ONTHOUDEN

Fountain Creek Kronieken
deel 3

Tamera Alexander

Onthouden

Roman

Want Mijn gedachten zijn niet uw gedachten, en uw wegen zijn niet Mijn wegen, spreekt de HEERE. Want gelijk de hemelen hoger zijn dan de aarde, alzo zijn Mijn wegen hoger dan uw wegen, en Mijn gedachten dan uw gedachten.

Jesaja 55 : 8-9

ISBN e-book 9789051947038

© 2006 Tamera Alexander

Oorspronkelijke uitgever Bethany House Publishers, South Bloomington, Minnesota 55438, USA. Bethany House Publishers is een divisie van Baker Publishing Group, Grand Rapids Michigan.

Oorspronkelijke titel Remembered – Fountain Creek Chronicles. Book 3

© 2010 Nederlandse editie Uitgeverij Van Wijnen, Postbus 172, 8800 AD Franeker

Vertaling Margriet Visser-Slofstra

Omslagontwerp studiogearox.com

Omslagfoto Steve Gardner

ISBN 97890519435610 / NUR 302

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Proloog

Begraafplaats van Montmartre, Parijs, Frankrijk
17 juli 1870

Véronique Eveline Girard legde een enkele witte roos op het graf van haar moeder. Ze bukte diep om fluisterend het hiernamaals te bereiken. ‘Mocht u mij kunnen horen, maman…’ Haar hand op het koele marmer beefde. ‘Weet dan dat ik niet kan doen wat u mij heeft gevraagd. Uw verzoek kost te veel…’

Een onbestemde kilte kroop langs haar ruggengraat omhoog. Véronique voelde dat ze niet langer alleen was. Daarom rees ze op en draaide zich langzaam om.

De verweerde graven op Montmartre aan weerszijden van het keienpaadje waren zeer verschillend van vorm. Langs slingerpaadjes lagen rijen oude, verkleurde grafstenen. Zonnestralen probeerden zich een weg te banen door het bladerdak dat zachte schaduwen wierp op de witte en grijze marmeren stenen.

Een beweging in haar ooghoek trok haar aandacht.

Achter een eeuwenoude grafsteen zat een kat toe te kijken. Haar vacht had de kleur van asresten in een haard.

Véronique zuchtte. Glimlachend zei ze: ‘Ik ben dus inderdaad niet alleen. Jij bent het racaille dat hier rondsluipt.’

De kat maakte geen aanstalten om weg te lopen. Zij bleef haar aanstaren. Ondertussen zwiepte zij met haar staart op de cadans van een matig geïnteresseerde katachtige. Katten waren in Parijs inmiddels een vertrouwd verschijnsel geworden, tot grote vreugde van de mensen. Ze hielpen namelijk het aantal ratten in toom te houden.

‘Zij is niet het enige racaille dat rondsluipt, mademoiselle.’

Véronique schrok op van de stem vlak achter haar, ook al herkende ze meteen het diepe timbre. ‘Christophe Charvet…’ Stiekem was ze blij met zijn gezelschap. Toch draaide ze zich om met een afkeurende blik in haar ogen, omdat ze wist dat hij anders teleurgesteld zou zijn. ‘Waarom besluip je me nog steeds?’ vroeg ze verontwaardigd. ‘We zijn toch geen kleine kinderen meer.’

Iets van wroeging stond in zijn ogen te lezen, maar ook een ondeugende twinkeling. ‘Mademoiselle Girard, wees gerust dat het jaren geleden is dat ik u voor het laatst als kind heb beschouwd.’ Zijn stem bevatte een speelse formaliteit die meteen werd gelogenstraft door een innige oogopslag; een innige blik die Véronique zich goed herinnerde, maar waarvan ze dacht dat die verleden tijd was. ‘Met de geringste aanmoediging van u, mademoiselle…’

‘Christophe…’ Ze wist wat er ging komen en wilde proberen dat voor te zijn.

Op Christophes gezicht lag een vastberaden uitdrukking. ‘Met de geringste aanmoediging, mademoiselle, zou ik een laatste poging wagen om met hetzelfde gemak als waarmee ik eens het hart van het meisje van weleer heb weten te veroveren, nu het hart te veroveren van de vrouw voor mij.’

Ze keek naar hem op. Het feit dat hij dit onderwerp opnieuw aanroerde – met name nu, na het overlijden van haar moeder – kwam niet als een verrassing. Wat haar echter overrompelde, was het feit dat ze intens wenste dat ze redenen had hem hoop te geven.

Ze kende Christophe al sinds haar vijfde, toen ze geheel ontkleed door de fontein bij het huis van graaf Marchand hadden gebanjerd. Bij de gedachte aan de flinke straf die ze daarvoor hadden gekregen, weerstond ze de verleiding om met haar hand over de achterkant van haar rok te wrijven. Tijdens hun jonge jaren hadden ze heel wat ondeugende streken uitgehaald. Zodra hun karweitjes af waren, renden ze hiernaartoe om te midden van deze zwijgende grafstenen de talloze verstopplekjes te verkennen.

Indertijd had ze Christophe aanbeden. Pas op latere leeftijd had hij haar op die manier opgemerkt, maar toen waren haar gevoelens voor hem allang verdwenen en leek het er niet op dat die opnieuw zouden opvlammen.

Ze herhaalde zijn naam nogmaals, maar nu iets vriendelijker. ‘Je weet toch dat je mijn beste vriend…’

Hij trok een van zijn donkere wenkbrauwen op. ‘Beste vriend…’, grijnsde hij. ‘Woorden die een man graag wil horen uit de mond van een vrouw die hij aanbidt.’

Zijn sarcasme bracht haar er bijna toe om te grinniken. Maar zij was ervan overtuigd dat zijn gekwetste gevoel slechts van korte duur zou zijn. Hij had het immers over een vrouw, niet over de vrouw.

Hij knikte even. ‘Je kunt het een man niet kwalijk nemen dat hij een poging waagt, Véronique – helemaal niet wanneer er zoiets moois op het spel staat.’ Op zijn gezicht stond berusting te lezen. ‘Daarom vernieuw ik hierbij mijn plechtige gelofte die ik je in ons zesentwintigste levensjaar heb gedaan toen wij…’

‘Vijfentwintigste levensjaar.’ Véronique trok een wenkbrauw op en dacht terug aan die bewuste middag vijf jaar geleden, toen hij tijdens een wandelingetje bij de Champs-Elysées die belofte had gedaan.

‘Pardon, ma chérie. Ons vijfentwintigste levensjaar.’ Hij kneep zijn ogen iets dicht, terwijl een bekende gloed zijn donkere pupillen verlichtte. ‘Ik neem mijn woorden terug, en zal voortaan de flauwe hoop doven dat mijn beste vriendin ooit nog voor mijn charme zal vallen en bereid is haar gevoelens te herzien.’ De woorden rolden ad rem van zijn tong.

Met een ernstige blik opzij probeerde ze zijn geestigheid te evenaren. ‘Je zult geen spijt krijgen van je zelfbeheersing, Christophe, want je zou niet gelukkig met mij worden. Dat kan ik je verzekeren.’ Ze haalde haar schouders op en maakte een minachtend gebaar. Stiekem hoopte ze dat haar moeder hun woordenwisseling kon horen. Maman had altijd erg genoten van hun schermutselingen en had Christophe heel graag gemogen. ‘Ik lijk op wijn die te lang in de kelder heeft gelegen. Ik vrees dat ik in de loop der tijd mijn zoetheid ben kwijtgeraakt en door het gistingsproces bitter ben geworden.’

Speels raakte hij haar hand aan, terwijl hij een wenkbrauw optrok. ‘Ah, kennelijk heb ik de afgelopen dertig jaar iets geleerd dat u nog niet weet, mademoiselle Girard.’ Hij liet een samenzweerderig lachje zien.

‘En wat mag dat dan wel niet zijn, monsieur Charvet?’

De waarheid temperde de pret in zijn ogen. ‘Dat de beste Franse bordeaux, vol van smaak en met een rijk bouquet, niet voortkomt uit het meest recente wijnjaar, maar juist uit het wat oudere.’

Omdat ze zo snel geen gevat antwoord wist te bedenken, deed Véronique er het zwijgen toe. Met zijn knappe gelaatstrekken en zachtaardige karakter kreeg Christophe al een tijd lang veel aandacht van het vrouwelijk geslacht. Ze kon niet bedenken waarom hij nog steeds gek was op haar.

Stilzwijgend bleven ze zo even staan, maar na een tijdje knikte hij.

Hij kneep zachtjes in haar hand, waarna hij een diepe buiging maakte. Hij bootste het grote gebaar na dat dagelijks werd gebruikt door de mannelijke dienstknechten in de huishouding van de familie Marchand, waarin ze samen waren opgegroeid en dienden. ‘Ik zal mij voortaan neerleggen bij het predicaat dat ik in uw hart inneem, mademoiselle Girard, en ik zal dat koesteren.’ Hij glimlachte en voegde er iets zachter aan toe: ‘Zoals altijd het geval is geweest, ma petite.’

Kleintje van me.

Christophes gebruik van deze benaming uit hun kindertijd gaf Véronique de moed om verder omhoog te komen. Maar met haar lengte van een meter zestig zou ze nooit intimiderend overkomen. Ze was zich er goed van bewust dat ze er eerder uitzag als een meisje van achttien dan als een vrouw van dertig. Haar moeder had vaak gezegd dat er een dag zou komen waarop ze dankbaar zou zijn voor die jeugdige uitstraling. Die dag was echter nog steeds niet aangebroken.

Christophe gebaarde richting de straat. ‘Ik ben gekomen om je naar huis te begeleiden. Graaf Marchand heeft een bijeenkomst belegd met alle leden van de huishouding.’ Hij haalde adem alsof hij nog iets wilde zeggen, maar aarzelde toen. De lijntjes rondom zijn ogen tekenden zich scherper af.

Véronique nam hem nauwlettend op omdat ze voelde dat er meer aan de hand was. ‘Wat is er, Christophe?’

Deze keer maakte de opgetrokken wenkbrauw een gemaakt grappige indruk. ‘Wees blij dat ik je ben komen halen, ma petite. Dr. Claude bood zich aan om je te halen – dat racaille – maar ik wilde daar niets van weten.’

Ze vertrok haar gezicht tot een grimas toen ze hoorde wat dokter Claude had willen doen.

‘Houd hem in de gaten, Véronique. Hoewel ik niets definitiefs heb gehoord, weet ik dat hij zichzelf beschouwt als iemand die je hand waardig is. Hij heeft het er met graaf Marchand over gehad om je het hof te maken.’

Véronique zag in gedachten dokter Claude voor zich, de lijfarts van de familie Marchand. ‘Het lijdt geen enkele twijfel dat hij waardig genoeg is. Zijn rang en situatie zijn vele malen hoger dan ik.’ Ze trok een lang gezicht. ‘Hij is alleen veel te oud en heeft altijd een vieze adem.’

Christophe lachte. ‘Vijftig mag dan oud zijn, zeker, maar het is nog geen voorteken van een naderende dood, ma chérie.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Altijd volkomen eerlijk, Véronique. Een bewonderenswaardige eigenschap, maar een die je veel problemen kan bezorgen als die niet gepaard gaat met gezond verstand.’

Ze liet haar mond openvallen. ‘Ik heb voldoende gezond verstand en ook al heb je me er altijd voor gewaarschuwd niet al te eerlijk te zijn, mijn lieve maman – zij ruste in vrede – zei altijd dat een oprecht en eerlijk antwoord overeenkomt met een kus op de mond.’

Hij glimlachte. ‘Wanneer dat inderdaad het antwoord is dat je graag wilt krijgen, is dat ongetwijfeld waar.’ Hij stak een hand op toen ze iets wilde zeggen. ‘Maar laat me dit zeggen – als je lieve maman een overtuiging aanhing die recht tegenover de mijne staat, dan geef ik die van mij onmiddellijk op om die van haar onverwijld over te nemen.’ Zijn blik gleed naar het graf van haar moeder. ‘Want zij was een heilige onder de vrouwen.’

Hij stapte langs Véronique en knielde neer. Hij legde zijn hand op de steen, vlak bij de witte roos, en boog zijn hoofd.

Véronique keek toe. Zij wist hoeveel hij om haar moeder had gegeven. Ze zakte naast hem door haar knieën en liet haar hand over de koude, gladde steen glijden. Haar moeder had een langzame dood gekend. Te langzaam, maar ook te snel.

Arianne Elisabeth Girard had veel geleden. Gedurende heel wat onrustige nachten waarin ze laudanum nodig had om te slapen, heeft ze God gesmeekt om haar weg te nemen. Een tijd lang heeft Véronique God gesmeekt haar moeders wens niet in vervulling te laten gaan. Wat een zelfzuchtig verzoek was dat geweest!

Maar niet zelfzuchtiger dan het verzoek dat haar maman haar in haar laatste uur had gedaan.

Het was niet eerlijk en vroeg te veel van haar. Onder normale omstandigheden zou haar moeder zich dat hebben gerealiseerd, maar de koorts en de medicatie hadden haar gedachten verward. Véronique had vaak mensen horen zeggen dat men nooit over het verlies van zijn of haar moeder heen kwam, en als ze terugdacht aan de afgelopen weken, dan vreesde ze dat die bewering klopte.

Terwijl ze het gezicht van haar moeder voor zich zag, probeerde ze troost te vinden in een sonnet dat ze lang geleden in haar geheugen had opgeslagen. De woorden van het sonnet, ruim tweehonderd jaar geleden geschreven, hadden veel voor haar maman betekend. In Véroniques leven moesten die woorden nu echter voor het eerst weerstand bieden aan het vuur van de goudsmid.

Omdat ze de woorden wilde proeven zoals de dichter zelf die had gebruikt, koos ze voor de taal van de Engelsman in plaats van haar moedertaal Frans. ‘“Dood, wees niet trots, want alles is maar schijn, Jouw macht en aanzien zijn slechts een valse naam.”’

Christophe sprak vloeiend Engels, net als zij. Toch bleef hij zwijgend zitten, met gebogen hoofd.

Haar voorhoofd drukte concentratie uit. Haar stem kwam eruit als een moeizame fluistering. ‘“Want zij, van wie je denkt dat ze zijn vergaan, Sterven niet, arme dood, en ook mij doe je geen pijn.”’ Haar geheugen liet haar geen enkele keer in de steek, maar meer dan eens dreigden de woorden van het sonnet in haar keel te blijven steken.

John Donnes gedachten waren haar de afgelopen maanden waarin ze haar moeder had zien wegkwijnen vaak tot troost geweest. Deze ochtend leek dit sonnet haar echter niet te troosten, maar de spot met haar te drijven. De aanspraak op de overwinning klonk hol en leeg in het licht van de dieverij van de dood, ongeacht hoe tijdelijk de diefstal in het hiernamaals ook zou blijken te zijn.

Uit haar zak haalde ze het nietige, veelgelezen boekje tevoorschijn, met daarin de heilige sonnetten. Ze zocht de bladzijde op waarop haar moeder nog een laatste aantekening had gemaakt.

De opmerking onder aan de bladzijde trok haar aandacht.

Véronique herinnerde zich goed het vloeiende handschrift van haar moeder, met de kunstzinnige lussen en krullen, dat veel weg had van haar eigen manier van schrijven. Maar het nauwelijks leesbare gekrabbel onder aan de bladzijde bezorgde haar telkens weer een akelig gevoel. Het overdenken van haar moeders laatste geschreven gedachten gaf haar echter weer een sprankje hoop.

‘De dood is slechts een pauze, niet het einde, allerliefste Véronique.’ Véronique liet haar stem dalen omdat ze wist dat ze dan net als haar moeder klonk. Dat had ze de afgelopen jaren talloze keren te horen gekregen. Kon zij zelf die overeenkomst maar horen, met name nu! ‘Wanneer de longen uiteindelijk de laatste adem uitblazen en zich beginnen te vullen met de lieflijkheid van de hemelse adem, dan zal men zich in dat ene ogenblik realiseren dat men op dat moment pas werkelijk begint te leven.’

De inkt heeft een grillig spoor achtergelaten dat in de band is verdwenen, alsof het omslaan van de bladzijde de schrijfster te veel moeite heeft gekost.

Heel even legde Christophe zijn hand over die van haar.

Véronique deed haar ogen dicht, waardoor een enkele traan naar beneden gleed. Ze huilde nog steeds, alleen niet meer zo vaak. Het werd gemakkelijker – en moeilijker.

Haar blik dwaalde naar de naam die in het marmer stond – Arianne Elisabeth Girard – en daarna naar het ovale portretje dat in de steen onder glas zat. Op een middag begin februari, vlak voor haar moeders overlijden, had ze op verzoek van haar moeder haar portret geschilderd bij een brug over de rivier de Seine. Een aantal zeer dierbare herinneringen die Véronique koesterde, waren terug te voeren naar die brug.

Herinneringen aan een man die ze feitelijk nooit heeft gekend… en zonder wie ze altijd heeft moeten zien te leven.

Haar herinneringen aan hem waren vaag en troebel, net als de Seine. Toch herinnerde ze zich de aanraking van haar vaders hand, terwijl hij haar vasthield. De klank van zijn stem, terwijl hij woorden gebruikte om beeldend te beschrijven hoe het morgenlicht over de rimpelingen van het water gleed, waardoor de oplettende toeschouwer werd beloond met rijke kleurschakeringen.

Ook al was ze nog maar vijf toen hij vertrok, ze wist nog welk gevoel hij haar had gegeven toen ze samen langs het water hadden gelopen: gekoesterd, uitverkoren, geliefd.

Véronique bestudeerde het portretje van haar maman. Ze had de trekken van haar moeders gezicht uit haar hoofd getekend, zoals ze bij alles deed. Ook dit was een geschenk van de Gever, had haar moeder gezegd. Het vermogen om iets slechts eenmaal te zien en de kleinste details te onthouden. Om het diep vanbinnen weg te stoppen, veilig opgesloten in een koffer, om later tevoorschijn te halen en te schilderen of te tekenen.

Zo was dat vroeger tenminste gegaan. Sinds haar moeder ziek was geworden, had ze geen kwast meer aangeraakt.

Ze kon dat echter niet geheel en al op haar moeders ziekte schuiven. Niet erg vleiende kritiek over haar werk van een gerespecteerde leermeester had daar ook aan bijgedragen. Ze was in het Louvre geweest, waar ze samen met andere leerlingen portretten van meesters had gekopieerd, en de kritiek van de leermeester was uiterst venijnig geweest. U bent voornamelijk bezig indruk op ons te maken, mademoiselle Girard, terwijl u er beter aan zou doen u te beperken tot de grenzen van de conventionele kunstbeoefening. U bent hier om van de meesters en hun techniek te leren. Niet om ons uw interpretatie van hun schilderijen te laten zien.

Zijn beoordeling had pijn gedaan. Hoewel de kritiek niet nieuw was, en ook een kern van waarheid bevatte, droeg zijn publiekelijke verklaring dat haar werk onvoldoende onderscheidend was en dat ze gebrek aan talent had, niet bij aan haar zelfvertrouwen.

Boven hun hoofd bracht de wind de bladeren in beweging.

Véroniques blik volgde de zonnestralen die door de bomen op de graven vielen. Het marmer kreeg daardoor een helderwitte kleur tegen het dorre bruin van een al te droge zomer. Zolang ze zich kon heugen, had ze diep vanbinnen een plek gehad die een onvervuld gevoel, een verlangen teweegbracht. God had haar dit schildertalent toch gegeven om aan dat verlangen tegemoet te komen?

Sinds haar moeders dood hadden al haar pogingen om de leemte te vullen echter schromelijk hun doel gemist.

De leegte binnen in haar deed haar plotseling denken aan haar moeders laatste verzoek. ‘Ik wil dat jij gaat doen wat ik nooit heb kunnen doen, Véronique. Ga naar hem toe…’ Véronique had zich willen omdraaien, maar de dringende klank van haar moeders stem had haar aan haar moeders bed gehouden. ‘Ga hem zoeken… ik weet dat je vader nog steeds leeft.’ Haar moeders ogen waren vochtig geworden. ‘Doe het voor hem, voor jezelf… Je papa is een goed mens.’

Haar moeder had haar blik laten glijden naar een tafeltje met daarop een stapeltje brieven. Eens was het een wit rechthoekig bundeltje geweest, strak samengebonden – te strak leek het wel – met een lint dat Véronique nog niet eerder had gezien. Nu droeg het de tekenen van de tijd en van het herhaaldelijk lezen. ‘Deze brieven zijn niet langer van mij, Véronique. Ze zijn vanaf nu van jou.’ Er was een traan langs haar moeders linkerslaap gegleden. ‘Eerlijk gezegd zijn ze altijd van jou geweest. Neem aan. Lees ze, ma chérie.’

Ze kon het haar moeder indertijd niet weigeren, maar Véronique wilde de brieven niet hebben. Ze hoefde ze niet opnieuw te lezen. Ze kende haar vaders beloften om zijn jonge vrouw en hun vijfjarige dochter over te laten komen zodra hij zich in Amerika had gevestigd – zodra hij een fortuin had vergaard met de pelsdierenhandel.

Maar Pierre Gustave Girard had hen nooit laten overkomen.

Christophe koos dat moment om de stilte te verbreken en haar zijn arm aan te bieden. Véronique ging staan en liet haar hand in zijn arm glijden. Ze wilde niets liever dan de indringende vraag die haar in beslag nam voor eens en voor al het zwijgen opleggen.

Parijs was haar thuis. Hoe kon haar moeder van haar vragen die stad te verlaten om op zoek te gaan naar iemand die hen beiden in de steek had gelaten?

Christophe liep langzaam over de keien. Hij paste zijn lange stappen aan haar aan.

Dankzij het bladerdak boven hun hoofd liepen ze in de schaduw, die er tevens voor zorgde dat de krekels tsjirpten, lang nadat de beestjes vanwege de warmte hadden moeten stilvallen. De graven waren bedekt met mos, waardoor het steen een grijsgroene tint kreeg. IJzeren hekken voor mausoleums weerden bezoekers zonder sleutels af, ook al bezweken de kettingen aan de deuren bijna onder het gewicht van hun taak.

‘Hoe kan het toch dat de tijd zo langzaam verstrijkt, Christophe, terwijl er tegelijkertijd soms zo’n gebrek aan tijd lijkt te zijn?’ Haar vraag ontlokte hem een glimlach, zoals ze had verwacht.

‘Altijd een dichterlijke en artistieke kijk op het leven.’ Hij keek op haar neer. ‘Iets dat ik heb geprobeerd te begrijpen, zonder dat ik daar overigens in ben geslaagd.’

‘En je realisme opgeven? Je vermogen om de wereld te zien zoals die werkelijk is en niet zoals anderen die zien?’ Ze trok haar kin in, in een poging zijn lage stem na te bootsen.

Christophe schudde lachend zijn hoofd. ‘O, dat geheugen van jou, ma petite. Om zo ongelooflijk helder zowel zinnen als beelden zo treffend te vangen. Je vergeet niets.’

‘Dat is niet waar en dat weet je ook wel. Mijn gedachten schieten tegenwoordig alle kanten op en ik vergeet regelmatig iets.’

‘Ah, ja, je vergeet te eten wanneer je ’s avonds laat zit te schilderen.’ Hij keek haar bestraffend aan. ‘Of toen je nog regelmatig schilderde.’ Hij knipte met zijn vingers. ‘Je vergeet de vlam te doven wanneer je in slaap valt terwijl je weer eens gedichten leest van die ene buitenlandse schrijver op wie je zo dol bent.’

Grinnikend gaf ze hem een tik op zijn arm. ‘Je weet drommels goed hoe hij heet.’

‘Oui, ik weet wie John Donne is. Maar waarom moet hij in vredesnaam… Engels zijn?’

Ze giechelde om de manier waarop hij dat woord uitsprak. Alsof het iets onsmakelijks betrof.

Hij bleef even staan en wierp haar een blik toe. ‘Fijn om je te horen lachen, ma petite.’ Hij liep weer verder. ‘Waar was ik eigenlijk gebleven?’

‘Ik geloof dat je mijn fouten aan het opsommen was. Op niet al te zachtzinnige wijze, trouwens.’

‘Oui, mademoiselle. Maar het is immers een uitgebreide lijst, of niet soms?’ Zijn stem paste bij de glimlach op zijn gezicht. ‘Onlangs nog, toen je de suiker in de thee van madame Marchand was vergeten, vreesde ik dat we het parlement bijeen moesten roepen om over jouw lot te beslissen.’

Ze glimlachte, maar kromp ineen bij de gedachte aan madame Marchand, de matriarch van de familie. Zes jaar geleden was graaf Marchands enige dochter, voor wie Véronique sinds haar jeugd als gezelschapsdame had gewerkt, in het huwelijk getreden. Daarna had graaf Marchand Véronique belast met de verzorging van zijn oude moeder.

Madame Marchand had haar er die dag wel vier keer aan herinnerd dat ze de suiker was vergeten. En zonder er verder nog iets over te zeggen, had ze de reprimande dagenlang in stand gehouden door korte, scherpe blikken richting de suikerpot te werpen, waarna ze haar blik richting Véronique liet glijden.

Ze zuchtte en schudde haar hoofd. ‘Ik vrees dat ik de laatste tijd met mijn gedachten elders ben.’

‘Maar ik heb de allerergste fout voor het laatst bewaard.’ Christophe hield stil, evenals zij. ‘Je vergeet voortdurend de tekortkomingen van anderen, zelfs wanneer ze je bewust onbehoorlijk bejegenen. Jij schenkt genade terwijl die niet verdiend is…’ Hij werd ernstiger. ‘En samen met jouw dierbare maman heb jij de familie Marchand altijd uitstekende diensten bewezen, ongeacht het opvliegende en veeleisende karakter van madame Marchand. De ondankbare, oude…’

Ze sperde haar ogen wijd open bij de woorden die hij voor madame Marchand gebruikte, maar ze zou liegen als ze zou ontkennen dat ze bij gelegenheid dezelfde gedachten over haar had gehad.

Ze liepen de hoek om, waarna ze een van graaf Marchands rijtuigen bij de ingang zag staan. Ze had die ochtend de afstand van drie kilometer lopend afgelegd. Ze had genoten van de gelegenheid om rustig te kunnen nadenken – en van het feit dat ze onder madame Marchands kritische blik uit was. ‘Is de bijeenkomst van graaf Marchand zo dringend, Christophe?’

Hij bleef strak voor zich uit kijken.

Vanwege de ernst op zijn gezicht verdween haar glimlach. ‘Is er iets gebeurd?’

Hij hielp haar in het rijtuig, klom naast haar en klopte op de deur; de koetsier reageerde op zijn teken.

Véronique wilde graag meer weten, maar hield zich stil. Bij Christophe aandringen had nooit het gewenste succes. Juist het tegendeel.

De koetsier stuurde het rijtuig een doorgaande weg op en koos een laan langs het Louvre en de Seine. De rivier liep met een boog door de stad. Het donkere water was troebel en rook penetrant dankzij de dagelijkse badkamerrituelen van de stadsbewoners.

Véronique duwde het fluwelen gordijn opzij om het rijtuig iets te laten doorwaaien. Ze zag hoe er een schaduw over Christophes gezicht trok.

Hij leunde naar voren en legde zijn onderarmen op zijn bovenbenen. ‘Ik moet je iets vertellen, en ik vraag je me te laten uitpraten, ma chérie, voordat je antwoord geeft.’ Hij keek haar even aan. ‘Anders vrees ik dat ik mijn taak niet zal weten te volbrengen.’

Hij klonk ongebruikelijk plechtig, wat ruim voldoende was voor haar om zijn verzoek in te willigen. Zonder iets te zeggen, knikte Véronique.

‘Binnen enkele uren tijds zal keizer Napoleon Pruisen de oorlog verklaren. Graaf Marchand heeft in het geheim een bericht ontvangen dat Pruisen nu al bezig is een leger op de been te brengen. Ongetwijfeld vindt het in Spanje een welwillende bondgenoot. Graaf Marchand…’ Het rijtuig stopte abrupt. Christophe wierp een blik naar buiten voordat hij verder sprak. Hij liet zijn stem zakken. ‘Graaf Marchand voorspelt dat de strijd omvangrijk zal worden. Onze patron heeft al voorbereidingen getroffen om binnen een week naar Brussel af te reizen, en… ik moet hem vergezellen. Zijn gehele gezin zal eveneens met hem afreizen.’

Plotseling begreep ze de reden voor Christophes terughoudendheid. Zachtjes raakte ze zijn arm aan. ‘Ik wil Parijs niet verlaten, Christophe, nu al helemaal niet. Maar stel…’ Het rijtuig schoot naar voren en vervolgde zijn weg. ‘Maar stel dat de familie naar Brussel moet gaan, dan zal ik madame Marchand met liefde vergezellen. Ik weet zeker dat het niet voor lang zal zijn en dat deze… slag die ons land heeft ondergaan snel zal worden opgelost.’

Hij knikte net toen het rijtuig een schokkerige beweging maakte.

De blik die hij haar toewierp, gaf haar het gevoel een naïef schoolmeisje te zijn. ‘Zo eenvoudig ligt de zaak helaas niet, Véronique.’

De rimpels in zijn voorhoofd werden groter en ze probeerde zijn zorgen weg te nemen. ‘Het komt vast goed. De reis naar Brussel doet me misschien wel goed. En zodra we terugkeren, dan zal alles…’

‘Madame Marchand heeft onze patron laten weten dat ze niet van plan is zich door jou te laten vergezellen.’

Zijn stem klonk vlak en afwerend. Véronique had het gevoel dat iemand haar korset ineens twee maten kleiner had gemaakt. Ze hapte naar lucht. ‘Maar… maar dat begrijp ik niet.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Ik ben toch… haar gezelschapsdame.’

Christophe kneep zijn ogen samen. ‘Mij is verteld dat… madame Marchand een nieuwe gezelschapsdame heeft geregeld om haar naar Brussel te vergezellen.’

Véronique bewoog haar lippen, maar de woorden bleven steken.

Het rijtuig nam de afslag die naar het landgoed van de familie Marchand leidde.

De ontdekking van haar teruggang in rang – wat haar positie nu ook zou zijn – maakte veel emoties bij haar los. Véronique slikte moeizaam om haar woede en tranen tegen te houden. Ze deed haar best iets positiefs in de situatie te ontdekken, precies zoals haar moeder haar zou hebben aangeraden. ‘Is het zo dat de overgebleven personeelsleden achterblijven om het huis voor de terugkeer van de familie Marchand in gereedheid te brengen?’

Hij gaf geen antwoord. Zijn lippen vormden een dun streepje.

‘Christophe’, fluisterde ze. Met de seconde voelde ze de onrust toenemen. ‘We zijn altijd eerlijk tegen elkaar geweest. Vertel me wat mijn nieuwe positie is.’

Met zijn ogen richting de bodem van het rijtuig haalde hij hoorbaar adem. ‘Na deze week zul je… niet langer in dienst zijn van de familie Marchand. Hij heeft een positie voor je geregeld in de huishouding van graaf Descantes. Zij vertrekken zeer binnenkort naar Engeland.’

Toen ze in datzelfde uur nog in de studeerkamer van graaf Marchand werd verwacht, raapte Véronique al haar moed bijeen. Ze dwong haar hart tot bedaren te komen. Het formele karakter van graaf Marchands studeerkamer intimideerde haar echter altijd. Het sluiten van de enorme deur achter haar vergrootte haar ongemakkelijke gevoel.

Ze zag Christophe staan naast het raam aan de overzijde van de kamer, met zijn rug naar haar toegekeerd. Graaf Marchand had hem als eerste bij zich geroepen en ze werd overspoeld door een gevoel van opluchting dat Christophe er bij het vervolg van de ontmoeting bij zou blijven.

‘Bonjour, mademoiselle Girard.’ Graaf Marchand stond achter zijn bureau en gebaarde haar plaats te nemen in een van de mahoniehouten kuipstoeltjes tegenover hem.

Ze wachtte lang genoeg om een reverence te maken en koos daarna de stoel die in Christophes gezichtsveld stond. Als hij zich tenminste zou omdraaien.

Graaf Marchand begon niet meteen te spreken. Zijn aarzeling gaf haar de indruk dat datgene wat hij te zeggen had de nodige moeite vereiste. ‘Monsieur Charvet heeft me verteld dat u elkaar hebt gesproken, mademoiselle Girard. En dat u zich bewust bent van de gewijzigde omstandigheden.’

Ze knikte en wenste dat Christophe haar zou aankijken.

‘Voordat ik verderga, wil ik graag zeggen dat het voor mij uiterst belangrijk was een positie voor u te regelen die blijk zou geven van mijn waardering voor uw uitstekende staat van dienst, mademoiselle.’ Er trok een spijtige blik over graaf Marchands gezicht. ‘Evenals voor die van uw moeder’, voegde hij er verrassend vriendelijk en zacht aan toe. ‘Vandaar mijn verzoek of u bij de familie van graaf Descantes geplaatst kon worden.’

‘Merci beaucoup, graaf Marchand.’ Ze dwong zichzelf te glimlachen en was blij dat Christophe haar eerder in het rijtuig al in vertrouwen had genomen over de familie Descantes. Ze herinnerde zich dat ze het echtpaar eens bij een officieel diner had ontmoet. Graaf Descantes maakte een ernstige indruk, maar was in werkelijkheid bijzonder aardig, en datzelfde gold voor zijn vrouw. ‘Ik ben u zeer veel dank verschuldigd dat u uw invloed omwille van mij hebt aangewend.’

Graaf Marchand stak een hand op. ‘Het is niet alleen aan mijn invloed te danken dat u die positie hebt gekregen, ook aan die van monsieur Charvet. Hij heeft zijn eigen reputatie op het spel gezet toen hij u voordroeg. U mag dan geen verstand van parlementaire zaken hebben, toch zult u zich ongetwijfeld bewust zijn van afspraken tussen bondgenoten.’

Ze knikte.

‘Besprekingen worden afgerond, afspraken gemaakt en bezegeld, en dat alles met een enkele handdruk. Niet meer dan dat. De integriteit van iemands woord is de bindende kracht achter die overeenkomst. Niets hoeft te worden opgeschreven omdat iemands reputatie, iemand zelf, de garantie is. Begrijpt u wat ik tegen u zeg?’

‘Zeker, mijnheer, antwoordde ze. Wat er zich ook had voorgedaan, de afspraak met de familie Descantes was bindend. Als zij ervoor koos niet voor hen te gaan werken, dan zou dat zowel graaf Marchand als Christophes reputatie op het spel zetten.

‘U bent een schrandere jonge vrouw, mademoiselle Girard. Dat is een van de redenen waarom ik u zo lang geleden als gezelschapsdame voor mijn dochter heb uitgekozen. Francette gaf zelf nooit blijk van al te veel initiatief. Ik denk dat dat deels te wijten is aan het verlies van haar moeder op jonge leeftijd, maar het is ook aan mijzelf te wijten. Als haar enige ouder heb ik haar te veel en te makkelijk toegegeven.’

Véronique wist dit allang, maar had die gedachte uiteraard nooit hardop verwoord.

‘Ik heb daarom gezocht naar een gezelschapsdame die mijn dochter dankzij haar voorbeeld zou uitdagen en inspireren.’ Graaf Marchand lachte haar vriendelijk toe. ‘En ik hoefde niet ver te zoeken, omdat ik dat kind hier in mijn eigen huis vond. U hebt al die dingen voor Francette gedaan.’ Er trok een veelzeggende blik over zijn gezicht. ‘U hebt gedaan wat mij nooit zou zijn gelukt.’

Graaf Marchands laatste zin, samen met iets in zijn gezicht, maakte dat Véronique rechterop ging zitten. ‘Graaf Marchand, ik…’

‘Véronique…’ Hij zuchtte even. Hij keek haar gekrenkt aan. ‘Ik zou u willen vragen mij niet in de rede te vallen, mademoiselle, terwijl ik de situatie aan u voorleg.’

Verrast door zijn informele manier van aanspreken en door de herinnering aan haar positie in dit huis knikte Véronique stilletjes. Dit was vandaag al de tweede keer dat ze een dergelijke waarschuwing kreeg.

‘Zoals monsieur Charvet u eerder vandaag heeft verteld, hebt u inderdaad een betrekking gekregen bij de familie Descantes. U zult in dienst treden als lerares en gezelschapsdame voor hun vier dochters. Maar wat hij niet weet en wat ik bewust voor hem heb verzwegen, is dat de familie niet naar Engeland zal afreizen.’

Hij wachtte even, en het moment leek met hem mee te wachten.

Véronique staarde over het bureau naar de man die ze al haar hele leven kende, maar die ze desondanks nooit echt had gekend. Christophe draaide zich om en de blik in zijn ogen gaf blijk van een enkele alomvattende emotie – woede.

‘Je mère en ik…’ Graaf Marchand hield zijn blik gericht op het bewerkte bureau waar hij achter zat. ‘We zaten vaak tot laat in de avond te praten, hier in deze kamer. In de loop der jaren zijn we… bevriend geraakt. Niet meer dan dat’, voegde hij er meteen aan toe, alsof hij Véroniques gedachten kon raden. ‘Maar ik ben heel veel om je moeder gaan geven, Véronique. Ze heeft haar dromen en haar hoop voor jou met mij gedeeld. En tegen het einde… haar spijt. Ik heb je moeder voor haar sterven een belofte gedaan.’

Het kostte Véronique moeite adem te halen, laat staan om te blijven zitten. Haar moeders laatste verzoek speelde haar telkens door haar hoofd. Ik wil dat jij gaat doen wat ik nooit heb kunnen doen.

Langzaam ging ze staan, terwijl ze haar handen tot vuisten balde om het trillen tegen te gaan. Ze hoorde zichzelf een vraag stellen, hoewel ze het antwoord feitelijk al kende. ‘Naar welke bestemming zal de familie Descantes afreizen?’

Graaf Marchand ging staan en liep om het bureau heen naar haar toe. Dichtbij, maar op gepaste afstand, zei hij: ‘Ze gaan op weg naar Amerika, ma chérie.’ Over een week vertrekken ze naar Italië, en het is de bedoeling dat u hen vergezelt. Graaf Descantes zal zich daar enkele weken – misschien iets meer – met regeringszaken bezighouden. Daarna reist u met hen mee naar Amerika, naar een plaats genaamd New York City. Wanneer u daar aankomt, zal uw betrekking bij de familie Descantes eindigen. U zult daar iemand ontmoeten die u de rest van de reis zal vergezellen.’

Véronique keek van graaf Marchand naar Christophe, verdoofd van schrik, met het gevoel verraden te zijn, maar tegelijkertijd ook erg beschermd. ‘De… rest van de reis?’

Christophe deed een stap naar voren. Zijn ogen glansden van emoties. ‘Je bent sterk, ma petite. Veel sterker dan je eruitziet en veel sterker dan je zelf denkt te zijn.’

Ze schudde haar hoofd. Dat had haar moeder vaak gezegd: ‘Ik heb er genoeg van sterk te zijn, Christophe.’

Graaf Marchands voorzichtige zucht trok haar aandacht. ‘Dankzij connecties van graaf Descantes heb ik iemand aangenomen die u in New York City zult ontmoeten. Ik heb vanochtend een schrijven met instructies naar hem gestuurd. Graaf Descantes zal hem informeren over uw aankomstdatum, zodra die vaststaat.’ Een tedere glimlach accentueerde de sporen van de verdwenen jeugd rondom graaf Marchands ogen. ‘Overeenkomstig uw moeders wensen én mijn belofte aan haar zal deze heer u begeleiden naar Colorado, naar de laatstbekende verblijfplaats van uw vader – een stad genaamd Willow Springs.’

1

Nabij Big Hill, Oregon Trail
Maart 1871

Op een kale plek in de dorre vallei liet Jack Brennan zich op zijn knieën zakken. Hij nam zijn hoed af en deed zijn ogen even dicht. De ochtendzon verwarmde zijn rug en wierp een lange schaduw over dit bekende stukje grond. Langzaam en eerbiedig legde hij zijn rechterhand op de ongemarkeerde plek.

Stilzwijgend bleef hij zo een tijd zitten.

Een ijverige lentebries verspreidde fijn zand over en tussen zijn vingers. Zonder enige gedenksteen bevatte deze onopgesmukte plek in zuidoost Idaho datgene wat ooit alles voor hem was.

Hij bestudeerde het graf dat zijn vrouw en hun enige kind omarmde en was blij met de wazige herinneringen die op deze plek altijd weer naar boven kwamen. De plek waar het was gebeurd. De herinneringen waren van korte duur, maar desondanks hadden die kostbare gedachten hem door de moeilijkste momenten heen geholpen.

Het had jaren geduurd, maar hij was eroverheen gekomen. Ten langen leste, en helemaal.

Geleidelijk aan werd zijn blik getrokken naar een enkele wilde bloem die was opgeschoten op de plek waar een grafsteen had kunnen staan. De tere bloemblaadjes van het gele bloemetje trotseerden het barre landschap. De bladeren waren iets plakkerig en bedekt met fijne haartjes die de plant een grijstint gaven. De ranke bloem groeide richting de hemel. Daar sprak moed en volharding uit van iets dat zich niet makkelijk uit het veld liet slaan.

Een toepasselijke bloem voor het graf van zijn Mary.

Jack liet zijn adem ontsnappen en bestudeerde de westelijke horizon, ver weg, waar de bruine vlakte overging in de wazige blauwe lucht. ‘Dit zal mijn laatste bezoek zijn, Mary.’ Hij sprak zachtjes. Hij vermoedde dat ze hem kon horen en hij wist dat hij dit moest zeggen. Een ding wist hij echter zeker – als Mary inderdaad naar hem luisterde, dan was dat ergens anders vandaan dan vanonder zijn voeten. Ondanks dat had iets hem gedwongen hier jaar in jaar uit terug te komen.

Hij kende deze plek even goed als elke weg, heuvel, kreek en rivierbedding – zowel droog als gevuld – van hier tot Californië en Oregon aan toe. Hij had de vijfentwintighonderd kilometer tussen Missouri en de westelijke gebieden zo vaak afgelegd dat hij zich nergens meer thuis voelde tenzij hij onderweg was. Zo was dat de afgelopen periode tenminste het geval geweest.

In de loop der tijd was de situatie veranderd. Hijzelf was veranderd.

In de afgelopen dertien lentes waarin hij huifkarren naar het westen had geleid, had hij telkens op deze plek een kamp opgeslagen. De gezinnen die zich aan zijn zorg hadden toevertrouwd, had hij daar nooit over verteld. Rouw was iets persoonlijks. Niet iets om te koesteren en er een altaar van te maken zoals hij anderen bij het verlies van een geliefde had zien doen. Rouw was eerder een ontzagwekkende tegenstander om zonder aarzeling en met een zeker respect tegemoet te treden. Anders zou een mens nooit de weg naar de overkant kunnen vinden, daar waar rouw minder een vijand werd en meer een vereerde, zelfs vertrouwenwekkende leraar.

Hij schepte een handvol stof op en liet dat door zijn vingers glijden.

Langzaam ging hij staan. ‘Mary, jarenlang is er geen dag voorbijgegaan waarin je niet voortdurend in mijn gedachten was. Ik heb vaak gewenst dat ik je nog een keer kon vasthouden, dat wij… nog een keer het bed met elkaar konden delen, zoals die nacht waarin onze zoon is verwekt.’ Hij verplaatste zijn gewicht en zuchtte. Als hij de daguerreotype niet had die hij zorgvuldig in zijn zadeltas bewaarde, dan was hij haar gelaatstrekken wellicht allang vergeten. De tijd vaagde dingen weg die eens onvergetelijk hadden geleken.

‘Soms probeer ik me in te denken waar jij en Aaron nu zijn en wat jullie doen… hoe hij er nu uitziet. Of hij een jongeman is die al volwassen trekken krijgt, of nog steeds het dreumesje dat ik boven op mijn schouders zette.’ Toen de herinneringen terugkwamen, keek hij even achterom.

Het schuldgevoel dat hij niet in staat was geweest de touwen vast te houden en niet had weten te voorkomen dat de huifkar heuvelafwaarts rolde, waarbij de twee mensen voor wie hij maar wat graag zijn leven had willen geven, werden verpletterd, had hij lang geleden kunnen loslaten. Het leven is niet altijd eerlijk, evenmin wordt goedheid met goedheid betaald. Een man liep niet achtendertig jaar op deze aarde rond zonder daarachter te komen.

Twee overtuigingen hadden zijn verdriet verzacht. Ten eerste, het geloof dat er hen na dit leven iets beters te wachten stond. En ten tweede, iets dat voortvloeide uit de eerste overtuiging, dat het afscheid op deze aarde niet voor eeuwig zou zijn.

Hij ademde de geur van het prairiegras en de zonneschijn in. In het briesje onderscheidde hij ook een scherpe muskuslucht. Om op alles voorbereid te zijn, pakte hij het geweer op en speurde om zich heen in de lage begroeiing. De grijze merrie die hij had vastgebonden, stak haar neus in de lucht, maar sloeg verder geen alarm.

Na een tijd sloeg Jack zijn ogen op naar boven. Hij bleef zacht praten. ‘In de vijftien jaar dat jij en Aaron er niet meer zijn, Mary, is er veel veranderd. Het is totaal anders geworden dan toen wij voor het eerst op weg gingen. Onderweg kom je nu nederzettingen tegen en postkoetshaltes. Kilometers telegraafdraden strekken zich uit over de prairie zover het oog kan zien.’

Als het echt heel stil was, hoorde hij de koperdraden zoemen wanneer boodschappen werden overgestuurd van de ene kant van het land naar de andere.

Tegenwoordig leek het wel alsof de Union Pacific zelden rust had. Een reis van Missouri naar Californië duurde vroeger vier maanden. Per spoor nam die nu slechts twee weken in beslag. Veel spoorlijnen, zoals de Santa Fe, waren over de oude landwegen aangelegd waardoor die voorgoed verdwenen waren. Al die dingen bij elkaar, ook al waren het op zich tekenen van een zich goed ontwikkelend land, betekenden het einde van zijn bestaan – en het einde van een tijdperk.

‘Dit land is veranderd, Mary, en ik moest mee veranderen.’ Hij keek even weg. ‘Ik meende je gezicht vroeger in een menigte te zien en mijn hart stond dan ter plekke stil.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Maar natuurlijk was jij het niet. Dat wist ik wel. Het was gewoon iemand die op je leek.’

Dit was echter al een hele tijd niet meer gebeurd, wat hem er des te meer van overtuigde dat hij er goed aan deed hier zijn laatste bezoek te brengen.

Hij klopte zijn hoed af aan zijn been, waardoor er een stofwolk omhoogschoot. Daarna zette hij zijn hoed weer op. ‘Ik draag je altijd met me mee, Mary. Datzelfde geldt voor jou, mijn zoon.’ Hij dacht terug aan de ochtend van Aarons geboorte. Het verlies van een vrouw en het verlies van een kind hadden diepe littekens achtergelaten, heel verschillende littekens overigens. Hij vond het moeilijk om te omschrijven welk verlies hem door de jaren heen meer verdriet had gedaan, maar het druiste tegen de natuur in om als ouder een kind te moeten begraven. Dat wist hij heel zeker.

‘Eigenlijk denk ik dat je al heel lang op me hebt gewacht om dit te doen, Mary. En dat je me misschien zelfs wel hebt aangespoord, maar…’ Hij schraapte zijn keel. Zijn hart begon iets sneller te kloppen. ‘Ik ga op reis. Ik heb ons land in Oregon een tijdje geleden verkocht. Ik heb me daar zonder jou en Aaron nooit meer helemaal thuis gevoeld. Het voelde ergens niet goed.’

Mary’s zachte karakter had het haar aanvankelijk moeilijk gemaakt om bij meningsverschillen haar gevoelens onder woorden te brengen. ‘Je zei altijd dat mijn koppigheid even dik was als de bast op een zwarte eik, Mary Lowell Brennan.’ Glimlachend wierp hij nog een blik op de wilde bloem. ‘Maar je zou versteld hebben gestaan van de hoeveelheid geduld die God me in de loop der jaren heeft geleerd.’ En niet te vergeten hoeveel het leven samen met jou, ook al duurde dat slechts drie jaar, in mijn leven heeft betekend.

Jack boog zijn hoofd en nam stilzwijgend voor het laatst afscheid.

Hij liep naar de merrie, maakte haar los en hees zichzelf in het zadel. Hij bestudeerde het panorama dat zich voor hem uitstrekte en wenste dat hij het vermogen bezat dergelijke landschappen op papier vast te leggen. Een aantal jaren geleden had hij zelfs een schetsboek en potloden gekocht – om tijdens de eenzame avonden onderweg iets te doen te hebben. En ook al kon hij goed genoeg tekenen om iets herkenbaars op papier te krijgen, hij had geen enkel talent om een kunstwerk te produceren. Daarom had hij des te meer bewondering gekregen voor andermans talent om het frisse voorjaarsgroen, nauwelijks reikend tot kuithoogte, gebogen in de wind alsof het eerbied betoonde voor die Ene die alles had geschapen, vast te kunnen leggen – om te kunnen tekenen hoe de prairie, ogenschijnlijk een oneindige vlakte, feitelijk richting het westen omhoogliep, heel geleidelijk aan totdat die uiteindelijk de voet van de enorme Rocky Mountains bereikte, waar hem een nieuw leven te wachten stond. Daar hoopte hij tenminste op.

De grijze merrie onder hem kwam in beweging.

Jack leunde voorover en aaide haar stevig. Hij glimlachte toen ze als antwoord hinnikte. ‘Rustig, dame. We gaan zo.’

Tijdens zijn laatste huifkartocht van Denver naar Idaho, en vandaaruit afgelopen zomer naar Oregon, had hij een echtpaar ontmoet genaamd Jonathan en Annabelle McCutchens. Toen ze een week onderweg waren, was Jonathan ziek geworden. Er had niets anders op gezeten om hem en zijn vrouw achter te laten. De dag voor hun vertrek had Jonathan hem gevraagd een brief te posten en had hij hem over de stad Willow Springs verteld.

Terwijl Jack de merrie richting het westen draaide en haar de sporen gaf, hoorde hij Jonathans woorden in zijn hoofd alsof het gisteren was gebeurd.

Ik heb in dat stadje weliswaar niet gevonden wat ik zocht, maar ik heb wel ontdekt wat ik mijn leven lang had gemist.

Jack spoorde de merrie aan tot draf en gaf haar vervolgens de vrije teugel om zich uit te kunnen leven. Een van de eerste dingen die hij bij aankomst in Willow Springs wilde doen, was een brief van Annabelle bezorgen bij een dominee genaamd Patrick Carlson en zijn vrouw Hannah. Hij had opdracht gekregen de brief persoonlijk te overhandigen. Hij had daarbij de indruk gekregen dat Annabelle graag wilde dat ze elkaar zouden ontmoeten. Daar verheugde hij zich op.

Het volgende dat hij in Willow Springs wilde doen, was een bezoek brengen aan de oevers van Fountain Creek om Jonathan McCutchens, die onderweg was gestorven, de laatste eer te bewijzen. Op doorreis door Idaho had hij van de gelegenheid gebruikgemaakt om Annabelle en haar nieuwe echtgenoot op te zoeken. De gedachte aan dat bezoek bracht een glimlach op zijn gezicht. Jonathan McCutchens zou zich uitstekend in haar keus hebben kunnen vinden.

Net zoals hij zich nu in die van Jack zou hebben kunnen vinden.

De manier waarop Jonathan over die stad had gesproken en over wat hij daar had ontdekt, had hem nieuwsgierig gemaakt. Jack had behoefte aan een nieuw begin, en hij hoopte dat te vinden in een stadje in de schaduw van Pikes Peak.

2

Willow Springs, Colorado
5 april 1871

Véronique stapte in Willow Springs als laatste uit de postkoets. Ze had nog maar nauwelijks een geschoeide voet naar buiten gestoken of een zestal heren – ze gebruikte de term zonder aanziens des persoons – stond klaar, met uitgestoken handen en verwachtingsvolle blikken. Iets te verwachtingsvol.

Ze koos die ene man uit de groep van wie ze wist dat hij de titel echt waard was – de praatgrage oudere heer die haar vanuit New York City had vergezeld naar deze uitgestrekte, dorre wildernis, een territorium dat van de Amerikanen de naam Colorado had gekregen. Als ze met dat territorium een leeg, verdord, desolaat stuk van Gods aarde bedoelden, dan hadden ze de juiste naam gekozen. Toch was er een niet te miskennen uitzondering…

De grootse bergketen met haar ruige bergen die zich trots tegen het westen aftekende.

Een top in het bijzonder torende vol zelfvertrouwen boven alle andere uit die in haar schaduw lagen. Die ene berg leek op te rijzen tot aan de drempel van de hemel. De hoogste toppen waren bekleed met verse sneeuw, wat niet verrassend was gezien de kou die in de lucht hing. Adembenemend schoon! En ze moest toegeven dat de lucht zo fris rook dat die haar longen kietelde – volkomen tegengesteld aan de bedompte lucht in Parijs die de geur vasthield van afval en rioolslib.

‘Denk om het afstapje, miss.’ Monsieur Bertram Colby grijnsde terwijl zijn eeltige hand haar kleine gehandschoende hand beetpakte. ‘De eerste stap is aan de grote kant voor iemand van uw lengte.’

Met haar ongeopende parasol in de ene hand slaagde Véronique er met haar andere hand in haar rok bijeen te houden en haar voet op het wiebelige krukje te zetten. Na drie weken aan de zorg van monsieur Colby te zijn toevertrouwd geweest, was ze aan deze waarschuwing gewend geraakt en wist ze dankzij zijn hulp haar evenwicht te bewaren. Ook al waren haar eerste indrukken van Amerikanen haar niet meegevallen – over het geheel vond ze hen vrijpostig, luidruchtig en veel te openhartig – ze moest toegeven dat Bertram Colby zich als een echte heer had gedragen, ongeacht zijn ruwe voorkomen.

‘Vriendelijk bedankt, meneer Colby.’ Véronique zag de twinkeling in zijn ogen. ‘Merci beaucoup, monsieur’, voegde ze er zachter aan toe, wat werd beloond met de verwachte opgetrokken wenkbrauw.

Hij knikte haar hartelijk toe. ‘Ik hoor u graag in uw eigen taal spreken, mevrouw. Het klinkt erg mooi en past goed bij u.’

Verscheidene omstanders knikten eensgezind, vlak voordat hun aandacht zich verplaatste van haar gezicht naar een gebied dat aanzienlijker lager lag en meer naar achteren – de achterkant van haar rok.

Véronique wierp een blik op de kleding die ze die ochtend had gekozen. Ook al was ze gewend geraakt aan de aandacht voor haar kleren, ze voelde zich er nog steeds niet gemakkelijk onder. Het jasje dat bewerkt was met bloemen, en de royaal geplooide rok, eens opvallend smaragdgroen, waren door al het stof aanzienlijk grauw geworden. Talloze vrouwen hadden haar complimenten gegeven over haar kledingstijl. Hoe verder ze naar het westen reisden, hoe meer complimenten ze had gekregen. Ook hadden ze opmerkingen gemaakt over haar chapeau, die was versierd met lint en struisvogelveren en die ze modieus schuin op haar hoofd droeg. Sommigen beweerden dat ze nog nooit zulke elegante kleding hadden gezien.

De enige reactie die ze van de andere sekse had gekregen, waren langdurige blikken. Hoewel dit nieuwe land sterk verschilde van haar moederland, leken sommige dingen overal hetzelfde te zijn.

Met een kleine hoofdbeweging gaf ze te kennen de mannen om haar heen gezien te hebben. Ze wilde geen onbeleefde indruk maken, maar had evenmin de behoefte verdere gesprekken aan te moedigen. Met een zwierige beweging opende ze haar parasol. Daarna sloeg ze het stof af dat aan haar rok kleefde, zonder al te veel succes. De rok en het jasje waren ongetwijfeld geruïneerd.

‘Maakt u zich maar geen zorgen om uw kleding, miss.’ Monsieur Colby wierp de andere mannen een blik toe om aan te geven dat ze haar niet mochten volgen – een blik die hij goed onder de knie had gekregen – en begeleidde haar naar de overkant van de straat naar een gebouw genaamd Baird & Smith Hotel. Hij hield zijn hand onder haar elleboog. ‘Er woont een vrouw in de stad die uw was kan verzorgen. Zij gaat mijn kleren altijd flink te lijf, zodat ze zo goed als nieuw terugkomen. Ik verzeker u dat zij die elegante uitrusting van u zo schoon en fris als het voorjaar weet te krijgen.’

Véronique glimlachte terwijl ze de trap naar het plankier beklom. ‘Dat zou fijn zijn, meneer Colby’, antwoordde ze. Ondertussen zag ze in gedachten de genoemde wasvrouw die haar tere kleding in een vieze wastobbe stopte en haar spullen ‘flink te lijf ging, zoals hij zo treffend had beschreven.

Met zijn zilverkleurige haar en volle baard zag Bertram Colby er indrukwekkend uit. Hij maakte een robuuste indruk en was niet onbekend met dit ongetemde leven. Hoewel hij sterk verschilde van de ontwikkelde mannen die ze thuis had gekend, was monsieur Colby zonder enige twijfel een beleefd iemand. Ze vermoedde dat hij ongeveer zestig was, maar was daar niet zeker van. De diepe rimpels in zijn gebruinde gelaat waren de stille getuigen van zijn kilometerslange ervaring als ‘gids’, zoals hij zichzelf noemde, in dit zonovergoten gebied. En over een ding viel niet te twisten – monsieur Colby had het vriendelijkste voorkomen dat ze ooit had gezien. Hij zag er altijd uit alsof hij wachtte op de volgende reden om te lachen.

Hij knikte richting het hotel. ‘Gaat u maar naar binnen om een kamer te regelen. Dan zorg ik voor uw bagage.’ Terwijl hij de trap nam van het plankier naar de onverharde weg – geen kassei te vinden, zag ze – riep hij nog iets over zijn schouder. ‘U kunt zich installeren en even rusten voor het avondeten, dan neem ik u mee naar Myrtle’s waar u een goede maaltijd krijgt voorgeschoteld.’

Ze bedankte hem, maar twijfelde of hij haar had gehoord boven al het straatlawaai uit. Ze bleef even staan en keek hem na terwijl hij in de menigte verdween. Terwijl hij mannen een knikje gaf en tegen zijn hoed tikte voor vrouwen, zag Véronique dat al zijn gebaren werden beantwoord. Hij kon goed met mensen overweg en had iets natuurlijks over zich. Ze had veel bewondering voor die eigenschap en had graag gewild dat zij er zelf in ruimere mate over beschikte. In de afgelopen maanden was ze gereserveerder geworden, ondanks het feit dat ze in Parijs aardig wat vertrouwen had gehad in haar eigen kunnen.

Eerder had ze nooit achteraf hoeven te bekennen dat ze het bij het verkeerde eind had gehad – nu leek dat dagelijks het geval te zijn.

Bertram Colby had de afgelopen drie weken bewezen een uitstekende reisgenoot te zijn, ook al voelde ze zich soms wat ongemakkelijk bij zijn informele optreden. Ze had gemerkt dat Amerikanen in hun gesprekken veel minder terughoudend waren, en als er iets was waar monsieur Colby erg van hield, dan was dat van gesprekken. Als nieuweling in dit land had ze zijn verhalen echter onderhoudend en leerzaam gevonden, hoewel ze op dit moment alle overgebleven pâtisserie in Parijs met alle liefde zou willen ruilen voor een warm bad en een moment stilte zonder kletspraatjes en nieuwsgierige blikken.

De gedachte aan die zoete taartjes thuis herinnerde haar eraan dat ze sinds het ontbijt niets meer had gegeten. Het voedsel dat langs de postkoetsroute werd aangeboden, was smakeloos, te gaar of niet gaar genoeg, en niet geschikt om te eten – wat gold voor de meeste voorgerechten die ze sinds haar vertrek uit de beschaafde wereld voorgezet had gekregen. Haar maag was vast en zeker vergeten hoe die zich voelde na een overvloedige en smakelijke maaltijd.

Véronique klapte haar parasol dicht en liep het hotel binnen. Ze was blij dat het gebouw een schone en opgeruimde indruk maakte. Het hotelmeubilair was eenvoudig, maar smaakvol neergezet, wat een welkome verandering was ten opzichte van de herbergen langs de postkoetsroute waar ze hadden overnacht.

Er kwam een jong meisje binnen door een deur naast de receptie. Haar armen waren bedolven onder beddengoed, en aan haar gezicht te zien, concentreerde ze zich volkomen op haar taak. Ze bracht een heerlijke geur mee die deed denken aan versgebakken brood. Het water liep Véronique in de mond bij de gedachte aan een snee warm brood met verse boter en een schep bessen met room – een lekkernij waar zij en haar moeder ’s avonds vaak van hadden genoten.

Ze raakte de camee aan – een geschenk van haar vader aan haar moeder – die ze op haar kleding had gespeld, waarna haar keel werd dichtgeknepen door een gevoel van heimwee.

Op dat moment draaide de receptioniste zich om en reageerde met een grijns. ‘Goedendag, mevrouw. Welkom in het Baird & Smith Hotel. Wat kan ik voor u doen?’

Véronique lachte terug en kon het niet laten om te staren. De volkomen gave huid van het meisje, samen met haar lange zwarte haar en violetkleurige ogen, vormden een opvallende combinatie. Het verraste haar om in deze onbeschaafde omgeving zulke goede omgangsvormen, en zoveel bevalligheid en schoonheid te vinden. In de meest exquise zaken in Parijs had ze minder hartelijke begroetingen ervaren, en dan nog van ouder, ervarener personeel ook. Ze liep richting de balie. ‘Ik zou graag een kamer willen. En de duur van mijn verblijf staat nog niet vast.’

Er volgde een lange pauze, wat ongetwijfeld te wijten was aan het onverwachte accent.

De receptioniste herstelde zich snel. ‘Natuurlijk, mevrouw. Er zijn verschillende kamers beschikbaar en we zullen u graag onderdak bieden, ongeacht hoe lang u bij ons wilt verblijven.’ Het meisje kon niet veel ouder zijn dan een jaar of dertien, veertien, maar haar volwassen stem en manier van optreden – duidelijk afgedwongen, maar met een oprechte klank in haar stem – maakten haar ouder. Véronique mocht haar meteen. ‘Geeft u de voorkeur aan een kamer op de begane grond of op een bovenverdieping?’

Opnieuw bespeurde Véronique een ietwat bestudeerde formele toon in de stem van het meisje, wat de indruk wekte dat ze haar best deed ouder over te komen dan ze eruitzag. Véronique glimlachte. Dat verlangen begreep ze maar al te goed. Vermetel trok ze vragend een wenkbrauw op. ‘Ik vertrouw graag op uw aanbeveling, mademoiselle.’

Dat leverde haar opnieuw een lach op. ‘Dan zal ik u graag kamer 208 geven.’

Inwendig ineenkrimpend glimlachte Véronique. Ze had kunnen weten dat het de bovenste verdieping zou worden.

Het meisje noteerde het kamernummer in het register, draaide vervolgens het lederen boek om en gaf aan waar ze moest tekenen. ‘Het is een hoekkamer. De mooiste kamer van het hotel met het beste uitzicht op Willow Springs. Als u iets uit het raam leunt, kunt u zelfs de zonsondergang boven de bergen zien.’

De receptioniste trok haar smalle schouders op en liet die weer vallen. ‘En u betaalt er geen cent meer voor.’ Ze noteerde de prijs van de kamer, waarbij het ontbijt inbegrepen was dat in de eetkamer rechts van haar zou worden opgediend.

‘Dat is uitstekend. Dank u wel.’ Véronique tekende het register, maar vulde geen vertrekdatum in. De prijs voor het logies met ontbijt was alleszins redelijk en ze had nog voldoende geld. Graaf Marchand en graaf Descantes hadden zich beiden erg gul betoond; het bij elkaar opgetelde bedrag was sinds haar afscheid van de familie Descantes in New York City ruim voldoende geweest om haar onkosten te kunnen betalen.

Vlak voor vertrek uit Parijs had graaf Marchand haar verteld dat er nog meer geld op haar lag te wachten bij een bank in Willow Springs. Verder had hij uitgelegd dat hij op regelmatige basis voor haar financiën zou zorgen. Ze wist niet zeker wat hij precies met die ‘regelmatige basis’ bedoelde, en ze nam zich voor binnenkort een bezoek aan de bank te brengen. Op dit moment beschikte ze echter nog over voldoende geld.

De geruststelling over haar financiële positie op dit moment vormde aanleiding tot een rare gedachtesprong, een waar ze liever niet over wilde nadenken. Stel dat ze in Willow Springs een betrekking moest zoeken, voor wat voor soort positie kwam zij met haar vaardigheden dan in aanmerking?

Hoewel ze geen volleerd musicienne was, had ze tegelijk met Francette leren pianospelen, aangezien ze de gezelschapsdame van het meisje was. Véronique verwachtte in Willow Springs eigenlijk niet veel vraag naar een dergelijke vaardigheid. Hetzelfde gold voor haar kennis hoe je een gastvrouw moest assisteren bij een officieel diner van honderd gasten of meer, of hoe je je moest mengen onder de elite bij politieke bals en intelligente gesprekken gaande moest houden met andere gezelschapsdames van de vrouwen en dochters van buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders – allemaal belangrijke eigenschappen voor de gezelschapsdame van een dochter van wie de vader in het parlement zat, maar van weinig nut in dit vreemde land. En al helemaal niet van nut in dit afgelegen gebied.

Véronique zette de pen terug in de houder naast de inktpot. Ze was vastbesloten niet al te lang stil te staan bij dingen die ze niet kon veranderen. In plaats daarvan ontleende ze inspiratie aan de warme begroeting van de receptioniste. ‘Ik heet mademoiselle Véronique Girard. Aan wie heb ik deze plezierige begroeting vanmiddag te danken?’

Het meisje knikte even. ‘Ik heet Lilly. Lilly Carlson, mevrouw.’ Die violetkleurige ogen schitterden.

‘En bent u de eigenaresse van dit prachtige etablissement?’

Lilly giechelde. ‘Nee, mevrouw…’ Ze aarzelde even en voegde er zachtjes aan toe: ‘Ik bedoel, mademoiselle Girard.’ Meteen de eerste keer lukte het haar de naam goed uit te spreken. Het meisje leerde snel. ‘Ik help meneer en mevrouw Baird ’s middags, en af en toe ’s ochtends. Ik werk om te sparen voor een nieuwe t…’ Ze wachtte even en keek weg. Toen ze weer terugkeek, had haar eerdere sprankeling plaatsgemaakt voor verlegenheid. ‘Ik help met de was en de vaat en soms begroet ik de gasten.’

Véronique knikte nadenkend. ‘Dan hoop ik maar dat monsieur en madame Baird u goed betalen, mademoiselle. Een werkneemster responsable verdient een goed inkomen.’

De aarzeling die zo-even op het gezicht van het meisje was verschenen, trok weer weg. Opnieuw straalde haar gezicht. ‘Ik ga de sleutel van uw kamer halen en zal u voorgaan naar boven. En…’ Opnieuw wachtte Lilly even. Haar bekoorlijke mond vormde een sierlijke boog. ‘Vindt u het fijn als ik het bad voor u vul?’

Véronique kon het kind wel omhelzen. ‘Dat zou geweldig zijn. Merci. Mijn koffers kunnen hier elk moment zijn.’

Ze knikte. ‘Ik zorg ervoor dat ze naar uw kamer worden gebracht.’

Terwijl Lilly door de zijdeur verdween, werd Véroniques aandacht naar buiten getrokken. Ze liep richting het raam om beter te kunnen zien waar het gelach vandaan kwam.

Bertram Colby stond een paar meter verderop op het plankier met iemand te praten. De vreemdeling stond met zijn rug naar haar toe, maar de klank van zijn diepe lach drong door het open raam naar binnen. Ze hoorde wel hun stemmen, maar kon niet verstaan wat ze zeiden.

De man stak wel een kop boven monsieur Colby uit. Hij was breedgeschouderd en gedroeg zich op een manier die vertrouwenwekkend overkwam. En vriendelijk. Hij draaide zich om en Véroniques interesse in hem werd meteen gewekt.

Monsieur Colby liet zijn stem zakken. Hij keek weg terwijl hij verder sprak. Knikkend legde de langere man een hand op Colby’s schouder. Kennelijk was monsieur Colby een vriend tegen het lijf gelopen, en dat pleitte zeer voor de man.

Het geluid van de deur die openging, trok Véroniques aandacht.

‘Ik heb uw sleutel en ik heb water voor het bad op het vuur gezet, mademoiselle Girard.’ Lilly kwam naast haar staan.

‘Dankjewel, Lilly.’ Véronique gebaarde in de richting van Bertram Colby en zijn vriend. ‘Wat weet je van die heer die daar staat?’

‘Meneer Colby? Iedereen kent…’

‘Non, non, mijn verontschuldigingen’, fluisterde Véronique. ‘Ik heb al kennisgemaakt met meneer Colby. Ik doelde op die andere heer.’

Lilly schudde haar hoofd. ‘Ik heb hem nog nooit gezien.’ Een ondeugend lachje kroop over haar mooie gezicht. ‘En ik denk dat ik me dat anders vast zou hebben herinnerd. De moeite van het bekijken waard, of niet soms?’

Hoewel ze Lilly’s uitdrukking niet kende, begreep Véronique wat ze bedoelde. Ze stemde er van harte mee in, al zou ze dat nooit hardop bekennen. Met haar schouder gaf ze Lilly een duwtje en lachte haar plagerig toe. ‘Hoe komt het dat je dergelijke dingen opmerkt, ma chérie? Die man is veel te oud voor je.’

Lilly’s gezicht kreeg een onschuldige blik. ‘O, ik had het niet over mezelf, mademoiselle Girard.’ Terwijl ze zich omdraaide, stond er een ondeugende twinkeling in haar ogen te lezen. ‘Ik keek naar hem met het oog op u.’

Véronique grinnikte en wierp nog een laatste blik naar buiten voordat ze het meisje naar boven volgde. Ze voelde zich op haar eerste dag in Willow Springs meer op haar gemak dan ze had verwacht, helemaal omdat de echte reis haar nog te wachten stond. ‘Het lijkt me verstandig allebei mijn ogen op jou gericht te houden, Lilly Carlson. Je mag dan nog jong zijn, dat is zeker, maar je bent absoluut geen kind meer.’

Gedachten aan Christophe kwamen ineens naar boven, gedachten die herinneringen aan thuis opriepen. Het verlangen naar Parijs was altijd aanwezig. Dat zou nooit veranderen, ongeacht de afstand tussen haar beste vriend, het huis van de familie Marchand en alle vertrouwde dingen.

Wat haar op dat moment bevreemdde, was de plotselinge en onverwachte band die ze met deze plek voelde – en met een vader die ze nooit echt had gekend. Ze dacht aan de brieven die haar moeder van Pierre Gustave Girard had ontvangen, en aan een bepaald schrijven waarin hij hun had verteld dat hij de pelsdierhandel had verruild voor de mijnbouw. De stromen en rivieren leveren niet langer voldoende pelzen op, maar de mijnbouw biedt in deze geweldige bergen goede mogelijkheden. Velen hebben al fortuin gemaakt, en ik hoop binnenkort een van hen te zijn. In een volgende brief had hij over zijn nieuwe werk geschreven, maar zijn woorden duidden erop dat ze zorgvuldig gekozen waren. Zelfs als jong meisje had Véronique aangevoeld dat het werk in de mijnen de nodige gevaren met zich meebracht.

Die envelop, die samen met de andere brieven op de bodem van een van haar koffers lag, droeg een stempel met daarop de naam van deze stad. De datum ging bijna twintig jaar terug. Maar zou de reis naar de plek waarvandaan die brief was verstuurd meer opleveren dan de jaren van wachten die zij en haar moeder hadden ondergaan?

Lilly had de tweede verdieping bereikt en koos de linkergang.

Omdat ze eerder in gedachten verzonken was, viel Véronique op dat moment pas de onregelmatige stap van het meisje op. Véronique bleef even op de overloop staan en liet haar blik zakken naar de plek waar Lilly’s jurk om haar enkels zwierde. De zool van haar rechterschoen was aanmerkelijk dikker dan de linker en aan een kant behoorlijk afgesleten. Gezien het verschil in hoogte lukte het Lilly desondanks behoorlijk regelmatig te lopen, maar haar aanpassing kon het trekken met haar been niet helemaal verbergen. Noch de beugel die ze om de hiel van haar schoen droeg en die verder naar boven liep.

Vanwege de trek op het gezicht van het meisje vermoedde Véronique dat de trappen haar heel wat inspanning kostten.

Lilly wachtte even bij de laatste deur aan haar rechterhand. Véronique deed hetzelfde. Ze wilde wel naar het been informeren, maar durfde dat niet. Lilly draaide de knop om en nodigde Véronique met een zwierig gebaar uit als eerste naar binnen te gaan.

De kamer was ingericht met zachtgele bloempatronen, met daarnaast karmozijnrode en groene accenten, en zorgde voor een warme ontvangst, ook al had de ruimte nog niet een derde van de omvang van haar privékamer in de residentie van de familie Marchand. Maar voorlopig had ze er voldoende aan, totdat ze een geschikter onderdak zou vinden. Véronique zuchtte en rekte zich uit. Ze was moe, maar ook hoopvol gestemd, en bovenal dankbaar dat ze eindelijk Willow Springs had bereikt en dat dat deel van de reis nu achter haar lag.

‘Dit is de enige hotelkamer met een erker.’ Lilly liep de knusse kamer binnen en duwde het raam open. Tegelijk duwde ze de luiken iets opzij. ‘Komt u maar eens kijken.’

Véronique verroerde zich niet. ‘Ik weet zeker dat het uitzicht prachtig zal zijn. Misschien kijk ik een andere keer even. Ik ben nu nogal moe.’

‘O… natuurlijk. Neemt u mij niet kwalijk.’

Véronique betreurde het feit dat ze een verontschuldiging in de stem van het meisje hoorde en probeerde het weer goed te maken. ‘Dankjewel, Lilly, voor de warme ontvangst. Jouw vriendelijkheid zorgt ervoor dat de afstand tot mijn huis minder ver voelt.’

‘En… waar bevindt uw huis zich?

‘Frankrijk. Ik ben in de stad Parijs geboren. Ik heb daar mijn hele leven gewoond.’ Véronique liet haar hand glijden over de eenvoudige sprei op het bed. ‘Tot nu toe’, voegde ze er zacht aan toe.

Er verscheen een verwonderde blik in Lilly’s ogen, een blik vol met vragen. Maar het strekte het meisje tot eer dat ze er geen een van stelde.

Véronique bestudeerde het meisje terwijl ze richting de deur liep. Niet alleen slim, ook nog eens gevoelig. Zoveel verstand en schoonheid in zo’n jong iemand; toch proefde ze daaronder een broosheid die het meisje grotendeels wist te maskeren. Waar zou het meisje eigenlijk voor sparen? Ze had het zo-even bijna gezegd, voordat ze zichzelf tegenhield. Een nieuwe bonnet misschien, of een jurk. Mooie spullen waar een meisje op haar leeftijd naar verlangt.

Véronique legde haar parasol neer en haalde enkele munten uit haar tasje. ‘Dit is voor jou, Lilly.’

Lilly staarde naar de uitgestoken hand. ‘O nee, mevrouw. U hoeft me echt niet…’

Véronique nam de vrijheid de munten in haar handpalm te drukken. ‘Een werkneemster responsable verdient een goed inkomen… weet je nog?’

Lilly keek naar het geld en knikte verlegen. ‘Dank u wel, mademoiselle Girard. Zeer bedankt.’ Met de knop in haar hand bleef ze even bij de deur staan. ‘Ik klop op uw deur zodra uw bad klaar is. Ik doe er waarschijnlijk niet al te lang over, en het watercloset is slechts twee deuren verderop.’

Véronique wierp een blik om zich heen en zag nu pas dat de kamer geen eigen badkamer had. Ze herinnerde zich Lilly’s opmerking dat dit de mooiste kamer van het hotel was, maar de gedachte aan het meisjes gebrek weerhield haar ervan haar ware gevoelens kenbaar te maken. Ze bedankte Lilly terwijl ze deur achter zich dichttrok.

Ze knoopte haar jasje los en wilde het in de kast hangen, maar zag toen dat het kledingstuk onder het stof zat. Terwijl ze het stof er zo goed mogelijk vanaf schudde, ving ze in de spiegel een glimp op van zichzelf. Haar haar was nog steeds opgestoken, afgezien van een paar ontsnapte krullen, maar ze zag iets anders waardoor ze even bleef staan.

Toen ze dichter bij de spiegel stond, zag ze wat het was.

Mijn ogen.

Ze waren bruin, maar maakten een doffe, levenloze indruk. Ze dacht aan Lilly’s glimmende violetkleurige ogen en hun schittering. Ze vergeleek die met haar eigen ogen en vond zichzelf schamel tegen het meisje afsteken. Om eerlijk te zijn, had het meisje precies de kleur ogen die Véronique zou hebben gekozen als de Maker haar de keuze had gelaten.

Met een zucht draaide ze zich om en trok de laatste spelden uit haar kapsel. Haar haar viel langs haar rug. Ze masseerde haar nek en schouders. Deze reis was in allerlei opzichten leerzaam geweest, maar in andere opzichten had het haar nederig gemaakt.

Dankzij haar betrekking bij graaf Marchand hadden zij en haar moeder hun manier van leven vanzelfsprekend gevonden, iets anders kenden ze niet. De leden van de huishouding hadden in al haar behoeften voorzien. Haar kleren, slechts iets minder verfijnd dan die van Francette, waren gemaakt door de naaister die alle kleding voor de familie Marchand maakte. Wanneer die vies waren, verdwenen ze om de volgende dag fris gewassen weer in haar kast te hangen. Tot aan haar gedwongen vertrek uit Parijs afgelopen zomer had ze nooit beseft hoe verwend ze was en hoezeer ze zich had verlaten op de veiligheid en vertrouwdheid van het leven, om haar een veilig gevoel te geven. Om te bepalen wie ze was.

Ze liep iets verder naar het raam toe, ervoor wakend dat ze niet te ver ging. Ze gaf de luiken een zetje zodat het koele briesje ruim baan kreeg. Dat was iets dat ze in Colorado snel had leren waarderen – ongeacht hoe warm het ’s middags werd, de avonden brachten een welkome koelte. Ze ademde diep in en ontdekte iets zoetigs in de lucht – een aangename, doch onbekende geur.

Toen hoorde ze het opnieuw… Gelach, zo vol en diep van klank, dat alleen het geluid al haar een glimlach ontlokte.

Gezien de richting waaruit het geluid kwam, vermoedde ze dat monsieur Colby en zijn vriend nog steeds buiten op het plankier stonden, twee verdiepingen lager. Ze mat de afstand tot het raam.

De witte kanten gordijnen bewogen door de bries en leken een stille uitnodiging te bevatten – of een uitdaging. Ze aarzelde en probeerde er niet aan te denken dat de vloer onder haar voeten uit het gebouw stak en slechts op een balkdrager rustte. De behoefte om de regie in handen te hebben en om te bewijzen dat ze uit eigen vrije wil iets kon doen, woog op dit moment zwaarder dan haar angsten.

Ze dwong de ene voet voor de andere.

Al eeuwenlang werden de gebouwen in Parijs voorzien van erkervensters, dus het ontwerp was niet nieuw voor haar. Ze probeerde ze alleen te mijden en deed daar extra haar best voor wanneer ze, zoals nu, open waren.

Ze legde haar handen stevig aan weerszijden van het raam. Het zijn maar twee verdiepingen. Het zijn maar twee verdiepingen. De zin speelde zich als een stille mantra in haar hoofd af.

Een snelle ademhaling begeleidde het bonzen in haar borstkas terwijl de zijkant van het raam centimeter voor centimeter uit haar blikveld verdween. Uiteindelijk rustte haar middenrif tegen de vensterbank. Ze klemde haar kaken op elkaar en negeerde de huivering terwijl de straat onder haar in beeld kwam.

Ze deed haar ogen dicht, raapte haar laatste restje moed bijeen en leunde naar voren. Een duizeling zorgde ervoor dat ze het houten raamwerk stevig vasthield. Ze wachtte tot die voorbijging en deed haar ogen geleidelijk aan open.

Monsieur Colby en zijn vriend stonden inderdaad nog op dezelfde plek, onder haar raam, zoals ze al had gedacht. De drukte op straat was afgenomen nu de middag plaatsmaakte voor de avond.

Haar lichaam begon te gloeien, om vervolgens koud te worden. Het lukt me wel…

Een straat verderop veegde een vrouw voor de winkel het plankier schoon, terwijl een jongen de ramen waste. Een kreek die langs de stad liep, baande zich tuimelend een weg vanaf de bergen. In de verte rees een witte torenspits op. Ze kon het vanaf deze afstand niet met zekerheid zeggen, maar naast de kerk leek een kerkhof te liggen. Lilly had gelijk: dit raam bood een prachtig uitzicht over Willow Springs.

Een licht gevoel in haar hoofd bezorgde haar een duizeling en in de uithoeken van haar geest ontstond een zacht gezoem.

De horizon in het westen kleurde rood, met een azuren hemel die afstak tegen de rode tint. De bergen gloeiden in de namiddagzon, waardoor het eruitzag alsof iemand achter de bergen een kaars had aangestoken.

Bij elke bonk van haar hart werd het zoemen in haar hoofd sterker. Neem een hap lucht, Véronique, neem een hap lucht… Haar moeders stem snelde haar tegemoet van lang geleden.

Véronique nam grote happen lucht en probeerde zichzelf weer naar binnen te trekken. Haar armen weigerden haar echter te gehoorzamen. Ze wankelde. Willow Springs begon te tollen en alles werd wazig.

3

Haar adem kwam er met horten en stoten uit. Véronique voelde zichzelf vallen, alleen viel ze de verkeerde kant op.

‘Mademoiselle Girard!’

Er werden twee armen om haar middel geslagen die haar naar achteren trokken.

‘Mademoiselle Girard!’

Een flinke por in haar rug hielp om de mist in haar hoofd te verdrijven. Het snakken naar adem zorgde ervoor dat het zoemen afnam. Véronique knipperde enkele keren met haar ogen. Ze had inmiddels in de gaten dat ze op de grond lag en dat er iemand naast haar lag.

‘Gaat het, mevrouw?’

De paniek in Lilly’s stem ontketende een stortvloed aan emoties. Véroniques keel werd dichtgeknepen. Ze masseerde haar bonkende slapen. Ze was geroerd door de zorg van het meisje, maar gloeide tegelijk van schaamte. ‘Oui, het gaat goed. Hoewel ik bijzonder blij ben dat je op het juiste moment binnenkwam.’

Lilly verslapte haar greep om haar middel en trok haastig haar rok over haar benen. Niet snel genoeg voor Véronique om een glimp van de beugel rond haar kuit en dijbeen te zien.

Lilly aarzelde even, maar gebaarde daarna naar het raam. ‘Ik hoop dat u het me niet kwalijk neemt, mademoiselle Girard… maar wat probeerde u zojuist te doen?’

‘Ik denk dat ik een poging waagde naar buiten te kijken.’ Véronique haalde haar schouders op, omdat de volgorde van de gebeurtenissen haar niet helder voor de geest stond. Langzaam kwam de herinnering aan de lach van die man weer naar boven. ‘Je had gelijk, Lilly. Het raam biedt inderdaad een prachtig uitzicht. Ze dacht even na om de juiste bewoordingen te vinden: ‘Het is de moeite van het bekijken waard.’

Lilly wierp een blik op het raam en keek weer terug. ‘Nou, ik moet bekennen dat u me flink heeft laten schrikken, mevrouw. Ik heb geklopt, er kwam geen reactie, en toen ik binnenkwam, zag ik u uit het raam hangen.’

Véronique bekeek hen tweeën op de grond en hield met moeite haar lachen in. Wat zou dit meisje wel niet van haar denken?

Geleidelijk aan trok er een glimlach over Lilly’s geschokte gezicht. ‘Ik neem aan dat u niet goed tegen hoogtes kunt. Waarom hebt u me dat niet verteld? Dan zou ik u een kamer op de begane grond hebben gegeven.’

‘Nee, nee. Ik wil geen andere kamer. Ik vind deze erg mooi.’ Ze wendde nonchalance voor, een houding die ze jaren geleden al had geleerd om zich te verdedigen tegen Christophes aanhoudende geplaag. ‘Hoogtes vormen geen al te groot probleem… zolang ik maar niet naar beneden kijk.’

Op het plankier krioelde het van de mensen die boodschappen gingen doen. Toen ze een uur geleden de eetkamer hadden betreden voor het ontbijt, was het buiten nog erg rustig geweest. ‘Monsieur Colby, ik kan u niet genoeg bedanken voor wat u hebt gedaan. U bent zeer vriendelijk en voorkomend geweest.’ Véronique opende haar tasje om er de biljetten uit te halen, in de hoop dat hij geen bezwaar zou maken.

Ze hadden afgesproken samen in het hotel te ontbijten. De pannenkoeken, heerlijk gebakken en opgediend met jam, deden haar denken aan de crêpes thuis, en de sappige worstjes hadden haar uitstekend gesmaakt. Verder had ze heel goed geslapen, dankzij het warme bad dat Lilly voor haar had klaargezet, gevolgd door een maaltijd die ze daarna met monsieur Colby had gedeeld. Ze had half verwacht dat zijn vriend zich bij hen zou aansluiten, maar nadat Lilly haar had gered, had ze de man niet meer gezien.

Ze stak het geld uit. ‘S’il vous plaît, monsieur Colby, ik wil u dit graag geven als blijk van mijn erkentelijkheid voor uw diensten. U hebt mij een uitstekende dienst bewezen.’

‘Nee, mevrouw. Dat neem ik niet aan.’ Hij deed een stap terug. ‘Die Franse meneer, Descantes’ – zijn uitspraak ontlokte Véronique een glimlach – ‘heeft mij precies betaald wat we van tevoren hadden afgesproken, en ik neem geen cent meer aan. Dat zou niet goed zijn. Bovendien heb ik nauwelijks echt hoeven werken. Het had meer weg van een vakantie, zeker nu het spoor al tot Denver loopt en je met de postkoets de rest van de weg kunt afleggen. Ik heb feitelijk helemaal geen gidswerk verricht – niet zoals ik dat vroeger deed. In mijn optiek’, voegde hij er met een knipoog aan toe, ‘bestond mijn taak er hoofdzakelijk uit om ervoor te zorgen dat de mannen u met rust lieten. En ik moet toegeven, daar had ik mijn handen vol aan.’

Omdat ze besefte dat ze een verloren strijd streed, stopte Véronique de biljetten weer in haar tasje. Aanvankelijk had ze zich slecht op haar gemak gevoeld, in een vreemd land met een onbekende man op reis. Maar ze was gewend geraakt aan Bertram Colby’s rustige uitstraling en aandacht en was het plezierig gaan vinden dat hij altijd wist waar ze naartoe moesten en hoe te handelen. Ze zou hem missen.

Bij hun vertrek uit New York City had ze het jammer gevonden om te horen dat hij na aankomst in Willow Springs niet voor haar kon blijven werken. Uit haar korte kennismaking met dit stadje maakte ze op dat het niet eenvoudig zou zijn om een koetsier met een geschikt rijtuig te vinden die haar naar de naburige mijngemeenschappen zou kunnen brengen.

Hij tikte zijn hoed aan. ‘Het was me de afgelopen weken een waar genoegen, mevrouw, en ik hoop dat u hier een prettig verblijf zult hebben. Zorg ervoor dat u, als u in de gelegenheid bent, kennismaakt met de warme bronnen. Sommigen beweren dat ze een geneeskrachtige werking hebben. Ik heb gehoord dat er binnenkort in een nabijgelegen dorp een sjiek hotel geopend wordt zodat mensen hiernaartoe kunnen komen om te baden en te rusten.’

De geestdrift in zijn ogen knaagde aan Véroniques geweten. Ze had weliswaar niet tegen monsieur Colby gelogen, maar ze had hem geen openheid van zaken gegeven over de reden voor haar bezoek aan dit land. Hij geloofde dat ze een plezierreis wilde maken en zij had niets gedaan om die misvatting recht te zetten. ‘Merci beaucoup. De warme baden. Ik zal proberen die attractie tijdens mijn verblijf te bezoeken.’

Twee keer was ze in de verleiding geweest hem de ware reden te vertellen, en twee keer had ze ervan afgezien. Ze had hem niet in vertrouwen genomen, en dat gold kennelijk ook voor haar weldoeners. Ze had graaf Descantes in New York City met monsieur Colby horen praten en was ook op de hoogte van de brief die graaf Marchand hem had geschreven. In het kort kwam de brief erop neer dat iemand van grote persoonlijke betekenis voor graaf Marchand veilig begeleid moest worden naar de stad Willow Springs en dat monsieur Colby tijdens de reis voor haar moest zorgen. Het bedrag dat graaf Marchand aan Colby zou betalen, stond ook in het schrijven vermeld, en haar vroegere werkgever had hem een royaal loon gegeven. Daarmee blijkgevend van dezelfde goedgeefsheid die hij haar had betoond.

‘Ik heb geen idee hoe het in Frankrijk is, mevrouw. Maar dit hier is een machtig mooi land. Ik denk dat u ervan zult genieten. De mensen in deze stad zijn goed en eerlijk… grotendeels tenminste. Herinnert u zich nog wat ik u heb verteld?’ Zijn uitdrukking drukte zorg uit. ‘Met name wat sommige mannen betreft?’

Ze glimlachte. ‘Oui, ik zal mijn best doen.’ Ook al wist ze dat ze onmogelijk alles kon onthouden, gezien het vele dat de beste man haar had verteld.

Tijdens de reis had hij haar vaak gewaarschuwd voor ‘schurken’, maar kennelijk was hij niet bekend met de manieren van de Fransen. Ze kon zich nauwelijks voorstellen dat de mannen hier in hun avances richting vrouwen nog vrijmoediger waren dan de mannen ginds. Het feit dat ze was opgegroeid met Christophe als haar beste vriend had haar inzichten verschaft die anders wellicht verborgen waren gebleven.

Hij had haar onthuld waar het bij mannen allemaal om draait en hoezeer hun gedachten verschilden van die van vrouwen. Dankzij Christophes gedetailleerde beschrijvingen had ze geleerd dat de twee seksen situaties evenals relaties geheel anders benaderden. Die kennis was haar meer dan eens uitstekend van pas gekomen.

‘Een volwassen vrouw alleen op reis, dat is één ding, miss Girard. Maar op uw leeftijd… Tja, dat is heel iets anders. Pas goed op uzelf bij alles wat u doet.’

‘Dat zal ik doen. Dat beloof ik’, antwoordde ze. Ze wist dat hij haar voor veel jonger aanzag dan haar eenendertig jaar. Maar aangezien het niet fatsoenlijk was om over de leeftijd van een vrouw te praten en het ook niet belangrijk was om zijn ideeën daarover recht te zetten, liet ze dit gaan. ‘Ik wens u alle goeds toe bij uw verantwoordelijkheden in Denver, monsieur Colby, en ik hoop dat onze wegen zich nog eens kruisen.’

‘Over een paar maanden kom ik hier waarschijnlijk weer langs, mevrouw. Als u hier dan nog bent, kom ik u vast en zeker opzoeken. Om te kijken hoe het u is vergaan.’

‘Ik verheug me op dat weerzien.’ Ze maakte een reverence. ‘En ik verheug me er ook op om te kijken hoe het u… is vergaan.’ Ze probeerde zijn accent na te bootsen, maar sloeg de plank flink mis. De poging leverde haar echter een brede grijns op.

Monsieur Colby zien weglopen, bleek haar meer moeite te kosten dan ze had verwacht. Véronique richtte daarom haar aandacht op de taken die haar te wachten stonden. Ze moest ’s ochtends allereerst een bezoek brengen aan de bank om zich op de hoogte te stellen van haar financiële positie. Die hing namelijk volledig af van het feit of graaf Marchand inderdaad, zoals beloofd bij haar vertrek uit Parijs, fondsen op een rekening had gestort. Daarna wilde ze een bezoek brengen aan de stalhouderij ter plaatse om te informeren naar een koetsier en rijtuig.