OP LIEFLIJKE TONEN

Van Tamera Alexander zijn

de volgende boeken verschenen:

Fountain Creek Kronieken in drie delen

Ontvlamd – Onthuld - Onthouden

De erfenis

Timber Ridge Reeks, drie delen

Uit de verte - Verder langs de weg - Diep in mijn hart

Belmont Reeks

Een blijvende indruk – Van blijvende schoonheid

– Op lieflijke tonen

Bell Meade Reeks

Fluister zacht haar naam – Op weg naar haar hart

Tamera Alexander

Op lieflijke tonen

Roman

© 2017 Tamera Alexander

Oorspronkelijke titel A Note Yet Unsung – Belmont Mansion Novels, Book 3

Oorspronkelijke uitgever Bethany House Publishers, een divisie van Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan USA

www.bethanyhouse.com

© 2017 Nederlandse editie Uitgeverij Van Wijnen, Postbus 172, 8800 AD Franeker

Vertaling Margriet Visser-Slofstra

Omslagfoto Mike Habermann Photography, LLC; achtergrondfoto omslag Alexander Levitsky/Shutterstock; omslagbelettering Garage-bno

www.uitgeverijvanwijnen.nl

ISBN 9789051944457 / NUR 302

ISBN 9789051947090

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor Jack, mijn trouwe metgezel.

Het kostte moeite dit boek af te maken

zonder jouw gezelschap.

Je wordt nog steeds gemist…

De HEER ziet alle wegen die een mens bewandelt,

al zijn stappen slaat hij gade.

Spreuken 5:21

Woord vooraf

In ons leven speelt muziek een belangrijke rol. Muziek kent echter veel verschillende verschijningsvormen. Praten we over de enorme hoeveelheid muziekstijlen in deze zeer gewaardeerde kunstvorm, dan blijkt al snel dat smaken sterk verschillen.

Vergelijken we de normen en waarden van de huidige samenleving met die uit lang vervlogen tijden, dan geldt dat taboes uit die tijd nu de norm kunnen zijn – soms ten goede, soms ten kwade. In vrijwel alle landen nemen vrouwen tegenwoordig deel aan orkesten en wordt hun talent geprezen.

Maar dat was lang niet altijd het geval.

In de negentiende eeuw mochten vrouwen niet in orkesten of symfonieorkesten spelen. Zij werden beschouwd als te zwak en te kwetsbaar om het vele oefenen op te kunnen brengen. (Gij kleingelovigen…)

Tijdens mijn onderzoek ontdekte ik dat de heersende opvatting in die tijd inderdaad wees op uitsluiting van vrouwen, maar ik stuitte ook op de gedachte dat een in het openbaar vioolspelende vrouw aanstoot gaf. Veel te sensueel en suggestief. Een fatsoenlijke vrouw zou zoiets nooit doen!

En zo ontstond het idee voor Op lieflijke tonen, een roman in de Belmontreeks.

De roman die u zo dadelijk gaat lezen, is grotendeels gefingeerd, hoewel er historische gegevens en personages in zijn verweven. Het landhuis Belmont in Nashville, gebouwd in 1853, bestaat bijvoorbeeld echt. En mevrouw Adelicia Acklen, een van de personages in de roman, de dynamische vrouw die haar tijd ver vooruit was, heeft daar ook echt gewoond.

Adelicia’s leven werd gekenmerkt door drie grote liefdes: kunst, natuur en muziek. Toen ik begon met de Belmontreeks (waarvan u nu het derde en laatste deel in handen hebt), dienden de afzonderlijke thema’s zich al snel aan: kunst (Een blijvende indruk), natuur (Van zeldzame schoonheid) en als laatste muziek (Op lieflijke tonen).

Al schrijvend bekroop mij het gevoel dat deze verhalen en personages hadden liggen wachten tot ik de pen zou oppakken. En daar ben ik enorm dankbaar voor. Het was een eer en genoegen samen met hen op reis te gaan.

Afgezien van Adelicia komt er een groot aantal personages in de roman voor die zijn geïnspireerd door mensen uit die tijd – mensen die op Belmont hebben gewerkt en die er op bezoek zijn geweest. Maar de karakters van die personen en hun daden in dit verhaal berusten geheel en al op mijn verbeelding.

Een bonus bij dit boek! Op mijn website (www.Tamera Alexander.com) heb ik de links vermeld van alle muziek die in dit boek wordt ‘uitgevoerd’. Mocht u de muziek tijdens het lezen willen beluisteren, ga dan naar de pagina voor A Note Yet Unsung en klik op de speellijst.

Ik nodig u uit samen met mij nogmaals de deur naar de geschiedenis te openen en een andere tijd en plaats te betreden. Ik hoop dat u in gedachten de flarden van Beethoven, Mozart en andere grootmeesters in de muziek hoort, net zoals ik die tijdens het schrijven van het verhaal van Tate en Rebekah hoorde.

Dank dat u opnieuw met mij op reis gaat,

Tamera

1

Nashville, Tennessee
12 januari 1871

Met een lamme arm van haar zware tas en met haar jas onder de sneeuw stond Rebekah Carrington huiverend tegenover haar ouderlijk huis aan de andere kant van de straat. Ze telde het aantal stappen naar de voordeur. Hoe kon zo’n kleine afstand zo onoverkomelijk voelen, zo veel lastiger te overbruggen dan de oceaan die ze onlangs was overgestoken? Ze wenste dat ze in een oogwenk terug kon zijn in Wenen.

Na tien jaar Oostenrijk voelde ze zich daar meer thuis dan in de stad waar ze was geboren en de eerste helft van haar leven was opgegroeid. Maar de brief die bijna vier weken geleden, slechts enkele dagen voor Kerst, was bezorgd, had alles…

De voordeur ging open.

Rebekah hield zich schuil in de schaduw van een pittig geurende den vol scherpe en koude naalden. Ze liet haar hoofd zakken om tussen de ijzige takken door te kunnen kijken. De witte wolkjes uit haar mond bleven mysterieus in de lucht hangen. Haar maag draaide zich om, maar niet van de honger.

Hij deed de deur open.

Hoe vaak sinds haar vertrek uit Nashville had ze de man in gedachten gezien?

Nu ze hem als volwassen vrouw tien jaar later zag, zag hij er echter heel anders uit dan toen ze als meisje van dertien naar hem opkeek. In de loop der jaren was hij wat ronder geworden, maar met zijn lengte van een meter tachtig was hij nog steeds een indrukwekkende verschijning.

Maar hij was niet langer de hoog boven haar uittorenende man die zich in haar hoofd had vastgezet.

Jarenlang hadden de herinneringen aan de gebeurtenissen – en vooral aan het gebeurde die ene nacht – haar achtervolgd. Maar met het verstrijken van de jaren en dankzij de afstand had ze die achter zich kunnen laten. Zij was niet langer dat jonge, naïeve meisje en was niet langer bang voor hem.

Maar waarom ging haar hart dan als een razende tekeer? Ze rechtte haar rug en raapte tegelijk al haar moed bijeen.

Haar stiefvader stapte in een rijtuig, een veel chiquer rijtuig dan ze zich van vroeger kon herinneren. Misschien aangeschaft met het geld dat hij onlangs dankzij een erfenis had verkregen. Die mogelijkheid vergrootte slechts haar wrok jegens hem en bepaalde haar opnieuw bij het ongelukkige tijdstip waarop haar grootmoeder was gestorven.

Geen woord van grootmoeder Carrington dat ze niet lekker was, laat staan dat ze ziek was. En toen ineens het schokkende bericht van haar ‘plotselinge en tragische overlijden’. Ze begreep er niets van maar het verlies greep haar enorm aan.

Rebekah keek naar het rijtuig, en naar de silhouet van de man erin.

Barton Ledbetter was geen eerbare man, dat was haar maar al te goed bekend. Maar hij was toch niet zo gespeend van waarden en normen dat hij het had durven wagen om…

‘Voor wie verstopt u zich?’

Geschrokken draaide Rebekah zich om, terwijl haar gedachten alle kanten op schoten.

Een jonge knul keek haar vanonder de klep van een versleten rood petje aan, terwijl de vraag duidelijk op zijn gezicht te lezen stond.

Ze trok haar wenkbrauwen op. ‘Ik verstop mij voor niemand.’

De stand van zijn hoofd vertelde haar dat hij er anders over dacht.

‘Ik stond alleen even na te denken…’ Ook al was dit bezijden de waarheid, haar geweten liet zich eenvoudig sussen door het feit dat deze knaap niets met haar zaken van doen had.

Er hing een halflege zak kranten om zijn smalle schouders. Alsof hij ineens zijn kans schoon zag, pakte hij een krant uit de zak, rolde die snel op en bood haar die aan alsof hij de kroonjuwelen van de Habsburgers aanbood.

‘Een dubbeltje voor een krant, miss. En als u me het dubbele geeft’ – er trok een grijns over zijn gezicht – ‘dan houd ik mijn mond over wat ik heb gezien.’

Rebekah nam hem op. ‘Wat denk jij gezien te hebben dan?’

‘Ik heb u betrapt op spioneren. Op die familie die daar woont.’ Hij wees naar het huis.

Ze keek vervolgens om naar het rijtuig dat tot haar schrik bijna langsreed. Toen haar stiefvader opkeek, was het net of hij haar strak aankeek. Ze bleef stokstijf staan. Hij en haar moeder verwachtten haar pas morgen. Dankzij de gunstige wind op de Atlantische Oceaan was ze een dag eerder aangekomen, maar…

Ze hield zich schuil in de stekelige schuilplaats van de den en realiseerde zich dat ze er nog niet aan toe was hem te ontmoeten. Ze had tijd nodig om haar volgende stappen te overdenken – stappen die zouden zorgen dat ze uit zijn buurt kwam. Maar helaas ook uit die van haar moeder. Tenzij… ze haar moeder kon overreden met haar mee te gaan.

Het rijtuig vervolgde zijn weg, maar pas nadat het de bocht had genomen, kwam Rebekahs ademhaling weer tot bedaren.

‘Nou, dame? Wat zal het zijn?’

Toen ze zich omdraaide, stond de jongen haar nog steeds aan te kijken, met een triomfantelijke blik op zijn gezicht. Omdat ze wel doorhad dat hij een slaatje wilde slaan uit de situatie keek ze hem strak aan. ‘Je weet niet eens wie daar woont, jongeman.’

‘Dat weet ik wel.’ Zijn stem en strakke kaaklijn overtuigden haar bijna. ‘Die man daar.’ Hij wees de kant op die het rijtuig had genomen. ‘Hij en zijn vrouw. Zij wonen daar. Dat is hun huis. Ik zie ze altijd in- en uitlopen.’

Afgemeten aan zijn geringe lengte en smalle lijf kon de jongen volgens Rebekah niet veel ouder zijn dan zeven of acht jaar. Hij was aan de magere kant, alsof de maaltijden standaard te karig waren. De kraag van zijn versleten jas, waaraan de knopen ontbraken, was rafelig. Maar hij straalde een schranderheid uit die ze herkende. Die had ze ook gezien bij leeftijdgenoten van hem die in Wenen op straat leefden. Het was een eigenschap die zowel haar bewondering als haar medelijden opwekte.

Geen enkel kind zou mogen opgroeien zonder huis, zonder veilige plek. Maar uit ervaring wist ze dat het hebben van een thuis niet altijd betekende dat een kind er veilig was.

Ze kreeg een ingeving en zette haar tas op de grond. Ze was weliswaar niet op straat opgegroeid, maar ze was niet naïef. Ze stak haar hand in haar tasje, terwijl ze met zichzelf afsprak dat het besluit over haar thuiskomst – hoe die ook zou uitpakken – voor haar zou worden genomen, en dat ze die zou aanvaarden.

‘Ik koop één krant voor mijzelf.’ Ze weerstond zijn fronsende blik. ‘En ik koop er nog één. En ik geef je een extra dubbeltje als je iets voor mij wilt doen.’

Hij kneep zijn ogen samen. ‘Wat wilt u dat ik doe?’

‘De tweede krant bezorgen bij het huis aan de overkant. Klop aan, en wanneer de huishoudster opendoet’ – wat volgens Rebekah inderdaad zo zou gaan – ‘vraag haar dan de krant aan mevrouw Ledbetter te geven. Als mevrouw Ledbetter tenminste thuis is.’

Er trok een grijns over zijn gezicht. ‘Ik zei toch dat u aan het spioneren was!’

Ze keek hem strak aan. ‘Wil je dat extra dubbeltje verdienen of niet?’

Hij zette zijn pet recht. ‘Stel dat ze niet thuis is? Loop ik dan mijn geld mis?’

‘Nee hoor. Dan krijg je nog steeds drie dubbeltjes. Afgesproken?’

Hij keek haar recht aan, knikte een keer bedachtzaam, alsof hij een ander, niet uitgesproken, alternatief overwoog. ‘Ik doe het, precies zoals u hebt gezegd.’

Rebekah nam de krant van hem aan en drukte drie muntjes in zijn groezelige hand. Zijn bruine ogen lichtten op. Ze pakte de boord van zijn mouw vast, omdat ze wist hoe hard deze jongens konden rennen. ‘Ik waarschuw je, jongeman, dat ik hard kan rennen. Als je je niet aan je woord houdt, loop je het risico door een meisje achternagezeten te worden.’

Hij grinnikte. ‘U bent geen meisje. U bent een dame. En dames, die rennen niet.’

Ze kneep haar ogen samen. ‘Deze wel.’

Terwijl hij zich omdraaide, verscheen er een ernstige blik op zijn gezicht, maar Rebekah was ervan overtuigd dat ze een geamuseerde – en bewonderende – blik in zijn ogen zag staan.

Vanuit haar schuilplaats achter de boom keek ze toe hoe hij aan de kant bleef staan wachten tot de rijtuigen voorbij waren en hij kon oversteken. Ze trok haar kraag dichter om zich heen terwijl haar maag samentrok van de zenuwen. Telkens wanneer ze eraan dacht hoe het zou zijn haar moeder na al die jaren weer te zien, speelde haar maag op.

Haar grootmoeder was erin geslaagd om de twee jaar een bezoek te brengen aan Oostenrijk, waarbij ze telkens enkele maanden bleef. Maar haar moeder? Niet één keer, ondanks het aanbod van grootmoeder Carrington om de reis te betalen. En dat had meer pijn gedaan dan Rebekah in haar brieven had laten merken. Tijdens haar jeugd had ze altijd een nauwere band gehad met haar vader, die haar met veel warmte en geduld had bejegend. De herinnering aan haar moeders, weliswaar constante en overvloedige, aandacht in die eerste jaren was gekleurd door de herinnering aan haar koele houding en haar neiging om zich kritisch op te stellen. Alsof niets wat Rebekah had gedaan ooit goed genoeg was.

Toch kon Rebekah zich niet precies herinneren wanneer haar relatie met haar moeder zo ontwricht was geraakt. Ergens na het overlijden van haar vader. Toch was dat niet de oorzaak geweest, ook al had dat verlies hun leven natuurlijk wel veranderd.

Het was gebeurd nadat haar moeder met Barton Ledbetter was getrouwd. Toen was ze veel plechtstatiger, afstandelijker geworden. En… veel afkeurender.

Ze hadden de afgelopen jaren uiteraard brieven uitgewisseld. Brieven die na verloop van tijd minder frequent waren geworden. Toch hield Rebekah nog steeds van haar en wist ze dat de genegenheid wederkerig was, op haar moeders geheel eigen wijze. Maar de gedachte haar na al die jaren weer te ontmoeten, was een enerverend vooruitzicht.

Ze wreef over de gevoelige spieren achter in haar nek, vermoeid van de reis en de spanning. Ze was nog maar nauwelijks twee uur terug in de stad, maar wist nu al dat ze zich nooit meer thuis zou voelen in Nashville – en in haar ouderlijk huis.

Plotseling schoot de jongen de straat over, terwijl hij behendig een wagen met een vracht hout ontweek en zich ogenschijnlijk niets aantrok van de lelijke woorden die de voerman hem toeriep. De jongen liep richting het huis – maar bleef stokstijf staan.

Elke spier in Rebekahs lichaam spande zich aan.

Ze nam haar rok op en vroeg zich af of ze ondanks haar dreigement die twee dubbeltjes werkelijk de moeite waard vond om de achtervolging in te zetten, maar de jongen draaide zich om en grijnsde – grijnsde, dat schooiertje – haar kant op voor hij daadwerkelijk naar de voordeur liep.

Rebekah liet haar adem ontsnappen en moest er bijna om lachen, ook al had ze dat magere nekje het liefste willen omdraaien.

Ze volgde zijn gangen en liet haar blik over het huis dwalen. In haar afwezigheid was het er helaas niet op vooruitgegaan. Hoewel haar familie nooit tot de grootgrondbezitters had behoord, had haar vader verschillende stukken grond om hun huis heen geërfd, waardoor ze dieren hadden kunnen houden en een behoorlijke tuin hadden gehad. Een aantrekkelijk iets voor een huis zo dicht bij de stad.

Na haar moeders tweede huwelijk had Barton die bezittingen vrijwel helemaal verkocht. Maar ze had geen idee waar dat geld allemaal was gebleven. Er stond nu een mengelmoesje aan huizen langs de straat die ooit zo’n mooie landelijke weg was geweest met tientallen jaren oude klimbomen waar ze in haar jeugd ’s zomers zoveel vreugde en avontuur had beleefd.

Rebekah stelde zich de kamers voor zoals die er vroeger uit hadden gezien. Het kostte haar nog steeds moeite om te geloven dat grootmoeder Carrington niet meer leefde. Ach, oma…

Rouw was iets vreemds. Je kon het proberen te vermijden, op afstand houden, er een tijdje omheen manoeuvreren, maar rouw was geduldig en slim. En keerde altijd terug. Om dan hard toe te slaan.

Ze hapte naar lucht, terwijl er een waas voor haar ogen verscheen.

De brief van haar moeder was kort geweest en bevatte weinig meer dan ‘je grootmoeder is onverwacht, maar vredig, in haar slaap overleden’. Verder was haar duidelijk te verstaan gegeven dat het tijd was dat Rebekah naar huis kwam. Waarna haar moeder haar toelage onmiddellijk had stopgezet.

Rebekah droogde haar wang af. Het plotselinge verlies van haar grootmoeder – en weldoenster, in meer opzichten dan alleen financieel – was al moeilijk genoeg. Maar haar gedwongen terugkeer naar Nashville, met de onmiskenbare verwachting dat ze weer thuis kwam wonen – met hem – was niet te bevatten.

Dat was eenvoudig onmogelijk. En dat ging ze echt niet doen.

Maar ze had geen grootmoeder van vaderskant meer die zich aan haar kant schaarde. Om aan te dringen op het belang van een opleiding in het buitenland. Alsof ze daarom jaren eerder dan haar vader oorspronkelijk had bedacht naar Oostenrijk was vertrokken. Haar grootmoeder had haar geloofd toen ze haar vertelde wat er die afschuwelijke nacht was gebeurd. Maar haar moeder? Het kan niet anders of je bent in de war, Rebekah. Het is echt onmogelijk dat hij zoiets ooit zou doen. Je bent zijn dochter. Hij probeert alleen een liefhebbende vader te zijn. Iets waarvoor je dankbaar zou moeten zijn… in plaats van je iets in te beelden.

Op aandringen van haar grootmoeder had Rebekah hem er niet mee geconfronteerd. Ze hadden allemaal gedaan alsof er niets was voorgevallen. Soms vroeg ze zich af of ze daar wel verstandig aan hadden gedaan… of dat het de weg van de minste weerstand was geweest.

De jongen klopte drie keer hard op de voordeur, en toen de deur eindelijk openging, voelde Rebekah haar hart samentrekken.

Delphia.

De vrouw was nog steeds even rond en stevig als Rebekah zich herinnerde, bijna even rond als dat ze lang was. Zelfs vanuit de verte leek de schort van de kokkin prachtig gesteven en kraakhelder te zijn, precies zoals Rebekah zich van vroeger herinnerde.

Zoals parels gleden aan een kralensnoer, zo gleden haar gedachten Demetrius’ kant op. Ze vroeg zich af of Delphia’s oudere broer er was of dat hij erop uit was om een boodschap te doen, of dat hij misschien achter in de tuin was die hem zo dierbaar was. In vrijwel elke brief die haar grootmoeder haar had geschreven had ze de hartelijke groeten van Demetrius overgebracht, vaak vergezeld van een grappige uitspraak die hij had gedaan.

Van alle mensen aan wie ze had gedacht sinds de ontvangst van haar moeders brief had ze het meeste aan hem gedacht. Demetrius was het enige lichtpuntje omtrent haar terugkeer. En ze kon nauwelijks wachten om hem te laten zien wat ze dankzij zijn geduldige onderricht uiteindelijk had geleerd.

Uit haar jaszak haalde ze het houtsnijwerk tevoorschijn dat ze al bijna vijftien jaar bij zich droeg. Het was een houten beeldje van het hondje dat ze als kind had gehad. De gelijkenis met het mopshondje – Button – was treffend, net als alles wat Demetrius had gesneden. Hij had haar uitgelegd dat hij in een stuk hout een voorwerp zag, waarna hij net zolang sneed tot hij die voorwerpen had bevrijd.

Rebekah keek toe hoe Delphia met haar handen op de heup op de jongen neerkeek. Het schoot haar te binnen dat ze er niet aan had gedacht de jongen naar zijn naam te vragen voor ze hem op pad had gestuurd. Delphia nam de krant van hem aan. De jongen sprak ondertussen verder, maar Rebekah hoorde niet wat hij zei. Daarna schudde Delphia langzaam haar hoofd.

Duidelijk dus… Rebekah slaakte een zucht. Haar moeder was niet thuis.

Deels voelde dat als een teleurstelling, maar opluchting had de overhand. De beslissing was genomen. Ze had zichzelf een extra dag gegeven om voldoende moed bijeen te rapen voor haar officiële thuiskomst. Nu kon ze ook op zoek gaan naar een plek om te wonen, hoewel de twee dollar en vierentwintig cent in haar tasje haar niet ver zou brengen.

Grootmoeder Carrington had haar tijdens haar laatste bezoek aan Oostenrijk een jaar of twee geleden verteld dat ze, mocht ze komen te overlijden, geld voor haar opzij had gezet. Rebekah had er geen idee van hoeveel, maar ze was er dankbaar voor. Zelfs een gering bedrag zou van pas komen in de periode dat ze op zoek ging naar een manier om in haar eigen onderhoud te voorzien.

Delphia richtte zich opnieuw tot de jongen – deze keer langs hem heen kijkend de straat in – waarop Rebekah haar adem inhield. Ze wachtte tot hij zich omdraaide en haar verried.

Maar hij haalde alleen zijn schoudertjes op en gaf een zodanig tikje tegen zijn pet dat de oude vrouw begon te glimlachen. Iets wat niet snel gebeurde.

Het schoffie was een slimmerik en een charmeur.

Toen de voordeur werd gesloten, liep de jongen terug de weg op. Hij keek heel even Rebekahs kant op en gaf een ruk aan zijn pet, terwijl hij triomfantelijk lachte. Vervolgens liep hij met gezwinde pas de straat in.

Rebekah keek hem na. Ze had het gevoel iets kwijt te raken toen hij de hoek omsloeg en uit zicht verdween. Wat een dwaasheid. Ze kende de jongen niet eens.

Toch had ze het gevoel hem iets verplicht te zijn.

Haar rommelende maag bracht haar op andere gedachten en bepaalde de gang van zaken. Als eerste zou ze de stad ingaan op zoek naar een plek om iets te eten.

Maar het Nashville van jaren geleden zoals zij zich dat herinnerde bleek niet meer te bestaan. Waar ze ook keek, zag ze de pijnlijke restanten van die afschuwelijke oorlogsjaren waarover haar grootmoeder had geschreven. Het enkele gebouw dat ze zich herinnerde, leek de afgelopen tien jaar enkele decennia te zijn verouderd. De stenen gevels zaten vol kogelgaten, de groezelige ruiten bevatten scheuren en barsten, of al het glas ontbrak. Wat een verschil met de overvloedige welvaart en schoonheid van Wenen.

Maar wat haar nog het meest verbaasde, was het aantal soldaten van het noordelijke leger dat voorbijliep of in groepjes op straathoeken stond. Ze wist niet dat er nog steeds zoveel in de stad gelegerd waren. Hun aanwezigheid was vast niet bevorderlijk voor het herstel van de relaties.

Bijna een halfuur later vond ze eindelijk een restaurantje waar ze plaatsnam aan een tafeltje bij het raam, dankbaar dat ze de kou achter zich kon laten. Omdat ze gistermiddag alleen een pakje crackers had gegeten, ging ze zich te buiten aan een ontbijt van warme broodjes, roereieren en spek.

Tegen de tijd dat haar eten werd opgediend, had ze een blik geworpen op de openstaande betrekkingen in de Nashville Banner, wat een tamelijk ontmoedigend effect op haar had. Al etend bestudeerde ze de eerste kolom.

De meeste betrekkingen betroffen fabrieksbanen, waarbij er steeds ervaren naaisters werden gevraagd. Ze kon wel een beetje naaien – als haar leven ervan afhing en klanten er niets om gaven als de kleren niet helemaal pasten. Maar een ervaren naaister? Nee, daar kon niemand haar van beschuldigen. En het loon – variërend van dertig tot vijfenzeventig cent per week, afhankelijk van iemands ervaring – was nauwelijks voldoende om eten van te kopen, laat staan dat ze er onderdak en de hoogstnoodzakelijke spullen van kon betalen.

De kruier die haar bagage op het station had opgeslagen, had haar gewaarschuwd dat het leven in Nashville sterk verschilde van toen ze de stad had verlaten. Hij had geen woord te veel gezegd.

2 december 1860. De dag waarop ze Nashville verliet en naar Europa reisde, en slechts enkele maanden voor het uitbreken van de oorlog. En op de dag af één jaar na haar vaders onverwachte overlijden.

De ober kwam terug en vulde zonder iets te zeggen Rebekahs waterglas en koffiekopje. De koffie was sterk en bitter en de damp kringelde mysterieus omhoog terwijl ze er voorzichtig van dronk en de overige betrekkingen zorgvuldig doornam.

GEVRAAGD: ERVAREN KOK VOOR NIEUW HOTEL VENTURE.

Ze bestudeerde alle vereisten voor de baan, waarbij ze op voorhand onder de indruk was van degene die aan dergelijke hoge eisen kon voldoen. Ze zuchtte. Ze kon niet naaien, ze kon niet koken.

Waarom leek datgene waar ze wel goed in was zo nutteloos te zijn? Was ze een man geweest, dan had de situatie er geheel anders voorgestaan.

Alsof er meteen de draak werd gestoken met die gedachte viel haar oog op een prent in een kolom ernaast. Ze trok haar wenkbrauwen op. De tekening was een duidelijk satirische afbeelding van een orkest met alleen vrouwelijke leden. De vrouw op de voorgrond, die het meeste opviel, hield haar trombone namelijk achterstevoren vast. En datzelfde gold voor alle vrouwelijke musici en hun instrumenten.

Rebekah las de tekst onder de spotprent en kneep haar ogen samen. Een damesoptreden. Ze trok haar neus op. De tekening was natuurlijk door een man gemaakt. Wat een…

Vlak onder de spotprent stond een artikel over de New York Philharmonic, een beknopt bericht – slechts enkele zinnen lang – dat volgens de eerste zin oorspronkelijk was verschenen in de Washington Daily Chronicle. In het bericht werd aangekondigd dat het orkest ter plekke zijn eerste vrouw had toegelaten, een gedenkwaardig feit waarvan Rebekah zich maar al te goed bewust was. Meer informatie bevatte het stuk niet. Niet de naam van de musicienne, geen vermelding van het instrument dat de vrouw bespeelde. Niets. En het artikel zelf leek in het niet te verzinken door de spotprent. Rebekah schudde haar hoofd.

Toch was ze de verslaggever dankbaar dat het bericht überhaupt was ingediend. Ze ging op zoek naar de naam van de verslaggever en vond die in kleine letters na de laatste zin. INGEDIEND DOOR MISS ELIZABETH GARRETT WESTBROOK.

Zich vrouwelijk solidair voelend met miss Westbrook van de Washington Daily Chronicle richtte Rebekah haar aandacht weer op de openstaande betrekkingen.

SERVEERSTERS GEVRAAGD: ALLEEN JONGE, AANTREKKELIJKE DAMES. Verder stond er niets, alleen een postadres. Het kostte haar verbeelding weinig moeite om de lege plekken omtrent de vereisten voor die positie verder in te vullen.

Net zo goed als ze in Wenen de jongens op straat had zien leven, had ze de vrouwen, jonge meisjes zelfs, na het vallen van de avond op straat zien staan en in steegjes zien hangen. Datzelfde had ze vlak bij de havens gezien toen ze na haar reis in New York van boord ging. In welke cultuur of op welk continent je je ook bevond, de laagheid van de mens leek overal hetzelfde te zijn. Wat gezien de omstandigheden bijzonder ontmoedigend was.

Ze ging over naar de volgende kolom en voelde een steek vol melancholie bij de laatste vermelding. Een betrekking als gouvernante. Nou, daarvoor was ze geschikt. En ze was er goed in, wat de familie Heilig meteen zou bevestigen, als ze daartoe de gelegenheid had. Ze had meer dan twee jaar in dat gezin gewerkt. Ook al was een betrekking als gouvernante niet iets wat haar hart begeerde.

Helemaal niet gezien het feit – ze sperde haar ogen wijd open toen ze het las – dat ze de zorg op zich zou nemen voor zes kinderen. Zes! Ze liet haar adem ontsnappen. Maar de beloning was bijna een dollar per week, plus kost en inwoning, en met nog geen drie dollar op zak kon ze het zich niet veroorloven kieskeurig te zijn.

Om nog maar te zwijgen van het alternatief dat haar aanstaarde als ze niet snel een betrekking wist te bemachtigen. Ze zou dus opnieuw gouvernante worden, als ze erin zou slagen de positie te bemachtigen.

Ze dronk haar koffie op, legde ruim voldoende geld neer om de kosten van de maaltijd te dekken en stond op. De jonge bedienster, ongeveer van haar leeftijd, dacht ze, ruimde het gebruikte serviesgoed van nabijgelegen tafeltjes op. Haar schort zat onder de vlekken. Haar bewegingen waren efficiënt en er sprak ervaring uit, maar de ronding in haar smalle schouders en de gelaten uitdrukking op haar gezicht vertelden een ander, ingrijpender verhaal.

Plotseling leek het vooruitzicht om een stel kinderen les te geven nog helemaal zo slecht niet.

Rebekah pakte haar tasje, krant en reistas en liep naar de deur toe, toen ze zich bedacht en omkeerde om haar jas te pakken. Terwijl ze haar armen in de mouwen liet glijden, erkende ze de waarheid die haar telkens bleef bekruipen. Ze had in Wenen moeten blijven. Ze had zich beter moeten inspannen om daar te kunnen blijven. Ze sloeg de wollen jas dicht om zich heen en deed de knopen dicht, terwijl haar frustratie alleen maar toenam.

Maar het was haar niet gelukt. In de korte tijd die ze had gehad, had ze gezocht, had ze het geprobeerd. Daarom stond ze nu op deze plek.

Ze had bijna de deur bereikt toen een man vlak naast haar zijn krant wijd opensloeg en daarna dubbelvouwde. In de stilte maakte dat gebaar flink wat kabaal. Rebekah keek zijn kant op en hield halt.

Haar oog werd getrokken door een vetgedrukt opschrift.

Ze las het, ze las het nog een keer, maar vertelde zichzelf meteen dat het dwaasheid was om hoop te koesteren. Maar de hoop diep vanbinnen had daar geen boodschap aan. Doelbewust keerde ze terug naar haar tafeltje, haalde een flesje uit haar reistas, schonk het restant water uit haar glas in het flesje en draaide de dop stevig dicht.

Zodra ze buiten stond, ging ze in de krant op zoek naar het artikel. Haar ogen snelden over de tekst, terwijl de koude bries haar op haar wangen prikte en het haar moeilijk maakte om de krant open te houden.

Haar lippen bewogen stilletjes terwijl ze de tekst verslond.

Ze haalde haar vaders zakhorloge tevoorschijn om te kijken hoe laat het was. Al halftwaalf geweest. Ze vertrok haar gezicht. Dat zou ze nooit meer halen. Maar ze moest het proberen.

Ze had immers niets te verliezen.

Buiten adem stapte ze de schaars verlichte hal binnen en trok de ruwhouten deur achter zich dicht. Ze was blij de wind en de kou te kunnen buitensluiten. Haar benen deden pijn van de ijskoude tocht door de stad en haar zelfvertrouwen was weggekwijnd. Had ze het artikel in de Nashville Banner maar eerder gezien, dan waren haar kansen om hier met een ja vandaan te komen misschien beter geweest.

Zoals de situatie er nu voorstond, was de aangekondigde tijd om auditie te doen al een uur verstreken. En ze kon zich goed voorstellen welke conclusies iemand als de heer Nathaniel T. Whitcomb zou trekken over een kandidaat die te laat kwam.

Nathaniel T. Whitcomb. Aan de naam te zien kwam de man uit het noorden.

Volgens de krant behoorde de heer Whitcomb tot de hoogste kringen. Niet verrassend, gezien zijn opleiding aan het prestigieuze Conservatory of Music in Baltimore, en daarna aan het Oberlin Conservatory of Music. Whitcomb had een indrukwekkend lange lijst onderscheidingen, des te indrukwekkender als je zijn leeftijd in ogenschouw nam.

Slechts tweeëndertig. Negen jaar ouder dan zij.

Een hele prestatie, dat moest ze toegeven, al was het met tegenzin. Maar als haar eerder opgedane ervaring haar niet in de steek liet – en daar was ze van overtuigd – dan bezat de man een ego om u tegen te zeggen. Bij mannelijke musici leek dat altijd het geval te moeten zijn.

Vooral bij dirigenten.

Maar vele malen belangrijker dan zijn kijk op punctualiteit was zijn mening over vrouwelijke leden in een orkest. Hopelijk was hij zo vooruitstrevend in zijn ideeën als het artikel haar had doen denken. In het artikel stond dat de Nashville Philharmonic nog in de kinderschoenen stond en het feit dat alles nog nieuw was, zou weleens in haar voordeel kunnen werken. En het hielp ongetwijfeld mee dat de filharmonische genootschappen van New York en Philadelphia onlangs vrouwen in hun geledingen hadden toegelaten.

Maar toch…

Het Zuiden had er altijd langer over gedaan om veranderingen te accepteren, vooral wanneer voornoemde verandering haar oorsprong had in het noorden van het land. Er waren al heel wat jaren verstreken sinds de oorlog, maar het was duidelijk dat wonden nog heel lang bleven etteren.

‘Kan ik u ergens mee helpen?’ sprak een vrouw haar op scherpe toon aan.

Geschrokken draaide Rebekah zich om. Rechts van haar zat een vrouw achter een bureau. De verzuurde uitdrukking op haar gezicht leek goed te passen bij de bedompte atmosfeer in het gebouw.

Met klamme handen, ondanks de kou, liep Rebekah haar kant op. Op deze horde had ze niet gerekend. Stilzwijgend gaf ze zichzelf hiervoor op de kop. Dankzij haar ervaring in Wenen wist ze hoe ze met dirigenten van een symfonie moest omgaan, maar hun poortwachters…

Dat waren geduchte tegenstanders. En deze vrouw maakte een bijzonder vervaarlijke indruk.

Ze kon haar verzoek maar beter zorgvuldig formuleren, anders stond ze in een oogwenk buiten op straat. Omdat haar arm pijn deed, verplaatste ze haar reistas van de ene naar de andere hand. ‘Ja, mevrouw. Ik weet zeker dat u mij ergens mee kunt helpen.’ Rebekah schonk haar een glimlach die niet werd beantwoord. ‘Ik ben hier om te informeren naar…’

‘De nieuwe betrekking,’ zei de vrouw, terwijl ze haar ondertussen opnam. ‘Sta mij toe te raden… U bent helemaal weg van de symfonie, en u hebt er altijd al naar verlangd er op de een of andere manier deel van uit te maken.’

Het weinig subtiele sarcasme van de vrouw maakte Rebekah duidelijk dat ze niet voor de poes was, maar de kille lach gaf Rebekah het gevoel dat de kou van buiten kans had gezien naar binnen door te dringen.

Waarom was niet duidelijk maar de vrouw had kennelijk meteen een afkeer van haar. Dat, of de gedachte dat zij naar de ‘nieuwe betrekking’ kwam informeren, stond haar niet aan. Maar hadden ze het überhaupt over dezelfde betrekking? Rebekah had het gevoel van niet, maar ze besloot met de vrouw mee te praten.

‘Nogmaals dank dat u mij wilt helpen’ – Rebekah wierp een blik op het naambordje op het bureau – ‘mevrouw Murphey. Daar ben ik u erg dankbaar voor. En u hebt gelijk. Ik houd erg veel van de symfonie en zou er graag deel van uitmaken. In feite…’

‘Maar hoe bent u het te weten gekomen? Dat zou ik weleens willen weten.’

Rebekah aarzelde. ‘Te weten gekomen…’

‘Over de betrekking voor de assistente van de dirigente,’ zei de vrouw langzaam, alsof ze een onbezonnen kind toesprak.

Rebekah deed haar best vriendelijk te kijken. Ze had al jong geleerd dat liegen verkeerd was, maar er bestond ook zoiets als te eerlijk zijn. Dat had ze met vallen en opstaan geleerd.

‘Nou, mevrouw Murphey, ik sprak vanochtend iemand over Nashville, en we hadden het erover hoeveel er in de afgelopen jaren was veranderd. Toen las ik het artikel in de krant over de nieuwe dirigent en besloot toen…’

‘Om een poging te wagen en de anderen voor te zijn.’ Mevrouw Murphey lachte flauwtjes. ‘Nou, u bent te laat, miss…’

‘Carrington, mevrouw.’ Rebekah zag af van de reverence die toch niet gewaardeerd zou worden. ‘Rebekah Carrington.’

De vrouw nam haar van top tot teen op, waarbij haar blik iets te lang bleef haken bij Rebekahs jasje en rok die onder de mantel uitstaken. Rebekah liet haar hand over haar kleding glijden. Omdat ze in de rouw was, had ze gekozen voor haar donkergrijze fluwelen jasje met bijbehorende plooirok en tournure. Het waren niet haar elegantste kleren, maar ze pasten wel bij de omstandigheden. En trouwens, de mode in Nashville – wat zij er tot nu toe van had gezien tenminste – was heel wat minder elegant dan in Europa en Wenen.

‘Nou, miss Carrington… Ik kan u vertellen dat tientallen jonge vrouwen al naar de betrekking hebben geïnformeerd. Vrouwen uit de beste families van Nashville, om nog maar te zwijgen over de dochters van de meest genereuze begunstigers van de filharmonie. Daarom zou ik u willen aanraden uw aandacht te richten op andere veelbelovender mogelijkheden. Nog een goede dag.’

Mevrouw Murphey richtte haar aandacht op de papieren op haar bureau. Maar Rebekah bleef staan.

Of het kwam door de abrupte manier van doen van de vrouw of door de verlammende waarheid over haar eigen benarde situatie, ze kon onmogelijk vertrekken zonder elke mogelijkheid te hebben geprobeerd. En ze voelde absoluut niets voor een betrekking als assistente. Ze was hiernaartoe gekomen met iets veel groters in haar gedachten. Iets wat het al behoorlijk grijzende haar van die beste mevrouw Murphey in één klap wit zou maken. Een onderhoudende gedachte op dat moment.

‘Mevrouw Murphey, neemt u mij niet kwalijk.’

De vrouw tilde haar hoofd langzaam omhoog.

‘Ik waardeer uw goede raad, maar ik verzoek u de dirigent te vragen of hij tijd heeft mij te spreken. Er zijn slechts enkele minuten mee gemoeid.’

Mevrouw Murphey ging langzaam staan. ‘Misschien ben ik niet duidelijk genoeg geweest, miss Carrington. Er is geen enkele reden om te denken dat…’

‘U was volkomen duidelijk, mevrouw. Maar ik ben voornemens de heer Whitcomb te spreken. Dat zou vandaag kunnen. Nu. Anders…’ Rebekah stak haar kin in de lucht. ‘Kom ik morgenvroeg terug. Net zolang tot ik hem gesproken heb.’

De vrouw trok haar lippen tot een dun streepje. ‘Hij heeft het erg druk, met een zeer veeleisend programma.’

Rebekah zette haar tas neer. ‘Daarom wil ik zijn tijd niet verdoen. Ook die van u niet.’

Haar verzuurde uitdrukking werd er niet beter op. ‘Goed dan. Wacht hier tot ik terugkom.’

Mevrouw Murphey beende de lange gang in, waarbij het getik van haar hakken de stilte verbrak.

Rebekah liet haar adem ontspannen, opgelucht… maar eigenlijk ook niet. Ze bleef staan en liet de stilte tot zich doordringen terwijl de muffe lucht in het operagebouw een dierbare herinnering opriep.

Het beeld van haar vader in zijn zondagse kleren, en zij in die van haar, drong zich langzaam aan haar op. Ze kon zich die avond goed herinneren, hoewel ze die keer het gebouw betraden door de sierlijke voordeuren. Ze zou die avond nooit vergeten. Haar eerste symfonie. Een rondreizend gezelschap uit New York, had haar vader uitgelegd. Het was voor haar een betoverende ervaring geworden die haar leven had veranderd. Haar vader had dat ook zo ervaren.

Wat zij zich afvroeg, maar nooit zeker zou weten, was of het zijn bedoeling was geweest dat die ervaring haar leven zou veranderen. Het was in ieder geval niet die van haar moeder geweest.

Rebekah maakte de knopen van haar jas los, maar omdat ze het nog steeds koud had, hield ze de jas wel aan. Ze liet haar blik ronddwalen.

Afbladderende wanden en kromgetrokken planken op de vloer weerspraken de schoonheid van het eens zo weelderige gebouw. Toch slaagde de achterste gang van het operahuis erin nog steeds iets koninklijks uit te stralen, alsof de tijdloze schoonheid van Mozart, Beethoven en Schubert tot in het metselwerk was doorgedrongen. Hun aanwezigheid in de hallen en gangen was bijna tastbaar en ze was ervan overtuigd ze in de stilte te kunnen horen als ze maar goed genoeg luisterde.

Wat jammer dat het gebouw binnenkort zou worden afgebroken.

Het artikel dat ze eerder die dag had gelezen, ging over de plannen van het stadsbestuur om het oude operahuis te slopen, gevolgd door een beschrijving van het nieuwe Nashville Opera House, zoals het werd genoemd, dat in de zomer af moest zijn. Uit de beschrijving bleek dat het een bijzonder gebouw zou gaan worden. Maar kennelijk hadden talloze tegenslagen de afronding van het project vertraagd.

De opvallendste gebeurtenis was het instorten van een balkon tijdens de bouwwerkzaamheden. Verschillende bouwvakkers waren ernstig gewond geraakt, maar er was gelukkig niemand bij omgekomen. Uit de krant was op te maken dat er een flink schandaal was ontstaan waarbij de toenmalige burgemeester en zijn zoon, de architect die het project zou uitvoeren, betrokken waren. Zowel vader als zoon was zijn positie kwijtgeraakt, waarna er een nieuwe architect was benoemd – iemand uit Wenen nog wel – om toezicht te houden op het project.

En een bouwwerk in Nashville waarbij een architect uit Wenen betrokken was, moest zij uiteraard bekijken.

Als meisje had ze het niet bijzonder gevonden dat Nashville een operahuis had – hoe bescheiden het gebouw ook was in vergelijking met de operahuizen in Europa – maar voor een stad als Nashville was het feitelijk best bijzonder. Nashville was immers geen New York of Philadelphia. Maar de genoegens van theater, opera en symfonie werden er wel gewaardeerd. Vooral na die donkere oorlogsjaren.

De verslaggever had verwezen naar de ‘buitensporige generositeit van een niet nader genoemde begunstiger’ bij de bouw van het nieuwe operahuis, wat een verklaring was voor de financiering van het project in deze economisch slechte tijden.

Ze wierp een blik de hal in, zag geen teken van de poortwachter en nam plaats op een stoel langs de muur. Ze haalde haar krant tevoorschijn en las het artikel nog een keer door, in de hoop iets tegen te komen wat haar zou helpen in haar ontmoeting met Nathaniel T. Whitcomb.

De verslaggever benadrukte de voorliefde van de dirigent voor de originele partituren en zijn voorkeur voor nieuwere technieken, wat ze bemoedigend vond. Maar dat het zo veel moeite kostte om de man te spreken te krijgen betekende niet veel goeds voor haar kansen. Ze hoopte maar…

De terugkeer van de tikkende hakken trok haar aandacht. Vervolgens maakte de volslagen verbijsterde blik op het gezicht van de vrouw dat ze enige hoop durfde te koesteren.

Rebekah maakte aanstalten te gaan staan.

‘Zitten blijven,’ beval mevrouw Murphey kribbig. ‘De maestro is op dit moment in gesprek, u zult dus moeten wachten.’

Haar hoop stak bemoedigend de kop op. Maar… de maestro?

Rebekah keek de vrouw onderzoekend aan. Ondanks alle lof die hem aan het begin van zijn loopbaan was toegezwaaid, moest de man een dergelijke onderscheiding wel verdienen. Maar op het gezicht van mevrouw Murphey stond geen spoor van twijfel te lezen.

Er verstreken vijftien minuten, die zich uitstrekten tot dertig.

Rebekah wachtte onder het toeziend oog van de vrouw.

Maar toen de vrouw vanachter haar bureau wegliep, stak Rebekah snel haar hand in haar tas, deed het flesje water open en liet er een riet inglijden. Ze kon maar beter voorbereid zijn. Haar dierbare hobo in haar tas was niet haar eerste en niet haar lievelingsinstrument, maar voelde als een oude vriend. En in het licht van de publieke opinie over vioolspelende vrouwen was de hobo voor deze auditie een veel veiliger keuze.

Ze wreef haar handen af aan haar jas, terwijl haar zenuwen een loopje met haar namen. Waarom maakte ze zich eigenlijk zo druk? Ze had al duizend keer auditie gedaan voor een symfonie – maar alleen in haar dromen.

Maar kon ze het ook wanneer het er echt op aankwam?

Bijna twintig jaar lang muziek spelen en instuderen – waarvan tien in Wenen – hadden haar bestand moeten maken tegen de paniek in haar maag, vooral wanneer ze dacht aan haar ervaring met een van Oostenrijks beroemdste dirigenten. Maar een dirigent assisteren met het voorbereiden van een partituur en het kopiëren van bladmuziek bij hem thuis – na de maaltijd en na haar taken als gouvernante voor zijn kinderen te hebben gedaan – was heel iets anders dan ten overstaan van een dirigent te spelen.

Zijn lieve vrouw, Sophie, had haar een keer toevertrouwd dat Herr Heilig haar behoorlijk getalenteerd vond – voor een vrouw. Maar hij vond vrouwen ook veel te teer voor de ontberingen van een orkest. Rebekah had dus zo veel mogelijk gekeken – en geleerd, wachtend op de dag waarop ze hem kon laten zien dat ze er echt sterk genoeg voor was.

Maar die dag was nooit gekomen.

‘Miss Carrington?’

Rebekah keek op.

Mevrouw Murphey knikte richting de gang. ‘De maestro kan u nu ontvangen. Laten we ervoor zorgen dat hij niet hoeft te wachten.’

Er klonken voetstappen. Rebekah tuurde de gang in waar ze een oudere man aan zag komen met zijn hoed in de hand. Hij bleef even staan om met een ernstige blik haar kant op te kijken. Daarna liep hij gehaast stappend de andere kant op. Vermoedelijk was zijn afspraak met de maestro anders verlopen dan gehoopt.

Ze hoopte maar dat het haar beter zou vergaan.

2

Rebekah overdacht wat ze op het punt stond te doen en voelde zich er verschrikkelijk onzeker over. Maar deze kans zou zich waarschijnlijk nooit meer voordoen. In ieder geval niet voor haar. Ze vulde haar longen met frisse lucht, trok haar jas uit, hing die over de stoel en pakte haar tas op.

‘U hebt toch wel referenties meegebracht, miss Carrington?’

Rebekah aarzelde, om daarna snel haar gezicht in de plooi te trekken. ‘Ik heb alles bij me wat nodig is, dat verzeker ik u.’

Ze snelde de gang in om van verdere vragen af te zijn en voelde mevrouw Murpheys afkeuring in haar rug prikken. Maar het onwezenlijke gevoel dat ze in de gaten werd gehouden trok haar blik naar rechts.

De wonderlijk overeenkomstige blikken van in totaal vijf hooggeachte dirigenten staarden haar onderzoekend aan – Mozart, Händel, Beethoven, Bach en Haydn. Hun portretten hingen keurig op een rij, de een na de ander. Elk gezicht bevatte een triomfantelijke blik, alsof de man innig tevreden was over zijn eigen prestaties. En terecht. Hoewel hun fletse huid en iets pafferige wangen, zeer gedetailleerd door de kunstenaars weergegeven, getuigden van een aan de kunst gewijd leven, zou een dag of twee in de zon hen allemaal buitengewoon goed hebben gedaan.

Ze vertraagde haar pas om haar blik op Haydn te laten rusten, een van haar lievelingscomponisten die uit Oostenrijk kwam en die werd geëerd op de avond dat haar vader haar had meegenomen naar het operahuis. Symfonie nr. 94 werd toen ten gehore gebracht. Een van haar lievelingssymfonieën. Ze had geprobeerd de ervaring met haar moeder te delen en kon zich haar moeders reactie nog goed herinneren. Een uitspatting waar niets goeds uit voortkomt – let op mijn woorden.

Misschien kreeg haar moeder toch nog gelijk.

Maar haar vader – een bekend gevoel van verlangen wakkerde haar emoties aan – was de vriendelijkste, zachtaardigste man die ze ooit had gekend. Hij was veel te vroeg gestorven en had een gat geslagen in haar leven en in dat van haar moeder. Wat haar moeder vervolgens veel te haastig had gevuld met de man met wie ze vijf maanden na het overlijden van haar vader was getrouwd, en nog wel zonder zijn ware karakter te kennen.

Een lege plek aan het eind van de portrettengalerij trok haar aandacht. Ze liep ernaartoe om de tekst op het bronzen plaatje te lezen, van hetzelfde formaat als de plaatjes onder de andere portretten: NASHVILLE PHILHARMONIC, NATHANIEL TATE WHITCOMB.

Hadden ze nu al opdracht gegeven een portret van hem naast de allergrootste componisten in de geschiedenis te hangen? Ze schudde haar hoofd. Een gevaarlijke onderneming om het ego van een symfoniedirigent verder aan te wakkeren, iets wat op deze manier ongetwijfeld gebeurde.

Terwijl ze al haar moed verzamelde, liep ze af op de deur links van haar, waar de man zojuist doorheen was gekomen, alleen bleek die op een andere gang uit te komen. Ze verdween om de hoek en was blij buiten het gezichtsveld van de neerbuigend kijkende mevrouw Murphey te zijn gekomen.

Ze streek de voorkant van haar rok glad, terwijl ze in gedachten haar auditiestuk doornam. Mozarts Hoboconcert in C-majeur. Ze kon het vlekkeloos spelen en had het al talloze keren uitgevoerd – alleen in haar kamer, of wanneer ze een leerling de juiste techniek voordeed.

Maar nooit wanneer er zo veel op het spel stond.

De deels geopende kantoordeur bevond zich slechts vier meter verderop, maar haar benen voelden ineens loodzwaar.

Ze zag niet zozeer op tegen de auditie. Ze wist dat ze het stuk beheerste. Maar wat ze niet wist en wat zich niet liet voorspellen, was het besluit van de nieuwe dirigent. Als hij nee zei, waar moest ze dan naartoe? Wat moest ze dan doen? Gouvernante worden? Weer?

Die mogelijkheid, en de betekenis ervan voor de toekomst, hing als een molensteen om haar nek.

Maar alles was beter dan een terugkeer naar huis.

De zwaarte van dit moment maakte dat ze bleef staan, hoewel ze zich ervan bewust was dit al veel te lang niet te hebben gedaan. Mocht U luisteren, Heer, mocht U werkelijk zo geduldig en goedgeefs zijn als mijn vader altijd zei, wilt U er dan voor zorgen dat meneer Whitcomb ruimdenkender is dan zijn collega’s. Zo ruimdenkend als de dirigent in New York over wie ze vorig jaar had gelezen, of misschien als Herr Dessof, een echte maestro van de Wiener Philharmoniker. Help mij vol zelfvertrouwen te spelen. En laat hem alstublieft ja zeggen.

Ze tilde haar hoofd op, richtte haar blik op de deur, overbrugde de korte afstand en wilde haar hand optillen om aan te…

‘Dus u durft te beweren dat uw spel afgelopen zaterdag voldeed aan de definitie “vol emotie spelen”?’

Rebekah verstijfde. De stem aan de andere kant van de deur behoorde duidelijk toe aan een man – en klonk zeer misnoegd.

‘Want als dat het geval is,’ ging de man verder, ‘dan vrees ik dat u een van de meest emotioneel gehinderde musici bent die ik ooit heb ontmoet.’

‘Maar, meneer, ik…’

‘Ik neem aan dat u bekend bent met de definitie van mezzo forte?’

Er klonk een flinke hoeveelheid sarcasme door in die retorische vraag, en zelfs de lucht leek bol te staan van sarcasme.

‘Natuurlijk, meneer. Maar…’

‘Matig luid betekent die uitdrukking. En toch speelt u het alsof de maten waar het om gaat pianissimo moeten worden gespeeld. Ik kon u nauwelijks horen. U bent de concertmeester! Ik verwacht dat u het leiderschap en de kunde toont die een musicus met uw ervaring zou moeten bezitten. En dat u speelt alsof u daadwerkelijk passie voor de muziek hebt, in plaats van enkel en alleen de noten op de bladzijde uit te braken.’

‘Maar, maestro, ik ben ervan overtuigd dat ik, samen met de andere violisten…’

‘Hebt u gehoord wat Edward Pennington, de voorzitter van het symfoniebestuur, zopas tegen ons heeft gezegd? Onze optredens moeten scherper, beter, indringender worden.’ Een geërgerde zucht. ‘Vraag bij de sectiehoofden na of iedereen het nieuwe repetitieschema heeft ontvangen. De repetitie op maandag begint voortaan ’s morgens om zeven uur, en ik accepteer geen enkele verontschuldiging wanneer het schema in conflict komt met andere werktijden. Iedereen is een verplichting aangegaan toen ik hem voor dit orkest aannam, en ik verwacht dat iedereen zijn woord gestand doet. Dat was het.’

Het bevel om te gaan klonk nog scherper dan de eerdere bewoordingen van de man. Bang dat ze in de gaten zouden krijgen dat ze had staan luisteren, liep Rebekah snel bij de deur vandaan…

Maar de deur zwaaide al open.

Er kwam een man het kantoor uit, met een rood aangelopen gezicht en boze trekken op zijn gelaat. Toen hij haar zag, bleef hij echter abrupt staan.

Rebekah wist meteen dat dit niet Nathaniel Tate Whitcomb was. Deze man was namelijk geen onbekende voor haar. Ze kende zijn gezicht. Of beter gezegd, een jongere versie ervan.

Hij kneep zijn ogen halfdicht alsof ook hij zijn geheugen afzocht naar een tijd waarin ze heel wat jonger waren.

‘Rebekah?’ Hij sprak de naam uit alsof het een lelijk woord was, met een stem dun van verbijstering. ‘Rebekah Carrington.’ Deze keer klonk hij zeker van zijn zaak en gaf hij blijk van nog groter ongenoegen.

Maar het was vooral de blik in zijn ogen – de vijandigheid die Rebekah zich maar al te goed herinnerde – die maakte dat haar kleine beetje hoop voor deze auditie verschrompelde.

‘Darrow Fulton,’ zei ze zacht. De naam kwam weer naar boven, ondanks jarenlange pogingen die te vergeten. De schrik uit haar jeugd, in ieder geval in muzikaal opzicht. Hij was even oud als zij, en kreeg ook net als zij vioolles van meneer Colton, altijd vlak voor haar. En op de een of andere manier was Darrow altijd zo lang gebleven dat hij haar op weg naar huis kon kwellen.

Hoeveel schimpscheuten had hij haar toegevoegd? Hoeveel strijkstokken had hij gebroken? Haar vaardigheid had die van hem nooit overtroffen, had meneer Colton haar altijd duidelijk gemaakt. De vioolleraar was van mening dat het zonde van de tijd was om meisjes les te geven, maar haar vaders rijkelijke vergoeding voor de lessen had zijn werk gedaan om hem te overtuigen. Maar het feit dat ze – ooit in ieder geval – bijna even goed was geweest als Darrow Fulton had de schrik uit haar jeugd behoorlijk dwarsgezeten. Hij leek haar erom te haten.

Het schrapen van een stoel in het kantoor verbrak de gespannen stilte tussen hen. Darrow wierp een blik achterom. Er verscheen een onbehaaglijke trek op zijn gezicht voor hij haar weer strak aankeek.

‘Eindelijk terug uit Europa, zie ik. Na al die jaren.’ Er kwam een glimlach tevoorschijn, maar die straalde geen enkele vriendelijkheid uit. ‘Die lieve oude grootmoeder gaat het hoekje om en het geld raakt op.’ Hij maakte een afkeurend geluidje. ‘Wat jammer nou.’

De emotie die eerder al omhoog dreigde te komen diende zich nu in alle hevigheid aan. Ze bleef echter rechtop staan en koos ervoor zich te concentreren op de dingen die hij haar vroeger had aangedaan. Alleen had zij nu het geluk dat ze volwassen was – met het bijbehorende inzicht – om terug te slaan.

‘Ik zal u eens vertellen wat jammer is, meneer Fulton.’ Ze wist haar stem vast te laten klinken ondanks het bonken van haar hart. ‘Dat u na al die jaren niet veranderd lijkt te zijn. Geen greintje. Dat is pas jammer.’

Achter hen kraakte een deur.

‘Mevrouw Murphey, ik had u opgedragen om…’

Rebekah keek langs Darrow en staarde Nathaniel T. Whitcomb aan. Hij zag er volkomen anders uit dan ze had verwacht en had niets weg van alle andere symfoniedirigenten die ze ooit had gezien. Deze man was absoluut niet bleek of zwak. En niets aan hem was pafferig.

Met zijn scherpe kaaklijn, slanke en gespierde bouw en doordringende blauwe ogen leek hij beter geschikt voor het ondervragen van een getuige of het ontwortelen van bomen dan voor het noteren van een sonate of dirigeren van de Vijfde van Beethoven. De baard, een kruising tussen een keurig bijgehouden en enkele dagen oude stoppelbaard, gaf hem echter de nonchalante uitstraling waardoor hij duidelijk in de categorie musicus geplaatst kon worden.

Imponerend was de eerste gedachte die bij haar opkwam – uitzonderlijk knap was de tweede – en de combinatie bracht haar van haar stuk.

Darrow Fulton schoof langs haar heen, met een blik waaruit sprak dat ze nog niet uitgesproken waren. Rebekah verkeerde ineens alleen in het gezelschap van de man die zonder het te weten de stukken en brokken van een bijna vervlogen droom in handen had.

Niet weer een dochter van een rijke begunstiger…

Inwendig gromde Tate. Hoeveel van deze hinderlijke schepselen verwachtten ze dat hij kon verdragen?

Toen mevrouw Murphey hem had verteld dat een jongedame hem wilde spreken over de positie als assistente had hij haar halverwege de zin afgebroken, geneigd als hij was om het onderhoud te weigeren. Tijd was een kostbaar goed. En hij was ervan overtuigd dat hij alle jongedames in de staat Tennessee onderhand gesproken had.

Maar hij had het geld van de welvarende begunstigers nodig en wist wat hem te doen stond om ze gunstig te stemmen – hun dochters ontmoeten. Hij moest echter toegeven dat deze bewuste dochter er bijzonder aardig uitzag en een volwassen uitstraling had die de anderen tot nu toe hadden ontbeerd. Zijn blik bleef rusten op haar hooggesloten bloes en jasje.

Ze liep niet te koop met haar vrouwelijke bekoorlijkheid zoals de anderen hadden gedaan. Nog niet in ieder geval. Hoe langer deze ontmoetingen duurden, hoe warmbloediger de jongedames soms werden.

‘Ik geef u vijf minuten, miss…’ Hij kon zich haar naam niet herinneren, als mevrouw Murphey die al genoemd had.

‘Carrington, meneer,’ vulde ze iets te gretig aan. ‘Rebekah Carrington.’

De achternaam kwam hem niet bekend voor, maar hij was nog niet helemaal bekend met deze laag van de samenleving en met de lijst begunstigers van de Nashville Philharmonic. De lijst was verrassend lang, variërend van eenmalige donateurs tot mensen die regelmatig een bijdrage gaven. Toch moest die nog langer worden, gezien de bouwkosten voor het nieuwe operagebouw en de plannen die het bestuur had voorgesteld.

Dit alles betekende dat de openingssymfonie in juni – over een krappe zes maanden – in allerlei opzichten een grandioos succes moest worden. Het was van groot belang om de steun van het publiek te verkrijgen, en datzelfde gold voor een goede kaartverkoop en natuurlijk voor een uitstekende muzikale bijdrage.

De musici die hij dirigeerde, waren op z’n best redelijke spelers. Maar wat kon hij verwachten toen hij een wonderlijke verzameling muziekleraren, onderwijzers en amateurs kreeg om daarmee Nashvilles eerste filharmonie te vormen? Ondanks de nodige repetities de afgelopen weken moesten ze stukken beter worden dan ze waren. En datzelfde gold voor de symfonie die hij schreef.

Of eigenlijk… die hij probeerde te schrijven.

De directie van de filharmonie had erin toegestemd om hem tijd te geven om te componeren. Maar hun opdracht was helder – in ruil daarvoor wilden ze een symfonisch meesterwerk. Alsof de druk nog niet groot genoeg was.

Diep vanbinnen hoorde hij de muziek kloppen, maar de noten wisten de weg naar het papier nog niet te vinden. Soms, meestal in de kleine uurtjes van de nacht wanneer de wereld zich stilhield en de inspiratie koppig achterwege bleef, vroeg hij zich af of hij het wel kon. Om zich vervolgens af te vragen of hij onderhand bezig was gek te worden.

Voor de zoveelste keer die dag veranderde het gevreesde tik-tik-tik van die beroerde klok in hem in een oorverdovend gebonk.

‘Na u, miss.’ Hij gebaarde de jonge vrouw hem voor te gaan, om dit snel af te handelen en daarna naar het station te gaan. Hij wierp een blik op de schoorsteenmantelklok, keek daarna naar de hoek waar de doos van de apotheek stond, terwijl hij dacht aan een andere plek, een wereld hier ver vandaan.

Hij kon het zich vandaag echt niet veroorloven de laatste trein te missen.

‘Dank u, meneer Whitcomb, dat u mij wilde ontvangen.’ De jonge vrouw lachte nerveus terwijl ze plaatsnam op de oorfauteuil tegenover hem. ‘Mevrouw Murphey liet weten dat u drukbezet bent, dus ik waardeer het feit dat u de tijd neemt om mij te ontvangen.’

Hij knikte glimlachend, een nuttig gebaar dat hij snel onder de knie had gekregen.

‘De manier waarop u beschrijft wat het is om een orkest te dirigeren, meneer, de methoden die u daarvoor gebruikt…’ Ze sperde haar ogen wijd open. ‘Ik heb vanochtend het artikel in de Nashville Banner gelezen en vond het bijzonder informatief. Vooral het gedeelte waarin de verslaggever beschreef hoe u…’

‘Miss Carrington…’ Hij stak een hand op. ‘Ik ben vereerd dat u het artikel hebt gelezen. Maar… ik ben bekend met de inhoud. En u hebt nog maar vier minuten over. Misschien kunt u beter direct zeggen waarover u mij wilde spreken. ‘

Haar glimlach verbleekte en de gretige sprankeling in haar ogen veranderde in een wanhopige blik. ‘Natuurlijk.’ Ze omklemde de bruine leren tas op haar schoot. ‘Van wat ik heb gelezen, meneer, bent u een vooruitstrevende man. Een ware visionair in termen van de symfonie en directie. U hebt bewonderenswaardige stappen gezet en…’

Tate keek haar aan terwijl ze het woord voerde en werd bekropen door een gevoel van teleurstelling, maar wist niet zo goed waarom. Op de een of andere manier had hij meer verwacht van deze vrouw. Ze was erg aantrekkelijk – uitzonderlijk aantrekkelijk zelfs – met haar roodbruine haar waartegen haar hazelnootbruine ogen mooi afstaken. En ze was behoorlijk elegant gekleed, zelfs volgens de hoogste standaard in Nashville.

Maar door de intelligente blik in haar ogen, de manier waarop ze haar hoofd rechthield en hem aankeek – recht in de ogen, zonder een spoor van zedigheid of onnozelheid, alsof ze zichzelf beschouwde als zijns gelijke – had hij hogere verwachtingen van haar gehad. Maar nu de situatie er zo voorstond…

Ze had kennelijk hulp nodig. En hoewel hij niet gewend was de helpende hand toe te steken besloot hij dat nu wel te doen.

‘Dit alles gezegd hebbende, meneer Whitcomb, wil ik graag…’

‘Bent u kundig op muziekgebied, miss Carrington?’

Haar mond, op dat moment dichtgeklapt, ging weer open. ‘Jazeker, meneer. Maar wat ik u probeer te vertellen… ‘

‘En kunt u een concert transcriberen?’

‘Natuurlijk, maar ik ben hier gekomen om…’

‘En een goede kop koffie zetten. Sterk, maar niet bitter. Staat dat ook op uw repertoire?’

Ze keek hem onderzoekend aan. ‘Hebt u wel gehoord wat ik zojuist tegen u heb gezegd, meneer Whitcomb?’

Er klonk ongenoegen door in haar stem, wat hem oprecht deed glimlachen. Intelligent en pittig. Hij wenste op dit moment dat hij daadwerkelijk kon besluiten wie hij als assistente wilde aannemen. Het bestuur hield vol dat dat het geval was, maar iedereen wist beter. En dat maakte die hele poppenkast van al die ontmoetingen met hun dochters iets om gek van te worden. De positie zou uiteindelijk naar de hoogste bieder gaan en hij had wel zo’n idee wiens dochter de betrekking zou krijgen.

Alleen al de gedachte vond hij verschrikkelijk.

‘Natuurlijk heb ik geluisterd, miss Carrington. Ik omschreef enkel en alleen enkele taken die mijn assistente zou moeten verrichten. Maar…’ Het speet hem meer dan het haar zou doen, daar was hij zeker van. ‘Ik ben bang dat de positie al vervuld is. Maar,’ vulde hij snel aan, ‘als u uw adres aan mevrouw Murphey geeft, dan zullen we contact met u opnemen, mocht de situatie veranderen.’ Wat zeer te betwijfelen viel, maar een man kon altijd hopen.

Hij stond op.

‘Meneer Whitcomb.’ Ze tilde haar hand op. ‘Ik moet u iets vertellen, meneer.’

Behoorlijk onder de indruk van haar assertieve opstelling liet Tate zich in zijn stoel zakken, benieuwd naar wat er ging komen.

‘Meneer, ik ben hier niet naartoe gekomen voor een gesprek over de positie als assistente. Hoe belangrijk en gewaardeerd een dergelijke betrekking ongetwijfeld is.’

Het spoortje sarcasme in haar stem was duidelijk te horen, maar hij snapte eigenlijk niet waar dat vandaan kwam. Had hij deze vrouw beledigd? Kennelijk, maar… hoe? Omdat hij dat graag te weten wilde komen, maakte hij een gebaar. ‘Ga verder.’

‘Ik ben hier…’ Ze hield zich stil om haar tas te openen en er een etui uit te halen. ‘Om auditie te doen voor u. Voor de vacature voor hobo. Als u mij dat tenminste toestaat, meneer Whitcomb.’

Hij was niet gemakkelijk meer te verrassen. Maar deze vrouw was het gelukt dat te doen. ‘U wilt auditie doen voor de open plaats voor hobo?’ Met dat hij het zei, hoorde hij het ongeloof in zijn stem en hij kon wel raden hoe zij daarop zou reageren.

Er verscheen een frons op haar voorhoofd, waarbij de wanhoop op haar gezicht snel plaatsmaakte voor vastberadenheid. ‘Dat klopt. Ik kan goed hobospelen en zou het zeer waarderen als u mij de gelegenheid geeft auditie voor u te doen. Ik weet dat de formele audities officieel voorbij zijn, maar ik las er pas vanochtend over.’

Ze maakte het etui open en begon het instrument in elkaar te zetten. Het zag er iets kleiner uit dan de normale hobo. Ook de vingerzetting zag er anders uit.

‘Miss Carrington, ik…’

‘Neemt u alstublieft pas een beslissing nadat u mij hebt horen spelen,’ voegde ze er zacht aan toe.

‘Miss Carrington,’ zei hij nogmaals, terwijl hij met het wegtikken van de seconden steeds minder onder de indruk raakte van haar assertiviteit. Alles wat ze aan het begin had gezegd, was slechts gevlei als inleiding op haar verzoek. Dat besefte hij nu. Maar ten aanzien van haar vraag, daar kon geen sprake van zijn.

Ze zouden hem de laan uitsturen als hij een vrouw in het orkest liet spelen. En als de aanhoudende successen in zijn carrière niet voldoende ontmoediging betekenden om een dergelijke dwaasheid te begaan, dan weerhielden de omstandigheden in zijn persoonlijke leven hem er wel van.

Om allerlei redenen – niet het minst om wat het zou doen met de al matige concentratie van de huidige leden onder zijn directie – was hij erop tegen dat vrouwen werden toegelaten tot een symfonieorkest. Daar kwam nog eens bij dat het toelaten van een vrouw, hoe getalenteerd ook, gelijk zou staan aan alles wegsmijten waar hij zo hard voor had gewerkt, inclusief de symfonie die hij bezig was te schrijven voor het aanstaande openingsconcert.

Bij het zien van de intense blik op haar gezicht ging hij verder. ‘De Nashville Philharmonic bestaat volledig uit mannelijke leden, wat u waarschijnlijk welbekend is.’

‘Ja, meneer, dat is mij bekend.’ Ze ging verder de delen van het instrument in elkaar te schuiven. ‘Maar de situatie hoeft niet altijd zo te blijven als die is. Waren dat niet uw woorden? In het artikel?’

De vrouw gooide hem zijn eigen woorden voor de voeten?

Ze haalde een riet uit een flesje en legde dat op haar tong. Terwijl ze de hobo verder in elkaar zette, hield ze het riet tussen haar lippen. Tate had talloze musici dit simpele gebaar zien maken, maar wat een verschil om het haar te zien doen. Nooit eerder had deze eenvoudige handeling zijn aandacht getrokken. Hij was dan ook oneindig dankbaar dat zij niet naar hem keek terwijl hij haar gadesloeg.

Ze hield de hobo bij het bovenste deel vast, zette het riet erin en liet haar tong over haar lippen glijden, terwijl ze die afwisselend dichtkneep en licht opende. ‘Ik ga het Hoboconcert in C-majeur spelen van Mozart.’

‘Miss Carrington.’ Tate ging verzitten, nog steeds betoverd door haar mond. ‘Ik geef er de voorkeur aan dat u afziet van…’

Ze begon te spelen, waarop hij er het zwijgen toe deed. Niet omdat ze zo uitzonderlijk goed speelde – hoewel de muziek prachtig was – maar omdat hij haar vingers tijdens het spelen zag trillen, terwijl die angst in de muziek zelf niet te horen was.

Ze speelde in eerste instantie pianissimo maar met een diepgang en helderheid die niet alleen voortkwam uit de zuiverheid van de noten, maar uit de diepte van haar ziel. Haar spel was niet vlekkeloos, maar hij kon haar passie voor het muziekstuk voelen en wenste dat meneer Fulton hier was om het ook te horen.

Dit had hij de man proberen duidelijk te maken, maar gezien Fultons verwarde blik was hij daar niet in geslaagd. Het vioolspel van Darrow Fulton was voorbeeldig. Hij was de beste musicus van de vijftig mannen die samen de pasgevormde filharmonie van Nashville vormden. Darrow hield gewoon niet zo veel van het instrument als een man met zijn talent zou moeten doen. En de rest van de musici was een zootje ongeregeld vergeleken met dit. Met haar.

Terwijl hij opging in de muziek hoorde Tate bijna de begeleiding van het orkest achter haar. Miss Carrington speelde perfect in de maat. Haar timing was uitstekend, en haar vibrato… een en al genoegen. Met gemak speelde ze het neergaande arpeggio. Hij sloot zijn ogen en liet zichzelf meeslepen op de soepel gespeelde muziek.

Dit bewuste concert was een persoonlijke favoriet van hem en hij voorzag elke wisseling – allegro aperto, adagio ma non troppo en als laatste allegretto – en werd niet één keer teleurgesteld. De teleurstelling kwam pas toen het stuk uit was.

En zelfs toen leek de stilte te blijven hangen aan het randje van de laatste uitstervende noot, alsof die samen met hem het einde van de muziek betreurde.

Eigenlijk wilde hij zijn ogen niet openen, maar hij deed het toch. En zag dat die van haar nog gesloten waren, terwijl het instrument in haar schoot rustte.

‘Miss Carrington…’ Hij sprak zacht, zich bewust van het op en neer gaan van haar borst. Hij herkende dat gelukzalige gevoel nadat de muziek krachtig door iemand heen had gestroomd. Net zoals de muziek honderd jaar geleden door Mozart heen had gestroomd, en door tientallen andere musici die het stuk in de tussenliggende jaren hadden uitgevoerd. Hoewel hij er wat onder durfde te verwedden dat slechts een enkeling het met zoveel vaardigheid en hartstocht had gespeeld als deze vrouw.

Maar toch…

Hij kon alleen maar bedenken… Wat een talent. Gevolgd door een tweede gedachte die al pijn deed nog voor die volledig was gevormd… Wat spijtig.

Uiteindelijk deed ze haar ogen open. Haar hazelnootbruine ogen hadden een donkere glans gekregen en hij las een vraag in haar blik – een vraag die hij liever niet wilde beantwoorden.

‘Heel goed.’ In de stilte tussen hen klonk zijn stem veel te luid. ‘Dat was… prachtig. Dank u wel.’

Ze glimlachte. Tot zijn verrassing had hij er op dat moment heel wat voor overgehad om die warme en dankbare blik ook echt te verdienen.

‘Maar, zoals ik u al heb verteld,’ ging hij verder met een bedrukt gevoel in zijn borstkas, ‘wat u vraagt, is onmogelijk. Het spijt me.’

Ze knipperde met haar ogen, waarmee de schoonheid van het moment verdween. ‘Maar… u zei zojuist…’

‘Ik weet wat ik heb gezegd, miss Carrington. En ik meende het. Elk woord ervan. Maar het feit blijft dat u een vrouw bent. En vrouwen…’

‘Mogen niet in een orkest spelen.’

Hij liet de stilte het antwoord formuleren.

‘Bent u zich ervan bewust, meneer Whitcomb, dat de filharmonische genootschappen in New York…’

‘…en Philadelphia vrouwen hebben toegelaten in het orkest. Ja, daar ben ik me van bewust.’

‘En toch?’ antwoordde ze, terwijl ongeloof de verder vlakke stem kleurde.

‘En toch bevinden wij ons in Nashville, Tennessee. Niet in New York of Philadelphia. En het feit blijft dat de meerderheid van de mensen hier in deze stad, en zeker degenen die financiële steun aan de symfonie hebben toegezegd, samen met degenen van wie we hopen dat ze een concertkaartje zullen kopen, daar niet hetzelfde over denken. Op dit moment in ieder geval. Maar wie weet wat de toekomst zal brengen, miss Carrington.’

‘Die zal niets nieuws brengen, meneer Whitcomb, als de mensen in het heden geen enkele stap richting verandering zetten. Richting het verbeteren van onze samenleving voor iedereen die daar deel van uitmaakt.’

Tate bestudeerde haar, bewonderde haar geestdrift – en moed – terwijl hij zich tegelijkertijd afvroeg hoe hij in vredesnaam in deze situatie beland was. Hij gaf de schuld aan de verslaggever en dat verdraaide artikel. Er kwam nooit iets goeds van een gesprek met een journalist.

Hij stond op uit zijn stoel, in de hoop dat ze zijn voorbeeld zou volgen. Dat deed ze, langzaam, en met een droefheid dat zijn borst er pijn van deed.

De klok op de schoorsteenmantel sloeg het halve uur. Hij wierp een blik opzij.

Halfvijf?

De laatste trein vertrok over een uur en hij moest die halen.

‘Miss Carrington, ik bied u mijn oprechte verontschuldiging aan, maar ik moet u vragen mij te excuseren. Ik heb een belangrijke afspraak die ik onmogelijk kan verzetten. Aanvaard opnieuw mijn dank dat ik u mocht horen spelen en weet dat ik u oprecht het beste wens.’

Komend uit zijn mond klonken de woorden neerbuigend, en gezien haar gewonde blik kwamen ze ook zo op haar over.

‘Ik dank u voor uw tijd, meneer Whitcomb. En ik ben zeker niet van plan u nog langer op te houden.’ Snel haalde ze haar instrument uit elkaar en stopte het terug in haar tas. ‘Nog een goede dag gewenst.’

Tate begeleidde haar tot de gang, maar ze liet niet blijken daar erkentelijk voor te zijn, wat hij haar niet kwalijk nam.

Hij haalde zijn koffer en portfolio uit zijn kantoor, pakte de doos vol flesjes laudanum en haastte zich naar het station.

3

Rebekah haastte zich terug door de gang van het operahuis. De teleurstelling maakte dat haar keel werd dichtgeknepen. Aanvaard opnieuw mijn dank dat ik u mocht horen spelen en weet dat ik u oprecht het beste wens.

Had de man zich neerbuigender kunnen uitlaten?

Met haar blik op de uitgang gericht was ze meer dan dankbaar dat mevrouw Murphey nergens te zien was. Hopelijk wist ze de uitgang te bereiken voor de brok in haar keel losschoot en ze…’

‘Bijt je tong af, Matilda Murphey! Ik wens het mijn ergste vijand nog niet toe voor die vrouw te moeten werken, laat staan…’

Mevrouw Murphey stapte de hal in. Rebekah stopte abrupt om niet tegen haar op te botsen.

Ze keken elkaar strak aan, waardoor Rebekah ontdekte dat de vrouw zelfs zonder woorden iemand kon verwonden.

‘A, miss Carrington…’ Mevrouw Murphey kneep haar ogen samen en haar uitdrukking droop van het niet te missen: Dat zei ik toch. ‘Ik neem aan dat het gesprek niet naar wens is verlopen?’

Rebekah wierp een blik op de deur aan het eind van de gang. Zo dichtbij, en toch zo ver. ‘Klopt, mevrouw… Inderdaad niet naar wens verlopen.’

Achter mevrouw Murphey kwam een andere vrouw vandaan, ongeveer van dezelfde leeftijd, zo te zien. Rebekah voelde haar aandacht op zich gericht en zette zich schrap om daar de confrontatie mee aan te gaan. Ze trof echter alleen maar vriendelijkheid aan.

‘Ach liefje, gaat het?’ De lieve stem van de vrouw bracht Rebekah bijna aan het huilen.

‘Niets aan de hand, Agnes,’ antwoordde mevrouw Murphey. ‘Ik heb geprobeerd haar duidelijk te maken dat een gesprek voor de betrekking als assistente geen enkele zin had, maar daar wilde ze niets van weten. Ze drong aan op een onderhoud met de maestro.’

‘Nou…’ Agnes kneep zacht in Rebekahs arm. ‘Je kunt het een lieftallige jongedame toch niet kwalijk nemen dat ze graag nieuwe ervaringen wil opdoen om zich te verbeteren? Om nog maar te zwijgen over de kans om met zo’n geweldige man samen te werken.’ Terwijl ze haar glimlachend een knipoog gaf, verschenen er plooien in haar wangen. ‘Maak je maar geen zorgen, liefje, ik weet zeker dat je in een mum van tijd een andere betrekking zult vinden.’

Met brandende ogen slaagde Rebekah erin te knikken. ‘Dank u wel, mevrouw.’

‘Mevrouw Bixby is de naam, liefje. En graag gedaan hoor.’

‘Nou…’ Rebekah liet haar hoofd zakken. ‘Als u mij wilt verontschuldigen, dan ga ik nu maar.’

Ze was halverwege de vrijheid toen ze iemand haar naam hoorde roepen. De bevoogdende klank vertelde haar dat het mevrouw Murphey moest zijn. De vrouw had zeker intonatieles van de maestro gehad. De herinnering aan wat hij had gezegd – Heel goed. Dat was prachtig – maakte dat haar keel nog meer pijn ging doen. Waarom zei hij iets dergelijks zonder het echt te menen?

Ze klemde haar kaken opeen om de tranen tegen te houden en draaide zich om. Mevrouw Murphey keek haar glimlachend aan. Wat maakte dat Rebekah meteen op haar hoede was.

‘Zeer recent – in het afgelopen uur feitelijk – is mij iets verteld over een betrekking die op dit moment vacant is. Ik dacht dat u misschien geïnteresseerd zou zijn. Gezien het feit dat u hier weinig succes hebt gehad.’

‘Matilda, nee,’ zei mevrouw Bixby hoofdschuddend. ‘Ik denk niet dat…’

‘Dat miss Carrington gekwalificeerd is?’

Agnes Bixby fronste haar voorhoofd. ‘Dat was niet wat ik wilde zeggen. Alleen dat…’

Mevrouw Murphey gebaarde haar haar mond te houden. ‘Hebt u ervaring als gouvernante, miss Carrington?’

Rebekah keek van de ene vrouw naar de andere. Bij de een las ze bezorgdheid op haar gezicht en bij de ander zag ze onmiskenbaar een tartende blik. Mevrouw Murphey was duidelijk iets van plan, en Rebekah was ervan overtuigd dat de vrouw daarbij niet Rebekahs belangen op het oog had. Verre van dat. Maar zij had werk nodig en was bereid haar trots te laten varen om een baan te bemachtigen. Want een baan was de enige manier om te ontsnappen aan een verblijf in haar ouderlijk huis.

Bij hem.

‘Ja, mevrouw.’ Ze stak haar kin omhoog. ‘Ik heb ervaring en referenties.’

‘Nou, dan…’ De vonk in mevrouw Murpheys ogen werd bijna katachtig. ‘Dan is dit uw geluksdag. Voor zover u tenminste niet bang bent om hard te werken en u ten volle in te zetten.’

Rebekah stelde zich de vrouw opnieuw voor met een witte haardos, waaraan ze een gezicht vol rimpels toevoegde. En misschien ook nog een of twee wratten erbij. ‘Ik ben niet bang om hard te werken, mevrouw Murphey, en ik ben inderdaad op zoek naar werk. Als u dus op de hoogte bent van een positie bij een gezin, dan stel ik het zeer op prijs als u die informatie met mij zou willen delen.’ Ze hoopte alleen dat het niet het gezin met zes kinderen was waarover ze in de Nashville Banner had gelezen.

‘O, ik zal het u niet alleen vertellen, miss Carrington. Ik geef het u op een briefje.’ Met gezwinde spoed liep mevrouw Murphey naar het bureau en zette iets op papier.

‘Ik denk nog steeds’ – mevrouw Bixby kwam erbij staan – ‘dat het het beste zou zijn als miss Carrington…’

‘Ze kan het beste zelf beslissen, Agnes. Als er één ding is wat ik over miss Carrington te weten ben gekomen, dan is dat dat ze graag haar eigen keuze maakt. Klopt dat… miss Carrington?’

Mevrouw Murphey gaf haar het papier. Er stond een naam op en een adres, die geen van beide bekend waren.

Rebekah stopte het papiertje in haar zak. ‘Dank u wel, mevrouw Murphey.’ De woorden kwamen er gemakkelijker uit dan ze had verwacht. ‘En u ook bedankt, mevrouw Bixby. Hartelijk dank voor uw vriendelijke woorden,’ voegde ze er zacht aan toe. Het gaf haar voldoening om te zien dat er zich een frons vormde op mevrouw Murpheys voorhoofd.

Omdat ze niets liever wilde dan vertrekken, pakte ze haar jas en snelde naar buiten. Op straat bleef ze even staan om haar jas aan te trekken en de wollen stof dicht om zich heen te slaan. De koude wind beet in haar wangen en maakte haar ogen aan het wateren. Wat echter geholpen werd door de herinneringen aan de woorden van meneer Whitcomb…

Ik meende het. Elk woord ervan. Maar het feit blijft dat u een vrouw bent.

Zou zijn compliment deels gemeend kunnen zijn geweest? Dat hij vond dat ze goed kon spelen – alleen… niet goed genoeg? Of was alleen haar sekse de reden voor zijn besluit?

Eigenlijk maakte het niet uit wat de reden precies was. Want uiteindelijk had ze geen plaats in het orkest bemachtigd. Maar toch…

Maakte het wel uit. Het maakte zelfs heel veel uit.

Ze liep de straat uit, waarbij haar frustratie en de kou haar snel deden lopen. Het was minder druk op straat dan eerder op de dag, de lucht werd al grijs en haar vooruitzicht was weinig hoopvol. Hoe kon ze ooit een obstakel overwinnen dat ze niet bij machte was te veranderen?

De vraag was niet nieuw voor haar.

God had haar als vrouw geschapen. Vanaf het allereerste begin had Hij de liefde voor muziek in haar hart geplant, had haar vader altijd gezegd. Hij had haar verteld hoe vaak hij haar had aangetroffen bij het open slaapkamerraam, waar ze had zitten luisteren naar de muziek vanuit de slavenhutten net achter de heuvel die haar kant opdreef. God had haar het verlangen en het talent gegeven om te spelen, een talent waar ze jarenlang mee had gewerkt.

Waarom had de Schepper haar die liefde gegeven als Hij daar geen bedoeling mee had? En waarom had Hij mensen op haar pad gebracht om haar te helpen op weg naar dat doel – lieve Demetrius – als optreden geen deel uitmaakte van Gods plan voor haar leven?

De gedachte aan Demetrius deed haar denken aan thuis, en thuis herinnerde haar aan beslissingen – en confrontaties – die haar te wachten stonden. Hoewel ze de terugkeer naar huis niet oneindig lang kon uitstellen, kon ze die wel met een dag vertragen. Ze keek op haar zakhorloge hoe laat het was. Het was te laat geworden om nog bij het gezin te informeren naar de betrekking als gouvernante. Morgen was het vrijdag. Vroeg in de ochtend zou ze op gesprek gaan. Nu kon ze beter een plek zoeken om te overnachten.

Als eerste ging ze echter terug naar het station om iets te regelen voor de koffers die ze bij de kruier had achtergelaten. Hij had duidelijk gemaakt dat zij de koffers er vannacht niet kon laten staan, maar een man in zijn positie kon vast een fatsoenlijk hotel of pension aanbevelen. Dan zou ze de koffers daarnaartoe laten brengen.

Ze ging op pad, terwijl ze haar tas stevig vasthield en haar gedachten alle kanten op gingen.

Nathaniel T. Whitcomb.

Toen haar gedachten weer naar die man gingen, schoot haar nog een derde passende beschrijving voor hem te binnen, naast imponerend en uitzonderlijk knap.

De man was verwaand, en had duidelijk een hoge dunk van zichzelf. De manier waarop hij haar had aangekeken, alsof hij niet kon geloven dat zij zichzelf goed genoeg achtte om auditie te doen.

De maestro, ja, ja.

Aan de andere kant, toen zij tijdens haar spel het had gewaagd haar ogen open te doen, had ze gezien dat hij zijn ogen had gesloten. Zijn uitdrukking neigde naar iets wat vrijwel zeker waardering was. Vreugde zelfs. Op dat moment in ieder geval. Tot de luchthartige manier waarop hij ervoor had gekozen de auditie – en haar dromen – te beëindigen.

Ik moet u vragen mij te excuseren. Ik heb een belangrijke afspraak die ik onmogelijk kan verzetten. Ze lachte binnensmonds. Een belangrijke afspraak. Op z’n minst had hij eerlijk kunnen zijn en haar kunnen vragen om te vertrekken.

Ze liep de hoek om en de vraag die al eerder zijn akelige kop had opgestoken drong zich met hernieuwde kracht aan haar op.

Stel dat zij dit talent, dit verlangen om te spelen, had gekregen voor een ander doel dan in een orkest spelen? Stel dat het spelen van een neergaand arpeggio – met haar vingers vaardig op de toetsen, de muziek van binnenuit door haar instrument heen stromend, ontstaan vanuit haar eigen levensadem – enkel en alleen voor haar eigen genoegen was bestemd? Of wanneer ze de viool omklemde, het instrument stevig maar voorzichtig vasthield, zoals je een kwetsbaar vogeltje zou vasthouden – voldoende overtuigend om te voorkomen dat het wegvliegt, maar wel teder om het niet te verpletteren – stel dat zij de enige zou zijn die daar vreugde aan beleefde?

Hoe moest ze dat rijmen met het gevoel dat zij zich tijdens het spelen – vooral wanneer ze vioolspeelde – bezielder, wilskrachtiger, dichter bij God voelde, en meer op haar gemak met zichzelf dan op welk ander moment ook?

Het schrille geluid van een fluit deed haar opschrikken. Ze was weer terug in het heden en bleef een moment staan om haar gedachten de kans te geven bij te komen. Ze was nog maar enkele straten van het station verwijderd.

Ze wenste opnieuw dat het nog niet zo laat op de middag was en dat ze het gezin nog een bezoek kon brengen om te informeren naar de baan als gouvernante. Ze haalde het stukje papier tevoorschijn en las het regelmatige handschrift van mevrouw Murphey.

Mevrouw Adelicia Cheatham. Landgoed Belmont.

Rebekah staarde naar de naam en groef in haar geheugen naar een spoor van herinnering. Datzelfde deed ze met het landgoed, dat haar vaag bekend voorkwam. Maar…

Ze kon zich niets herinneren.

Haar grootmoeder had haar in de loop der jaren altijd trouw geschreven. De gedachte aan haar handschrift – bibberiger naarmate ze ouder werd – vervulde Rebekah met verdriet. Maar ze had ervoor gewaakt al te veel te vertellen over Nashville en de families in hun kennissenkring. Wat maar goed was ook. Want telkens wanneer haar grootmoeder iets had geschreven, ging het overgrote deel van het nieuws over de dood van vaders en zonen ten gevolge van de oorlog, gevolgd door het verlies van het ouderlijk huis en bezittingen.

Er klonk opnieuw een fluit en een veelzeggende pluim vol rook en as steeg uit boven de gebouwen. Rebekah snelde verder, terwijl ze goed uitkeek of de straat niet glad was. Ze wilde snel haar bagage terughalen en een onderdak voor de nacht regelen.

Buiten adem bereikte Tate het perron, net toen het fluitsignaal voor de laatste trein klonk en er een rookpluim omhoogsteeg. De grijze wolken leken hun dreiging onderhand waar te maken. Op het plankier onder zijn schoenen daalde een fijne mist neer als een dun laagje ijzige kant. Hij hield even in om een ouder echtpaar voor te laten gaan.

De omweg langs zijn huis betekende dat hij kostbare tijd had verloren, maar na zijn belofte aan Opal om dit – hij klopte op zijn jaszak – bij zijn volgende bezoek mee te nemen, kon hij onmogelijk zonder verschijnen. Haar glimlach zou het waard zijn.

Een kruier bukte zich om het trapje in te klappen, maar wachtte toen hij hem zag. Hij sprak hem aan maar de man sprak zo zacht dat Tate hem niet kon verstaan.

‘Neem me niet kwalijk?’ zei Tate, die de man eerder gezien had.

‘Ik zei… U had hem bijna gemist, maestro Whitcomb.’

‘Inderdaad.’ Tate wierp een blik op de naam op het borstzakje van de jas van de man, in de wetenschap dat hij onderhand de naam van de werknemer had moeten weten. ‘Dank dat u op mij hebt gewacht, meneer Barrett.’

De man glom van genoegen. ‘Graag gedaan, meneer. Weer op weg naar Knoxville? Belangrijk werk voor de symfonie, neem ik aan.’

Tate keek weg. ‘De symfonie houdt me inderdaad flink aan het werk.’

Barrett knikte. ‘Mooi artikel in de krant vanochtend, meneer. Ik ben aan het sparen om mijn vrouw als verrassing mee te kunnen nemen naar een van uw concerten. Ze heeft altijd al eens willen gaan.’ Hij keek hem wat schaapachtig aan. ‘Zelf heb ik nooit veel belangstelling gehad voor dergelijke muziek, maar…’ Hij rekte zich uit. ‘Er is geen enkele reden waarom ik mezelf niet een keer wat extra cultuur zou kunnen geven.’

Tate lachte. ‘Over drie weken vindt er een concert plaats. Een avond met Ries en Bach.’

‘Komen die hier uit de buurt?’

Tate glimlachte en besloot er niet op in te gaan. ‘Ga voor het concert bij de kaartverkoop langs. Er zullen twee vrijkaartjes op u liggen te wachten.’

De man keek hem aarzelend aan. ‘Echt waar, meneer?’

Tate gaf hem een klap op zijn schouder. ‘Echt waar, meneer Barrett. Alleen… maakt de gedachte dat u er bent me bij voorbaat al zenuwachtig.’

Tate stapte in, terwijl het geluid van de lachende kruier hem naar binnen volgde. Hij ontweek de blik van de andere passagiers en koos een zitplaats achter in het rijtuig, bij de anderen vandaan. Niet dat een van hen hem zou herkennen. Degenen die hem wel zouden herkennen, reisden waarschijnlijk verder naar achteren in de trein, in de rijtuigen eerste klas – ver van het vervelende roet en de nare asdeeltjes.

En daarom had hij deze plek gekozen.

Het was kil in het rijtuig, en het rook er naar mensen. Nadat hij zijn tas in het rek boven zijn hoofd had gelegd, zette hij het raam op een kiertje en installeerde zich voor de reis. Bijna vier uur te gaan, maar de afstand en reistijd deerden hem nooit. Hij had altijd goed in de trein kunnen slapen. En na de week die achter hem lag, was het een geweldig vooruitzicht om te kunnen slapen.

Hij leunde achterover en terwijl hij zijn armen over elkaar sloeg, voelde hij de envelop zitten die uit zijn jaszak stak – de brief die mevrouw Murphey hem in handen had geduwd bij zijn vertrek uit het operahuis. Zuchtend wreef hij langs zijn ogen.

Omdat hij vermoedde van wie het schrijven was, overwoog hij of hij de brief zou openen of voor later zou bewaren. Maar gezien de schenking die de afzender onlangs had gedaan, maakte hij de envelop toch maar open.

Het mooie geschepte briefpapier bevestigde zijn vermoedens en terwijl zijn blik over de bladzijde bewoog tot aan de elegante handtekening onder aan het papier hoorde hij in gedachten de vriendelijke, maar toch opvallend gezaghebbende stem van de vrouw…

Beste maestro Whitcomb,

Met buitengewoon veel genoegen feliciteer ik u nogmaals met uw indrukwekkende prestatie dat u bent benoemd tot de eerste officiële dirigent van de Nashville Philharmonic. We vinden het een grote eer u in ons midden te hebben en ik beschouw het als een voorrecht met u te mogen samenwerken in het creëren van een stevig fundament voor onze symfonie. Uw voorbeeldige leiderschap, samen met de royale steun van uw meest trouwe begunstigers, zal ten grondslag liggen aan ons succes. Maar dat begrijpt u uiteraard maar al te goed.

Tate moest hierom glimlachen. Mevrouw Adelicia Cheatham was uiterst diplomatiek – dat moest hij haar nageven. Ze had evengoed kunnen zeggen: ‘Ik geef de symfonie exorbitant veel geld en in ruil daarvoor verwacht ik dat de nieuwe dirigent naar mijn pijpen danst.’

Fijn dat u erin hebt toegestemd mijn gast te zijn bij het aanstaande diner dat ik geef, en dank voor uw vriendelijke aanbod om op die zaterdagavond, over twee dagen, een strijkkwartet te regelen.

Vriendelijke aanbod? Hij begreep nog steeds niet hoe ze dat voor elkaar had gekregen. Nu hij er zo over nadacht, kon hij zich eigenlijk niet herinneren ja te hebben gezegd. Ze had eenvoudigweg gereageerd alsof het een vaststaand feit was.

Was de vrouw niet zo rijk geweest, dan had hij na haar vertrek uit zijn kantoor die dag zijn portefeuille gecontroleerd.

Bestaat er hemelser muziek dan de klanken van de viool en cello? Mocht dat het geval zijn, dan hebben deze oren die nog niet gehoord. Wilt u eraan denken het Strijkkwartet nr. 14 in G-majeur ‘De lente’ van Mozart in het programma op te nemen, aangezien dat een van mijn lievelingsstukken is.

U bent uiteraard onze hooggeachte gast en ik beschouw het als mijn persoonlijke plicht u aan alle aanwezigen voor te stellen. Hoewel verscheidene gasten al hebben toegezegd de symfonie te steunen, geldt dat niet voor iedereen. We zullen ons er gezamenlijk voor inspannen hen daartoe over te halen!

De avond begint stipt om acht uur, dus komt u alstublieft niet later dan één uur eerder met uw musici, aangezien mijn echtgenoot, dr. William Cheatham, en ik de wens hebben dat onze gasten bij binnenkomst in de hal begroet worden met de tijdloze melodieën van de meesters. Is er iets meer verwelkomend op een koude winteravond dan warm kaarslicht voor een raam en Beethoven bij binnenkomst?

Persoonlijk kon hij nog wel een paar dingen bedenken. Hoewel hem een bepaald concert van Mozart – samen met een musicienne – te binnen schoot dat uitzonderlijk aangenaam was. Gedachten aan miss Carrington leverden strijd met zijn concentratie terwijl hij de laatste paragraaf van de brief las.

Naast het Strijkkwartet nr. 14 in G-majeur ‘De lente’ van Mozart wilde mevrouw Cheatham verschillende andere stukken uitgevoerd hebben, maar hij sloeg weinig acht op haar voorkeuren. De vrouw kon een optreden afdwingen, maar niet de muziekstukken die zouden worden gespeeld.

Hij moest enige zeggenschap behouden.

Hij vouwde de brief dubbel en stopte de envelop in zijn jaszak terwijl een andere vrouw zijn gedachten in beslag nam. Hij was blij met die wijziging, ook al waren de overeenkomsten tussen miss Carrington en de briefschrijfster lichtelijk alarmerend. Allebei vastberaden en gedecideerd. De vrouwen wisten wat ze wilden en deinsden er niet voor terug hun doel na te streven.

Maar het doel van miss Carrington viel zo ver buiten het betamelijke dat zelfs de onafhankelijk denkende Adelicia Cheatham dit zou afkeuren.

Miss Carrington had zijn kantoor betreden met een agenda, maar was vertrokken met enkel lege bladzijden. En dat had hem geen genoegen gedaan. Waar had zij zo leren spelen? Zo precies maar tegelijk ook zo sierlijk? Niet aan een van de conservatoria waar hij had gestudeerd, dat was zeker. Vrouwen werden daar niet toegelaten, en terecht. Ze zouden voor te veel afleiding zorgen. Net zoals dat het geval zou zijn in een orkest. Ze was…

Het woord uitzonderlijk schoot hem te binnen. En dat gold zowel haar talent als haar fysieke eigenschappen. Ze was…

‘Maar ik had gevraagd de bagage hier te laten staan, meneer! Ik heb u dat adres alleen gegeven voor het geval ik…’

‘Het spijt me, miss. Maar ik heb het niet gedaan. Ik heb gedaan wat u hebt gezegd en de bagage apart gezet. Een andere kruier moet het hebben gezien en een tijdje geleden hebben laten bezorgen. Opnieuw mijn verontschuldigingen.’

Het gesprek dat door het raam naar binnendreef, trok Tates aandacht, maar de geërgerde zucht deed hem plotseling omkijken.

Het bleek haar stem te zijn.

Hij leunde naar voren om door het natte raam te turen. De ijzige mist was inmiddels overgegaan in regen.

‘Ik kan een rijtuig voor u regelen, miss,’ zei de kruier op ernstige toon. ‘Als u daar onder de overkapping gaat staan, dan zal ik…’

‘Nee.’ Miss Carrington schudde haar hoofd. ‘Ik heb geen rijtuig nodig, meneer. Ik heb mijn koffers nodig, en niet dat ze bezorgd zijn bij mijn…’ Ze kneep haar lippen stijf op elkaar. Ze deed haar ogen dicht en Tate kon bijna voelen dat er een huivering door haar heen trok.

De trein kwam plotseling in beweging. Hij weerstond de neiging er snel uit te springen om haar te hulp te schieten. Om indien mogelijk haar te helpen. Niet dat ze, gezien de manier waarop ze afscheid hadden genomen, zijn hulp zou willen aanvaarden. En aangezien er aan de andere kant van het spoor iemand op hem wachtte, iemand die hem wel welkom zou heten…