EEN BLIJVENDE INDRUK

Want hij heeft ons gemaakt tot wat wij nu zijn: in Christus Jezus geschapen om de weg te gaan van de goede daden die God heeft voorbereid.

Efeziërs 2:10

Tamera Alexander

Een blijvende

indruk

Roman

Voor Deborah Raney

Uit dank en vriendschap, lieve vriendin.

© 2011 Tamera Alexander

Oorspronkelijke uitgever Bethany House Publishers, Bloomington, Minnesota, USA. Bethany House Publishers is een divisie van Baker Publishing Group, Grand Rapids Michigan.

Oorspronkelijke titel A Lasting Impression – Belmont Mansion Novels, Book 1

© 2012 Nederlandse editie Uitgeverij Van Wijnen, Postbus 172, 8800 AD Franeker

Vertaling Margriet Visser-Slofstra

Omslagontwerp Jennifer Parker; omslagbelettering Garage-bno; omslagfoto Mike Habermann, Minneapolis; omslag achtergrondfoto Photolibrary/Flirt Collection

www.uitgeverijvanwijnen.nl

ISBN 9789051944433 / NUR 302

ISBN e-book 9789051947076

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Woord vooraf

De roman die u zo dadelijk gaat lezen, is grotendeels gefingeerd, hoewel er historische gegevens en personages in zijn verweven. Het landhuis Belmont in Nashville, gebouwd in 1853, bestaat bijvoorbeeld echt. En mevrouw Adelicia Acklen, een van de personages in de roman, een dynamische vrouw die haar tijd ver vooruit was, heeft daar echt gewoond.

Afgezien van Adelicia Acklen komt er een groot aantal personages in de roman voor die zijn geïnspireerd door mensen uit die tijd – mensen die op Belmont hebben gewerkt en die het huis hebben bezocht. Maar de karakters van die personen en hun daden in dit verhaal komen voort uit mijn verbeelding en moeten ook als zodanig worden opgevat.

Meteen na mijn eerste kennismaking met Belmont en met Adelicia’s bijzondere persoonlijkheid en leven droomde ik ervan een verhaal te schrijven over haar leven, haar indrukwekkende huis en deze belangrijke periode in de geschiedenis van Amerika. Na er ruim twee jaar mee bezig te zijn geweest is Een blijvende indruk de bekroning van die droom. Ik nodig u uit samen met mij de deur naar de geschiedenis te openen en een andere tijd en plaats te betreden. Dank u dat u mij uw tijd toevertrouwt. Van uw kant een flinke investering die ik waardeer en nooit als vanzelfsprekend beschouw.

Dank dat u opnieuw samen met mij op reis gaat,

Tamera

1

Franse Wijk, New Orleans, Louisiana
7 september 1866

Claire Laurent keek nog eens goed naar het schilderij waar ze zojuist de laatste hand aan had gelegd. Het mocht dan geen meesterwerk zijn, toch wist ze dat dit haar beste schilderij ooit was. Waarom dan dat gevoel van teleurstelling? Als parelende zweetdruppeltjes baande het akelige bedrog zich een weg onder laagjes crinoline en kant door. Ze haalde een hand door haar krullen en liet de vieze kwast in een bakje terpentine vallen. Ze wist maar al te goed waar die teleurstelling vandaan kwam, en dat maakte dat haar schuldgevoel des te groter werd.

Haar blik zakte naar de rechterhoek van het doek, daar waar de kunstenaar zijn handtekening moest plaatsen. Ze had zich er nog niet toe kunnen zetten dit doek te tekenen. Niet met die naam. Van alle landschappen, stillevens en portretten die ze had geschilderd, had er geen een echt eigen gevoeld...

Tot dit schilderij.

Door het open raam dreef er een bries naar binnen die regen leek te beloven. Vanuit haar slaapkamer op de bovenverdieping keek ze uit over de stad. Ze snoof de zoute lucht op die vanaf de Golf van Mexico landinwaarts dreef. Ze bekeek het Vieux Carré onder zich, de oude wijk die ze inmiddels zo vaak had geschilderd dat ze zelfs met dichte ogen alle details voor zich zag – de rijen pastelkleurige gebouwen dicht opeengepakt langs de smalle straten, de gietijzeren balkons met manden vol bloemen die als een waterval het straatbeeld opfleurden. De combinatie gaf dit deel van de stad een unieke charme en schoonheid.

Geen wonder dat ze ondanks de ellende van de afgelopen maanden zo snel verliefd was geworden op New Orleans.

De klok op de schouw tikte de seconden weg. Beheerst blies ze haar adem uit. Daarna stond ze op van haar kruk en rekte ze zich uit. Ze kon goed merken dat ze de laatste tijd slaap te kort was gekomen, maar dat was niet te vermijden geweest. Dit schilderij had haar meer tijd gekost dan ze had ingeschat.

Heel wat meer tijd, zoals haar vader haar telkens had ingewreven.

Het was bijna halfdrie. Ze had nog even, maar haar vader had haar gemaand ‘uiterlijk drie uur de galerie te verlaten’. Van die aanmaning moest ze zich niet al te veel aantrekken. Het was wel vaker gebeurd dat hij haar tijdens ‘beraadslagingen’ met klanten had gevraagd te vertrekken. Desondanks wist ze drommels goed wat hij in die tijd deed. Wat zij als familiebedrijf deden.

Zijn toenemende agitatie in de afgelopen weken was helaas niet bevorderlijk geweest voor haar houding jegens hem. Hij was nooit de vriendelijkheid zelve, maar normaal gesproken had hij geen scherpe tong. De laatste tijd zou hij echter met een enkele blik een versgebakken brood doormidden hebben kunnen snijden.

‘Claire Elise? Où es-tu?’

Bij het horen van zijn stem verstijfde ze. ‘Oui, papa. Ik ben boven.’

Ze wierp een blik op het doek en vocht tegen de belachelijke neiging het te verbergen. Iets in haar wilde niet dat hij het schilderij zou zien. Nog niet. Nooit – als dat in haar vermogen had gelegen. Misschien kon ze zeggen dat het nog niet af was. Maar een blik op haar gezicht en haar vader zou het weten. Liegen was een vaardigheid die ze nooit onder de knie had gekregen – in tegenstelling tot haar vader.

Haastige voetstappen op de trap maakten duidelijk dat er onvoldoende tijd was om het schilderij in de nis achter de linnenkast te stoppen. En aangezien de laatste penseelstreken nog maar enkele seconden oud waren, kon ze er onmogelijk een kleed overheen gooien. Misschien, als ze hem vertelde hoeveel dit bewuste schilderij voor haar betekende, liet hij het haar houden.

Ze had alleen zo’n voorgevoel dat een dergelijk gesprek hetzelfde verloop zou kennen als het gesprek van een halfjaar geleden, na haar moeders overlijden – toen ze hem zo krachtig als ze durfde had verteld dat ze niet langer ‘op die manier’ wilde schilderen. Haar vader had haar nog nooit geslagen, maar die keer had het voor haar gevoel niet veel gescheeld. Daarna had ze het onderwerp niet meer aangesneden.

Tot nu toe.

‘Ah...’ Zijn voetstappen stopten in de deuropening achter haar. ‘Eindelijk, het is af, non?’

Zijn stem klonk minder scherp dan eerder op de ochtend. Nu maar hopen dat zijn humeur ook was opgeknapt. ‘Ja... het is af.’ Ze zette zich schrap voor zijn reactie – en kritische bespreking – en deed nerveus een stap opzij.

Hij staarde. Knipperde een paar keer met zijn ogen. ‘Jardins de Versailles... alweer.’ Er bewoog een spiertje in zijn kaak. ‘Dit is niet het schilderij dat we hadden afgesproken.’ Hij keek haar aan, waarna hij weer naar het doek keek. Aan zijn gezicht was te zien dat het doek zijn goedkeuring weg kon dragen. ‘Maar... ik zie enige verbetering.’

Bij deze loftuiting, hoe gering ook, durfde Claire zich iets te ontspannen. Totdat ze die blik zag...

Die bekende blik in zijn ogen. Haar vader had oog voor kunst, dat viel niet te ontkennen, maar het was een rasechte zakenman. Zijn trots op haar artistieke talent woog niet op tegen de winst die hij met de verkoop van haar schilderijen hoopte te maken.

Haar schilderijen...

De ironie van die gedachte lag als een steen op haar maag, wat een onverwachte – en gevaarlijke – golf moed teweegbracht. ‘Papa, ik...’ Hij keek haar nog niet eens aan en de woorden bleven al in haar keel steken. ‘Ik moet iets met u bespreken. Iets heel belangrijks voor mij. Ik weet dat u niet...’

Hij stak zijn hand op, waarop ze meteen ineenkromp.

Maar dat leek hij niet te merken. ‘Dit is niet het landschap dat we hadden afgesproken en dat ik aan de klant heb beschreven, maar...’ Hij bestudeerde haar weergave van het paleis van Lodewijk de Veertiende en de omringende tuinen, om daarna overdreven te zuchten. ‘Gezien het feit dat we geen tijd meer hebben en dat de klant er zeer op gebrand is een François-Narcisse Brissaud in bezit te krijgen... moeten we het er maar mee doen.’ Hij knikte afgemeten, alsof hij dat ter plekke besloot.

‘Ja. Ik denk wel dat ik hem van de waarde ervan kan overtuigen.’ Hij glimlachte bij zichzelf. ‘De grotere galerieën in Parijs verschepen immers wel vaker het verkeerde schilderij. Maar de volgende keer, Claire...’ Hij keek streng op haar neer. ‘Moet je precies het schilderij maken dat we hadden afgesproken.’

Claire keek hem onderzoekend aan. Zijn woorden deden haar op allerlei verschillende manieren pijn. Maar het verontrustendste.... ‘U heeft al een koper voor dit schilderij? Nog voordat die het zelfs maar heeft gezien?’

Er trok een voldaan lachje om zijn mond, terwijl hij zijn aandacht weer op haar werk richtte. ‘Ik heb je toch verteld dat dat zou gebeuren. Het nieuws doet de ronde. Na twee jaar onvermoeid werken krijgt ons bescheiden galerietje eindelijk de erkenning die het verdient. En het vertrouwen van onze klanten, geheel volgens de verwachting. En dat alles dankzij mijn onderhandelingsvaardigheden.’ Hij hield zijn hoofd schuin. ‘Hoewel ik moet toegeven dat de combinatie van lichte en donkere tinten en de kleuren in de tuin... kennelijk heb je deze keer mijn advies ter harte genomen.’

Claire zei niets. Ze had geleerd dat dat bij opmerkingen over zijn advies het verstandigst was.

Zijn gezicht zag er gunstig gestemd uit. ‘Als ik dichterbij zou staan’ – wat hij op dat moment daadwerkelijk deed – ‘kon ik vast en zeker de geur van seringen op een warme dag opsnuiven.’

Plotseling bleef hij staan. Zij volgde zijn blik naar de linkerbenedenhoek van het schilderij. Heel subtiel had ze er een detail aan toegevoegd, zo subtiel dat het nauwelijks opviel. Het verbaasde haar dan ook niet dat het hem niet meteen was opgevallen.

‘Abella...’ Zijn stem was nauwelijks hoorbaar en de naam van haar moeder op zijn lippen klonk bijna meer als welk gebed ook dat Claire had gehoord. Niet dat ze er veel had gehoord, en al helemaal niet uit zijn mond. ‘J-je... hebt haar geschilderd,’ fluisterde hij.

Claire voelde de tranen in haar ogen prikken, evenzeer veroorzaakt door de hapering in zijn stem als door het gemis van de vrouw in het schilderij. Ze had haar moeder op het pad geschilderd, blootsvoets, halfverscholen achter een sering, met een bloemenmand aan haar arm. Haar kin stak iets de lucht in alsof ze naar iemand uitkeek. En haar waterval aan kastanjebruine krullen, weerspiegeld in Claire’s eigen haar, werd door een denkbeeldig briesje opgetild.

Claire staarde naar de beeltenis van haar moeder totdat de tere kwaststreken in een wirwar van kleuren overvloeiden. Sinds die middag in Versailles waren er tien jaren verstreken. Het was hun laatste bezoek aan Versailles geweest voordat ze Parijs en Frankrijk voorgoed hadden verlaten. Ze was toen negen geweest, maar de herinnering aan de middagen die ze daar met haar ouders had doorgebracht – ronddwalen door de tuinen, kinderlijke dromen beleven over het leven in zo’n paleis – had zich diep vanbinnen genesteld en stond haar nog helder voor de geest. De geur van bloesem, de symfonie van de natuur in het geruis van de bomen, het enorme palet aan kleuren – elk detail was veilig weggeborgen.

Herinneringen aan die dagen waren de gelukkigste herinneringen aan haar leven. En die van de afgelopen zes maanden.... de eenzaamste.

Ze meende op haar moeders dood voorbereid te zijn geweest. Een jaar lang had de ziekte haar van binnenuit verslonden. Hoewel Claire zich opgelucht had gevoeld omdat haar moeder niet meer hoefde te lijden, waren er dagen waarop de leegte zo onpeilbaar groot was dat ze vreesde erdoor verzwolgen te worden.

‘Wat was ze mooi.’ Haar vaders stem klonk breekbaar en vermoeider dan de tweeënveertig jaren die hij telde. Hij stak zijn hand uit alsof hij het schilderij wilde aanraken, maar zag daar toch van af. Zijn vingers trilden.

Claire bekeek hem wat beter. De schaduwkringen onder zijn ogen... Hoe lang zaten die er al? En de rimpels op zijn voorhoofd. Ingegeven door wroeging, wellicht? En door zorg waarschijnlijk. Maar zorg waarover? Over de huur die weer te laat was? Over de dure kunstvoorwerpen die hij op krediet had gekocht, tegen beter weten in?

Ze wierp weer een blik op het schilderij. ‘Het was niet de bedoeling haar te schilderen, papa. Ze kwam zomaar uit de punt van de kwast tevoorschijn.’

Het bleef een hele tijd stil. Toen liet hij zijn adem langzaam en zacht ontsnappen. ‘De waarheid van een schilderij moet allereerst in het hart van de kunstenaar worden geboren voordat die op het doek tot leven kan komen.’

Claire voelde haar hart een sprongetje maken. Haar moeders eerste schilderles... lang geleden. Ze kon nauwelijks geloven dat hij dat had onthouden. Zij herinnerde zich nog precies wat haar moeder haar had geleerd. Had zij Abella Laurents talent maar geërfd! Haar moeder had steeds volgehouden dat zij minstens zoveel, zo niet meer talent had. Maar papa had altijd duidelijk gemaakt dat dat niet zo was.

Niet dat hij dat met zoveel woorden had gezegd – dat haar werk niet goed genoeg was. Toch wist ze dat hij er zo over dacht, juist door wat hij niet zei.

Haar vader maakte een kleine beweging met zijn hand die langs zijn lichaam hing. Heel even verbeeldde Claire zich dat hij zijn hand om haar gezicht zou leggen. Wat verlangde ze ernaar dat hij dat nog eens zou doen. Haar moeder had haar verteld dat hij dat vroeger altijd deed, maar Claire kon zich dat niet meer herinneren. Met ingehouden adem wachtte ze af. Ze voelde zich steeds minder vrouw en steeds meer kind.

Hij draaide zich om. ‘Ik mis haar ook,’ fluisterde hij. ‘Denk niet dat ik haar niet mis.’

Met een dwaas gevoel en zichzelf berispend dat ze beter had moeten weten, boog Claire haar hoofd om de pijn te verbergen. ‘Dat denk ik niet, papa.’

Ze had zich wel eens afgevraagd in hoeverre haar ouders elkaar liefhadden. Met name wat betreft haar vaders liefde voor haar moeder. En dan vooral op het eind. Toen duidelijk werd dat de medicijnen niet aansloegen en de doktoren de hoop opgaven, en toen Claire hem had gesmeekt haar moeder naar een sanatorium te sturen. ‘Mensen als mama vinden daar soms genezing,’ had ze tegen hem gezegd. Hij was echter in woede ontstoken. ‘Die plekken kosten geld, Claire Elise! Geld dat we niet hebben. Tenzij jij in haar plaats kunt schilderen. Sneller en beter dan je nu doet.’

Maandenlang had ze dag en nacht gewerkt. Terwijl zij haar moeder verzorgde, bleef haar moeder haar lesgeven – iets waar ze al mee was begonnen toen Claire nog heel jong was – soms zelfs vanuit bed, wanneer haar moeder te moe was om te zitten of te staan. Hoezeer Claire ook had gesmeekt en hoe hard ze ook had geschilderd, haar vader had voet bij stuk gehouden en haar moeder was in deze kamer gestorven.

Haar vader schraapte zijn keel. ‘Gelukkig heeft Brissaud van de zeventien keer dat hij Jardins de Versailles heeft geschilderd er telkens een ander detail aan toegevoegd.’

Claire knikte. Dat was haar uiteraard bekend. Ook wist ze dat al die zeventien originele Jardins de Versailles – plus de vier die zij eerder al had geschilderd – in omloop waren. Als die vier, straks vijf trotse eigenaren van een ‘originele’ François-Narcisse Brissaud, gekocht bij de European Masters Art Gallery in New Orleans, ooit details over die andere zeventien te weten zouden komen...

Haar vader gebaarde naar de klok op de schoorsteenmantel om haar daarna veelzeggend aan te kijken voordat hij de trap naar beneden nam.

Claire pakte haar tas, draaide zich om om hem te volgen, maar wierp nog even een blik op het schilderij. Zonder zich de tijd te gunnen om erover na te denken pakte ze een kwast, doopte die in de verf en signeerde het werk met trillende hand – met haar naam. Later zou ze dat moeten veranderen, dat wist ze.

De aanblik van haar naam op iets waar ze zo trots op was – gekoppeld aan de wetenschap dat haar vader het mooi vond – deed haar uitermate goed, maar gaf haar ook een rebels gevoel.

Toen ze door de keuken liep, zag ze de deur naar de galerie openstaan – iets wat haar vader nooit toestond. Ging je door die deur, dan stapte je een andere wereld binnen. Dikke tapijten en bronzen kroonluchters, olieverfschilderijen en beelden, bordeauxrood behang langs de wanden van de galerie dat precies paste bij de fluwelen doeken die de tafels versierden. Elk voorwerp was twee jaar geleden toen ze dit gebouw betrokken op krediet gekocht, aangeschaft met de bedoeling een welvarende atmosfeer te creëren, hoe flinterdun het laagje fineer ook was.

Ook nu weer trof Claire het enorme verschil tussen de galerie en de woonvertrekken. Bij de achterdeur bleef ze even staan. Met haar hand op de klink raapte ze al haar moed bijeen. ‘Papa... over het schilderij dat ik vandaag heb afgemaakt. Ik zou het heel graag willen hou...’

‘Nee. Geen sprake van.’

Ineens vlamde er boosheid door haar heen. ‘Maar dit doek is speciaal. Voor mij in ieder geval. Ik zal er nog een schilderen, sneller deze keer, en precies zoals u wilt. Wat u ook maar...’

‘Het antwoord is nee!’ Zijn gezicht stond donker van woede. ‘Het schilderij is al verkocht.’

‘Maar mama...’

‘We hebben het geld nodig, Claire Elise! Schuldeisers wachten op hun geld en jouw lanterfanten heeft me al veel geld gekost. Alweer.’

Ze wist dat ze zich op gevaarlijk terrein begaf, toch zette ze door. ‘Ik heb nog een ander schilderij, papa. Een van mezelf, dat ik u nog niet heb laten zien. Misschien wil de klant...’

‘Hij wil een Brissaud! Heb ik dat niet voldoende duidelijk gemaakt?’ In zijn nek verschenen rode vlekken. ‘Onze klanten zijn niet geïnteresseerd in de afgezaagde, onbeduidende weergaven van een...’ Alsof hij zich bewust werd van zijn scherpe stem, liet hij zijn adem ontsnappen en schudde zijn hoofd. ‘Neem me niet kwalijk, Claire. Maar mijn besluit staat vast. Er valt niets meer te bespreken. In de toekomst kunnen we je eigen schilderijen wellicht verkopen. Maar op dit moment is jouw talent eenvoudigweg... niet uniek genoeg. Het kost tijd om talent te ontwikkelen. Je kunt voorlopig beter blijven kopiëren. Daar ben je best goed in.’

Claire kreeg een bittere smaak in haar mond en voelde een scherpe pijn vanbinnen. Ze wilde antwoorden, maar wilde absoluut niet in tranen uitbarsten en als ze nu haar mond opendeed...

‘Je moet begrijpen...’ Hij kneep zijn ogen dicht. ‘Dat we hier al die jaren naartoe hebben gewerkt. Het hebben van een eigen galerie, het vestigen van onze naam.’

‘Ja, papa. Een naam. Maar onze naam. Ons werk. Niet dat van anderen, waar we...’

‘Denk aan je moeder, hoe hard zij heeft gewerkt. Voor ons als gezin. Voor jou.’

Zijn gezicht kreeg een tedere uitdrukking die Claire nauwelijks herkende, maar die ze ook nauwelijks vertrouwde.

‘Je moeder heeft zich veel opofferingen getroost om jou deze gave te geven, Claire. En een beter leven in Amerika. Waarom denk je dat we dat hebben gedaan? Waarom denk je dat we beiden al die jaren zo hard hebben gewerkt? Allemaal voor jou...’

Dit alles had ze al zo vaak gehoord. Natuurlijk was ze dankbaar voor alles wat haar moeder – en vader – haar hadden gegeven, maar ze wist heel goed dat hun inspanningen niet enkel en alleen voor haar waren bedoeld. Eerder voor hem. Dat had haar moeder zelf met zoveel woorden gezegd. Haar moeder had die laatste dagen veel verteld. Of het de laudanum was die had gesproken of dat de waarheid zich eindelijk een weg naar buiten had gebaand, daar was Claire niet zeker van.

Ze wilde echter graag geloven dat haar vader haar belangen op het oog had. Hij was tenslotte haar vader.

Toen ze naar hem opkeek en zag hoe vastberaden hij erbij stond, voelde ze alle vechtlust wegsijpelen. Ze opende de deur, maar herinnerde zich ineens dat ze nog geen geld van hem had gekregen. Toen ze haar hand uitstak, voelde ze zich net een bedelaar, iets wat ze hem op dat moment des te meer kwalijk nam.

Haar vader drukte haar drie munten in de hand. Een meer dan anders. Zonder te bedanken of gedag te zeggen draaide ze zich om.

‘Geniet van de tijd in het café, maar blijf niet te lang weg. Er is vanavond werk aan de winkel.’ Zijn stem klonk weliswaar plezieriger, maar tegelijk een stuk onoprechter. Zo ging het altijd wanneer zij toegaf. ‘En neem straks iets lekkers mee voor oom Antoine en mij.’

Claire bleef abrupt staan. ‘Is oom Antoine terug?’

Hij knikte alsof dat onbeduidend nieuws was, terwijl hij wist dat het dat allesbehalve was. ‘Hij komt mij zo dadelijk helpen. Ik zal vragen of hij tijd heeft om te blijven zodat je hem nog even kunt spreken. Ga nu maar.’ Hij wuifde gehaast. ‘Laat de zakelijke details maar aan ons over. Daar liggen onze talenten.’

Claire baande zich een weg over de geplaveide straat. Net als altijd verdrong ze de pijn die in haar opwelde. Ze ontweek wagens en rijtuigen die voorbijrolden en hoopte haar bestemming te bereiken voordat de grijze wolken hun zware last zouden laten vallen.

Twee jaar woonden ze inmiddels in New Orleans. Sinds hun komst in Amerika waren ze nog nooit zo lang ergens gebleven. Ze begon zich er eindelijk thuis te voelen. Wat waarschijnlijk betekende dat ze binnenkort weer zouden vertrekken. Alleen al die gedachte boezemde haar angst in.

Oom Antoine had beloofd dat hij dat niet zou laten gebeuren, dat hij haar vader daarvan af zou brengen. Maar zij wist veel te goed hoe koppig haar vader kon zijn.

Oom Antoine.

Terwijl haar angst iets wegebde, wachtte ze met oversteken tot er een rijtuig was gepasseerd. Oom Antoine wist de spanning tussen haar en haar vader altijd te verlichten.

Antoine DePaul was ongeveer van haar vaders leeftijd en was net zomin aan haar verwant als zij aan Lodewijk de Zestiende, maar ze hield van hem alsof hij familie was. Hij reisde veel en was ruim een maand geleden voor zaken naar het noorden gereisd. Veel te lang geleden. Ze kon nauwelijks wachten om te zien wat voor schoenen hij nu weer had gekocht. Schoenen van alligatorleer waren zijn handelsmerk, maar tijdens een reis naar New York had hij iets van struisvogel en anaconda gekocht. Alleen oom Antoine...

Bij de volgende hoek bleef ze bewust even staan. Ze ademde diep in en werd niet teleurgesteld. De troostvolle geur van verse beignets en koffie plukten aan de snaren van haar kindertijd en riepen levendige herinneringen op. En dat terwijl het Café du Monde pas op de volgende hoek stond.

Haar gemoed werd een stuk lichter, wat altijd gebeurde wanneer ze eropuit ging en een wandeling maakte, wanneer ze de galerie even achter zich liet.

Ze herinnerde zich de eerste keer dat ze Antoine DePaul had gezien – in de stad New York, bij hun aankomst in Amerika tien jaar geleden. Hij was lang en zat vol bravoure. Het kostte hem geen enkele moeite haar aan het lachen te krijgen. Wat een geluk dat ze hem zo snel na het van boord gaan hadden ontmoet. En dat hij ook nog maar kortgeleden uit Frankrijk was aangekomen. ‘Wat is de wereld toch klein, zelfs in deze grote, nieuwe wereld,’ had papa gezegd. Oom Antoine was een ervaren kunsthandelaar en had een flair over zich die klanten – en vrouwelijke bewonderaars – bij bosjes leek aan te trekken. Al snel was hij haar vaders compagnon geworden.

En na verloop van tijd leek hij bij de familie te horen.

Met een flinke donderslag liet de grauwe lucht de beloofde regen los. Claire spurtte zo snel ze kon naar de gestreepte overkapping van het café. Ze voelde zich net een verzopen kat en wist dat ze er waarschijnlijk ook zo uitzag. Ze schudde de druppels van haar rok en probeerde haar vochtige krullen enigszins te fatsoeneren.

‘Bonjour, madame!’ Ze glimlachte de vrouw achter de toonbank toe en deed haar bestelling. Ze was blij dat het niet druk was in het café.

Met twee beignets op een bordje en twee in een zakje voor thuis nam ze haar koffie mee, op zoek naar een leeg tafeltje. Een klant voor haar had een krant laten liggen. Terwijl ze de koppen las, genoot ze tussen de slokjes door van het gebak en likte de poedersuiker van haar vingers, na te hebben gekeken of iemand haar zag.

Na een tijdje vouwde ze de krant dicht, legde die terzijde en genoot van de laatste slokjes koffie. Ze veegde de poedersuiker van haar schoot, maar het was lastig om het witte spul van de zwarte stof af te krijgen. Was het echt nog maar zes maanden geleden dat haar moeder was overleden? Het leek al zoveel langer geleden, maar tegelijk ook alsof het gisteren was gebeurd.

Toen ze zag dat het niet langer regende, liep ze op haar gemak richting huis, verrast door hoe snel het duister inviel en hoe zwoel de lucht nog was. Ze richtte haar gedachten bewust op het kunstvoorwerp dat haar vader in haar afwezigheid misschien had verkocht.

Ze dacht aan haar Jardins de Versailles, maar wist dat die nog minstens een dag of twee veilig was. Een schilderij van François-Narcisse Brissaud, een ‘meesterkunstenaar’ uit Parijs, naar wiens werk veel vraag was, kon in een kunstgalerie in New Orleans moeilijk verkocht worden terwijl de olie nog aan de vingers bleef plakken.

De meerderheid van hun klanten bezocht de galerie met het verzoek een beroemd schilderij te kopiëren. Zodra haar vader hun aanbetaling had ontvangen, voldeed ze met alle plezier aan hun verzoek en signeerde ze met haar eigen initialen – meer stond hij niet toe. Amerikanen leken te houden van alles wat Europees was, en het hebben van een goede kopie van een beroemd Europees kunstwerk was zeer in zwang.

Ze vond dat niet erg om te doen. Ze genoot er zelfs van. Want die mensen wisten dat ze een kopie kochten. Een vervalsing.

Maar wanneer iemand het werk van de beroemde François-Narcisse Brissaud kocht – wiens stijl haar moeder nauwkeurig had bestudeerd om te kunnen kopiëren, net als Claire had gedaan – meenden ze iets van grote waarde te kopen.

In werkelijkheid was de naam van de kunstenaar op het doek even vervalst als de documenten die haar vader en oom Antoine vervalsten om de echtheid van het schilderij aan te tonen. Wat zij deden, was verkeerd, dat wist ze. Het was diefstal.

Ze had nooit begrepen waarom haar moeder aanvankelijk had ingestemd dit te doen. Haar moeder heeft daar nooit iets over gezegd en Claire heeft er nooit naar gevraagd, ook op het eind niet. Toen het leven pijnlijk en onomkeerbaar wegvloeide, verdween die vraag naar de achtergrond.

Ze kon zich nog herinneren wanneer ze voor het eerst een landschap van haar moeder had gezien, met een andere naam eronder. Ze was toen elf geweest en dacht dat iemand een vergissing had gemaakt. Of dat de man – wie hij ook was – het werk van haar moeder had vervalst.

Kort daarna werd ze naar verschillende kostscholen gestuurd. Maar tegen de tijd dat ze zeventien was, wist ze wat er aan de hand was. En toen haar moeder te ziek was geworden om de kwast zelf nog te hanteren, had Claire haar eerste vervalsing gemaakt – door de naam François-Narcisse Brissaud in de benedenhoek te zetten – terwijl haar vader pal achter haar stond.

De zware mantel die haar moeder jarenlang had gedragen, was op haar overgegaan. En de verantwoordelijkheid, zoals haar vader had gezegd, hing als een loden last om haar schouders.

Met elke stap richting huis voelde ze de spanning toenemen.

Weg van de galerie, weg van haar vader voelde ze zich een ander mens dat een ander leven leidde. Kon dat maar waarheid worden! Ze moest een manier vinden om hem te laten luisteren, om het hem te laten begrijpen.

Tot haar verrassing hoefde ze over haar woorden niet lang na te denken. Papa, ik heb besloten dit schilderij van Versailles te houden. Als u erop staat, betaal ik u ervoor. Hoewel ze geen idee had hoe ze aan het benodigde geld moest komen. Hij handelde de geldzaken af en de inkomsten uit de galerie waren de afgelopen maanden niet best geweest, had hij haar verschillende keren verteld, ook al werden er schilderijen verkocht. In ieder geval houd ik het. En verder wil ik hier niet langer aan meedoen. Ik schilder alles wat u van me vraagt, zolang ik het werk met mijn naam mag signeren. Zo. Ze ademde uit. Wanneer ze niet voor hem stond en hij niet op haar neerkeek, vloeiden de woorden vlot uit haar mond.

Ze ging door de keuken naar binnen. Het was stil in huis en ze voelde een steek van teleurstelling. Was oom Antoine alweer weg? Was ze hem misgelopen?

Ze gooide haar tas op de keukentafel, samen met het zakje beignets. Ze moest met het eten beginnen, maar had geen trek. Haar vader zou echter wel willen eten. Ze deed de deur naar de galerie open en tuurde naar binnen. Op een bureau tegen de muur brandde een enkele kandelaar, zodat de rest van de ruimte in schaduwen gehuld was. ‘Papa?’

Het viel haar op dat De hertogin van Orleans – een reproductie van Alexandre-François Caminade’s origineel die ze twee maanden geleden had gemaakt en met haar initialen had ondertekend – niet meer op de ezel stond. Ook het tafeltje ernaast was leeg. Daar had Nydia, the Blind Flower Girl of Pompeii, gestaan, een origineel beeldje van Randolph Rogers, een beroemde beeldhouwer die zij persoonlijk erg bewonderde.

Kennelijk was het een lucratieve middag geweest.

Ze had haar vader berispt toen hij het beeldje van Rogers had gekocht. Het was een veel te grote aankoop geweest zonder dat ze er een koper voor hadden gehad. Toch had hij het gedaan. Hij had gezegd dat het verstandig was zo nu en dan een origineel werk in de collectie op te nemen. Kennelijk had hij deze keer een verstandig besluit genomen, gezien het feit dat hij het diezelfde week nog had verkocht.

Ze schudde haar hoofd en draaide zich om om hem te zoeken. Hij zou zich ongetwijfeld zelfvoldaan gedragen en haar eraan herinneren dat hij...

Er knerpte iets onder haar schoen. Ze keek naar beneden. Glassplinters, overal om haar heen.

Daarna hoorde ze achter een deur vandaan gekreun komen.

Voorzichtig duwde ze de deur verder open. De piepende scharnieren verbraken de stilte. Het duurde even voor haar ogen aan het zwakke licht gewend waren. Toen zag ze hem ineens op de grond liggen, met zijn gezicht naar beneden.

‘Papa!’ Ze rende op hem af, terwijl de glasscherven bij elke stap verder verbrijzelden. ‘Papa, wat is er gebeurd?’ Ze bukte zich en duwde tegen zijn schouder. Geen reactie. ‘Ik ben het, papa. Claire... Hoort u mij?’

Zwoegend haalde hij adem, alsof hij flink pijn had.

Op de voorkant van haar vaders bloes zat een donkere plek, waarvan het vocht nu ook aan haar handen plakte. Haar hoofd tolde. Bang voor wat ze zou aantreffen, trok ze de onderkant van zijn bloes uit zijn broek. Inderdaad bleek hij een wond op zijn buik te hebben. Gezien het bloedverlies was het een diepe snee. O, papa...

‘Doe uw ogen open,’ fluisterde ze met haar hart in de keel. ‘Doe alstublieft uw ogen open.’

Maar hij reageerde niet.

Ze rende naar het bureau en griste een stapel schone doeken uit een la. Daarna pakte ze de kandelaar. Ze moest druk op de wond uitoefenen – zoveel wist ze nog wel. De boog van het kaarslicht volgde haar bewegingen en flakkerde langs de bordeauxrode muren. Overal waar het schijnsel te zien was, kwam de ruimte in een rozige gloed te staan.

Claire verstijfde om wat haar opviel.

Ze kneep haar ogen dicht en tilde de kandelaar iets verder omhoog. Ze wilde zeker weten of datgene wat ze zag – of eigenlijk niet zag – echt was. Helaas bleek dat het geval te zijn.

Elk kunstvoorwerp uit de galerie was verdwenen.

2

Claire huiverde. Ze had het gevoel dat zij en haar vader niet alleen waren. Toch was er verder niemand in de kamer. Terwijl er allerlei vragen door haar heen schoten, deed ze haar best het bloeden te stoppen. Wie had de galerie leeggeroofd en haar vader overvallen? Wie zou zoiets in een drukke straat als deze durven doen? En waar was oom Antoine?

Maar de vraag die haar het meest verontrustte, en die ze niet het zwijgen op kon leggen – net zomin als het bonken van haar hoofd tot bedaren wilde komen – was de vraag wat haar vader in vredesnaam had gedaan? Wat voor soort transactie was er misgegaan dat iemand hem dit had aangedaan?

Op grond van haar ervaring wist ze dat hij waarschijnlijk niet onschuldig was.

Er kleefde vocht aan haar handen en ze wist dat ze hulp moest halen. Dat er een dokter moest komen. Maar ze kon haar vader niet alleen laten.

‘Claire...’ Haar vaders oogleden gingen knipperend open.

‘Ja, papa.’ Ze liet haar hand in die van hem glijden. ‘Ik ben hier.’

Hij knipperde alsof het hem moeite kostte scherp te zien.

‘Wat is er gebeurd, papa? Wie heeft u dit aangedaan?’

Hij greep haar steviger vast dan ze voor mogelijk had gehouden. Er verscheen een onzekere blik op zijn gezicht. ‘Ben jij... gewond?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, papa. Ik ben niet gewond.’

Er verscheen een zweem van een glimlach... daarna probeerde hij te gaan zitten.

‘Nee, u moet stil blijven liggen,’ drong ze aan. ‘Niet bewegen. U verliest bloed. U heeft een arts nodig.’

‘Wat ik nodig heb,’ hij kromp ineen en haalde zwoegend adem... ‘is dat jij dit pand verlaat. Nu! Het is niet veilig voor...’

‘Ik ga niet weg, papa. Alleen om een dokter voor u te halen.’

Ondanks haar pogingen om hem ervan te weerhouden duwde hij zichzelf omhoog totdat hij zat. Het zweet gutste van zijn gezicht. ‘Mannen... waren hier, Claire. Mannen...,’ hij trok een grimas en stootte een vreugdeloos lachje uit, ‘die allesbehalve tevreden waren over hun aankoop van een schilderij van Brissaud.’

Claire probeerde de blik in zijn ogen te lezen. ‘Bedoelt u dat ze het... weten? Van... de vervalsingen?’ Ze kreeg het er met moeite uit.

‘Ze vermoeden het.’ Hij keek haar strak aan. ‘Ze vroegen wie het had geschilderd.’

Alle lucht verdween uit haar longen. ‘W-wat heeft u ze verteld?’

‘Niemand weet van jou – nog niet in ieder geval.’ Hij ademde uit. ‘Daarom moet je gaan. Als ze terugkomen en jou hier vinden...’

Boven hun hoofd, in haar slaapkamer, kraakte een plank. Claire kreeg het er koud van. ‘Papa, wat moeten we...’

‘Shhhh!’ fluisterde hij met een felle blik in zijn ogen. ‘Ik zei toch dat het niet...’

Er klonken voetstappen op de trap. Ze kwamen snel dichterbij. Er stond angst in haar vaders ogen te lezen. Het zou haar nooit lukken hem naar buiten te krijgen en ze kon hem niet achterlaten. Dat kon ze niet maken. Niet in de toestand waarin hij verkeerde. Ongeacht wat hij had gedaan. Ze ging staan om iets te zoeken wat ze als wapen kon gebruiken en greep de kandelaar vast.

De deur van de keuken naar de galerie vloog open.

‘Oom Antoine!’ Claire liet haar adem in een keer ontsnappen. ‘Waar bent u geweest? Papa is gewond. Hij verliest bloed en heeft...’

‘Dat weet ik. De arts is onderweg.’ Met drie lange passen stond oom Antoine naast hen. Zijn kleren, anders altijd gestreken en stijlvol, zaten nu vol kreukels en vlekken. Over zijn linkerbovenkaak liep een jaap. De huid eromheen was opgezwollen en begon paars te worden.

Claire ging staan, maar stond niet al te vast op haar benen. ‘Wat is er gebeurd? Wie heeft dit gedaan?’

Oom Antoine wierp haar vader een blik toe, maar die draaide zijn gezicht weg.

Claire liet een spottend lachje horen. ‘Een van jullie moet het me vertellen. Ik heb er recht op...’

Oom Antoine greep haar pols vast, zo hard dat ze haar gezicht vertrok van pijn. ‘Luister naar me, ma chère. Luister goed. We hebben niet veel tijd, en al helemaal niet voor jouw dwaze vragen.’ Zijn stem klonk ongebruikelijk scherp. Hij liet haar los en haalde een leren buidel uit zijn jaszak. ‘Alles wat je nodig hebt, zit hier in.’

Ze staarde naar de buidel, maar keek hem meteen weer aan omdat ze zich realiseerde wat erin zat. Wat het betekende. Haar moeder had altijd een soortgelijke buidel bij zich gehad wanneer zij tweeën ‘onverwacht op avontuur gingen’, zoals haar moeder dat noemde toen Claire nog wat jonger was.

‘Nee,’ hoorde Claire zichzelf fluisteren nog voor ze zich kon bedenken.

Claire verroerde zich niet, maar had toch het gevoel haar evenwicht te verliezen, alsof het tapijt onder haar voeten werd weggetrokken. Alweer. Ironisch... Nog geen uur geleden had ze dit leven maar wat graag willen inwisselen. Nu bevatte het plotseling een betekenis en bekendheid die ze niet kwijt wilde raken, ondanks de vele ongelukkige elementen erin. ‘Ik heb er genoeg van om weg te gaan, oom. Om van plaats naar plaats te verhuizen.’ Ze nam haar vader in haar blik op. ‘Ik begrijp dat ik hier niet kan blijven, maar ik wil dit niet langer. Dat heb ik ook tegen u gezegd, papa. En u heeft zelf gezegd dat niemand weet dat ik die schilderijen heb gemaakt. Ik kan ergens anders in de stad gaan wonen, en...’

‘Je luistert niet, Claire.’ Oom Antoine’s stem bevatte geen spoortje warmte meer. ‘We hebben hier geen tijd voor. Ze kunnen elk moment hier zijn.’ Hij wierp een blik op de deur. ‘Niemand van ons is hier meer veilig. Niet na wat er vandaag is gebeurd.’

Claire rechtte haar schouders en dwong haar stem even sterk en vast te klinken als die van hem. ‘En ik geloof dat u niet naar mij luistert, oom. Zoals mijn vader ook nooit heeft gedaan.’ Haar keel voelde plotseling als schuurpapier. ‘Als u en papa willen vertrekken en elders verder willen gaan, ga dan. Maar ik doe hier niet langer aan mee.’ Ze slikte moeizaam en stikte bijna in haar woorden, maar kreeg het ook benauwd van de woede op haar ooms gezicht. ‘Ik wil mijn eigen gang gaan. Ik wil...’

Zijn hand kwam uit het niets en brandde op haar wang. Claire zou zijn gevallen als hij haar arm niet had gegrepen.

‘Luister naar me.’ Oom Antoine trok haar naar zich toe. ‘Je gaat weg, ma chère. Het is voor je eigen bestwil. Je moet me vertrouwen. Je reis is al geregeld. Gedraag je niet langer als een verwend kind en ga je tas inpakken.’

Vanwege haar vurige gezicht had Claire het gevoel een vreemde aan te kijken. Nog nooit had hij haar op die manier toegesproken, laat staan een klap gegeven. Hij staarde haar onvermurwbaar aan. Langzaam vielen de stukjes van een maar al te bekende puzzel op zijn plek. ‘U wist het...’ Terwijl ze haar ogen half dichtkneep, las ze de waarheid in zijn ogen. ‘Daarom bleef u deze keer zo lang weg. Daar in het noorden... U wist dat we zouden vertrekken. En toch heeft u...’ Hij had tegen haar gelogen. Net als papa. ‘Heeft u het beloofd,’ fluisterde ze met een van tranen verstikte stem. ‘U heeft mij beloofd dat we niet...’

‘Antoine heeft gelijk, Claire. Je gedraagt je als een kind.’

Vanwege haar tranen zag ze niet veel. Ze verplaatste haar blik naar haar vader.

Hij had een harde trek op zijn gezicht, zonder enig spoor van wroeging. ‘Je wist dat deze dag zou komen.’ Hij klemde de bloeddoorlopen doek op zijn zij vast. ‘Wat ben ik dankbaar dat je moeder dit niet mee hoeft te maken. Jouw zelfzuchtigheid zou haar pijn hebben gedaan.’

Claire knipperde met haar ogen. Haar zelfzuchtigheid? En dat zei haar vader, die geen woord had gezegd toen oom Antoine haar had geslagen.

Oom Antoine verslapte de greep op haar arm. ‘Familie was voor je moeder het allerbelangrijkst, ma chère. Zij zou hebben gewild dat we bij elkaar bleven. Dat weet je.’

Claire keek naar de plek waar hij haar vasthield. Net als eerder die dag al eens was gebeurd, voelde ze diep vanbinnen iets doormidden scheuren. Ze knikte geforceerd en keek hem weer aan, maar hoorde ondertussen de woorden die haar moeder, onrustig door de laudanum, telkens en telkens weer had gefluisterd – Kijk uit van wie je houdt... Of haar moeder dat als waarschuwing voor haar of als een herinnering voor zichzelf had bedoeld, wist Claire niet. Maar voor het eerst in haar leven besefte ze dat het mogelijk was van iemand te houden van wie je dacht dat hij van jou hield. Om er vervolgens achter te komen dat... dat niet zo was. Dat dat misschien nooit het geval was geweest. ‘Waar gaan we naartoe... oom?’

Oom Antoine ontspande zich zichtbaar. Hij zag er opgelucht uit omdat ze weer bij haar positieven was. ‘Ver van hier, ma chère. Je vader en ik reizen je spoedig achterna. Wij hebben eerst nog enkele dingen af te handelen.’ Deze keer tilde hij zijn hand langzaam op en raakte haar wang aan. Het kostte Claire heel wat moeite zich niet af te wenden. ‘Je suis désolé’, fluisterde hij. ‘Ik verloor mijn geduld. Maar alleen omdat ik me zoveel zorgen om je maak.’

Claire zei niets.

Uiteindelijk maakte hij een gebaar. ‘Ga nu je tas pakken. Alleen de dingen die je echt nodig hebt. Het rijtuig kan er elk moment zijn. En, Claire...’ Hij nam haar even van boven tot onder op.

Claire volgde zijn blik en kromp ineen om wat ze zag.

‘... denk eraan een andere jurk aan te trekken.’

Boven in haar kamer stak Claire met trillende handen een olielamp aan. Ze rommelde aan de knopen op haar lijfje en hield de klok op de schoorsteenmantel in de gaten.

De aanblik van zichzelf in de spiegel zou ze niet licht vergeten. Verraad, woede en pijn stonden in haar ogen te lezen. En de vermoeidheid die ze diep vanbinnen voelde.

Ze trok al haar bovenkleding uit en schrobde haar handen en gezicht in de kom op de wastafel. Het water was lauw en de lucht voelde warm aan, toch vond ze het kil op haar kamer. Ze wilde dat ze meer rouwkleding had. Ze zocht in de kast naar de donkerste jurk die ze kon vinden. Een diep roodbruine stof moest het dan maar worden. Ze ging in gedachten een lijst langs van spullen die ze moest inpakken.

Hoe had ze zo dwaas kunnen zijn? Zo makkelijk beet te nemen. Zo... lichtgelovig. Ze had dit moeten zien aankomen. Dergelijk gedrag had ze van haar vader verwacht. Maar van oom Antoine? Zijn daden leverden een heel ander soort pijn op.

Hoe zat het eigenlijk met die mannen die haar vader hadden aangevallen en die de kunstvoorwerpen hadden gestolen? Stel dat ze terugkwamen? Of ontdekten dat zij de vervalser was? Wat zouden ze haar dan aandoen?

Ze ging nog sneller te werk en worstelde met de paarlen knoopjes aan de voorkant van haar jurk. Na een tijdje besloot ze de knoopjes op de kraag los te laten. Ze haalde nog een jurk uit de kast, rolde die op en schoof die in de tas. Alle emoties die in haar opwelden, duwde ze snel terug.

Met trillende handen stopte ze de laatste spullen uit haar bureaula in de tas, samen met haar moeders medaillonhorloge. Toen draaide ze zich om om het schilderij te pakken.

Maar haar Jardins de Versailles was verdwenen.

Een uur later, aan dek van de Natchez, zag Claire de lichten langs de oever verzwolgen worden door het duister van de nacht. De boot bewoog schokkend. Het enorme scheprad liet het modderwater van de delta schuimen. De stoommachines loeiden en lieten het houten dek flink trillen terwijl de boot de Mississippi opvoer.

Verdoofd van vermoeidheid en angst hield ze zich aan de reling vast. De hete tranen rolden stil over haar wangen. Ze wierp steelse blikken op de passagiers om zich heen, terwijl haar gedachten nog bij de mannen waren die de galerie eerder die middag hadden beroofd.

Niemand keek echter haar kant op.

Alle kunststukken – verdwenen. Geen idee hoeveel geld ermee gemoeid was. Hoe zouden haar vader en oom Antoine ooit dat verlies te boven komen? Haar moeder had geprobeerd haar vader te overreden enkele wat duurdere stukken te verzekeren. Haar vader had echter gezegd dat dat alleen maar vragen zou aanmoedigen die tot verdenkingen zouden kunnen leiden, wat vervolgens hun ondergang zou kunnen betekenen.

Maar het leek erop dat die ondergang hen zonder dat ook had weten te vinden.

De maan stond rond en helder aan de hemel en wierp haar licht in rimpels over de golven achter de boot. De lucht rook zo sterk naar het zilte nat dat ze het zout bijna op haar tong proefde.

Aan de ene kant had ze willen blijven om voor haar vader te zorgen. Maar toen ze bij de loopplank had staan wachten, met oom Antoine naast zich – ze legde haar hand tegen haar wang; het branderige gevoel was allang verdwenen, maar het deed nog steeds pijn – had ze beseft dat het verlangen om te blijven meer met een gevoel van verplichting dan met tederheid te maken had. De naakte waarheid van dat onderscheid was erg ontnuchterend geweest. Toch bad ze dat het goed met hem zou gaan.

De arts was net iets eerder ter plekke geweest dan het rijtuig. ‘Uw vader heeft veel bloed verloren, miss Laurent. Maar hij redt het wel, dat verzeker ik u.’

‘Weet u het zeker?’ had ze gevraagd.

De arts had geknikt. Het was niet dezelfde dokter die ze eerder in de stad had gezien. Hij was jonger, en bondiger in zijn manier van doen. ‘Geen enkele twijfel. U kunt met een gerust hart op reis gaan, miss.’

Claire fronste haar voorhoofd, terwijl ze luisterde naar het geluid van de golven tegen de romp. Hoe had de arts geweten dat zij op het punt stond op reis te gaan? Vermoedelijk had hij haar gesprek met oom Antoine gehoord. Hun woordenwisseling was duidelijk genoeg geweest.

Tennessee.

Daar zouden ze volgens hem een nieuwe start maken. En nog wel in Nashville. Twee jaar geleden had ze iets van die stad gezien. Onderweg naar New Orleans waren ze er doorheen getrokken. Zij had het in niets op het Athene van het zuiden vinden lijken, zoals oom Antoine de stad had genoemd. Haar duidelijkste herinnering aan Nashville was de moedeloosheid die van de mensen af leek te druipen. Ontmoedigd en verslagen had men eruit gezien. Zelfs het land zelf maakte de indruk in de rouw te zijn, voor zover dat mogelijk was.

De regen was teruggekomen en ze zocht haar toevlucht in de hut op het tussendek. De hut was lang en schaars verlicht. Rijen banken en smalle gangpaden deden de ruimte nog kleiner lijken dan die al was. Er waren slechts enkele passagiers, vrijwel allemaal mannen.

Claire zocht een bank uit aan de andere kant van de hut, vlak bij het enige gezin dat aan boord was – een vader en moeder met vier kleine kinderen. Ze vouwde de jas op die ze had meegenomen en gebruikte die als kussen. Daarna sloot ze haar ogen. Ze voelde de boot heen en weer schommelen en verbeeldde zich in een hangmat te liggen, zo eentje als haar vader haar jarenlang had beloofd te zullen kopen.

Maar nooit had gedaan.

Anderhalve dag later legde de Natchez aan in de haven van Mobile in Alabama. Dorstig en hongerig omdat haar voedselvoorraad op was, ging Claire van boord en vond het treinstation. Na een bezoek aan de toiletgelegenheid te hebben gebracht, haastte ze zich naar de winkel aan de overkant van de straat.

Het eerste fluitje had nog niet geklonken. Ze had nog genoeg tijd.

Ze koos een pak crackers en iets te drinken, met een stuk kaas uit een stolp op de toonbank. Ze bedacht zich, draaide zich om en telde steels het geld in haar beursje. Daarna wilde ze de kaas terugleggen, maar aarzelde even.

Ze had zo’n trek...

Het duurde nog twee dagen voor ze Nashville zou bereiken. Ze had haar vader en oom Antoine duidelijk gemaakt dat ze meer geld nodig had, maar zij hadden volgehouden haar genoeg te hebben gegeven.

Ze keek om zich heen maar zag niemand. Ze keek naar haar geopende tas, daarna weer naar de kaas. Daarna naar de goedgevulde planken in de winkel. De eigenaar verdiende waarschijnlijk voldoende om...

Snel legde Claire de kaas terug en trok haar hand terug alsof ze zich had gebrand. Dit wil ik nooit meer doen. Geen bedrog meer. Geen diefstal meer. Nooit meer liegen.

‘Anders nog iets van uw dienst, miss?’

Geschrokken draaide Claire zich om. De eigenaar glimlachte, maar iets op zijn gezicht zei haar dat hij had gezien wat ze van plan was. ‘Nee, dank u. Ik laat het hierbij.’ Met een verhit gezicht telde ze de munten. Ze had nog maar een cent over.

Het fluitje van de trein klonk. Twee keer.

Twee keer? Toen ze door het raam keek, zag ze de kruier het opstapje opklappen. Ze griste haar aankopen van de toonbank waardoor haar tas viel. De inhoud ervan schoot alle kanten op.

Met opeengeklemde kaken knielde ze en raapte alles op. Daarna nam ze de zak aan die de man uitstak. ‘Dank u, meneer!’

Hij bleef vriendelijk. ‘Moge God u nabij zijn, miss.’

Claire rende naar de trein terwijl ze de kruier riep. Hij keek haar waarschuwend aan. Tegen de tijd dat zij in het laatste rijtuig een lege bank had gevonden, was de trein het station al uit.

Trillend van de honger ging ze in de zak op zoek naar de crackers en het...

Haar hand voelde iets vreemd.

Langzaam haalde ze een stuk kaas tevoorschijn, gewikkeld in vetvrij papier, samen met de crackers en het drinken. Omdat ze het gevoel had dat de zak nog niet leeg was, tuurde ze er goed in en zag de munten liggen waarmee ze had afgerekend.

Ze voelde de tranen prikken en dacht terug aan de laatste woorden van de eigenaar. Moge God u nabij zijn, mevrouw. Ze at de crackers en de kaas tot de laatste kruimel op en nam zich voor hem te bedanken voor zijn goede gaven. Hoe of wanneer wist ze niet, maar op een dag zou ze iets voor iemand doen, precies zoals hij voor haar had gedaan.

Ze legde haar hoofd tegen het raam. De cadans van de metalen wielen op de ijzeren rails maakte dat ze tot rust kwam. Ze vroeg zich af hoe het met haar vader ging, maar ondertussen wenste ze dat haar kaartje haar ver, heel ver bij hem en oom Antoine vandaan bracht. Niet dat ze hem nu nog als zodanig beschouwde. Ze raakte haar wang aan en voelde opnieuw boosheid opkomen. Met de minuut werd de afstand tussen hen groter en dat gold ook voor haar vaste voornemen om zich tegen hen te verzetten en voor zichzelf een nieuwe start te maken.

Ze haalde haar moeders horloge tevoorschijn en keek hoe laat het was. Daarna raakte ze het plaatje aan met daarop haar moeders gezicht. Wat was ze mooi... En wat had het haar altijd blij gemaakt wanneer mensen zeiden hoeveel zij op elkaar leken.

Geleidelijk aan vormde het deinen van de trein een pact met haar volle maag totdat haar ogen dichtzakten. Moge God u nabij zijn, mevrouw... Ze hoopte maar dat de woorden van de eigenaar waar waren. Dat God haar nabij was. Maar nog meer dat Hij wist waar ze naartoe ging.

Ze wenste dat ze eraan had gedacht de Bijbel in te pakken waar ze haar moeder die laatste dagen uit had voorgelezen, de Bijbel die ze op kostschool had gekregen. Maar dat bedacht ze nu pas. Hoewel ze zich de teksten zelf niet kon herinneren, herinnerde ze zich wel hoe de woorden en de beloften haar moeder hadden getroost. En haar erbij.

Ze werd overmand door slaap en liet de golven van bewustzijn steeds verder afdrijven. Wat wilde ze graag vertrouwen op dat gevoel van vrede dat ze zich herinnerde, en wat wilde ze graag geloven dat de Auteur des Levens een plan voor haar had.

Helemaal toen ze de volgende middag het perron in Nashville betrad, had ze dringend behoefte aan dat geloof, meer dan wat ook ter wereld.

3

Claire volgde de stroom passagiers over het perron en bleef pas staan toen ze zich een weg door het drukke station had gebaand. Zo aan het eind van deze septembermiddag hing er een waas voor de zon. Een heerlijke bries, eindelijk vrij van rook en roet, wreef langs haar nek. Alle zandkorrels en viezigheid tussen Louisiana en Tennessee leken de poriën van haar huid binnengedrongen te zijn. En kleefden aan haar verfomfaaide krullen.

Alles aan haar kriebelde en deed pijn en ze voelde zich volkomen uitgeblust. Ook opgelucht omdat ze er eindelijk was, maar van de aanblik van de stad Nashville werd ze niet vrolijk.

Voor de oorlog was het ongetwijfeld een mooie, zelfs charmante stad geweest. Toch viel er niet te ontkomen aan een gevoel van verlies en ondergang. Langs de smalle straten stonden rijen huizen, overwegend van baksteen, maar hier en daar van hout. De meeste gebouwen stonden leeg en hadden planken voor de ramen. Waar dat niet het geval was, waren de ruiten gebroken en leken de gebouwen al heel lang leeg te staan. Een aantal straten verder verhief een sobere kerktoren zich eenzaam aan de horizon, als een verbijsterend baken.

Straatnaambordjes, voor zover die er waren, hingen scheef en gingen gebukt onder een onzichtbaar gewicht. En waar eens bomen hadden gestaan – zelfs nu nog kon ze zich voorstellen hoe statige populieren en platanen de onopvallende straten omlijstten – restten slechts afgebrande stompen en rommel en puin. En de mensen...

Hun uitdrukking weerspiegelde hun omgeving.

Soldaten in het uniform van een eens zo trots leger stonden in groepjes van twee of drie bijeen. De grijze wollen uniformen, dun en versleten, hingen slap om hun te magere schouders. Er liepen veel negers op straat – veel meer dan in New Orleans – toch had niemand de uitbundige vrolijke blik van onlangs bevrijde mannen en vrouwen. Integendeel, hun gezicht weerspiegelde dezelfde troosteloosheid als die van de gebroken mannen die – deels in ieder geval – hadden gevochten om hen als slaaf te houden.

Nog geen maand geleden had ze in de New Orleans Picayune gelezen dat de staat Tennessee ruim een jaar na het einde van de oorlog eindelijk weer tot de Unie was toegelaten. Maar uitkijkend over de stad waar de naweeën van de oorlog nog duidelijk aanwezig waren, kon Claire het gevoel dat de strijd nog steeds gaande was niet van zich afzetten.

En dit was de plek die haar vader en oom Antoine als bestemming hadden gekozen?

Ze reikte in haar tas naar haar moeders horloge om te kijken hoe laat het was. Haar vingers streken langs een stukje papier dat ze er vervolgens uit haalde. Het adres dat oom Antoine op een stukje briefpapier had geschreven. Van een van zijn vele reizen, wist ze. Dit papier kwam bijvoorbeeld uit New York en bevatte de naam van de Perraultgalerie. New York was trouwens een stad waar ze ook nooit meer naartoe wilde. Alhoewel, in vergelijking met Nashville...

Oom Antoine had haar opgedragen zich bij aankomst meteen bij het huis te melden. Hij had haar ervan verzekerd dat er goed voor haar zou worden gezorgd totdat zij zich bij haar zouden voegen. Vlak voordat ze in het rijtuig was gestapt, had haar vader haar hetzelfde opgedragen. Maar inmiddels lagen er bijna vijfhonderd mijl tussen hen in. De druk om gehoor te geven aan hun opdracht voelde nu anders dan op de avond van vertrek.

Aan de andere kant...

Ze had geen idee waar ze naartoe moest gaan, anders dan het logies dat voor haar geregeld was. En ze had geen geld meer. Het weinige dat ze had meegekregen, had ze besteed aan eten voor onderweg. Met haar tas in de hand leek haar verlangen naar onafhankelijkheid en avontuur slechts een kortstondige droom te zijn nu haar keuzes zich leken te beperken tot een mogelijkheid.

‘Meneer?’ Ze riep de aandacht van een kruier. ‘Zou u zo vriendelijk willen zijn mij de weg naar dit adres te wijzen?’

‘Natuurlijk, miss.’ Hij wierp een blik op het blaadje en trok een van zijn wenkbrauwen omhoog. ‘Dat is een flink eind hiervandaan, maar op een mooie dag als vandaag goed te lopen. En het ligt in een mooi deel van de stad. Veel winkels en galerieën.’

Bemoedigd door zijn woorden concentreerde Claire zich op wat hij zei, terwijl ze in gedachten een kaart tekende. Ze bedankte hem en ging op pad. Aan het einde van het station werd haar aandacht ineens getrokken door een enorm krat die uit een van de goederenwagons werd geladen.

En door een van de mannen die ernaast stond.

De man behoorde duidelijk niet tot het spoorwegpersoneel – daarvoor had hij een veel te duur pak aan. En daarvoor luisterden de andere mannen te veel naar de aanwijzingen die hij gaf.

‘Voorzichtig, heren. Alstublieft!’ Nadat hij zijn jasje terzijde had gelegd, ging hij naast de sjouwers staan en hielp een handje mee om het krat op de hellingbaan te schuiven. Gezien de uitdrukking op hun gezicht was de inhoud van het krat behoorlijk zwaar.

‘Behoefte om het krat te inspecteren, meneer Monroe?’ vroeg een van de sjouwers, terwijl hij zijn voorhoofd afveegde. Zijn stem had een licht Iers accent. ‘Voordat we die op de wagen laden, meneer?’

‘Nee, dat is niet nodig, Jacobs. Dat doen we thuis wel. Mocht er iets niet in orde zijn, dan neem ik wel contact op met de galerie.’

De galerie? Claire deed een stap naar voren. Gelukkig werd ze deels aan het zicht onttrokken door de borden op het perron.

‘Komt dit beeld helemaal uit Rome, meneer?’ vroeg een van de arbeiders aan meneer Monroe. ‘Rome in Italië?’

‘Inderdaad.’ Monroe glimlachte. Daarmee wekte hij de indruk alsof hij even gemakkelijk lachte als ademhaalde. ‘Maar de beeldhouwer is een Amerikaan.’

Een Amerikaan... Claire keek nog eens goed naar het krat, in de hoop op wat meer informatie, maar ze zag er geen tekst op staan.

‘Da’s lastig te geloven, meneer,’ zei een van de andere arbeiders, die een glimmend gezicht had zo donker als gebrande koffie. Aan zijn stem was te horen dat hij uit het zuiden kwam. ‘Dat die deftige dame de oceaan oversteekt om iets te kopen dat een van onze mannen heeft gemaakt...’

Een van onze mannen... Claire grinnikte en was blij dat ze meneer Monroe hetzelfde zag doen.

Monroe gaf alle arbeiders een fooi en drukte Jacobs de hand. Hij legde zijn hand op zijn onderarm zoals je oudere mannen vaak zag doen, al was hij de helft jonger dan Jacobs. Het was een vriendelijk gebaar, oprecht, vertrouwelijk. En dat verraste haar gezien Monroe’s kennelijk hoge positie. Wat haar niet verraste was het feit dat hij getrouwd was.

Die deftige dame... Vermoedelijk meneer Monroe’s echtgenote, dacht Claire. Alhoewel ze de gedachte dat de deftige dame zijn moeder, oudere zus of misschien een oude, rijke tante was veel aantrekkelijker vond. Daar werd de wereld heel wat interessanter van.

Omdat ze zich onzichtbaar waande, durfde ze hem nog wat beter te bestuderen.

Je zou hem knap kunnen noemen, maar dat zou hetzelfde zijn als Michelangelo’s David ‘wel aardig’ noemen. Het feit dat deze man haar deed denken aan het standbeeld van de naakte David maakte haar aan het blozen. Maar niet genoeg om weg te kijken of niet te glimlachen.

Meneer Monroe was langer dan gemiddeld en had een stevig postuur. Hij ademde een en al oprechtheid uit. En hij bewoog zich zo vanzelfsprekend en vol zelfvertrouwen dat het de aandacht trok.

Monroe pakte een leren tas op, bijna net zo een als oom Antoine voor zaken gebruikte. ‘Ik zal de wagen later op de avond opwachten en jullie helpen met uitladen.’ Hij liep naar een rijtuig dat op hem stond te wachten. Niet zomaar een rijtuig, voor niet zomaar een man...

Hij stapte in en tikte twee keer op het deurtje, waarna de koetsier een ruk aan de teugels gaf.

Claire wist eigenlijk niet waarom, maar ze wachtte totdat het rijtuig uit het zicht was verdwenen. Daarna kwam ze achter het bord vandaan en vervolgde haar weg. Wat had ze graag de inhoud van dat krat willen zien! Het was vast een beeld, want meneer Monroe had het over een Amerikaanse beeldhouwer gehad. Waarschijnlijk van marmer. Maar het kon natuurlijk ook van brons zijn.

Nu haar verbeelding geprikkeld was, ging ze in gedachten enkele Amerikaanse beeldhouwers langs die ze kende en koos er een uit. Ze giechelde hardop.

Stel dat het krat een beeld van Randolph Rogers bevatte! Alleen al die mogelijkheid deed haar sneller lopen. Wat een spannende gedachte. En wat een duur standbeeld moet dat zijn geweest. Rogers’ werk kostte al behoorlijk wat en dan moest het ook nog eens helemaal vanuit Rome...

Toen ze doorhad hoe haar gedachten op hol sloegen, kon Claire het bijna niet laten om met haar ogen te rollen. Ze liet zich veel te veel meeslepen. Maar, o, wat was het heerlijk zich zo te voelen. Zo heerlijk licht vanbinnen. Zo... zorgeloos bijna.

Een halfuur later had ze Elm Avenue gevonden, een curieus straatje met aan weerszijden winkels, niet ver bij een doorgaande weg vandaan. Toen ze haar bestemming had bereikt, haalde ze eerst het adres op de handgeschreven instructies nog eens tevoorschijn. Ze vroeg zich namelijk af of ze het wel goed gelezen had.

Ze keek op het papiertje en sloeg toen haar ogen weer op.

Het huisnummer kwam overeen met het nummer op de koperen plaat bij de ingang. Oom Antoine had weliswaar niet gezegd wat ze in Nashville zouden gaan doen, maar zij had voetstoots aangenomen dat hij en haar vader hun zaken op dezelfde manier zouden willen voortzetten. Misschien, hopelijk, had ze dat verkeerd gedacht. Niet dat dat er op de lange duur toe deed. Ze was vastberadener dan ooit om zich van hun plannen los te maken. Ook al had ze nog geen idee hoe ze dat moest aanpakken.

Met een diepe zucht en in de hoop – in het vertrouwen – dat God een plan had, duwde ze de deur open.

4

‘Goedenavond, liefje. Waarmee kan ik je van dienst zijn?’

Claire deed de deur dicht en lachte de oude dame achter het bureau toe. ‘Goedenavond, mevrouw.’ Ze was blij dat ze haar tas eindelijk op de grond kon zetten. ‘Ik ben hier om een meneer Samuel Broderick te spreken, als hij beschikbaar is. Ik heet Claire Laurent. Ik geloof dat meneer Broderick me verwacht.’

De vrouw fronste haar voorhoofd en maakte een verloren indruk. ‘Die naam komt me niet bekend voor, liefje. Het spijt me.’

Claire’s hoop kelderde flink. Ze wierp een blik op de letters op de voorruit. ‘Dit is toch Brodericks Vrachtvervoer?’

‘Jazeker!’ De vage blik werd vervangen door een heldere glimlach. ‘En ik ben mevrouw Broderick!’ Ze stak haar hand uit en klopte uitbundig op Claire’s hand. ‘Wat leuk dat je even gedag komt zeggen, liefje. Mijn man is er op dit moment niet, maar ik zal hem laten weten dat je langs bent geweest. Op zaterdagmiddag is het altijd zo druk.’ De vrouw bleef lachen, maar verwachtte duidelijk dat Claire zou vertrekken.

Claire wist dat ze niet hoorde te staren, maar ze kon het gewoon niet laten. Ze kreeg sterk de indruk dat mevrouw Broderick niet helemaal ‘bij’ was. En dat niet alleen omdat het vandaag maandag was. Ze vond het niet prettig de vrouw nog meer vragen te stellen, maar gezien de omstandigheden had ze geen andere keuze. ‘Weet u misschien wanneer uw man terugkomt? Ik moet hem dringend spreken.’

‘Wanneer mijn man terugkomt...’ fluisterde mevrouw Broderick terwijl ze met haar ogen knipperde. Ze keek naar het bureau en begon de al nette stapeltjes papier recht te leggen. Er verscheen weer een vage blik op haar gezicht. ‘Ik... ik denk niet dat hij terugkomt. Mijn Samuel... hij is...’ Ze drukte een hand tegen haar boezem en slaakte een kreetje. ‘O, nee...’

Claire snelde om het bureau heen omdat ze bang was dat de vrouw flauw ging vallen. ‘Mevrouw Broderick, gaat het...’

‘Mama!’ Vanuit een zijdeur kwam er een man binnen. Hij bewoog zich sneller dan op grond van zijn postuur te verwachten was. ‘Wat doet u hier beneden?’ Hij sloeg een arm om zijn moeder heen en gaf haar een tikje op haar schouder. Hij wierp Claire een vluchtige blik toe. Daarna keek hij haar nogmaals aan, waarbij hij haar op een niet al te nette manier van top tot teen opnam.

Claire wist dat de knoopjes van haar lijfje dichtzaten, maar kon het niet laten zich daar nog even van te verzekeren. Toen ze weer opkeek, keek hij weg.

‘Niets aan de hand, mama,’ fluisterde hij. ‘Ik ben er. Even een paar keer diep ademhalen...’

Mevrouw Broderick deed wat haar gezegd werd. Ze leunde tegen haar zoon en leek tot bedaren te zijn gekomen.

Claire deed een stap naar achteren. Ze voelde zich ongemakkelijk en tegelijkertijd verantwoordelijk voor wat er gebeurd was, en ook nog eens hondsmoe. De vermoeidheden van de reis eisten zo langzamerhand hun tol. ‘Ik wil u graag mijn verontschuldigingen aanbieden. Het was niet mijn bedoeling haar van streek te maken.’

‘U kunt er niets aan doen. Trekt u zich er niets van aan.’ Hij verplaatste zijn gewicht van zijn ene been naar het andere en maakte een gebaar richting Claire, alsof hem zojuist iets te binnen was geschoten. ‘Als ik het juist heb, en dat lijkt me van wel... dan bent u miss Laurent.’

Waarom wist Claire eigenlijk niet, maar ze had het liefste nee gezegd. ‘Ja, dat klopt.’ Ze zou zich eigenlijk opgelucht moeten voelen dat deze man haar naam kende. Dat betekende immers dat hij haar verwachtte, en dat betekende dat zij op de plek was aanbeland waar ze volgens oom Antoine’s plan had moeten aanbelanden. Maar het overweldigende gevoel dat zij hier niet thuishoorde, kon ze niet van zich afschudden. Ze vermoedde wel wie hij was, maar vroeg er toch naar. ‘En u bent?’

‘Samuel Broderick. De tweede,’ voegde hij eraan toe alsof hij indruk op haar wilde maken. Tevergeefs. ‘Ik heb deze zaak van mijn vader geërfd... die een paar jaar geleden is overleden.’

Claire knikte even. ‘Gecondoleerd met het verlies van uw vader, meneer. En u met dat van uw man, mevrouw Broderick.’ Ze knikte de vrouw ook even toe.

Mevrouw Broderick rekte zich iets uit en vestigde haar aandacht op Claire. ‘Ken ik jou ergens van, schatje?’

Claire glimlachte. ‘Ik heet Claire, mevrouw Broderick. We hebben elkaar zo-even voor het eerst ontmoet.’

Het leek alsof er een licht achter de ogen van de vrouw aanging. ‘Ah... U bent de vrouw waar die aardige man over vertelde. Ik heb hem en mijn zoon over u horen praten.’ Ze pakte Claire’s hand en zag eruit alsof ze elk moment kon gaan huilen. ‘Ik vind het zo erg van uw va...’

‘Tijd om u naar boven te brengen, mama!’ Meneer Broderick ging tussen hen in staan en nam zijn moeder bij de arm. ‘U houdt immers veel van warm eten!’ Hij leidde haar naar de deur, terwijl hij over zijn schouder sprak. ‘Ik kom zo weer beneden, miss Laurent. Dan kunnen wij de kennismaking voortzetten.’

Claire wachtte terwijl ze zich verzette tegen de neiging om te vertrekken. Een nadere kennismaking met Samuel Broderick stond niet hoog op haar lijst. Ze voelde zich niet prettig in zijn gezelschap en haar moeder had haar vaak genoeg geadviseerd naar dat innerlijke stemmetje te luisteren. Als ze ergens anders naartoe had gekund – of geld voor een hotel had gehad – zou ze zonder nadenken zijn vertrokken.

Afgemeten aan de kwaliteit van het kantoormeubilair en de omgeving waarin ze zich bevond, leek meneer Broderick een lucratief bedrijf te hebben. Ze vroeg zich alleen af wat een kunstgalerie in Nashville te maken had met een vervoersbedrijf?

Broderick kwam na een tijdje terug en sloot de voordeur af. Toen de deur in het slot viel, kroop er een rilling langs Claire’s rug. Ze hield zichzelf voor dat dat nergens voor nodig was. Door het raam zag ze dat de andere winkeliers hun zaken ook sloten.

‘Mijn moeder is een schat van een vrouw, miss Laurent. Maar u moet het haar maar niet kwalijk nemen. Ze is niet altijd even helder meer.’

Claire knikte. Ze wist niet goed wat ze hier op moest zeggen.

‘Kan ik u iets te drinken aanbieden? Ik heb thee en koffie of…,’ hij liet een strak lachje zien, ‘…iets sterkers om de vermoeidheden van de reis te verdrijven... Samen met een warm bad, misschien? Ik kan boven een bad voor u klaarmaken.’

Claire bloosde, maar kromp tegelijkertijd ineen. ‘Wat ik het liefst wil, meneer Broderick, is weten welk pension meneer DePaul voor mij geregeld heeft. Ik ben moe van de reis en wil me graag terugtrekken.’

‘Oh...’ Hij lachte alsof hij zich enigszins beschaamd voelde. Zij twijfelde echter of hij daartoe in staat was. ‘Een pension is nergens voor nodig, miss Laurent. Meneer DePaul en ik hebben afgesproken dat u bij mij zou blijven totdat zij hier aankomen. En…’ hij wierp een blik richting de trap, ‘bij mijn moeder uiteraard. Kom... ik zal u uw kamer wijzen.’

Claire voelde er eigenlijk niets voor die man te volgen. Ze dacht even over haar mogelijkheden na en volgde hem toen toch met tegenzin naar boven. Het woongedeelte van het gebouw was ruimer dan ze had gedacht en even mooi, zo niet mooier, dan het bedrijfsgedeelte beneden. Brodericks Vrachtvervoer deed kennelijk goede zaken.

Ze volgde Samuel Broderick, de tweede, naar een kamer aan het einde van de gang. Hij duwde de deur open en stapte als eerste naar binnen.

Ze voelde aan het slot op de deur, maar dat bleek kapot te zijn.

‘Oh, ja.’ Hij kwam iets dichterbij. ‘Dat had ik nog willen maken. Dat zal ik morgen meteen doen.’

Claire knikte even en zorgde voor iets meer afstand tussen hen. Ze liet haar hand over de bovenkant van een stoel glijden die erom smeekte onder de deurknop geklemd te worden. Maar het bed... In gedachten lag ze al opgekruld tussen de lakens. Het bed zag er heerlijk uit.

‘Meneer DePaul vertelde me dat u een getalenteerde kunstenares bent. En dat er veel vraag is…,’ er klonk een geamuseerd toontje in zijn stem, ‘…naar uw werk. DePaul leek graag te willen dat u meteen weer begint te schilderen. Hij zei dat er verschillende opdrachten lagen te wachten. En wanneer u die af heeft...’ hij keek haar samenzweerderig aan ‘…dan worden uw schilderijen helemaal vanuit Europa vervoerd, uiteraard samen met de echtheidscertificaten.’

Claire kreeg hiermee de bevestiging van haar vermoedens over haar vader en oom Antoine’s bedoelingen. Ten dele begreep ze nu in ieder geval Brodericks rol in het geheel. Het vervalsen van de vrachtdocumenten. Want dat was een vast onderdeel van hun werkzaamheden, dat wist ze.

Maar ze beloofde zichzelf opnieuw dat ze dat voortaan zonder haar zouden moeten doen.

‘Ik hoop dat het u hier zal bevallen, miss Laurent.’ Meneer Broderick nam haar van top tot teen op, op een manier die haar de rillingen over het lijf deden lopen.

Omdat ze verdere gesprekken en andersoortige aandacht niet wilde aanmoedigen, maakte Claire zich iets langer, in een poging meer zelfvertrouwen uit te stralen dan ze voelde. ‘Ik ben erg moe, meneer Broderick. Ik denk dat ik maar meteen ga slapen.’

Hij wierp nog een blik op het bad op pootjes in de hoek van de kamer. ‘Ik maak met alle liefde een bad voor u...’

‘Nee... dank u. Dat is niet nodig.’

‘Morgenochtend dan misschien.’ Hij glimlachte zuinig. ‘Mocht u iets nodig hebben, maakt niet uit wat, dan hoor ik dat graag. Mijn kamer ligt aan de overkant van de gang.’ Hij stak zijn hand uit. ‘En ik slaap licht.’

Claire wilde niets liever dan vertrekken. Ze besloot morgenochtend meteen een ander logies te zoeken. ‘Dank u, meneer Broderick. Ik heb alles wat ik nodig heb.’

Claire deed de deur dicht en legde haar handtas op het dressoir. Ze keek om zich heen waar haar reistas stond, maar ontdekte tot haar schrik dat ze die beneden naast het bureau had laten staan.

Nadat ze haar hart tot bedaren had laten komen, deed ze de slaapkamerdeur een fractie open, daarna nog iets verder en keek de hal in. Ze wilde niet het risico lopen haar gastheer tegen het lijf te lopen.

Gelukkig was de gang leeg. Ze was halverwege de trap toen ze stemmen haar kant op hoorde komen. Ze aarzelde even, maar schoot toen langs de openstaande deur en bad dat ze haar niet hadden gezien.

Het gaf haar een dwaas gevoel dat ze op haar tenen de trap afliep, alsof ze iets deed wat niet mocht. Zodra ze beneden was, pakte ze snel haar tas, maar omdat een gloed van buiten haar aandacht trok, bleef ze even staan kijken.

Aan weerszijden van de straat brandden er gaslampen. Hun vlammetjes creëerden een oranjegouden gloed achter het berookte glas. Wat een prachtig gezicht in de schemering! Ze kreeg er heimwee van...

Ze omklemde het leren handvat. Heimwee naar wat? Naar een plek die ze thuis kon noemen? Naar haar moeder? Altijd... Naar haar vader en de relatie die ze altijd met hem had willen hebben maar nooit had gehad? Misschien...

Omdat ze er verder niet aan wilde denken, liep ze op haar tenen de trap op. Boven aan de overloop luisterde ze even of haar al te vriendelijke gastheer in de buurt was.

‘Het lijkt me niet meer dan terecht, Samuel, dat ze iets dergelijks te horen krijgt.’

Claire bleef stokstijf staan.

‘Dat krijgt ze ook, mama. Wanneer die aardige man terugkomt. U herinnert zich meneer DePaul toch nog wel. Hij nam bloemen en iets lekkers voor u mee. In zijn telegram stond dat hij het haar wilde vertellen. Dat wij er niets over mochten zeggen. Hij weet wat verstandig is en we moeten zijn wensen respecteren.’

Claire durfde zich niet te verroeren uit angst dat het kraken van een plank haar zou verraden. Oom Antoine wilde haar zelf iets vertellen. Maar wat? Uit de kamer klonk het geluid van serviesgoed en van gedempte voetstappen. Ze had het gevoel dat meneer Broderick elk moment de gang in kon komen. Wat moest ze doen als hij haar daar zou aantreffen...

‘En wees een beetje aardig voor haar, mama. We moeten haar in de gaten houden totdat hij komt. Dat heeft hij te verstaan gegeven. Zij kan nu helpen u te verzorgen. Is dat niet fijn? Dan hoeft u niet meer te eten wat ik kook. En u heeft een vrouw om mee te praten.’

Claire fronste haar voorhoofd. Helpen mevrouw Broderick te verzorgen? En koken?

Eerst hoorde ze een zucht, daarna het geluid van een schommelstoel. ‘Goed dan, Samuel. Maar ik vind nog steeds dat een dochter het recht heeft om te weten dat haar vader is overleden.’

Claire knipperde met haar ogen. Plotseling kwam haar wereld tot stilstand. Ze hoorde de woorden maar al te duidelijk, maar ze drongen slechts met moeite tot haar door. Als vanzelf deed ze een stap naar achteren...

Haar hak vond echter geen enkele steun. Ze liet de tas vallen en probeerde de leuning te pakken. Ze gleed een paar treden naar beneden voordat ze weer vaste grond onder de voeten kreeg. De tas gleed verder naar beneden en belandde met een plof onder aan de trap. Er klonken zware voetstappen en Broderick verscheen boven aan de trap.

‘Miss Laurent! Gaat het?’ Hij stak zijn hand uit en tilde haar praktisch de trap op.

‘Mijn vader,’ fluisterde Claire. Een dochter heeft het recht om te weten dat haar vader is overleden. De woorden speelden zich telkens af in haar hoofd en het beetje lucht dat ze nog had, leek in het niets te verdwijnen.

‘Hier...’ Hij sloeg zijn arm om haar middel. ‘Ik zal u naar uw kamer brengen.’

Claire probeerde hem weg te duwen, maar hij was sterk en volhardend.

‘Het spijt me dat u dat heeft gehoord. Maar...’ Hij bracht haar naar de slaapkamer en liet haar op bed zakken, waarna hij naast haar ging zitten. ‘Ik heb dat telegram vanochtend pas gekregen. Het spijt me heel erg dat u het op deze manier te weten bent gekomen.’ Hij wreef over haar rug en liet zijn hand naar beneden zakken.

Claire schoof snel opzij. ‘Nee!’ Ze stak een hand omhoog. ‘Wilt u mij alstublieft...’

‘U bent overstuur, dat is begrijpelijk.’ Hij legde zijn arm opnieuw om haar schouders. ‘Ik weet wat het is om een ouder te verliezen.’

Claire probeerde te gaan staan, maar hij klemde zijn arm om haar heen. Pas toen besefte ze dat de deur van de slaapkamer dicht zat.

‘Ik wil u graag helpen, miss Laurent.’ Hij wilde haar hand pakken. ‘Ik denk dat wij...’

‘Laat me los!’

Maar dat deed hij niet. En de gloed die ze eerder in zijn ogen had gezien, laaide op tot een vuur. Hoe onervaren ze ook was, Claire wist dat dit niet veel goeds beloofde. Ze werd er misselijk van. Bewust verslapte ze heel even in zijn omarming. Toen ze voelde dat hij zich ontspande, sprong ze op en sloeg op de vlucht.

Ze gooide de deur open en was al bij de trap toen ze zijn voetstappen achter zich hoorde. Ze verzette zich tegen de neiging om achterom te kijken, greep de leuning vast en nam de trap met twee treden tegelijk. Onder aan de trap greep ze haar tas. Ze was even vergeten dat de deur op slot zat!

Ze zette zich schrap en sloeg met haar vuist tegen de grendel die gelukkig opzij gleed.

‘Miss Laurent, kom terug! Ik denk dat u mijn intenties verk...’

Claire rende de deur uit, de straat op. Ze hoorde hem achter zich. De herinnering aan zijn handen op haar lichaam dreef haar verder, de volgende straat in, en weer een, en nog een, totdat ze de tel kwijt was en niet meer wist waar ze was. Totdat haar longen pijn deden en ze een steek in haar zij voelde. Haar tas leek het gewicht van de hele wereld te bevatten en de hengsels sneden steeds dieper in haar schouder.

Ze dook een steeg in, liet de tas vallen en klapte dubbel. Ze leunde tegen de zijkant van een gebouw. Met haar hoofd op haar handen luisterde ze of ze iets hoorde, maar ze hoorde alleen haar eigen bloed kloppen. Haar maag kromp samen, maar de onwillekeurige beweging leidde tot niets. Ze had in geen uren gegeten. Toch had ze geen trek. Niet meer.

Haar vader was gestorven... dood. Ze begon te snikken. Het kon niet waar zijn. De dokter had gezegd dat alles goed zou komen. De brand in haar longen nam heel iets af, maar dat gold niet voor het bonkende gevoel in haar borstkas. Een geluid aan de andere kant van de steeg deed haar opkijken.

Er kwam een man de hoek om. Hij liep te wankelen en had een fles in zijn hand. Ze geloofde niet dat hij haar gezien had, maar wilde graag voorkomen dat dat zou gebeuren. Ze tilde de tas van de grond en keek de straat in. Ze had geen idee waar ze naartoe moest.

Ze wist alleen dat ze hier niet kon blijven.

5

Bij het volgende kruispunt nam Claire haar omgeving goed in zich op om een indruk te krijgen van deze onbekende stad. Ze had het idee dat het nog niet zo heel erg laat was, maar er liep niemand meer op straat. De straatlampen die het duister verlichtten, straalden nu niet langer de warme gloed uit van eerder. Haar voeten deden pijn van al dat geren op haar hakken.

Haar oog viel op een torenspits een paar straten verderop. Ze liep die kant op en dacht terug aan een soortgelijke avond als deze, toen zij en haar moeder vooruit waren gereisd op een van hun ‘onverwachte avonturen’. Oh, mama, leefde u nog maar.

Na de voordeur geprobeerd te hebben liep Claire naar de achterkant van de kerk. De eerste deur die ze tegenkwam was gesloten, evenals een raam. Maar de tweede deur...

De grendel ging omhoog.

Ze dook naar binnen en deed de deur geruisloos achter zich dicht. Vanwege het donker sperde ze haar ogen wijd open. Ze durfde nauwelijks adem te halen en bleef stokstijf staan om te luisteren of er misschien iemand aanwezig was.

Het enige wat ze hoorde, was echter de donder van haar hartslag.

Door een raam in de muur aan de overkant viel wat maanlicht naar binnen en geleidelijk aan wenden haar ogen aan het duister. Ze bevond zich in een soort berghok. Op de tast onderzocht ze de kleine ruimte en vond een gesloten deur. Het lukte de knop om te draaien. Ze tuurde door een kiertje naar buiten en voelde een luchtstroom langs haar gezicht. Ze ving een vreemd luchtje op en snoof nog een keer, omdat ze dacht dat haar geest haar voor de gek hield. Maar in het kerkgebouw rook het echt naar ontsmettingsmiddel.

Ze deed een stap naar binnen en voelde hoe haar blik naar boven werd getrokken.

Hoge ramen domineerden de ruimte en wierpen allerlei schaduwen over de houten banken. Met de bedoeling naar achteren te lopen omdat het daar donkerder was, bleef ze toch halverwege de kerk staan.

Op deze bank lagen kussens. Op de andere niet.

Toen ze een besluit had genomen, maakte ze haar schoenen los en deed die uit. Ze zuchtte terwijl ze over haar pijnlijke voeten wreef. Ze haalde haar jas uit de tas om als deken te gebruiken en rolde zich op haar zij. Daarna legde ze de tas onder haar hoofd.

De vermoeidheid overspoelde haar en haar ogen gleden dicht. Ze zag haar vaders gezicht duidelijk voor zich, maar ze wilde eigenlijk zo graag dat van haar moeder zien. Ze drukte de tas stijf tegen haar wang.

Ze was vermoeider dan ze ooit was geweest en had geen idee of God nu naar haar luisterde of niet. Ze geloofde dat Hij alle gedachten kon horen. En hoewel dat geloof soms eerder ergerlijk dan troostvol was, klampte ze zich er nu aan vast. En ze bad dat Hij haar hart zou verstaan.

Omdat ze zijn hulp nu meer dan ooit nodig had.

Claire werd wakker en begon vanwege het felle zonlicht op haar gezicht met haar ogen te knipperen. Terwijl ze haar hand voor haar ogen hield, kwam ze iets overeind. Toen ze doorhad waar ze was en hoe ze terecht was gekomen, voelde ze een knagende pijn in haar maagstreek.

Papa...

Ze ging weer achteroverliggen en staarde naar de balken hoog boven haar. Ze treurde om hem, om de beslissingen die hij had genomen en om de relatie die ze hadden moeten hebben.

Toch kon ze twee onmiskenbare waarheden niet negeren. Hoezeer zijn overlijden haar ook pijn deed, het verlies was niet te vergelijken met de leegte die haar moeders overlijden had nagelaten. Om de een of andere reden maakte dat haar huidige verdriet des te erger.

En de tweede waarheid – alleen al de gedachte eraan voelde verkeerd – was dat zijn overlijden, hoezeer ze ook wenste dat hij nog leefde, haar de bevestiging gaf dat ze er goed aan deed een nieuw leven te beginnen. De mogelijkheid deed zich nu voor in een vorm die ze niet had verwacht, maar ze wilde haar kans waarnemen.

Oom Antoine had Samuel Broderick – weerzinwekkende man – opgedragen haar niet over haar vaders overlijden te vertellen. Ongetwijfeld had hij het haar zelf willen vertellen om haar te kunnen dwingen, haar ervan te overtuigen het ‘familiebedrijf’ voort te zetten. Hoe heeft ze ooit kunnen denken dat Antoine DePaul werkelijk om haar gaf? En hoe heeft zij ooit zoveel om hem kunnen geven? Wat was ze naïef en goedgelovig geweest!

Kijk uit van wie je houdt...

Met die woorden van haar moeder in haar achterhoofd draaide ze zich om. Haar rug deed pijn omdat ze te lang in dezelfde houding had gelegen. Ze wilde zich uitstrekken, maar sloeg met haar elleboog tegen de achterkant van de bank. De pijn vlamde door haar arm en ze kreunde...

Totdat het kraken van een deur haar het zwijgen oplegde.

‘Weet je zeker dat we hier naar binnen mogen?’ fluisterde een vrouw. ‘Het is nog heel erg vroeg.’

‘Dat mag echt!’ antwoordde een tweede vrouw. ‘De deuren gaan om zeven uur open voor gebed, maar er is verder niemand, dus kom verder!’

Gezien de snelheid waarmee ze liepen, leken de vrouwen haast te hebben. Ze liepen door het middenpad, precies haar kant op.

In de hoop dat hun voetstappen haar geluiden zouden maskeren, griste Claire haar jas en tas bijeen, liet zich van de bank rollen en schoot er snel onder. Ze trok haar rok en spullen dicht tegen zich aan en bad dat ze haar niet zouden zien. Een paar seconden later snelden beide jonge vrouwen langs haar heen naar voren.

‘Ik wist niet dat je hier naar de kerk ging.’

‘Dat ga ik ook niet.’ In de stem van de tweede vrouw klonk ongeduld door. ‘Maar zij wel. En ik wil die positie! Dat moet toch iets waard zijn. Trouwens, iedereen weet dat het beter is om in een kerk te bidden.’

‘Waarom is dat beter?’

Omdat ze het antwoord daarop graag wilde horen, duwde Claire zich op een elleboog omhoog. Heel voorzichtig, omdat ze zich niet aan de onderkant van de bank wilde stoten.

‘Omdat, domoor...’ nijdig liet ze haar adem ontsnappen ‘…dat aan God laat zien dat je er de moeite voor neemt om daadwerkelijk iets te doen, en dat heb je dan weer voor op anderen die dat niet doen. Het vergroot je kansen dat Hij je geeft waar je om vraagt.’

Claire had het gevoel dat de uitleg van de vrouw niet klopte. Er waren genoeg momenten in haar leven geweest waarop ze er alles aan had gedaan om God te behagen, waarop ze had gedaan wat ze meende dat Hij graag wilde dat zij zou doen, in plaats van datgene wat zijzelf graag wilde doen.

Toch had Hij uiteindelijk steeds nee gezegd.

Vanaf haar plekje op de grond kon Claire een van de vrouwen zien knielen. Pas toen bekroop haar een schuldgevoel dat ze hun gesprek afluisterde.

‘Waarom denk je die positie trouwens te kunnen krijgen? De helft van de meisjes die we kennen, is al op gesprek geweest en heeft een afwijzing gekregen.’

‘Omdat ik er het geschiktst voor ben, Susanna. Ik weet hoe het is om in haar kringen te verkeren. Vader zegt dat mevrouw Acklen hem bij haar vorige bezoek aan de bank persoonlijk heeft bedankt.’

‘Ja... maar in de advertentie werd gevraagd om kandidaten die goed konden archiveren en die in staat waren dingen minutieus te regelen. Het kost jou al moeite de parfumflesjes op je bureau recht te zetten. En je spreekt ook geen Frans.’

Claire knalde met haar hoofd tegen de bank – om daarna van schrik te verstijven.

‘Wat was dat?’ hoorde ze een van de twee fluisteren. De rok van de staande vrouw ruiste bij het omdraaien.

Claire hield haar adem in.

‘Gewoon een wagen of iets anders buiten. En excuses-moi! Ik spreek wel degelijk Frans. À quelle heure arrive le train?’

Claire liet haar adem ontsnappen, waarna ze weer diep inademde. De vrouw die de positie wilde hebben, had een acceptabel Frans accent. Maar acceptabel betekende nog niet dat ze daadwerkelijk de taal kende.

‘Susanna, bid je nog mee of niet? De gesprekken zijn vandaag voor het laatst, dit is dus mijn enige kans!’

Claire zag Susanna naast haar bazige vriendin door de knieen gaan en vroeg zich af hoe lang ze zouden blijven zitten. Ze hoopte niet te lang want ze zou niet graag willen dat ze onder...

Het duurde slechts enkele seconden voor de al te voortvarende vrouw ging staan. Claire lachte bij zichzelf. Wanneer je probeerde de mening van de Almachtige te beïnvloeden deed de lengte van het gebed er kennelijk niet toe.

‘Ik moet mij op het gesprek voorbereiden.’

Susanna ging ook staan. ‘Je zei toch dat het pas vanmiddag was.’

‘Dat klopt! Maar ik wil dat alles helemaal in orde is. Je hebt haar toch ook in de stad gezien. Je weet hoe ze zich kleedt, hoe volmaakt ze er altijd uitziet. Zo wil ik er ook uitzien. En jij moet me daarbij helpen. Alsjeblieft...’

Een vermoeide zucht. ‘Vooruit dan maar. Maar je moet me beloven dat je een goed woordje voor mijn broer doet, als jij die baan krijgt.’

De vrouw slaakte een kreetje. ‘Dat zal ik doen. Dat beloof ik. Maar ik kan niets toezeggen.’

Haastige voetstappen kondigden hun komst aan. Claire bleef muisstil liggen.

‘Je broer zal hard moeten werken om die baan te krijgen en daarna om die te houden. Ik ga mijn reputatie niet op het spel zetten voor zomaar...’

Ze wachtte nog even om zich ervan te vergewissen dat ze alleen was. Daarna schoof ze onder de bank vandaan en verzamelde haar spullen. Toen ze zich bukte om haar schoenen te pakken viel haar oog op haar jurk. Ze zat onder het stof! De hele jurk, van boven tot onder, tot aan haar kousenvoeten toe, was bedekt met stof.

Met een nijdig gebaar klopte ze zichzelf zo goed mogelijk af. Haar plannen voor de dag waren volkomen op zijn kop gezet door wat ze zopas had gehoord. Ze had geen flauwe notie hoe ze dit moest aanpakken, maar ze moest een gesprek zien te regelen met... mevrouw Acklen, wie dat ook moge zijn – en wel vandaag! Omdat ze een baan nodig had, en geld om eten en onderdak te kunnen betalen. Zij kon immers archiveren en dingen minutieus regelen en sprak ook nog eens vloeiend Frans!

Ze fronste haar voorhoofd. Haar onderrok zat helemaal gedraaid, wat niet zo vreemd was natuurlijk.

Ze reikte onder haar jurk en trok de boel recht. Daarna zette ze haar voeten om de beurt op de bank en zorgde ervoor dat haar kousen goed vast kwamen te zitten. Omdat ze merkte dat haar korset en hemdje ook scheef zaten, verrichtte ze daar ook enig trek- en duwwerk, waarna ze nog iets van haar haar probeerde te maken. Haar hoofdhuid zat onder stof en viezigheid wat betekende dat elke inspanning verspilde moeite was.

Wat zij nodig had, was een heerlijk warm bad, schone kleren en een gesprek met mevrouw Acklen – en dat allemaal voor het einde van deze middag. En dat betekende dat ze een wonder nodig had. Of eigenlijk een paar wonderen.

Haar blik dwaalde naar de voorkant van de kerk, waar de twee vrouwen een paar minuten geleden hadden geknield. Ze staarde voor zich uit en overwoog ernaartoe te lopen en God formeel om hulp te vragen. Dat bezorgde haar echter een ongemakkelijk gevoel. Het voelde niet eerlijk om Hem om een grote gunst te vragen terwijl ze helemaal niets had gedaan om zoveel goedheid te verdienen.

Hoe geïntimideerd en ongemakkelijk ze zich ook voelde, in gedachten was ze al bezig haar smeekbede te verwoorden. Toen ze zich omdraaide om haar schoenen op te rapen, wist ze niet wat ze zag. Tegen een pilaar aan het einde van de bank stond een man – en niet zomaar een man – naar haar te kijken!

En gezien het licht ironische lachje om zijn mondhoek had hij haar al een tijd staan bekijken.

6

Claire’s gezicht begon te gloeien toen ze in gedachten haar handelingen aan haar garderobe bij langs ging. Het liefste zou ze zich omdraaien en het op een lopen zetten. De vermaakte blik op het gezicht van meneer Monroe maakte dat ze het alleen nog maar warmer kreeg. Waarom moest uitgerekend deze man haar hier aantreffen? Michelangelo’s David, in levenden lijve, doch volledig in de kleren. Hij was een stuk langer dan hij er gisteren op het station uit had gezien en vele malen alerter.

Hij deed een stap naar voren. ‘Neemt u mij niet kwalijk, miss, als ik u heb laten schrikken.’ Volgens de gewoonte van de heren uit het zuiden boog hij vanuit zijn middel, terwijl hij haar bleef aankijken. ‘Ik ben niet gewend dat er op dit tijdstip iemand in de kerk is.’ Dezelfde afkomst die verantwoordelijk was voor zijn gedrag verleende een diep timbre aan zijn stem.

Er lag een humoristische trek op zijn gezicht, wat Claire’s ongemakkelijke gevoel slechts versterkte. Toch was dit een ander soort ongemak dan ze bij Samuel Brodericks wellustige blik had ervaren. Ze had geen enkel bezwaar tegen de aandacht van deze man, alleen niet wanneer ze bezig was... haar kleren recht te trekken.

Omdat ze iets wilde zeggen om zich te verdedigen klampte ze zich vast aan het beetje decorum dat nog overbleef. ‘Een echte heer zou zijn aanwezigheid kenbaar hebben gemaakt. Meteen.’ De berisping kwam er lang niet zo overtuigend uit als ze graag had gewild.

‘Inderdaad, dat klopt.’ Zijn glimlach bleef op zijn plaats. ‘Dat heb ik ook gedaan. Wel twee keer.’

Ze kneep haar ogen dicht.

Hij stak een hand op alsof hij haar wilde vragen geduld te hebben. Daarna schraapte hij zijn keel. Luid en duidelijk – niet een keer, maar twee keer. Totdat hij er bijna in stikte. Of net deed alsof. Tamelijk overtuigend overigens. Hij greep zelfs naar zijn borst en zocht steun bij de pilaar achter zich.

Ondanks haar beschaamdheid kostte het Claire moeite haar lachen in te houden – ongetwijfeld de reactie waarop hij had gehoopt, gezien de waakzame blik in zijn ogen. Hij had haar op een zeer beschamend moment overvallen, maar hoe beschamend precies, dat wist ze niet. Had hij haar onder de bank vandaan zien kruipen waar ze zich had verborgen? Maar dan had ze hem toch zeker zien staan?

Hoe dan ook, ze merkte dat hij haar de mogelijkheid gaf de situatie luchtig op te nemen en haar gezicht te redden. En die mogelijkheid greep ze met twee handen aan. Ze hoopte maar dat ze enige overtuigingskracht bezat en dat hij haar kousenvoeten niet zou zien.

‘Hoewel dat een tamelijk overtuigende demonstratie was, meneer...’ ze deed haar best haar glimlach te bedwingen ‘…zie ik niet in hoe ik doof kan zijn geweest voor een dergelijk vertoon.’

Zijn donkere wenkbrauwen schoven een paar centimeter omhoog. En de snelheid waarmee hij zijn reactie maskeerde, maakte haar duidelijk dat hij dit spel waarschijnlijk beter beheerste dan zij. ‘Vandaar mijn verbazing, beste dame. Maar ook mijn teleurstelling dat u mij niet te hulp bent geschoten. Ik had kunnen stikken. Hier, op deze vloer.’

‘Wat een verlies zou dat zijn geweest.’

Hij fronste zijn voorhoofd en gaf gekwetstheid en ongeloof voor. Duidelijk geveinsd, gezien het omkrullen van zijn mondhoeken.

Normaal gesproken zou ze nooit zo’n snedige conversatie met een vreemde aangaan, maar deze man voelde niet als een vreemde. Niet als een volslagen vreemde in ieder geval. Tijdens dat gesprek met die arbeiders op het station had ze een glimp opgevangen van zijn gebrek aan uiterlijk vertoon en oprechtheid. Ze merkte hoe graag ze op die eerste indruk wilde vertrouwen.

Heel erg graag zelfs.

Tot haar verrassing kwam hij op haar af lopen. Hij bleef echter op gepaste afstand staan. Maar ondanks de twee meter tussen hen had ze het gevoel dat hij veel dichterbij stond.

Hij boog opnieuw. ‘Ik ben tekortgeschoten in mijn manieren. Meneer Sutton Monroe, tot uw dienst, miss.’

Ze stak haar hand uit, die hij aannam. Zijn adem streek warm langs haar huid. Hij drukte een lichte kus op haar hand en liet haar veel te snel weer los. Het kostte Claire moeite hem niet aan te staren. Sutton Monroe. Een naam die bij hem paste.

In een opwelling maakte ze een reverence die niet zou hebben misstaan aan het hof van keizer Napoleon. Ze deed haar uiterste best haar kousenvoeten bedekt te houden. ‘Miss Claire Elise Laurent...’ Ze tilde haar hoofd bij het omhoogkomen op. ‘Aangenaam kennis met u te maken, meneer Monroe. En mijn oprechte verontschuldiging dat ik met mijn eerdere veronachtzaming uw leven in gevaar heb gebracht.’

Zijn glimlach werd gevaarlijk ontwapenend.

Ze realiseerde zich ineens dat haar schertsende manier van praten hem misschien een verkeerde indruk gaf van het soort vrouw dat ze was. Ze keek in zijn zeeblauwe ogen en bespeurde een uitnodigende sprankeling. Ze wist meteen dat ze een probleem had. Niet omdat ze vreesde voor zijn morele besef, maar omdat ze niet kon stoppen met kijken... Vanwege de rust en het zelfvertrouwen dat uit zijn trekken en krachtige houding sprak. Vanwege de gladgeschoren kaaklijn en de volle mond. Vanwege de manier waarop zijn donkere haar over zijn voorhoofd viel en bij zijn slaap krulde.

Ze sloeg haar ogen op. En keek hem opnieuw recht aan...