… we ons al afvroegen waar hij bleef.’

Hij wilde nog iets zeggen, maar hield zijn mond. Kathryn gaf hem een bemoedigend knikje.

‘Ik en de andere mannen hadden afgelopen vrijdag eigenlijk ons loon moeten krijgen. We vinden het niet erg als we er weer op moeten wachten, zolang we maar weten dat het eraan komt.’

‘Wat bedoel je met “weer”?’ vroeg Kathryn.

Er verscheen een gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht. ‘Ik weet niet wat er van waar is, maar een aantal mannen… ze hebben gehoord dat het met de boerderij niet zo goed gaat.’ Hij keek even opzij en ging op zijn andere been staan. Hij schudde zijn hoofd voordat hij haar weer aankeek. ‘Ze maken zich zorgen om hun werk, mevrouw Jennings. De winter is een lastige tijd voor een boerenknecht om zonder werk te zitten. Uw man…’

‘Wat is er met mijn man?’ moedigde ze hem zachtjes aan.

‘Nou, ongeveer een maand geleden heeft uw man Smitty op staande voet ontslagen. Toen ik het voor Smitty opnam, gaf meneer Jennings me te kennen dat mij hetzelfde zou overkomen als hij zou merken dat ik mijn neus in andermans zaken stak.’ Weer schudde hij zijn hoofd. ‘Hij was ontzettend kwaad.’

Bij dat deel over Larson die zijn geduld verloor, kon Kathryn zich wel iets voorstellen. En datzelfde gold voor het ontslaan van een knecht. Ze kende geen van de mannen persoonlijk, behalve Matthew dan. Ze vertoonden zich nooit in de buurt van de blokhut. Plotseling besefte ze hoe weinig ze eigenlijk van de gang van zaken op de boerderij af wist.

‘Taylor, kan het zijn dat de man echt iets verkeerds heeft gedaan?’

‘Zou kunnen, maar dat lijkt me niet waarschijnlijk. Ik heb drie jaar met hem gewerkt, en Smitty is een goeie vent.’ Hij keek naar beneden. ‘Waarschijnlijk wist u hier niets van, en misschien had ik het u niet moeten vertellen.’

Kathryn deed een stap naar voren. ‘Ik maak me zorgen over mijn man, Taylor. Als u iets weet dat zou helpen, zou ik het zeer op prijs stellen wanneer u dat vertelt.’

‘Er zijn meer problemen geweest.’ Hij liet zijn stem zakken en Kathryn moest haar best doen hem te verstaan. ‘Afgelopen week hebben we weer een stuk hek ontdekt dat was vernield. Er is vee verdwenen. Daar zitten ook vaarzen bij die komend voorjaar moeten kalven. De hekken bij Fountain Creek zijn echter in orde. Daar zullen we gedurende de wintermaanden geen problemen mee krijgen.’

‘Problemen met de hekken?’

‘Vorige zomer raakte onze watervoorraad bijna uitgeput, en nadat we die hekkensluiter hadden gevonden…’

‘Gevonden?’

Matthew aarzelde opnieuw. Zijn mond vormde een rechte lijn. ‘Ja, mevrouw. Het zag ernaar uit dat hij was verdronken. We zagen hem drijven, vlak bij de bocht in de kreek bij de warmwaterbronnen.’

Iets in Matthews ogen, iets dat hij niet vertelde, bracht Kathryn ertoe door te vragen. ‘Maar het water is daar niet zo heel erg diep. Is hij uitgegleden? Of gevallen?’

Matthew keek de andere kant op; hij keek haar liever niet aan. ‘De hekkensluiter had ons verteld dat hij bewijs had gevonden voor geknoei met de watertoevoer, dat er meer water was gebruikt dan waar men recht op had en dat er te weinig toevoer naar de stad stroomafwaarts was. De hekkensluiter vertelde uw man dat hij de volgende dag een klacht zou indienen. De dag daarna… was de dag waarop we hem vonden.’

Kathryn schudde haar hoofd, geschokt door het nieuws maar ook zeer verbaasd dat Larson dit nooit aan haar had verteld. ‘Weet u wie het water heeft gebruikt?’

‘Nooit achterhaald. Twee andere boerderijen hebben recht op het water uit de kreek, en het stroomt ook nog eens door tot aan Willow Springs, zodat de inwoners daar er ook recht op hebben. Maar uw man had het eerste recht, waardoor hij verzekerd was van zijn aandeel.’ Hij keek opzij. ‘Maar met die droogte van de afgelopen paar jaar, kijken sommigen daar iets anders tegenaan.’

‘Denkt u dat er zich het komende voorjaar opnieuw problemen zullen voordoen?’

Een blik vol ongeloof, alsof ze het antwoord allang had moeten weten, stond in Matthew Taylors bruine ogen te lezen, voordat hij wegkeek. Hij knikte, waarna er een waarschuwende rilling door haar lijf trok.

*

Larson probeerde verwoed zijn ogen te openen, maar voelde dat ze dichtgedrukt werden. Het duister vergezelde de pijn die zijn lichaam sloopte – een pijn, zo hevig dat hij het wel wilde uitschreeuwen. Maar bij elke moeizame poging om adem te halen, brandden zijn longen als vloeibaar vuur en protesteerden de spieren in zijn borst.

Hij probeerde stil te blijven liggen, in de hoop dat dat enige verlichting zou brengen, maar verlichting leek buiten bereik te zijn. Hij kromp ineen en had het gevoel dat zijn huid van zijn lichaam werd gestroopt. Waarom liet God hem niet sterven?

Vage beelden trokken aan zijn geestesoog voorbij. Zijn geest greep er eentje vast alsof hij op een reddingslijn afdook.

Kathryn. Haar ogen de kleur van koffie met een scheutje room. Haar huid als fluweel onder zijn handen. O, kon hij maar…

Een snijdende pijn schoot door zijn rechterdij. Het beeld van Kathryn verdween.

Een kreet die vanuit zijn borstkas een uitweg zocht, bleef haken in de geblakerde binnenkant van zijn keel. Hij probeerde zich zijn laatste heldere gedachte te herinneren voordat deze nachtmerrie begon.

Zijn instinct trad in werking, en hij werd er het slachtoffer van. Hij leek wel een gewond veldmuisje dat zwijgend en verschrikt ineendook terwijl de klauwen steeds dieper in zijn zachte vlees drongen. Zijn hart dreunde een chaotisch ritme tegen zijn ribben, terwijl er een nieuwe pijngolf door hem heen schoot. Hij vroeg zich af, niet voor het eerst trouwens, of hij zich soms in de hel bevond.

Maar toen die gedachte hem te binnen schoot, voelde hij iets koels op zijn lippen. Iets nats gleed zijn keel binnen dat een branderig spoor naar zijn maag trok. Daarna werd hij overvallen door een gevoel waarnaar hij hevig verlangde.

Vloeibare slaap.

Hij keek ernaar uit. Smachtte ernaar. Het maakte niet uit waar het vandaan kwam, als het maar kwam. Hij dreef op golven vol pijnloosheid, hoog verheven boven het lijden waarvan hij wist dat het nog steeds aanwezig was. En binnenkort weer zou terugkeren.

*

Met nog enkele minuten daglicht te gaan vocht Kathryn tegen het gevoel van paniek dat haar elke dag tegen de avond overviel. Ze trok haar jas en handschoenen aan. Ze dwong de ene voet voor de andere en ploeterde door de verse sneeuw om nog wat brandhout te halen.

Omdat ze gewend was aan de warmte in de blokhut kromp ze ineen toen de koude lucht in haar wangen beet. Haar ogen werden vochtig. Ze haalde diep adem en voelde de koude lucht tot aan haar tenen naar beneden zakken. De temperatuur was in februari flink gedaald, en die daling bracht twee keer zoveel sneeuwval als er in januari was gevallen. Met haar armen vol houtblokken liep Kathryn vijf keer heen en weer. Ze draaide zich nog een laatste keer om.

Ze begon langzamer te lopen toen ze haar blik omhoog liet dwalen naar de top van de besneeuwde blauwspar naast hun blokhut. Die aanblik zorgde bijna voor een glimlach. Op haar verzoek had Larson het toen nog kleine boompje geplant, tien zomers geleden, vlak na de bouw van de blokhut.

‘Ik wil graag dat die dichter bij mijn keukenraam komt te staan, Larson’, had ze tegen hem gezegd, waarna ze de groenblijvende boom met wortel en al naar de gewenste plek had versleept.

‘Als je de boom daar plant, groeit die straks nog door je keukenraam heen.’ De grijns op zijn knappe gezicht maakte haar duidelijk dat hij wist dat dit een spelletje was. ‘Deze spar wordt wel een stukje groter dan de kuipplant die jouw moeder in haar chique vestibule heeft staan.’

‘Dat heet een foyer.’ Plagerig corrigeerde Kathryn hem, waarbij ze het woord op z’n Frans uitsprak.

Larson trok de boom terug naar de plek die hij had uitgezet en gebruikte zijn mouw om het zweet van zijn voorhoofd te wissen. Met een spa tekende hij een cirkel die twee keer zo groot was als de kluit en begon te graven. Kathryn had ernaast gestaan en ervan genoten bij haar nieuwe echtgenoot te zijn. Ze had zich verbaasd over de intensiteit van de liefde die haar hart vervulde.

Ze knipperde toen de herinnering weggleed. Een onverwachte windvlaag blies sneeuwvlokken en ijs uit de takken van de spar op haar gezicht, maar ze verroerde zich niet. De scherpe lucht van het naaldhout daalde op haar neer en ze ademde de geur in. Larson had het die dag bij het juiste eind gehad. Hij had de boom precies goed neergezet. Op voldoende afstand van de blokhut om de boom de ruimte te geven om te wortelen en te groeien – zodat zij leunend uit haar keukenraam kon genieten van de grootsheid van de hoge boom – maar ook voldoende dichtbij zodat ze kon genieten van de vogels die tussen de takken fladderden.

Ze sloot haar ogen om de tranen die opnieuw omhoogkwamen tegen te houden. Waar ben je toch, Larson? Talloze keren was ze in gedachten de gebeurtenissen van hun laatste dag samen langsgegaan, telkens in de hoop dat ze een reden kon ontdekken waarom hij was vertrokken zonder terug te komen. Zou hij boos op haar zijn geweest? De afgelopen maanden was zij steeds ontevredener over hun huwelijk geworden. Gold dat misschien ook voor hem, en had ze zijn teruggetrokkenheid onterecht uitgelegd als zorg om de boerderij?