FLUISTER ZACHT HAAR NAAM

Eveneens verschenen van Tamera Alexander

Fountain Creek Kronieken in drie delen

Ontvlamd

Onthuld

Onthouden

De erfenis

Timber Ridge Reeks

Uit de verte

Verder langs de weg

Diep in mijn hart

Belmont Reeks

Een blijvende indruk

Tamera Alexander

Fluister zacht haar naam

Roman

© 2012 Tamera Alexander

Oorspronkelijke titel To Whisper Her Name – Belle Meade Plantation, Book 1

Uitgegeven met toestemming van Zondervan, Grand Rapids, Michigan 49530 USA

www.zondervan.com

© 2013 Nederlandse editie Uitgeverij Van Wijnen, Postbus 172, 8800 AD Franeker

Vertaling Margriet Visser-Slofstra

Omslagontwerp Michelle Lenger; omslagbelettering Garage-bno; omslagfoto Mike Heath / Magnus Creative.

www.uitgeverijvanwijnen.nl

ISBN 9789051944679 / NUR 302

ISBN e-book 9789051947106

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor de dames met wie ik in juli altijd

een schrijfretraite in Coeur d’Alene bijwoon…

Ik hoop dat er in de hemel ook julimaanden bestaan.

Er zijn geen Joden of Grieken meer, slaven of vrijen, mannen of vrouwen – u bent allen één in Christus Jezus.

Galaten 3:28

Woord vooraf

De roman die u zo dadelijk gaat lezen, is grotendeels gefingeerd, hoewel er historische gegevens en personages in zijn verweven. Er staat bijvoorbeeld daadwerkelijk een landhuis genaamd Belle Meade Plantation in Nashville, dat tegenwoordig geopend is voor publiek. De leden van de familie Harding, de personages in Fluister zacht haar naam, hebben op Belle Meade gewoond. Een groot aantal gebeurtenissen in dit verhaal is ontleend aan hun persoonlijke geschiedenis die daarna in mijn verbeelding verder vorm heeft gekregen.

Verder hebben veel voormalige slaven die op Belle Meade hebben gewerkt inspiratie gegeven voor de personages in dit verhaal. In vrijwel alle gevallen heb ik de echte namen van de voormalige slaven en de posities die ze op Belle Meade bekleedden, gebruikt. Maar de karakters van die personen en hun daden komen voort uit mijn verbeelding en moeten ook als zodanig worden opgevat.

Na twee jaar onderzoek te hebben gedaan en aan Fluister zacht haar naam te hebben gewerkt nodig ik u uit opnieuw op reis te gaan naar de wereld van Nashville, Tennessee in de periode na de burgeroorlog. Dank dat u mij uw tijd toevertrouwt. Van uw kant een flinke investering die ik waardeer en nooit als vanzelfsprekend beschouw.

Met een allerhartelijkste groet,

Tamera

Proloog

17 augustus 1863
In de heuvels rondom de belegerde stad Nashville…

Met zijn geweer in de aanslag tuurde eerste luitenant Ridley Adam Cooper tussen de stekelige dennentakken door. Gelukkig werd zijn aanwezigheid verhuld door het duister. Het zweet liep in straaltjes over zijn voorhoofd en langs zijn ooghoeken naar beneden, maar hij nam niet de moeite het weg te vegen. Al zijn aandacht was gericht op de neger die zich over het vuur boog en op datgene wat de slaaf zojuist aan de andere kant van de heuvel had verborgen – als zijn oog hem het afgelopen uur tenminste niet in de steek had gelaten.

Voor zover hij wist, had de man hem niet in de gaten. Anders was hij vast niet zo rustig met zijn eten aan de slag gegaan. Bonen, vlees, broodjes en koffie, als Ridley’s neus gelijk had althans. Echte koffie. Niet dat brouwsel dat de rebellen boven een open vuurtje verhitten tot vieze prut, om er vervolgens liters van naar binnen te gieten.

Rebellen. Soldaten die feitelijk zijn broeders waren, geen een uitgezonderd, maar met slechts twee van hen had hij daadwerkelijk een bloedband. Toch waren ze in zijn geval de vijand. Hij hoopte maar dat Petey en Alfred het goed maakten, waar ze ook waren.

Een briesje uit het noorden kondigde het invallen van de avond aan. Toch zorgde de trilling in de lucht er nauwelijks voor dat de broeierige hitte afnam. Iemand die was opgegroeid in South Carolina had onderhand gewend moeten zijn aan de warme, vochtige zomers, maar het wollen uniform van het noordelijke leger hing zwaar om zijn schouders. Nu nog meer dan toen hij net dienst had genomen.

Toch was hij ervan overtuigd dat hij de juiste keuze had gemaakt. Ongeacht wat anderen zeiden of deden. Of waar ze hem van beschuldigden.

Ridley kreeg een steek in zijn maag. Niet zozeer van de honger, al lustte hij best iets te eten. Deze steek ging echter veel dieper en bezorgde hem meer pijn dan hij ooit had gehad. God, als U luistert, als U ons nog steeds in het oog houdt… ik haat deze oorlog. Hij haatte wat dit ‘korte conflict,’ zoals president Lincoln het aan het begin had genoemd, de afgelopen bloedige jaren met hem en met alle anderen had gedaan.

En helemaal wat het hem vannacht opdroeg te doen. ‘Tot elke prijs,’ had zijn commandant gezegd, wat maakte dat zijn opdracht geen enkele ruimte liet voor twijfel.

Met opeengeklemde kaken haalde Ridley de schelp uit zijn zak die hij tijdens zijn laatste strandwandeling in de buurt van zijn huis had opgeraapt, vlak voordat hij zich bij het 167e Pennsylvania Regiment van de noordelijke troepenmacht zou aansluiten. Het was maar een klein schelpje, nauwelijks groter dan een munt, waarvan de binnenkant glad aanvoelde tegen zijn duim. Met zijn wijsvinger volgde hij de bekende ribbeltjes op de buitenkant, terwijl hij zijn ogen opsloeg naar de hemel waar het uitgestrekte paars langzaam overging in zwart.

Wat een vredig gezicht, die nachtelijke hemel met al die sterren die tevoorschijn kwamen alsof miljoenen vuurvliegjes hun plek innamen. Keek je omhoog, dan zou je niet in de gaten hebben dat er een oorlog gaande was.

Toen zijn bevelvoerend officier een vrijwilliger voor deze verkenningstocht nodig had, had hij niet afgewacht tot er handen omhooggingen. Met een tartende blik in zijn ogen had hij Ridley recht aangekeken, maar Ridley had geen krimp gegeven. Hij had de bevelen aangehoord en was bij het krieken van de dag vertrokken, inmiddels bijna drie dagen geleden. Ridley wist dat de commandant niets tegen hem persoonlijk had omdat hij hem op alle mogelijke manieren had gesteund.

Ridley’s eigen temperament en zijn ‘vriendschappelijke’ onenigheid met een medeofficier, een luidruchtige luitenant uit Philadelphia die een hekel had aan ‘al die onwetende zuiderlingen die geen knip voor de neus waard waren,’ waren de reden dat hij zich vannacht op deze plek bevond. De dwaas had het gewaagd hem ervan te beschuldigen voor de Confederatie te spioneren. Hun commandant had het gerucht de kop ingedrukt, maar de twijfel was gezaaid. En dit was de commandants aanpak om ervoor te zorgen dat Ridley het broodnodige vertrouwen van zijn medeofficieren terugwon.

Ridley haalde zijn mouw langs zijn voorhoofd, maar deed zijn best geen geluid te maken. Hij had zijn paard een flink eind terug vastgemaakt en was te voet gekomen.

Hij kende de heuvels rondom Nashville net zomin als de rest van zijn eenheid, maar hij was wel vertrouwd met dit terrein en hoe je in de bossen moest jagen en je je moest verplaatsen. En hoe je uit het zicht moest blijven. Het bos was hier en daar zo dicht en de bomen stonden zo dicht opeengepakt dat iemand die niet wist hoe hij hier te werk moest gaan makkelijk kon verdwalen.

Ze hadden er lucht van gekregen dat rebellen in de afgelegen gebieden rondstruinden – schurken die zichzelf beschouwden als ’s lands wet – en hij durfde er wat onder te verwedden dat zij op zoek waren naar wat hij zojuist had gevonden. Tot nu toe had hij geen enkel spoor van hen aangetroffen. Maar hij kon zich heel goed voorstellen wat ze met een soldaat van de Unie die alleen op pad was zouden doen; en al helemaal met een officier die ook nog eens ‘één van hen was’. Hij was er dus bij gebaat de zaak hier snel af te handelen.

Met zijn geweer stevig in de hand kwam Ridley uit de beschutting van de bomen tevoorschijn. Hij stond op zo’n tien meter van de neger. Hij liep verder naar voren – acht, zes – terwijl de dennennaalden zijn stappen dempten. Vijf, drie… De man bleef echter in zijn koffie roeren, en in de bonen, en…

Ridley bleef staan. Of de neger was doof… of hij had hem allang in de gaten. Ridley gokte op het laatste. Hij bracht zijn geweer omhoog en nam zijn omgeving in zich op, op zoek naar iemand die zich tussen de bomen schuilhield of naar een geweerloop die midden op zijn borst werd gericht. Het was te laat om zich nog terug te trekken, maar terugtrekken had nooit in zijn aard gelegen, zoals die arrogante, aanmatigende – hij hield zichzelf met moeite in – luitenant uit Philadelphia maar al te goed had gemerkt.

Hij deed zijn best normaal te klinken zonder al te vriendelijk over te komen. ‘Goedenavond, beste…’

De man keek op. Daarna strekte hij zich langzaam uit tot hij helemaal rechtop stond. Toch was hij nog steeds een kop kleiner dan Ridley. Rond zijn middel was hij wat gevulder en ook was hij iets ouder dan Ridley. De dertig gepasseerd, richting de veertig misschien. De neger had brede schouders en gezien de omvang van zijn handen en onderarmen vermoedde Ridley dat jarenlang hard werken ervoor had gezorgd dat er zich onder die dikke buik flink wat spieren bevonden. Hij hoopte maar dat de slaaf daar niet ten onrechte moed aan ontleende.

‘Goedenavond,’ antwoordde de man met een blik op de strepen op Ridley’s schouder. ‘Luitenant.’

De neger keek even nadrukkelijk naar het geweer, waarna hij zijn ogen weer op Ridley richtte. Ridley kon niet zeggen of hij berusting in de ogen van de man las of teleurstelling. Of beide misschien.

Ridley nam het kampement in zich op. Netjes, geordend. Alles ingepakt. Alles behalve het eten. Alsof de man op het punt stond op te breken. Ridley keek nog wat beter. Op een steen naast het vuur zag hij niet één, maar twee mokken staan. Hij richtte zich op de slaaf en zag de oplettende blik in de ogen van de man. ‘Hoe lang wist u al dat ik stond te kijken?’

De neger beet op zijn onderlip, waardoor zijn grijzende baard iets opwipte. ‘Ongeveer vanaf het moment dat de koffie aan de kook kwam, luitenant.’

‘Had u me gehoord?’ vroeg Ridley, ook al wist hij dat dat onmogelijk was. Hij had geen geluid gemaakt. Daar was hij van overtuigd.

De man schudde zijn hoofd, terwijl hij hem aankeek met diepliggende ogen die zo bruin waren dat ze er bijna vloeibaar uitzagen. ‘Meer… gevoeld, luitenant.’

Er kroop een rilling langs Ridley’s ruggengraat omhoog. Het liefste had hij de man ondervraagd om te weten te komen of hij helderziend was, net als Ridley’s overgrootmoeder, maar hij wist dat hij er verstandig aan deed dat niet te doen. Hij had werk te doen en hij kon het zich niet veroorloven het er niet goed vanaf te brengen. Niet nu zijn loyaliteit aan de Unie door sommigen in twijfel werd getrokken. ‘Ik neem aan dat u weet wat ik hier kom doen.’

Daar was die weer, die blik. Duidelijk een blik van berusting deze keer.

‘Ik denk van wel, luitenant. Hetzelfde als waar al die anderen naar op zoek zijn.’ De slaaf schudde zijn hoofd. ‘Hoe heeft u mij gevonden?’

Pas toen stond Ridley zichzelf toe te glimlachen. ‘Dat zou ik eigenlijk niet precies kunnen zeggen. We hoorden het gerucht dat er hier in de heuvels paarden verborgen werden gehouden. Ik heb mij daarvoor aangeboden, ben vervolgens op pad gegaan en ben mijn verstand achternagegaan. Op weg naar de plaats waar ik naartoe zou zijn gegaan als ik paarden had willen verbergen.’

De man trok zijn wenkbrauwen op en knikte daarna voorzichtig alsof hij ergens over nadacht. Hij gebaarde naar het vuur. ‘Het eten is klaar, luitenant. Zin om een hapje mee te eten?’

Ridley keek naar de pot waarin de bonen en het vlees lagen te pruttelen, daarna naar de broodjes die aan de kant lagen, maar zijn maag had al antwoord gegeven. Bood de man hem eten aan? Terwijl hij wist wat hij kwam doen? Ridley nam hem nog eens op; hij vertrouwde hem voor geen cent. Maar hij had nog een lange tocht naar het kamp voor de boeg en de repen gedroogd vlees in zijn tas haalden het niet bij dit eten. ‘Heel graag.’

Ze aten in stilte, terwijl de nachtgeluiden in volume toenamen naarmate het donkerder werd. Het eten smaakte goed; Ridley bleek meer trek te hebben dan hij in de gaten had gehad. Hij had sinds zijn vertrek uit het kamp in Nashville minstens honderd en misschien zelfs wel honderdvijftig kilometer afgelegd.

Nog maar vier dagen geleden had het hoofdkwartier van de Unie het gerucht vernomen dat een slaaf ergens in deze heuvels kostbare volbloedpaarden voor zijn eigenaar zou verbergen.

De paarden werden gefokt voor de draverij en zouden een fortuin waard zijn. Ridley zou hebben durven zweren dat ze bij de inname van de stad alle paarden in Nashville in beslag hadden genomen. Maar nu durfde hij zijn leven eronder te verwedden dat de man tegenover hem de slaaf was over wie ze hadden gehoord.

Hij tilde zijn mok op. ‘Uw koffie smaakt bijzonder goed. De beste die ik in lange tijd heb gedronken. Ook het hertenvlees is erg goed.’

‘Dank u, luitenant. Mijn baas, hij heeft de beste herten in heel Dixieland. Tenminste, voordat die nietsnutten van een…’ De neger hield zich in, fronste zijn voorhoofd en leek daarna zijn best te doen de rimpels glad te strijken, zonder al te veel resultaat. ‘Neemt u mij niet kwalijk, luitenant. Ik waardeer alles wat uw kant in deze oorlog probeert te doen, maar wat er vorig jaar op Belle Meade is gebeurd, dat was echt nergens voor nodig. En dat terwijl mevrouw Harding zo’n zwakke gezondheid had en generaal Harding zonder pardon in de gevangenis werd gezet. Die troepen van de Unie…’ Hij greep zijn bovenbeen vast en keek fel uit zijn ogen. ‘Ze hebben op me geschoten! Precies in mijn been. Ik probeerde alleen maar te doen wat me werd opgedragen en toch schoten ze op me. Lachten er ook nog om. En wij maar denken dat ze hier zijn om ons te helpen.’

Ridley bleef de man strak aankijken. Zijn woorden herinnerden hem eraan waarom hij deze oorlog haatte en waarom het Zuiden niet meer als zijn thuis voelde en dat nooit meer zou doen. Hij probeerde iets te bedenken om te zeggen. Iets wat het gebeurde een beetje goed zou maken. Maar dat lukte niet.

Ridley legde zijn blikje weg en stak ineens zijn hand uit. ‘Eerste luitenant Ridley Adam Cooper… meneer.’

Hij wist iets van de eigenaar van de slaaf – generaal William Giles Harding – van wat zijn bevelvoerend officier hem had verteld. Tot op heden had generaal Harding nog steeds de Eed van Trouw aan de Unie niet ondertekend, ondanks het feit dat de generaal vorig jaar in Fort Mackinac in de gevangenis was gezet. Een plek die meer weg scheen te hebben van een ontspanningsoord dan een gevangenis, maar dat terzijde. Het feit dat de man zo weinig meegaand was, viel bij de autoriteiten niet in goede aarde. Harding was namelijk erg rijk en had veel invloed in de kringen waarin hij verkeerde. Hij gaf hiermee het verkeerde voorbeeld. De hoge piefen van de Unie hoopten dat de uitkomst van deze missie generaal Harding ertoe zou aanzetten om gehoor te geven aan de Unie – anders zouden de gevolgen voor hem zijn.

De neger nam Ridley op – de stilte werd slechts verbroken door het knisperende vuur – maar nam uiteindelijk zijn hand aan. ‘Robert Green, luitenant. Stalhoofd op de plantage Belle Meade.’

‘Werkt u al lang op Belle Meade, meneer Green?’

‘Vanaf mijn tweede, luitenant. Mijn ouders en ik, wij zijn op de trouwdag van mevrouw en mijn baas aan de eerste mevrouw Harding gegeven. ’k Heb sindsdien altijd op Belle Meade gewoond.

Ridley knikte om vervolgens in het vuur te staren terwijl hij de opmerking van de man tot hem door liet dringen. Wij zijn gegeven… Wat klonk dit toch akelig. Volgens een afkondiging van de president acht maanden geleden waren de meeste slaven bevrijd. Maar woorden op papier stemden niet altijd overeen met de werkelijkheid. Helemaal niet wanneer pasbevrijde slaven die hun vrijheid probeerden op te eisen uiteindelijk in de rug werden geschoten of werden opgehangen.

‘U bent zeker een aantal rebellen tegengekomen, luitenant.’

Toen Ridley opkeek, zag hij Robert Green een gebaar maken.

‘Aan die blauwe plekken te zien, luitenant, heeft iemand u flink te pakken gehad voordat u hem de baas was.’

Ridley betastte zijn wang en zijn kin. Zijn kaak, waar inmiddels de stoppels van enkele dagen op zaten, was nog steeds gevoelig. ‘Dit heb ik aan een medeofficier te danken. Hij en ik hadden een… meningsverschil.’

Green grinnikte. Zijn lach had een troostend effect. ‘Gezien uw gestalte, luitenant, vermoed ik dat die man er slechter uitziet dan u.’

Ridley schudde zijn hoofd. ‘Hij wist een paar rake klappen te geven voordat hij ging liggen.’

‘Kan best zijn, luitenant. Maar na een rake klap van u is hij vast en zeker blijven liggen. Een week lang!’

Ridley stond zichzelf een grijns toe. Maar toen hij voelde dat de slaap hem dreigde te overmannen ging hij rechtop zitten en probeerde bij de les te blijven.

‘Tjonge…’ Robert Green zuchtte en rekte zich uit. ‘Ik hield wel van een goede vechtpartij. Ik wist mijn mannetje wel te staan. Denk maar niet dat ik niet kon vechten omdat ik zo laag bij de grond ben.’

‘Nee, meneer…’ Geamuseerd schudde Ridley zijn hoofd vanwege de woorden waarmee Green zichzelf beschreef. ‘Dat zou ik nooit durven denken.’

Robert Green keek hem op dat moment strak aan. Zijn glimlach trok weg. Green knipperde met zijn ogen alsof hij zich ineens weer herinnerde waarom Ridley daar in zijn uniform stond.

Het informele karakter van het gesprek was even snel verdwenen als het was opgekomen.

Omdat Ridley de kostbare tijd tussen de vingers door voelde glippen, ging hij staan. Hij pakte zijn geweer vast. ‘Dank u wel voor het eten, meneer Green. Dan… moet ik u nu vragen mij te laten zien waar de paarden zijn.’

Robert Green ging ook staan. Hij pakte een knoestige stok om zichzelf in balans te houden, greep een lantaarn en stak die aan. Daarna zocht hij zich een weg in het donker. Ridley volgde hem, maar hield goed in de gaten wat er gebeurde.

Hier en daar verleende de maan, tussen de bomen door schijnend, de nacht een zilveren glans. Toen ze de top van de heuvel hadden bereikt, tuurde Ridley naar beneden en telde drie, nee vier paarden. Hij kneep zijn ogen halfdicht. Hun grootte en gestalte. Hun bouw… Ook al was hij geen deskundige wat paarden betreft, hij wist genoeg om te beseffen dat zijn commandant volkomen gelijk had gehad. Het eerste woord dat hem te binnen schoot was indrukwekkend.

Deze paarden waren minstens duizend dollar waard. Per stuk. Met gemak. En ze liepen op Robert Green af als pasgeboren puppies die hun moeder zochten. Alle vier. De man fluisterde zacht, streelde hun nek en krabbelde de dieren achter hun oren. De rust die de dieren uitstraalden, vormde een opmerkelijk contrast met hun brute kracht.

‘Zou ik u iets mogen vragen, luitenant Cooper?’ Robert Green draaide zich om en alsof het zo afgesproken was, tilden de paarden hun hoofd op. Ze leken alle vier Ridley’s kant op te kijken.

Ridley werd bekropen door een vreemd gevoel. Alsof… alsof Robert Green maar een teken hoefde te geven of die volbloeden zouden de heuvel bestormen om hem onder de voet te lopen. En dat allemaal omdat Robert Green dat wilde.

Omdat hij in gedachten de vraag weer hoorde die meneer Green had gesteld, bepaalde Ridley zijn gedachten weer bij het heden. ‘Zeker, meneer. Ga uw gang.’

‘Waar komt u vandaan, luitenant? Aan uw uitspraak te horen komt u niet uit het Noorden.’

‘Klopt, meneer. Ik kom uit South Carolina.’

Robert Green floot zacht. ‘Dan zijn uw verwanten vast niet blij met wat u heeft gedaan.’

Ridley verdrong de pijnlijke beelden van zijn vader en zijn jongere broers. ‘Klopt, meneer, daar zijn ze niet blij mee.’ Hij verplaatste zijn gedachten naar de vraag hoe hij deze volbloedpaarden mee terugkreeg naar het kamp. Hij kon redelijk goed paardrijden, maar was nooit uitzonderlijk goed met paarden geweest. Dat gegeven had hij maar niet aan zijn bevelvoerend officier verteld. Hij had wel eerder met dit aantal te maken gehad, maar dat waren geen volbloeden geweest. Hij miste ten enenmale de vaardigheid die deze man bezat.

‘Maar toch… u vecht voor wat u denkt dat goed is, luitenant. Dat zegt iets over een mens, luitenant. Helemaal wanneer hem dat duur komt te staan.’ Robert Green wachtte even. ‘Kan ik nog iets doen om u op andere gedachten te brengen, luitenant Cooper? Dit zijn de lievelingspaarden van de generaal. Hij heeft ze speciaal aan mij toevertrouwd, luitenant. Om ze veilig te stellen.’

Ridley keek hem aan. ‘Dat begrijp ik, meneer Green. Maar nee. Er valt niets aan te veranderen. Ik heb hiertoe opdracht gekregen.’

Al knikkend boog de man zijn hoofd. ‘Mag ik ze laten drinken voordat u ze meeneemt?’

‘Zeker. Zolang u het goed vindt dat ik meeloop.’

Robert Green pakte de leidsels van twee van de paarden en leidde ze naar het water. De andere twee paarden liepen erachteraan. Met zijn geweer in de hand volgde Ridley hen.

De grootste van de volbloeden, een zwarte hengst, schoof net zo tegen Green aan als Ridley dat van Winston herinnerde – zijn jachthond toen hij een kleine jongen was. Hij had in geen jaren aan die oude hond gedacht, die was begraven op de heuvel achter zijn ouderlijk huis.

De manier waarop Robert Green met de hengst omging, zorgde ervoor dat Ridley het plaatje goed bestudeerde. Iets dergelijks had hij nog nooit meegemaakt. Dat een dier zo op een man reageerde. Het bezorgde hem een onrustig gevoel vanbinnen, een gevoel dat hij van zich af probeerde te zetten. Dat lukte echter niet. Hij had een direct bevel gekregen. Zonder die paarden kon hij niet terugkeren. En dat zou ook niet gebeuren.

Hij volgde Green terug naar de plek waar de paarden hadden gestaan.

Green richtte zich tot hem. ‘Weet u iets van paarden af, luitenant?’

‘Natuurlijk.’ Ridley hoorde het verweer in zijn stem, want om de een of andere reden had hij de behoefte zichzelf te bewijzen. Hij pakte de leidsels van twee van de volbloedpaarden, maar merkte dat ze er niet al te happig op waren hem over de heuvel te volgen. Toen hij stevig aandrong, deden ze dat uiteindelijk wel.

‘Volbloeden als deze,’ zei Green, terwijl hij samen met hem de heuvel af liep. ‘Daar moet u extra voorzichtig mee zijn, luitenant. Ze zijn bijzonder temperamentvol en kunnen…’

‘Ik weet hoe ik met paarden moet omgaan, meneer Green.’

Green zei verder niets, maar zijn zwijgen was veelzeggend.

‘Luitenant Cooper?’

Zijn geduld raakte op, maar Ridley bleef staan en keek om.

‘Als u het goed vindt, luitenant, dan ga ik met u mee, een stukje in ieder geval.’ De man keek met eenzelfde genegenheid naar de paarden als Ridley voor Winston had gevoeld. ‘Ik ga mee tot de weg die hier ten noorden ligt, daarna keer ik terug. Die rebellenpatrouille… als die me hier in de bossen vinden…’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik zou nog beter af zijn als ik door Olympus hier onder de voet zou worden gelopen.’ Hij stak zijn vinger uit naar de zwarte hengst. ‘In beide gevallen zou dat mijn dood betekenen.’

‘Wie van ons de rebellen ook te pakken zouden krijgen, meneer Green, het zou voor ons beiden de dood betekenen.’

Tot zijn verrassing grinnikte Green. ‘Dat is de waarheid en niets anders dan de waarheid, luitenant. Ik denk dat ze eerst u doden voordat ze mij pakken.’

Ridley overwoog die mogelijkheid, maar die schonk hem geen troost. Het had echter voordelen om Green als hulp voor deze paarden erbij te hebben. Uiteindelijk knikte hij, waarna Green het kampement opbrak.

Nog geen kwartier later gingen ze op pad.

Ridley was aan de ene kant dankbaar dat het volle maan was, maar eigenlijk ook weer niet. Het voorzag hen van licht, maar datzelfde gold voor iedereen die zich in het bos ophield. Hij wees de weg, met de leidsels van een roodbruine hengst en een mooi kastanjebruin paard in zijn vuist. Om de haverklap keek hij over zijn schouder naar Robert Green. ‘We gaan eerst een stuk richting het noorden waar ik mijn paard heb achtergelaten, daarna nemen we het pad over de volgende heuvel. Er loopt een hertenspoor dat ik een dag of wat terug heb gevolgd. Tenzij u een betere weg weet?’

‘Nee, luitenant. Dat is de beste weg. En de snelste.’

De volbloeden waren tredzeker en lieten zich steeds gemakkelijker leiden. Ridley was zich er echter goed van bewust dat dat niet aan zijn vaardigheden te danken was. ‘Toen ik uw kampement binnenstapte, meneer Green, zag het ernaar uit dat u op het punt stond op te breken. Waar wilde u naartoe?’

‘Er zijn een aantal plekken in deze heuvels waar ik me schuil kan houden. Ik trek weleens rond. Hoofdzakelijk ’s nachts. Heb al een tijd niemand gezien.’

Bijna aangekomen op de plek waar Ridley zijn ruin had vastgebonden, hoorde hij het paard hinniken. Hij voelde zich opgelucht dat het dier er nog net zo bijstond als hij hem had achtergelaten. De ruin was ietwat nerveus. Soms ook temperamentvol, zelfs koppig. Ridley had niet echt een warme band met het dier.

De volbloedpaarden gooiden hun hoofd in hun nek, alsof ze aarzelden de nieuwkomer in hun gelederen te verwelkomen. Green maande ze met zacht gefluister en met zijn handen tot rust.

‘Mag ik, luitenant?’

Ridley wierp een blik op Robert Green die naar de ruin gebaarde. Omdat hij begreep wat hij wilde vragen, gaf Ridley hem met een knikje toestemming.

Robert Green liep tot vlak voor de ruin waar hij bleef staan kijken. Alleen maar kijken. De ruin keek terug, terwijl er een rimpeling over zijn schoft trok. Met uitgestoken hand liep Green op het dier af, heel langzaam, zo geduldig als de zonsopgang in de winter, hem voortdurend aankijkend. Het paard blies plotseling en stampte met zijn hoeven. Green bleef staan en liet zijn arm zakken.

Ridley keek toe. Hij had geen idee wat de man aan het doen was, maar wilde hem net in niet mis te verstane woorden te kennen geven dat hij geen tijd voor dit dwaze…

‘Brave jongen,’ zei Green met een lage en zachte stem. ‘Een beetje bang soms, heb ik zo’n vermoeden. Maar dat geldt voor ons allen. We hebben allemaal wel iets waar we bang voor zijn… Praat u weleens tegen hem?’

Ridley knipperde met zijn ogen. Het duurde even voor hij zich realiseerde dat Green het nu tegen hem had en niet tegen het paard. ‘Pardon?’

‘Praat u weleens tegen dit paard, luitenant? Vertelt u hem weleens wat een brave jongen hij is? Hoe dankbaar u bent voor alles wat hij voor u doet?’

Ridley staarde Robert Green aan en vroeg zich af of de man misschien geschift was. Hij wist dat hij zijn tijd aan de ruin verdeed.

‘Paarden zijn net vrouwen, luitenant. Je moet met ze praten, je moet ze laten merken wat er in je omgaat voordat ze je durven te vertrouwen. Bent u daar bekend mee?’

Ridley wilde bijna toegeven dat dat niet het geval was, maar besloot dat de man niets te maken had met zijn persoonlijke ervaringen. ‘Meneer Green, u bedoelt het vast goed, maar we hebben geen tijd om…’

De ruin deed een stap richting Green. En nog een. Daarna liet hij zijn hoofd zakken alsof hij Green toestemming wilde geven hem aan te raken.

Ridley liet zijn adem ontsnappen. ‘Nee maar, kijk nou toch…’

Ineens klonk er schel gelach in het donker. Ridley bracht meteen zijn geweer omhoog. Hij legde een vinger tegen zijn lippen. Robert Green knikte. De hengsten gooiden hun hoofd omhoog alsof ze de spanning om hen heen voelden en de ruin schoof dichter naar Green toe.

Ridley gebaarde Green om de leidsels van de volbloeden te pakken, maar de slaaf had ze al vast, evenals die van de ruin.

Nog meer hoge uithalen en kreten, het veelzeggende geluid van beschonken soldaten, verstoorden de stilte van de nacht. Ridley kroop tussen de bomen door om meer te kunnen zien. Hij vermoedde dat ze minder dronken waren dan ze klonken. Hij realiseerde zich dat Robert Green hem met een enkele kreet kon verraden. De slaaf zou vervolgens kunnen proberen het op een akkoordje te gooien: de rebellen zouden de volbloedpaarden, de ruin en een federale luitenant krijgen, en Robert Green zelf zou vrijuit gaan.

Maar Ridley wist dat de kans dat Green vrijuit zou gaan nagenoeg nul was. Hij hoopte alleen dat Robert Green dat zelf ook wist.

Tussen de bomen door zag hij de patrouille op nog geen zes meter afstand langsrijden. Het ritmische gedreun van hun eigen paarden zorgde ervoor dat ze niet veel hoorden, maar als de volbloeden – of de ruin – schrokken…

Een van de paarden van de rebellen snoof en hield even in. Ongetwijfeld rook – of voelde – hij de volbloedpaarden. Ridley keek gespannen toe.

De soldaat vloekte en zette zijn hakken ongenadig in de flanken van het dier, terwijl hij een tirade vol vloeken over ‘dat waardeloze stuk paardenvlees’ onder hem uitbraakte.

Ridley durfde niet om te kijken, maar vroeg zich af hoe Robert Green er in vredesnaam in slaagde hun paarden stil te houden. Toen bekroop hem een gedachte. Hij keek snel achterom om zich ervan te vergewissen dat Green er niet…

De slaaf en de paarden stonden nog op precies dezelfde plek.

Ridley had niet door dat hij zijn adem had ingehouden. Hij liet de lucht langzaam ontsnappen om daarna zijn longen weer vol te zuigen. Hij dwong zijn pols langzamer te kloppen. Hij wachtte. De patrouille liep voorbij. Er verstreek een minuut. En nog een. Maar hij wist wel beter dan nu al opgelucht te reageren.

Die rebellen… ze waren sluw, sommige tenminste. Dit kon een truc zijn.

Ridley wachtte nog eens vijf volle minuten door in stilte te tellen, terwijl hij zo nu en dan omkeek naar Green.

‘Ik denk dat ze weg zijn, luitenant,’ zei Green uiteindelijk uiterst zacht.

‘Dat denk ik ook,’ fluisterde Ridley terug. ‘Maar de weg die ik in gedachten had, kunnen we nu niet meer nemen.’ Op dat pad patrouilleerden de rebellen immers.

‘Wat gaat u eigenlijk doen, luitenant… met de paarden van de generaal?’

‘Ik neem ze mee naar het kamp, vlak bij het parlementsgebouw.’

‘Ah, nee, luitenant. Alstublieft niet, luitenant. Deze paarden zijn veel te goed voor de cavalerie, luitenant.’

Ridley zuchtte, ook al had hij bewondering voor de mans overredingskracht. ‘Ze zijn niet bedoeld voor de cavalerie. Ze worden als geschenk aan officieren gegeven.’ Dat hadden ze hem tenminste verteld, maar hij had daar van meet af aan zo zijn twijfels over gehad. Zijn commandant had gezegd dat ze met generaal Harding een voorbeeld wilden stellen. Hoe ver zijn leidinggevenden dat wilden doortrekken, dat wist hij niet.

Nu hij echter naar die prachtige volbloedpaarden keek, twijfelde hij sterk aan hun bedoelingen.

Over een ding bestond geen enkele twijfel, en dat was de mate van vertrouwen die deze slaaf bij deze dieren had verdiend. Toen hij naar de zwarte hengst keek – Olympus, had Green hem genoemd – had Ridley durven zweren dat het dier er intelligente gedachten op nahield. Welke, dat zou hij niet weten. Maar de onrust die hij eerder die nacht had gevoeld, kwam terug, vele malen sterker deze keer.

Hij kon het gevoel niet omschrijven. Hij wist alleen dat hij het niet van zich af kon zetten. Niet zonder gevolgen. Waarom hij het deed wist hij niet, maar hij liep op de hengst af en raakte hem aan.

Het dier kromp ineen en week terug. Het wit van zijn ogen stak scherp af tegen de zwarte pupillen. Daarna hoorde hij Greens stem, gedempt en rustig, die iets fluisterde om hem te kalmeren.

Green kijk zijn kant op. ‘U heeft zijn vertrouwen nog niet gewonnen, luitenant Cooper. Dat is alles. Vertrouwen kost tijd. U moet bewijzen dat u het waard bent, luitenant.’

Omdat Ridley het gevoel had een standje van deze man te hebben gekregen, terecht overigens, zei hij aanvankelijk niets. ‘U heeft geen poging ondernomen om het met de patrouille op een akkoordje te gooien, meneer Green. Of mij aan te geven.’

‘O, daar heb ik wel over nagedacht.’ Greens lach was slechts van korte duur. ‘Maar ik ken te veel blanke mannen die dorsten naar bloed. Ik denk dat ik het beste een kansje kan wagen bij mensen die minder gretig zijn om bloed te verspillen… luitenant.’

Daar was dat gevoel weer. Dat eigenaardige gevoel. Ridley keek naar de volbloedpaarden en voelde dat er van alles in hem omging, tegen beter weten in, tegen alles wat hij wist dat hem als federale officier te doen stond. ‘Bent u hier altijd goed in geweest, meneer Green? Met paarden?’

Green gaf niet meteen antwoord. Hij hield zijn aandacht op de volbloeden gericht. ‘Voordat ik kon lopen, kon ik al paardrijden. Dat vertelde mijn vader tenminste altijd. Ik was een jaar of drie toen mijn moeder ’s nachts wakker werd en mij nergens kon vinden. Samen met mijn vader ging ze op zoek.’ Aan Greens glimlach was te zien dat hij de herinnering opnieuw beleefde. ‘Ze zeiden dat ze me slapend in de stal hadden aangetroffen. Samen met een hengst neergehurkt, tussen zijn hoeven.’

Ridley nam hem op. Als iemand anders hem dat verhaal had verteld, had hij het geen moment serieus genomen. Nu het van deze man kwam, lag dat heel anders.

‘Met deze schepselen heeft God iets wonderbaarlijks geschapen, luitenant Cooper. In sommige opzichten zijn ze slimmer dan wij. Ze weten dingen. En ze onthouden dingen.’

Ridley keek hem aan. Hij had een besluit genomen. Hij wist alleen nog niet hoe hij het aan deze man moest uitleggen. Of wat hij tegen zijn commandant moest zeggen.

De lucht in het oosten liet al een parelgrijze tint zien die langzaamaan de dageraad aankondigde. ‘Het begint licht te worden, meneer Green. Als het uw bedoeling is die paarden te behouden, dan stel ik voor dat u een goede plek vindt om ze schuil te houden.’ Hij gebruikte nagenoeg dezelfde woorden als Green had gedaan. ‘En dat u daar snel werk van maakt.’

Green bleef stokstijf staan. En keek hem aan. ‘Wilt u zeggen dat…’ De vraag op zijn gezicht maakte plaats voor een aarzelend dankbare blik. ‘Waarom doet u dit, luitenant?’

Ridley lachte en pakte de leidsels van de ruin. ‘Geen idee. Ik weet alleen dat ik niet verantwoordelijk kan zijn voor de vernietiging van…’ Hoe had Green het ook alweer gezegd? ‘Deze wonderbaarlijke schepselen.’ Ridley keek even weg. Zijn dichtgeknepen keel verraadde zijn vermoeidheid, zowel van lichaam als van geest. ‘En al helemaal niet omdat er zo weinig wonderbaarlijks in deze wereld over is gebleven.’

Omdat Ridley wilde gaan, besteeg hij de ruin, ook al had hij in de gaten dat Green op hem af liep.

‘Ik dank u zeer, luitenant Cooper. En ik beloof u, zo zeker als God in dit ogenblik naar mij luistert, dat ik zal vragen of Hij u voor uw vriendelijkheid wil belonen. En dat Hij over uw veiligheid zal waken, luitenant.’ Green stak zijn hand uit.

Ridley keek er alleen naar. ‘Dank u, meneer Green… Maar ik geloof niet dat God onze gebeden nog hoort. En als dat wel het geval is, dan lijkt Hij er geen acht op te slaan.’

Omdat hij aanvoelde dat Green ertegenin wilde gaan, spoorde Ridley de ruin aan. Hij koos de tegenovergestelde richting van de patrouille en reed weg zonder om te kijken.

Twee uur later hield hij bij een stroompje halt om het paard te laten drinken. Hij dacht nog steeds aan Robert Green. Het liefste had hij de man vergezeld tot hij veilig ergens tussen de heuvels was. Aan de andere kant… de slaaf leek zich in zijn eentje uitstekend te redden.

Terwijl hij zijn drinkfles vulde, schoten hem weer flarden van een droom te binnen. Een droom die een tijd geleden bezit van hem had genomen en waar hij eerder dat voorjaar naar had gehandeld. Maar wat nu een en al dwaasheid leek te zijn. De afgelopen maanden vol wreed bloedvergieten hadden dat duidelijk gemaakt. Toch koesterde hij die droom nog steeds, als een doodgeboren kindje. Vreemd hoe de dood soms een droom kon voeden.

Als hij het er in deze oorlog levend van afbracht, zo nam hij zich opnieuw plechtig voor, dan wilde hij deze van bloed doortrokken dalen en heuvels zo ver mogelijk achter zich laten. Hij zou naar het westen trekken, ver voorbij de oevers van de Mississippi, ver over de grenzen van Missouri, naar een plek waar hij eens een schilderij van had gezien. Een plek genaamd de Rockies waar de bergen zo hoog waren dat ze in de wolken verdwenen. De tint blauw die de kunstenaar had gebruikt om de lucht te schilderen, had hij nog nooit gezien, maar een man die die dag naast hem had gestaan en die naar eigen zeggen in Colorado was geweest, had hem verteld dat God zelf die speciale kleur had gekozen omdat die zo goed bij de bergen paste.

De herinnering aan dat schilderij werkte als een lemmet dat zijn hoop kapot sneed. Ridley was ervan overtuigd dat hij, had hij op dat moment naar de grond gekeken, rondom zijn versleten laarzen zijn droom in een plas bloed had zien liggen.

Een knappend twijgje deed hem verschrikt opkijken. Snel bracht hij zijn geweer omhoog. Volkomen stil, als een bevroren meer in de winter, bleef hij staan luisteren. Na een paar minuten stilte besloot hij uiteindelijk dat het verlangen diep vanbinnen hem nerveus maakte. Nadat hij de gevoelens waar hij liever niet aan wilde denken, van zich af had geschud, reed hij vrijwel de hele ochtend door. En omdat hij de patrouille niet tegen wilde komen, maakte hij een flinke omweg.

De zon stond onbarmhartig aan de hemel te branden.

Hij haalde een reep gedroogd vlees uit zijn zadeltas. Het voelde goed om ergens op te kauwen om het geknaag vanbinnen te verdrijven. Hoe moest hij ten eerste zijn commandant uitleggen dat hij zonder de volbloedpaarden was teruggekomen? En ten tweede – hij voelde een verraderlijk lachje opkomen omdat de gedachte absurd was – hij was jaloers op Robert Green. Een neger. Een slaaf. Maar het gevoel van jaloezie viel niet te ontkennen.

In een andere tijd en op een andere plek, werelden verwijderd van deze, zou hij met beide handen de kans hebben gegrepen deze man te leren kennen. Om zijn gangen te bestuderen. Want Robert Green wist meer over…

Een explosie verscheurde de stilte. De ruin onder hem struikelde.

Een tweede knal… er vlamde een pijnscheut door Ridley’s rechterschouder en over zijn borstkas. De ruin zakte door zijn voorbenen, de grond kwam met zo’n vaart dichterbij dat het beetje lucht dat Ridley’s longen nog bevatten eruit werd geperst. Hij snakte naar adem terwijl er opnieuw een geweerschot klonk. Naast hem stuiptrekte de ruin. Het dier stootte een akelige doodskreet uit die Ridley voor altijd met zich mee zou dragen.

Ridley ging met moeite staan, maar een klap op zijn rug deed hem weer op de grond belanden. Zijn tong zat onder het stof en ergens boven zich hoorde hij gelach dat gepaard ging met schimpscheuten, lijzig uitgesproken zoals de zuiderlingen deden.

‘Kijk nou eens! We hebben een luitenant te pakken, kapitein!’ Meer gelach.

Ridley snakte naar adem, wat hem afschuwelijk veel pijn bezorgde. Hij slaagde erin zijn hoofd op te tillen en zag dat de ruin hem aankeek. Er gutste bloed uit een gat in zijn zij. Hij voelde de verwarring van het dier, zijn worsteling om te begrijpen wat er aan de hand was. De stilzwijgende, verlammende vraag naar het waarom.

De hitte vlamde door Ridley’s aderen en gaf hem ineens verrassend veel kracht. Het lukte hem daardoor te gaan staan, zijn gebalde vuist op de korporaal het dichtst bij hem te laten neerdalen en hem op de grond te krijgen. En datzelfde gold voor de officier ernaast.

Links van hem zag Ridley iets voorbijflitsen maar hij was niet snel genoeg. De kolf van het geweer veroorzaakte een krakend geluid op zijn schedel met als gevolg een explosieve pijn. Hij had het gevoel dat zijn ogen uit zijn hoofd puilden. Hij viel opnieuw op de grond, door de kracht raakte hij buiten bewustzijn. Hard en diep. Hij deed zijn uiterste best zich nog een laatste bewuste gedachte te vormen, waarbij Robert Greens belofte hem te binnen schoot. Hij wilde dat hij het kon geloven, maar Greens bede voor hem was verspilde moeite. God was doof voor hen. Doof voor alles.

God had hen lang geleden opgegeven.

1

10 mei 1866
Nashville, Tennessee

Met gebogen hoofd haastte Olivia Aberdeen zich naar het wachtende rijtuig. De blikken van de mensen op straat doorboorden haar als roestige spijkers, maar ze wendde haar ogen af. Ze was ervan overtuigd dat de voorbijgangers anders schuldgevoelens op haar gezicht zouden zien staan en zich zouden haasten om haar te overladen met schuld om wat er was gebeurd.

Terwijl ze in haar ene hand een envelop vastklemde, accepteerde ze de hulp van de koetsier bij het instappen. Ondanks alles wat wijlen haar man de mensen in Nashville – en haar – had aangedaan, kon ze zichzelf er niet toe brengen alle fatsoensnormen in de wind te slaan. Dus ook al was haar hart allesbehalve in de rouw om het ontijdige verscheiden van Charles Winthrop Aberdeen, ze droeg keurig netjes de rouwkleding die paste bij een vrouw van haar stand.

Van wat haar stand was geweest tenminste.

Eenmaal in het rijtuig haalde Olivia diep adem. Het voelde alsof ze in geen vijf jaar frisse lucht had gekregen. Ze wist dat het verkeerd was dat ze zich zo voelde. Want iemand die sinds een week weduwe was, hoorde niet de wens te hebben om te dansen. Ze hoopte maar dat God het haar zou vergeven, maar dat was wel precies wat ze het liefste wilde doen. Uiteraard niet op het graf van haar pas overleden man – dat zou onbeleefd zijn. Er vlak naast zou volstaan.

Die minachtende gedachte ging gepaard met hevige gewetenswroeging. Opnieuw boog ze haar hoofd omdat ze de tranen voelde prikken. Alleen al de gedachte dat iemand haar ware gevoelens zou bevroeden, bezorgde haar een slecht geweten. De dubbelhartigheid van haar omstandigheden vroeg veel van haar emoties, evenals de wetenschap dat degenen die haar aankeken haar ook veroordeelden.

Maar over één ding zouden ze het met haar eens zijn – ook de mannen die de plannen hadden beraamd om haar man te doden – Charles Aberdeen was een van de verachtelijkste mannen geweest bij wie elk spoor van normen en waarden en van ethiek en trouw aan de Confederatie ontbrak.

Ze had Charles nooit dood gewenst. Wel had ze gewenst dat ze nooit met hem was getrouwd, bijna vanaf het moment dat ze in Gods ogen man en vrouw waren geworden. Het huwelijk was door haar vader gearrangeerd als een van de laatste beslissingen in zijn leven – een onherroepelijke verbintenis, zoals hij had uitgelegd – en Olivia had zich van meet af aan ingeprent dat zij niet het recht had iets wat God had samengevoegd, ook al was dat gebeurd zonder haar toestemming, te scheiden.

Nu leek het er echter op alsof God zelf die taak met grote precisie en zeer afdoend op zich had genomen. Zozeer zelfs dat ze zich ondanks haar twijfel de afgelopen dagen had afgevraagd of Hij echt alles hoorde, zelfs de stille, wanhopige fluisteringen van een gedesillusioneerde ziel.

Die mogelijkheid gaf haar enige troost, maar bezorgde haar meteen ook een ongemakkelijk gevoel omdat ze feitelijk maar zo weinig van Gods aard wist. Ze had haar best gedaan om een zo goed mogelijke echtgenote voor wijlen haar man te zijn, en dit is hoe God haar daarvoor beloonde.

‘Ik heb al één koffer voor u ingeladen, mevrouw Aberdeen. Waar zijn de andere, mevrouw?’

Olivia ging rechtop zitten, terwijl ze haar uiterste best deed zich de naam van de koetsier te herinneren. Hij was eropuit gestuurd om haar op te halen. ‘Ik neem alleen deze ene koffer mee… Jedediah. Daar zit alles in wat ik nodig heb.’ En niets wat haar zwager haar had verboden mee te nemen. Hij was de enige begunstigde van de nalatenschap van haar man geweest – tot op de laatste cent na van alles wat Charles bijeen had gegaard door vrijwel iedereen die ze kenden te bedriegen, voor te liegen en op te lichten. Zelfs hun vrienden, naar was gebleken. Die vrienden die – dankzij Charles’ oudere broer, de laatste telg van de familie Aberdeen – nu geloofden dat zij steeds had geweten van de reikwijdte van haar mans duistere praktijken.

Wat echter niet het geval was geweest.

Een ding kon echter van Charles Aberdeen worden gezegd… hij had geen rekening gehouden met mensen wanneer hij misbruik van iemand had gemaakt. In dat opzicht was hij geen haar beter geweest dan die sympathisanten van de Unie of die gelukszoekers uit het Noorden. En zij wilde niets hebben van de spullen die hij met zijn hebzucht en hypocrisie had verzameld. Zelfs niet de trouwring – een familiestuk – die ze van Charles’ broer had moeten afstaan.

Jedediah keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. Ze vroeg zich af of hij begreep wat er met haar gebeurde, of hij de kranten had gelezen, of hij überhaupt kon lezen. Ze was niet van plan om de situatie aan hem uit te leggen.

‘Alles is in orde,’ verzekerde ze hem, terwijl ze een blik wierp op de brief in haar hand. Over niet al te lange tijd zou dat inderdaad het geval zijn. Tante Elizabeth kon haar vast en zeker helpen deze onbekende wateren te bevaren.

Het rijtuig helde iets over toen Jedediah op de bok klom. Olivia wierp nog één laatste blik op het fraaie bakstenen huis dat nooit een thuis was geweest. Diep vanbinnen voelde ze zich verstijven. Het was te gek voor woorden, maar ze durfde bijna te zeggen dat ze hoorde hoe er specie op een steen werd gesmeerd. Weer een laag erbij op de muur die ze vanbinnen had opgetrokken. Een muur die haar scheidde van alle vergoten en ingehouden tranen. Van alle niet vervulde behoeften. Van alle wrede woorden, blikken en klappen die haar opvallend knappe man haar had toebedeeld. Ook al vond ze het afschuwelijk dat die beschermende muur haar had veranderd en verhard, die muur gaf haar ook veiligheid en beschermde haar tegen nieuwe aanvallen en tegen verraad. Ze had zich plechtig voorgenomen zichzelf nooit meer in een positie terecht te laten komen waar dat opnieuw kon gebeuren.

En terwijl ze daaraan terugdacht, beloofde ze zichzelf dat voor de tweede keer.

Ze keek weg, maar had dat beter niet kunnen doen, omdat haar ogen die van een vrouw ontmoetten zo’n drie meter bij haar vandaan. De vrouw, ouder dan zij, in het zwart, met een bleke huid en diepliggende ogen, keek Olivia strak aan. De lippen van de vrouw bewogen en Olivia zette zich alvast schrap om wat ze zou zeggen. Of schreeuwen. Er kwamen echter geen woorden uit de mond van de vrouw.

Het rijtuig kwam met een schok in beweging. Olivia rukte haar blik los, maar zag nog net dat de vrouw wat speeksel van haar kin veegde.

Uiterlijk volkomen kalm hield Olivia haar blik recht naar voren gericht. Terwijl het rijtuig hotste en botste over de diepe sporen in het wegdek deed ze haar uiterste best noch naar links noch naar rechts te kijken. Een recent krantenartikel had uitgebreid verslag gedaan van het feit dat Charles’ bezittingen aan zijn broer waren nagelaten. De mensen waren dus ongetwijfeld op de hoogte van haar omstandigheden. Gezien hun reacties genoten velen ervan dat ze haar verdiende loon kreeg.

Ze reed eerst over Elm Street, daarna over Pine en Poplar, waarna het aantal starende voetgangers gelukkig minder werd.

Charles.

Er verscheen een verraderlijke traan in haar ooghoek. Maar daar maakte ze snel een einde aan, omdat ze niet bereid was nog meer tranen om die man te vergieten. Ze miste hem niet, maar wat was dan die… leegte die ze vanbinnen voelde?

Geleidelijk aan drong het tot haar. Moeizaam erkende ze wat ze voelde. Hoewel ze niet van Charles had gehouden, miste ze wel datgene wat ze samen hadden kunnen hebben als hij een heel andere man was geweest.

Het rijtuig reed langs een school. Ze was hier vaak langs gewandeld, altijd met een gevoel van verlangen. Alleen niet naar iets wat de meeste vrouwen zouden hebben gewild. Zeker, in het begin van hun huwelijk had ze God vaak om kinderen gevraagd, omdat ze oprecht naar een kind verlangde en dacht dat het goed zou zijn voor haar relatie met Charles. God had dat verzoek echter niet ingewilligd, achteraf gelukkig maar. Charles had haar de schuld gegeven van het niet zwanger worden, zoals hij met alles had gedaan. Hoewel ze nog steeds hoopte op een dag kinderen te krijgen, als dat mogelijk was, verlangde ze nu op dit moment naar een kans om op een andere manier te kunnen koesteren.

Zelfs dat had Charles haar echter afgenomen. Samen met al het andere. Ze zag de school uit het zicht verdwijnen.

Het was niet druk op straat, zodat er slechts een enkele keer hoefde te worden gestopt. Maar de zomerse buien van de afgelopen tijd, gevolgd door de brandende hitte, hadden de wegen slecht begaanbaar gemaakt. Toen een wiel in een voor terechtkwam, helde het rijtuig plotsklaps flink over. Olivia greep de deur vast en voelde haar maag ineenkrimpen. De wanden van het rijtuig leken op haar af te komen. Het geworstel van de paarden om op de been te blijven was niet bevorderlijk voor haar zenuwen.

Als de afstand niet zo groot was geweest, zou ze zijn uitgestapt om te voet verder te gaan. Nu deed ze haar best zich op iets anders te concentreren en keek ze naar buiten.

De verscheurde stad kwam geleidelijk aan weer tot leven, hoewel het aantal dichtgetimmerde gebouwen nog steeds getuigde van alles wat er moest gebeuren voor de dingen weer bij het oude waren.

Enkele voetgangers kwamen uit de deur van een bakkerij en van een telegraafkantoor. Een vrouw in het zwart wiegde een brullend kind terwijl ze twee andere kinderen achter zich aan trok. Op de hoeken van de straat stonden groepjes mannen in rafelige kleren – sommigen droegen nog steeds hun soldatenkleding die inmiddels een groezelige, verslagen grijze kleur hadden gekregen – vermagerd en kromgebogen onder onzichtbare lasten.

Olivia kreeg er een bittere smaak van in de mond en proefde haat jegens alles wat de oorlog had gedaan. En dan te bedenken dat haar man – en zij, vanwege hun verbintenis – had geprofiteerd van de minder fortuinlijke mensen door ze te helpen het kleine beetje geld dat ze hadden te ‘investeren’. Geen wonder dat de mensen haar met zoveel minachting bekeken.

Het laatste beeld van Charles schoot haar te binnen. Ze kneep haar ogen stijf dicht met de wens dat ze die beelden uit haar geheugen kon wissen. De manier waarop ze hem hadden gedood… Zijn lichaam zo ontmenselijkt en…

Moeizaam slikkend drukte ze zich zo hard mogelijk tegen de zitting en concentreerde zich op de gebouwen die ze in een waas aan zich voorbij zag trekken. Ze richtte haar gedachten naar haar bestemming, terwijl ze de brief op haar schoot betastte.

Tante Elizabeth.

Haar moeder had zich in dit leven geen betere vriendin kunnen wensen. Evenmin had ze geen betere vrouw kunnen kiezen om de leegte na haar eigen sterven te helpen vullen. Elizabeth Harding, ‘tante’ genoemd vanwege de innige vriendschap, kwam het dichtst bij de familie die Olivia nog had. Ze klemde de envelop vast alsof het haar toegangsbewijs voor een nieuw leven was. Goddank had zij Elizabeth.

Waar zou ze zijn geweest zonder deze vriendelijke en hartelijke uitnodiging?

Het had als een enorme afgang kunnen voelen om als weduwe van Charles Winthrop Aberdeen hoofd van de huishouding van de familie Harding te worden. Maar het regelen van de dagelijkse huishoudelijke taken klonk haar als muziek in de oren. Indien nodig wilde ze met alle plezier koken en schoonmaken. Ze was bereid alles te doen om de familie Harding te bedanken voor hun welwillendheid om haar in huis te nemen.

Bijna alles… Het enige wat ze niet prettig vond aan de afspraak was dat ze heel dicht bij de vurige volbloedpaarden van generaal Harding kwam te wonen.

Ze liet haar hand over haar linkermouw glijden. Zelfs door haar jasje heen kon ze het bobbeltje voelen waar het bot dertien jaar geleden gebroken was. Ze was nog maar tien geweest, maar de gebeurtenissen van die middag stonden haar nog levendig voor de geest. De pijn van het breken herinnerde ze zich nog goed en ze had er een lelijk litteken aan overgehouden. Maar de ondraaglijke krak waarmee de dokter het bot had gezet, had haar jarenlang achtervolgd. Sindsdien had ze geen paard meer gereden. Totdat Charles er een jaar geleden op had gestaan.

‘Stijg op dat paard, Olivia!’ Met opeengeklemde kaken had hij haar arm stevig vastgepakt.

‘Charles, alsjeblieft… Dat wil ik niet. Je begrijpt niet wat…’

‘Je zet mij voor schut. En jezelf ook! Stijg nu op…’

Bij de herinnering aan zijn barse woorden begonnen haar wangen te gloeien. Ze kreeg een onpasselijk gevoel in haar onderbuik. Ze had tegen hem gezegd dat de hengst een te fel paard voor haar was. Hij had niet geluisterd. Of zich daar iets aan gelegen laten liggen. Het paard had haar om onduidelijke reden van zich af geworpen, had zich vervolgens omgedraaid en haar bijna onder de voet gelopen. Het had weken geduurd voor de blauwe plekken op haar heup en dijbeen genezen waren.

Sindsdien had ze niet meer op een paard gezeten.

In een koets rijden ging goed, ook al vond ze het niet leuk. Op een wagen lukte ook nog wel, hoewel ze de nabijheid van de vierbenige beesten in zo’n open voertuig niet erg op prijs stelde. Ze droeg de diersoort op zich geen kwaad hart toe, maar wenste alleen dat men ze bij haar uit de buurt hield. Wat geen probleem hoefde te zijn, zelfs niet op een paardenfokkerij als Belle Meade. Omdat zij daar als hoofd van de huishouding van de familie Harding ging werken.

Het terrein om haar heen gaf geleidelijk aan steeds minder gebouwen te zien totdat het uitzicht alleen nog maar werd gevormd door een glooiend landschap. Het werd erg warm in het rijtuig. Daarom leunde Olivia richting de deur en liet de wind over haar gezicht blazen. Ze verlangde naar de herfst en naar lagere temperaturen, naar frisse lucht en het geknisper van bladeren onder haar voeten. De overgang van de zomer naar de herfst gaf haar altijd het gevoel van een nieuw begin. Vreemd eigenlijk, aangezien de natuur een seizoen lang ging slapen. Maar zij hield van de herfst en had dringend een nieuw begin nodig.

Ondanks alles wat er zich met Charles en na zijn dood had voorgedaan, was Nashville het enige thuis dat ze ooit had gekend. En net zo zeker als de herfst overging in de winter en de lente plaatsmaakte voor de zomer, zo was zij ervan overtuigd dat ze hier zou wonen en sterven.

Het Zuiden maakte deel uit van haarzelf en zij zou er altijd deel van uit blijven maken – in goede tijden en in slechte tijden.

Het rijtuig minderde vaart. Jedediah sloeg een hobbelweg in die naar de plantage van de familie Harding leidde. Al na een paar seconden was Olivia ervan overtuigd dat haar tanden volledig uit haar mond getrild zouden worden. Hoe rijk generaal Harding ook was, hij had geen zeggenschap over het weer en ook niet over de gevolgen ervan. Tante Elizabeth had haar meer dan eens geschreven dat de generaal zich had voorgenomen deze weg met macadam te verharden. Op dit moment zou Olivia dat plan van harte hebben toegejuicht.

Na een paar kilometer leken de hobbels echter af te nemen.

Sinds haar huwelijk met Charles vijf jaar geleden was ze hier slechts een keer geweest. Maar die ene keer met Charles en generaal Harding in dezelfde kamer was meer dan genoeg geweest. Ze herinnerde zich nog precies wat generaal Harding had gezegd: ‘Iemand die zowel in daden als in woorden zo nauw verbonden is met de belangen van de Unie riekt naar verraad aan de Confederatie en aan zijn medelandgenoten. Zo iemand wens ik in mijn huis niet te ontvangen en bij welke openbare gelegenheid ook zal ik ontkennen dat ik hem ken.’

Tante Elizabeth – hoewel ze aanhangers van de Unie eveneens minachtte – had meer begrip getoond, was trouw blijven schrijven en had zelfs voorgesteld elkaar in de stad te ontmoeten. Charles had dat idee snel de kop ingedrukt. Olivia raakte de zijkant van haar hoofd aan toen ze terugdacht aan hun… ‘gesprek’.

De brieven die Elizabeth en zij elkaar hadden geschreven, waren voor haar een reddingslijn geweest die ze had gekoesterd. Ze had echter niet verteld wat er werkelijk in haar huwelijk gebeurde. Het was immers niet fatsoenlijk dat een vrouw zich daarover uitte. Een keer had ze een brief aan Elizabeth geschreven waarin ze de waarheid over haar relatie met Charles had verteld. Maar alleen al de gedachte dat hij zijn hand op de brief zou weten te leggen had haar naar de haard doen lopen. Ze had toegekeken hoe de vlammen het beschreven briefpapier verslonden, hoe de vlammen lekten langs de waarheid die nog steeds in haar verborgen lag.

Ze leunde naar voren en verheugde zich op het weerzien met Elizabeth. ‘We zullen je met open armen verwelkomen, Livvy,’ had Elizabeth geschreven. ‘Je bent als een dochter voor mij. Evenzeer als mijn eigen Selene of Mary.’ Olivia haalde flink adem en hield haar adem vast. Voor het eerst sinds lange tijd voelde ze vanbinnen een glimlach opkomen. Ze keek uit naar haar eerste glimp van het landhuis op Belle Meade en de prachtige…

Iets trok haar aandacht. Nee, niet iets, iemand. Een man die verderop op de weg liep. Hij had iets over zich wat haar aandacht trok.

Hij droeg iets op zijn rug wat leek op de bepakking van een soldaat. Hij liep met afgemeten passen en leek geen haast te hebben. Elke stap leek vol zelfvertrouwen gezet te worden. Het was een lange man, minstens zo lang als Charles was geweest.

Zijn donkere en warrige haarbos hing tot over zijn kraag, een haardracht die eerder bij een zwerver dan bij een heer paste. Zijn kleding was echter minder versleten dan die van de andere mannen die ze in de stad had gezien. Toch zat zijn broek onder de modder, alsof hij al weken of maanden achtereen aan het lopen was.

Ze vroeg zich af of hij wist waar hij naartoe liep, dat deze weg naar de plantage van de familie Harding leidde en vervolgens verder naar het zuiden langs vrijwel niets, helemaal tot Natchez, Mississippi. En dat pas na ruim tweeduizend hectare beboste weidegronden en heuvels die deel uitmaakten van de plantage Belle Meade te hebben doorkruist.

Toen het rijtuig dichterbij kwam, zocht Olivia de bescherming van de schaduw, omdat ze niet wilde dat de man haar in het voorbijgaan zag kijken. Precies op dat moment draaide hij zich om en haakten hun ogen in elkaar vast.

De onderscheidende trekken op zijn gelaat gingen schuil achter een dikke baard, die in geen weken een scheermes had gezien. Hoewel ze niet precies kon aangeven waarom, proefde ze vastberadenheid in hem. Wellicht vanwege de veerkracht in zijn schouders of zijn vaste tred – wellicht vanwege de manier waarop hij zich voortbewoog. Hij had echter ook iets woests over zich, als iemand die gekooid was geweest, maar onlangs vrij was gelaten. Dat ongetemde maakte dat ze blij was dat zij in het rijtuig zat en hij niet.

Toen het rijtuig nog dichterbij kwam, droeg ze zichzelf op weg te kijken. Te laat.

Er verscheen een blik op zijn gezicht alsof hij hen wilde begroeten. Hij zwaaide kort en bondig naar Jedediah, waarna hij haar opnieuw aankeek. Een kant van zijn bebaarde wang schoot iets omhoog alsof hij haar aandacht vermakelijk vond, waarna er langzaam een glimlach tevoorschijn kwam die zijn witte tanden ontblootte. Hij bracht zijn hand naar zijn voorhoofd en salueerde precies toen het rijtuig langs hem heen reed, waarna hij…

Olivia’s mond viel open van verbazing. Had hij haar werkelijk een knipoog gegeven? Haar gezicht gloeide ervan. Ze keek recht voor zich uit en hield zich aan de zitting vast terwijl het rijtuig verder hobbelde.

Heel even vroeg ze zich af of ze het zich had verbeeld, maar ze wist dat dat niet het geval was. Wat een brutaliteit! Wat een lef van die…

Toen Jedediah een krappe bocht nam, draaide ze zich half om. Ze verzette zich echter tegen de neiging om uit het raam te kijken omdat ze zeker wist dat hij nog steeds stond te kijken. En te lachen! Ze zuchtte. De oorlog had hun zo veel afgenomen; ook alle ridderlijkheid leek verloren te zijn gegaan.

Maar generaal Harding, die bijzonder veel waarde hechtte aan eer, zou die schoft snel genoeg de laan uit sturen. Belle Meade had meer personeel dan nodig was. Iets in die trant had Elizabeth in haar laatste brief gezegd. De generaal was kieskeurig in wie hij aannam.

Ze was alweer een kilometer verder toen het tot haar doordrong…

Ze keek naar buiten en ademde hoorbaar uit. Haar uitzicht rechts van haar werd aan het zicht onttrokken door een heuvel van Tennessee kalksteen. Omdat ze te veel met hem bezig was geweest, had ze de eerste blik op Belle Meade gemist. Nu moest ze nog een kilometer wachten voordat ze…

Zonder enige waarschuwing vooraf hoorde ze ergens achter zich een enorme knal. Het rijtuig helde ineens sterk naar rechts. Olivia vloog van haar bank en probeerde zich ergens aan vast te klampen terwijl het voertuig onder haar weg leek te vallen. Het hout leek te kreunen en huiverend te protesteren. Het rijtuig schokte en ze viel hard tegen de deur die het vervolgens begaf.

Terwijl ze de grond steeds sneller dichterbij zag komen, deed ze wanhopig haar best zich aan iets vast te houden, maakte niet uit wat. Maar wat haar pas echt koude rillingen bezorgde, was de dierlijke schreeuw die ergens voor het rijtuig klonk.

2

Het leek een eeuwigheid te duren voor het rijtuig met een schok tot stilstand kwam. Het oorverdovende gekraak van het hout verdreef de lucht uit Olivia’s longen. Met haar ogen stijf dicht wachtte ze stilletjes af of het echt voorbij was.

Hoe ze het ook probeerde, die schreeuw kreeg ze niet uit haar hoofd. Ze wist zeker dat het een van de paarden was geweest.

Ze wilde zich bewegen, maar was bang dat bepaalde onderdelen van haar lichaam haar niet zouden gehoorzamen. Ergens vlak bij haar klonk onregelmatig gebonk. Pas na een paar keer diep te hebben ademgehaald, besefte ze dat het haar eigen hartslag was.

‘Mevrouw Aberdeen… Hoort u mij, mevrouw?’

Toen ze Jedediahs stem herkende – ook al leek die van ver te komen – knipperde Olivia met haar ogen. Haar ja klonk echter heel benepen toen ze doorhad dat ze naar het plafond van het rijtuig staarde. Het voertuig hing scheef naar achteren alsof het op de gewonde rechterkant hurkte. Het raam links van haar bood uitzicht op een pluk blauwe lucht, maar het uitzicht naar rechts, lager bij de grond, werd geblokkeerd door een stuk kalksteen dat een gat in het rijtuig had veroorzaakt – precies op de plek waar zij had gezeten.

Omdat ze de wanden op zich af voelde komen, reikte ze naar de deur, maar opnieuw stortte haar wereld in. Het rijtuig begon te schuiven en een van de paarden hinnikte nerveus. Olivia zette zich schrap voor wat er komen ging maar de rotswand hield het rijtuig op zijn plek.

‘Ho maar, dames. Rustig maar, rustig… ik hoef jullie alleen maar los te snijden…’ Jedediahs stem klonk boven de jammerklachten van de paarden uit.

Olivia bad dat hij zich zou haasten, omdat ze niets liever wilde dan loskomen van die wilde beesten.

Haar rokken – en haar emoties – waren danig verfrommeld. Ze probeerde zich omhoog te duwen en gaf een ruk aan de linkerdeurklink. Die gaf niet mee. Vastberaden en vechtend tegen het gevoel opgesloten te zitten probeerde ze het nog een keer, wat heel lastig was omdat ze tegen de zwaartekracht in duwde. Er vlamde pijn door haar schouder waardoor ze de poging moest afbreken.

Een bekend paniekgevoel, waar ze een enorme hekel aan had, begon diep vanbinnen op te komen. Ze overwoog haar hoepelrok op te tillen en een poging te wagen uit het raam te klimmen, maar dat zou niet erg fatsoenlijk zijn. Ze vroeg zich trouwens af of ze erdoorheen zou kunnen. Door rustig in te ademen probeerde ze zichzelf tot kalmte te dwingen. In gedachten nam ze de schade op.

Afgezien van de pijn in haar schouder waarmee ze tegen de deur was gevallen, had ze verder waarschijnlijk geen verwondingen. Geen ernstige dingen in ieder geval. Er was sowieso niets gebroken.

Er klonken gehaaste voetstappen, waarna Jedediah bij het raam verscheen. ‘Mevrouw Aberdeen!’ Omdat het rijtuig zo scheef hing, kon hij nauwelijks over de rand kijken. ‘Bent u gewond, mevrouw? Want als dat zo is… o, help…’ Met een verfrommelde doek veegde hij het zweet van zijn voorhoofd. ‘Mevrouw Harding zal me dit nooit vergeven.’

Olivia dwong zichzelf tot een kalmte die ze niet voelde. ‘Ik ben niet gewond, Jedediah. Wat pijn hier en daar en misschien een paar blauwe plekken. Wat is er gebeurd?’

‘Het is dat verdraaide wiel, mevrouw.’ Hij maakte een gebaar. ‘Er is een scheur in ontstaan en toen brak het af. De paarden zijn zich bijna doodgeschrokken, en ik ook. Een van hen is ervandoor gegaan.’ Hij wees met zijn hand. ‘De ander is flink gewond. Heeft een gebroken voorbeen. Probeerde een hap uit mijn arm te nemen toen ik haar teugels door wilde snijden. Ze kan echt gemeen zijn wanneer ze haar dag niet heeft. Dan mag ik niet bij haar in de buurt komen. Ik denk dat we haar af moeten maken.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Daar zal de generaal niet blij mee zijn. Maar voor nu…’ Hij propte de doek terug in zijn zak. ‘Laten we u er eerst maar eens uithalen, mevrouw. Ik zeg het niet graag, maar we zullen verder moeten lopen. Het is gelukkig niet al te ver meer. En ik heb mevrouw Harding horen zeggen dat ze u zullen opwachten om u welkom te heten.’

Jedediah greep de klink, maar hij kreeg de deur niet open. Hij probeerde het nog een keer. Er gebeurde niets. Olivia had durven zweren dat de ruimte in het rijtuig met de helft kleiner werd.

‘Krijg je de deur niet open?’ vroeg ze, terwijl ze haar best deed de angst uit haar stem te weren.

Hij bleef proberen de klink los te krijgen. ‘De deur zit vast, mevrouw. Er is geen beweging in te krijgen.’

Terwijl ze zich met de seconde meer opgesloten voelde, zette Olivia haar schouder stevig tegen de deur. Meer omdat ze het gevoel wilde hebben dat ze iets deed dan dat ze verwachtte dat het enig effect zou hebben.

‘De deur geeft niet mee, mevrouw. Maar ik weet zeker dat ik de deur met wat gereedschap open zou kunnen krijgen.’

‘En heb je dat gereedschap bij je, Jedediah?’

‘Niet de spullen die ik nodig heb, mevrouw. Die liggen op Belle Meade.’

‘Tja…’ Ze liet haar adem ontsnappen. Het vooruitzicht hier nog minstens een uur opgesloten te moeten zitten stond haar niet aan. Maar… misschien…ze nam de breedte van het raam nog eens op en dacht even na. Misschien hoefde ze toch niet te wachten. ‘Jedediah.’ Ze glimlachte. ‘Ik stel voor dat jij op pad gaat om de benodigde gereedschappen op te halen en dan terugkomt om mij op te halen.’

Er verscheen een denkrimpel op zijn voorhoofd. ‘Ik kan u hier niet alleen achterlaten, mevrouw. Nee… de generaal, hij zou…’

‘Het komt allemaal goed, dat verzeker ik je.’ Ze glimlachte beleefd, maar keek hem tegelijk vasthoudend aan. ‘En…’ Ze wierp een blik op de weg naar Belle Meade. ‘Hoe sneller je op pad gaat, hoe eerder ik bevrijd kan worden.’

Jedediah wekte niet de indruk overtuigd te zijn en schudde zijn hoofd. ‘Het is gewoon niet goed dat ik u hier achterlaat, mevrouw Aberdeen. Ik vind het geen prettige…’

‘Ik ben een volwassen vrouw, Jedediah, en ik kan in jouw korte afwezigheid uitstekend voor mezelf zorgen.’ Ze hield haar lach deze keer in en zag aan de diepe rimpels op zijn neus dat de boodschap deze keer overkwam. ‘Bovendien vind ik het een nare gedachte dat mevrouw Harding op het bordes staat te wachten. Je hebt zelf gezegd dat ze op de uitkijk zou staan.’

‘Ja, mevrouw, dat heb ik gezegd.’ Hij wreef over zijn kaak, waarna hij zuchtte. ‘Er zit een krat appels boven op het rijtuig, voor het geval u er een wilt hebben voor ik ga. Mocht u trek hebben.’

‘Dank je, Jedediah. Maar ik heb geen trek. Ik wil er alleen uit.’

‘Ja, mevrouw.’ Hij knikte. ‘Ik zal de hele weg rennen, mevrouw Aberdeen. Blijft u rustig zitten.’ Met een behoorlijke vaart ging hij op weg.

Olivia wachtte even tot hij echt weg was. Daarna haalde ze een paar keer diep adem en nam het raam op. Daarna bekeek ze zichzelf kritisch. Ze had vroeger nooit in bomen geklommen, een jongensachtig vermaak waar haar moeder afkeurend tegenover had gestaan. Op dit moment wenste ze echter dat ze op z’n minst eenmaal een poging had gedaan in een welwillende kornoelje te klimmen. Die ervaring zou haar nu goed van pas zijn gekomen.

Ze tuurde door het raam naar de grond eronder. Die was verder weg dan ze had verwacht, maar de gedachte aan haar gevangenschap in het rijtuig gaf haar moed. Ze kon het. Ze had natuurlijk nog nooit iets dergelijks gedaan. Maar ze kon het.

Ze zette haar voeten stevig neer, trok haar hoepelrok omhoog en verzamelde alle zwarte stof en al het kant rondom haar middel. Terwijl ze zich aan de zijkant van het raam vasthield, stak ze een been erdoorheen. Ze ontdekte echter al snel dat de onderkant van het raam hoger was dan ze had gedacht. Het kant op haar lange onderbroek bleef aan de rand haken. Ze trok aan de stof, maar die bleef vastzitten.

Vastberaden probeerde ze zichzelf los te trekken, maar ze voelde het materiaal scheuren terwijl ze zelf achteroverviel. Verwoed greep ze de zijkant van de deur vast om zichzelf in evenwicht te houden. Daarna lachte ze omdat ze vermoedde dat ze er dwaas uitzag.

Met hernieuwde moed stak ze haar been zo ver mogelijk uit, langs het rijtuig naar beneden tot ze de rand van het opstapje onder haar schoen voelde. Ze tikte er met haar tenen tegenaan om de kracht ervan te testen. Daarna haalde ze diep adem en zette haar volle gewicht erop. Ze trok haar bovenlichaam in en was er net in geslaagd haar hoofd door het raam te steken toen ze…

Iemand hoorde fluiten en opkeek.

Het was de man die ze eerder op de weg hadden ingehaald. Hij liep de hoek om, maar keek naar beneden en had haar, gezien het feit dat hij niet reageerde, niet gezien – nog niet.

Sneller dan ze voor mogelijk had gehouden, trok Olivia zich terug in het rijtuig waarbij ze met haar haar, haar onderbroek, haar petticoat en vrijwel alles wat ze aanhad vast kwam te zitten. Ze kroop bij het raam vandaan, maar haar hak bleef in haar zoom haken waardoor ze in het luchtledige viel. Ze kwam hard op de zitting terecht en knalde met haar achterhoofd tegen de houten panelen van de wanden.

Toen ze daar met bonkend hoofd op haar rug lag en bijna verdronk in een zee van baleinen, crinoline en kant, klemde ze haar kaken op elkaar. Er schoot haar een woord te binnen dat Charles maar al te vaak had gebruikt wanneer hij gefrustreerd was. De wetenschap dat hij het daadwerkelijk zou hebben gebruikt, hielp haar gelukkig om het niet te doen.

Naderende voetstappen bepaalden haar bij het heden precies op het moment dat er een enigszins bekend gezicht voor het raam verscheen. Maar in plaats van de langzame glimlach die eerder op zijn gezicht had gestaan, keek hij haar nu bezorgd aan. ‘U zit er nog in!’ Hij was achter adem van het rennen. Hij keek haar onderzoekend aan. ‘Bent u er heelhuids van afgekomen?’

Omdat ze zich goed bewust was van haar situatie trok Olivia snel de stof over haar onderrok en onderkleding. Ze was blij dat hij het fatsoen had om weg te kijken, hoewel hij dat wel iets langer had mogen doen. ‘Ja hoor,’ zei ze, terwijl ze de voorkant van haar jurk gladstreek. ‘Grotendeels wel in ieder geval.’

‘Toen ik opkeek, zag ik het rijtuig ineens liggen – wat is er gebeurd?’

‘Iets met dat wiel.’ Ze gebaarde achter zich. ‘We hebben vermoedelijk net iets te veel hobbels gehad.’

‘En uw koetsier? Waar is hij gebleven?’

‘Hij is hulp gaan halen.’

‘En u hier achtergelaten? Alleen?’

Zijn vragen, maar ook zijn houding, zetten haar aan het denken. Beide maakten haar ervan bewust hoe alleen ze was. Correctie. Hoe alleen zij waren. En ze begon zich af te vragen of ze er verstandig aan had gedaan Jedediah vooruit te sturen. Ze wist echter dat ze haar onzekerheid – of haar angst – beter niet kon laten blijken. Liet je een man zien dat je je zwak voelde, dan gaf hem dat macht. En een dergelijke macht zou ze nooit meer aan een man geven.

Ze ging recht zitten en dwong zichzelf hem aan te kijken. Gelukkig zat er een obstakel tussen hen in. ‘Op mijn aandringen is hij vertrokken, meneer. De deur zit vast en hij is hulp gaan halen. Maar ik weet zeker dat hij elk moment terug kan komen!’ Ze keek langs hem heen alsof ze Jedediah inderdaad al verwachtte, ook al wist ze drommels goed dat de knecht onmogelijk zo snel terug kon zijn. Maar dat wist hij niet.

Doordringende bruine ogen… of waren ze blauw? Ze kon het niet goed zien. Ze keek hem aan, maar merkte dat ze de blik van deze man liever wilde ontwijken. Hij leek bij nader inzien helemaal niet op een zwerver… maar wekte toch een tamelijk woeste indruk.

Hij probeerde de klink – een keer, twee keer – zonder succes. En eigenlijk ook tot haar opluchting. ‘Die zit inderdaad vast.’

‘Zoals ik al zei.’

Daar was die weer, die langzaam opkomende snaakse glimlach. ‘Ik ben blij dat u het er goed vanaf heeft gebracht, mevrouw. De paarden… wat is daarmee gebeurd?’

‘Jedediah heeft ze losgesneden. Hij zei dat ze ervandoor waren gegaan.’

Hij nam het rijtuig op. ‘Ik heb heel wat van deze fraaie koetsen op hun kant zien liggen die lang niet zo kapot waren als dit rijtuig. Als ik dat gebroken wiel zo bekijk, heeft u geluk gehad dat u niet naar buiten bent geslingerd.’

Ze volgde zijn blik, bekeek nogmaals de ravage van het gesplinterde hout en verbogen metaal en fronste haar voorhoofd. Ze herinnerde zich nog heel goed dat de deur openvloog en dat ze zich voelde vallen. Maar hoe kwam het dan dat ze er niet uitgevallen was?

‘Ik moet u mijn verontschuldigingen aanbieden, mevrouw.’

Dat trok haar aandacht.

Zijn blik gleed over haar jurk voordat hij zijn ogen ophief. ‘Enkele minuten geleden… op de weg, heb… heb ik naar u geknipoogd, mevrouw.’ Hij verstevigde zijn greep op zijn bepakking. ‘Ik had niet in de gaten dat u in de rouw was. De binnenkant van het rijtuig was donker en ik zag alleen dat u naar mij staarde en…’

‘Ik zat niet naar u te staren, meneer.’ De woorden waren eruit voor ze het in de gaten had. Olivia deed haar best oprecht beledigd te kijken. ‘Ik keek slechts naar u terwijl het rijtuig u passeerde.’ Ze moest echter wegkijken toen ze dat zei, omdat ze wist dat dat bezijden de waarheid was.

‘Uiteraard, mevrouw. Het was niet mijn bedoeling iets van uw kant te insinueren. Neemt u mij niet kwalijk.’ Zijn mond bewoog niet, maar ze had durven zweren dat hij inwendig lachte. ‘Maar zelfs als u wel had zitten staren, wat u niet heeft gedaan, dat besef ik,’ voegde hij er snel aan toe, ‘had ik niet mogen knipogen. Dat was…’

‘Onfatsoenlijk,’ vulde ze aan, terwijl ze zich inspande niet met haar ogen te knipperen.

‘Ja, mevrouw. En daarom…’ Hij hield zijn hoofd schuin, terwijl er een zweem van een glimlach om zijn mond speelde. ‘Mijn verontschuldigingen.’

Omdat ze merkte dat hij het oprecht meende, voelde zij zich des te schuldiger over haar leugentje en wilde ze niets liever dan dat hij zou gaan. ‘En uw verontschuldigingen worden aanvaard. Maar…’ Ze keek langs hem heen, in de hoop dat hij de hint begreep. ‘Aangezien hulp onderweg is, hoeft u zich niet verplicht te voelen bij mij te blijven. Ik red me uitstekend alleen.’

‘Daar twijfel ik niet aan, mevrouw.’ Hij deed een stap naar achteren en bestudeerde het raam. ‘Maar als u wilt, dan help ik u met alle plezier hier doorheen te klimmen.’

Olivia was absoluut niet van plan toe te geven dat ze dat al had geprobeerd… en opnieuw een poging wilde wagen. Ze richtte zich op. ‘Door een raam klimmen is niet erg gepast voor een dame.’

Hij schoot in de lach en wreef over zijn baard. ‘Misschien niet… mevrouw.’ Hij sprak dit enigszins hooghartig uit en boog daarbij alsof hij een Engelse lord was. ‘Maar u zou er dan wel uit zijn en uw weg kunnen vervolgen. Wat toch uw doel zal zijn, of niet soms, mevrouw…?’

Olivia keek hem afkeurend aan, iets wat ze één keer bij Charles had gedaan, maar daarna nooit meer omdat die vergissing haar duur was komen te staan. Dit was Charles echter niet en ze kon het niet waarderen dat hij naar haar naam vroeg in plaats van te wachten tot ze netjes aan elkaar werden voorgesteld. Ze had bovendien het gevoel dat hij het met opzet had gedaan, in de wetenschap dat het haar nijdig zou maken.

Ze was niet van plan te happen. ‘Dank u wel, meneer, dat u bent gestopt om u te vergewissen van mijn welzijn. Maar ik denk dat het het beste is om te wachten tot er hulp komt. En… als u me toestaat… ik denk ook dat u het beste kunt helpen door ook op hulp uit te gaan.’

Er verschenen lachrimpels rond zijn ogen. ‘U wilt dat ik vertrek.’

‘Dat heb ik niet gezegd.’

‘Dat klopt, mevrouw. Niet met zoveel woorden. Toch heeft u dat feitelijk wel gezegd.’

Olivia wist niet hoe ze hierop moest reageren. Hij was ontzettend direct. Zo vrijmoedig in het verkondigen van zijn meningen – en het aanbieden van verontschuldigingen, maar dat laatste schoof ze terzijde. In de omgang tussen man en vrouw moesten de regels van de etiquette worden gevolgd, met name wanneer ze vreemden voor elkaar waren. Deze man leek die regels vastberaden te negeren. ‘Wat ik probeer te zeggen, meneer…’

‘Ik weet wat u wilt zeggen, mevrouw. Daarom vraag ik het u nog slechts één keer. Wilt u dat ik u help eruit te klimmen of niet?’

Ze strekte zich verder uit. ‘Nee, dat wil ik niet.’

‘Niemand zal het zien.’

‘Het maakt me niet uit wie het ziet, het is…’

‘Dan moet u het zelf weten.’ Hij deed een stap naar achteren. ‘Deze weg lijkt me veilig genoeg en u zit in het rijtuig opgesloten. Volgens mijn berekening kunnen we niet meer dan een paar kilometer van Belle Meade zitten, het zal dus niet lang duren voordat uw koetsier terugkomt.’

Olivia nam hem op. ‘Dus… u weet waar u naartoe gaat?’

Hij keek haar aan alsof ze niet goed bij haar verstand was. ‘Over het algemeen probeer ik dat inderdaad te weten, mevrouw. U niet soms?’

Ze onderdrukte een zucht. ‘Wat ik bedoelde, was… u bent zich ervan bewust dat deze weg naar de plantage Belle Meade voert?’

‘Dat ben ik.’

‘Tja.’ Olivia genoot nu van het gevoel dat ze hem de baas was en streek haar rok glad. ‘Als het u moeite bespaart, dan kan ik u vertellen dat generaal Harding op dit moment geen mensen aanneemt. Hij heeft voldoende hulp.’

‘Echt waar? U bent dus bekend met de zaken van generaal Harding? Dan moet u de familie goed kennen.’

In plaats van teleurstelling las Olivia geamuseerdheid op zijn gezicht, wat haar irriteerde. Ook de man zelf irriteerde haar. Toch aarzelde ze omdat ze haar relatie met de familie Harding niet wilde overdrijven, helemaal niet gezien de voorwaarden waarop zij bij dit gezin ging wonen. ‘Ik ken de generaal, meneer. Maar met zijn vrouw ben ik nauw bevriend. Dankzij haar kennis over de zaken van haar man ben ik van dit feit op de hoogte.’

Hij knikte en stond de informatie duidelijk te overwegen. ‘Dank u wel voor uw goede raad, mevrouw. Maar met alle respect, ik heb een lange weg afgelegd om hier te komen. Ik denk dat ik het er maar op waag.’

Olivia werd er nijdig van dat haar advies zomaar in de wind werd geslagen. En nog wel door iemand als hij. ‘Ik probeerde alleen u verdere moeite te besparen. Het leek me zo jammer…’ ze keek over de rand van het raam naar zijn modderige broek ‘… in aanmerking nemende dat u zo te zien al een lange weg heeft afgelegd.’

Hij lachte, maar tegelijk werd de blauwige tint van zijn bruine ogen een stuk donkerder. ‘Ik heb van uw vriendelijkheid kennisgenomen. En hoewel ik misschien niet krijg waarvoor ik ben gekomen, mevrouw, zal ik mijn inspanning om hier te komen niet als vergeefse moeite beschouwen.’ Hij vestigde zijn blik op de weg naar Belle Meade, om daarna weer haar kant op te kijken. ‘Als ik nooit had geprobeerd er te komen… nou, dat zou pas verspilling zijn geweest.’

Hij keek op, tikte tegen een denkbeeldige hoed en beende zonder omkijken weg. Zij volgde hem met haar ogen totdat hij de bocht nam en uit het zicht verdween. Zijn woorden bleven echter in haar naklinken. Misschien krijg ik niet waarvoor ik ben gekomen…

Ze wilde niet dat hij bij haar zou blijven. Ze wilde liever dat hij zou vertrekken. Vanwaar dan die belangstelling waarom deze man naar Belle Meade was afgereisd? Ze had er geen antwoord op, maar één ding wist ze wel. Ze zou Jedediahs komst niet afwachten. Ze wilde uit het rijtuig zien te komen.

Ze zag de brief van tante Elizabeth op de zitting liggen, raapte die op, stopte die in de zak van haar rok en nam vervolgens haar rokken op. Nadat ze de deur had vastgepakt, manoeuvreerde ze één been door het raam, soepeler dan de eerste keer. Ze glimlachte. Dit zou lang niet zo moeilijk worden als ze had gedacht. Het was alleen de kunst… hoe kreeg ze zichzelf er verder uit zonder te vallen?

De hoeveelheid stof rond haar middel maakte dat ze maar langzaam vorderde en zich niet goed vast kon pakken. Na een diepe zucht trok ze haar kin op haar borst en probeerde zichzelf zo klein mogelijk te maken. Daarna duwde ze haar hoofd door de krappe ruimte. Ze was er bijna doorheen toen haar schouder bleef haken.

Ze trok en duwde, maar het had geen enkele zin. De opening was te klein. De spieren in haar nek deden pijn en ze kreunde. Ze wilde het niet graag toegeven, maar haar ontsnappingsplan was onvoldoende doordacht.

Terwijl ze haar kin weer introk, probeerde ze haar hoofd terug te trekken… maar nu bleef haar haar vastzitten. Ze blies nijdig haar adem uit en wenste dat ze hier nooit aan begonnen was. Ze slaagde erin haar haar los te krijgen, maar kwam er toen achter dat ze aan de achterkant nog ergens aan vastzat. Ze probeerde te voelen waar ze precies vastzat toen ze vanuit haar ooghoek iets zag bewegen.

Een van de paarden.

Het dier brak door de rij dennenbomen langs de weg en kwam haar kant op. Er sijpelde bloed uit een fikse snee op haar been, ook langs de zijkant van de hals droop bloed. Het paard bleef midden op de weg staan, liet haar hoofd zakken en blies zoveel lucht uit dat het stof opdwarrelde. Olivia kreeg een slap gevoel vanbinnen. Het lukte haar nauwelijks adem te halen. Ze dwong zichzelf volkomen stil te zijn. Als ze niet bewoog, zag het dier haar misschien niet.

Alsof het paard haar gedachten kon lezen, tilde ze haar hoofd op en keek haar recht aan. Daarna snoof ze en stampte op de grond. Het enige waar Olivia aan kon denken, was aan die hengst die haar bijna had vertrapt. En hoewel de gedachte absurd was, proefde ze in het gedrag van de merrie iets van een beschuldiging. Ze dacht terug aan wat Jedediah over het paard had gezegd… Probeerde een hap uit mijn arm te nemen toen ik haar teugels door wilde snijden. Ze kan echt gemeen zijn wanneer ze haar dag niet heeft.

Hinkend kwam ze verder haar kant op en Olivia probeerde zichzelf wanhopig los te maken. Bij elke stap van het paard werden Olivia’s pogingen verwoeder. ‘Het is maar een paard, Olivia. Alleen maar een paard,’ herhaalde ze de woorden die haar vader jaren geleden tegen haar had gezegd, de dag na het ongeluk, toen haar arm in het verband zat en ze pijn had. ‘Het dier zal je geen pijn doen als je het goed behandelt,’ had hij gezegd.

Haar vader had echter geen gelijk gehad. Ze had dat paard goed behandeld en toch had het haar afgeworpen. Ze had haar best gedaan Charles ook zo goed mogelijk te behandelen. Ook hij had haar pijn gedaan. Telkens en telkens weer. Geen enkele hoeveelheid verband of zalf zou in staat zijn de wonden te helen die hij had nagelaten.

Ook al wilde ze het niet, Olivia dwong zichzelf achterom te kijken. De pijnlijke bobbel in haar keel maakte dat haar keel verder dicht ging zitten. Het paard stond dicht bij haar – veel te dichtbij. Het snoof en kauwde op het bit. Ongetwijfeld wilde het haar ook een knauw geven, precies zoals Jedediah had gezegd.

Toen ze de tranen voelde branden en het litteken op haar arm begon te steken, gooide Olivia alle trots en fatsoen overboord en schreeuwde het uit zo hard ze kon.

3

Glimlachend schudde Ridley zijn hoofd. Het was lang geleden dat hij een vrouw had ontmoet die zo aan fatsoen gehecht was. De oorlogsjaren en alle verliezen hadden iedereen veel gekost. En zien rond te komen van vrijwel niets had zelfs de meest welgemanierde zuiderlingen beroofd van een groot deel van hun vormelijkheid.

Dat was tenminste zijn indruk geweest.

Wie maakte zich er nog druk om hoe de vrouw uit het rijtuig kwam? Hij zat er in ieder geval niet mee. Maar haar gezichtsuitdrukking toen hij had gesuggereerd uit het raam te klimmen kon meer dan veelzeggend worden genoemd. En toen hij bewust naar haar naam had geïnformeerd, wel wetende hoe ze daarop zou reageren…

Hij lachte bij de gedachte aan de manier waarop haar ogen hadden geflitst. Die felle blik op haar mooie gezicht was voldoende om een man…

Hij meende iets te horen en bleef staan. Hij draaide zich om in de richting waar hij vandaan was gekomen en luisterde aandachtig.

Maar… hoorde niets. Daarom liep hij verder.

Als hij ooit het genoegen had de jonge weduwe opnieuw tegen te komen, dan beloofde hij zichzelf dat hij…

Nou hoorde hij het weer. Een schreeuw. Nu wist hij het zeker. Ook uit welke richting die kwam. Hij zette het meteen op een rennen. Er flitste een beeld door zijn hoofd van iemand die het rijtuig van de vrouw wilde binnendringen. Ridley beschuldigde zichzelf ervan dat hij de vrouw alleen had achtergelaten. Ook al had ze duidelijk gemaakt dat ze graag wilde dat hij zou vertrekken.

Hij rende de bocht om die hij even geleden had genomen, totaal niet voorbereid op wat hij te zien – en te horen – kreeg.

De stijve en fatsoenlijke weduwe hing half uit het raam, haar rokken waren hoog opgetrokken en haar petticoats – en andere niet nader aan te duiden kantige kledingstukken – waren voor iedereen te zien. Maar wat ze zei en tegen wie ze dat zei, maakte dat hij zijn passen inhield.

‘Vort! Weg wezen! Vort!’ riep ze half schreeuwend, half huilend tegen een lief beest dat hij even geleden gezien had.

De merrie liep iets verder naar voren. Toen Ridley een paar appels onder het rijtuig zag liggen, vermoedde hij waar het dier op uit was. Toch bekeek de merrie de vrouw nieuwsgierig, een nieuwsgierigheid die Ridley begreep en eerlijk gezegd ook deelde. De vrouw bleef de merrie met haar woorden een flink pak ransel geven, zoals zijn grootvader dat vroeger altijd zei. De enige vraag in Ridley’s hoofd was echter waarom ze dat deed.

Hij kwam voorzichtig dichterbij. ‘Mevrouw, wat is er…’

Hij was nog niet uitgesproken of de merrie schoot weg. Ridley probeerde in het voorbijgaan het paardentuig te grijpen, maar ze schoot opzij. Het was duidelijk dat ze voornamelijk op haar rechterbeen steunde. Hij zag al snel waarom. Haar linkerbeen zag er niet best uit. Toch rende ze weg. Omdat hij wist dat hij haar nooit te pakken zou kunnen krijgen, draaide Ridley zich weer om.

De jonge weduwe keek hem aan, knipperde met haar ogen en trok haar hoofd toen snel in. Snikkend haalde ze adem. Ridley wist niet wat hij met deze situatie aan moest en wachtte af. Hij had geen idee of ze zijn aanwezigheid wel op prijs zou stellen nadat ze hem zo-even had weggestuurd. Om nog maar te zwijgen over de hachelijke situatie waar hij haar in aantrof. Zo te zien had ze toch geprobeerd uit het raam te klimmen, maar was ze vast komen te zitten en kon ze geen kant meer uit.

Een ding was zeker: ze had een uiterst bevallig bovenbeen met daaraan vast een zeer bevallige kuit.

Haar gezicht was nog steeds niet te zien. Dat was ongetwijfeld ook haar bedoeling, wat maakte dat hij zijn glimlach niet kon bedwingen. Ze keek toch niet. ‘Mevrouw… kan ik u ergens mee van dienst zijn?’

Een paar keer voorzichtig ademhalen en enig gesnuif werden uiteindelijk gevolgd door een knikje, nog wel steeds met haar hoofd naar beneden gericht. ‘Ja…’ Haar stem klonk kleintjes, gedempt bijna, dankzij alle plooien van haar jurk die om haar heen hingen. ‘Zou u…’ Ze ademde scherp in en hij zag hoe ze haar greep op het raam verstevigde. ‘Zou u me hier alstublieft uit willen helpen? Ik zit klem… zoals u kunt zien.’

Ridley deed een stap naar voren. Haar haperende stem vertelde hem dat ze echt bang was, of was geweest in ieder geval, maar de scherpe klank maakte hem ook duidelijk dat ze haar trots nog niet helemaal had ingeslikt. Dat ze er zowat in stikte, was waarschijnlijk nauwkeuriger uitgedrukt.

Hij deed zijn tas af en nam de situatie goed op. ‘Met alle plezier, mevrouw. Waar zit u vast?’

‘Mijn haar en dan ook nog… ergens daarachter.’ Nog steeds met afgewende blik wees ze naar haar rug.

‘Goed, laat ik eens kijken.’ Hij zette een voet op het rijtuig en trok zichzelf op. Hij bevrijdde een haarlok uit het scharnier langs het raam. Daarna liet hij zijn hand over de bovenkant van het raam glijden, terwijl hij ondertussen de onwillige hoepel en meters stof opzijveegde. Zijn verkenning leidde ook over de achterkant van haar rug, maar hij deed zijn best niet meer dan het hoognodige aan te raken. Hij moest echter toegeven dat deze taak… verre van onplezierig was.

Al snel had hij door wat het probleem was. ‘Het is uw tournure, mevrouw. Maar ik vrees dat ik die kapotscheur als ik probeer om…’

‘Doe dat maar, alstublieft. Alles om hieruit te komen.’

‘Goed.’ Het duister in het rijtuig maakte het lastiger om te zien wat hij moest doen, maar al snel zag hij wat er aan de hand was en verscheen er een grijns op zijn gezicht. Hij deed echter zijn best dat niet in zijn stem door te laten klinken. ‘Mevrouw, ik moet op de tast op zoek gaan naar de plek waar u precies vastzit.’

Ze knikte, maar hij voelde haar verstrakken.

Hij stak zijn hand naar binnen en kwam daarmee veel dichter bij haar. Hij ving een snufje sering op en nog een ander zoet, vrouwelijk luchtje. Voorzichtig voelde hij tussen alle lagen stof, wat des te moeizamer ging omdat hij niet veel zag. Maar hij besefte dat het voor haar moeilijker was dan voor hem.

‘Bent u ook op weg naar Belle Meade?’ vroeg hij, omdat hij de behoefte voelde haar met een praatje af te leiden.

‘Ja… ik ben het nieuwe hoofd van de huishouding van de familie Harding.’

‘O… nou, dat is mooi.’ Hoewel hij dit niet had verwacht. Aan haar uiterlijk te zien – haar mooie kleren, haar hooghartige manieren en haar manier van praten eerder – had hij haar aangezien voor een rijke vriendin van de familie, niet voor een personeelslid.

Aan de andere kant, de oorlog had voor iedereen veranderingen met zich meegebracht.

Als iemand hem had verteld in wat voor vreemde situatie hij ooit terecht zou komen – aan de tournure van een vrouw zitten – had hij verwacht er meer van te zullen genieten. Hij was zich echter bewust van het ongemakkelijke gevoel van de jonge vrouw en haastte zich de taak te volbrengen. Maar die duurde langer dan hij had gedacht. Het was namelijk een zeer uitgebreide tournure. Hij schraapte zijn keel omdat hijzelf ook behoefte had aan afleiding.

‘Mag ik u iets vragen, mevrouw?’

Er verstreken enkele seconden.

‘Jawel.’

‘Waarom zette u het zopas op een gillen? Tegen de merrie, bedoel ik.’

Ze ademde uit. ‘Ik heb niets met paarden.’

Terwijl hij terugdacht aan de scène die hij enkele minuten geleden had aangetroffen, vielen de stukjes langzaam op zijn plaats. Ik heb niets met paarden. Zoveel betekenis in zo weinig woorden. Maar als de angst waar hij getuige van was geweest enige graadmeter was, dan had ze zich veel te zwak uitgedrukt.

Hij vond de plek waar het materiaal was blijven haken en trok eraan. De stof scheurde onder zijn hand. ‘En dan nu…’ Hij stapte weer naar beneden. ‘Als u weer naar binnen kruipt om vervolgens met uw hoofd eerst naar buiten te komen, dan hebben we u er in een mum van tijd uit.’

Eindelijk keek ze hem aan. Haar ogen waren roodomrand en drukten een en al beschaamdheid uit. Zonder iets te zeggen manoeuvreerde ze eerst haar lichaam naar binnen, daarna haar been. Ridley hielp alle plooien van haar rokken naar binnen te duwen en was maar wat blij dat ze hem niet had zien lachen.

Zonder tijd te verliezen stak ze haar armen en hoofd door het raam. Ridley leidde haar handen naar zijn schouders, pakte haar daarna rond haar middel vast en begon te trekken. Ze was niet zwaar, zeker niet gezien de fraaie rondingen onder zijn handen – en de rondingen op ooghoogte, die hij onmogelijk over het hoofd kon zien. Hij deed echter zijn best er niet naar te staren.

Haar rok bleef opnieuw haken, maar hij wachtte nu niet op haar aanwijzingen. Hij trok gewoon door. Haar voeten schoten door het raam en de zwaartekracht deed de rest. Haar lichaam viel tegen hem aan en heel even – toen hij haar vasthield en in de ogen keek, zijn handen nog om haar middel lagen en die van haar op zijn schouders rustten – werd hij zich ervan bewust dat het heel lang geleden was dat hij een vrouw had aangeraakt. Laat staan vastgehouden. Haar ogen waren zo donkerblauw dat ze in de namiddagzon bijna violet leken. Ze had mooie, donkere wimpers en haar haar – glanzend donkerbruin, als een mooie, oude whisky die in het glas beweegt – was hoog opgestoken, afgezien van enkele lokken die in de strijd los waren geraakt. Ridley slikte moeizaam. Weduwe of niet, het was een prachtige vr…

‘Alstublieft… zet me neer.’

Dat korte bevel bracht hem weer bij de les. Hij voelde hoe de hitte door zijn lichaam golfde en de vlammen hem uitsloegen. Hij schraapte zijn keel en zette haar meteen op de grond. Wankelend deed ze snel een paar stappen achteruit. Hij stak zijn hand uit toen hij zag dat haar schoen in een voor terechtkwam, maar zij rukte haar arm los – en viel prompt op haar achterwerk.

Deze keer deed hij geen enkele moeite zijn grijns te bedwingen. Zelfs niet toen ze hem een boze blik toewierp. Hij wilde haar overeind helpen, maar ze sloeg zijn hand weg.

‘Ik kan het zelf wel.’

Hij lachte toen hij een storm achter die violetkleurige ogen zag ontstaan. ‘Ja, mevrouw. Dat zie ik.’

Ze sloeg het stof van haar rok, waarna ze haar haar begon te fatsoeneren. Ze was langer dan hij aanvankelijk had gedacht. Toch nog steeds een stuk kleiner dan hij, maar haar lengte paste goed bij haar. Ze keek hem behoedzaam aan. Maar dat kon hij haar moeilijk kwalijk nemen. Haar wangen kleurden rood. Geen idee of dat van het huilen of van beschaamdheid was. Waarschijnlijk van beide.

‘Het spijt me dat ik uw jurk kapot heb gemaakt, mevrouw.’

‘Dat kan me niet schelen. Ik ..’ Ze haalde diep adem, terwijl ze haar hand tegen haar middenrif duwde. Ze keek naar hem op. ‘Ik ben u dank verschuldigd, meneer.’ Haar stem was nauwelijks meer dan een fluistering. ‘Dank u wel dat u mij eruit heeft geholpen.’

Omdat hij zich goed voor kon stellen dat haar trots een flinke knauw had gekregen, liet Ridley het bij een knikje. ‘Graag gedaan, mevrouw. Het was me een genoegen.’ Hij zag het optrekken van haar wenkbrauw, maar liet dat voor wat het was omdat hij met die laatste opmerking echt niets had bedoeld. Hij kon echter duidelijk zien dat zij daar anders over dacht. Wat een vrouw…

Toen hij terugdacht aan de belofte die hij zichzelf eerder had gedaan, besloot hij zich eraan te houden. ‘Er is niemand aanwezig om ons aan elkaar voor te stellen, mevrouw, maar het lijkt mij – gezien de omstandigheden – dat we elkaars naam zouden moeten weten. Vindt u ook niet?’

Ze staarde hem aan.

Omdat hij geen tegenwerpingen hoorde, ging hij verder. ‘Ik ben Ridley Cooper, mevrouw. Meneer Ridley Adam Cooper, als we het volgens de regels willen doen.’ Hij wachtte, in de hoop dat ze hem haar hand zou aanbieden, zodat hij haar als een heer – met een kus – kon begroeten. Maar dat deed ze niet.

Ze deed haar mond open. Sloot die weer. Haalde daarna eerst even adem. ‘Aangenaam kennis te maken, meneer Cooper. Ik ben mevrouw Charl…’ Ze hield zich in alsof ze zichzelf betrapte. ‘Ik ben… mevrouw Olivia Aberdeen.’

Ridley deed zijn best niet op haar verbetering te reageren, maar vond die wel veelzeggend. Ze was tenslotte een weduwe, net als tientallen vrouwen in deze stad en in wel honderd andere steden, die hun man misten en hun best deden hun leven zonder hen te vervolgen. Aan de stand van haar mond en aan haar manier van wegkijken kon hij zien dat ze heel wat verdriet meetorste. Wat heel begrijpelijk was.

‘Aangenaam kennis te maken, mevrouw Aberdeen. En voor wat het waard is, ik denk absoluut niet slecht over u omdat u door dat raam geklommen bent. Eerlijk gezegd ben ik daarvan onder de indruk.’

Hij was er vrij zeker van dat ze probeerde te glimlachen, maar het gebaar leek geen stand te houden. Ze liet haar blik weer zakken. Hun aandacht werd getrokken door geritsel tussen de bomen. Hij zag de merrie tussen de takken door kijken.

Olivia Aberdeen verstijfde.

‘Er is niets aan de hand.’ Hij stak een hand op. ‘Ze is alleen gewond, dat is het enige. En een beetje bang.’ Hij zag af van het plan om de volbloed te pakken te krijgen en pakte zijn spullen. ‘Heeft u nog iets nodig voor we op pad gaan?’

Ridley zag haar kijken naar de koffer op het dak van het rijtuig. ‘Wilt u die koffer hebben?’

‘Nee, dat hoeft niet. Jedediah haalt die er straks wel af.’

Maar de manier waarop ze het zei – net als zijn moeder deed wanneer ze iets graag wilde, maar geen last wilde veroorzaken – sprak andere taal. Hij maakte de koffer los en kon daardoor de schade aan de andere kant van het rijtuig goed zien. Hij zuchtte toen hij zijn verbeelding liet spreken. Het was een wonder dat de vrouw niet meer verwondingen had opgelopen.

Hij slingerde zijn tas op zijn rug en pakte daarna de koffer, die lang niet zo zwaar was als hij had verwacht. Ze liepen samen op.

Geen van tweeën zei iets, wat hij zo liet omdat hij de indruk had dat ze hier de voorkeur aan gaf.

Na een kilometer verplaatste hij de koffer en keek haar aan. Er parelden zweetdruppeltjes op haar voorhoofd. ‘Waarom trekt u dat jasje niet uit, mevrouw? Dat zal heel wat frisser voor u zijn.’

‘Dat is niet nodig.’ Ze trok aan haar linkermouw. ‘Ik heb het niet warm.’

Ridley knikte en besloot het onderwerp met rust te laten. ‘Waar komt u vandaan, mevrouw Aberdeen? Als ik dat mag vragen tenminste.’

‘Ik kom hiervandaan.’ Recht voor zich uit kijkend liep ze verder. ‘Uit Nashville. Ik ben hier opgegroeid.’

Hij wachtte even om haar de tijd te geven het gesprek voort te zetten, mocht ze dat willen. Hoewel hij de stilte ook niet erg vond. Na alles wat hij had meegemaakt, had hij het gevoel nooit meer genoeg van de stilte te zullen krijgen.

‘En u, meneer Cooper?’ vroeg ze uiteindelijk, meer uit beleefdheid dan belangstelling vermoedelijk. Ze keek hem niet aan. ‘Waar staat uw huis?’

‘South Carolina. Aan de kust.’

‘De kust?’ Ze draaide zich langzaam om. ‘Dus… u heeft de oceaan gezien?’

Hij lachte en genoot van de manier waarop haar ogen oplichten. ‘Ja, mevrouw. Heel vaak. Ik heb er zelfs in gezwommen.’

‘Hoe was dat?’

‘Nat. En zout.’

Ze lachte – een lichte, muzikale klank – waarop hij opnieuw haar kant opkeek. ‘Misschien krijgt u de zee zelf ook nog eens te zien.’

‘O nee. Dat denk ik niet.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Tennessee is mijn thuis. Ik denk niet dat ik hier ooit weg zal gaan. Dat is ook niet mijn wens… ik woon hier graag.’

Iets in haar manier van zeggen maakte dat hij zich afvroeg of ze er echt zo over dacht. Of dat ze probeerde zichzelf er alleen maar van te overtuigen.

Impulsief haalde hij de schelp uit zijn zak tevoorschijn. ‘Ik draag die nu al een hele tijd bij me. Ik heb dit schelpje opgeraapt langs de kust niet ver bij mijn huis vandaan.’

Ze vertraagde haar pas en bekeek het ding alsof het een zeldzaam juweel was. ‘Mag ik het vasthouden?’

Ze vroeg het op een manier die hem wel aanstond en hij knikte. ‘Natuurlijk.’

Ze bleef staan en bekeek het schelpje van alle kanten. ‘Wat mooi.’ Ze hield het tegen het licht en bewoog haar wijsvinger eroverheen. ‘Je kunt erdoorheen kijken.’ Ze wreef met haar duim over de gladde binnenkant.

Hoe vaak had hij niet precies hetzelfde gedaan?

‘En het lag daar gewoon? Op het strand?’

‘Samen met wel duizend andere schelpen.’

Ze liet haar adem ontsnappen alsof ze het zich bijna niet voor kon stellen.

Ze gaf het aan hem terug zonder haar blik ervan af te halen. Hij stopte het terug in zijn zak, terwijl hij wenste dat hij er nog een had om aan haar te geven. Ze liepen verder en na opnieuw een heel stuk te hebben gelopen begon hij zich af te vragen waar de koetsier bleef. De man had nu toch wel voldoende tijd gehad om Belle Meade te bereiken?

De temperatuur liep nog steeds op, maar het regende gelukkig niet. Te voet reizen en onder de sterrenhemel slapen waren hem inmiddels even vertrouwd als zijn huis vroeger was. Datzelfde gold voor doorweekte kleren. Maar hij gaf de voorkeur aan droog weer.

De gedachte aan kletsnatte kleren deed hem terugdenken aan een nacht die hij samen met zijn broers in het bos had doorgebracht. Hij was indertijd nog maar elf geweest, wat betekende dat Petey en Alfred niet ouder dan negen en zeven konden zijn geweest. De gedachte aan hun gezichten, aan hoe ze hun moeder op die leeftijd de stuipen op het lijf hadden gejaagd en aan de manier waarop Petey en Alfred in de strijd waren omgekomen, bezorgde hem een felle steek.

Ridley kneep zijn ogen samen toen hij de brandende pijn in zich op voelde komen. De oorlog had zo veel ellende aangericht. Ellende waarvan zijn ziekelijke en bezorgde vader, die enkele maanden geleden was overleden, hem grotendeels de schuld had gegeven.

De koffer bezorgde Ridley last van zijn sleutelbeen. Hij verplaatste het gewicht daarom, maar vertrok zijn gezicht vanwege de scherpe pijn in zijn schouder en de herinnering die de pijn altijd teweegbracht. Er waren bijna drie jaren verstreken, maar wat er die nacht op de berg was gebeurd, stond hem nog steeds helder voor de geest. Evenals de gruwelijke gebeurtenissen tijdens de maanden die volgden. Hij hoopte alleen dat hij zijn bijna verloren gegane droom niet voor niets levend had gehouden. Maar daar zou hij vermoedelijk snel genoeg achterkomen.

‘Wat brengt u naar Belle Meade, meneer Cooper?’

Ridley keek opzij, niet zozeer verrast door de vraag als wel door de nieuwsgierige klank in haar stem.

‘Eerder vanmiddag,’ zei ze, ‘vertelde u dat u misschien niet krijgt waarvoor u bent gekomen.’ Ze keek op. ‘Ik vraag me af wat dat is.’

Omdat hij meer dan een terloopse interesse van haar kant proefde, kreeg Ridley het gevoel dat hij iets meer op zijn hoede moest zijn. Ze had immers zelf gezegd dat ze een nauwe band had met de vrouw van generaal Harding. Daarom had ze waarschijnlijk het gevoel de familie te moeten beschermen. Daar had hij wel begrip voor. Hij begreep ook wat er voor hem op het spel stond als iemand op Belle Meade de waarheid over hem zou kennen. Over zijn loyaliteit tijdens de oorlog.

Deze week nog had hij iets gelezen over een man – een ‘noordelijke sympathisant,’ zo had de krant in Nashville hem met hoofdletters aangeduid – die op klaarlichte dag was neergeschoten. Vermoord. Zijn halfnaakte lichaam was achter een paard door de straten gesleept, vervolgens had men hem aan een lantaarnpaal opgehangen, met de woorden verrader en schavuit – woorden die Ridley maar al te goed kende – in bloed op een stuk hout boven zijn hoofd. En die man was nog wel een inwoner van Nashville geweest.

‘Het is voor u misschien niet bijzonder, mevrouw Aberdeen, maar… ik heb veel over generaal Harding en over zijn volbloedpaarden gehoord en heb besloten een kijkje te gaan nemen, dat is alles. Ik ben slechts op doorreis, mevrouw. Ik blijf hier niet lang.’ Hij liep verder, maar het duurde wel acht stappen voor ze hem volgde. Hij telde ze.

Het strekte Olivia Aberdeen tot eer dat ze hem bij wist te houden. Afgezien van af en toe wat gepluk aan haar zwartkanten kraag klaagde ze niet. Iets wat hij gezien hun eerdere ontmoeting wel van haar had verwacht. Die hakken onder haar fraaie schoenen maakten het lopen er niet gemakkelijker op. Ze struikelde dan ook een paar keer, maar hij waagde het niet haar te helpen.

Piepende wielen trokken zijn aandacht. Er verscheen een koetsje om de bocht dat er flink de vaart in had. ‘Ik vermoed dat dit uw koetsier is, mevrouw Aberdeen.’

De neger bracht de koets tot stilstand – een klein ding maar, met ruimte voor ten hoogste twee personen en niet veel meer – terwijl hij Ridley strak aankeek. ‘Alles in orde, mevrouw Aberdeen?’

‘Ja, Jedediah. Alles is in orde.’

Omdat Ridley enige argwaan in de stem van de man hoorde, bood hij hem zijn hand aan. ‘Ridley Cooper, meneer. Een heel eind terug heeft u mij ingehaald.’

Jedediah knikte en de spanning op zijn gezicht trok iets weg. ‘Klopt, meneer. Nu herinner ik het me weer.’ Hij verplaatste zijn aandacht naar mevrouw Aberdeen. ‘Hoe bent u eruit gekomen, mevrouw? Heeft u de deur toch open weten te krijgen?’

Omdat hij zag dat mevrouw Aberdeen worstelde met haar antwoord schoot Ridley te hulp. ‘Die deur zat echt ontzettend vast. Maar we hebben het toch voor elkaar gekregen.’ Hij gebaarde achter zich. ‘We hebben een van de merries gezien. Het zag ernaar uit dat haar linkerbeen er slecht aan toe was.’

Jedediah veegde zijn gezicht aan zijn mouw af. ‘Dat is mij helaas al bekend, meneer. Doet me verschrikkelijk veel pijn. Het is zo’n mooi paard. Ik moet naar haar en het andere paard op zoek. Maar eerst…’ Jedediah ging verzitten ‘… breng ik u naar Belle Meade, mevrouw Aberdeen. Ik heb mevrouw Harding verteld wat er is gebeurd en dat u het goed maakt, maar dat wil ze heel graag met eigen ogen zien, mevrouw.’

De merrie voor het koetsje snoof en steigerde. Jedediah hield de teugels strak, maar de paniekerige blik op Olivia Aberdeens gezicht ontging Ridley niet.

‘Dank je, Jedediah,’ zei ze. Ze probeerde te glimlachen, maar haar ogen deden daar niet aan mee. ‘Maar ik denk dat je je beter om de merrie kunt bekommeren. Ik vind het geen probleem om de rest van de weg te lopen. Ik wandel graag.’

‘Weet u dat zeker, mevrouw? Ik heb u in een mum van tijd naar…’

‘Ik weet het zeker, Jedediah.’ Haar glimlach werd breder, maar Ridley had durven zweren dat hij haar zag huiveren. ‘Het is niet ver meer en ik geniet van de buitenlucht. Ik sta erop,’ voegde ze eraan toe, toen Jedediah geen aanstalten maakte om te gaan.

Toen Jedediah eindelijk vertrok, zag hij er echt uit als een man die van een vrouw te horen had gekregen wat hij moest doen. Ridley liet mevrouw Aberdeen daarna het tempo bepalen.

Ze leek vast van plan hem minstens een halve pas voor te blijven. Hij liet haar rustig haar gang gaan, aangezien het hem de kans gaf haar ongehinderd te bestuderen. Het was een mooie vrouw, dat had hij al vastgesteld. Maar ze had ook iets grappigs over zich. Ze straalde lef uit. Haar manier van doen maakte dat hij zich afvroeg hoe ze zich als klein meisje had gedragen. Hij vermoedde dat ze een behoorlijke driftkop was geweest. Aan de andere kant kon hij dat beeld maar moeilijk verenigen met datgene wat hij wist over haar conventionele instelling. Maar hoe hij haar ook bekeek – wat hij overigens waarderend deed – wat hij zag, stond hem bijzonder goed aan.

Ze volgden de bocht in de weg en zagen een lange oprit met aan weerskanten struiken. Helemaal aan het eind stond een landhuis dat als een koningin heerste over het terrein dat zich aan alle kanten uitstrekte en als opkomend tij omhoog en omlaag golfde. Aan de voorkant van het twee verdiepingen tellende pand bevonden zich zes vierkante pilaren. Langs de rand van het dak bevond zich een kroonlijst die van deze afstand veel weg had van een kroon.

De koningin van de zuidelijke plantages… Meer dan één persoon had deze woorden gebruikt om Belle Meade te beschrijven. Nu wist hij ook waarom.

Mevrouw Aberdeen vertraagde haar pas, en daarom hield Ridley zich ook in.

Hij liet de koffer op de grond zakken, omdat hij blij was zich even van de last te kunnen ontdoen. Hij zag haar echter fronsen. ‘Is er iets, mevrouw?’