Zwanenzangen

Van Pieter Steinz verscheen eerder bij uitgeverij Conserve
Drumeiland – Een bedevaart naar Bob Marley’s
geboorte-eiland Jamaica

Bernard Hulsman
& Pieter Steinz

Zwanenzangen

De laatste liederen van vroeggestorven pophelden

met foto’s van Lex van Rossen

UITGEVERIJ CONSERVE

CIP-gegevens Koninklijke Bibliotheek, Den Haag

Hulsman, Bernard en Steinz, Pieter

Bernard Hulsman & Pieter Steinz: Zwanenzangen – De laatste liederen
van vroeggestorven pophelden
Schoorl : Conserve
ISBN 978 90 5429 481 8
NUR 321
Trefw: popmuziek ; vroeggestorven pophelden

© 2006-2017 Bernard Hulsman, erven Pieter Steinz en Uitgeverij Conserve

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.
No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the publisher

Inhoud

Voorwoord Liederen van een aangekondigde dood

‘I’ ll Never Get Out Of This World Alive’ Hank Williams, † 1 januari 1953

‘My Way’ Sid Vicious, † 2 februari 1979

‘The Paddi-Wack Song’ Ritchie Valens, † 3 februari 1959

‘It Doesn’ t Matter Anymore’ Buddy Holly, † 3 februari 1959

‘I’ ll Sail My Ship Alone’ Patsy Cline, † 5 maart 1963

‘You’ re Nobody (Til Somebody Kills You’) Notorious B.I.G., † 9 maart 1997

‘You’ re My Baby’ Ian Dury, † 27 maart 2000

‘Sanctified Lady’ Marvin Gaye, † 1 april 1984

‘Where Did You Sleep Last Night’ Kurt Cobain, † 5 april 1994

‘One Step Forward’ Lee Brilleaux (Dr Feelgood), † 7 april 1994

‘(I Got Knocked Down) But I’ ll Get Up’ Joey Ramone, † 15 april 2001

‘Three Steps To Heaven’ Eddie Cochran, † 17 april 1960

‘Redemption Song’ Bob Marley, † 11 mei 1981

‘Love Will Tear Us Apart’ Ian Curtis, † 18 mei 1980

‘Inside Information’ Little Willie John, † 26 mei 1968

‘Jewel Box’ Jeff Buckley, † 31 mei 1997

‘Letitgo’ Prince (later herboren), † 7 juni 1993

‘Riders On The Storm’ Jim Morrison, † 3 juli 1971

‘My Way’ Herman Brood, † 10 juli 2001

‘Way Down’ Elvis Presley, † 16 augustus 1977

‘Me And The Devil Blues’ Robert Johnson, † 16 augustus 1938

‘Queen Of The Damned’ Aaliyah, † 25 augustus 2001

‘Tick Tock’ Stevie Ray Vaughan, † 27 augustus

‘Vampires’ Peter Tosh, † 11 september 1987

‘Engine One-Forty-Three’ Johnny Cash, † 12 september 2003

‘Until The End Of Time’ Tupac Shakur, † 13 september 1996

‘Celebrate Summer’ Marc Bolan, † 16 september 1977

‘Angel’ Jimi Hendrix, † 18 september 1970

‘In My Hour Of Darkness’ Gram Parsons, † 19 september 1973

‘Salon And Saloon’ Jim Croce, † 20 september 1973

‘Me And Bobby McGee’ Janis Joplin, † 4 oktober 1970

‘Orly’ Jacques Brel, † 9 oktober 1978

‘That Smell’ Lynyrd Skynyrd, † 20 oktober 1977

‘Slide Away’ Michael Hutchence (INXS), † 22 november 1997

‘These Are The Days Of My Life’ Freddie Mercury, † 24 november 1991

‘Black Dog’ Nick Drake, † 25 november 1974

‘Looking For My Life’ George Harrison, † 29 november 2001

‘Civilization Phase III’ Frank Zappa, † 4 december 1997

‘She’ s A Mystery To Me’ Roy Orbison, † 6 december 1988

‘Beautiful Boy’ John Lennon, † 8 december 1980

‘(Sitting On) The Dock Of The Bay’ Otis Redding, † 10 december 1967

‘A Change Is Gonna Come’ Sam Cooke, † 11 december 1964

‘Pledging My Love’ Johnny Ace, † 24 december 1954

‘Oh So Beautiful’ Curtis Mayfield, † 26 december 2000

Voorwoord

Liederen van een aangekondigde dood

Zoals de middeleeuwer dacht dat de beer haar jong vlak na de geboorte in de juiste vorm likte, zo gelooft de romanticus dat de zwaan zijn mooiste lied zingt wanneer hij gaat sterven. En zoals de ‘ongelikte beer’ ook voorkomt in de mensenwereld, zo is de ‘zwanenzang’ niet voorbehouden aan de zwaan.

Vierenveertig zwanen uit de popmuziek zijn in dit boek neergestreken: soulmusici en rock-’n-rollers, punkers en chansonniers, country- en reggaezangers. Bijna allemaal stierven ze op het hoogtepunt van hun roem, een enkeling later, maar zonder uitzondering lieten ze een laatste opvallend nummer na. Sommige zwanenzangers wisten dat ze zouden sterven en konden daarom commentaar leveren op hun naderende dood, zoals de zieke Freddie Mercury en Bob Marley die weemoedig terugkeken op de voorbije jaren, of zoals Prince, die zijn oude leven afsloot in zijn zwanenzang en een nieuw leven begon. Maar de meesten konden niet weten dat ze dood gingen. Enkelen hebben daarom niet meer dan een mooi nummer als laatste lied achtergelaten. Maar opvallend vaak bevatten de zwanenzangen de aankondiging van een naderende dood, meestal heel duidelijk, zoals in ‘I’ll Never Get Out Of This World Alive’ van Hank Williams en ‘Angel’ van Jimi Hendrix. Soms wordt de onheilstijding omfloerst gebracht en in een enkel geval is enige duiding van orakeltaal nodig om de het laatste lied te begrijpen.

Aanleiding voor het schrijven van de vierenveertig zwanenzangen was de vaststelling dat een van de laatst opgenomen nummers die Sam Cooke opnam ‘A Change’s Gonna Come’ is. Wie dit eenmaal weet, wordt, meer nog dan door de titel, getroffen door een regel die midden in de song voorkomt: ‘It’s been too hard living but I’m afraid to die’. Cookes zwanenzang deed ons vermoeden dat de rijkelijk met ontijdige doden bezaaide geschiedenis van de popmuziek veel meer onheilszwangere zwanenzangen heeft opgeleverd. Ons vermoeden werd meer dan bevestigd: in veertig van de vierenveertig zwanenzangen, die op één na eerder in NRC Handelsblad werden gepubliceerd, speelt de dood een rol. Dit boek bevat dan ook een wijze raad voor popmusici: wie lang wil leven, moet niet over de dood zingen.

Dertig van de vierenveertig zwanenzangers zijn Amerikaans, en twee van de negen Britse zwanen, (John Lennon en Sid Vicious), plus een van de twee Jamaicaanse, (Bob Marley), vonden de dood in de Verenigde Staten. Amerika is blijkbaar niet alleen de beste voedingsbodem voor de popmuziek, het is ook een levensgevaarlijke habitat. De afstanden die je tijdens een tournee moet afleggen zijn enorm en de vliegtuigen die je daarbij gebruikt zijn vaak onveilig: Jim Croce, Buddy Holly, Otis Redding, Patsy Cline, Ritchie Valens, Aaliyah, de leden van Lynyrd Skynyrd en Stevie Ray Vaughan zijn er het dode bewijs van.

Toch zijn vliegtuigongelukken niet de eerste doodsoorzaak van zwanenzangers. Net als gewone stervelingen overlijden de meeste popzwanen, elf om precies te zijn, na een ziekte, meestal kanker. Onder anderen Lee Brilleaux, Ian Dury en Jacques Brel werden getroffen door dit lot.

Samen met vliegtuigongelukken is zelfmoord de tweede doodsoorzaak, als we twijfelgevallen als die van Michael Hutchence en Johnny Ace en een curiosum als het tijdelijke einde van Prince even meerekenen. Hierbij werd opvallend weinig gebruik van vuurwapens gemaakt: alleen Kurt Cobain en Johnny Ace schoten zich door het hoofd. De rest verdween in het water, hing zich op of sprong van een gebouw. Daar staat tegenover dat alle zeven vermoorde zwanenzangers zijn doodgeschoten. Niet toevallig vonden zes van hen de dood in de Verenigde Staten, het land waar vuurwapens gemakkelijk te krijgen zijn. De zevende vermoorde zwaan, Peter Tosh, werd gedood op Jamaica, het Caraïbische eiland dat nog gewelddadiger is dan de Verenigde Staten.

Het aantal popzangers dat voortijdig stierf aan overmatig drugs-, drank- en medicijnengebruik, volgens sommigen een langzame zelfmoord, is ook zeven. Zes van hen, onder wie Elvis Presley en Jimi Hendrix, waren, vast ook weer niet toevallig, Amerikanen, de zevende was Sid Vicious, ‘an Englishman in New York’. Bij auto-ongelukken kwamen slechts twee popzwanen om, van wie slechts één, Eddie Cochran, uit het autoland bij uitstek, Amerika, kwam.

Nederland leverde, evenals België en Australië, maar één zwanenzanger op. Zoals het hoort in een relatief veilig land, kwam deze niet om door extern geweld, maar door zelfmoord: Herman Brood sprong van het Hilton Hotel in Amsterdam. Dit boek had nog een tweede Nederlandse zwanenzanger kunnen hebben: de langzame-zelfmoordenaar André Hazes. Niet lang voor zijn dood nam hij nog drie nummers op. Een hiervan, ‘Vaag en stil’, werd uitgebracht op 15 augustus 2005, bijna een jaar na zijn dood, en zou vooral dankzij de regel ‘Geniet, ’t is zo voorbij, ’t is voorbij’ een redelijke geslaagde zwanenzang kunnen zijn. Maar zo lang de andere twee nummers van Hazes’ laatste opnamesessie niet zijn uitgebracht, kunnen we niet weten of een daarvan niet een nog passender afscheidslied is. Daarom blijft het aantal zwanenzangen voorlopig steken op het mooie getal vierenveertig.

Bernard Hulsman en Pieter Steinz
Amsterdam-Haarlem, maart 2006

1 januari

Hank Williams (1923-1953)

‘I’ll Never Get Out Of This World Alive’

Zelden had een zwanenzang zo’n toepasselijke titel als die van Hank Williams. Toen de 29-jarige countryzanger op Nieuwjaarsdag 1953 op de achterbank van zijn Cadillac overleed, stond zijn nieuwe plaatje ‘I’ll Never Get Out Of This World Alive’ al hoog in de country & westernhitparade. Drie weken later verdrong het een andere Williams-song, ‘Jambalaya’, van de eerste plaats. Sindsdien staat het bekend als het nummer dat de ‘Shakespeare van de hillbilly’s’ schreef om zijn eigen dood luister bij te zetten – hoewel het meer dan een half jaar eerder was opgenomen.

Niet dat Hank Williams zijn finale aftakeling niet al ver van tevoren had zien aankomen. Zijn gezondheid was slecht: hij had een hartkwaal en kampte met een aangeboren rugafwijking die steeds meer pijn veroorzaakte. Daarnaast zorgde een groeiend drankprobleem ervoor dat hij om de haverklap concerten moest afzeggen; zelfs de Grand Ole Opry, de countryradioshow in Nashville waarvan Williams jarenlang de grote ster was geweest, had hem in 1952 ontslagen omdat hij te onberekenbaar was geworden. Medicijnen hielden hem op de been: voorafgaand aan een optreden diende zijn manager hem eerst een middel toe om de drank over te geven, en vervolgens zwarte koffie en dexedrine om nuchter te worden. Als de show was afgelopen kreeg hij een paar glazen bier en als hij wilde slapen tranquillizers. In farmaceutisch zwelgen zou alleen Elvis Presley hem, vijfentwintig jaar later, naar de kroon steken.

In het licht van Williams’ ontmoedigende laatste levensjaar zal niemand zich verwonderen over het cynisme van ‘I’ll Never Get Out Of This World Alive’; opmerkelijker is de vrolijke ondertoon van het liedje. ‘Ziehier een man die horendol wordt’, zingt de ik-figuur, om vervolgens wat ongesorteerde ellende uit zijn leven op te sommen: zijn hengel is gebroken, zijn vrouw heeft hem verlaten, hij is een vette erfenis misgelopen, en zijn schoenen zitten vol gaten. Maar ook al zit alles tegen – ‘I’m not gonna worry wrinkles in my brow,/‘Cause nothing’s ever gonna be alright nohow./No matter how I struggle and strive,/I’ll never get out of this world alive.’

Ook de muziek van ‘I’ll Never Get Out Of This World Alive’ heeft iets onbekommerds. Het tempo is rustig; een gitaar op de achtergrond speelt een ritme dat het best valt te omschrijven als voorzichtige hoempa, en het meest op de voorgrond tredende instrument is de country fiddle, die de song opent en daarna zachtjes op de achtergrond blijft spelen. Williams zingt zijn tekst – overigens geïnspireerd op een uitspraak van W.C. Fields – met een mengeling van ironie en zelfbeklag; alleen zijn overslaande stem in het refrein, bij de woorden ‘struggle’ en ‘never’, geeft het lied even het scheutje wanhoop dat de titel suggereert.

Als je van een zwanenzang verwacht dat hij droef is, of melancholiek, of op zijn minst doortrokken van doodsbesef, dan stelt ‘I’ll Never Get Out Of This World Alive’ teleur. Fans die Williams’ sterfdag passend willen herdenken, kunnen dan ook beter luisteren naar ‘Angel Of Death’, een postuum uitgebrachte gospel waarin sprake is van dovend licht en kruipende schaduwen en een man op zijn sterfbed die zich afvraagt of hij bereid is om de Engel des Doods te ontmoeten. Maar ook deze met doem beladen lyriek wekt minder indruk dan de tekst die Williams nooit schreef, maar die perfect in zijn oeuvre had gepast: het verslag van zijn laatste reis.

Het leven van Hank Williams mag dan een kroniek van een aangekondigde dood zijn geweest, de slotpassage duurde tergend lang. In de middag van 31 december probeerde hij samen met zijn chauffeur Charles Carr van Knoxville, Tennessee, naar Charleston te vliegen om daar een optreden te doen. Toen het vliegtuig wegens slecht weer na vertrek rechtsomkeert moest maken, gingen Williams en Carr naar een hotel. Williams was al aardig dronken, en kreeg een niet te stoppen hik-aanval. Een in allerijl geroepen dokter gaf hem twee injecties morfine met vitamine B12, zonder er rekening mee te houden dat Williams zware kalmerende middelen slikte.

Toen Williams een paar uur later door twee portiers op de achterbank van zijn Cadillac werd gelegd – hij moest naar Canton, North Carolina voor een optreden op Nieuwjaarsdag – bewoog hij al niet meer. Een politieagent die Carr rond middernacht aanhield wegens te hard rijden, constateerde dat de passagier op de achterbank blauw en onbeweeglijk was, maar vroeg niet verder door. Carr moet geweten hebben dat Williams dood was, maar reed (in paniek, uit schuldgevoel?) verder, tot hij eindelijk in de kleine uurtjes bij een ziekenhuis in Beckley, West Virginia stopte. Nog was de reis niet afgelopen, want in Beckley was geen lijkschouwer, en dus reed Carr weer verder, vijfentwintig kilometer, naar het ziekenhuis van Oak Hill. Daar werd om 7 uur ’s morgens Hiram King Williams officieel dood verklaard.

Stel je voor: een Cadillac met een dode op de achterbank, eindeloos rondzwervend over de nachtelijke snelweg. Dat is pas echt het materiaal waarvan zwanenzangen worden gemaakt.

(PS)

2 februari

Sid Vicious (1957-1979)

‘My Way’

Hij heette John Simon Ritchie, maar in de hoogtijdagen van de punk was dat geen naam om het ver mee te schoppen. En dus verzon zijn vriend Johnny Rotten (geboren Lydon) een pseudoniem voor hem. Het werd Sid Vicious: Sid naar Rottens lievelingshamster en Vicious naar een song van Lou Reed, de zelfverklaarde ‘rock-’n-roll animal’ die vooral door zijn provocerende optredens werd gezien als een punk avant-la-lettre.

Sid Vicious noemde zichzelf bassist, maar kon eigenlijk geen noot spelen. Dat hij begin 1977 werd gevraagd voor de immens populaire en baanbrekende punkgroep The Sex Pistols lag dan ook niet aan zijn muzikaal talent. Vicious was een stroman; de publiciteitsbewuste manager van de Pistols, Malcolm McLaren, vond dat de oorspronkelijke bassist van de groep een te brave indruk maakte, en zag in de onaangepaste slungel met zijn hakenkruis-T-shirts en zijn zwarte piekhaar de belichaming van zijn ‘shock and destroy’-concept.

McLaren werd niet teleurgesteld. Sid Vicious groeide uit tot de beruchtste aller punkartiesten: hij schold op fans en journalisten, koketteerde met zijn heroïneverslaving, verwondde zichzelf in het openbaar en ging op de vuist met zijn publiek. Binnen een paar maanden had hij zijn naam meer dan waargemaakt.

En de climax moest nog komen. Toen de Sex Pistols in januari 1978 na een chaotisch verlopen Amerikaanse tournee uit elkaar gingen, sloeg Vicious helemaal los. Terwijl hij pogingen deed om een solocarrière van de grond te krijgen – geen eenvoudige opgaaf voor iemand die a-muzikaal was en vals als een kraai zong – raakte hij steeds erger verslaafd. Samen met zijn Amerikaanse vriendin Nancy Spungen leidde hij een door overdoses en afkickprogramma’s beheerst junkiebestaan, dat heel af en toe werd doorbroken met een nieuwe plaatopname of een mislukt concert.

Op 12 oktober 1978 werd Sid Vicious in het Chelsea Hotel in New York gearresteerd, kort nadat zijn vriendin Nancy doodgebloed was aangetroffen in hun kamer. Hij vertelde de politie dat hij haar vermoord had (‘I did it because I was a dirty dog’), maar toen hij zichzelf tien dagen later met een mes het leven probeerde te benemen, werd gesuggereerd dat de dood van Nancy onderdeel was van een suicide pact dat door Sid in eerste instantie maar half uitgevoerd was. De ware toedracht is nooit meer bekend geworden, want op 2 februari 1979, vlak nadat het proces tegen hem was begonnen, stierf Sid Vicious in een flat in Greenwich Village aan een overdosis heroïne. Het geld voor het fatale shot had hij gekregen van zijn moeder.

Sid Vicious was nog geen week gecremeerd, toen platenmaatschappij Virgin met de slagzin ‘From Beyond The Grave’ de soundtrack uitbracht van The Great Rock-’N-Roll Swindle, een filmsatire over de geschiedenis van de Sex Pistols waarin Vicious enkele van zijn laatste nummers zingt. ‘Something Else’, een nummer van de in 1960 overleden Eddie Cochran, werd gekozen als single, maar het was Vicious’ versie van ‘My Way’ die de meeste indruk maakte.

‘My Way’ van Sid Vicious is waarschijnlijk de eerste zwanenzang van een popartiest die door de camera is vastgelegd. In de film van regisseur Julien Temple, die wegens juridische problemen pas in 1980 in première ging, is de Sinatra-cover het pièce de résistance. Plaats van handeling is het heilige der heiligen van het moderne chanson, het Olympia-theater in Parijs; het publiek, zo wil de filmmaker ons doen geloven, bestaat uit royalty en bejaarde bourgeois.

Als na een korte introductie het rode gordijn op het podium opengaat, daalt Sid Vicious – wit smokingjasje, gescheurde broek, Doc Martenslaarzen – de showtrap af. De muziek begint te spelen en de ex-Pistol zet ‘My Way’ in. De eerste toepasselijke regels (‘Now the end is near/I face the final curtain’) zijn nog net verstaanbaar, al klinkt het als Sinatra in doodsnood, maar daarna ontaardt de begeleiding in snoeiharde rock-’nroll en de zang in woest geschreeuw. Vicious beweegt steeds wilder en maakt dubbelzinnige gebaren wanneer de tekst ertoe aanleiding geeft. Uiteindelijk, wanneer het lied in heidens kabaal ten onder is gegaan, smijt hij zijn microfoon weg, pakt hij een pistool uit zijn broek en richt hij een slachting aan onder het publiek. Als het gegil zelfs het muzikale pandemonium overstemt, draait Vicious zich om; hij maakt een fuck-you-gebaar en sjokt de trap op.

Niets blijft er over van Frank Sinatra’s gevoelige levenslied, zo stemmig en populair bij begrafenissen en crematies. De 21-jarige Sid Vicious, niet het type om stil te staan bij het verleden, gaat niet gentle into that good night, en neemt een evergreen mee in zijn graf. In minder dan vier minuten geeft hij al zijn collega’s een lesje in nihilisme. Zijn moord op ‘My Way’ is de overtreffende trap van punk.

(PS)

3 februari

Ritchie Valens (1941-1959)

‘The Paddi-Wack Song’

‘The day the music died’ wordt het genoemd, en niet alleen in Don McCleans klassieke popsong ‘American Pie.’ Drie februari 1959. Op die dag stortte in de buurt van Mason City, Iowa, een klein vliegtuigje neer met vier personen aan boord: een niet volledig gediplomeerde piloot, een verdienstelijke rock-’n’-rollzanger die luisterde naar de bijnaam The Big Bopper, en twee van de grootste beloftes van de Amerikaanse popwereld, Buddy Holly (22) en Ritchie Valens (17). Holly, de zanger van onder meer ‘Peggy Sue’ en ‘That’ll Be The Day’, had anderhalf jaar van zijn roem kunnen genieten. Valens had nog maar zeven maanden eerder zijn eerste hit gescoord (‘Come on, Let’s Go’). Op het moment dat hij verongelukte, stond zijn dubbele single ‘Donna’/‘La Bamba’ in de top van de Billboard hitparade.

Ritchie Valens, geboren als Richard Valenzuela in San Fernando, heeft altijd in de schaduw gestaan van Buddy Holly. Muzikaal bezien is dat terecht. Zijn oeuvre, een twintigtal zelfgeschreven nummers en een half dozijn covers, is veel bescheidener dan dat van Holly, die door zijn experimenteerzucht in de studio geldt als een voorloper van de Beatles en de Beach Boys. Dat Valens niettemin qua invloed weinig onderdoet voor Holly, komt door zijn grootste hit: ‘La Bamba.’ Het van oorsprong Mexicaanse volksliedje werd in de versie van Valens een opzwepende rocksong en inspireerde niet alleen John Lennon (die de sound verwerkte in onder meer ‘Twist And Shout’) maar ook Jagger & Richards (die ‘La Bamba’ al opnamen toen ze nog niet de Rolling Stones heetten) en Jimmy Page, de gitarist van de hardrockgroep Led Zeppelin. Sommige pophistorici beweren zelfs dat het drie-akkoordengeweld van ‘La Bamba’ aan de basis stond van de garagerock en de punk. Zonder Valens geen Kinks, zonder Kinks geen Iggy Pop en zonder Iggy Pop geen Ramones.

Nog afgezien hiervan is Ritchie Valens de geschiedenis ingegaan als de eerste grote popster van Latino-afkomst – een voorbeeld voor sterren als Carlos Santana, Jennifer Lopez en Shakira. Er moet onder chauvinistische Chicanos nog steeds heel wat worden afgevloekt over die noodlottige zondagnacht in februari 1959, toen Valens met een van de leden van Holly’s begeleidingsband kop-of-munt gooide om een plaatsje in de gecharterde Beechcraft Bonanza. Valens won (‘Dit is het enige dat ik ooit heb gewonnen’ moet hij tegen zijn concurrent gezegd hebben) en stortte een uur later neer. De ironie was dat hij sinds zijn vijftiende had geweigerd om te vliegen, omdat zijn beste vriend gedood was door een stuk van een neerstortend vliegtuig. Het overwinnen van zijn vliegangst – hij zag op tegen de ijskoude busrit naar de volgende stop – kostte hem zijn leven.

Meteen na Valens’ dood schoten de verkopen van ‘Donna’/ ‘La Bamba’ omhoog; iedereen wilde de zwanenzang van het jonggestorven genie op de eigen pick-up kunnen draaien. Maar was het wel Valens’ zwanenzang? De sentimentele ballade ‘Donna’ zeker niet, al klonk het liedje droevig en grossierde het in teksten als ‘I’m left all alone/All by myself/To wander and roam.’ En ook ‘La Bamba’, met z’n simpele Spaanse tekst over een jongen die zijn meisje ten dans vraagt, valt niet in de categorie Famous Last Songs. Te meer daar de matig Spaanssprekende Valens ervoor gekozen had om het tweede couplet van het oude liedje niet te zingen. Met een tekst als ‘Para subir al cielo/Se necesita una escalera grande’ (‘Om naar de hemel te gaan/heb je een grote ladder nodig’) had hij legendarische zwanenzangen als ‘Three Steps To Heaven’ (Eddie Cochran ✝1960) en ‘I’ll Never Get Out Of This World Alive’ (Hank Williams ✝1953) naar de kroon kunnen steken.

De zwanenzangvorser richt zijn aandacht dus op de drie laatste liedjes die Valens opnam op 20 januari 1959, twee weken voor zijn dood. Aanvankelijk met weinig resultaat. ‘Stay Beside Me’, een enigszins zoete ballade, is een liefdesverklaring van een jongen aan zijn nieuwe vriendinnetje. ‘Hurry Up’, een aanstekelijk deuntje dat met veel (hoog) vertoon door Valens wordt gezongen, vertelt het verhaal van een meisje dat haar liefje altijd maar laat wachten. En ‘The Paddi-Wack Song’ is een snel rockende bewerking van een Amerikaans aftelrijmpje, waaraan op het eerste gehoor weinig bijzonders valt te ontdekken.

Totdat je goed naar de tekst luistert.

‘The Paddi-Wack Song’ bestaat uit zeven bijna identieke coupletten waarvan de eerste luidt: ‘Well this old man, he played one/He played knick-knack on my thumb/Knick-knack paddi-wack, give the dog a bone/This old man came rolling home’. In ieder volgend couplet wordt in de eerste regel een ander cijfer ingevuld, waardoor het rijmwoord in de tweede regel moet mee veranderen: two rijmt dan op shoe, five op jive, enzovoort. Alle cijfers tot acht komen aan bod, behalve vreemd genoeg three. Op een Valens-site op internet las ik dat deze omissie wel door de kenners is opgemerkt, maar dat niemand er veel belang aan heeft gehecht.