VERDER LANGS DE WEG

Timber Ridge Reeks deel 2

Eveneens verschenen van Tamera Alexander

Fountain Creek Kronieken in drie delen

Ontvlamd

Onthuld

Onthouden

De erfenis

Timber Ridge Reeks deel 1

Uit de verte

Tamera Alexander

Verder langs de weg

Roman

© 2009 Tamera Alexander

Oorspronkelijke uitgever Bethany House Publishers, South Bloomington, Minnesota 55438, USA. Bethany House Publishers is een divisie van Baker Publishing Group, Grand Rapids Michigan.

Oorspronkelijke titel Beyond This Moment – Timber Ridge Reflections. Book 2

© 2011 Nederlandse editie Uitgeverij Van Wijnen, Postbus 172, 8800 AD Franeker

Vertaling Margriet Visser-Slofstra

Omslagontwerp studiogearox.com

Omslagfoto Steve Gardner, PixelWorks Studios, Inc.

ISBN e-book 9789051947052

ISBN 9789051944044 / NUR 302

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor mijn redacteur, Karen Schurrer.

Jouw lach is voor deze dorstige ziel als een glas water en jouw gave met woorden is voor mij een zegen.

Doorgrond mij, God, en ken mijn hart,

peil mij, weet wat mij kwelt,

zie of ik geen verkeerde weg ga,

en leid mij over de weg die eeuwig is.

Psalm 139:23-24

1

Sulfur Falls, Colorado Territorium
26 juli 1876

Molly Ellen Whitcomb stapte in Sulfur Falls uit de trein en bleef op het perron staan, niet wetend welke kant ze op moest of wat haar te doen stond – en dat in meer dan een opzicht. Het geluid van de fluit weerkaatste snerpend tegen de stationsmuren en stuiterde door het onoverdekte gangpad. De locomotief braakte een flinke hoeveelheid stoom en roet uit, en ergens achter haar maande iemand die opvallend zijn keel schraapte haar verder te lopen. Elke stap kostte moeite en voelde alsof ze gedwongen werd, als een herinnering aan wat haar op deze plek had gebracht. En aan hoe diep ze was gevallen.

Met het versleten tijdschrift onder haar arm geklemd liet ze zich met de stroom passagiers meevoeren. Haar aankomst in Sulfur Falls was aan de vroege kant, vier dagen eerder dan gedacht. Ze had de burgemeester van Timber Ridge een telegram gestuurd om hem te laten weten dat de plannen waren veranderd, maar de klerk had haar verteld dat de telegraaflijnen door de hevige regenval buiten werking waren.

Met een blik op de grijze lucht wreef ze over haar pijnlijke onderrug. Ze betwijfelde of de telegraaf het weer zou doen.

In het westen torenden de hoge, nog winterse toppen van de Rocky Mountains ver boven het rustieke stadje uit. Ze had eerder al eens afbeeldingen van de bergen gezien, en hoewel de zwart-witplaatjes indrukwekkend waren geweest, verbleekten die volkomen nu ze in de schaduw van hun ware pracht stond. Ze was bijna geneigd uit respect een reverence te maken – totdat er een windvlaag voorbijkwam die haar gezicht deed vertrekken.

Haar maag reageerde op de stank en ze sloeg haar hand voor haar neus. Er hing een zware mestlucht om haar heen. Gepeupel haastte zich over de perrons en langs de kant van de straat. Toen de spoorwegbeambte in Denver haar gisteren had verteld dat Sulfur Falls het einde van de lijn was, had hij geen woord te veel gezegd. Het spoor kwam zo’n honderd meter buiten het station tot een abrupt einde voordat de rails een lus vormden om weer op het hoofdspoor aan te sluiten.

‘Koffers kunnen aan het eind van het spoor worden opgehaald, mevrouw! Aan het eind, links van u.’

Terwijl Molly haar best deed zo min mogelijk stank in te ademen keek ze op naar een beambte die haar wenkte naar voren te lopen.

Hij wierp een blik op het tijdschrift onder haar arm. ‘Zal ik dat voor u weggooien, mevrouw?’

Ze verstevigde haar greep. ‘Nee, ik wil het graag houden, bed…’ Het bedankje bestierf haar op de lippen. De man keek alweer de andere kant op.

Ze bewoog in de richting die hij had aangewezen – totdat haar oog viel op een pand aan de overkant van de straat. Het uithangbord boven de winkel danste op de wind en leek haar bijna te wenken. Een mogelijkheid schoot voorzichtig haar gedachten binnen, als een motvlindertje dat zachtjes langsvliegt.

Ze aarzelde even, maar deed toen een stap opzij om de andere passagiers voor te laten gaan.

Het idee dat zich in haar gedachten vormde, druiste in tegen elke scrupule die ze had en tegen alle integriteit die ze eerder aan haar voormalige studenten aan Franklin College in Athens, Georgia had geprobeerd door te geven.

Scrupules. Integriteit. Eerlijkheid.

‘Twee minnen leveren in dit geval geen plus op, miss Cassidy,’ had ze vorige herfst een studente voorgehouden die was betrapt op afkijken en die vervolgens had geprobeerd zich eruit te kletsen.

Molly staarde naar het uithangbord in de wetenschap dat zij, als ze nu gehoor gaf aan haar ingeving, precies hetzelfde zou doen – proberen van twee minnen een plus te maken.

Opnieuw kreeg ze het beurtelings warm en koud toen ze terugdacht aan die ochtend, een week of drie geleden nog maar, toen ze bij het hoofd van de universiteit moest komen, nog voordat het eerste college zou beginnen. Haar ontslag bij Franklin College werd snel afgehandeld en was in allerlei opzichten bijzonder vernederend. Wat zij had gedaan, was fout. Dat wist ze. Dat leed geen enkele twijfel. Toch leek de straf al te zwaar en had ze aanvankelijk geprotesteerd.

Maar toen professor Northrop haar duidelijk had gemaakt wat hij zou doen, mocht ze weigeren haar positie op te geven en de universiteit te verlaten, had ze ingestemd. Onmiddellijk. Hij had de zwakke plek in haar verdediging gevonden en daar korte metten mee gemaakt.

Zijn ‘krachtige suggestie’ dat zij deze bewuste positie zou aannemen om daar met een schone lei te beginnen had door zijn weigering haar een aanbevelingsbrief te geven voor enige andere school, waaronder de scholen in het oosten die zij had geopperd, slechts aan kracht gewonnen. En zonder aanbevelingsbrief zou geen enkele goede universiteit of opleiding haar sollicitatie in overweging nemen.

Terwijl ze diep inademde om tot bedaren te komen, streek ze met haar kanten handschoen over haar blauwe jasje. Ze had er hard voor gewerkt om haar doctoraat te halen en net als haar vader de begerenswaardige titel professor in de wacht te slepen. Ze had graag een bijdrage aan de deelname van vrouwen in de academische wereld willen leveren. En dat alles was zij door een enkele daad kwijtgeraakt.

Uiteindelijk had professor Northrop gewonnen – zoals altijd bij mannen op gezaghebbende posities. Zij was degene die hier nu stond, mijlenver verwijderd van de beschaving, terwijl alles waarvoor ze zo hard had gewerkt… was verdwenen.

Molly’s besluit stond vast. Ze zette koers naar de winkel.

Ze wierp een blik om zich heen om te kijken of iemand haar in de gaten hield, maar dat gebaar deed haar verbitterd lachen. Niemand in dit stadje kende haar. Geen enkele levende ziel wist wie zij was. Een afgelegener locatie voor haar nieuwe ‘onderwijskundige uitdaging’ had niet gevonden kunnen worden. Tenzij de wildernis in Alaska een mogelijkheid was geweest. In dat geval zou ze vanuit de trein ongetwijfeld zo de bevroren toendra op zijn gestapt.

Ondertussen had professor Jeremy Fowler aan Franklin College een stevige reprimande en een hernieuwde aanstelling gekregen – en stuurde hij trouwkaarten rond. Maar niet met haar naam erop. Ze probeerde de bittere smaak op haar tong weg te slikken. Zo langzamerhand had ze aan de ongelijke maatstaven gewend moeten zijn geraakt, maar dat was niet het geval.

Met neergeslagen ogen wachtte ze totdat een rijtuig was gepasseerd, om daarna de straat over te steken.

‘Mevrouw, neemt u mij niet kwalijk, maar de koffers moeten ginds worden afgehaald.’

Ze draaide zich om om de beambte te vertellen dat ze even snel een boodschap wilde doen, maar degene die haar aansprak, bleek geen beambte te zijn. Afgemeten aan zijn glimmende jas en verweerde hoed was hij namelijk niet in dienst van de spoorwegmaatschappij. Ze was er heel zeker van dat ze hem nog niet eerder had gezien. Was dat wel het geval geweest, dan had ze dat vast en zeker onthouden.

Het woord ‘knap’ volstond bij lange na niet om hem te beschrijven – eens zou dat meer dan voldoende zijn geweest om haar belangstelling te wekken. Maar nu niet meer.

De man wekte de indruk open en eerlijk te zijn, wat met name door zijn lach kwam. ‘Ik heb u zojuist uit de trein zien stappen en… tja, mevrouw, dit is niet het vriendelijkste deel van de stad. Wilde me ervan vergewissen dat u wist waar u naartoe ging. Want mocht dat niet het geval zijn, allerliefste jongedame’ – er verscheen een twinkeling in zijn ogen toen hij met een onvervalst Schots accent begon te praten – ‘dan kan het zomaar gebeuren dat u straks ergens bent waar u helemaal niet wilt zijn.’ Zachtjes lachend trok hij even aan de rand van zijn oude cowboyhoed. ‘Dat advies is helemaal gratis, met de complimenten van mijn grootvader, Ian Fletcher McGuiggan, moge hij rusten in vrede. Zodra ik een voet buiten de deur wilde zetten, kreeg ik dat van hem te horen.’

Molly had een flirtende opmerking even snel in de gaten als een kakkerlak op een muur. Het feit dat ze professor in de Romaanse talen was, leek een speciale aantrekkingskracht op flirtende mannen uit te oefenen. Maar ze kon niets flirtends in zijn gedrag ontdekken. Integendeel. Zijn stem klonk volkomen oprecht en zijn gedrag was even onberispelijk als zijn zuidelijke afkomst deed vermoeden.

‘Dat klinkt alsof uw grootvader een zeer wijs man was, meneer.’

‘Dat was hij inderdaad. Zo koppig als iemand maar kon zijn, maar het zou heel wat moeite hebben gekost een vriendelijker, zachtaardiger ziel te vinden dan hij.’

Het duurde even voordat Molly in de gaten had dat ze stond te glimlachen. En weer even later besefte ze dat die reactie deze keer gemeend was, in plaats van het geforceerde lachje dat ze de afgelopen weken had laten zien.

Gezien het accent van deze vreemdeling vermoedde ze dat hij uit Tennessee kwam. Of wellicht uit South Carolina. En dat hij een goede opleiding had genoten. Hij had het zuiden al een tijd geleden verlaten, afgemeten aan zijn uitspraak van de woorden. Maar hij kon een uitstekende imitatie van zijn grootvaders accent geven.

Er trok een bedroefde blik over zijn gezicht. ‘Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik aan hem denk.’

‘En graag zou willen dat hij er nog was,’ voegde Molly eraantoe, omdat ze aanvoelde dat hij er zo over dacht.

‘Inderdaad, mevrouw.’ Hij hield zijn hoofd schuin. ‘Ik neem aan dat u ook zo’n grootvader heeft gehad?’

‘Mijn vader was zo iemand…’ En er was geen dag voorbijgegaan zonder dat ze had gewenst dat hij nog steeds bij haar was. Toch had ze God de afgelopen weken dagelijks gedankt dat hij dit niet had hoeven meemaken. Haar straf was al zwaar genoeg zonder dat ze die voor haar vaders ogen moest ondergaan.

‘Mijn deelneming, mevrouw.’ Hij zette zijn hoed af en sprak zacht. ‘Is hij onlangs overleden?’

‘Gisteren… een jaar geleden. Hij was al een tijd ziek, dus ik wist dat zijn einde naderde. In ieder geval heb ik de kans gekregen afscheid te nemen,’ fluisterde ze, verbaasd ineens over het persoonlijke karakter van hun gesprek. En dat nog wel in het treinstation van een vergeten stadje in Colorado. Haar vader had gezegd dat hun afscheid niet voor altijd was, dat ze alleen op dat moment afscheid namen. Maar soms voelde het veel meer definitief dan tijdelijk.

De man keek voor zich uit, maar zei niets. Zij wachtte op het ongemakkelijke gevoel dat onvermijdelijk bij de lange stilte zou ontstaan. Maar dat kwam niet. Ze voelden zich allebei kennelijk op hun gemak. Iets zei haar dat een dergelijke situatie voor hem helemaal niet vreemd was. Hij had absoluut niet de neiging elke tel met woorden op te vullen, ondanks het feit dat hij haar als eerste had aangesproken.

Zo’n mate van galant gedrag had ze zo ver westwaarts niet verwacht, en al helemaal niet na het aantal liederlijke mannen dat ze tijdens haar tweeweekse reis had ontmoet.

‘Nou…’ Hij zette zijn hoed weer op zijn hoofd. Zijn jas schoof daarbij iets open, waardoor er een insigne op zijn vest eronder te zien was. ‘Mijn verontschuldigingen mocht ik u te lang hebben opgehouden, mevrouw. Nog een fijne dag en ik hoop dat het u in Sulfur Falls zal bevallen.’

Het lag op het puntje van haar tong om hem te vragen wat hij van Timber Ridge wist, maar de blik op zijn insigne was voldoende om die neiging te onderdrukken. Ze wilde niets met een gezagdrager te maken hebben, hoe oprecht en vriendelijk hij ook leek. ‘Goedendag, meneer. Nogmaals hartelijk dank voor uw goede zorgen.’

Terwijl ze de viezigheid zo goed mogelijk vermeed, stak Molly de straat over. Ze weerstond de verleiding om zich om te draaien om nog even naar de sheriff te kijken. Er rolde een volgeladen wagen door de straat en de voerman, die enorme bakkebaarden had, maakte geen aanstalten halt te houden. Terwijl ze hem boos aankeek, bleef Molly midden op straat wachten totdat hij was gepasseerd. Ongelikte beer…

De doorgaande weg bevatte diepe sporen, wat het oversteken aanzienlijk bemoeilijkte, zeker op de haklaarzen die ze droeg.

Een behoorlijk grote en geurende hoop versperde haar de weg en ze deed snel een stap opzij om die te vermijden. Gezien de hoeveelheid mest leek het wel alsof er een kudde door het midden van de hoofdstraat was gejaagd. Ongelooflijk.

Ze was blij dat ze het plankier zonder kleerscheuren en viezigheid wist te bereiken. Ze beklom de trap en liep met de nodige angstige voorgevoelens over het ongelijke plankier. Voor de winkeldeur haalde ze haar vaders zakhorloge uit haar tas. De postkoets naar Timber Ridge zou over een halfuur vertrekken en ze moest haar bagage nog van het perron naar de halte zien te krijgen. Ze had dus niet veel tijd.

Terwijl ze haar laatste restje moed verzamelde, trok ze de deur open.

Achter de toonbank stond een man in een la te rommelen. Pas toen Molly hem zag, besefte ze hoe graag ze een vrouw had gehad om haar bij haar aankoop te helpen. Het beeld van haar vader kwam even krachtig als de aarzelende stem binnen in haar omhoog. Haar maag trok ervan samen. Goed gedaan, dr. Whitcomb, had haar vader gefluisterd toen ze met haar diploma in haar hand naast hem op het podium had gestaan. Trotser op zijn dochter kan een vader niet zijn.

Dat was vier jaar geleden, maar de woorden en de herinnering klonken nog steeds in haar door. Alleen nu om een geheel andere reden. Omdat ze wist hoe haar vader over haar onlangs gemaakte keuzes zou denken, deed dat haar twijfelen aan de wijsheid van wat ze op het punt stond te doen. Maar omdat ze ook wist wat haar in de nabije toekomst te wachten stond als ze dit besluit niet doorzette, legde ze die aarzeling het zwijgen op.

De winkelbediende keek op. ‘Goedemiddag, mevrouw. Waarmee kan ik u van dienst zijn?’

Ze wierp een blik op de klok achter hem. Ze kon maar beter meteen ter zake komen. ‘Ik ben op zoek naar…’ ze haalde even diep adem… ‘een ring.’

‘Ah…’ Het gezicht van de man lichtte op. ‘Dan bent u aan het juiste adres, mevrouw. Brenton heeft de mooiste collectie ringen in heel Sulfur Falls.’

Molly deed haar best geïmponeerd te kijken.

Hij nam haar eens goed op. ‘Laat mij eens raden… U houdt het meest van… robijnen.’

Ze schudde haar hoofd, op zoek naar de juiste woorden. Het hardop verwoorden van wat ze wilde zeggen, bleek lastiger dan ze had gedacht. ‘Ik ben eigenlijk op zoek naar…’

‘Nee, nee!’ glimlachte hij. ‘Niet zeggen.’ Hij wreef nadenkend over zijn kin. ‘Saffieren,’ zei hij met een hoopvolle blik.

Hij kwam best vriendelijk over en ze vond het vervelend zijn hoop de grond in te boren, maar ze voelde de seconden wegtikken. ‘Nee, meneer. Dat zijn ongetwijfeld prachtige stenen. Ik heb echter iets anders in gedachten. En ik heb niet al te veel tijd, dus als u mij toestaat…’

‘Diamanten!’ Hij begon te stralen. ‘Ik had het kunnen weten. Komt u maar met mij mee! Daar hebben we een heel mooie collectie van.’

De stilstaande lucht in de winkel begon Molly meer en meer te benauwen. ‘Ik ben niet op zoek naar een ring met een steen, meneer. Ik zoek iets veel…’ Ze slikte moeizaam, terwijl ze hem met zijn sleutelbos hoorde rammelen. ‘Eenvoudigers.’

Terwijl hij zich bukte om een van de vitrines te openen verstrakte hij en kwam vervolgens langzaam weer omhoog. ‘O… ik begrijp het.’ Hij stootte een kort lachje uit. ‘Dan lijkt het me beter dat we dit anders aanpakken, mevrouw. Als u een beschrijving geeft van de ring waarnaar u op zoek bent, dan laat ik u zien wat we in die stijl hebben.’

Haar mond voelde aan alsof die vol plukken katoen zat, zo van de boom. Ze beet heel zacht op de zijkant van haar tong om daarmee de natuurlijke reactie van de mond in gang te zetten – een trucje dat een oudere professor haar lang geleden had geleerd, vlak voordat ze haar eerste college aan de universiteit zou geven. ‘Waar ik naar op zoek ben, is een trouw…’ Haar stem brak. Ze kon het er niet uit krijgen. Maar ze moest het zeggen.

Ze kon zichzelf er niet toe zetten de verkoper recht aan te kijken. Heer, vergeef me alstublieft. Nogmaals. ‘Ik zou graag uw trouwringen willen bekijken, meneer. Geen bewerkte ring. Gewoon een simpele ring volstaat.’

Hij staarde haar aan. ‘Goed,’ fluisterde hij, terwijl er een blik vol twijfel over zijn gezicht trok. ‘Zal uw… echtgenoot zich vandaag bij u voegen? Om u bij deze aankoop te helpen?’ Er klonk hoop in zijn stem door, alsof hij haar het voordeel van de twijfel gunde.

‘Nee,’ antwoordde ze zacht.

De verkoper nam haar nog eens goed op toen hij richting een vitrine achter in de winkel liep. ‘Normaal gesproken hebben we een collectie zilveren en gouden ringen, maar de enige zilveren ringen die ik nu heb, bevatten een steentje. Als ik kijk naar de goedkoopste ringen die we hebben…’

Was het haar verbeelding of had hij zojuist nadruk op dat woord gelegd toen hij naar haar opkeek?

‘…dan heeft u twee keuzes.’ Hij legde twee ringen voor haar neer, terwijl zijn gedrag iets barsere trekken aannam.

Omdat ze dit graag snel wilde afhandelen, pakte ze de ring op die rechts lag. Het was een prachtige ring. Glanzend goud, fijntjes geëtst, waardoor de ring een geborsteld uiterlijk had. ‘Kunt u me zeggen hoeveel deze ring kost?’

Hij noemde het bedrag, waarop ze haar best deed de ring niet al te snel terug te leggen. Drie maandsalarissen van haar nieuwe baan als onderwijzeres! Ze nam de ring op die links lag. De ring glansde wel, maar ontbeerde de kunstzinnigheid en kleur van de andere ring. ‘En deze?’

Hij gaf niet meteen antwoord. ‘Deze kost… vier dollar.’

Nou, dat paste in ieder geval beter bij haar budget. Ze bekeek de ring van alle kanten. ‘Waarom is deze ring zo veel goedkoper?’

‘Omdat die niet van goud is, maar van koper met een dun goudlaagje eroverheen.’

Ze bekeek de ring nog iets nauwkeuriger, trok haar handschoen uit en schoof de ring aan haar linkerringvinger. Hij paste precies, alsof die speciaal voor haar was gemaakt. Toen ze in gedachten alles nog eens langsging en uitkwam bij dezelfde conclusie als de vorige keer, wist ze dat ze geen andere keuze had. ‘Ik neem deze.’ Snel telde ze het geld uit, legde de biljetten op de toonbank en draaide zich om.

‘Niet om het nog eens in te wrijven, mevrouw. Maar beseft u dat de ring die u heeft gekocht niet echt is?’

Met haar hand op de klink bleef Molly even bij de deur staan. Naarmate de stilte langer duurde, kregen zijn woorden een diepere lading en drukte haar keuze des te meer op haar. Bij het openen van de deur keek ze niet meer achterom. ‘Zeker, meneer, daar ben ik mij heel goed van bewust.’

2

Tegen de tijd dat Molly het depot had bereikt waar de bagage was uitgeladen, stonden alleen haar koffers er nog. Enigszins buiten adem gaf ze haar bagagekaartjes aan de jonge beambte die toezicht hield.

‘Ik vroeg me al af van wie dit allemaal zou zijn.’ Hij bekeek de kaartjes die aan de koffers waren bevestigd. ‘Helemaal in orde. U heeft aardig wat spullen meegenomen, of niet soms, mevrouw?’

Zijn jeugdige grijns deed haar denken aan de beambte in Atlanta die vrijwel dezelfde opmerking had gemaakt. ‘Ik ben professor. De meeste koffers bevatten boeken en leermiddelen.’ Alhoewel ze twijfelde of er in een afgelegen bergplaats veel vraag naar lessen Italiaans, Frans of Spaans zou zijn – de talen die zij had gestudeerd. Helemaal omdat ze les zou gaan geven aan kinderen, iets wat ze in geen jaren had gedaan. En waar ze eerder ook niet veel plezier aan had beleefd. ‘Waar kan ik de halte naar Timber Ridge vinden?’

Hij gebaarde naar een postkoets aan het andere einde van het plankier. ‘Maar zij staat op het punt te vertrekken, mevrouw.’ Hij wierp een blik op haar bagage. ‘Ik denk trouwens niet dat zij ruimte heeft om dit allemaal mee te nemen. Iets verderop staat een hotel. Met vier kamers. Als u snel bent, kunt u misschien…’

Molly drukte hem wat muntstukken in zijn hand. ‘Zou u alstublieft de koetsier van die postkoets willen aanhouden voordat hij vertrekt? En vragen of hij nog plaats heeft voor een passagier?’ Ze was niet van plan de nacht in Sulfur Falls door te brengen. ‘En vraag ook even voor hoeveel koffers hij plaats heeft.’

De beambte tikte tegen zijn pet. ‘Komt voor elkaar, mevrouw…’

Toen ze zag dat hij een blik op haar linkerringvinger wierp, gingen Molly’s gedachten flink tekeer. De gemeenteraad in Timber Ridge – de raad die haar had aangenomen – kende haar achternaam al. Het inmiddels al behoorlijk troebele water hoefde niet nog troebeler te worden. ‘Mevrouw Whitcomb. Professor…’ Ze hield zichzelf tegen. Nu ze geen les meer gaf aan de universiteit kon ze die titel eigenlijk niet meer gebruiken. Maar ze had nog steeds haar doctorsgraad. ‘Dr. Molly Whitcomb, eigenlijk,’ zei ze, in de hoop dat de beambte haar op die manier zou aanspreken.

‘Goed, mevrouw Whitcomb.’ De jongeman rende over het plankier.

Slechts enkele minuten later zat Molly in de postkoets tegenover een tamelijk omvangrijke heer. Ze was dankbaar dat een overnachting in Sulfur Falls haar bespaard was gebleven. Ze zette haar schooltas – de enige bagage die de koetsier, ene meneer Lewis, had willen meenemen – op de zitting naast zich neer. De rest van haar spullen zou per wagen worden vervoerd, zoals de beambte had voorgesteld, en zou over een dag of twee aankomen. Hoopte ze. In ieder geval had ze haar toiletspullen en het tijdschrift dat ze in Atlanta op het treinstation had gekocht.

Ze sloeg het beduimelde tijdschrift open. Omdat ze het artikel al ontelbare malen had gelezen, kende ze het vrijwel uit het hoofd. Ze hoopte de kans te krijgen de vrouw die…

Toen ze een verdacht luchtje opving, wierp ze een steelse blik op de man tegenover haar. Ze vermoedde dat hij zat te dutten. Of dat hij zijn roes zat uit te slapen.

‘Ik heb u toch gezegd dat ik geen bagage meer meeneem! Ik heb voor deze reis meer dan genoeg lading bij me.’

Omdat ze de koetsier hoorde praten, keek Molly even door het raampje naar buiten om zich ervan te vergewissen dat hij het niet over haar koffers had. Ze zag meneer Lewis staan – en een man die hem aansprak.

De heer droeg een keurig pak en had een hoge hoed op. Met beide benen stevig op de grond keek hij meneer Lewis aan. ‘U bent een beste man, meneer Lewis, en een verstandig mens. Ik waardeer uw oog voor detail. Maar u weet net zo goed als ik dat twee koffers meer niet zo heel veel uitmaken. Niet met uw prachtige dieren voor de koets.’

‘Ik heb u al gezegd dat ik het niet doe! De wegen zijn door de regen zacht geworden en ik voel er niets voor om weer aan de rand van de klif vast te komen zitten. Het heeft me de vorige keer een halve dag gekost om de wagen uit te graven.’

Weer vast komen te zitten? Aan de rand van de klif? Molly’s interesse was gewekt.

‘Nogmaals, meneer Lewis, ik vertrouw volkomen op uw gevoel en ervaring. Toch voel ik er niets voor afscheid te moeten nemen van de inhoud van deze koffers en daarom ben ik bereid’ – de man reikte in zijn pak – ‘om vanmiddag een extra som geld te betalen voor mijn plaats in de postkoets.’

‘Ik heb u gezegd, Tolliver, ik doe…’

Lewis viel stil en Molly deed haar best om te zien wat de man hem toestak. Wat het ook is, meneer Lewis, neem het niet aan. Laat u niet…

Bij het zien van de stapel biljetten sperde ze haar ogen wijd open. Haar kaak zakte naar beneden terwijl ze met de koetsier meetelde. Voor die hoeveelheid geld zou ze de koffers zelf de berg op hebben gesleept!

Lewis nam de lange man op terwijl hij de biljetten betastte. Daarna stopte hij ze in zijn vestzak. ‘Als mijn wagen vast komt te zitten, Tolliver, dan bent u de eerste die uitstapt en begint te graven!’

Tolliver maakte een buiging. ‘Met alle plezier. Dank u wel, meneer Lewis.’ Hij draaide zich om. Molly wendde snel haar blik af, maar niet voordat hij haar had zien kijken.

Hij deed de deur open, wierp een snelle blik op de zitplaatsen en keek haar kant op. ‘Mevrouw, zou u zo vriendelijk willen zijn?’

Terwijl ze haar tas pakte, schoof Molly zo ver mogelijk opzij. Hij klom naar binnen en ging op de plaats naast haar zitten, terwijl hij zijn leren tas bij zijn voeten zette. Hij nam meer dan de halve bank in beslag, maar daar had hij een goede reden voor. Hij was namelijk breedgeschouderd en flink gespierd.

Molly wierp een blik op hun reisgenoot tegenover hen, maar zag dat hij zijn ogen nog steeds dicht had en dat zijn kin op zijn borst was gezakt. Zijn aanvankelijk zachte gesnurk werd steeds harder.

‘Brandon Tolliver, mevrouw.’

Ze stak hem haar hand toe. ‘Dr. Molly Whitcomb.’

Hij gaf haar een voorzichtige handkus en keek haar verbaasd aan. En met een blik van – als ze het tenminste goed had gezien – herkenning, ook al was dat onmogelijk.

‘Doctor?’ Hij hield haar hand langer vast dan fatsoenlijk was. ‘Ik ben zeer onder de indruk.’

De toon van zijn stem, evenals zijn grijns, bracht echter een geheel andere boodschap over. Molly legde haar hand weer op haar schoot en vond het bij nader inzien aanmatigend van zichzelf dat ze zich zo had voorgesteld. Maar ze had er hard voor gewerkt om die titel te behalen en de mensen keken er niet van op als een mannelijke collega zich zo voorstelde. ‘Als dat echt het geval is, meneer Tolliver, dan vrees ik dat uw respect al te eenvoudig te winnen is.’ Ze glimlachte om de hatelijke opmerking wat te verzachten.

Hij schoof haar kant iets op. ‘Respect? Ik heb het woord respect niet in de mond genomen, beste mevrouw. Bewondering daarentegen’ – zijn blik ging verder dan alleen haar gezicht en zeker verder dan een heer zijn blik mocht laten dwalen – ‘is een geheel andere zaak. Is u ooit verteld dat u veel te knap bent voor een onderwijzeres?’

Molly faalde jammerlijk in het maskeren van haar verbazing. ‘Hoe wist u…’

Hij lachte. ‘Er heeft een artikel over u in de krant gestaan, dr. Whitcomb. Vrouwelijke professor trekt naar het westen om kinderen te onderwijzen,’ zei hij, terwijl hij elk woord met een handgebaar en met gefingeerd enthousiasme kracht bijzette. ‘Ik geloof dat dat de kop was. Ik had nooit durven dromen dat een professor aan de universiteit zo…’

Hij wachtte even. Molly volgde zijn blik naar haar linkerhand die op de tas in haar schoot lag.

Langzaam ging hij rechtop zitten. ‘Mevrouw doctor Molly Whitcomb?’ Hij kneep zijn ogen samen. ‘Een getrouwde vrouw die haar zelfstandigheid heeft behouden … dat gebeurt niet vaak. En daar zei de krant ook niets over.’ Hij stootte een lachje uit. ‘De gemeenteraad moet ruimdenkender zijn dan ik had gedacht.’

‘Heeft u genoeg ruimte daarbinnen, mevrouw Whitcomb?’

Opgelucht omdat het gesprek werd onderbroken, richtte Molly haar aandacht op meneer Lewis, die door het raampje naar binnen tuurde. ‘Ja, meneer. Zeker, dank u.’

‘Uitstekend, dan kunnen we vertrekken.’ De postkoets helde iets over toen meneer Lewis op de bok klom en Molly zette zich schrap toen de koets in beweging kwam.

Het gedreun van de paardenhoeven en het gepiep van de koets – samen met de snurkgeluiden van hun reisgenoot – maakten een normaal gesprek onmogelijk. Ze vermeed Brandon Tollivers kant op te kijken omdat ze er niets voor voelde hun dialoog voort te zetten.

Wat hij had gezegd, had haar echter wel aan het denken gezet – dat het stuk in de krant niets had gezegd over het feit dat ze getrouwd was, en dat de gemeenteraad ruimdenkender was dan hij had gedacht. Misschien was haar oplossing achteraf toch niet zo’n goed idee. Maar wat kon ze daar nu nog aan doen? Elke kans om op haar schreden terug te keren was verkeken, letterlijk én figuurlijk.

Ze voelde dat Tolliver haar aankeek, maar hij deed geen poging het gesprek voort te zetten.

Molly was blij dat ze zo de tijd kreeg haar gedachten op een rijtje te zetten. Ze nam het artikel in het tijdschrift nogmaals door. De inhoud was haar inmiddels bekend, maar ze vergeleek de beschrijving van de bergen met het landschap buiten haar raam. Beide waren adembenemend. Elizabeth Westbrook Ranslett, de schrijfster van het artikel en – volgens de opmerking aan het eind – de uitgever van de Timber Ridge Reporter, wist de schoonheid van de natuur zo waarheidsgetrouw en schilderachtig te beschrijven dat Molly het gevoel had alsof ze de omgeving voor de tweede keer zag, in plaats van voor het eerst.

Genietend van het frisse windje op haar gezicht stopte ze het tijdschrift in haar tas en ging op haar gemak zitten.

De berghelling stond vol naaldbomen, in allerlei soorten en maten. Ze haalde diep adem en genoot van de pittige geur van kerst die hier in de zomer te ruiken was. Hoe hoger de postkoets kwam, hoe frisser het werd en hoe helderder de lucht werd. Het tanende zonlicht leek zich richting de westelijke toppen te haasten. Het licht werd gefilterd door grauwgrijze stormwolken die een zilverkleurige sluier over het uitzicht legden.

Tijdens de treinreis naar het westen had ze de bergen uit de stoffige vlakten zien oprijzen. Hun grootsheid viel niet te ontkennen. Hun ruige schoonheid had haar gewenkt, maar bevatte eveneens een waarschuwing. En zij voelde die waarschuwing opnieuw nu haar blik over de rand van de klif gleed, naar beneden dook de kloof in en vervolgens vastberaden omhoogging naar de grillige toppen waar nog een kring van sneeuw omheen lag.

Het indrukwekkende, verlaten en ongerepte land waar ze doorheen trok, was even wild en ongetemd – en ontzagwekkend – als het artikel in het tijdschrift had beweerd.

Ze had mensen wel over de westelijke provincies horen praten, maar had daar tot voor kort nooit veel aandacht aan besteed. Ze zeiden dat het leven in het westen anders was, dat daar dingen mogelijk waren die in het oosten niet konden. Ze hoopte maar dat dat waar was.

Nu ze al een tijdje tegen de achterkant van de postkoets aankeek, wenste ze opnieuw dat het bankje tegenover haar bij het instappen vrij was geweest. Ze kon er nooit zo goed tegen om achteruit te rijden, zelfs niet onder normale omstandigheden. Nu ze hobbelend omhoogreden, voelde ze de misselijkheid danig opspelen. Om nog maar te zwijgen van haar vrees dat ze elk moment van de bank kon glijden.

Bezorgd zag ze dat de weg steeds smaller werd en uiteindelijk slechts een paar meter uit de berg stak. Misschien had ze moeten vragen hoe lang meneer Lewis al op de postkoets zat. Vreemd dat ze zo veel vertrouwen had gehad in iemand die ze niet eens kende.

Met de nodige voorzichtigheid vanwege de slapende passagier zette Molly zich schrap tegen de bank tegenover haar en omklemde de tas op haar schoot.

Niet veel later bleek de grauwe lucht inderdaad een dreiging te hebben bevat; het begon licht te regenen.

In een mum van tijd goot het. Zij en meneer Tolliver deden hun best de gordijntjes snel te laten zakken. Zodra die vastzaten, hield de zware stof de meeste regen en vrijwel al het licht tegen. In de besloten ruimte werd het al snel vochtig en bedompt. Onder hen rolde de postkoets met horten en stoten over het pad. Molly greep de deur vast en deed haar uiterste best niet door het kiertje naar buiten te kijken naar de rand van de weg.

Ze hoorde boven de bergen gerommel en ze hield elke keer haar adem in totdat het geluid wegstierf. De weergalm echode binnen in haar borstkas.

Tolliver leunde naar voren. ‘Maakt u zich geen zorgen, mevrouw,’ zei hij half schreeuwend. ‘We zijn dit gewend. De stormen zijn vaak zo weer over. En Lewis rijdt al zijn hele leven in deze bergen rond.’

Molly wilde graag dat deze woorden haar hadden gerustgesteld. Ze verhief haar stem boven de wind en de regen uit. ‘Dank u… meneer Tolliver.’ Haar vingers deden pijn van het zich vastklemmen aan de deur en aan haar tas. Ze klemde haar kaken stijf op elkaar om te voorkomen dat ze met haar tanden ging klapperen.

Een harde kuch, gevolgd door luid gesnurk, vergezelde de donder boven hun hoofd. Vol ongeloof keek ze naar de overkant. Hoe bestond het dat hun reisgenoot hier doorheen sliep!

O, God, waarom heb ik met dit reisdoel ingestemd? Waarom was ze niet in Georgia gebleven? Ze had het huis nog dat haar vader haar had nagelaten. Ze had ander werk kunnen zoeken – maakt niet uit wat – en had kunnen proberen daar een nieuw bestaan op te bouwen. Maar zodra ze die gedachten toeliet, besefte ze ook dat het niet mogelijk was geweest. Ze had daar nooit opnieuw kunnen beginnen. Niet nu Jeremy ging trouwen. Zij zou dat allemaal zien gebeuren en ze zou heel wat vragen over haar plotselinge ontslag aan Franklin College hebben moeten zien te ontwijken.

De postkoets botste ergens tegenaan en Molly vloog een eindje de lucht in.

Gillend greep ze om zich heen en plofte weer hard op de bank. De koets trilde alsof die haar schrik deelde en Tolliver naast haar gooide er een krachtterm uit.

De lucht werd ineens verscheurd door een hoge gil, alleen kwam die deze keer niet uit haar mond.

Er volgde weer een gil en weer een. Langgerekte oerkreten deden haar de rillingen over de rug lopen. Ineens besefte ze wat er aan de hand was. Het waren de paarden! Er was iets met de paarden aan de hand…

Zonder enige waarschuwing helde de koets opzij en kwam tot stilstand.

Opgelucht liet Molly haar adem voorzichtig ontsnappen. De man tegenover haar ging rechtop zitten. Hij liet een boer, wat tot gevolg had dat de afgesloten ruimte zich vulde met een smerige whiskylucht. Verrassend snel ging hij staan. Met een flinke klap knalde hij met zijn hoofd tegen de bovenkant. Heen en weer zwaaiend liet hij zich weer zakken. Molly bad dat hij niet zou gaan overgeven.

De koets kwam weer in beweging. Maar… dat ging niet met de gebruikelijke voorwaartse beweging gepaard. Het hotsen en botsen was gestopt. Misschien was de weg hier een stuk gelijkmatiger. Of misschien…

Toen voelde ze ineens dat er iets vreselijk mis was. Haar ingewanden krompen samen. Ze bewogen, maar gingen bergafwaarts! Glijdend…

Tolliver legde zijn arm om haar heen. Ze dacht dat hij haar wilde beschermen, maar hij zette zich juist schrap. Zij deed hetzelfde en keek toe hoe de grote man tegenover hen van de ene kant naar de andere gleed.

Boven hun hoofd klonk nog steeds gerommel en alles leek te vertragen.

Meneer Lewis riep iets vanaf de bok. Tegen hen? Tegen de paarden? Wat hij ook schreeuwde, het ging verloren in de verwarring en de herrie. Een hard krakend geluid – en de wereld begon te tollen.

Molly werd tegen de zijkant van de koets gesmeten. De pijn vlamde door haar schouder. Met een grom zakte Tolliver tegen haar aan. Hij verschoof iets en zat naast haar te kreunen. Ze wachtte totdat hij zou bewegen, maar dat gebeurde niet. Een volgende schok deed hen achteroverschieten en haar hoofd knalde tegen het houtwerk achter de zitting. De pijn verspreidde zich door haar achterhoofd toen er iets boven op haar hoofd viel en ze klem kwam te zitten. De lucht werd uit haar longen geperst.

Ze probeerde zich te bewegen, maar dat lukte niet.

Terwijl ze haar rug kromde, probeerde ze een flinke hap lucht te nemen. Inmiddels dansten de sterretjes voor haar ogen. De zure whiskylucht vertelde haar wat – of wie – boven op haar lag. Ze probeerde hem van zich af te duwen, maar dat had geen enkele zin.

Daarna werd het akelig rustig. En stil.

Ze wierp een blik opzij. ‘Meneer Tolliver?’ zei ze, terwijl ze hem een por gaf. ‘Meneer Tolliver!’ Zijn hoofd viel naar voren en ze vocht tegen de paniek die omhoogkwam. De rechterkant van zijn gezicht was besmeurd met bloed. Tranen welden op in haar keel terwijl ze aan de man boven op haar trok. ‘Meneer?’ Ze trok nog harder aan hem. ‘Meneer!’

Hij reageerde niet. Hij verroerde zich niet. Maar hij liet haar wel in elke rotte ademtocht delen.

De wanden kwamen op haar af. Ze had lucht nodig! Ze moest lucht zien te krijgen!

In het wilde weg graaide ze naar de deur, vond uiteindelijk de klink en trok eraan.

Er gebeurde niets.

Met opeengeklemde kaken probeerde ze het nog een keer, met meer kracht en door haar gewicht ertegenaan te zetten, maar de klink wilde niet bewegen. Haar vingers schoven langs een van de leren bandjes waarmee het gordijntje op z’n plek werd gehouden. Vertwijfeld trok ze eraan totdat het knoopje losschoot. Met een gevoel van opluchting duwde ze het gordijn opzij en nam een diepe hap lucht – die echter nooit haar longen bereikte.

Onder haar gaapte het ravijn als een hongerige mond die zich wijd opensperde.

Molly probeerde te gillen, maar het geluid bleef achter in haar keel steken. Gedurende een enkel afschuwelijk ogenblik stelde ze zich voor hoe het zou zijn om naar voren te tuimelen en met haar lichaam daar beneden op de stenen te pletter te slaan.

Met hernieuwde motivatie spande ze zich in om zich onder het gewicht dat haar op haar plaats hield te bewegen, met als gevolg dat de postkoets iets bewoog. Een kil gevoel nam bezit van haar. Ze begon te beven. Haar kaak trilde. En elke gedachte verdween, op één na.

Zij zou op deze berghelling de dood vinden – samen met haar ongeboren kind – en daar was ze nog lang niet klaar voor.

3

Omdat dit gedeelte van het pad steeds smaller werd, leidde James McPherson zijn paard iets dichter naar de bergkant toe. Zijn aanvaring met Brandon Tolliver in Sulfur Falls eerder op de dag zat hem nog steeds dwars. Hij trok zijn hoed wat verder over zijn ogen om zich tegen de regen te beschermen. Aan de wolken boven hem te zien, was het ergste van de bui voorbij. Een ongebruikelijke hoeveelheid regen voor de tijd van het jaar.

Hij had geprobeerd Tolliver tot rede te brengen, maar de man kon ongelooflijk koppig zijn als hij daar zin in had. James glimlachte. Niet dat hij zelf nooit was beschuldigd van koppigheid. Als sheriff van Timber Ridge was hij sterk voor vooruitgang en groei, maar de veiligheid van de mensen vormde de belangrijkste reden bij elke beslissing die hij nam. Zowel voor de mensen die al sinds de stichting in het stadje woonden, als voor de nieuwkomers die elke dag in drommen leken aan te komen.

De bouw van Tollivers Colorado Hot Springs Resort zorgde voor de broodnodige banen, helemaal sinds de zilvermijn Shady Susan vrijwel niets meer opleverde. Mijnwerkers zochten nieuw werk totdat men op een nieuwe ader stuitte en Tollivers onderneming gaf de economie van het stadje een flinke oppepper. Maar de bouw van het nieuwe hotel zorgde voor allerlei problemen tussen de inwoners en de nieuwkomers. Met de dag liep de spanning verder op. De inwoners beschuldigden de ‘vreemdelingen’ ervan dat ze de banen inpikken waarvan ze vonden dat die hen toekwamen, terwijl…

Toen hij de hoek omreed, verdwenen al James’ gedachten naar de achtergrond. Hij probeerde te begrijpen wat hij voor zich zag.

Eerst dacht hij dat de regen en de namiddagschaduwen een spelletje met hem speelden. Maar toen hij een vrouw hoorde schreeuwen, wist hij dat hij het toch goed zag. Hij sprong van zijn paard en greep het touw dat om de zadelknop hing.

Het bochtige pad was door de regen helemaal doorweekt en terwijl hij omhoogklauterde, gleed hij twee keer weg. Hij herkende de postkoets en wist dus dat die van Lewis was, maar het plaatje was onwerkelijk. De postkoets lag op zijn kant, op het randje van de klif en deels balancerend boven het ravijn. De paarden waren door het dolle heen en hadden wijd open ogen, maar zaten nog vast. Telkens wanneer de dieren in de modder probeerden vooruit te komen en het weer opgaven, schoof de koets iets verder naar de rand en dreigde de dieren in zijn val mee te slepen.

James ploeterde door de modder en greep het tuig van de voorste merrie. Hij fluisterde zacht en probeerde haar in bedwang te houden.

‘Lewis!’ riep hij, rondkijkend naar een teken van zijn vriend. Nog geen uur geleden had hij Lewis nog in Sulfur Falls gezien. De man had toen maar een passagier gehad – Charlie Daggett, een inwoner van Timber Ridge. Gezien het geschreeuw van de vrouw had Lewis kennelijk een tweede passagier meegenomen.

James keek naar beneden en zag dat de houten dissel waarmee het tuig aan de postkoets was bevestigd halverwege gespleten was. Dat betekende dat die het niet lang meer zou houden. Maar erger nog, het betekende ook dat de paarden niet konden worden gebruikt om de postkoets in veiligheid te brengen.

Met de nodige voorzichtigheid vanwege de glibberige helling bewoog hij zich dichter naar de onderkant van het rijtuig toe. Hij mat de afstand van de koets naar een groep espen aan de overkant van de weg. Hij hoorde een geluid en bleef staan. Het klonk alsof er een vrouw huilde.

Hij deed nog een stap dichterbij. ‘Hallo! Bent u gewond geraakt?’

Het huilen verstomde. ‘Alstublieft…’ Weer een snik. ‘K-kunt u ons h-helpen?’

De smeekbede die in haar stem doorklonk, ontroerde James. Hij vroeg zich echter af of ze enig idee had hoe hachelijk de situatie was. ‘Dat is precies wat ik van plan ben te doen, mevrouw. Het belangrijkste op dit moment is om volkomen stil te blijven zitten. Begrijpt u dat? Niet bewegen en niet proberen eruit te klimmen.’

‘Dat zal ik niet doen.’ Ze snifte. ‘Ik k-kan me niet bewegen.’

Hij dacht snel over de mogelijkheden na en omdat ze wellicht ernstig gewond was, bevestigde hij snel een touw aan de achterkant van het onderstel. ‘Ik doe mijn best de postkoets vast te binden, daarna kom ik terug om u beiden eruit te halen, goed?’

Stilte.

‘Goed. M-maar… we zijn met z’n drieën.’

Drie? James kromp ineen, omdat hij al een inschatting had gemaakt van de benodigde tijd die het hem zou kosten Charlie Daggett eruit te krijgen. Hij had een behoorlijke omvang. Maar drie mensen? ‘Zijn het mannen?’

‘Ja.’

Hij vroeg zich af waarom de mannen niets zeiden. ‘Zijn ze gewond?’ Zonder op antwoord te wachten stak hij het modderpad over, keek goed uit waar hij zijn voeten zette en wikkelde het andere uiteinde van het touw om de boomstam heen. Als de zwaartekracht haar werk deed, zou de boom het gewicht van de postkoets niet houden, maar het gaf hem wel iets meer tijd.

‘Ja… en nee,’ zei ze uiteindelijk. ‘Een man heeft een hoofdwond. Hij is bewusteloos geraakt toen de postkoets omviel. De andere man… hij lijkt geen verwondingen te hebben. Maar ook hij is buiten bewustzijn. Van… te veel drank.’

Het kostte James geen moeite te raden wie die tweede man was. Charlie Daggett was in Timber Ridge regelmatig in de kroeg te vinden. Daggett was een rustige man die erg op zichzelf was en te veel dronk, maar zelfs wanneer hij een flinke slok op had, was hij nog even sterk als drie mannen. Als er in de stad een klus geklaard moest worden, was hij altijd van de partij. Ondanks Charlie’s overmatige drankgebruik had James hem nooit hoeven op te pakken of zelfs maar een waarschuwing hoeven te geven.

Nu het touw rond de esp was vastgemaakt, legde James er nog een extra knoop in. ‘Wie is de gewonde man?’

‘Een meneer Brandon Tolliver.’

James zuchtte. De situatie werd er niet beter op. Terwijl hij terugliep, zette hij zijn hoed af, trok zijn lange jas uit en gooide die op een nabijgelegen steen. De stem van de vrouw klonk inmiddels wat krachtiger. Mooi. Ze zou al haar moed nodig hebben om hier heelhuids uit te komen.

De paarden schoten opnieuw naar voren. Ze hinnikten en klauwden in de zompige grond, waardoor de postkoets krakend van de ene naar de andere kant schommelde. De vrouw gilde het uit. James greep het achterwiel vast en zag hoe het touw nog strakker kwam te staan.

Maar het touw hield het. Zolang het duurde in ieder geval.

Hij ging op zoek naar de grootste steen die hij kon tillen, had al zijn spierkracht nodig om die van de grond te krijgen en legde die naast de postkoets om een provisorische trap te maken. Hij had een plan bedacht. Hij bad alleen dat het zou werken en dat de honderd dingen die mis konden gaan niet zouden gebeuren.

Hij harkte met zijn hand door zijn haar. ‘Hoe heet u, mevrouw?’

‘Molly.’ De verlegenheid in haar stem deed haar klinken als een klein meisje.

Ze had hem alleen haar voornaam verteld, alsof ze een stel kleine kinderen waren. Maar waarschijnlijk had ze het Spaans benauwd, en niet zonder reden. ‘Nou, Molly, ik heet James en ik verheug me erop over enkele minuten officieel kennis met je te maken. Op dit moment is het het beste om stil te blijven zitten. Goed?’

‘Goed,’ zei ze na een tijdje.

James keek om zich heen of hij nog iets anders als houvast kon gebruiken toen zijn aandacht werd getrokken door wat geritsel. Langzaam kwam er een hand uit de bosjes tevoorschijn. Lewis! James rende op hem af en trok hem bij de richel weg.

Hijgend hield Lewis zijn hoofd vast. ‘Ik kwam weer bij en… hoorde toen uw stem, sheriff. Ik dacht dat we er geweest waren.’

Omdat hij wist dat degenen in de koets nog niet buiten gevaar waren, sprak James op gedempte toon. ‘Bent u in staat met de paarden te helpen? We moeten die los zien te krijgen.’

Lewis kwam moeizaam overeind. Zijn linkerpijp was gescheurd en zijn been bloedde. ‘Vertel me maar wat u gedaan wilt hebben, dan doe ik dat.’

James gaf een kneepje in zijn schouder en legde uit wat hij van plan was. Lewis keek een paar tellen voor zich uit en James vermoedde dat hij er iets tegenin wilde brengen, maar hij draaide zich om en ging aan de slag.

Binnen een paar minuten waren de paarden uitgespannen en aan de overkant van het pad vastgemaakt. James testte de knoop in een lasso die hij van een van de leidsels had gemaakt. Dat moest lukken. Molly had niets meer gezegd, maar hij vermoedde dat ze wachtte totdat hij zou zeggen wat er zou gebeuren.

Vanuit het rijtuig klonk ineens gemompel en hij zag dat de koets begon te zwaaien.

‘Molly, niet bewegen! Allemaal stil blijven zitten!’ riep hij, terwijl hij de postkoets met hulp van Lewis zo goed mogelijk tegen probeerde te houden. ‘Tolliver? Daggett? Horen jullie me?’

De mannen antwoordden tegelijk.

‘We halen jullie er allemaal uit, maar daar hebben we jullie hulp bij nodig. Ik heb even nagedacht, en… Molly?’

‘Ja?’

‘We halen jou er als eerste uit.’

‘Ik… ik denk niet dat dat gaat, James,’ antwoordde ze.

‘Waarom niet?’ Hij ging boven op de steen staan en probeerde door de opening boven de deur naar binnen te kijken, maar het gordijn aan de binnenkant zat nog stevig dicht.

‘Omdat ik boven op haar lig, sheriff.’

Bij het horen van Daggetts stem liet James zijn adem ontsnappen. Hij begreep nu iets van de precaire situatie daarbinnen. De vrouw zat klem onder Charlie Daggett? ‘Wie van jullie bevindt zich het dichtst bij de deur?’

‘Dat ben ik, sheriff.’ Door een kier in het gordijn kwam een hand tevoorschijn.

James wilde dat er een manier was om Molly er als eerste uit te halen, maar kennelijk was die er niet. ‘Prima, Tolliver, nu dan. Het lijkt erop dat u de eerste bent. Probeer de deur zo voorzichtig mogelijk open te krijgen. En zo min mogelijk bewegen graag.’

Tolliver maakte het gordijn voor het raampje los en zijn hoofd verscheen door de opening. De postkoets bewoog. Terwijl hij bezig was met de klink was zijn gebruikelijke grijns opvallend afwezig. De deur ging uiteindelijk los en hij legde die voorzichtig tegen de zijkant van het rijtuig.

James wierp hem de lasso toe. ‘Doe die om uw bovenlichaam, dan houden wij u tijdens het eruit klimmen in evenwicht. En onthoud goed… langzaam bewegen.’

Tolliver deed zoals gevraagd. De man was lenig en fit en klom er zonder problemen uit. James hield de koets in bedwang terwijl Tolliver zichzelf langs de zijkant naar beneden liet zakken.

Toen hij met beide benen op de grond stond, maakte Tolliver het touw los en keek James aan. Ongetwijfeld dacht hij nu terug aan hun woordenwisseling eerder die middag in Sulfur Falls. ‘Bedankt, sheriff.’ Hij stak zijn hand uit. ‘Zeer bedankt.’

‘Graag gedaan, Tolliver.’ James drukte hem snel de hand, om daarna zijn aandacht weer op het rijtuig te richten. ‘Goed, Molly, jij bent de volgende.’ Hij had geen idee wat de omvang van deze vrouw was, maar hij was er vrij zeker van dat ze niet het postuur van een Charlie Daggett had. ‘Daggett, ik wil dat u voorzichtig en langzaam omhoogkomt en zorg ervoor uw gewicht aan deze kant van het rijtuig te houden. Niet aan de kant van het ravijn.’ Daggett was geen domme man, maar James durfde geen enkel risico te nemen. ‘Begrijpt u wat ik bedoel?’

Hij wachtte even en hoorde gemompel van binnen komen.

‘Zeker, sheriff McPherson,’ antwoordde Daggett uiteindelijk. ‘Ik heb het begrepen. Ik en miss Molly, we hebben overlegd hoe we dit gaan aanpakken.’

In de hoop dat dit goed zou uitpakken, gooide James het touw opnieuw naar de koets en niet veel later verscheen er een flinke bos blonde krullen in de deuropening. Hij knipperde met zijn ogen om zich ervan te vergewissen dat hij het goed zag. Zij was het! De vrouw met wie hij in Sulfur Falls had gesproken. Ze keek hem aan en haar gezicht drukte dezelfde verrassing en herkenning uit.

‘Ik ben zover… sheriff McPherson,’ zei ze met een iets hoger stemmetje dan eerder.

Hij had liever gehad dat ze zijn voornaam had gebruikt, maar James begon haar eruit te trekken terwijl ze door de deur klom en hield de koets ondertussen goed in de gaten. Afgemeten aan de hoeveelheid weerstand op het touw woog ze niet veel. ‘Je doet het heel goed, Molly,’ zei hij bij het zien van de angst in haar ogen. ‘Klim maar rustig verder.’

Halverwege, met een knie op het rijtuig, wierp ze hem een zwak lachje toe… daarna stopte ze en fronste richting de tas aan haar arm. ‘De tas blijft aan de deurklink haken.’ Ze zette zich schrap, trok de tas los en klom weer verder. Maar toen draaide ze zich om en wierp een blik achter zich.

‘Nee, Molly. Niet omkijken!’

Ze gleed weg. Gillend gleed ze terug de deuropening in. Maar niet ver, gelukkig. James hield het touw strak toen het rijtuig van de ene naar de andere kant schommelde. Lewis en Tolliver hingen aan het touw achter hem.

‘Kijk me aan, Molly,’ zei hij zwaar ademend, maar meer van de schrik dan van haar gewicht. ‘Kijk me aan!’

Dat deed ze. De angst stond in haar ogen te lezen.

‘Niet meer achteromkijken. Houd je alleen bezig met naar mij toe te klimmen. We houden je stevig vast en we laten je echt niet vallen.’

Uiteindelijk liet ze een aarzelend knikje zien. Terwijl James het touw strak hield, lukte het haar opnieuw door de deur naar buiten te klimmen. Terwijl ze langs de zijkant naar beneden gleed, sloeg hij zijn arm rond haar middel en liet haar verder zakken.

Ze legde haar handen op zijn schouder en klemde zich stevig vast. ‘Dank u wel, sheriff.’

Met een glimlach maakte hij het touw los. ‘Heel graag gedaan, Molly.’ Ze deed een stap opzij terwijl hij de lus in het touw wijder maakte en dat vervolgens door de deur naar binnen gooide. Charlie was nog niet te zien. ‘Bent u zover, Daggett?’

‘Ja, sheriff, ik denk van wel. Maar ik denk niet dat ik net zo makkelijk door dat deurtje pas als zij.’

Er klonk een ondertoon van humor in Daggetts stem door. James had er bewondering voor dat de man zo kalm wist te blijven. ‘U bent erin gekomen en we zullen u er ook uit krijgen. Heeft u het touw inmiddels omgedaan?’

Daggett antwoordde met een rukje.

‘Goed, dan. Kom langzaam en voorzichtig omhoog. Wij houden u in evenwicht.’ James keek even achterom en zag dat Lewis zich schrap zette. Tolliver stond pal achter hem. En aan het einde van het touw – die vrouw was niet mis, zeg – stond Molly, met witte knokkels en licht gebogen knieën, klaar om te trekken.

Het rijtuig kraakte onder Daggetts gewicht. Zijn hoofd verscheen door de deuropening en zijn brede schouders vulden de doorgang. Hij hing iets schuin en tilde er een arm per keer doorheen, maar na verschillende pogingen om zijn lichaam naar buiten te krijgen – waarbij de postkoets telkens een centimeter dichter naar de rand schoof – verscheen er een blik van berusting op zijn gezicht.

‘Het ziet er niet naar uit dat ik erdoorheen pas, sheriff. Niet zonder flink kracht te zetten. En als ik dat doe, dan ben ik bang dat ik…’

‘Ja… ik ook, Daggett.’ James liet zijn adem ontsnappen. Hij twijfelde er niet aan dat Daggett sterk genoeg was om zichzelf er doorheen te duwen, zeker niet als zij ook nog trokken. Maar hij had er niet op gerekend dat de zwaartekracht hen zo veel tegenwerking zou geven. Aan de zijkant naar buiten klimmen terwijl de postkoets rechtop stond, was een ding. Maar eruit klimmen terwijl die op het randje van een klif balanceerde, dat was heel andere koek.

Hij was echter niet van plan deze man te verliezen. Niet nu ze al zo ver waren gekomen. Hij probeerde nog iets anders te verzinnen, maar zonder succes. ‘Hoor eens, laten we het nog een keer proberen. Alleen gaan we deze keer bij drie…’ James wierp een blik over zijn schouder… ‘gaan we allemaal trekken… heel hard. En, Daggett, ik wil dat u uw buik intrekt en uzelf naar buiten duwt alsof er een vat Ierse whisky van afhangt!’

Een zweem van een glimlach verscheen op Daggetts gezicht. ‘Goed, sheriff.’

Terwijl James het touw nog steviger vastgreep, deed hij een schietgebedje. ‘Een… twee… drie!’

Ze trokken uit alle macht, en Daggett – met een rode kop en opgezette nekspieren – slaagde er eindelijk in zich naar buiten te duwen. Hij zag eruit als een kalf dat minstens twee maanden over tijd was. Nog nahijgend zat hij op de zijkant van het rijtuig, met een brede lach op zijn gezicht. Precies op dat moment begon de postkoets achterover te kantelen het ravijn in.

Daggett werd lijkbleek.

‘Houd het touw vast!’ riep James, toen hij zag wat er gebeurde. Het gewicht van de bagage deed de postkoets over de rand zakken. Hij klom naar Daggett toe, terwijl zijn hart tekeerging.

‘Wat doet u nu, sheriff?’ riep Daggett. Maar toen de koets stillag, knikte Daggett. Hij leek het te begrijpen.

James rekte zich uit en probeerde de touwen te bereiken waarmee de bagage was vastgebonden. Er flitste een beeld door hem heen… hij zag ineens hoe hij twee dagen geleden samen met zijn neefje, Kurt, op de veranda dit mes had geslepen. Hij wilde dat ventje weer zien, en ook zijn oudste neefje, Mitch. Zijn keel werd door alle emoties dichtgeknepen. De dood had nog nooit zo dichtbij gevoeld. Hij was best bereid te sterven en zijn Schepper te ontmoeten. Daar lag het niet aan, en dat vond hij een geruststellende gedachte. Maar er waren nog heel wat dingen die hij graag wilde doen. Mensen voor wie hij moest – en wilde – zorgen. Maar dat wist God ook. Ja, toch, Heer…

Hij legde het mes onder het touw. ‘Wanneer ik dit touw doorsnijd, Charlie’ – met moeite kreeg hij lucht – ‘dan schuiven we terug richting de weg, maar we hebben niet veel tijd. Je moet straks…’

‘Ik weet wat me te doen staat, sheriff. En dat zal ik doen ook! Dat beloof ik plechtig.’

Met een enkele beweging sneed James het touw door zodat de bagage losschoot. Dankzij de zwaartekracht schoof de koets terug richting de berg, precies zoals hij had verwacht. Alleen niet zo ver als hij had ingeschat. Of zo lang als hij had gehoopt. Hij krabbelde terug in een poging er op tijd af te komen. Maar gelukkig helde de postkoets nog een laatste keer over richting de berg.

Hij zag hoe Lewis en Tolliver hun best deden het touw op spanning te houden. Hij voelde Charlie Daggetts vuist als een bankschroef om zijn pols. Maar Molly was nergens – echt nergens – te bekennen.

En vreemd genoeg was dat het gezicht dat hij heel graag nog een keer had willen zien. Al was het maar een keer.

4

Molly zette zich schrap en trok aan het tuig van de merrie. ‘Kom op, dame! In beweging!’ gilde ze, maar het dier gehoorzaamde niet meteen. De lange leidsels sleepten door de modder. Lewis en Tolliver schreeuwden. Molly draaide zich om en zag de postkoets terugvallen richting de berg.

Haar angst wakkerde haar moed aan. Ze zwaaide op het paard en greep het tuig – net op tijd om de koets richting het ravijn te zien glijden. Ze begroef haar hielen in de flank van de merrie.

Het was nog geen twintig meter naar de plek waar Lewis en Tolliver stonden. Zij hadden het touw nog steeds vast en zetten zich schrap om het gewicht van Charlie Daggett te kunnen houden – die op zijn buik over de rand van de klif hing, terwijl hij met een hand James McPherson vasthield.

Charlie kreunde van de inspanning terwijl hij James probeerde omhoog te trekken, maar het lukte hem niet.

‘Houd vast, Charlie!’ Molly gleed van de merrie en leidde die zo ver naar de rand en naar Charlie Daggett als het dier wilde gaan.

Het paard steigerde, maar Molly reageerde daar meteen op. Gelukkig had ze jarenlange rijervaring en wist ze de merrie te kalmeren.

‘Meneer Lewis!’ riep ze. Hij stond al vlak naast haar.

‘Daggett! Grijp dit beet!’ riep Lewis, terwijl hij hem de teugel toewierp.

Helemaal doorweekt van het zweet reikte Daggett achter zich naar de teugel, die hij uiteindelijk te pakken kreeg. Verrassend snel slaagde hij erin die rond zijn dikke pols te wikkelen. Een, twee, drie keer. Daarna gaf Lewis de merrie een flinke mep op haar achterste, die vervolgens moeizaam vanwege de zware last tegen de helling op liep.

Omdat Molly James’ gezicht niet kon zien, hield ze haar aandacht op de pols in Charlie Daggetts greep gericht. Centimeter voor centimeter trok de merrie Charlie naar voren. Maar pas toen James naast hem lag, hijgend en lachend, durfde Molly weer adem te halen.

De uitgelaten kreten van de mannen droegen over de canyon en weerkaatsten tegen de wanden. En ook al deelde ze hun opluchting, ze kon niet delen in hun gelach. Haar benen konden haar nauwelijks nog dragen en ze draaide zich om omdat ze niet wilde dat ze haar tranen zouden zien.

De realiteit van wat haar – en de anderen – zojuist bijna was overkomen, bezorgde haar ijskoude rillingen. Ze had gedacht dat haar leven was afgelopen. Het moment waarop ze in dat ravijn keek, was het dichtst bij de dood als ze ooit was geweest. Het had haar een afschuwelijk gevoel gegeven en had een duistere en verontrustende rusteloosheid in haar opgeroepen. Zelfs nu nog dreunde dat gevoel in haar botten na.

De tranen rolden naar beneden. Ze probeerde lucht te krijgen. De dood was een dief, een indringer. Ongewenst en onverwacht. En dat die haar hier zou opzoeken – en haar nog bijna had gevonden ook…

Met een verdoofd gevoel huiverde ze toen ze terugdacht aan de niet te ontkennen wetenschap dat ze er niet klaar voor was geweest om haar Maker van aangezicht tot aangezicht te zien. Dat ze dat nog steeds niet was. En hoe zat dat met het kind in haar?

Opnieuw, nu gedachten aan Jeremy Fowler zich aan haar opdrongen, werd ze overspoeld door schuldgevoelens en schaamte. Na hun eerste – en enige – nacht samen waren zijn gevoelens voor haar gedoofd. En dat was nog zacht uitgedrukt. Verdrietig en vernederd had ze haar best gedaan haar werk te blijven doen, maar het was haar steeds zwaarder gevallen om zich te concentreren en haar onderwijs had eronder geleden.

Op een ochtend in juli had professor Northrop haar bij zich geroepen om haar op haar werk aan te spreken. Ook had hij haar fatsoen in twijfel getrokken vanwege een gerucht dat haar reputatie was bezoedeld. Ze had hem gevraagd zijn bron te onthullen, maar dat had hij geweigerd. Enkele dagen later, toen ze in de krant had gelezen dat Jeremy zich had verloofd met Maria Elena Patterson, de dochter van de grootste sponsor van de universiteit, had ze het antwoord op haar vraag. En toen later die week de krant schreef over een recorddonatie aan Franklin College door Jeremy’s toekomstige schoonvader was haar vernedering compleet geweest.

Tegen die tijd wist ze dat ze in verwachting was. Ook al deed dat niets af aan het verraad, het maakte het vertrek uit haar geboorteplaats wel dragelijker. In het artikel over de donatie was de professor als volgt geciteerd: ‘Deze genereuze schenking van de familie Patterson betekent een belangrijke dag in de geschiedenis van Franklin College dat een rooskleurige en veelbelovende toekomst tegemoet gaat.’

Molly haalde beverig adem. Maar die veelbelovende toekomst betekende meteen het einde van haar toekomst.

Ze draaide aan de trouwring aan haar linkerhand. Terecht zag die er vreemd uit en niet op z’n plaats. Wat was ze dwaas en te goed van vertrouwen geweest! En daar betaalde ze nu de prijs voor.

Ze keek achterom en zag James zijn kleren afkloppen. Ze had zijn achternaam herkend toen Charlie die zojuist in de koets had gebruikt, van een telegram dat ze had gekregen waarin de ontvangst van de aanbevelingsbrief van professor Northrop werd bevestigd.

In zijn brief had professor Northrop als een van de redenen voor haar ontslag als professor aangevoerd dat zij de grens van de westerse beschaving wilde zien voordat die was getemd en ontgonnen en in de vergetelheid zou raken. Wat een dwaasheid…

Maar kennelijk had de raad in Timber Ridge dat geloofd. Want in datzelfde telegram, verstuurd door sheriff McPherson, hadden ze haar de baan aangeboden. Terwijl ze zich omdraaide, balde Molly haar vuisten in een poging het trillen tegen te gaan. De baan als onderwijzeres lag op haar te wachten. En op zijn geheel eigen wijze had Northrop ervoor gezorgd dat ze die had aangenomen. Ze had per telegram laten weten dat ze de betrekking aanvaardde. Het contract zou bij aankomst worden ondertekend.

‘Molly?’

Bij het horen van James’ stem klopte ze op haar wangen en trok haar gezicht in de plooi voordat ze zich omdraaide.

Er zat viezigheid op zijn kin en voorhoofd, wat zijn ruige uiterlijk alleen maar versterkte. ‘Gaat het?’

Ze knikte. Ze zag hoe vriendelijk zijn ogen stonden en hoe opvallend blauw die waren. ‘Het gaat goed, sheriff McPherson.’

Er trok een glimlach om zijn mond, wat hem een jongensachtig uiterlijk gaf. ‘Als u het niet erg vindt, mevrouw, dan geef ik er de voorkeur aan dat we onze voornamen blijven gebruiken.’

Ze knikte. ‘Het gaat goed… James,’ zei ze zacht.

Hij nam haar eens goed op. ‘Weet je zeker dat je niet gewond bent?’

‘Mijn zenuwen zijn enigszins gehavend.’ Ze voelde aan haar achterhoofd en perste er een lachje uit. ‘En mijn hoofd belooft me morgen aan deze dag te herinneren, maar verder is alles in orde.’ Of zou het in orde komen. Ze gebaarde achter hem. ‘Je was zojuist… behoorlijk heldhaftig.’

Hij harkte met zijn hand door zijn haar. ‘Dat zou je niet hebben gezegd als je mijn hart had voelen bonken. Ik zag dat ravijn op me afkomen en…’ Grijnzend blies hij zijn adem uit. ‘Laten we het er maar op houden dat mijn gedachten niet al te veel moed meer bevatten.’

Ze lachte zacht. Moedig en nederig. Die combinatie kwam ze niet vaak tegen.

Hij keek haar een tijd aan – diezelfde geduldige, onderzoekende blik waarmee hij haar eerder in het stadje ook had opgenomen. Ze deed geen enkele poging hem ervan te weerhouden. ‘Je hebt zopas laten zien heel vindingrijk te zijn, Molly. Ik hoop niet dat je dit verkeerd opvat, maar… ik ben erg onder de indruk van de manier waarop je dat hebt gedaan.’

Haar emoties dreigden weer de overhand te krijgen, maar Molly wist ze te bedwingen. Vanuit haar ooghoek zag ze Tolliver aankomen.

‘Zeg, sheriff…’ Tolliver ging vlak voor hem staan. Het bloed rond de snee op zijn voorhoofd was inmiddels opgedroogd. Zijn overhemd zat onder de vlekken. Snel keek hij over zijn schouder richting Lewis en Daggett. ‘Wat bent u van plan aan al die bagage te doen die u net over de rand hebt gestuurd?’

De warme blik in James’ ogen verdween. ‘Die ik net over de rand heb gestuurd? Om iemands leven te redden, bedoelt u?’

Tolliver verstijfde en Molly voelde dat er iets tussen die twee speelde. Iets anders dan wat er zojuist was gebeurd.

‘Ik bedoel niet te zeggen dat wat u deed niet gerechtvaardigd was, sheriff. Ik vraag alleen maar wat u van plan bent eraan te doen.’

‘Ik ben van plan de bagage te laten liggen waar die ligt, Tolliver. Op de bodem van het ravijn. Nu in ieder geval. Tenzij u voor het invallen van het duister naar beneden wilt klauteren om de boel op te hijsen.’

Tolliver lachte afgemeten. ‘U heeft helemaal gelijk, sheriff. Het zal over niet al te lange tijd donker zijn. Ik kom deze week langs op uw kantoor en dan hebben we het er nog wel over.’ In zijn stem klonk een nietgemeende beleefdheid door. Hij wendde zich tot haar. ‘Het was zeer aangenaam kennis met u te maken, mevrouw. Al had ik graag gezien dat de omstandigheden anders waren geweest, dr. Whitcomb.’ Tijdens het praten trok hij een wenkbrauw op, alsof ze een of ander grapje met elkaar deelden.

‘Dr. Whitcomb? Uit Athens in Georgia?’

James’ vraag haalde haar terug in het heden. Molly knikte. ‘Ja. Ik ben de nieuwe…’

‘Onderwijzeres in Timber Ridge.’ Hij keek haar nog eens goed aan. ‘Ik heb je een telegram gestuurd.’

‘Ja, dat klopt.’

Opnieuw zorgde een wrang lachje ervoor dat zijn mondhoek omhoogging. ‘Het lijkt erop dat het lot ons in Sulfur Falls een voorschot op de kennismaking heeft gegeven.’

‘Ja, dat denk ik ook. Het is fijn om eindelijk kennis met je te maken, James.’ Ze maakte een kleine reverence. ‘In de instructies stond dat ik bij aankomst in de stad bij je kantoor langs moest gaan.’

‘Klopt, mevrouw. Feitelijk was ik van plan je in Sulfur Falls van de trein te halen. Maar je bent een paar dagen te vroeg.’

Ze knikte, terwijl ze haar best deed niet naar de plukken salie in zijn haar te kijken. ‘Ik heb gisterochtend een telegram gestuurd, maar…’

‘De telegraaf doet het niet vanwege de regen.’ Hij glimlachte opnieuw. ‘Dat gebeurt hier helaas nogal eens. Er is al een aantal mensen bezig met de reparaties. De mensen in Timber Ridge verheugen zich erg op je komst.’

‘En ik verheug me op de ontmoeting met de inwoners van Timber Ridge,’ antwoordde ze in alle oprechtheid. Eerder die dag zou die uitspraak niet gemeend zijn geweest. Maar in het licht van het gebeurde en nu de verdoving wegtrok, leek het leven ineens kostbaarder te zijn geworden. Zelfs dat van haar.

Ze ving de blik op waarmee James haar aankeek. ‘Wat is er?’ Ze keek naar beneden en streek haar rok glad. ‘Is er iets aan de hand?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, mevrouw. Er is niets aan de hand. De aanbevelingsbrief en het telegram hadden het over dr. Whitcomb. En jij ziet er anders uit dan ik me van een vrouwelijke professor had voorgesteld.’

Als reactie op zijn grijns trok ze een wenkbrauw op en nodigde hem uit zijn opmerking toe te lichten.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Laten we het er maar op houden dat je er een tikkeltje… eleganter uitziet dan de meesten van ons zich hadden voorgesteld. Wel op een goede manier,’ voegde hij er snel aan toe. Zijn blik gleed over haar jasje en kanten jabot. ‘Je zult me niet horen klagen, hoor. Je ziet er alleen anders uit dan ik had gedacht, meer niet.’

Zijn opmerking was erg eerlijk, en ook al proefde ze goedkeuring in zijn woorden, Molly voelde zich ook schuldig bij de gedachte aan de onderliggende waarheid van zijn uitspraak.

‘Sheriff, als u zover bent, dan kunnen we vertrekken.’ Lewis kwam er met de twee paarden aan. ‘Het wordt snel donker.’ Met een verslagen gezicht wierp hij een blik richting de richel waar het rijtuig vanaf was gegleden. ‘Ik kom morgen terug om te kijken wat er nog te redden valt. Voor wat het waard is, sheriff, u heeft er goed aan gedaan… om die bagage los te snijden. Ongeacht hoeveel dat me gaat kosten.’

James legde zijn hand op Lewis’ schouder. Het viel Molly op dat dit een volkomen natuurlijk gebaar van hem leek te zijn. Ook al was Lewis, gezien zijn uiterlijk, een stuk ouder.

‘Hoe zwaar was dat rijtuig beladen, Lewis?’ James keek hem recht in zijn gezicht.

‘Te zwaar, sheriff.’ Lewis keek weg. ‘Ik was al zwaar beladen toen Tolli…’ Hij schudde zijn hoofd en keek even achterom naar de plek waar Tolliver en Daggett op de andere twee paarden zaten. ‘Uiteindelijk was het mijn fout, sheriff. En dat vind ik heel erg.’ Hij keek Molly aan. ‘Ik bied u mijn verontschuldigingen aan, mevrouw, dat ik u op deze manier in gevaar heb gebracht. Dat ik ons allen in gevaar heb gebracht. Ik heb daar dom aan gedaan en het zal niet weer gebeuren.’

Molly knikte ten teken dat ze zijn verontschuldiging aanvaardde omdat ze het gevoel had dat woorden op dit moment niet gepast waren. Ze dacht aan haar tas die met inhoud en al op de bodem van het ravijn lag – wat kleding en persoonlijke dingetjes en het tijdschrift dat ze had bewaard. Maar dat verlies verbleekte bij wat er zou kunnen zijn gebeurd en ze was blij dat haar koffers niet aan boord waren geweest.

Lewis maakte een gebaar. ‘Een van de merries heeft een verwonding opgelopen en kan niet bereden worden. Ik vroeg me af of mevrouw Whitcomb samen met u zou kunnen rijden, sheriff?’

James’ blik schoot van Lewis naar haar. ‘Mevrouw Whitcomb?’ Zijn ogen verduisterden. ‘Bent u getrouwd, mevrouw?’

Molly verstijfde van schrik. Ze keek even naar de ring aan haar linkerhand en zag dat James hetzelfde deed. En ze bekeek zichzelf door zijn ogen – nauwelijks overkomend als een weduwe in de rouw – en de open, aandachtige eigenschap die ze zo aantrekkelijk aan hem had gevonden, bezorgde haar plotseling een ongemakkelijk gevoel.

Ze probeerde zichzelf te verdedigen. ‘Ja, ik… ik bedoel, nee, ik ben niet…’ Het lukte haar niet hem, noch meneer Lewis, aan te blijven kijken. ‘Eigenlijk, sheriff, ben ik… onlangs weduwe geworden.’ Ze kreeg de woorden er slechts met moeite uit. Zelfs haar klonken ze onecht in de oren. O, God, sta mij alstublieft bij…

Maar toen ze besefte wat ze God vroeg om voor haar te doen, wist Molly dat ze er alleen voorstond.

5

Molly nam een flinke hap lucht en dwong zichzelf James aan te kijken. En deze keer zag ze de hele gemeenteraad van Timber Ridge door zijn ogen terugstaren. De bevuilde lei van haar leven wachtte erop schoongeveegd en opnieuw beschreven te worden. Ze hoopte dat de angst die ze op dat moment voelde – voor het onwettige kind dat ze droeg en de leugens die ze fabriceerde – zou worden aangezien voor het verdriet van een vrouw in de rouw, in plaats van voor de schuldgevoelens en schaamte van een gevallen vrouw.

‘Onlangs weduwe geworden?’ herhaalde James. Het ongeloof in zijn stem zorgde ervoor dat ze als aan de grond genageld bleef staan. ‘Maar de advertentie die we in het oosten in de krant hebben geplaatst, waar u op heeft gereageerd…’ zijn stem klonk vol overtuiging… ‘vermeldde dat de kandidaten ongehuwd moesten zijn. Dat is een vereiste voor de baan. En een die duidelijk was omschreven, als ik het me goed herinner.’

Molly’s laatste beetje zelfvertrouwen verdween bij de gezaghebbende klank in zijn stem. Ze had durven zweren dat de koordjes van haar korset zichzelf strakker hadden getrokken. Deels wilde ze het liefst omkeren en bergafwaarts lopen. Maar waar moest ze naartoe, anders dan terug naar de plek waar ze vandaan kwam? En dat was onmogelijk. Ze had geen inkomen, geen uitzicht op een baan – anders dan die als onderwijzeres in Timber Ridge.

Toen ze doorhad dat ze haar rok verfrommelde, dwong ze haar handen langs haar zij. Opgelucht zag ze dat Brandon Tolliver en Charlie Daggett hun geen aandacht leken te schenken. Haar stem kromp even hard ineen als haar moed. ‘Ik ben ongehuwd, sheriff. Opnieuw, bedoel ik. Mijn… man,’ dwong ze zichzelf te zeggen, ook al kon ze nauwelijks nog lucht krijgen, ‘is drie maanden geleden gestorven.’

Ze boog haar hoofd om zijn onderzoekende ogen te vermijden, zich ervan bewust dat haar handeling waarschijnlijk zou worden uitgelegd als verdriet, wat haar goed uitkwam, maar tegelijkertijd haar schuldgevoel vergrootte.

De stilte duurde voort.

‘Dat vind ik heel erg,’ zei James zacht. ‘Ik hoop dat u mijn deelneming wilt aanvaarden. Ik betreur uw verlies.’

‘Ik ook, mevrouw Whitcomb.’ Lewis boog zijn hoofd.

De oprechtheid in hun ogen lag haar zwaar op de maag, zo zwaar zelfs dat ze vreesde te moeten overgeven. Een leugen bedenken was een ding. Die recht in iemands gezicht vertellen, was geheel iets anders. Ze kon slechts knikken als dank.

Omdat ze vermoedde dat James dieper op dit onderwerp wilde ingaan, wachtte ze af. De intensiteit van zijn blik nam verder toe en ze vroeg zich af of hij wellicht overwoog haar terug te brengen naar Sulfur Falls om haar met de eerste de beste trein oostwaarts te sturen. Als hij daarvoor koos, had ze daar niets tegenin te brengen. En ze zou hem dat niet eens kwalijk kunnen nemen. Ze zou het hebben verdiend.

‘Lewis, om terug te komen op uw vraag… mevrouw Whitcomb kan met mij meerijden.’

Mevrouw Whitcomb. Hij had het beleefd gezegd, zonder een spoortje sarcasme in zijn stem. Maar het was een terugkeer naar een formele omgang, wat gezien de omstandigheden het beste was, dat wist ze.

Molly haalde diep adem. Het vooruitzicht om met hem mee te rijden was minder plezierig dan even geleden. ‘Dank u, sheriff.’

Hij keek haar nog heel even aan. ‘We gaan die kant op.’

Ze volgde hem, wachtte even terwijl hij zijn jas en hoed pakte en aanvaardde zijn hulp bij het opstappen. Zij ging voor zitten, zoals hij had aangegeven. Zorgvuldig legde ze haar rok over haar benen, terwijl hij zich achter haar in het zadel liet zakken. Hij reikte om haar heen om de teugels te pakken. Ze merkte dat ze naar zijn handen keek – zo heel anders dan die van Jeremy Fowler. James had grote, gebruinde handen, ruw van het werk en hij hield de teugels vast met een gemak waaruit jarenlange rijervaring sprak.

Een tijd lang reden ze stilzwijgend achter de andere mannen aan. Het kon verbeelding zijn, toch had ze het gevoel dat James naar haar keek. De verandering in zijn houding was bijna tastbaar. Normaal gesproken was ze geneigd ergens op in te gaan, altijd bereid om met een collega een meningsverschil te bespreken, in de hoop overeenstemming te kunnen bereiken. James McPherson was echter geen collega en het ging hier niet zozeer om een meningsverschil. Haar huwelijkse staat in relatie tot deze baan woog veel zwaarder dan ze had gedacht en was een onderwerp dat ze liever wilde laten rusten. Helemaal met hem.

‘Mag ik u iets vragen, mevrouw Whitcomb?’

‘Ja, natuurlijk.’ Haar stem klonk veel kleiner dan ze had gewild.

‘Uw man is nog maar zo kort geleden gestorven, maar bent u niet meer in de rouw om hem?’

Molly kromp ineen, omdat ze zijn eigenlijke vraag erin door hoorde klinken. ‘Ja, dat ben ik wel.’ Ze keek even naar haar jasje en rok. ‘Maar u vraagt zich zeker af waarom ik deze kleding draag.’

‘Die vraag was door mij heen geschoten. Inderdaad, mevrouw.’

Ze vestigde haar aandacht op de blauwe en paarse tinten aan de horizon en probeerde een zo waarheidsgetrouw mogelijk antwoord te geven. ‘De zwarte jurk die ik droeg, is onderweg vuil geworden, en dit was de enige kleding die ik tot mijn beschikking had.’ Wat waar was… afgezien van het feit dat ze de zwarte jurk had gedragen omdat haar vader een jaar geleden gestorven was, niet vanwege wijlen haar man. ‘Ik bied u mijn verontschuldiging aan. Ik had er niet op gerekend zo snel iemand uit Timber Ridge te ontmoeten. En ik verzeker u, zodra mijn koffers aankomen, zal ik passender kleding uitkiezen – en al helemaal voor mijn ontmoeting met de gemeenteraad.’

De stilte duurde voort en ze weerstond de verleiding om over haar schouder te kijken.

Er waaide een kille wind over het pad. Het kronkelige bergpad werd breder en klom gestaag omhoog. De andere mannen waren hen al een eind vooruit, omdat ze alleen te paard zaten en daardoor meer vaart konden maken. James verstevigde zijn greep op de teugels. Hoe hoger ze klommen, hoe moeilijker het werd om niet tegen hem aan te leunen.

Omdat ze geen andere keuze had, liet ze zich geleidelijk aan tegen hem aan zakken. Hij voelde aangenaam warm aan en ze vroeg zich af of hij zich net zozeer van haar nabijheid bewust was als zij van de zijne. Ook al was ze intiem geweest met een man – een keer, en slechts kort – ze voelde zich nog steeds onwetend wat de andere sekse betrof. Maar haar beperkte ervaring vertelde haar dat hij zich er even bewust van was als zij dat hun lichamen elkaar raakten.

‘Dus uw koffers zaten niet op de postkoets,’ vroeg hij.

‘Nee. Tegen de tijd dat ik daar aankwam, was er geen plek meer. Ze komen met de vrachtrijder, over een dag of twee.’

‘Als u geluk heeft. Vrachtvervoer naar Timber Ridge kan nog wel iets langer duren, afhankelijk van het weer en de bergen. Dat kan soms erg onhandig zijn, maar…’ Hij leidde het paard over een richel en stopte op het hoogste punt. ‘Ik denk dat het dat waard is… om te midden van dit alles te kunnen wonen.’

Molly keek uit over de richel en snakte bijna naar adem. Ze vond de omgeving tot nu toe al mooi, maar dit…

De steile kloof rechts van hen liep honderden meter naar beneden voordat die uitliep in een beschutte en besloten vallei. Hier en daar stonden gebouwen en huisjes en in het afnemende daglicht zag ze de omtrek van de stad. De wegen lagen erbij als een spinnenweb dat zich uitstrekte de bergen in. In de verte zag ze zelfs iets wat op een waterval leek. Niet ver daarachter staken twee bergtoppen af tegen de andere bergen; bijna gelijk van vorm en hoogte. En vanaf deze plek zag ze bergtop na bergtop oprijzen in hun blauwgrijze pracht, de ene na de andere mijlenver, als grillige golven op een schemerige oceaan vol rotsen en sneeuw.

Dat is dus Timber Ridge?’ fluisterde ze.

‘Ja, mevrouw… dat klopt.’

Er klonk trots in zijn stem door, wat ze hem in het geheel niet kwalijk kon nemen. Ze wees naar de twee bergtoppen die haar eerder waren opgevallen. ‘Die zijn prachtig.’

‘De Maroon Bells. De meeste mensen hier noemen ze de Tweelingzussen.’

Misschien kwam het omdat ze al zo lang onderweg was of door de reden voor haar komst naar het westen, maar het kostte haar grote moeite de emoties te onderdrukken die de bergen in haar losmaakten. ‘Hoe lang woont u hier al?’

‘Ik ben hier vlak na de burgeroorlog naartoe gekomen. Niet met de bedoeling om te blijven.’ James spoorde het paard aan, waarna ze aan de steile afdaling begonnen.

Molly vocht tegen het angstige gevoel dat ze viel en zocht iets om zich aan vast te houden – toen James zijn rechterarm om haar middel legde en haar stevig tegen zich aan trok.

‘Is dit beter, mevrouw?’

Ze had gelezen dat het op grote hoogte meer moeite kostte om adem te halen. Maar ze wist heel goed dat haar reactie niet te wijten was aan de hoogte. ‘Ja… dank u wel.’

‘De helling is bij het omhooggaan niet zo erg.’ Zijn stem klonk vlak bij haar oor. ‘Maar afdalen kan je de kriebels geven.’

Ze vond dat hij dat mooi had gezegd. Ze raakte meer en meer overtuigd van het feit dat hij uit Tennessee kwam. ‘Wat heeft u doen besluiten te blijven?’ vroeg ze, omdat ze nog bezig was met wat hij eerder had gezegd.

‘Een heel aantal redenen. Het zuiden was niet meer hetzelfde nadat de troepen van de noordelijke staten er huis hadden gehouden, en dat gold ook voor mijzelf. Een groot deel van mijn familie was weg. Er was niets wat mij in Franklin hield. En ik wilde dit gebied graag zien… voordat het helemaal bewoond en getemd was. Voordat dit alles verdwenen was.’

De woorden van professor Northrop schoten haar weer te binnen. Molly kon haar glimlach niet tegenhouden. Was het mogelijk dat zijn bewoordingen in zijn aanbevelingsbrief haar aan deze baan hadden geholpen? Vreemd hoe de dingen soms liepen…

Zodra ze weer vlak terrein bereikten, haalde James zijn hand rond haar middel vandaan. Ze reden achter meneer Lewis, Brandon Tolliver en Charlie Daggett de stad in. Tolliver en Lewis gingen allebei een kant op, terwijl Lewis de paarden meevoerde. Charlie Daggett stond echter midden op straat te wachten.

James trok de teugels aan en hield naast hem halt. ‘Charlie? Alles in orde?’

Charlie keek hem ernstig aan, met ogen die smeekten om begrepen te worden. ‘Wat u daar vandaag heeft gedaan, sheriff… daar ben ik u zeer dankbaar voor. Ik zou verder niemand weten die dat voor mij zou hebben gedaan.’

James zuchtte op een manier die meestal vergezeld ging van een glimlach. ‘Ik waardeer jou, Charlie. En ik waardeer je bijdrage aan onze stad. Je bent er altijd wanneer er iets moet worden gedaan en blijft totdat de klus is geklaard. Jij bent iemand van wie je op aan kunt. En dat kan ik niet van iedereen zeggen.’

Charlie Daggetts ronde gezicht werd bijna verlegen bij die loftuitingen. ‘Mocht u hulp nodig hebben, sheriff McPherson, dan hoeft u maar te vragen en dan kom ik. En dat geldt ook voor uw zus, miss Rachel.’ Hij lichtte zijn hoed. ‘Goedenavond, miss Molly. En nogmaals mijn verontschuldigingen, mevrouw, dat ik zo boven op u terecht ben gekomen.’

Molly glimlachte. Eerder in het rijtuig had hij zich ook al verontschuldigd. Vier keer. En hij had haar ook verteld dat ze lekker rook – wat niet veel moeite kostte wanneer iemand gewend was aan de stank van dagen oude whisky. ‘Aangenaam kennis met u te maken, meneer Daggett,’ zei ze, en ze meende het nog ook.

De flakkerende kolenlampen verlichtten de straat. James leidde het paard door de stad, langs een donker warenhuis, een telegraaf- en krantenkantoor, een landkantoor, een advocatenkantoor met een overdreven groot uithangbord en een bescheiden kledingzaak. Meer kantoren en winkels dan ze in een dergelijk stadje had verwacht. Een paar gebouwen zagen er nieuw uit en verscheidene waren nog in aanbouw. Misschien was Timber Ridge toch niet het einde van de wereld.

Alle winkels leken te zijn gesloten, maar de stad was duidelijk nog niet in slaap. Ze tuurde een zijstraat in en zag verschillende zaken – kroegen, nam ze aan – die allemaal verlicht waren en druk bezocht werden, gezien het aantal mannen dat in- en uitliep. Baldadige deuntjes en metalige pianoklanken in een verrassend pittig tempo dreven op de koele avondlucht hun kant op.

James spoorde het paard aan. Ze reden voorbij, maar niet voordat Molly Charlie Daggett door een van de deuren zag verdwijnen. En die aanblik verontrustte haar. Alleen keek ze er nu anders tegenaan, dankzij alles wat ze op de berg hadden meegemaakt. Daarvoor was hij slechts een dronkaard geweest. Nu was hij een man die te veel dronk, maar ook iemand die haar leven hoger had geacht dan dat van hemzelf.

‘Ik zou u naar het pension kunnen brengen, mevrouw Whitcomb, maar als u het ermee eens bent, dan neem ik u vanavond liever mee naar het huis van mijn zus. Haar boerderij ligt hier niet ver vandaan, en ik denk dat u zich daar beter op uw gemak zult voelen. U kunt vast en zeker wat kleren en andere benodigdheden van haar lenen. En ik denk dat u Rachel wel zult mogen.’ Er klonk een lach in zijn stem door. ‘U zult het vast goed met elkaar kunnen vinden.’

Hij had goed ingeschat dat ze graag enkele ‘andere benodigdheden’ zou willen lenen. Molly was blij met deze wending in het gesprek. Ze keek even achterom. ‘Is uw zus een elegante vrouw, sheriff? Denkt u dat we het daarom goed met elkaar kunnen vinden?’

De schaduw van de nacht verborg zijn ogen onder de rand van zijn hoed, maar ze zag zijn mondhoek iets omhooggaan. ‘Mijn zus is inderdaad elegant… of was dat in ieder geval.’ Zijn glimlach verdween. ‘Maar mijn gedachten gingen meer uit naar het feit dat u beiden weduwe bent, mevrouw Whitcomb. Ik denk dat u en Rachel elkaar meteen goed zullen aanvoelen.’

Met een verhit gezicht keek Molly weer naar voren. ‘O,’ fluisterde ze. Ze wilde dat ze haar dwaze uitspraak kon terugnemen. De gedachten van deze man waren veel diepzinniger dan ze had verwacht. En het was duidelijk dat hij veel om zijn zus gaf. ‘Wat erg voor uw zus. Wanneer is haar man overleden?’

‘Thomas is eenentwintig maanden, twee weken en vier dagen geleden omgekomen. Dat weet ik alleen omdat Rachel me daar vanochtend nog aan heeft herinnerd.’

Een ontmoedigd gevoel van spijt nam bezit van Molly, niet alleen om James’ zus en haar verlies, maar om haar eerdere ongevoelige opmerking. Ze had hem verteld dat haar eigen man ‘ongeveer drie maanden geleden’ was overleden. Ze voelde zich een vreselijke bedriegster.

Het was inmiddels goed tot haar doorgedrongen dat haar rol als ‘iemand die onlangs weduwe was geworden’ veel lastiger vol te houden was dan ze had verwacht. Maar aan wat voor onderwijzeres zouden de mensen in Timber Ridge de voorkeur geven – een zwangere weduwe… of een zwangere vrouw die geen huwelijk achter de rug had?

Omdat het antwoord op die vraag – niet alleen dat van de gemeenteraad, maar ook van sheriff James McPherson – haar bekend was, draaide Molly aan de trouwring om haar linkerhand. Opnieuw vertelde ze zichzelf dat ze geen andere keuze had gehad. ‘Ik zou het fijn vinden de nacht bij uw zus door te brengen, sheriff McPherson. Dank u wel.’

Ze reden verder tot ze een richel passeerden waarvandaan ze uitzicht hadden op de stad. Molly zag de vage gloed van de straatlampen langs de hoofdwegen als stipjes. Het was een prachtig gezicht, helemaal omdat de stad tussen de bergen in lag. Ze begreep wel waarom James zich hier had gevestigd.

Een paar minuten later kwam de blokhut in zicht. Het zag er niet naar uit dat er nog iemand wakker was, zelfs niet dat er iemand aanwezig was, en ze vroeg zich af hoe verstandig het was om in het donker, een eind buiten de stad, met een man te rijden die ze nog maar net had ontmoet. Maar zodra die gedachte zich aandiende, zorgde haar ervaring met James McPherson ervoor dat alle twijfel onmiddellijk verdween. Van wat ze eerder had meegemaakt, zou ze haar leven om zijn eerlijkheid en principes durven te verwedden.

Hij was er niet de man naar om ooit bewust iets verkeerds te doen.

James hielp haar af te stijgen. Het maanlicht verlichtte hun pad. Molly had geen idee hoe laat het was – ze wist alleen dat ze zich nog nooit eerder zo moe had gevoeld en dat de lunch die ze had gehad allang was verteerd.

Ze volgde hem de trap naar de veranda op. ‘Ik hoop dat mijn komst uw zus niet te veel last bezorgt.’

‘Rachel zal u welkom heten alsof u familie bent, mevrouw Whitcomb. Wat u nu in zekere zin ook bent. Hierbuiten tenminste.’

‘Ik weet niet zeker of ik begrijp wat u bedoelt.’

Met zijn hand op de klink bleef hij even staan. ‘Een ding dat hier anders is dan in het oosten is dat mensen afhankelijker zijn van elkaar. Op die manier leer je de mensen snel kennen.’

Onder normale omstandigheden zou Molly die gedachte heel aardig hebben gevonden in plaats van intimiderend. ‘Ik vermoed dat dat maakt dat Timber Ridge een hechte gemeenschap is en dat dat uw werk als sheriff een stuk eenvoudiger maakt. Omdat iedereen elkaar kent.’

‘Dat klopt. Maar Timber Ridge breidt zich uit – sneller dan heel wat mensen prettig vinden – en we beginnen dat hechte gemeenschapsgevoel al een beetje kwijt te raken. Toch zijn de inwoners van dit stadje grotendeels eerlijke en fatsoenlijke mensen. We hebben niet veel geheimen voor elkaar.’ Hij tilde de klink op. In het zilverkleurige maanlicht was zijn glimlach te zien. ‘En als dat wel zo is, dan blijven die niet lang bewaard.’

Het lukte Molly een nerveus lachje te laten zien. Ze liep voor hem uit de deur in.

‘James, ben jij dat?’ riep een zeer vrouwelijke stem.

‘Ja, zus, ik ben het. Ik heb gezelschap voor de nacht meegebracht.’

Er liep een vrouw de hal binnen. Haar omtrek werd verlicht door een olielamp op de tafel achter haar. Ook al kon Molly het gezicht van de vrouw niet zien, ze had durven zweren dat ze glimlachte.

‘Ik heb onze nieuwe onderwijzeres bij me. Ze is eerder aangekomen dan gedacht.’ Hij wierp Molly een veelzeggende blik toe. ‘We hebben elkaar onderweg op de berg, vlak bij Devil’s Gulch, zo’n beetje ontmoet.’

Devil’s Gulch. Bij de gedachte aan het ravijn vond Molly dat een zeer toepasselijke naam. Rachel kwam dichterbij en greep tot Molly’s verrassing haar handen vast.

‘Miss Whitcomb, vergeef mij mijn vrijpostigheid, maar u heeft geen idee hoezeer wij naar uw komst hebben uitgekeken.’ Ze straalde er gewoon van en haar zuidelijke tongval was even zacht als haar glimlach blij was. ‘En dat u hier nu in ons huis bent! Alle ouders en kinderen in Timber Ridge hebben het over u.’

Al die aandacht en het vooruitzicht het nieuwtje van de stad te zijn bezorgden Molly een ongemakkelijk gevoel. Ze boog even haar hoofd. ‘Dat is heel edelmoedig van u, maar ik verzeker u dat ik zo veel…’

‘Ik ben helemaal niet edelmoedig. Het is de waarheid! We voelen ons zo vereerd dat u het lesgeven aan de universiteit heeft opgegeven en onze kinderen komt onderwijzen. En dan nog wel uitgerekend hier.’ Rachels stem stokte en ze lachte. ‘Neemt u mij niet kwalijk. Maar dit is zo’n groot moment in onze gemeenschap, en in mijn gezin. Dat we nu een school en een heuse onderwijzeres hebben…’ Hoofdschuddend gaf ze Molly een kneepje in haar handen.

Zelf ook overmand door emoties, maar om geheel andere redenen, kostte het Molly moeite iets te zeggen. Ze was blij dat James voorover leunde en zijn zus omhelsde.

‘Rachel, ik had je van tevoren moeten waarschuwen dat ik onze nieuwe onderwijzeres mee naar huis zou nemen. Dan had je haar iets meer het gevoel kunnen geven dat ze welkom was.’