DIEP IN MIJN HART

Timber Ridge Reeks deel 3

Eveneens verschenen van Tamera Alexander

Fountain Creek Kronieken in drie delen:

Ontvlamd

Onthuld

Onthouden

De erfenis

Timber Ridge Reeks

Uit de verte

Verder langs de weg

Tamera Alexander

Diep in mijn hart

Roman

© 2010 Tamera Alexander

Oorspronkelijke uitgever Bethany House Publishers, South Bloomington, Minnesota 55438, USA. Bethany House Publishers is een divisie van Baker Publishing Group, Grand Rapids Michigan.

Oorspronkelijke titel Within My Heart - Timber Ridge Reflections. Book 3

© 2011 Nederlandse editie Uitgeverij Van Wijnen, Postbus 172, 8800 AD Franeker

Vertaling Margriet Visser-Slofstra

Omslagontwerp studiogearox.com

Omslagfoto Steve Gardner, PixelWorks Studios, Inc.

www.uitgeverijvanwijnen.nl

ISBN e-book 9789051947069

ISBN 9789051944051 / NUR 302

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor mijn dierbare moeder, June Gattis.
De hemel is nog mooier nu ik weet dat u er bent.

Van alles waarover je waakt, waak vooral over je hart, het is de bron van je leven.

Spreuken 4:23

Proloog

Schemering, enkele uren na de Slag bij Nashville
17 december 1864

Halfverborgen, onder de kale takken van een kornoelje, bleef de doodgraver op gepaste afstand staan. Hij wachtte geduldig tot de laatste gefluisterde gebeden gezegd waren en de laatste rouwdraagster afscheid had genomen. Pas toen stapte hij naar voren het tanende licht in, met een klosje touw in zijn kromgegroeide hand geklemd. Er restte hem niet veel tijd meer. Het was al bijna donker. En het laatste graf moest worden afgemaakt voordat de loodkleurige lucht haar winterse witheid zou laten vallen.

Het gepiep van de wagenwielen en het dreunen van de paardenhoeven stierven in de nacht weg. Slechts het zachte getjirp van de krekels hield de stilte gezelschap. Jessup Collum tilde het deksel van de langwerpige kist omhoog. Uiterst behoedzaam, met reumatische vingers die stijf waren van de kou en getekend door de ouderdom, bond hij een lange draad om de rechterpols van de soldaat. Hij wilde de draad niet al te strak vastmaken en haalde het uiteinde ervan door een belletje.

Hij staarde een tijd lang naar het gezicht van de soldaat – aan zijn gelaatstrekken te zien was deze soldaat van de zuidelijke troepen niet veel meer dan een jongen – waarna hij de pasbedekte graven bekeek. Diep vanbinnen wist hij dat hij goed werk verrichtte, ook al deed hij vreemde dingen. Hij had geen enkel kwaad in de zin en beging geen enkele zonde. Hij beging geen ernstig vergrijp. Toch zouden de mensen denken, als ze hem zo bezig zagen, dat hij bezig was seniel te worden. Als ze het wisten…

Een mens kon op allerlei manieren aan zijn einde komen. Toch volstond een ervan waarna iemands lichaam in de schoot van de aarde, waaruit al het leven was ontstaan, werd ontvangen.

Jessup liet zijn gedachten daar nog eens over gaan, zoals hij al talloze malen had gedaan. De schaduwen die in de tanende decemberzon over de begraafplaats kropen, lieten hem niet onverschillig. Het invallen van de nacht bracht een bittere kou met zich mee, maar er stond geen zuchtje wind. De sneeuwvlokjes dwarrelden ongehinderd naar beneden. Gehaast ging hij aan de slag om het laatste graf af te dekken, waarbij hij goed op de draad lette.

Na de laatste schep aarde rechtte hij langzaam zijn rug; zijn kromme ruggengraat droeg de zorg van tweeënveertig jaar voor deze gewijde grond – en van de laatste paar uur waarin hij de bloedige overblijfselen had begraven die de noordelijke troepen na hun aanval hadden achtergelaten. Twee weken geleden bij de Slag om Franklin was het eens zo dappere leger van Tennessee behoorlijk verzwakt uit de strijd gekomen. De afgelopen twee dagen was hun echter een dodelijke wond toegebracht.

Jessup stak een fakkel aan en staarde over rij na rij opgehoogde aarde, terwijl het licht een bruinige gloed om hem heen verspreidde. Degenen die daar lagen, waren te jong en het waren er te veel, ver voor hun tijd heengegaan. Nog voor ze een leven hadden geleid. Hij dacht weer aan de jonge vrouw die als laatste het graf had verlaten.

Ze had donker haar en een bleke, gladde huid. Ze had lange tijd op haar knieën gezeten bij het graf aan de buitenkant, het graf dat hij twee uur geleden had afgedekt, net als het graf aan zijn voeten. Ze was dicht tegen het graf aangekropen, huilend, met haar armen om zich heengeslagen, en met een blik alsof ze er zelf bij wilde gaan liggen om een einde aan haar leven te maken, het kleine beetje dat er nog van over was na het verlies van de man die er begraven lag – ‘een gedecoreerde luitenant uit het Tennessee regiment, mijn enige broer,’ had ze tussen haar tranen door gefluisterd.

De wond in de hals van de luitenant had Jessup verteld hoe de man aan zijn einde was gekomen, en de hechtingen en bebloede verbanden hadden hem duidelijk gemaakt hoe hard een dokter voor zijn leven had gevochten. Het was een schande hoe snel deze soldaten werden begraven. Zonder echte begrafenis. Daar was geen tijd voor, aangezien de noordelijke troepen de strijd niet staakten, maar meedogenloos doorvochten om het weinige wat er nog over was te veroveren.

Hij trok de versleten kraag van zijn jas iets dichter om zich heen en smeekte de Almachtige, opnieuw, om in te grijpen en een einde aan deze oorlog te maken. Dit kon zo toch niet doorgaan?

Vanaf de kreek dreef er een zware mist het land op die de stenen omhulde. De mist leek de prikkelende geur van de omgewoelde aarde te versterken. Een bedrieglijk spoortje kamperfoelie hing in de kille avondlucht, ondanks het feit dat de wilde plant niet in bloei stond. Jessup snoof de lucht nog eens op en kon de zoete zomerse nectar bijna proeven. Door de glimlach op zijn gezicht kropen zijn bakkebaarden omhoog. Misschien hadden de mensen toch gelijk. Misschien was hij inderdaad lichtelijk seniel. Tegenwoordig vervlogen recente herinneringen even snel als ze opkwamen, terwijl andere die allang onder het stof hadden moeten liggen in de loop der jaren steeds dichterbij kwamen.

Hij ging tegen een oude populier zitten en maakte dankbaar gebruik van diens kracht. Nog steeds geen wind en het sneeuwen was opgehouden. Hij stelde zich het gezicht van de jongen voor, kon het in gedachten duidelijk zien terwijl hij naar de bel staarde. Kwam die maar in beweging.

Al was het maar iets.

Hij legde zijn hoofd achterover en sloot zijn ogen, heel even maar. Maar dat heel even duurde langer en de momenten regen zich aaneen en kwamen strak te staan. Ze voerden hem mee op een rustige golf, zonder het gebons in zijn onderrug en de pijn in zijn opgezwollen knokkels.

Hij was weer een jongen, die door kniehoog gras ’s zomers door de velden rende. De zon brandde op zijn gezicht, de zweetdruppels parelden die middag op zijn voorhoofd en deden zijn haar op zijn hoofd plakken. Iemand ver weg riep hem. Een stem zo zoet. Er was een leven voorbijgegaan sinds hij die stem had gehoord. Moeder…

Met zijn jonge beentjes rende hij zo hard hij kon om haar te bereiken, omdat hij haar nog een keer wilde zien. Maar hoe harder hij rende, hoe verder weg de stem leek te…

Jessup werd met een schok wakker. Zijn ademhaling klonk gejaagd.

Het rare gevoel dat er in het duister iemand aanwezig was, drong zich aan hem op. Hij realiseerde zich ineens dat de fakkel uit was. Hij ging rechtop zitten, hield zijn hoofd schuin en luisterde goed, in een poging zijn moeders stem nog een keer te horen.

Maar haar stem was verdwenen.

Hij veegde de veelzeggende nattigheid van zijn wangen. Met knikkende knieën kwam hij overeind. Nog nooit eerder had hij zo’n stille avond meegemaakt. Nog nooit eerder had de stilte zo luid over de graven gelegen. Ontmoedigd keek hij naar het graf van de jongeman. Het was al laat. Te laat.

Hij bad dat de jongen vrede had gevonden, waar hij ook was. Ook voor de gedecoreerde luitenant iets verderop. Hij wist niet veel van het leven na dit leven – niet zoals de mensen van hem verwachtten in ieder geval – maar als God even vriendelijk was als hij geloofde dat Hij was, dan was er vast en zeker een bijzonder welkom voor die mannen die hun leven in deze afschuwelijke…

Het zachte getinkel van een bel deed Jessup rechtovereind schieten.

Er kroop een rilling langs zijn ruggengraat omhoog. De lucht leek in zijn longen vast te zitten. Hij bad dat hij niet langer droomde en zocht de duisternis aan het einde van de rij af, daar waar de vrouw eerder was neergeknield. Hij kreeg er kippenvel van. Als dit was wat sommige mensen voelden wanneer ze ’s avonds laat deze plek bezochten, dan wist hij waarom ze nooit terug durfden te komen.

Maar hij wist ook waarom hij nooit weg zou gaan.

Timber Ridge, Colorado, Rocky Mountains
12 april 1877

Zonder zich te verroeren, bleef Rachel Boyd in het gangpad van het warenhuis staan. Ze wist dat het niet netjes was om een gesprek af te luisteren. Maar het lukte haar met geen mogelijkheid om in beweging te komen! Ook was ze bang dat Ben en Lyda Mullins haar zouden horen als ze daadwerkelijk probeerde weg te sluipen. Daarom verstevigde ze haar greep op de pot stroop en hield met moeite haar lachen in. Ze was de enige klant in de winkel. Ze was blij dat de middagdrukte flink was afgenomen, maar tegelijkertijd vond ze het meer dan vermakelijk – maar ook verrassend – om de liefkozingen en fluisteringen te horen die achter het gordijn vandaan kwamen.

Een zacht lachje. ‘Ben Mullins, wat is er met jou aan de hand? Stel dat er iemand binnenkomt.’

Een diepere lach. ‘Wie komt er nu het magazijn binnenlopen? Ik wil alleen maar een kus. Kom hier, vrouw, en laat me…’

Rachel kon het zachte gemompel dat volgde niet verstaan, maar dat was ook niet nodig. Haar verbeelding had geen enkele moeite om de leemtes in te vullen. Haar geheugen sloeg de afgelopen twee jaar pardoes over. De emoties die na Thomas’ dood al die tijd begraven hadden gelegen, zonder ooit vergeten te zijn, kwamen langzaam in haar tot leven.

Dat ging gepaard met bitterzoete herinneringen aan de tederheid waarmee haar man haar altijd had bemind en verlangens die zich lang slapende hadden gehouden, begonnen zich te ontvouwen. Ze deed haar ogen dicht en dacht terug aan hoe het voelde om door een man bemind te worden. Er trok een rilling door haar heen, maar niet een die aangenaam voelde. Haar glimlach stierf langzaam weg.

Ook al was dit niet de eerste keer dat ze terugdacht aan de intimiteit die zij en Thomas in hun huwelijk hadden gedeeld, het was wel de eerste keer dat die gedachten haar inwendig in beroering brachten. Dat ze verlangde naar de aanraking van een man, naar een dergelijke relatie. Dat verlangen was haar echter niet welkom. Ze zou – kon – nooit meer zo van een man houden als ze van Thomas had gehouden.

Na zijn overlijden hadden er zich momenten voorgedaan waarop ze zich afvroeg of ze het zou redden. Het had erg lang geduurd om door de mist heen, vanuit die donkerte, de weg terug te vinden, ondanks het feit dat ze had geweten dat ze verder moest met haar leven, al was het maar voor haar zonen. Dankzij de aanhoudende bemoediging van familie en vrienden én dankzij het voortschrijden van de tijd had ze uiteindelijk de weg naar het zonlicht teruggevonden.

Maar als je iemand zo geheel en al hebt liefgehad, als je jezelf volledig aan een man hebt gegeven zoals zij bij haar man had gedaan, dan zorgde dat ervoor dat je man je pijn kon doen als geen ander, ook al was dat niet zijn bedoeling.

En ze wilde nooit meer zo veel pijn lijden als ze had gedaan. Nooit meer.

Meer dan eens was haar verteld dat ze een tweede huwelijk in overweging moest nemen, al was het maar voor haar jongens. Maar net zomin als zij haar hart een tweede keer op het spel wilde zetten, wilde zij het risico lopen dat haar zonen nog een keer moesten doormaken wat ze na het overlijden van hun vader hadden meegemaakt. Trouwens, zij, Mitchell en Kurt redden zich prima met z’n drietjes.

Er werd niet al te zachtaardig aan haar wankelende geweten gerukt. Ze betastte de pot stroop in haar hand. Prima was misschien niet de juiste benaming voor hun situatie, maar ze redden zich zo goed en kwaad als ze konden. Ze streek de voorkant van haar rok glad en dwong de terugkerende emoties op hun plaats. Met de nodige moeite concentreerde ze zich op andere dingen.

Over een uur ging de school uit en ze wilde Kurts onderwijzeres graag even spreken. Ze had geen afspraak – en het was ook niet haar eerste ‘vergadering’ met miss Stafford over haar jongste zoon. Ze wilde zich er alleen van vergewissen dat alles goed ging en dat Kurt geen dwaze dingen had gedaan. Niet weer. Zoals de streek die hij twee weken geleden bij het privaat van de school had uitgehaald.

Hij was niet de enige die erbij betrokken was geweest, had ze ontdekt, maar ze had zo’n vermoeden dat hij wel de aanstichter was geweest. En ze kromp opnieuw ineen nu ze eraan terugdacht en zichzelf in miss Stafford verplaatste. Jong en onervaren als ze was, toonde Judith Stafford al ruimschoots veel geduld met Kurt. Wat een beschamende vertoning moet dat zijn geweest! Kurt had een briefje geschreven om zich te verontschuldigen. Ook zij had Judith Stafford geschreven, om haar spijt te betuigen en de onderwijzeres te bedanken voor haar begrip. Een kort bezoekje vandaag zou er hopelijk aan bijdragen dat de dingen de goede kant op bleven gaan.

Na deze kwestie wachtten haar nog talloze karweitjes op de boerderij, ook had ze nog een afspraak over de afbetaling van de lening waarmee ze achterliep. Meneer Fossey, de bankdirecteur, was meer dan inschikkelijk geweest, maar ze had het gevoel dat zijn geduld opraakte.

Ze zette de pot stroop terug op de plank. Omdat ze tegenwoordig nogal krap bij kas zat, beschouwde ze iets dergelijks als luxe. Ondanks alles was ze nog steeds van plan Thomas’ droom voor hun twee zonen levend te houden. Dat hielp haar ’s ochtends op te staan en dat hielp haar elke dag weer de dag door te komen tot ze ver na donker uitgeput haar bed in rolde. Dat, en de belofte die ze elkaar als echtpaar hadden gedaan om Mitchell en Kurt een erfenis te geven, een beter leven dan de jongens zouden hebben gekregen als zij en Thomas na de oorlog in Tennessee waren gebleven.

Ze betastte een eeltige plek op haar hand. Het kwijtraken van de boerderij waar Thomas zich zo voor had ingezet, was geen optie, en paste ook niet bij de definitie om hun zonen een ‘beter leven’ te geven. Ze had bij het graf van haar man gestaan en hem plechtig beloofd dat zij zijn droom – hun droom – waar zou maken. En ze was vast van plan zich aan die belofte te houden. Als meneer Fossey haar nog steeds als een aanvaardbaar risico beschouwde.

De intieme uitwisseling achter het blauwgele gordijn begon hartstochtelijker te klinken en Rachel voelde een blos opkomen. Ze kreeg er spijt van dat ze niet meteen was vertrokken. Ze liep naar de deur en hoopte maar dat Ben eraan had gedacht het piepende scharnier te oliën. Ondanks het schuldige gevoel deed het haar toch goed dat Ben en Lyda na ruim twintig jaar huwelijk nog steeds zo veel voor elkaar…

‘Ben?’

Bij het horen van de naam en vanwege de onmiskenbare schrik in Lyda’s stem bleef Rachel met haar hand op de klink staan.

‘Ben, wat is er…’ Vanuit het magazijn klonk een gedempte kreet. ‘Schat, wat is er? Ben… gaat het…’

Een doffe klap.

‘Ben!’

Rachel rende naar het gordijn dat de winkel scheidde van de achterkant van het gebouw, maar durfde niet goed door te lopen. ‘Lyda, ik ben het, Rachel. Gaat het wel goed daar? Ongeduldig wachtte ze. ‘Lyda?’

‘Nee, we… Ben, hoor je me?’ Er klonk angst in Lyda’s stem door. ‘Rachel! Het gaat niet goed. Ik… ik ben bang dat hij niet meer ademt!’

Rachel schoof snel het gordijn opzij en snelde de gang door om bij het magazijn tot stilstand te komen.

Ben lag ineengezakt op de grond, roerloos, en zonder enige kleur in zijn gezicht. Lyda zat op haar knieën naast hem. De paniek stond op haar gezicht te lezen.

Haar intuïtie nam het over en Rachel schoof in de krappe ruimte tussen hen tweeën door. ‘Wat is er gebeurd?’ Ze voelde Bens pols, eerst aan de binnenkant van zijn pols, toen in zijn hals.

Lyda’s ogen stonden vol tranen. Haar handen trilden.’We stonden…’ Ze keek weg en Rachel voelde zich lichtelijk schuldig. ‘We stonden te… kussen, en plotseling greep Ben naar zijn arm.’ In haar stem klonk paniek door. ‘Het leek erop dat hij geen lucht kon krijgen, en daarna…’ Ze beet op haar onderlip, terwijl de tranen over haar wangen rolden. ‘Viel hij ineens op de grond.’

Rachel sloot haar ogen en concentreerde zich op het vinden van de pols. Ze wenste dat ze haar vaders oude stethoscoop had. ‘Heeft Ben al vaker iets dergelijks gehad?’

Lyda schudde haar hoofd en met trillende hand duwde ze zachtjes tegen haar mans schouder. ‘Ben,’ fluisterde ze, ‘kun je me horen?’

Met haar vingertoppen tegen de binnenkant van zijn pols bleef Rachel even heel stil zitten. Daar… eindelijk, ze voelde iets. Een pols. Nauwelijks voelbaar. Erg zwakjes. ‘Hij heeft dokter Brookston nodig,’ fluisterde ze. Bens voorhoofd voelde kil en klam aan. ‘Ik ga hem halen. Blijf jij bij hem.’

Lyda pakte haar hand. ‘Jij weet wat er aan de hand is…’

Het klonk niet als vraag. Rachel gaf geen antwoord. Voordat Timber Ridge zelf een arts had, deed ze voor de vrouwen in de stad dienst als vroedvrouw. Ze had ook wonden behandeld en had heel wat sneeën en gapende wonden gehecht. Mensen riepen haar er zelden meer bij nu er een dokter was – alleen zo nu en dan nog een zwangere vrouw – maar ze had wel een idee van wat er met Ben aan de hand was. Ze was echter niet van plan dat hardop te zeggen. Lyda zou zich dan alleen maar meer zorgen maken en haar veronderstelling kon best fout zijn. Ze was tenslotte geen geschoolde arts. Een medische opleiding was alleen weggelegd voor mannen, niet voor vrouwen.

‘Wat belangrijk is, Lyda, is dat Ben ademhaalt en dat ik een pols voel. Wat je ook doet, ga hem niet verplaatsen. Als hij bijkomt terwijl ik weg ben, zorg er dan voor dat hij blijft liggen. Dat is erg belangrijk.’

Ze pakte een handdoek van de plank, rolde die op en legde die behoedzaam onder Bens hoofd. ‘En houd zijn hoofd omhoog totdat ik met de dokter terugkom.’ Ze ging staan.

Lyda staarde haar aan, terwijl er weer nieuwe tranen verschenen. ‘Komt het… komt het goed met hem?’

Rachel zakte weer op haar knieën, nu zelf ook bijna in tranen. Ben Mullins was negenenveertig en daarmee bijna twintig jaar ouder dan zij. Lyda en zij scheelden tien jaar. Toch was het echtpaar de afgelopen jaren bijna als een stel ouders voor haar geweest. Ben behandelde haar zoals een vader zou hebben gedaan en was als een oom voor haar zonen. Lyda was een goede vriendin geworden en voor de jongens vervulde ze de rol van een tante die hen verwent. Toen ze nog jonger waren, en ook nu nog wel eens, schoof ze ze in de kerk stiekem snoepjes toe. Rachel kon zich er nog steeds niet toe zetten Lyda’s vraag te beantwoorden.

Ze dwong zichzelf tot een glimlach die ze niet voelde. ‘Heb je begrepen wat ik heb gezegd? Over ervoor zorgen dat Ben stil blijft liggen en over zijn hoofd omhooghouden?’

Er stond een donker besef in Lyda’s ogen te lezen. ‘Ja,’ bracht ze met moeite uit. Ze knikte. ‘Dat heb ik goed begrepen. Het is alleen…’ Ze haalde moeizaam adem. ‘Rachel… hij is alles wat ik nog heb. Ik kan hem niet ook nog kwijtraken.’

Opnieuw werd Rachel overspoeld door een afschuwelijke, verstikkende golf van verdriet. Alleen werd het verdriet nu niet veroorzaakt door herinneringen aan Thomas. Die pijn kende ze maar al te goed. Dit was anders, het was een pijn die haar hart verscheurde. Ze greep Lyda’s hand stevig vast en dacht terug aan een bitterkoude winternacht acht jaar geleden. Een nacht waar zij en Lyda het sindsdien slechts een paar keer over hadden gehad.

Ze zoog haar longen vol en deed haar best kalm te klinken, maar het beeld van Ben en Lyda’s kinderen, met hun vredige en lieve gezichtjes, zelfs in de dood, maakte dat schier onmogelijk. Ze kneep haar ogen stijf dicht, maar de beelden bleven haar belagen. ‘Ik ga de dokter zoeken… hij weet wat hij moet doen. Ik blijf niet lang weg, dat beloof ik.’

Lyda knikte. Haar gezicht verwoordde wat ze met woorden niet kon uitdrukken. ‘Dank je, Rachel. En alsjeblieft… haast je.’

Rachel legde de korte afstand naar de dokterskliniek rennend af en snelde naar binnen zonder aan te kloppen. Angelo Giordano stond bij een werktafel, met een stamper in zijn hand. ‘Angelo…’ Ze wachtte even om op adem te komen en omdat de kille berglucht in haar longen brandde. ‘Is dokter Brookston aanwezig?’

De jongeman schudde zijn hoofd. ‘De dokter… hij is bij…’ Hij liet zijn hoofd zakken. ‘Hij is weg, mevrouw Boyd.’ Ook al had hij een Italiaans accent en koos hij zijn woorden met zorg, Angelo Giordano’s manier van uitdrukken was foutloos. ‘Maar misschien… kan ik u van dienst zijn…’

‘Ik heb dokter Brookston nodig, Angelo! Ik denk dat Ben Mullins een hartverlamming heeft.’

De jongen sperde zijn donkere ogen wijd open.

Rachel haastte zich naar een kast vol flesjes en metalen doosjes, die keurig netjes gemerkt waren. Maar de planken stonden overvol en er stonden ook nog talloze blikken op de houten vloer stof te verzamelen. Haar ogen gleden langs de opschriften, maar in het spaarzame licht en omdat alles dichtopeengepakt stond, kostte het haar moeite om ze te lezen. Ze liet haar adem ontsnappen. Kon dokter Brookston zich soms geen fatsoenlijk kabinet voor zijn medicijnen veroorloven? ‘Weet je of de dokter vingerhoedskruid heeft? Het is een plant… een kruid. Het wordt gebruikt voor patiënten die een hartkwaal hebben.’

‘Dat weet ik niet, mevrouw,’ zei Angelo, die samen met haar ging zoeken.

Rachel schoof een blikje opzij om een andere erachter te kunnen bekijken, waardoor er een fles laudanum van de plank gleed. Ze probeerde die nog te pakken, maar de fles viel op de vloer kapot waardoor het laudanum en de glasscherven alle kanten opspatten. Ze hield met moeite een lelijk woord binnen. ‘Het spijt me, Angelo. Het was niet mijn bedoeling dit…’

‘Dokter Brookston vindt dit niet erg.’ De jongen pakte een doek. ‘Ik zal het opruimen.’

Met toenemende paniek keek Rachel naar twee houten kratten in de hoek, maar die bevatten alleen flessen lampolie. Voldoende voor een jaar! Waarom had iemand in vredesnaam zo veel olie op voorraad? Een ongeopende doos op de onderzoekstafel trok haar aandacht.

Angelo maakte een gebaar. ‘Dat zijn nieuwe medicijnen. Vandaag binnengekomen. Daarom ben ik hier ook. Misschien moet ik…’

Ze knikte omdat ze begreep wat hij wilde zeggen. ‘Ja. Maak de doos open – snel alsjeblieft, Angelo – en kijk of je iets kunt vinden waar een van deze woorden op staat.’ Ze griste de vulpen en een stuk papier van dokter Brookstons bureau en schreef daar wat op. Omdat ze dokter Rand Brookston vorig jaar had geholpen, wist ze uit eigen ervaring dat hij een uitstekend chirurg was – ze hoopte alleen maar dat hij zijn voorraad medicijnen even goed op orde had.

Ze drukte Angelo het papier in de hand. ‘Nou, heb je enig idee waar de dokter kan zijn? Naar wie is hij toegegaan?’

Angelo knipperde met zijn ogen en sloeg ze neer.

‘Angelo, alsjeblieft! Er is haast bij.’

Met een vertrokken gezicht keek de jongeman haar aarzelend aan. ‘Hij had het over een bezoek aan… miss Bailey.’

Rachel fronste verward haar voorhoofd. ‘Miss Bailey…’

Hij knikte een keer. ‘De vrouw, zij heeft een huis in de…’

‘Ik weet heel goed waar het huis van miss Bailey zich bevindt.’

Angelo slikte moeizaam en dat was goed te horen. ‘De dokter… zorgt soms voor… de pensiongasten die daar wonen.’

Rachel voelde de rimpels in haar voorhoofd. Pensiongasten was niet het woord dat zij zou hebben gekozen voor de vrouwen die onder miss Bailey’s dak woonden. Maar zij had de dokter nodig en als hij daar bleek te zijn, ongeacht de reden van zijn bezoek, dan moest ze hem daar opzoeken. ‘Zodra je een van de spullen op dit papier vindt, moet je dat onmiddellijk naar het warenhuis brengen, naar de achterkamer. Zou je dat willen doen?’

Angelo knikte, terwijl hij zijn borst uitzette. ‘Ja, mevrouw Boyd. Als het in deze doos zit, dan kan ik dat vinden. En ik zal het er meteen naartoe brengen.’

Ze bedankte hem en rende het plankier op.

De aprillucht brandde in haar longen. Ze voelde de belofte van sneeuw en Rachel trok haar wintersjaal steviger om haar schouders. Wat jammer dat ze haar jas in de winkel had laten liggen! Een windvlaag deed de verse sneeuwlaag op de daken opwaaien, waarna die naar beneden dwarrelde.

De winter zou de Rockies pas over een of misschien zelfs twee maanden verlaten. Ze bad dat de kou haar niet nog meer vee zou kosten dan ze al was kwijtgeraakt, en dat gold ook voor de kalfjes die elk moment konden worden geboren, helemaal voor het kalfje dat Lady droeg. Een jaar geleden had ze Lady gekocht, haar eerste grote investering voor de boerderij, en voor de verandering een heel goede investering nog ook.

Ze nam de volgende bocht. Gelukkig waren er weinig voetgangers op het plankier.

De school was nog niet uit, maar dat zou niet lang meer duren – zij zou niet op tijd zijn om de jongens op te halen of om hun onderwijzeres te spreken. Maar ze wist dat Mitchell en Kurt, wanneer zij er niet stond, naar James’ kantoor zouden lopen om daar op haar te wachten. De jongens waren gek op hun oom James en klaagden er nooit over dat ze naar het sheriffkantoor moesten. Zij maakte zich alleen wel eens zorgen over alles wat ze daar zagen en hoorden. Maar soms kon het niet anders.

Sinds vorig najaar had ze Mitch en Kurt toestemming gegeven alleen naar school te lopen. Ze bracht hen elke morgen met de wagen tot aan Ben en Lyda’s winkel, omdat ze de gedachte dat ze de hele weg vanaf de boerderij net als eerder te voet zouden afleggen niet kon verdragen. Niet na datgene wat er met Thomas was gebeurd, en al helemaal niet na de recente berichten dat er poema’s waren gesignaleerd.

Het kostte haar moeite om te blijven rennen omdat ze buiten adem raakte. Ze ademde witte wolkjes uit. De winterse bergtoppen torenden hoog boven Timber Ridge uit en trokken haar blik omhoog. Tegelijk drongen de gedachten aan Ben zich aan haar op. Ze voelde het bloed in haar oren kloppen.

Klopte Bens hart maar half zo hard…

Als Ben al een zwak hart had gehad, dan had hij daar nooit iets over gezegd. Lyda ook niet trouwens. En Rachel wist zeker dat ze dat anders wel zouden hebben gedaan, gezien hun nauwe vriendschap.

De afslag bij de volgende kruising bracht haar in een gedeelte van de stad waar ze gewoonlijk niet kwam. Langs de doorgaande weg stonden kroegen en gokhallen. Zelfs halverwege de middag was de drank al te ruiken. Aan het einde van de straat zag ze het pand van miss Bailey. Ze rende er recht op af, terwijl ze zich afvroeg hoe het eigenlijk kwam dat ze wist om welk pand het ging. Ze kon zich niet herinneren dat iemand het haar ooit had verteld. Kennelijk was dit een van die plekken in de stad waar iedereen van op de hoogte was, maar waar de meeste mensen – in ieder geval in haar omgeving – nooit over spraken.

Er hingen twee vrouwen tegen de reling van de veranda. De kleding die ze droegen, was absoluut niet afgestemd op de kou en als Rachel niet op de hoogte was geweest van hun beroep zou ze geschokt zijn geweest door hoe ze eruitzagen. Nu was dat niet het geval. Ze snelde de treden naar de veranda op. Het ongemakkelijke gevoel deze plek te moeten bezoeken verbleekte bij haar zorg om Ben. Ze sprak in het voorbijgaan: ‘Ik kom dokter Brookston halen. Het gaat om een spoed….’

De vrouw die links stond, een blondine, versperde haar de weg en blokkeerde daarmee de deur.

Rachel bleef abrupt staan.

‘Ik denk dat je Rand bedoelt, of niet soms?’ vroeg de vrouw, terwijl ze haar glimlachend, zonder echt vriendelijk te kijken, van top tot teen opnam. ‘Zo noemen wij hem namelijk.’ Ze sloeg haar armen over elkaar en haar decolleté dreigde de strakgespannen knoopjes van haar dunne bloesje te laten barsten. ‘Hij is binnen, hij brengt een bezoek aan een van de meisjes. En hij zal vast niet blij zijn als dat bezoek wordt onderbroken.’ Ze lachte met een diepe keelklank. ‘Ik weet dat Patricia daar in ieder geval niet blij mee zal zijn. Ze heeft hier al de hele week naar uitgekeken.’ Ze gaf de vrouw naast haar een knipoog.

Hij brengt een bezoek aan een van de meisjes. Omdat ze mensen vaak redelijk goed doorzag, wist Rachel dat ze haar probeerden op te stoken. Ze had er geen enkele moeite mee dat de dokter zich om de gezondheid van deze vrouwen bekommerde. Haar vader was arts geweest en ze respecteerde de eed die een arts aflegde om zieke mensen te behandelen, ongeacht om wie het ging of in welke situatie ze verkeerden. Maar het feit dat dokter Brookston hiernaartoe kwam, naar deze plek, en het feit dat hij deze vrouwen kennelijk persoonlijk kende… Dergelijk gedrag duidde op arrogantie. Een arrogantie waarmee ze maar al te bekend was wanneer het om mannen in zijn beroep ging.

Een arrogantie die vaak tot hun ondergang leidde.

‘Blij of niet…’ Rachel rechtte haar schouders, omdat de gedachte aan Lyda die Ben vasthield haar moed gaf… ‘Aan dokter Brookstons bezoek zal een voortijdig einde komen.’ Ze schoof langs de vrouw en trok haar arm los toen de blondine haar vastgreep. Zodra ze binnen was, deed ze de deur dicht en op slot, ook al zou dat haar nauwelijks meer tijd geven.

Achter haar bonkten de vrouwen op het ruitje in de deur en schreeuwden haar obscene woorden toe. Het pand had ongetwijfeld een achterdeur, daarom wist Rachel dat ze het onvermijdelijke alleen even uitstelde. Gelukkig had ze niet veel tijd nodig.

De misselijkmakende zoete parfum trof haar vol in het gezicht. En dan hing er ook nog een stank van verschaalde drank. Het duurde even voor haar ogen aan het flauwe licht gewend waren.

Vanaf de bovenverdieping dreef gelach naar beneden, waardoor ze wist waar ze haar zoektocht moest beginnen. Ze snelde de wenteltrap omhoog. Het opzichtige rode tapijt dempte haar voetstappen. Intuïtief wilde ze de leuning grijpen, maar zag daar bij nader inzien toch maar van af.

Er hingen grote olieverfschilderijen aan de muur, die de aangeboden diensten in dit etablissement tot in detail weergaven. Nadat haar blik op een uiterst grafisch ‘portret’ was gevallen, hield ze haar ogen afgewend. De verontrustende herinneringen die met dit bezoek gepaard gingen, lieten zich echter niet verdrijven. Niet dat ze ooit eerder een bordeel had bezocht…

Haar vader echter wel. Talloze keren. Bij vele vrouwen. Jarenlang.

Voor de duizendste keer vroeg ze zich af waarom artsen beter over zichzelf dachten dan ze behoorden te doen, waarom ze vonden dat ze meer immuun waren voor zwakheden en minder geneigd waren fouten te maken – terwijl haar op grond van persoonlijke ervaringen juist het tegendeel was gebleken, op slechts een enkele uitzondering na.

Ze stond op de overloop. De mannenstemmen die zich vermengden met het gelach van de vrouwen zorgden voor allerlei beelden die Rachel tevergeefs probeerde weg te duwen. Ze keek de lange gang in. Zo veel deuren… en allemaal dicht.

Van beneden klonken er gehaaste voetstappen. ‘Ze moet naar boven zijn gegaan!’

Omdat ze niet veel tijd meer had, klopte Rachel op de eerste deur.

2

Rand hielp de jonge vrouw omhoog en negeerde het feit dat ze zijn hand net iets te lang vasthield. Wat hij miss Bailey beneden moest vertellen, beloofde niet veel goeds. Want het zou betekenen dat haar beste meisje een tijd lang niet kon werken. Voor Patricia was ‘werken’ op dit moment echter geen optie, en hij had wel zo’n idee hoe hij zich van miss Bailey’s medewerking kon verzekeren. Hij liep naar de andere kant van de kamer om zijn handen te wassen.

‘Blijft dit nog lang zo’n pijn doen, dokter?’

‘Een paar dagen, vrees ik.’ Hij droogde zijn handen af aan de schone handdoek die in zijn dokterstas zat en hoorde gebonk verderop in de gang. Waarschijnlijk weer een vechtpartij, wat misschien weer iemand opleverde die gehecht moest worden, net als de vorige keer dat hij hier was. ‘Ik geef je een zalfje en wat kruiden die je door de thee moet roeren. Twee keer per dag gebruiken, ’s ochtends en ’s avonds, totdat de kruiden op zijn.’ Hij deed zijn spullen weer in zijn tas, terwijl hij zich bewust was van het onophoudelijke staren van de vrouw.

Patricia kon nooit worden beschuldigd van subtiel gedrag, maar de manier waarop ze nu op de rand van het smeedijzeren bed zat – een been opgetrokken en een dat over de rand bungelde – was bepaald niet damesachtig. Maar dat deed ze bewust.

‘U gaat vast weer nee zeggen, dokter, omdat ik op dit moment ziek ben. Maar later misschien, wanneer ik beter ben…’ Haar bevallige been zwaaide heen en weer, in hetzelfde ritme als de klok op de muur tegenover haar. Ze klopte op de sprei naast haar. ‘Miss Bailey hoeft het niet te weten. Niemand hoeft het te weten. En ik hoef er niets voor te hebben.’ Ze betastte de kanten strikjes op haar hemdje, terwijl ze haar lippen flink tuitte. ‘Ik heb namelijk een zwak voor mannen die uit het zuiden komen.’

Rand rolde zijn mouwen naar beneden. Hij zag eerder uitdaging in de ogen van de vrouw dan zwakheid. ‘Net als anders, nee… dank je, Patricia.’

Aan haar zucht was te horen dat ze zijn reactie al had verwacht.

Hoewel hij wel worstelde met zijn fysieke verlangen was er maar een vrouw in Timber Ridge die hem voor een tweede keer deed kijken. En eigenlijk nog wel vaker dan twee keer. Maar aangezien zij geen enkele blijk van belangstelling voor hem had laten merken – feitelijk juist het tegendeel – had hij zijn belangstelling afgewend. Of deed daar in ieder geval een poging toe.

Het gebonk op de gang kwam dichterbij, net als de gedempte klank van boze stemmen.

Patricia slaakte een nukkige zucht. Ze leek zich niets van het rumoer aan de andere kant van de deur aan te trekken. ‘Verlang je nooit eens naar een pleziertje met een vrouw, Rand? Om in plaats van met dat oording op mijn borst te luisteren, eens een keer…’

‘Ik zal miss Bailey vertellen dat je van mij minstens drie weken lang geen klanten mag ontvangen, Patricia.’ Rand keek haar zo strak aan dat elke tegenwerping meteen tot zwijgen werd gebracht. Hij pakte zijn colbert. ‘En voordat je aan het werk gaat, wil ik je eerst onderzoeken. Om zeker te weten dat je beter bent.’

Met een verachtelijk gesnuif liet ze eindelijk haar verlokkende façade vallen. ‘Miss Dragonder vindt het nooit goed dat ik drie weken geen werk doe en dat weet u net zo goed als ik.’

Hij moest lachen om de naam die de vrouwen hier aan de eigenares hadden gegeven, omdat hij wist dat die goedgekozen was. Miss Bailey behandelde deze meisjes als haar eigendom, wat ze feitelijk ook waren. ‘Laat miss Bailey maar aan mij over. Ik denk niet dat het me moeite zal kosten haar ervan te overtuigen…’

‘Blijf van mij af!’ riep een vrouw aan de andere kant van de deur.

Rand kende niet alle vrouwen die hier werkten persoonlijk, maar iets in de stem van deze vrouw zei hem dat zij niet een van miss Bailey’s meisjes was. Waarom zou zo’n vrouw…

Gebonk op de kamerdeur deed hem geschrokken opkijken.

‘Dokter Brookston! Bent u hierbinnen?’

‘Hij is bezig,’ riep Patricia lachend, terwijl ze hem een plagerig knipoogje gaf en een bevallige houding op bed aannam.

Met een waarschuwende blik in haar richting reikte Rand naar de deur. Maar die ging al open, nog voordat hij de klink had bereikt. Stomverbaasd slikte hij. Maar het bleef slechts bij een poging. ‘Me-mevrouw Boyd, wat doet u…’

‘We hebben u nodig! Het gaat om Ben Mullins. Hij is zojuist ingestort!’ Met een wilde uitdrukking op haar gezicht probeerde Rachel Boyd te ontkomen aan de greep van een boos kijkende blondine aan de ene en een halfnaakte mijnwerker aan de andere kant.

De blondine gaf een ruk aan haar arm. ‘We hebben haar duidelijk gemaakt dat ze hierboven niets te zoeken heeft!’

De mijnwerker lachte. ‘Ik heb er geen bezwaar tegen als zij…’

Rand greep de pols van de man vast. ‘Laat haar los. Nu.’

Met een grimas deed de mijnwerker wat hem gezegd werd. Ook de vrouw liet haar los, maar haar ogen schoten vuur.

Rachel bevrijdde zich en keek de blonde vrouw donker aan. ‘Ik weet het niet zeker van Ben, dokter, maar…’ Ze sprak snel, ademloos. ‘Ik denk dat het zijn hart is.’

Rand greep zijn tas. ‘Waar is hij?’

‘In de winkel. Achter in de zaak. Lyda is bij hem.’ Haar blik gleed langs hem en er verscheen een achterdochtige blik in haar ogen.

Omdat hij zo’n vermoeden had hoe Patricia erbij zat, ging Rand zo staan dat Rachel niet naar binnen kon kijken. Maar haar gevolgtrekkingen stonden duidelijk in haar ogen te lezen. Hij moest opheldering geven over de reden van zijn bezoek hier, maar dit was niet het moment om dat te doen. ‘Hoe lang geleden is het gebeurd?’ Hij gebaarde haar hem in de gang voor te gaan.

‘Vijftien minuten, twintig misschien. Angelo heeft me verteld waar ik u kon vinden.’ In haar stem klonk een onmiskenbaar afkeuren door. ‘Heeft u mij niet horen roepen?’

Rand kromp inwendig ineen bij het geluid van Patricia’s gelach. ‘Het spijt me, mevrouw Boyd. Ik heb u niet gehoord.’ Hij gebaarde naar de trap. ‘Mijn koetsje staat buiten.’

Miss Bailey stond in de salon te wachten, met haar armen over elkaar gekruist en een tartende blik in de ogen. Ze wierp Rachel een minachtende blik toe, waarna hem eenzelfde behandeling ten deel viel.

Rand gebaarde Rachel naar de achterdeur. ‘Ik kom meteen achter u aan,’ zei hij, terwijl hij ondertussen miss Bailey aansprak. ‘Onder geen beding mag Patricia de komende drie weken werken.’

De eigenares snoof boos, terwijl ze hem volgde. ‘Drie weken! Belachelijk! Geen sprake van! Heeft u enig idee hoeveel geld me dat gaat kosten als zij…’

‘Patricia is ziek en zeer besmettelijk voor haar klanten. Zoals u ongetwijfeld allang weet.’ Bij de deur draaide Rand zich om en zag het rode gezicht van miss Bailey nog heel wat dieper rood worden. ‘Kiest u ervoor mijn advies te negeren, mevrouw, dan ga ik bij alle kroegen en gokhallen in de stad langs en vertel de mannen precies wat ze kunnen verwachten als ze binnen drie weken Patricia bezoeken. Of geeft u misschien de voorkeur aan een volledige quarantaine?’

Ze kneep haar ogen samen. ‘Eruit,’ fluisterde ze. ‘Dit hadden we niet afgesproken.’

Rand voldeed aan haar verzoek en beende naar het wagentje. ‘Dit is precies wat we hadden afgesproken, miss Bailey,’ riep hij achterom, terwijl hij zijn dokterstas onder de zitting zette. ‘Ik bekommer mij om de gezondheid van deze vrouwen en om het welzijn van Timber Ridge. Als u het er niet mee eens bent… doe dan maar uw beklag bij sheriff McPherson.’ Hij kon er niets aan doen dat zijn dijbeen langs Rachels been schoof toen hij op het smalle bankje plaatsnam. Het ontging hem vervolgens niet hoe zij probeerde afstand tussen hen te creëren, wat haar echter niet lukte.

Een ruk aan de teugels en de merrie reageerde. Het koetsje schoot naar voren. ‘Was meneer Mullins bij bewustzijn toen u wegging?’

Rachel schudde haar hoofd. ‘Nee.’

‘Hoe zou u meneer Mullins’ pols omschrijven toen u die controleerde?’ Op grond van hun eerdere samenwerking een tijd geleden wist hij zeker dat ze die vraag kon beantwoorden.

‘Zwak, en onregelmatig. Alle tekenen van een hartritmestoornis waren aanwezig. Het is of dat…’ ze vertrok haar gezicht… ‘of een hartverlamming.’

Omdat hij kostbare tijd voelde wegglippen, spoorde Rand de merrie aan harder te lopen.

Terwijl hij de teugels strak vasthield, nam hij de volgende bocht scherper dan normaal. Hij was dan ook blij dat de zijstraat leeg was. ‘Heeft u eraan gedacht mevrouw Mullins te vertellen haar man niet te verplaatsen? In het geval van een verzwakte hartspier is het van groot belang om de patiënt stil te laten liggen vanwege…’

‘De kans op ernstiger verwondingen als de patiënt wordt verplaatst.’ Ze wierp hem een zijdelingse blik toe. ‘Dat heb ik, dokter Brookston. Ik heb Lyda Mullins die instructie gegeven. Ik heb er ook aan gedacht haar te vertellen het hoofd van haar man omhoog te houden, wat de circulatie in het lichaam helpt, met name wanneer het hart het moeilijk heeft.’

Sprakeloos keek Rand weer voor zich. Hij voelde zich behoorlijk op zijn nummer gezet. ‘Mijn verontschuldigingen, mevrouw Boyd, voor het geval het klonk alsof ik u wilde beledigen…’

‘Maakt niet uit, dokter. Tenslotte…’ haar lippen vertrokken tot een glimlachje… ‘ben ik geen gediplomeerd arts… zoals u.’ Ze sprak vriendelijk genoeg, met een zuidelijk accent dat zoet als honing klonk. Haar strakke gezicht gaf echter haar ware gevoelens prijs.

Zijn mannelijke intuïtie, hoe tekortschietend en onervaren ook wat het vrouwelijk geslacht betrof, zei hem dat hij haar uitspraak maar beter kon laten voor wat die was. Toch had hij een misstap begaan, een ernstige nog wel, en die wilde hij graag rechtzetten. ‘Laat mij u ervan verzekeren, mevrouw Boyd, dat ik mijn aanwezigheid in het bordeel vandaag evenzeer betreur als u.’

Ze draaide zich om en keek hem verrast aan. En teleurgesteld.

‘Alleen om een andere reden dan u denkt. Mijn aanwezigheid daar was volkomen medisch van aard, hoezeer het tegendeel wellicht waar leek. Ik betreur het dat u mij moest zoeken. En dan nog wel daar.’

Haar trekken verzachtten. Even maar. Daarna keerde haar beleefde, maar afstandelijke blik terug.

Een jarenlange studie en de nodige jaren praktijkuitoefening hadden hem voorbereid op de uitdagingen van het dokterschap, met name wat de kennis van het vrouwelijk lichaam en de voortplanting betrof. Maar het vermogen om de werking van de geest van een vrouw te ontraadselen… Hij zuchtte in zichzelf. Die wetenschap was voor hem nog steeds een mysterie.

Een ding viel echter niet te ontkennen. Enige hoop om Rachel Boyds belangstelling te wekken was zinloos, helemaal na vandaag.

De winkel van de familie Mullins kwam in zicht. Hij concentreerde zich en begon te bidden, zoals hij altijd deed, eerst voor zijn wachtende patiënt, daarna voor zichzelf. Heer, geef mij wijsheid en inzicht… en de moed om te handelen.

Hij bracht de koets tot stilstand en sprong eruit. Het verbaasde hem niet dat Rachel niet op zijn hulp wachtte. Hij hoorde haar pal achter zich toen hij de trap naar het plankier beklom.

In de winkel krioelde het van de mensen. Bij het gordijn naar het magazijn stond een klein groepje mensen te fluisteren. Ze weken uiteen toen ze hem zagen aankomen. Rand bleef even staan en draaide zich om naar Rachel. ‘Als u…’

‘De situatie hier kunt regelen, dokter.’ Ze knikte. ‘Dan kom ik zo dadelijk bij u.’

‘U kunt gedachten lezen, mevrouw Boyd. Fijn.’ Hij was blij met haar hulp. Vorig jaar december had ze hem met een spoedbevalling geholpen en hem verrast door het feit dat ze een vaardige operatieassistente was. Hij was erg blij dat ze de nodige medische kennis had. Het ontging hem niet dat ze alles zag, maar hem leek te ontwijken. Hij glipte tussen het gordijn door en zorgde ervoor dat de nieuwsgierige ogen niets te zien kregen.

‘Mevrouw Mullins?’

‘We zijn… achter,’ klonk het zwakjes.

Om de hoek, op de vloer van het magazijn, zag hij Lyda naast haar man zitten. Het was te zien dat ze had gehuild. Toen Rand op Bens bleke gezicht naar tekenen van leven zocht, voelde hij zijn borstkas samentrekken.

Hij deed zijn jas uit en knielde in het krappe hokje naast hem neer. Hij haalde een stethoscoop uit zijn tas. ‘Wees gerust, mevrouw Mullins…’ Hij maakte de knoopjes van Bens bloes los. ‘Ik ga al het mogelijke doen om uw man te helpen.’ Hij drukte het klokvormige borststuk op het hart van de al wat oudere man.

Met een knikje ging Lyda rechtop zitten en veegde haar wangen af.

‘Is hij na de val steeds buiten bewustzijn geweest?’

‘Ja.’ Ze snifte. ‘Maar ik kan hem nu tenminste wel horen ademhalen. Een tijd lang heb ik me afgevraagd of hij zou…’ Een huivering volstond om haar zin af te maken.

Rand deed de stethoscoop in zijn oren en luisterde goed. Hij deed zijn best zo rustig en neutraal mogelijk te blijven kijken. Rachels diagnose was juist geweest. Zwak en onregelmatig was een juiste beschrijving van de pols van de winkelier.

Hij verplaatste de stethoscoop en luisterde naar de zachte klop in zijn oren voordat hij het instrument weer verplaatste. Met behulp van zijn zakhorloge telde hij de pauzes tussen de onregelmatige slagen. Was mevrouw Boyd er maar om hem te helpen! ‘Weet u of uw man de afgelopen dagen licht in zijn hoofd is geweest? Of pijn op de borst heeft gehad?’

‘Nee.’ Met trillende lippen staarde ze naar Ben. ‘Hij heeft er in ieder geval niets over gezegd.’ Ze omvatte de zijkant van haar mans gezicht. ‘Maar Ben is nooit een klagerig type geweest.’

Rand deed voorzichtig onderzoek naar Bens buik, waarna hij een van de broekspijpen van zijn patiënt optrok. ‘Wel over zwellingen in zijn benen of enkels misschien?’ Nog voordat Lyda de kans kreeg iets te zeggen zag hij het antwoord op zijn vraag al.

‘Ben heeft me vorige week nog gevraagd een warm zoutbad voor hem te maken.’ Haar ademhaling klonk onvast. ‘Zijn enkels waren flink opgezwollen. Er was weer een vracht voor de officiële opening van het nieuwe hotel binnengekomen. Charlie Daggett werkte die middag op de boerderij bij Rachel Boyd, daarom heeft Ben alles zelf uitgeladen. Ik heb hem nog gezegd er tot de volgende ochtend mee te wachten tot meneer Daggett terug was, maar dat wilde hij niet.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Ben zei dat meneer Tolliver de spullen direct nodig had.’

De naam Tolliver en het nieuwe Colorado Hot Springs Resort herinnerden Rand aan het ‘dringende’ verzoek van Brandon Tolliver om een afspraak met hem te maken. Rand had het briefje op de deur van de kliniek gevonden – het tweede in twee dagen tijd – toen hij gisteravond thuiskwam. Hij had geen idee wat Tolliver wilde, maar aangezien er niet over iets van medische aard werd gesproken, had hij het briefje terzijde gelegd. Hij had geen enkele haast de man te ontmoeten. Hij had als stelregel om zich ten opzichte van mensen die hij niet goed kende neutraal op te stellen, maar Brandon Tolliver leek eropuit te zijn dat aloude principe flink op de proef te stellen.

Met een zucht veegde Lyda een lok van haar mans dunner wordende haar naar achteren. ‘Later die avond maakte Ben nog een opmerking dat wij tweeën een dagje ouder werden, waar we toen om moesten lachen.’ Met een zwak lachje keek ze op. Haar ogen waren een en al vraag – en angst.

Rand wierp haar een hopelijk geruststellende blik toe, waarna hij zich bukte. ‘Meneer Mullins?’ Hij wachtte even. ‘Meneer Mullins… kunt u mij horen, meneer?’ Terwijl hij keek of er een reactie kwam, pakte Rand zijn tas en voelde daarin. Twee dagen geleden had hij er een buideltje digitalis in gedaan, vlak voordat hij…

Mevrouw Willets. Hij kromp ineen.

Gisterochtend had hij de laatste medicijnen aan Loretta Willets gegeven, nadat zij had geklaagd over hartkloppingen en kortademigheid. Ruim een maand geleden had hij al een nieuwe voorraad besteld, maar die was nog niet binnen. Ben Mullins had die medicatie nodig wanneer hij bijkwam.

Rand verbeet zich, boos op zichzelf dat hij niet beter voorbereid was en gefrustreerd dat het zo lang duurde voordat goederen bergopwaarts werden gebracht. Het land had dan wel een treinverbinding van oost naar west, maar het duurde nog steeds een eeuwigheid om de medicijnen in Timber Ridge te krijgen. Zodra Rachel Boyd er was – waar bleef ze in vredesnaam? – zou hij haar naar zijn praktijk sturen om de spullen die die ochtend…

‘Dokter Brookston, wat is er aan de hand?’

De bezorgdheid in Lyda’s stem bracht hem terug in het heden. Rand zag zijn eigen vrees en frustratie in haar uitdrukking weerspiegeld. Het kostte hem moeite de spanning van zijn gezicht en uit zijn stem te weren. ‘Niets, mevrouw,’ zei hij zacht. ‘Ik ben alleen… de conditie van uw man aan het bekijken.’

Ze knikte, maar leek niet overtuigd.

Hij schoof de stethoscoop iets omhoog, naar de bovenste kamer van Bens hart, en nam zich voor zijn emoties beter onder controle te houden. Niet dat hij de indruk wilde wekken volmaakt te zijn of alle antwoorden te kennen. Maar als hij niet besluitvaardig was, aarzelde of onzeker overkwam, dan kon dat zijn relatie met een patiënt ondermijnen, wat weer gevolgen kon hebben voor het al dan niet opvolgen van zijn adviezen. Wat levens kon kosten.

Hij deed de oordopjes goed in om geluiden van buitenaf buiten te sluiten en werkte van boven naar beneden. Wat hij bij het beluisteren van Bens longen hoorde, drukte zwaar op zijn eigen borst.

Hij had Ben Mullins nog nooit als patiënt gezien, maar herinnerde zich wel dat Ben de afgelopen weken over problemen met de spijsvertering had geklaagd. Tweemaal had hij de man aangespoord een afspraak met hem te maken, maar Ben had het lachend weggewuifd en de benauwdheid op zijn borst toegeschreven aan te veel gebakken kip.

Met zijn mouw veegde Rand het zweet van zijn voorhoofd. Hij had er indertijd niets meer over gezegd, omdat hij niet wilde aandringen – en zijn diensten niet wilde opdringen, als die niet gewenst waren. Als hij dat wel had gedaan, dan had hij Bens hartkwaal misschien eerder ontdekt voordat die deze acute fase had bereikt.

Rand overdacht de mogelijke diagnoses, maar zijn beslissing werd daarbij flink geholpen door de veelzeggende ruis die door de stethoscoop klonk. Zijn verantwoordelijkheid als arts voor de mensen in deze stad – en voor deze beste man die voor hem op de grond lag – drukte zwaar op hem.

Sinds twee jaar woonde en werkte hij in Timber Ridge. Toch was hij er nog niet in geslaagd een wat hij zou noemen ‘respectabele praktijk’ op te bouwen. Zeker, hij had sinds zijn komst heel veel mensen behandeld, had kinderen op de wereld geholpen. Dankzij de bouw van het nieuwe hotel en de mijnbouw in de directe omgeving kwam er geen einde aan het hechten en verbinden van wonden en het zetten van breuken. En dankzij de hulp van sheriff McPherson was hij er zelfs in geslaagd steun van de gemeenteraad te verwerven om het afgelopen najaar bij de schoolgaande kinderen een gezondheidsonderzoek uit te voeren. Maar hij had nog steeds het gevoel dat de mensen hem als dokter niet volledig vertrouwden en dat ze nog steeds niet het belang inzagen van de zorg die een dokter kon bieden.

Ze hadden hem in hun stad aanvaard en hem in voldoende mate het gevoel gegeven dat hij welkom was. Maar feitelijk haalden ze hem er alleen bij wanneer ze dreigden dood te bloeden of de dood op de deur klopte. Zoals nu. Hij wilde deze mensen graag leren hoe ze een gezond leven konden leiden. Zo veel ziekte kon worden vermeden als de mensen slechts luisterden naar…

Vanbinnen werd Rand volkomen stil. Hij besefte dat de zwakke hartslag die zo-even geleden nog zachtjes in zijn oren te horen was geweest ook stil was geworden.

Hij voelde zijn eigen hart samenknijpen.

Hij verlegde de stethoscoop, zocht naar een pols en deed zijn uiterste best iets te horen. Al was het maar iets. Wel honderd mogelijkheden schoten door hem heen terwijl hij zijn vingers tegen de onderkant van Bens kaak legde.

Nee, God… Doe me dit alstublieft niet aan. Niet weer…

Hij wist wat hij moest doen, maar had het zelf nog nooit gedaan. Daarom voelde hij zijn ingewanden verkrampen. Met trillende handen maakte hij een vuist en hield die precies boven Ben Mullins hart. Hij herinnerde zich de eerste keer dat hij een collega deze behandeling had zien uitvoeren. Barbaars was het woord dat hem toen te binnen was geschoten.

Hij tilde zijn hand op.

Lyda snakte naar adem. ‘Wat gaat u…’

Rand bracht zijn vuist naar beneden en legde die op Bens hart.

‘Nee! Dokter Brookston, niet doen!’ riep Lyda.

Ze probeerde hem tegen te houden, maar Rand pakte haar polsen vast. ‘Mevrouw Mullins, het hart van uw man klopt niet meer. Als ik niets doe, gaat hij dood!’ Het uitspreken van de woorden maakte het des te werkelijker. Omdat diepbegraven herinneringen zich een weg omhoog baanden, dreigde zijn angst zijn zelfvertrouwen te verlammen.

Plotseling zag hij alleen Marietta’s gezicht nog voor zich.

Haar soepele lichaam op de tafel voor hem, haar gehuil met zacht gekreun, terwijl ze een hand naar hem uitstak en haar andere hand om haar gezwollen buik legde. Wroeging prikte in zijn ogen terwijl hij in gedachten het lieve gezicht van zijn zus, en dat van haar kind, voor zich zag.

Hij liet Lyda Mullins los. Hij wist wat hem te doen stond. Hij had geen idee of dat wat hij wilde proberen Ben Mullins leven zou redden of niet. De behandeling was niet helemaal zonder risico, en kende aardig wat tegenstanders. Maar niets doen zou Bens lot in ieder geval bezegelen. Soms was het nemen van risico de beste keuze.

Soms was het zelfs de enige keuze.

‘Mevrouw Mullins, ik kan het hart van uw man weer op gang brengen. Ik weet dat ik dat kan. Maar dan moet u me wel mijn gang laten gaan. U zult me moeten vertrouwen.’

Alle kleur trok uit haar gezicht weg. ‘Goed,’ fluisterde ze met een dun stemmetje.

Rand luisterde opnieuw of hij een hartslag kon vinden. Toen dat niet het geval was, ging hij op zijn knieën naast Ben zitten. Hij legde zijn handen op elkaar boven op het borstbeen en deed zijn uiterste best om zich te herinneren hoe hij dit twee jaar eerder bij een demonstratie had gezien.

Hij gebruikte zijn eigen gewicht om druk te kunnen uitoefenen en duwde naar beneden, daarna liet hij even los, duwde weer naar beneden en liet weer los. Ondertussen hield hij de tel bij en was hij zich ervan bewust dat Lyda bij elke neerwaartse beweging van hem ineenkromp.

Met de stethoscoop in de aanslag luisterde hij opnieuw. Nog niets. Misschien hadden de tegenstanders toch gelijk…

Even snel als de gedachte opkwam, duwde hij die terug, maar er kwam al snel een andere voor in de plaats. Stel dat hij de behandeling niet goed uitvoerde? Hij had dit immers nog nooit eerder gedaan.

Zijn moed was nagenoeg verdwenen en zijn lichaam was nat van het zweet. Rachel had gezegd dat ze zo snel mogelijk naar achteren zou komen, maar kennelijk gaf ze een andere interpretatie aan dat woord.

Terwijl Lyda toekeek, met een gezicht dat afwisselend angst en ongeloof uitdrukte, herhaalde Rand de druk op de borst, voortdurend biddend. Daarna boog hij zich voorover, luisterde door de oordoppen en smeekte God om zijn verzoek in te willigen.

Hij wist dat God met een enkele gedachte kon genezen. Ook wist hij, maar al te goed, dat God daar niet altijd voor koos. Rand kwam weer overeind en klemde zijn handen boven Bens hart ineen. Als hij er iets over te zeggen had – en dat had hij – dan zou hij er deze keer voor zorgen dat God de juiste keuze maakte.

3

‘Wilt u zich alstublieft richting het plankier begeven.’ Rachel maande de klanten naar de buitendeur. Ze ergerde zich aan hun traagheid. Vee drijven ging nog sneller dan dit. ‘We hebben te maken met een noodsituatie en moeten de winkel tijdelijk sluiten.’ Ze wierp een blik naar achteren en vroeg zich af wat daar gebeurde, toen ze – vanuit een ooghoek – een knul in de hoek zag rondhangen. Een hand had hij in zijn loshangende jas gestoken.

Haar intuïtie zei haar dat hij zich verdacht gedroeg, maar ze had geen tijd hem op zijn gedrag aan te spreken. Ze maakte duidelijk dat hij naar buiten moest gaan.

Vroeger had ze bijna iedereen in Timber Ridge gekend, in ieder geval van gezicht. Maar dat was al heel wat jaren geleden. Elke dag leken er meer mensen in Timber Ridge aan te komen, naar het westen gekomen door de aantrekkingskracht van goud.

De meeste mensen had ze nog nooit gezien en ze wist niet of ze hen met een gerust hart alleen in de winkel kon laten. En al helemaal niet na James’ verhaal over de toegenomen diefstallen. Ben en Lyda waren zelf ook het slachtoffer geworden van diefstal. Er waren laarzen, kleding en levensmiddelen verdwenen. En hoewel Lyda er nooit met zoveel woorden over had gesproken, had Rachel de indruk gekregen dat ze het tegenwoordig ook niet breed hadden.

Ze keek door het winkelraam naar buiten. Ze vertrouwde erop dat Mitch en Kurt veilig de gevangenis hadden bereikt en keek uit naar Angelo, dokter Brookstons assistent, in de hoop dat hij er met de medicijnen aankwam. ‘Meneer en mevrouw Mullins zullen de winkel zo snel mogelijk weer opendoen.’ Meteen toen ze dat had gezegd, bad ze dat het waar mocht zijn. Dat Lyda en Ben de winkel open zouden doen.

Ze vertrouwde erop dat Rand Brookston alles voor Ben zou doen wat mogelijk was. Omdat ze zelf had gezien hoe vaardig de dokter was, wist ze dat Timber Ridge zich met zo’n begenadigde arts gelukkig mocht prijzen. Toch zat iets aan hem haar dwars en ze wist dat ze er niet in was geslaagd haar gevoelens over hem te verbergen. Ze betreurde haar botte reactie in het koetsje zo-even toen hij haar had gevraagd of ze Lyda de juiste instructies had gegeven. Ze had aan zijn verwarde uitdrukking gezien dat hij het niet neerbuigend had bedoeld. Maar ook al had hij dat…

Misschien was het zijn zelfverzekerde houding die haar tegenstond, of het zelfvertrouwen waarmee hij te werk ging. Of de manier waarop vrouwen naar hem keken wanneer hij over het plankier liep, of hoe ze na de kerkdienst of bij een feestje over hem zwijmelden. Als iemand haar op de man af zou vragen waarom ze eigenlijk slecht over hem dacht, dan zou ze daar feitelijk geeneens antwoord op kunnen geven.

Ze wist alleen dat hij net als haar vader arts was, en dat was al voldoende om afstand te bewaren.

‘Mama!’

Rachel wilde net de deuren vergrendelen toen ze een bekend stemmetje hoorde. Ze tuurde door het raam en zag Mitchell in volle vaart op haar af komen rennen, met Kurt pal achter hem aan.

Mitchell omzeilde de drukte op het plankier en kwam abrupt tot stilstand. Zijn borstkas ging zwoegend op en neer. ‘Oom James…’ happend naar lucht perste hij de woorden eruit… ‘heeft werk te doen, daarom heeft hij ons… naar oom Ben en… tante Lyda gestuurd tot u er zou zijn.’

Rachel streek de haren uit zijn ogen. ‘Prima, prima. Rust maar uit, jullie allebei.’ Een tijd geleden was Mitchell begonnen Ben en Lyda ‘oom en tante’ te noemen. Kurt had hem daar snel in nageaapt, tot groot genoegen van Ben en Lyda. ‘Kom binnen. Snel.’ Ze gebaarde hen binnen te komen, waarbij de verstoorde blikken van de klanten op het plankier haar niet ontgingen. Ze deed net of ze die niet zag, trok de deur dicht en reikte naar het slot. Daarna zuchtte ze geërgerd. Ze had een sleutel nodig om de deur af te sluiten. En ze had geen tijd die nu te gaan zoeken.

Buiten op het plankier deed een vriendelijke heer een stap naar voren. Met een knikje ging hij met zijn rug voor de deur staan alsof hij begreep dat ze iemand nodig had om de wacht te houden. Omdat ze geen idee had wie het was, gaf het haar geen goed gevoel de winkel aan hem over te laten, maar wat moest ze anders?

‘Jongens, ik moet even bij oom Ben kijken, in de achterkamer. Hij is vanmorgen ziek geworden. Ik wil dat jullie hier de wacht houden en ervoor zorgen dat er niemand binnenkomt. Zeg maar dat de winkel tijdelijk gesloten is. Is dat duidelijk? Maar als Angelo komt, moet je hem onmiddellijk binnenlaten.’

Mitch knikte.

Kurt niet. ‘Miss Stafford vindt mij niet aardig, mama. Ze kijkt mij altijd heel raar aan en zegt dat ik…’

‘Kurt, ik heb hier nu geen tijd voor.’

‘Ja… maar ze wil mij niet…’

Rachel stak een vinger omhoog. Ze voelde een ongebruikelijke pijn bij haar linkerslaap opkomen. ‘We hebben het er vanavond over. Vanavond!’ herhaalde ze toen Kurt zijn mond weer opendeed.

Mitchell haalde iets uit zijn jaszak, waarop Kurt nog donkerder begon te kijken. ‘Miss Stafford gaf me dit na schooltijd, mama. Ze zei dat dit haar tweede briefje was deze week. Ze wilde dat ik ervoor zou zorgen dat u deze wel kreeg.’

Deze wel? Miss Stafford had haar deze week geen brief gestuurd.

Maar de frons op Kurts boeventronie vertelde een ander verhaal. De uitdagende blik maakte het blauw van zijn ogen nog harder en Rachel had het gevoel alsof iemand haar de adem had benomen. Een gevoel van verslagenheid overspoelde haar en beroofde haar van haar zelfvertrouwen. Ergens in de afgelopen tweeënhalf jaar was ze de greep op haar jongste zoon kwijtgeraakt. Ze had geen idee waarom hij zich zo gedroeg en was aan het eind van haar Latijn.

Mitchell leunde dichterbij. ‘Miss Stafford keek niet blij,’ fluisterde hij. Zijn gezicht zag er heel wat volwassener uit dan de tien jaar die hij telde. Zijn opgetrokken wenkbrauw deed haar denken aan zijn vader. ‘Ik heb haar verteld dat u het druk heeft met de boerderij en met het kalven en dat u zo snel mogelijk zou komen.’

De tijd verstreek, Rachel knikte even en voelde een maar al te vertrouwd branderig gevoel in haar ogen. Mitchell, altijd de oudste broer en de vredestichter, was nu de ‘man des huizes’. Dat had hij een tijdje geleden tenminste tegen haar gezegd. Maar dat was veel te zwaar voor zo’n jong kind.

‘Dank je, jongen.’ Ze nam de brief aan en stopte die ongelezen in haar zak. ‘We hebben het er vanavond nog over, Kurt.’ En dat zou ze doen ook. Op dit moment verbleekte zijn wangedrag echter bij datgene wat er achter in de zaak gebeurde – en waar ze nu meteen naartoe moest!

‘Zouden we iets te eten mogen pakken, mama?’ vroeg Mitch.

Kurt knikte. ‘U heeft ons niet genoeg te eten meegegeven en we hebben vreselijke honger.’

Bij het ontbijt hadden ze het laatste brood opgegeten. Daarom was er geen brood meer geweest om voor tussen de middag aan de jongens mee te geven. Ze had hun wat extra ham en kaas meegegeven. Ruim voldoende voor de lunch. Dit was gewoon Kurts manier om haar te straffen. Ze had alleen geen idee waarvoor. ‘Jullie mogen een koekje uit de pot op de toonbank pakken. Maar niet meer dan een,’ zei ze, waarbij ze Kurt waarschuwend aankeek. Die liet een juichkreet horen en snelde naar de andere kant van de winkel.

Mitch keek omhoog en nam haar eens goed op, net als anders. ‘Is oom Ben erg ziek, mama?’

Ze probeerde haar angst te verbergen. Het was moeilijk iets voor Mitchell te verbergen. Net als dat voor zijn vader was geweest. ‘Dokter Brookston is op dit moment bij hem en ik weet zeker dat…’ Ze kreeg de woorden alles goed zal komen niet over haar lippen. En al helemaal niet nu ze in Mitchells helderblauwe ogen staarde en wist dat hij wist – zo jong als hij was – wat de dood van een geliefde betekende, en hoe blijvend dat was. In dit leven in ieder geval. ‘Ik weet zeker dat dokter Brookston goed voor hem zal zorgen, dus zit daar maar niet over in.’

Mitch knikte, maar hij kneep zijn ogen een klein beetje samen. Hij keek even naar zijn broer. ‘Ik zal ervoor zorgen dat hij geen gekke dingen doet en dat hij maar een koekje eet zodat hij straks zijn eten nog lust.’

Rachel drukte hem gauw een kus op zijn voorhoofd en droeg zijn ‘kleine-jongen-geur’ met zich mee terwijl ze zich door het gangpad haastte. Hoeveel langer zou hij dat nog goedvinden? Dat ze hem op die manier mocht liefkozen zonder weg te duiken zoals Kurt al deed. Hoe konden twee zonen van dezelfde ouders, met slechts twee jaar ertussen, zo veel van elkaar verschillen? En hoe zou zij er ooit in slagen om zowel een moeder als een vader voor hen te zijn?

Zodra ze het gordijn was gepasseerd, hoorde ze Lyda zacht huilen en vertraagde ze haar pas. Een hand tegen haar maag hielp de misselijkmakende trilling niet afnemen.

Noch dokter Brookston noch Lyda liet merken dat ze haar in de deuropening zagen staan. Ze bleef stilzwijgend staan kijken hoe Rand Brookston met zijn stethoscoop Bens borstkas beluisterde. Ben had zijn ogen dicht, maar ze meende te horen dat er een beetje lucht langs zijn lippen stroomde. Dat bracht een heel klein beetje opluchting.

‘Blijf tegen hem praten, mevrouw Mullins,’ fluisterde Rand Brookston gespannen. ‘Laat hem de klank van uw stem horen.’

De achterkant van Rands bloes was nat van het zweet en de strakgespannen schouders weerspiegelden zijn bezorgdheid. Rachel wilde dat ze eerder was gekomen om hem te helpen. Niet dat zij in medisch opzicht iets wist wat hij niet wist.

Lyda bukte voorover om haar handen om Bens gezicht te kunnen leggen. ‘Ben Everett Mullins, n-nu moet je eens goed naar me luisteren.’ Als er geen tranen op haar wangen hadden gelegen, dan had haar stem heel overtuigend geklonken. ‘Je hart klopte niet meer, Ben, maar de beste dokter hier heeft het weer aan de gang gekregen. Je hebt een tweede kans gekregen, mijn liefste, maar nu moet je wel gaan vechten.’

Zijn hart weer aan de gang gekregen? Rachel staarde naar Ben, naar het moeizame op en neer gaan van zijn borst. Toen Lyda’s woorden geleidelijk aan tot haar doordrongen, verplaatste ze haar aandacht naar Rand Brookston.

Ze had wel eens horen praten over dokters die probeerden een hart weer op gang te brengen, maar dat was ook alles – praten. Wanneer iemands hart ermee ophield, was het leven afgelopen. Dat wist iedereen. Sommige dingen lieten zich nu eenmaal niet herstellen. De herinnering aan Thomas’ uiteengereten, bebloede bloes vertroebelde plotseling haar gezichtsvermogen en ze knipperde met haar ogen om het beeld kwijt te raken.

Was Rand Brookston er daadwerkelijk in geslaagd het onmogelijke te doen? Haar respect voor de kunde van de man nam nog verder toe, ook al veranderde dat niets aan haar persoonlijke mening over hem.

Er klonken voetstappen in de gang en toen ze zich omdraaide, zag ze Angelo langs het gordijn lopen, met een envelop in zijn hand. Aan de lach op zijn gezicht te zien had hij de…

‘Is dit uw definitie van snel komen, mevrouw Boyd?’

Rachel draaide zich weer om. De afgebeten klank in Rand Brookstons stem verraste haar. Ook keek hij bars. Ze kreeg het er warm van. Haar mond bewoog, maar er kwamen geen woorden uit. ‘Het… spijt me. Het duurde langer dan ik had gedacht om de klanten naar buiten te krijgen.’

Rand strekte zich helemaal uit, terwijl de stethoscoop langs zijn lijf bungelde. ‘Ik had uw hulp hier goed kunnen gebruiken.’ De intensiteit in zijn ogen nam verder toe. ‘Ik dacht dat ik dat duidelijk had gemaakt.’

Hij klonk beleefd, maar heel direct. Rachel keek in Bens richting, daarna naar Lyda, maar die had haar aandacht gelukkig op haar man gevestigd. Ze voelde zich beschaamd. Als haar talmen Bens leven had bedreigd… na alles wat Ben en Lyda voor haar hadden gedaan. Van de gedachte alleen al werd ze misselijk. Het verslagen gevoel van enkele momenten geleden kwam met hernieuwde kracht terug.

‘Het spijt me, dokter Brookston,’ fluisterde ze. ‘Als ik u nu nog ergens mee kan helpen, dan…’

‘Ik heb medicijnen nodig.’ Hij gebaarde naar Angelo, die inmiddels naast haar stond. ‘Ik ben blij dat je er bent, Angelo. Ik zou graag willen dat je mevrouw Boyd naar mijn praktijk begeleidt. Kijk eerst bij de partij die vanochtend is gekomen, zoek daarna op de planken. Het medicijn zit in een envelop met daarop de naam digitalis of vingerhoedskruid. De tijd dringt, dus…’

‘Ik heb het bij me, dokter.’ Angelo stak hem de envelop toe. ‘Het zat in de doos, op de bodem.’

Rand staarde. ‘Maar… hoe wist je dat ik dit nodig zou hebben?’

Angelo gebaarde. ‘Mevrouw Boyd, zij vertelde me dat ik dit moest zoeken, dokter… toen ze u zocht.’ De jongeman haalde een stukje papier uit zijn zak. ‘Ze had de woorden opgeschreven. Ziet u? Ze heeft me gevraagd dit hier te brengen.’

Rachels gezicht gloeide. Bij Angelo’s verhaal had ze zich gerechtvaardigd moeten hebben gevoeld, maar ze kon zichzelf er niet toe zetten om op te kijken, ook al voelde ze dat Rand Brookston wilde dat ze dat zou doen. Ze beet op haar onderlip en probeerde haar tranen tegen te houden.

Ze gedroeg zich meer dan dwaas en reageerde als een terugdeinzend kind. En dat nog wel bij Rand Brookston. Wat een dwaasheid! Ze was een volwassen vrouw. En een moeder!

Maar ze voelde zich weer een klein meisje, dat buiten een van zijn patiëntenkamers voor haar vader stond – uitgefoeterd en beschaamd – omdat ze zonder succes had geprobeerd op zijn vraag te anticiperen, en dat nadat ze zo haar best had gedaan om het hem naar de zin te maken. Haar borstkas deed er pijn van. Hoe konden jeugdherinneringen aan een ouder nog zo veel invloed hebben terwijl de volwassen herinneringen aan diezelfde persoon een totaal ander licht op die ouder wierpen?

En waarom had ze nog steeds het gevoel dat ze tekortschoot? Ze had het deze keer toch goed gedaan! Ze had het juiste medicijn gekozen. Toch voelde ze teleurstelling. Alsof ze nogmaals niet alleen haar eigen verwachtingen niet had waargemaakt, maar ook niet aan die van een ander had voldaan.

4

Rand wenste dat Rachel hem aankeek. Haar ingehouden tranen bezorgden hem een slecht geweten, en terecht. Hij had kortaf gesproken, en zijn frustratie om zijn eigen optreden en om wat er met Ben Mullins had kunnen gebeuren op haar afgereageerd. Om wat er nog steeds kon gebeuren… ‘Mevrouw Boyd, het… het was niet mijn bedoeling…’ Het feit dat ze haar handen ineengeklemd tegen haar buik had liggen, vergrootte slechts het schuldgevoel dat zijn maag deed samentrekken. ‘U moet me geloven als ik… Wat ik bedoel te zeggen is dat…’

Wat hij wilde zeggen, maar niet over zijn lippen kon krijgen, was dat hij zich als een volslagen en regelrechte…

‘Neemt u mij niet kwalijk, ik ga even water halen voor de medicijnen,’ zei ze snel, waarna ze zich omdraaide en de gang inliep.

Hij wilde haar volgen, maar besloot dat hij dat beter niet kon doen. Het was duidelijk dat ze zich gekwetst voelde. Maar haar manier van lopen liet ook zien dat ze boos was. En daar had ze alle reden voor. Het was nooit zijn bedoeling geweest zijn woorden er zo uit te laten komen.

Hij wierp Angelo, die rustig stond te kijken, een verontschuldigende blik toe. ‘Ik had mevrouw Boyd nooit op die manier mogen aanspreken, Angelo,’ zei Rand zacht. ‘En jou evenmin. Het spijt me.’

De jongen glimlachte en knikte verzoenend. ‘Wat u doet… dat is belangrijk, dokter Brookston. Uw werk is zwaar. U draagt daardoor, hier…’ hij klopte op zijn borst… ‘een grote last.’

Rand moest zichzelf er vaak aan herinneren dat Angelo nog maar een jongen was. Hij was nog maar vijftien, maar had al meer moeiten te verduren gehad dan de meeste jongens van zijn leeftijd, wat aan zijn wijsheid te merken was. De ogen van de jongen drukten een en al bewondering uit. Hoewel Rand zijn steun waardeerde, wist hij ook dat hij Rachel Boyd een verklaring en een verontschuldiging schuldig was. Een verklaring waarom ze hem in het bordeel had aangetroffen in gezelschap van een vrouw die uitdagend op bed zat, en een verontschuldiging omdat hij zich zojuist als een arrogante ezel had gedragen.

Angelo keek langs hem heen naar meneer en mevrouw Mullins. Hij trok zijn wenkbrauwen samen. ‘Gaat het goed komen met meneer Mullins, dokter?’ Hij leunde iets naar voren en begon te fluisteren. ‘Mevrouw zei dat er misschien iets met zijn hart was.’

Rand knikte. Hij was zich ervan bewust dat Lyda waarschijnlijk luisterde, ook al sprak ze Ben nog steeds op gedempte toon toe en moedigde ze hem aan om wakker te worden. ‘Mevrouw Boyd had daar gelijk in, maar ik doe er alles aan om ervoor te zorgen dat meneer Mullins herstelt.’ Zelfs toen hij dit zo zei, wist hij dat de weg naar herstel lang zou zijn, dat die van veel factoren zou afhangen – en dat hij over de meeste daarvan geen zeggenschap had.

‘Het komt goed met meneer Mullins. Dat weet ik zeker.’ Angelo begon hem enigszins samenzweerderig aan te kijken. ‘Hij heeft de beste dokter die er is. Ik kan dat weten.’