OP WEG NAAR HAAR HART

Van Tamera Alexander zijn de volgende boeken verschenen:

Fountain Creek Kronieken in drie delen

Ontvlamd – Onthuld – Onthouden

De erfenis

Timber Ridge Reeks, drie delen

Uit de verte – Verder langs de weg – Diep in mijn hart

Belmont Reeks, drie delen

Een blijvende indruk

Van blijvende schoonheid

Op liefelijke tonen

Bell Meade Reeks, drie delen

Fluister zacht haar naam

Op weg naar haar hart

Tamera Alexander

Op weg naar

haar hart

Roman

Voor Polly Chandler Alexander

Dankbaar dat ons eeuwig samenzijn hier begon

© 2015 Tamera Alexander

Oorspronkelijke titel To Win Her Favor – Belle Meade Plantation, Book 2

Uitgegeven met toestemming van Zondervan, Grand Rapids, Michigan 49530 USA

www.zondervan.com

© 2015 Nederlandse editie Uitgeverij Van Wijnen, Postbus 172, 8800 AD Franeker

Vertaling Margriet Visser-Slofstra

Omslagontwerp James W. Hall; foto omslag Steven Gardner, Shutterstock; omslagbelettering Garage-bno

www.uitgeverijvanwijnen.nl

ISBN 9789051944686 / NUR 302

ISBN e-book 9789051947113

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever

U bent altijd mijn schuilplaats geweest,

een toren te sterk voor de vijand.

Psalm 61:4

Woord vooraf

In de negentiende eeuw domineerde de staat Tennessee het paardenrennen in de Verenigde Staten, met Belle Meade in Nashville als meest toonaangevende stoeterij in het land. Klinkt de naam Secretariat u bekend in de oren? En Sunday Silence en Seattle Slew? De afstamming van deze kampioenspaarden en van ontelbare andere paarden voert terug op deze fokkerij waar mijn Belle Meade-reeks zich afspeelt.

Na mijn eerste bezoek aan Belle Meade en mijn kennismaking met de familie Harding, ‘oom’ Bob Green en zovele anderen die in de negentiende eeuw op Belle Meade hebben gewoond en gewerkt, wist ik meteen dat ik verhalen wilde schrijven over deze mensen, dit geweldige landgoed en deze bijzondere periode in de geschiedenis van ons land.

Hoewel deze roman wordt bevolkt door personages uit die periode en enkele beschreven gebeurtenissen daadwerkelijk plaatsgevonden hebben, komen hun karakters en daden in dit boek voort uit mijn verbeelding.

Dank dat u mij uw tijd toevertrouwt. Van uw kant een flinke investering die ik waardeer en nooit als vanzelfsprekend beschouw.

Met een groet van Belle Meade,

Tamera

1

Nashville, Tennessee
4 mei 1869

‘Rustig, dame,’ fluisterde Maggie, terwijl ze, met de teugels strak in de hand, vanaf haar uitzichtpunt naar beneden tuurde. Het geroezemoes van het publiek op het veld onder haar dreef op de frisse ochtendbries omhoog. Ze leunde naar voren om de hals van de volbloed te strelen. ‘Wacht,’ maande ze het dier, terwijl de lucht zinderde van spanning. ‘Nog even…’ Maar ondertussen begon haar eigen hart ook sneller te kloppen.

Bourbon Belle stampte flink met haar hoeven, Maggie voelde dat de merrie bijna niet meer te…

Het schot viel. De paarden op de renbaan onder hen schoten van hun plek, net als Bourbon Belle. De opwinding en vreugde stroomden door Maggies aderen.

Belle kwam tot leven. Maggie gaf de merrie de vrije teugel, zodat ze zich volledig kon overgeven aan alle instincten in haar gespierde lijf om te rennen, zo hard ze kon.

Belles hoeven dreunden op de egale ondergrond. Maggie kon zich voorstellen wat Willie ervoer wanneer hij met Belle op de renbaan daarbeneden draafde. Alleen woog de jongen half zo veel als Maggie, zodat hij en Belle nagenoeg over de baan vlogen. Ook later deze week zou dat tijdens de wedstrijd ongetwijfeld weer gebeuren.

Tweeduizend meter, een wedstrijd van nog geen twee minuten. Het bonken van Maggies hart maakte echter pas op de plaats terwijl Belle de bekende bocht in het pad nam. De krachtige galop van de merrie verslond de weg onder haar.

Ver voorovergebogen, zoals ze Willie had geleerd te doen, voelde Maggie hoe de wind de spelden uit haar haar trok. Ze genoot van de vrijheid die alleen deze manier van rijden kon brengen. En ook al wist ze dat dit gevoel van vrede slechts tijdelijk was, ze genoot er nu met volle teugen van.

Belle denderde over het pad. Maggie spoorde haar aan, terwijl het beginpunt alweer in zicht kwam. Op dat moment steeg er een gejuich op op het veld onder hen. Maggie keek op en zag een volbloed daarbeneden over de eindstreep schieten. Belle rende op volle snelheid door tot Maggie de teugels aantrok.

Buiten adem bleef Maggie staan en liet de zoete graslucht haar longen vullen. Ze reikte naar voren om Belle tussen de oren te krabbelen. ‘Goed gedaan, dame.’ Maggie haalde diep adem. ‘Mijn schuld dat we niet sneller gingen.’

Belle hinnikte alsof ze het daarmee eens was, wat Maggie een lach ontlokte.

Het prijzengeld van de aanstaande wedstrijd – als Willie en Belle wonnen uiteraard, maar daar was Maggie vrijwel zeker van – zou bij lange na niet genoeg zijn om de achterstallige belasting op Linden Downs te betalen, maar hopelijk zou het genoeg zijn om het belasting- en registratiekantoor – nogmaals – tevreden te stellen.

Belle had de laatste vijf wedstrijden gewonnen en gezien het aantal nog te verrijden wedstrijden op Burns Island Track betekende dat voor de komende maanden een redelijk betrouwbare bron van inkomsten. Maar waar Maggie echt haar zinnen op had gezet – als Linden Downs het zo lang uithield tenminste – was de Peyton Stakes, de grootste wedren in het land met het hoogste prijzengeld in de geschiedenis, die dat najaar voor het eerst zou worden gehouden. Uitgerekend hier, in Nashville op Burns Island.

Haar eigen Bourbon Belle, de driejarige merrie die ze van veulen af aan had verzorgd, zou die wedren winnen, tenzij er een onverwachte tegenstander zou opduiken. De tijden van de merrie lieten daar immers geen enkele twijfel over bestaan.

Waarom had ze dan toch het gevoel dat de komende maanden een onneembare horde waren? Ze hadden het al zo lang uitgehouden. Daarom kon ze de gedachte dat zij en haar vader hun huis zouden kwijtraken niet verdragen.

Maggie steeg af. Het was heerlijk om haar benen te strekken en Belle stoom af te laten blazen voor ze naar huis zouden rijden. Maar met het verglijden van de tijd en het wegebben van de opwinding van de wedstrijd beneden op het veld drong de werkelijkheid zich weer aan haar op.

Hoe had het zover kunnen komen? Wat een afschuwelijk einde aan iets waarvoor ze zo hard had gewerkt om de boel bijeen te houden. Toch weigerde ze toe te geven aan de gevoelens van wanhoop. Zolang ze adem kon halen…

En ze een jockey had die over vier dagen weer in staat was een wedstrijd te rijden.

Ze zou het redden. Met Belle, en met Linden Downs. Ze had geen andere keuze. Al heel lang was haar vader haar schuilplaats en toren geweest; nu was het aan haar om dat voor hem te zijn.

Maggie raapte het pakket op dat ze eerder, samen met haar geweer, op de grond had gelegd. Het pakket stopte ze in de zadeltas en haar geweer stak ze in de schede die eraan vastzat. Paardrijden en schieten op een en dezelfde dag. Het woord gelukzalig schoot haar te binnen, maar dat leek niet helemaal te stroken met wat ze had gedaan.

Ze klom in het zadel en spoorde Belle aan huiswaarts te stappen. Maar al snel merkte ze dat Belle er weinig voor voelde om te stappen, en ook niet om te galopperen. De volbloed wilde doen waar ze goed in was.

Met alle soorten van genoegen liet Maggie de merrie haar gang gaan.

Op z’n knieën aan de oever van de rivier staarde Cullen McGrath in het troebele water van de Cumberland. Hij zag echter alleen de afgrond die zijn wereld geheel en al had opgeslokt. Nooit had hij aan zijn eigen oordeel getwijfeld, maar sinds hij hier een jaar geleden voet aan land had gezet, was hij vaker ten prooi gevallen aan twijfel dan hem lief was.

Ook spijt was een wrede metgezel gebleken. Maar één ding wist hij zeker…

‘Ik houd mij aan mijn belofte aan jou,’ fluisterde hij in de vochtige morgenlucht, ‘hoe moeilijk het ook zal zijn.’ Zouden beloften, hardop uitgesproken hier op aarde, in het hiernamaals te horen zijn? Hij hoopte van wel. Op dit moment in ieder geval. Zijn grootvader had hem er vroeger van verzekerd.

Zeker, Cullen, mijn jongen. Alleen dwazen geloven dat dit leven het enige is wat we ooit zullen hebben. Maar de wereld die hierna komt, zal veel geweldiger zijn. En in het licht van het leven dat hierna komt, moeten we het leven hier op aarde ten volle benutten. Vergeet nooit dat je…

‘Hé! Jij daar. Het paard staat klaar.’

Cullen vertrok zijn gezicht bij deze plotselinge onderbreking van zijn gedachtegang. Het vette accent van zijn grootvader kleefde nog aan hem als een dikke laag mist boven het heideveld. Vroeger was hem vaak verteld dat hij net zo sprak als de oude man, maar pas de laatste jaren had hij die vergelijking op de juiste waarde geschat.

Toen hij overeind kwam en zich omdraaide, zag hij vanuit zijn ooghoek een beweging in het veld aan de overkant van de rivier. Een paard en ruiter flitsten voorbij. Met de snelheid van een bliksemschicht. Maar klopte het dat…

Hij kneep zijn ogen samen. Zag hij echt…

De fladderende rokken van het tengere meisje – of was het een vrouw, lastig te zeggen op deze afstand – lieten daar echter geen enkele twijfel over bestaan. Ze reed met een vrijheid en hartstocht die hem verlangend deed denken aan een ander leven. Ze bleek schrijlings te paard te zitten. Hij voelde een glimlach opkomen. Een dergelijke snelheid en bevalligheid in de gangen van een paard had hij niet meer gezien sinds Bonnie Scotland het opnam tegen de wind in…

‘Hé! Heb je me soms niet gehoord, knul?’

Knul? Inwendig briesend keek Cullen om en richtte zijn blik op de boomlange man die met de teugels in de hand stond te wachten.

Het was niet de smid zelf, de eigenaar van de stalhouderij, die eerder met de nodige aarzeling op zijn aanbod was ingegaan – afgemeten aan de tegenzin tenminste waarmee de smid hem de hand had geschud. Toch herkende Cullen deze knaap. Enkele jaren jonger dan hij, en zo te zien behoorlijk eigenwijs. Hij was binnengekomen vlak nadat de smid zijn bod had aangenomen en had vervolgens aan de kant staan toekijken en luisteren.

Cullen overbrugde de afstand, terwijl hij voelde hoe de man hem probeerde te tarten. Vroeger zou hij de knaap meteen een kaakstoot hebben toegediend, enkel en alleen omdat hij hem met een flinke dosis minachting aankeek. Cullen vroeg zich alleen af of één klap, zelfs als die goed gemikt was, voldoende zou zijn om een man met dit postuur te vloeren.

Maar omdat hij zich qua gestalte en kracht met de man leek te kunnen meten zou hij met een goedgeplaatste uithaal op z’n minst enige schade kunnen aanrichten. En gezien de woede die zich de afgelopen maanden in hem had vastgezet, zou het hem een goed gevoel geven die dwaas bont en blauw te slaan. En daarmee die domme grijns van zijn gezicht te vegen.

Hij kon zich dat vandaag echter niet veroorloven. Dus in plaats van toe te geven aan zijn oude instinct keek hij de man strak in de ogen. Hij haalde een stapel biljetten uit zijn borstzak en telde die uit, terwijl hij zijn best deed zich een beleefdheid aan te meten die hij de afgelopen maanden in de haven van Brooklyn nagenoeg was kwijtgeraakt.

Hij stak hem het geld toe.

De man schudde zijn hoofd. ‘Dit paard is tweehonderd dollar waard.’

Cullen nam hem op. ‘En toch betaal ik er niet meer dan honderdvijftig voor, zoals ik nog geen uur geleden met de smid ben overeengekomen.’

Er verscheen een donkere blik in de ogen van de man. ‘Dixon is van gedachten veranderd. Kennelijk wil hij het paard toch niet voor dat bedrag verkopen. Niet aan jou in ieder geval.’

Vanuit zijn ooghoek zag Cullen de smid de boel vanuit de deuropening in de gaten houden. Hij had al snel door wat er aan de hand was.

Hij was nog maar twee dagen in Nashville, maar had allang door dat de meeste inwoners de mensen uit zijn geboorteland allesbehalve hartelijk welkom heetten. En was hem dat op de een of andere manier nog niet duidelijk geworden, dan hadden de uithangborden bij vrijwel elke winkel – personeel gezocht: Ieren hoeven niet te solliciteren – boekdelen gesproken.

De verhalen over de gastvrijheid hier die hij in Ierland had gehoord, leken ver bezijden de waarheid te zijn. Maar dit was de Nieuwe Wereld, een vrije wereld. Hij had alle recht hier te zijn. En hij was te ver gekomen om nog terug te gaan.

Cullen keek van het geld in zijn hand naar de man. ‘Als het zo moet, vertel Dixon dan maar dat de koop niet doorgaat.’

‘Die koop interesseert hem niet.’

Cullen deed net of hem dat verraste. ‘Toen hij mij de hand schudde, leek hem die koop wel degelijk te interesseren.’ Met de nodige moeite wendde hij de ogen af van het prachtige dier waar hij de afgelopen dagen in de stalhouderijen van Nashville naar had gespeurd. Een Percheron, een van de vele mooie paarden die hij had gezien. Alleen had geen enkel paard aan dit dier kunnen tippen. Een zwarte hengst met een schofthoogte van één meter negentig. En de pittige blik in de ogen gaf blijk van een schrandere kop met voldoende kracht om een droom tot leven te wekken. Daar hoopte Cullen in ieder geval op.

‘Of,’ ging Cullen door, om zijn geluk verder te beproeven, ‘kennen de heren hier in het Zuiden de betekenis van een handdruk soms niet.’

‘O, die kennen we heus wel. We komen alleen niet graag bedrogen uit.’

‘Bedrogen uitkomen?’ Cullen stootte een lachje uit. ‘Een behoorlijk gewaagde uitspraak om rond te bazuinen, vriend. Helemaal omdat u degene bent die op de afspraak terugkomt.’

‘Ik ben uw vriend niet. En we hebben geen afspraak. Die maken we niet. Niet met uw soort.’

Opnieuw brieste Cullen inwendig. ‘Over welk “soort” heeft u het eigenlijk?’

Snerend trok de man een van zijn mondhoeken op. ‘Jullie lijken precies op die zwarten, zo zie ik het. In een wat lichtere variant. Eropuit om te bedriegen en te stelen, om alles te pakken wat er te pakken valt. Maar wij zullen ze een lesje leren. Net zoals we dat bij jullie zullen doen.’

‘We lijken precies op die zwarten, zegt u?’ Cullen liet zijn adem duidelijk geërgerd ontsnappen, terwijl hij het geld veilig in zijn zak opborg. ‘Dus u bent niet alleen zo blind als een paard, maar ook nog eens zo dom als een koe? Of denkt u echt dat u aan de kleur van iemands achterwerk kunt zien wat voor vlees u in de kuip heeft?’

Het lukte Cullen de eerste uithaal van de man – en de nerveuze stap opzij van de verschrikte Percheron – te ontwijken. Maar de tweede klap trof hem als een aambeeld in zijn maag, met als gevolg dat ook de lucht uit zijn longen werd geperst. De stomp deed hem denken aan die van zijn oudere broer, alleen hadden Ethans klappen altijd twee keer zoveel effect gehad.

Buiten adem, maar nog stevig op z’n benen, slaagde Cullen erin zijn eerste vuistslag trefzeker te plaatsen. De man wankelde – wat zou Ethan trots zijn geweest – en er droop bloed langs zijn kin naar beneden. Hij knipperde met zijn ogen alsof hij evenzeer daas was van de klap als van degene die hem de klap had bezorgd.

Op straat vertraagden voorbijgangers en ook een stel kinderen hun pas om zich aan het tafereel te vergapen. Een jong meisje keek met verschrikt gezicht en wijd open ogen toe. Cullen – met een nog steeds pijnlijke vuist – had er meteen genoeg van. Hij greep zijn kans om een einde te maken aan het gevecht en hoopte zo deze boerenpummel tot rede te brengen.

Een snelle rechtse, bliksemsnel en met al zijn kracht – precies zoals Ethan hem had geleerd – en de boomstam viel met een dreun op de grond.

Cullen zag dat de smid zich verder in de schaduw terugtrok. ‘Ik heb geen enkele behoefte aan ruzie, Dixon,’ riep Cullen hem toe, terwijl hij zijn hand bewoog, ‘ik wil alleen dit paard kopen. En wel voor de afgesproken prijs. Een man een man, een woord een woord. Kunnen we daar niet meer van op aan,’ zei hij meer tegen zichzelf dan tegen de ander, ‘dan blijft er niet veel over.’ Hij haalde diep adem en voelde aan de pijn in zijn zij dat hij de volgende ochtend nog de nodige last zou hebben. Hij keek nog een keer om. ‘Dus zeg het maar, komt u naar buiten? Of kom ik naar binnen?’

De smid, klein van stuk maar stevig gebouwd, kwam sneller naar buiten dan je op grond van zijn lengte zou verwachten. ‘Dit was niet mijn idee, McGrath. I-ik…’ Stotterend wierp hij een blik op zijn vriend, die nog steeds buiten westen was. ‘Ik hoop dat u dat begrijpt.’

‘Ik heb alleen begrepen dat wij elkaar de hand hebben geschud.’ Cullen haalde de biljetten weer tevoorschijn. ‘Volgens mij betekent dat dat wij een overeenkomst hebben gesloten. Of denkt u daar anders over?’

Dixon aarzelde. Zijn ogen schoten heen en weer, eerst naar zijn vriend, toen de straat op en neer. Uiteindelijk griste hij hem het geld uit handen en propte de biljetten in zijn smoezelige schortzak. ‘Het paard is van u. Maar u hoeft niet meer terug te komen.’ Zijn blik gleed opnieuw langs Cullen heen. ‘Ik doe in het vervolg geen zaken meer met u.’

Cullen wierp een blik over zijn schouder om te kijken wat er aan de hand was, maar zag niets bijzonders. Zelfs de nieuwsgierige toeschouwers waren doorgelopen. ‘Waarom wilt u geen zaken meer met mij doen, Dixon? Mijn geld is evenveel waard als dat van anderen.’

‘Het heeft niets met geld te maken.’

‘Als dat het geval is, waar heeft het dan wel…’

‘Koopt iemand een paard…’ De smid gebaarde naar de Percheron, terwijl de frustratie in zijn stem het won van zijn aarzeling. ‘Dan is iemand van plan hier te blijven, een stuk grond te kopen, misschien een boerderij te beginnen.’

‘Nou, en?’ Cullen haalde zijn schouders op. ‘Stel dat ik dat doe? Dat zijn toch mijn eigen zaken.’

Met een geërgerde blik keek Dixon naar hem op. ‘Dat heb je mis, beste Ier. Je bent hier in het Zuiden, knul. Hier bestaat niet zoiets als “je eigen zaken”. Niet voor mij, en al helemaal niet voor mensen als u. Neem dat paard mee en verdwijn voor ik van gedachten verander. En mocht iemand ernaar vragen…’ Dixon liep op zijn vriend af, die eindelijk bij bewustzijn kwam ... ‘dan heeft u dat paard niet van mij gekocht.’

De waarschuwing van de man zat Cullen flink dwars. Het zou nog knap lastig kunnen worden om in deze stad zaken te doen. Hij had echter geleerd dat je gebruik moest maken van het juiste moment – of dat nu ging om een fysieke confrontatie of om iets anders. Daarom deed Cullen wat de man vroeg. Hij nam de leidteugel van de Percheron in de hand om het trekpaard mee te voeren. Er was enige aandrang voor nodig, waardoor het woord koppig meteen aan de bewonderenswaardige eigenschappen van het dier kon worden toegevoegd.

Hij ging op weg naar een zadelmakerij die hij eerder al eens voorbij was gelopen. Hij hoopte maar dat de eigenaar van die zaak ruimdenkender bleek te zijn dan sommige andere mensen die hij had ontmoet.

Ook hoopte hij op een positievere houding bij ten minste een van de grondbezitters in deze stad. Hoewel hij dat tot nu toe niet had ervaren. Bij alle boerderijen waar hij gisteren navraag had gedaan naar de grond die te koop werd aangeboden, had hij dezelfde reactie gekregen: aan Ieren wordt niet verkocht. Toch was hij erop afgestapt. Zijn vastbeslotenheid had hem geen andere keuze gelaten.

Maar vastbesloten of niet, hij stond nog steeds met lege handen. Tot twee keer toe was hij zelfs bedreigd met een geweer omdat hij als indringer werd beschouwd. Hij zuchtte gefrustreerd.

Hij had hetzelfde geld op zak als zij, maar kennelijk was zijn geld niet goed genoeg. Gelukkig had hij geen lening nodig. Geen enkele bank zou immers geld willen lenen aan ‘mensen als u’, zoals Dixon had gezegd. Maar dat was niet aan de orde. Cullen had voldoende middelen om een van de kleinere percelen die hij in de krant had gezien te kunnen kopen – als ze maar aan hem wilden verkopen.

Verscheidene van die percelen zouden binnen nu en veertien dagen geveild worden, maar zijn bezoek aan de rechtbank gisteren had hem snel geleerd dat een bod van hem niet geaccepteerd zou worden. Nee, hij moest iemand vinden die rechtstreeks aan hem wilde verkopen. Wat op dit moment schier onmogelijk leek.

Maar misschien kon hij een van de eigenaren vlak voor de veilingdatum, als men wanhopig genoeg was, overreden om genoegen te nemen met minder dan de vraagprijs.

Cullen vertraagde zijn pas toen zijn aandacht werd getrokken door gejuich, ver weg, en door een ander geluid waar hij zich in nog geen duizend jaar in zou vergissen…

De veelzeggende, ritmische klank van hoefgetrappel.

Als door een onzichtbare hand geleid dwaalde zijn blik naar het einde van de straat, naar een veld een eind verderop. Bij de aanblik van de metershoge banier boven de ingang werd hij overspoeld door een golf aan herinneringen. Hij bleef op de zondoorbakken weg staan.

BURNS ISLAND TRACK, stond er op de banier te lezen, met daaronder in kleinere letters: Volbloedvereniging van Nashville.

Alleen al het lezen van de woorden bezorgde hem de neiging het op een rennen te zetten nu het nog kon, ook al wenkte de vertrouwde omgeving hem dichterbij te komen. Maar hij wist wel beter. Trouwens, de keuze om het op een rennen te zetten had hij allang gemaakt. Daarom was hij immers van Engeland naar Amerika gereisd. Om opnieuw te beginnen.

Er drong zich een vraag aan hem op die nieuw noch aangenaam was, maar waar hij desondanks graag het antwoord op wilde weten. Was wat gebeurd was onderweg, tijdens de oversteek over de Atlantische Oceaan, zijn straf voor wat hij had gedaan – en nagelaten – in Londen? Had de Almachtige het hem op die manier betaald gezet?

Zo ja, dan was God wreder dan hij dacht. Kon men in de hemel niet zien dat hij geen andere keus had gehad?

Cullen verstevigde zijn greep op de leidteugel. Als hij de waarheid had verteld, had dat geen enkel verschil gemaakt. Mensen hadden hun mening al klaar. Net zoals dat hier, in deze stad, het geval was zodra hij zijn mond opendeed.

Hij had zich nooit voor zijn afkomst geschaamd, ook nu niet. Maar hij schaamde zich er wel voor dat hij jarenlang in de goedheid van God de Vader had geloofd waar zijn grootvader het zo vaak over had gehad. Naar bleek, had God de Vader misschien meer weg van zijn eigen vader dan van het welwillende en goedgezinde wezen dat grootvader Ian met zoveel trouw en genegenheid had gevolgd.

Verderop in de straat zwol het gejuich aan tot gebulder. Cullen voelde een dorst opkomen die smeekte gelest te worden. Maar dat deel van zijn leven was dood en begraven. Net zo dood en begraven als zijn liefste Moira en hun kleine Katie…

Hij voelde een felle pijn achter in zijn keel.

Had hij die dag zijn leven kunnen geven om dat van hen te sparen, dan had hij dat gedaan. Hij slikte moeizaam. Maar God had niet naar zijn smeekbeden geluisterd. Niet in de kleine uurtjes van die ochtend, en niet in de donkere, lege uren de nacht erop, toen het kostbare leven dat hij in zijn armen had gewiegd, was overgegaan naar de eeuwigheid, op zoek naar de troost van haar moeder die haar was voorgegaan. Verscheurd van verdriet had Cullen de hemel om hulp gesmeekt. Maar God was doof geweest.

De laatste mis die hij had bijgewoond, leek eeuwen geleden. Op een van zijn eerste avonden in Brooklyn was hij langs een kerkgebouw gelopen, had er de vertrouwde gebeden gehoord en was naar binnen gelopen, ook al wist hij diep vanbinnen dat het weinig zin had. Zittend in de bank had hij opgekeken naar de wazige figuur van de gekruisigde Christus en God opnieuw gevraagd – nee, gesmeekt – om hem te vertellen waarom. Om hem de weg te wijzen, om hem te vertellen wat te doen.

Maar hij had geen antwoord gekregen. Geen fluistering, zelfs geen zuchtje, had de hemel hem gegeven. Bij zijn vertrek had hij zich daarom plechtig voorgenomen nooit meer terug te komen. De Almachtige wilde er het zwijgen toe doen? Prima. Dan hield hij zich ook stil.

Naast hem bewoog de Percheron en klauwde met zijn hoeven op de grond.

‘Rustig maar,’ fluisterde Cullen, terwijl hij over zijn vacht wreef. Als hij in deze stad of elders een toekomst wilde opbouwen, dan was het aan hem om dat te realiseren. Zijn verleden mocht daarbij niet aan het licht komen.

Maar was een oceaan breed genoeg om de last van zijn zonden verborgen te houden? Helemaal omdat een van de mannen die Ethan onrecht had aangedaan een Amerikaan was? Cullen had gehoord dat het schandaal in de krant had gestaan. Niet zo verrassend, gezien het paard dat erbij betrokken was geweest en hoeveel het de Amerikaanse zakenman had gekost. Cullen blies zijn adem uit om de bedompte lucht in zijn longen te vervangen door frisse lucht.

Zijn vroegere kwelgeesten – en degenen die waarschijnlijk nog steeds achter Ethan aan zaten, waar zijn broer ook mocht zijn – hadden de strijd vast en zeker zo langzamerhand opgegeven. Zo niet, dan zouden ze Cullen, als ze hem inhaalden, met huid en haar verslinden tot er niets meer van hem over was.

Vastbesloten om bij hen uit de buurt te blijven liep hij de straat in, de andere kant op, in de richting van de zadelmakerij. Hij was buiten bereik van de Londense vereniging voor volbloedpaarden, en dat wilde hij zo houden ook. Net zoals hij zo ver mogelijk bij volbloedpaarden – en de renbaan – vandaan wilde blijven.

Hij wist bovendien precies hoe hij dat moest aanpakken. Zichzelf opbergen op een rustig boerderijtje aan de rand van de stad. Weg van de wereld. Alleen. Dat stond hem voor ogen. Zo hoopte hij de gezochte rust te vinden.

In de zadelmakerij koos hij het mooie maar eenvoudiger leerwerk in plaats van de rijkelijker bewerkte zadels die minder goed gemaakt waren. Een prachtig zadel trok zijn aandacht en hij wist meteen welk zadel Ethan zou hebben gekozen.

Klaar om te betalen liep hij naar de toonbank, terwijl hij knikte in de richting van de jongedame die hem nauwlettend in de gaten hield.

‘Goedendag, meneer,’ zei ze vriendelijk maar met een overdreven glimlach. ‘Kan ik u verder nog ergens mee helpen?’

Cullen controleerde zijn tuig, negeerde de uitnodiging in haar stem en schudde zijn hoofd. ‘Volgens mij heb ik alles wat ik nodig heb, miss. Maar toch bedankt.’

Alsof er een kaars werd uitgeblazen, zo snel verdween het licht uit de ogen van de vrouw. Ze keek hem aan alsof hij ineens een ander, heel wat minder aantrekkelijk, hoofd had gekregen.

Terwijl ze stilzwijgend de rekening opmaakte, dacht Cullen terug aan die avond met Ethan in een Engelse pub toen een barmeid nagenoeg hetzelfde had gereageerd.

Cullen, arme drommel die je bent. Lachend had Ethan zijn bierglas opgeheven. Leek je maar wat meer op je vader, net als ik, en was aan je haardos al te zien dat je Iers bloed in je aderen had, dan was dit niet gebeurd. Zoals de situatie er nu voorstaat – Ethan liet een flinke boer – heb je die lichtgroene ogen en donkere krullen op je kop waar de dames op afkomen … tenminste, zolang je je mond niet opentrekt … aan wijlen je moeder te danken! Op die woorden was opnieuw schor gelach gevolgd.

De herinnering deed Cullen inwendig glimlachen. Maar kennelijk dachten de vrouwen in het Zuiden net zo over Ieren als Engelse bardames. Door de jaren heen had Ethan hem ongenadig geplaagd met het feit dat hij geen ‘Ierse trekken’ had. Maar afgezien daarvan konden Ethan en hij voor een tweeling doorgaan. Toegegeven, Ethan had iets meer bravoure, maar qua uiterlijk waren ze duidelijk broers.

Een halfuur later had Cullen het paard bijna gezadeld toen hij voelde, in plaats van hoorde, dat er iemand achter hem stond. Hij wist meteen wie het was. Had hij het gevecht maar beslecht toen hij nog in het voordeel was. Op alles voorbereid draaide Cullen zich om.

Maar degene met wie hij oog in oog kwam te staan, was niet degene die hij had verwacht.

2

De man, nogal gek op mooie kleding zo te zien, bekeek de Percheron. ‘Dat is een bijzonder dier dat u daar heeft. Maar heeft u niet liever een van onze mooie Tennessee volbloedpaarden in plaats van deze… Goliat onder de paarden?’

Cullen nam het fraai gesneden pak en deftige hoed op. En de schoenen van de man – zo glanzend en bewerkt dat ze beter bij een meisje pasten dan bij een man. De man lachte gladjes, net zo glad als zijn donkere, keurig achterover gekamde haar. Cullen had er maar twee seconden voor nodig om zich een mening te vormen. En had hij zich eenmaal een mening gevormd, dan week hij daar zelden vanaf.

Hij slaagde erin beleefd te knikken waarna hij verderging de stijgbeugels aan te trekken. Hij wilde die middag nog drie boerderijen bezoeken, en had daarom haast om op pad te gaan.

‘Omdat u hier nieuw bent, is het u misschien niet bekend,’ ging de man verder, waarop Cullen even wachtte. ‘Maar in tegenstelling tot andere steden zijn we in Nashville niet al onze bloedpaarden aan de oorlog kwijtgeraakt. Dus … mocht u geïnteresseerd zijn, dan valt er genoeg te kiezen.’

De vreemdeling liet zijn hand laatdunkend over het achterwerk van de Percheron glijden. Als reactie spande het paard zijn spieren aan. Cullen richtte zich op en keek nog eens om. Gedroeg de man zich roekeloos – of was hij gewoon dom? Hoe dan ook, een plotselinge trap van dit beest kon zijn einde betekenen.

Toch wekte de man niet de indruk dom te zijn. Daarvoor was zijn houding te fel en stond er een spoor van wreedheid in zijn ogen te lezen. Verwaand? Zeker. Opdringerig? Zonder enige twijfel. Maar dom? Nee, van zijn lang zal ze leven niet, zou zijn grootvader hebben gezegd.

Cullen keek hem recht in zijn gezicht. ‘Dank voor uw belangstelling,’ zei hij vlak. ‘Maar ik heb precies het paard gekocht dat ik wilde hebben.’

De glimlach van de man verbreedde zich. Hoe deden die mensen in het Zuiden dat toch? Zo vriendelijk glimlachen terwijl hun ware gevoelens, die duidelijk op hun gezicht te zien waren, zo tegengesteld waren.

‘En waar heeft u hem gekocht, vraag ik me af? Zelf ben ik ook al een tijdje op zoek naar zo’n dier.’

Cullen wist precies wanneer iemand hem probeerde te provoceren. Dixons waarschuwing bij het afscheid schoot hem te binnen. Hoewel hij niet het gevoel had de smid iets verschuldigd te zijn, had hij hem het paard uiteindelijk wel verkocht. ‘Verschillende stalhouderijen in de stad hebben Percherons staan. Het zal u vast geen enkele moeite kosten er een te vinden die aan uw wensen voldoet.’

De man deed een pas naar voren en kneep zijn ogen samen. ‘Over wensen gesproken, ik ben nieuwsgierig. Met het oog waarop heeft u dit dier aangeschaft? Toch niet om hem op Burns Island Track te gebruiken. Ik zou er’ ... zijn bulderende lach klonk allerminst overtuigend ... ‘heel wat voor overhebben om dat mee te maken.’

Vier mannen, die terzijde stonden toe te kijken, lachten zachtjes mee. Cullen keek ze een voor een aan, waarbij het hem niet ontging dat een van hen zijn hand op het geweer op zijn heup had liggen. Cullen richtte zich weer op de man voor hem. Gezien de afkeer van de Ieren hier deden deze heren enorm veel moeite een praatje te maken.

Cullen liet zijn hand over de stevige nek van de Percheron glijden. ‘Ik ben niet uit op snelheid, of op een van uw mooie volbloedpaarden.’ Hij deed een poging er een grapje van te maken. ‘Hier in het Zuiden kennen jullie toch wel het verhaal van de schildpad en de haas? Het zijn niet altijd de snelsten die winnen.’

‘Hier wel,’ antwoordde de man, enigszins nijdig klinkend. ‘Maar ik verwacht niet dat een… eenvoudige aardappelboer als u dat weet. Dat bent u toch?’ Nu hij zijn beleefde uiterlijk had afgelegd, werd zijn gezicht gekenmerkt door wreedheid. ‘Alleen niet bepaald succesvol, is mijn indruk, gezien de vloek die jullie heeft getroffen.’

Cullen hoorde opnieuw gelach van de zijlijn maar schonk er geen aandacht aan. ‘De vloek?’ vroeg hij, zich afvragend of de man zou happen. ‘Over welke vloek heeft u het?’

‘De ziekte die de Almachtige twee decennia geleden over uw land heeft laten neerdalen. Als straf voor jullie mensen omdat ze Hem niet hebben aanvaard toen ze de kans hadden.’

‘Ah …’ Cullen knikte langzaam, alsof hij deze speculatie niet al honderd keer had gehoord. ‘U gelooft dus dat God protestants is.’

‘Ik geloof…’ de man wierp hem een giftige blik toe, ‘...dat God niet van heidenen houdt. En evenmin van witte negers.’ Hij spuwde de woorden uit. ‘U kunt dus maar beter verder trekken. Oostwaarts is nog heel wat grond om te ontginnen. Richting North en South Carolina, of naar het zuiden in Georgia. Mij maakt het niet waar u naartoe gaat, zolang u hier maar niet blijft. Ben ik duidelijk genoeg? Of wilt u dat ik het nog een keer uitleg?’

Cullen keek hem strak aan, zonder met zijn ogen te knipperen. Hij wenste half dat Ethan erbij was. Vijf tegen twee zou de kans, met zijn broer naast zich, ongeveer gelijkmaken. Als die man tenminste geen geweer had gehad. ‘Uw woorden zijn me volkomen duidelijk.’

‘Mooi zo.’ De man gaf hem een klap op zijn schouder alsof ze goed met elkaar bevriend waren. ‘Ik ben blij met dit gesprek, meneer…?’

‘McGrath is de naam,’ zei Cullen, omdat hij wilde dat de man zijn naam goed onthield. ‘Cullen McGrath. En u bent?’

Er trok een uitdagende trek over het gezicht van de man. ‘Stephen Drake. Een naam die u maar beter goed kunt onthouden. En voor de goede verstaander, McGrath. Hoe sneller u de stad verlaat, hoe beter. Er zijn de laatste tijd wat akelige voorvallen geweest, en ik zou het vervelend vinden als u in dat tumult verstrikt zou raken. Het is nauwelijks te geloven,’ zei Drake hoofdschuddend, ‘maar er zijn helaas mensen die u mogelijk kwaad willen berokkenen. En dat zien we niet graag gebeuren, toch?’

Een zweem van vriendelijkheid, ook al kwam het bedrieglijk over, lichtte op in de ogen van de man. Toeschouwers zouden hebben gedacht dat ze de beste vrienden waren.

Cullen keek de mannen na, terwijl hij zich afvroeg of Drake wel doorhad hoe weinig effect zijn toespraakje had gehad. In gedachten hoorde hij de plaagstem van zijn moeder. Wil je een Ier zover krijgen dat hij iets voor je doet, zeg dan tegen hem dat hij het vast niet kan.

Hij nam de teugels in de hand en hees zichzelf in het zadel – geen geringe taak – meer vastbesloten dan ooit om een lap grond te kopen en een bestaan op te bouwen. Hij kon zich nauwelijks een tijd herinneren waarin zijn afkomst of religieuze achtergrond – ongeacht hoe ver hij ervandaan was geraakt – geen problemen had opgeleverd. Toen zijn familie op zijn vijftiende naar Engeland verhuisde, werd hij er dagelijks aan herinnerd dat zijn soort daar net zomin welkom was als in deze stad het geval leek te zijn.

Maar hij was hier om een bepaalde reden en had alle recht hier te zijn.

Hij liet de teugels klakken, waarop de Percheron in beweging kwam. Als hij de afgelopen bijna dertig jaar iets had geleerd, dan was het wel dat een ander, hoe beroerd de omstandigheden ook waren, er soms nog slechter voorstond.

Nu was het alleen nog zaak die ander te vinden.

Waar bleef Willie nou?

Maggie keek opnieuw naar de openstaande staldeuren. Het was al halftwaalf geweest, en nog steeds was hij nergens te bekennen. Ze hadden afgesproken vandaag op Linden Downs aan de slag te gaan, zodat haar vader kon zien hoeveel vorderingen Willie en Belle samen hadden gemaakt. De jongen was nooit te laat. Misschien was hij het vergeten.

Belle hinnikte en duwde tegen Maggies hand. Maggie leunde naar voren, terwijl ze terugdacht aan wat ze vorige week op de renbaan had gehoord, ondanks Belles recente overwinningen. ‘Niet naar luisteren, dame,’ fluisterde ze. ‘Sommige mensen zeggen dat je het niet kunt. Maar ze hebben het mis. Je bent hiervoor geboren, dat weet ik.’

Net zoals ze wist dat zij hiervoor geboren was. Ook al zeiden mensen dat vrouwen dit niet konden. Of niet hoorden te doen. Ook wijlen haar moeder had dit vaker gezegd dan Maggie zich kon herinneren, en met een felheid die haar zelfs nu nog stak. Het deed pijn als een moeder niet trots was op haar enige dochter.

Haar aandacht werd getrokken door voetstappen achter zich.

‘Ik dacht je zo een ritje te besparen, Maggie.’ Haar vader droeg een hooibaal naar binnen, op de hielen gevolgd door Bucket.

Hoe was het toch mogelijk dat zij de zwart-witte collie had gered en de ziekelijke puppy had verzorgd tot hij beter was, om vervolgens te moeten aanzien dat de hond een innige band ontwikkelde met haar vader? Maar nu ze hen zo samen zag, en in de wetenschap dat Bucket na het overlijden van haar moeder veel voor haar vader had betekend, zou Maggie het niet anders hebben gewild.

Haar vader tilde de baal in een van de stallen, waarna hij zwoegend ademend even halt hield. Hij zette zich schrap tegen de stalmuur. Ondanks de kou was zijn voorhoofd nat van het zweet. Hij wreef over zijn linkerarm, kennelijk protesteerden zijn spieren tegen de inspanning.

Maggie maakte zich zorgen, helemaal na het gebeurde van afgelopen week. ‘Ik heb u toch verteld dat ik dat best zelf kan, papa. Ik vind dat niet erg.’

‘Dat weet ik. Maar dat geldt ook voor mij.’ Hij depte zijn voorhoofd droog met zijn zakdoek, waarna hij snel wegkeek. Hij pakte de hooivork. ‘Ging het rijden vanochtend goed?’

Maggie had wel door dat hij van onderwerp wilde veranderen. Ze wilde de hooivork van hem overnemen, maar hij hield die stevig vast.

‘Ik voel me prima, Margaret.’

Maggie wilde verder aandringen, maar toen ze de gebruikelijke vastberaden en tegelijk vriendelijke uitdrukking op haar vaders gezicht zag staan, zag ze er na enige aarzeling vanaf.

‘Ik weet dat ik niet meer zo veel kan als vroeger…’ Frustratie – of bezorgdheid – overschaduwde zijn lachje. ‘Maar ik kan heus nog wel een baal hooi voor mijn dochter optillen.’

Hij keek haar recht aan, zonder met zijn ogen te knipperen. Bucket bleef stokstijf naast zijn voeten staan, alsof hij merkte dat er iets in de sfeer was veranderd.

Haar vader was altijd gezond van lijf en leden geweest. Voor zijn lengte had hij behoorlijk brede schouders, waardoor hij langer leek dan hij in werkelijkheid was. Als klein meisje had Maggie op die schouders gezeten, en o, wat had ze genoten van het uitzicht daarboven. Hoog boven zijn hoofd had de wereld er zo heel anders uitgezien. Groter, avontuurlijker.

Toch wist ze dat ze veilig was. Haar vader zou ervoor zorgen dat niets haar pijn kon doen. Hij was haar sterke toren. Alle mogelijke narigheid moest eerst langs hem, en dat zou nooit gebeuren.

In ieder geval niet volgens de gedachten van dat kleine meisje.

Maar de tijd had er een handje van dergelijke onschuld uit te hollen. En bij het ouder worden had Maggie vaak gewenst dat de wereld meer weghad van het bestaan dat ze vanuit die hoge positie had gezien.

Ze nam haar vader op terwijl hij het hooi verspreidde. Hij was altijd even vriendelijk en vrolijk gestemd geweest als sterk. Haar vier broers, allemaal ouder dan zij en alle vier niet meer onder de levenden, hadden veel van hem weggehad – alhoewel ze misschien wat luidruchtiger waren geweest. Er ging geen dag voorbij zonder dat ze hen miste.

En hoewel ze zich een wereld zonder haar vader wel kon voorstellen, deed ze dat liever niet. Hij was alles wat ze nog had.

‘Toen dokter Daniels gisteren bij u was, papa… Heeft hij echt gezegd dat alles in orde was?’

‘Dat heb ik je toch verteld. Niets om over in te zitten.’ Haar vader stak de hooivork in het hooi en schudde de boel op voor hij die beweging herhaalde.

‘Wanneer de dokter weer langskomt, wilt u hem dan vragen zich aan de afspraak te houden. Hij komt nu op de gekste momenten, en ik wil er graag bij zijn als hij u een bezoek brengt.’

‘Jij en Willie waren op Belle Meade met oom Bob aan het werk. Ik weet hoe belangrijk dat voor je is, helemaal met de komende wedstrijd deze week. Ik vond het niet nodig je te storen.’

‘Niet nodig mij te storen?’ Ze lachte licht spottend, maar legde haar hand op zijn arm om hem te laten merken dat het haar ernst was. ‘De volgende keer stuurt u Cletus op pad om me te halen. Of Onnie. Oké?’

Hij gaf haar een zacht tikje onder haar kin zoals hij van jongs af aan bij haar had gedaan.

‘Dat zal ik doen, lieverd. De volgende keer.’ Hij wierp een blik op de openstaande deur. ‘Ik dacht dat je had gezegd dat Willie zou komen.’

‘Klopt. Maar ik vraag me af of hij de afspraak is vergeten.’

‘Heb je later op de dag nog meer afspraken?’

Maggie weerstond de neiging om te zuchten. ‘Ja, nog drie. En allemaal nieuwe leerlingen.’

‘Dat is mooi.’

Ze knikte. ‘Inderdaad.’

‘Maar… je zou liever iets anders doen.’

Ze wist dat het niet als vraag was bedoeld. Toch schudde ze haar hoofd. ‘Maar we hebben het geld nodig, daarom ben ik er blij mee.’ Ze had de woorden nog niet uitgesproken of er stond wroeging in zijn ogen te lezen. Kon ze haar opmerking maar terugnemen. ‘Papa, ik…’

Vriendelijk stak hij een hand op. ‘Als Belle de wedstrijd later deze week niet wint…’

‘Die gaat ze heus winnen. Daar ben ik van overtuigd.’

‘Maar als ze dat niet doet’ ... hij liet zijn hoofd even zakken voor hij haar weer aankeek ... ‘dan weet je wat ons te doen staat. We hebben geen andere keuze, Maggie. Stephen Drake liet daar geen misverstand over bestaan.’

Stephen Drake… van het belasting- en registratiekantoor.

Maggie had meer begrip verwacht van de jeugdvriend van haar oudste broer. Zeker, de heer Drake had hun uitstel van betaling verleend – twee keer zelfs – maar kon hij dat gezien de omstandigheden niet nog een keer doen?

Ze herinnerde zich dat hij vroeger wel bij hen thuis kwam. Hij was twaalf jaar ouder dan zij, maar nog niets veranderd ten opzichte van toen. Hij zag er nog steeds goed uit, had succes en stond in aanzien bij iedereen die hem kende. Niet zo verwonderlijk, aangezien de familie Drake veel bedrijven had in Nashville. Vrijwel alle ongetrouwde vrouwen in Nashville, vooral de rijke dames, maakten jacht op hem. Bij sociale bijeenkomsten hingen deze dames regelmatig aan meneer Drakes arm.

Niet dat Maggie dergelijke bijeenkomsten bezocht. Ruim drie jaar geleden waren dat soort uitnodigingen opgedroogd. Zo rond de tijd dat haar meisjesdromen niet langer pasten bij haar lagere positie in de maatschappij.

De meeste mannen van haar leeftijd waren omgekomen in de oorlog, en degenen die het hadden overleefd, hadden ruime keuze uit rijke weduwen of uit jongere vrouwen dan zij, met verreweg meer beloften voor een goede toekomst.

‘In het ongunstigste geval,’ ging haar vader verder, zodat ze uit haar overpeinzingen werd gehaald, ‘mocht Bourbon Belle niet winnen… worden al onze bezittingen over twee weken geveild.’ Hij liet zijn blik naar Belle dwalen. ‘Al onze bezittingen,’ herhaalde hij zacht, terwijl hij zijn aandacht verplaatste naar hun huis dat vanuit de stal te zien was – een schim van wat het eens was geweest.

‘We zullen echt elke cent nodig hebben om’ ... zijn stem brak en hij leek zich bijna niet meer goed te kunnen houden ... ‘een huisje in de stad te kunnen kopen.’

In zijn ogen zag Maggie jaren vol pijn en teleurstelling opwellen. Haar keel werd dichtgeknepen.

‘Het spijt me dat het zover is gekomen, Maggie.’ Er klonk leegte in zijn stem door. ‘Ik wilde dat ik er iets aan kon veranderen. Ik heb het geprobeerd, ik heb gebeden, ik…’

‘We vinden wel een oplossing, papa. Maakt u zich maar geen zorgen.’ Maggie dwong zichzelf vrolijk te kijken om haar al te optimistische maar leugenachtige woorden, die ze zelf maar wat graag wilde geloven, te maskeren. ‘Belle gaat winnen en we krijgen vast nog een keer uitstel van betaling. Ik zal deze keer hoogstpersoonlijk bij meneer Drake langsgaan.’

Had haar vriendin Savannah Darby zich ook zo gevoeld toen ze enkele maanden geleden de grond van haar familie was kwijtgeraakt? Samen met hun huis en het merendeel van hun bezittingen? En Savannah stond er ook nog eens in haar eentje voor, met daarbij de zorg voor een jonger broertje en zusje. Maggie had Savannah omarmd toen haar vriendin moest huilen, en dacht haar toen te begrijpen. Maar achteraf was dat niet het geval geweest.

Nu pas begreep ze haar emoties.

Zo veel gegoede families, voormalige grootgrondbezitters, gezinnen die zich als eerste in Nashville hadden gevestigd, en nu nagenoeg berooid.

Haar vader boog zich voorover om Buckets kop te aaien. ‘Ik heb al contact gehad met de eigenaresse van een pension. Daar zullen we naartoe moeten. Tijdelijk,’ voegde hij eraan toe, terwijl hij weer overeind kwam, ‘tot we iets geschikts hebben gevonden.’

Met iets geschikts, wist Maggie, bedoelde hij iets betaalbaars. De zorgelijke trek op zijn gezicht gaf haar een benauwd gevoel op de borst. Omdat ze zijn bezorgdheid niet groter wilde maken, deed ze moeite hem rustig toe te knikken. Maar de dreiging Linden Downs te zullen verliezen maakte dat ze zich verscheurd voelde.

Niet zozeer vanwege haar liefde voor de grond zelf, hoewel ze zich er wel mee verbonden voelde, vooral met de hoge heuvel die uitkeek op de rivier in de verte. Het ging haar er vooral om dat de honderdzestig hectare sinds het ontstaan van Nashville in bezit van de familie Linden was geweest. Grond waar haar grootvader op had geboerd, samen met zijn enige zoon, en daarna haar vader en zijn zoons. Grond die – afgezien van het tuintje dat ze nog onderhielden – de afgelopen twee jaar braak had gelegen.

Toch moest ze bekennen – anders kreeg ze last van haar geweten – dat haar eigen liefde voor Linden Downs niet geheel zonder eigenbelang was. Ze wilde het familiebezit redden omwille van haar vader, zeker, omdat het zo veel voor hem betekende. Maar ze vocht voornamelijk voor het behoud ervan omdat haar droom zonder Linden Downs verloren zou gaan.

En datzelfde gold voor de kans om te bewijzen – was het niet aan haar moeder, dan wel aan anderen en misschien zelfs aan zichzelf – dat een vrouw wel degelijk kon paardrijden en kon deelnemen aan wedstrijden, en nog steeds een dame kon zijn.

In het verleden had ze geprobeerd zich voor te stellen dat haar moeder vanuit de hemel glimlachend naar beneden keek hoe haar dochter door de velden reed, over hekken en kreken en alles wat maar op haar pad kwam sprong. Maar Maggie had geleidelijk aan aanvaard dat die dagdroom slechts een dwaze poging was een leegte te vullen die alleen kon worden gevuld door moedertrots. En dat zou nooit gebeuren.

Maar afgezien daarvan, ze moest en zou de grond behouden. Wonend in een pension zou ze nooit en te nimmer volbloedpaarden kunnen grootbrengen, laat staan ze trainen voor de renbaan. Ze moest hier wonen, vlak bij Belle Meade en oom Bob. Ze hield van de grond omdat die haar in staat stelde Bourbon Belle hier te houden.

En het geval wilde ook nog een keer dat Bourbon Belle het antwoord zou zijn op zowel het in bezit houden van de grond als het voortbestaan van haar droom. Als Belle de Peyton Stakes won.

Ze wierp een blik op haar vader die met gesloten ogen en de hooivork in zijn hand geklemd stil was blijven staan. ‘Papa… gaat het echt wel goed met u?’

Hij knipperde even met zijn ogen. ‘Ja, hoor… het gaat goed met me.’

Er kwam een gedachte bij haar op. ‘Als u zich niet goed genoeg voelt om deze week de wedstrijd op Burns Island bij te wonen, dan kan ik misschien…’

‘Ik ga er zelf naartoe. Ik wil die voor geen goud missen.’ Hij keek haar aan alsof hij over de rand van zijn leesbril keek. ‘Trouwens, je weet hoe de verenigingsleden denken over vrouwen die zich met hun zaken bemoeien.’

‘Als ik me excuseer voor uw afwezigheid, misschien…’

‘Ik heb gezegd dat ik ernaartoe ga. Net als anders.’

Maggie knikte dankbaar, maar had toch graag gezien dat de mannelijke leden van de Volbloedvereniging van Nashville wat ruimdenkender waren.

In de boeken stond haar vader vermeld als eigenaar en trainer van Bourbon Belle, en hij was degene die Belle officieel inschreef voor de wedstrijden. De mannen binnen de vereniging hadden hem nooit vragen gesteld. Het deerde Maggie niet dat ze de waarheid niet kenden. Niet echt in ieder geval. Maar enkele mensen om haar heen waren er wel van op de hoogte.

Hoewel haar vader haar steunde in haar ambities vroeg ze zich af of hij toch niet liever had gezien dat ze een andere weg was ingeslagen. Zelf wist ze echter dat ze hiervoor was geboren.

Die bevestiging had ze opnieuw gevoeld toen ze vanochtend net buiten de stad op Belle had gereden.

Haar vader liep naar de volgende stal. Bucket liep gehoorzaam achter hem aan.

Omdat Maggie besefte dat het later en later werd, keek ze opnieuw naar buiten. Haar ongenoegen maakte plaats voor zorg. Waar bleef Willie toch?

De jongen bracht net zo graag tijd door op Belles rug als Maggie genoot van de lessen aan hem. Hij was een natuurtalent, zoals oom Bob al zo vaak had gezegd. Willie, afgelopen maand negen geworden, was smal gebouwd maar taai en sterk. Hij zat als een veertje boven op Bourbon Belle, en samen flitsten paard en ruiter als een kogel over de renbaan.

Andere volbloedeigenaren hadden Willie geprobeerd over te halen voor hen te rijden, maar de jongen had hun verteld op niemand anders dan Belle te willen rijden, en voor niemand anders dan miss Maggie. Ze waardeerde zijn trouw en beloonde hem daarvoor.

‘Ik heb de laatste brief van mevrouw Watson gelezen.’

Maggie keerde zich om toen ze haar vaders stem hoorde.

‘Je had die op tafel laten liggen.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Vandaar dat ik dacht dat…’

‘Geeft niet,’ knikte ze. ‘Die mag u gerust lezen.’

‘Het was heel vriendelijk,’ ging hij verder, ‘wat ze over je schreef. In de loop der jaren is zij veel voor je gaan voelen.’

Maggie toonde een bredere glimlach dan ze in werkelijkheid voelde. ‘Net als ik voor haar.’

‘Ik ben er trots op dat je nog steeds contact met haar hebt, ondanks haar verhuizing naar South Carolina. Andere jonge vrouwen wier aanstaande in de oorlog stierven, hebben dat alles vaak snel achter zich gelaten en zijn verdergegaan.’ Hij lachte zacht. ‘Nauwelijks te bevatten dat je toen nog maar vijftien was.’

‘Mevrouw Watson kende verder niemand hier in de stad, en’ ... Maggie liet haar hoofd zakken ... ‘ik had het Richard beloofd. Zijn moeder woont nu bij haar zus aan het strand van Charleston. Dat zou hij fijn hebben gevonden.’

Na een lange stilte nam haar vader zijn taak weer op, net als zij.

Met lange, geoefende halen haalde ze de roskam over Belles vacht. Ze probeerde zich de kenmerken van Richards uiterlijk voor de geest te halen toen ze hem voor het laatst had gezien, vijf jaar geleden inmiddels, enkele dagen voor de Slag bij Franklin. Maar het enige wat ze zich van hem kon herinneren, was het portret dat bij Birdette Watson op de schoorsteenmantel had gestaan.

En ze zag nog voor zich hoe hij als jongen met een hengel in de hand bij de kreek had gestaan.

Mevrouw Watson had zowel haar man als haar enige zoon in die strijd verloren. Hoe was het toch mogelijk dat sommige vrouwen rouw droegen maar desondanks hun leven konden voortzetten, terwijl anderen, zoals haar moeder – Maggie voelde een steek bij die herinnering – gebukt gingen onder de zwaarte van het verdriet, tot ze er uiteindelijk onder bezweken?

De dochter die ze nog had, was kennelijk niet voldoende om haar na het verlies van haar zoons gaande te houden. De gedachte maakte een oude wond open, en voor de duizendste keer vroeg Maggie zich af wat ze had kunnen doen om meer voor haar moeder te betekenen.

Of in ieder geval om goed genoeg te zijn voor haar.

Het was echter een zinloze gedachte om te onderzoeken, dat wist ze, en daarom verdrong ze haar herinneringen.

Ze hoopte dat haar nieuwe paardrijleerlingen veelbelovend zouden zijn. Een van de meisjes had naar verluid geen paard meer gereden sinds ze er enkele jaren geleden af was gegooid. Voor de eerste rijles vandaag was dat geen goed vooruitzicht. Maar de beste manier om angst de baas te worden was die angst onder ogen te zien.

Daar was Maggie in de loop der jaren wel achtergekomen.

Ze deed een stap naar achteren om haar werk te bewonderen. Belles vacht glom diep roodbruin, de kleur van de whisky die Maggies grootvader bij bijzondere gelegenheden tevoorschijn had gehaald. Bij Belles geboorte had haar vader een vergelijking gemaakt tussen die drank en het egaal amberkleurige uiterlijk van het veulen. Zo was snel duidelijk welke naam de merrie moest krijgen.

Bij de gedachte aan Belles geboorte en hoe hoopvol ze indertijd waren gestemd, dacht Maggie weer aan de grond en ze slaakte een diepe zucht.

Na de oorlog had ze gedacht dat het leven geleidelijk aan opwaarts zou gaan. Maar dat was niet gebeurd. Een andere strijd had de plaats van de oorlog ingenomen. Een strijd die niet werd beslecht met kanonnen, geweren of bajonetten, maar met kogels die ongenadig op het hart werden gericht.

Lege plaatsen aan tafel, die altijd leeg zouden blijven. Akkers die braak bleven liggen onder de hete zon. Gebrokenheid overal waar een mens maar keek. Al snel kwamen er mensen uit het Noorden die het land opkochten, die in verlaten winkels trokken om hun te dure spullen aan de man te brengen. Op de voet gevolgd door buitenlanders.

Wanneer ze tegenwoordig in de stad liep, hoorde ze nauwelijks nog Engels. Overal om zich heen hoorde ze Duits en Italiaans. Dan had je ook nog de Ieren, die zogenaamd Engels spraken. Alleen niet al te best, van wat ze had gehoord. Ook waren ze lui en gewelddadig, dronken ze veel en vertoonden ze lichtzinnig gedrag. Tenminste, dat had ze in de krant gelezen.

En in welk deel van de hemel was het toegestaan dat een buitenlander – voor een habbekrats nog wel – landbouwgrond opkocht die bijna honderd jaar lang door dezelfde familie was ontgonnen, bedwongen en bewerkt? Het was onterecht.

En ze nam zich voor dat bij Linden Downs nooit te laten gebeuren.

Een beweging buiten op het erf trok Maggies aandacht. Ze keek op en slaakte een zucht van verlichting. ‘Eindelijk…’

Willie, nog heel in de verte. En tot haar genoegen zag ze dat de jongen er flink de sokken in had. Waarschijnlijk voelde hij zich schuldig omdat hij te laat was en…

Maggie verstrakte en kneep haar ogen samen. Het kon toch niet waar zijn.

Maar toen Willie dichterbij kwam, bleken zijn bloes en broek inderdaad onder het bloed te zitten. Ook was te zien dat hij tranen met tuiten had gehuild.

3

‘Willie!’ riep Maggie uit. Ze rende hem tegemoet, gevolgd door haar vader, die op zijn beurt op de hielen werd gevolgd door Bucket. ‘Wat is er gebeurd? Gaat het?’ Ze knielde naast het hek van de paardenbak en voelde de jongen aan zijn hoofd, om daarna zijn gezicht, nek en borstkas te onderzoeken. Hij haalde schokkend adem. Op het eerste gezicht waren er geen verwondingen te zien. Toch zaten zijn bloes en broek onder het bloed.

Haar vader knielde naast hen neer, terwijl hij bijna even moeizaam ademde als de jongen.

‘Ze hebben…’ Willie snikte het uit, terwijl er angst in zijn ogen stond te lezen. ‘Ze hebben hem vermoord, miss Maggie. Ze hebben hem opgeknoopt.’ Hij beet op zijn onderlip, maar er ontsnapte toch een kreet aan zijn lippen. ‘Daar… pal voor de barakken.’

‘Wie, Willy?’ Maggies stem klonk hard, maar vol angst over het antwoord dat de jongen zou geven. ‘Wie hebben ze gedood?’

‘M-meneer Rawl… de man die naast ons woonde.’ Willie huiverde. ‘Toen mijn vader ze probeerde tegen te houden hebben ze hem ook geslagen. Heel hard.’

Maggies vader sloeg zijn arm om de jongen heen. ‘Wie heeft dat gedaan, Willie? Weet je dat?’

De jongen schudde zijn hoofd. ‘Ik weet geen namen. Hun hoofden, die waren bedekt als geesten. Mijn moeder zei dat mevrouw Rawl niet ophield met gillen.’ Hij kneep zijn ogen dicht alsof hij de herinnering uit zijn geheugen wilde wissen. ‘Haar man hing daar. Heen en weer te zwaaien.’

Maggie legde haar hand om zijn wang, terwijl Willies dunne schoudertjes schokten.

‘Wanneer is dit gebeurd?’ vroeg haar vader. De kalmte waarmee hij dit vroeg, was in tegenspraak met de woede op zijn gezicht.

‘Vanochtend vroeg, meneer. Ik was er niet bij. Ik was naar de winkel.’ Met trillende lippen maakte Willie zich los. ‘Met het geld dat u me gisteravond had gegeven, miss Maggie. Om de dingen op mijn moeders boodschappenlijstje te kopen. Maar toen ik thuiskwam, zag ik…’ Zijn gezicht vertrok opnieuw.

‘Kom mee naar binnen,’ drong Maggie aan, terwijl ze ging staan. ‘Dan zullen we de boel schoonmaken.’

Willie bood weerstand. ‘Nee, miss Maggie. Dat kan niet. Mijn moeder zei dat ik meteen terug moest komen.’ Hij keek van haar vader naar haar. ‘We gaan weg, miss.’

Zijn woorden landden als een mokerslag in Maggies buik. ‘Wat?’ fluisterde ze. ‘Jullie gaan weg?’

‘Het spijt me, miss. Echt waar. Maar mijn moeder zegt dat het nu genoeg is geweest. En mijn vader was het daarmee eens. Die mannen die dat hebben gedaan…’ Willie snifte. ‘Ze zeiden dat ze zouden terugkomen. Ze zeiden dat de mensen in de stad geen negers meer in de buurt wilden hebben, miss Maggie.’

Hij keek haar aan met ogen vol onschuld, maar tegelijkertijd ook vol ellende.

Ze dwong zichzelf aan de jongen en zijn familie te denken in plaats van aan haar eigen situatie en het lot van Linden Downs. Maggie voelde zich beschaamd dat dit haar enige moeite kostte. ‘Wanneer vertrekken jullie, Willie?’

Hij boog zijn hoofd. Toen hij eindelijk opkeek, zag ze het antwoord op haar vraag.

‘Als het om mijn vader kan, dan meteen morgenvroeg, hebben ze gezegd,’ fluisterde hij, alsof zijn zacht uitgesproken woorden de klap zouden kunnen verzachten. ‘We gaan naar het noorden, miss. Naar een plaats genaamd Chicago. Er gaan nog meer families mee. Het spijt me, miss Maggie.’ Hij vertrok zijn gezicht. ‘Ik wil niet weg, maar …’

‘Ssst …’ Toen ze zag dat hij opnieuw begon te huilen, klopte ze hem op de rug. Toen hij zijn dunne armpjes ineens om haar middel sloeg, slaakte ze een gilletje. Ze keek op hem neer, niet wetend hoe te reageren. In het afgelopen jaar had ze dagelijks met Willie gewerkt, maar nog nooit had ze hem aangeraakt. En hij haar ook niet. Niet zoals nu. En het voelde op z’n minst… ongemakkelijk.

Maar toch, bij het horen van zijn snikken…

Maggie legde haar hand zachtjes op zijn hoofd. ‘Je moet doen wat goed is voor je familie, Willie,’ hoorde ze zichzelf zeggen. ‘Jullie moeten kiezen voor jullie veiligheid.’

Gezien de gebeurtenissen de laatste tijd – het platbranden van scholen voor vrijgemaakte slaven, de middernachtelijke aanvallen op de barakken aan de rand van de stad – kwam hun veiligheid ernstig in het geding. Maar dit… en nog wel op klaarlichte dag. De gewelddadigheden werden steeds erger.

Willie keek op. ‘Mijn vader zei dat we er geen geld voor hadden gehad als u me niet had betaald, miss Maggie.’

De ironie ontging haar niet. ‘Je ouders willen het beste voor jou en voor je zusjes.’ Ze keek haar vader aan. ‘En dat geldt ook voor meneer Linden en mij.’

Willie verplaatste zijn aandacht van haar naar de stal en weer terug naar haar. Omdat ze zijn stilzwijgende verzoek begreep, knikte Maggie, terwijl de gebeurtenis die hij had beschreven haar flink beklemde. Het geweld, de haat.

Er was al zo veel bloed vergoten om deze kwestie, en het leek alleen maar erger te worden. De wreedheden namen zo’n ernstige vorm aan dat ze er het liefste voor weg wilde vluchten. Toch voelde ze ergens diep vanbinnen, een gevoel dat ze niet kon plaatsen, laat staan uitleggen, dat ze dat juist niet mocht doen.

Ze keek opzij naar haar vader die, geknield naast Bucket, uitkeek over het land alsof hij het voor de laatste keer in zich op wilde nemen.

Wat, vermoedelijk, niet ver bezijden de waarheid was.

Bij de ingang naar de boerderij, de laatste op zijn lijst, wierp Cullen een blik op het bescheiden uithangbord waar ooit waarschijnlijk de naam van het landgoed op had gestaan. De kalkzandsteen muren die je in dit landschap vaak zag en die eens het perceel hadden omzoomd, waren her en der flink afgebrokkeld. In de gaten en kieren had het onkruid een plek gevonden waar het welig kon tieren.

Een ingeving maakte dat hij de Percheron van de hoofdweg af leidde. Hij besloot eerst het land te bekijken voor hij het huis en de rest van de gebouwen bekeek. Hoewel hij zich afvroeg of dit bezoek meer succes zou opleveren dan de twee die hij zojuist had afgelegd.

De percelen die hij eerder had bezocht – percelen die volgens berichten in de krant die ochtend te koop waren – bleken kennelijk toch niet beschikbaar te zijn. Hij ademde geërgerd uit, omdat hij besefte wat de eigenaren in werkelijkheid hadden bedoeld met de woorden: ‘Ik heb besloten de grond toch niet te verkopen.’

Ze wilden wel verkopen, alleen niet aan hem.

Terwijl hij zich afvroeg of hij er verstandiger aan deed toch verder te trekken, op zoek naar een stuk grond in een ander gebied, vervolgde hij zijn weg over het weiland tot hij uitkwam bij een veelbereden pad langs een kreek. Het pad leek hem te wenken en hij spoorde de Percheron aan het te volgen.

Het mooie dier moest een naam hebben. Goliat kwam niet meer in aanmerking, dat was zeker, niet alleen om het gebeurde in de stad, maar ook omdat Cullen wist hoe het de reus die die naam had gedragen vergaan was. Verslagen door een jonge knul, en nog wel met een slinger en een steen.

Nee, dit koninklijke dier verdiende een betere naam.

De schoonheid van het bos – het bladerdak van de eiken en dennen boven zijn hoofd, het zonlicht dat tussen populieren en esdoorns heen piepte, het stromende water over de gladde stenen – was bedwelmend en bood hem een volmaakt gezelschap voor de stilte van de namiddag.

Ik heb gelezen over een plaats genaamd Tennessee, Cullen. In de Nieuwe Wereld. Ze zeggen dat de heuvels er even groen zijn als thuis.

Cullen verstevigde zijn greep op de teugels. Het was Moira’s droom geweest om hiernaartoe te gaan, niet die van hem. Ze was er vaak over begonnen. Maar telkens weer had hij haar verteld dat het hun zou lukken een leven in Engeland op te bouwen, ondanks de weinig hartelijke ontvangst.

Toen ze het onderwerp eindelijk had laten rusten, was ze erom gaan bidden, wat hem nog veel meer zorgen had gebaard. Want als Moira McGrath bij de Vader te rade ging, dan stond de uitkomst nagenoeg vast. Uiteindelijk had God zijn vrouw verhoord, en terecht. Want een godvrezender vrouw was er niet te vinden. Waarom ze van hem had gehouden, dat wist Cullen niet. En hij had er ook niet naar gevraagd. Hij was er alleen dankbaar voor geweest.

Maar toen het schandaal bekend was geworden en Ethan op de vlucht was geslagen en hij er alleen voorstond, had Cullen eindelijk naar haar geluisterd en waren ze vertrokken.

Hij vroeg zich alleen af…

Als hij eerder naar haar had geluisterd, als ze Engeland hadden verlaten voor al die ellende was gebeurd, hadden zij en Katie dan nog geleefd? Zou God dan nog steeds zo’n hoge prijs hebben geëist?

Verderop maakte het bos weer plaats voor weiland. Door het gefilterde licht zag Cullen ineens een gestalte. Een man met een hond naast zich bij een oude eik – op z’n knieën.

Cullen hield de Percheron in. Het verraste hem hier iemand tegen te komen. Vanwege het felle zonlicht knipperde hij met zijn ogen. Toen pas zag hij de graven.

Zeven in totaal, netjes op een rij, met ruwhouten staken die stilzwijgend de victorie kraaiden.

Hij trok de teugels aan en bleef op slechts enkele meters afstand toekijken.

Met gebogen hoofd en ronde schouders zat de man geknield op de grond. Bij het omhoogkomen keek hij geen enkele keer om. Hij deed een paar passen, knielde weer en ging zo van graf naar graf, op de voet gevolgd door de hond. Iets in de houding van de man deed hem denken aan de zilte lucht, de boze golven tegen de boeg van de boot en zijn eigen bezwaarde gemoed. Terwijl hij de herinnering van zich afschudde, hield Cullen de teugels stevig vast. Hij wilde de man op dit moment niet storen, maar kon ook niet verder rijden.

Uiteindelijk kwam de man overeind. Toen zijn oog op Cullen viel, bleef hij stokstijf staan.

Cullen spoorde het paard aan naar voren te lopen en steeg af. ‘Goedendag, meneer,’ zei hij, zo rustig mogelijk.

De al wat oudere heer – ruim de zestig gepasseerd, vermoedde Cullen – legde zijn hand op de kop van de hond en fluisterde hem iets toe. Daarna nam hij de Percheron van top tot teen op voordat hij zijn blik weer op Cullen richtte. ‘Heel even dacht ik Alexander de Grote te zien, gezeten op zijn machtige Bucephalus.’

De humor in de stem van de man, samen met zijn onmiskenbaar zuidelijke tongval, ontlokte Cullen een lachje. ‘Meer dan ver bezijden de waarheid, meneer. Slechts een Ier die van uw prachtige bos geniet.’

‘Prachtig, dat is het.’ De man keek op, zonder een spoor van afkeuring op zijn gezicht. ‘Mijn vader vertelde altijd aan wie het maar wilde horen dat hij en mijn moeder daarom deze grond hebben gekozen. En als u dit al mooi vindt, dan zou u de weilanden bij het huis moeten zien. Of de heuvel die uitkijkt over de rivier.’ De blijdschap trok weg uit zijn gezicht. ‘Naar mijn mening zijn dit de mooiste hectaren in heel Tennessee.’

Cullen knikte. De man was ongetwijfeld bevooroordeeld, maar tegelijkertijd was hij het ook met hem eens. ‘Het is inderdaad prachtig hier.’

Terwijl hij nadacht over hoe nu verder viel Cullens blik op de rij graven achter de zeven die hij al had gezien, maar die eerder aan het zicht onttrokken was geweest. De familiebegraafplaats. Prachtig gelegen en netjes onderhouden. Precies wat hij zou hebben gekozen voor Moira en Katie, als God hem de keuze had gegeven.

Omdat hij merkte dat de man hem aandachtig aankeek, stak hij zijn hand uit. ‘Cullen McGrath is de naam, meneer.’

De man gaf hem een stevige handdruk, die echter kracht ontbeerde. Cullen vermoedde dat dat vroeger anders was geweest.

‘Gilbert Linden, meneer McGrath. Aangenaam kennis te maken.’

‘Fijn kennis te maken met u, meneer Linden. Mijn verontschuldigingen dat ik u zojuist heb laten schrikken.’

De man schudde zijn hoofd. ‘Dat is het gevolg van het lezen van de klassieken voor het slapengaan. Ik zie hen in mijn dromen. Kennelijk zowel slapend als wakend.’

Een hoogopgeleide man, merkte Cullen op. Toch probeerde hij daar niet al te veel hoop aan te ontlenen.

Meneer Linden gebaarde naar de collie aan zijn voeten. ‘Mijn metgezel hier heet Bucket.’

Bucket? Zich afvragend waaraan de hond die naam te danken had bukte Cullen zich. Hij stak zijn hand uit en liet de hond eraan ruiken. De bruine ogen van de hond kregen een warme gloed, waarna het dier zijn hand begon te likken. Meneer Linden grinnikte, duidelijk van genoegen.

Cullen beschouwde dat als een goed teken.

‘Vertel me eens, meneer McGrath… Wat doet een Ierse jongeman als u in mijn prachtige bos?’

Er klonk geen spoor van beschuldiging in de vraag door, alleen nieuwsgierigheid. ‘Ik was op weg om de eigenaar van deze boerderij een bezoek te brengen. Maar nu blijkt…’ Hij maakte een gebaar maar maakte zijn zin niet af.

Gilbert Linden zei niets. Hij bleef hem rustig aankijken en bleek een geduldige, zo niet intimiderende man te zijn, ondanks het feit dat hij een kop kleiner was. Het deed Cullen denken aan hoe zijn grootvader hem opnam wanneer de man doorhad dat hij iets verkeerds had gedaan.

Toen hem weer te binnenschoot hoe hij meneer Linden had aangetroffen, gebaarde Cullen in de richting van de graven. Hij was nu in staat de namen en data in de verschillende stukken hout te lezen. Op het hout het meest links stond de naam Laurel Agnes Linden en eronder de inscriptie Hart van mijn hart. Naar rechts kijkend las Cullen zes namen, allemaal mannen, en allemaal met verschillende geboortedata.

Maar bij vier ervan stond dezelfde maand en hetzelfde jaartal van overlijden. December 1864. ‘Mijn deelneming met uw verlies, meneer Linden.’

Lindens blik dwaalde over de graven. ‘Bent u bekend met verdriet, meneer McGrath?’ vroeg hij zonder achterom te kijken.

Een vraag, zo plompverloren, tegelijk zo persoonlijk, van iemand die hij niet kende. Toch hoorde Cullen zichzelf antwoord geven. ‘Ja, meneer. Hoewel… niet in dezelfde mate als u.’

Linden haalde diep adem, hield die vast, om daarna langzaam uit te ademen. Cullen had durven beweren dat de bomen om hen heen hetzelfde deden.

‘U heeft dus ook een kind verloren?’ vroeg Linden zacht.

‘Ja,’ fluisterde Cullen.

‘Een zoon?’

De herinnering aan Katies geboorte drong zich aan hem op, net als de eerste keer dat ze hem papa had genoemd. Het duurde even voor Cullen zijn stem hervond. ‘Mijn dochter was drie. Ze is vlak na haar moeder gestorven.’

De oude man nam de tijd om zijn hand op Cullens schouder te leggen.

‘Ik dacht vroeger dat iemand zijn hart maar één keer kon breken, meneer McGrath, en dat het daarna gemakkelijker zou zijn om de pijn van het leven te verdragen. Maar in werkelijkheid lijkt het verlies van geliefden op het telkens opnieuw terechtkomen op dezelfde pijnlijke plek.’ Linden slikte moeizaam, wat in de stilte duidelijk te horen was. ‘De pijn dringt elke keer dieper door. Dieper dan je voor mogelijk had gehouden en dan je had gedacht ooit te kunnen verdragen. Maar’ ... achter de droefheid verscheen toch ook een sprankje licht ... ‘dat blijk je toch te kunnen, en te doen. En ook al is het leven nooit meer hetzelfde, toch vind je weer geluk. Dankzij Gods barmhartigheid, uiteraard.’

Linden gaf Cullen een vaderlijk kneepje in zijn schouder, maar Cullen keek weg.

‘Gelooft u niet in zijn barmhartigheid?’

‘Als Hij zo barmhartig is als mensen zeggen, dan had Hij mijn nederige vraag vast verhoord.’

Terwijl hij hem opnam, knikte Linden langzaam. Op dat vlak heeft Hij mij ook teleurgesteld, jongeman. Heel vaak zelfs.’

Cullen keek hem weer aan.

‘Maar daarmee hoort u mij niet zeggen dat ik Hem verwijten maak, meneer McGrath. Ik begrijp alleen hoe het voelt om een smeekbede tot Hem te richten waar geen gehoor aan wordt gegeven… telkens weer.’ Hij wierp opnieuw een blik op de graven.

‘En toch… heeft u ervoor gekozen vertrouwen te houden, meneer.’

De oude man glimlachte. ‘Laten we het er maar op houden dat ik in de loop der jaren heb geleerd dat er altijd een gesprek gaande is. Maar dat ik soms te koppig ben om goed te luisteren.’ Hij richtte zijn blik naar beneden. ‘Of dat de wending van het gesprek me niet altijd aanstaat.’

Met een wat verdrietige glimlach kwam Linden in beweging.

Overspoeld door herinneringen liet Cullen zijn blik opnieuw over de graven gaan, terwijl hij een verwantschap met deze man voelde. Alleen niet wat betreft zijn uitspraak omtrent Gods barmhartigheid.

Toen hij uiteindelijk opkeek, zag hij meneer Linden aanstalten maken om te vertrekken, op de voet gevolgd door Bucket. De man hield zijn pas in om achterom te kijken. Omdat hij in dat gebaar een uitnodiging proefde, volgde Cullen hem, het paard achter zich aan leidend.

Hij haalde hem al snel in en liep met de oude man op. ‘Meneer Linden, ik zou u graag een vraag willen…’

‘U bent hier vanwege de grond,’ zei Linden tegen hem, zonder hem aan te kijken.

‘Inderdaad, meneer, dat klopt.’

‘U heeft de aankondiging van de veiling in de krant gelezen en dacht mij misschien een aanbod te kunnen doen. In de hoop de grond voor een zacht prijsje te kunnen kopen, vermoed ik.’

Voor het eerst proefde Cullen enig ongenoegen in de houding van de man. Hij voelde een kans door zijn vingers glippen. ‘Nee, meneer Linden, dat is niet het geval. Wel zou ik graag de kans krijgen met u te praten over…’

De knal van een zweep gevolgd door een oerkreet maakte dat Cullens nekharen rechtovereind gingen staan en dat zijn aandacht zich plotsklaps verplaatste.

Op een weg langs het weiland reden twee mannen naast een afgesloten wagen. Ze schreeuwden tegen elkaar en tegen wie of wat er zich in de wagen bevond. Een van hen zwaaide met een zweep. Achter de wagen was een laadbak te zien waardoor Cullen wel kon raden wat de inhoud van de wagen was. Helemaal gezien de rechthoekige ramen aan de bovenkant.

De man met de zweep liet die opnieuw knallen, met een tweede kreet tot gevolg. De merries voor de wagen probeerden op hol te slaan, wat werd verhinderd door de wielrem.

‘Wat een dwaze, onwetende…’ Gilbert Linden klemde zijn lippen op elkaar.

Maar Cullen zat al op de Percheron.

4

De Percheron verslond de afstand als de Leviatan die de golven van de oceaan doorkliefde. Op de weg aangekomen trok Cullen de teugels aan en steeg af, terwijl de enorme hoeven van het paard stof en steentjes op deden werpen.

De man met de zweep tilde die voor de derde keer op, maar Cullen verkocht hem een flinke klap die hem op de grond deed belanden.

Met rood aangelopen gezicht keek de man naar hem op. ‘Wat denk…’

Cullen trok hem aan zijn kraag omhoog en kneep zijn vuist samen tot de man het uitschreeuwde en de zweep liet vallen. Daarna trok Cullen hem dicht naar zich toe. ‘Gebruik nooit iets tegen een paard dat je ook niet tegen jezelf zou willen gebruiken.’

Cullen duwde hem met kracht achteruit, om daarna te bukken en de zweep op te pakken. De andere man wierp hij daarbij een waarschuwende blik toe. Kennelijk was hij iets slimmer dan zijn kompaan, want de tweede man stak zijn handen in de lucht en deinsde achteruit.

‘We probeerden hem er alleen maar uit te krijgen, meneer. Hij is ergens van geschrokken en trapt voortdurend tegen de zijkant. De generaal zal ons ervan laten lusten als dat paard iets overkomt.’

‘Als dat paard daadwerkelijk verwondingen oploopt…’ Buiten adem kwam Gilbert Linden bij hen staan. Alle kleur was uit zijn gezicht getrokken. De collie, trouw als altijd, stond pal naast hem. ‘Dan zorg ik ervoor dat hij te weten komt wiens schuld dat is.’

Cullen aarzelde even, bezorgd om de kleur op het gezicht van de oude man. ‘Gaat het, meneer?’

Linden wuifde hem weg. ‘Niets aan de hand. Alleen… een beetje achter de adem, meer niet.’

Zijn antwoord overtuigde Cullen niet, maar hij gaf hem de zweep en liep zelf naar de achterkant van de wagen, waar hij op veilige afstand van de laadklep bleef staan. Eén blik naar binnen zei hem dat zijn vermoeden juist was geweest, maar ook dat de situatie ernstiger was dan gedacht.

De hengst – een geweldig dier, dat was meteen duidelijk – was vastgemaakt aan de voorkant van de wagen. Telkens wanneer de volbloed steigerde, schraapten zijn vetlokken langs het hout. Vanaf de plek waar hij stond, zag Cullen dat het dier bloedde.

‘Rustig, jongen,’ fluisterde hij, terwijl hij iets naar voren liep en zijn kansen afwoog.

De hengst bokte en maakte meteen duidelijk hoeveel schade één enkele schop van zijn enorme achterbenen zou kunnen aanrichten. Cullen herinnerde zich als jongen gezien te hebben hoe een man een klap tegen zijn hoofd kreeg. Hij was op slag dood geweest. Het ene moment nog hier, het andere in het hiernamaals. Dat beeld zou Cullen altijd bijblijven.

Hij liep naar het raam aan de andere kant zodat het alleen tussen hem en de hengst ging. ‘Je bent sterk en dapper, jongen,’ zei hij zacht. ‘Dat is goed te zien.’ Het paard keek op hem neer. Het wit van zijn ogen kwam in het flauwe licht in de paardenwagen goed naar voren.

‘Hoe heet hij?’ riep Cullen.

‘Wat doet dat ertoe?’ De man die de zweep in handen had gehad, kwam de hoek om, met ogen vol wraak. ‘Zij hebben net zo weinig verstand als jullie soort volgens mij heb…’

Omdat zijn geduld op was, plantte Cullen zijn vuist in de ribben van de man. Niet eens zo heel erg hard, maar de man viel op de grond, zo slap als een jutezak.

Cullen ging boven hem staan. ‘Hoe heet u, stuk verdriet…’ Toen hij meneer Linden vanuit zijn ooghoek zag, liet Cullen de andere bewoordingen snel achterwege. Het werk in de haven van Brooklyn had hem grotendeels beroofd van het fatsoen dat Moira hem had bijgebracht.

‘Uw naam,’ zei Cullen nog een keer.

‘Grady,’ bracht de man kreunend uit, terwijl hij zijn buik vasthield. ‘Grady Matthews.’

‘En wie is de eigenaar van deze hengst?’ vroeg Cullen.

‘Het paard behoort toe aan generaal William Giles Harding,’ antwoordde meneer Linden, terwijl hij naast hem kwam staan. ‘Van Belle Meade.’ Hij gebaarde naar het terrein aan de andere kant van de weg. ‘En deze man hier weet drommels goed hoe de generaal denkt over zwepen. En datzelfde geldt voor het stalhoofd van de generaal.’

Zowel de naam van de man als van het landgoed klonk Cullen niet bekend in de oren, maar als deze generaal William Giles Harding inderdaad iets tegen zwepen had, dan steeg de man meteen in zijn achting.

Grady Matthews’ kompaan kwam dichterbij. ‘Het paard heet Bonnie Scotland, meneer. Hij is vanochtend met de trein aangekomen.’

Cullen kon niet anders dan staren. Bonnie Scotland. Dat kon niet waar zijn. Hij wierp opnieuw een blik naar binnen en zag dat de volbloed hem stond aan te staren.

In een vorig leven in Engeland had hij een paard genaamd Bonnie Scotland zien rennen – en winnen. Maar wanneer was dat geweest? Dertien jaar geleden? Veertien? Hij was geen kind meer, maar ook nog geen man, toen zijn familie noodgedwongen van Ierland naar Engeland was verhuisd. En een van de eerste plekken waar zijn vader werk had gezocht, was de renbaan geweest.

‘Wat weten jullie van dit paard?’ vroeg Cullen, terwijl hij de hengst bleef aankijken.

‘Alleen dat ze zeggen dat hij vroeger heel wat gepresteerd heeft,’ antwoordde dezelfde man. ‘Volgens mij heeft hij in Engeland een paar wedstrijden gewonnen.’

Cullen glimlachte bij zichzelf. Hij had het gevoel alsof hij naar een deel van zijn vroegere leven keek, levend en ademend pal voor hem. ‘Bonnie Scotland kwam als driejarige vier keer in actie, na in het jaar ervoor gewond te zijn geraakt. Hij won de Liverpool Saint Leger, werd vierde in de Great Yorkshire Stakes en slaagde er vervolgens in in Doncaster op een gedeelde tweede plek te eindigen,’ zei Cullen lachend. ‘Je zou dus kunnen zeggen dat hij er inderdaad een paar heeft gewonnen.’

Misschien verbeeldde hij het zich, maar Cullen durfde te beweren een glimp van instemming in de ogen van de hengst te zien.

En dan te bedenken dat hij eerder die ochtend juist aan deze volbloed werd herinnerd toen hij aan de andere kant van de rivier het paard en de berijder had gezien. Dat paard had net zo snel en bevallig gerend als Bonnie Scotland in zijn tijd.

‘Jullie twee…’ Hij gebaarde naar Matthews en de andere man. ‘Span de merries uit en zet ze op een steenworp afstand.’ Hij keek weer naar Bonnie Scotland. ‘Geen enkele man toont graag angst. En al helemaal niet in het bijzijn van een vrouw.’

Zodra ze hadden gedaan wat hij had gevraagd – Grady Matthews met de nodige tegenzin, gezien de norsheid op zijn gezicht – liep Cullen naar het einde van de laadklep.

Meneer Linden kwam naast hem staan. ‘U gaat niet naar binnen.’

‘Iemand moet het doen. Uiteindelijk. Bovendien…’ Hij keek opzij naar de man die hij voor zijn gevoel al beter kende dan wie ook in Brooklyn. ‘U heeft vast ook wel eens momenten in het leven gekend waarop u wist dat u er niet aan ontkwam iets te doen.’

Gilbert Linden gaf niet meteen antwoord. ‘Ja,’ zei hij rustig. ‘Die momenten heb ik inderdaad gekend.’

Als antwoord trok Cullen zijn schouders op en gebaarde de man opzij te stappen. ‘Mocht hij me doden… dan mag u mijn paard hebben.’

Zonder met zijn ogen te knipperen knikte meneer Linden. ‘Hartelijk dank. Ik zal goed voor hem zorgen. Hoe heet hij?’

Omdat hij doorhad dat het de man ondanks de humor ernst was, keek Cullen om naar de Percheron. Er schoot hem een naam te binnen. ‘Levi. Dat is een afkorting van…’

‘Leviatan.’ Linden knikte, waarna hij Bucket bij zich floot toen die richting de wagen kroop. Met tegenzin kwam Bucket terug. ‘Uit de Bijbel. Goed gekozen, meneer McGrath.’

Kwam Leviatan uit de Bijbel? Cullen haalde diep adem en zette zich schrap voor wat er komen ging. Tegelijkertijd gaf het hem een goed gevoel dat er toch nog een beetje Moira in hem was achtergebleven.

Nu de merries uitgespannen waren, hoefde hij er niet over in te zitten dat de wagen er met hem erin vandoor ging. Hij zou zijn handen al vol hebben aan de hengst. Hij ging aan de kant staan zodat Bonnie Scotland hem goed kon zien. De hengst draaide zijn hoofd en hield hem net zo nauwlettend in de gaten als hij het paard.